Mabel Ethelreid Normand () a fost o actriță americană din epoca filmului mut, producătoare de filme, scenaristă și regizoare. Ea a fost o vedetă populară care a lucrat împreună cu Mack Sennett la Keystone Studios (compania lui Sennett). Pe marele ecran, a jucat alături de Charlie Chaplin în 12 filme de succes și alături de Roscoe "Fatty" Arbuckle în 17 filme, unele co-scrise și co-regizate de ea împreună cu Chaplin.

Filmografie (selecție)
În unele roluri timpurii a fost menționată ca "Mabel Fortesque".
{| class="wikitable sortable"
|-
! An
! Film
! Rol
! Regizor
! Co-vedetă
! class="unsortable" | Note
|-
| 1910
| Indiscretions of Betty
|
|
|
| Necunoscut/probabil film pierdut
|-
| 1910
| Over the Garden Wall
|
|
|
|
|-
| 1911
| Fate's Turning
|
|D. W. Griffith
|
|
|-
| 1911
| The Diamond Star
|
|
|
|
|-
| 1911
| A Tale of Two Cities
|
|William J. Humphrey
|
|
|-
| 1911
| Betty Becomes a Maid| Betty
|
|
|
|-
| 1911
| Troublesome Secretaries| Betty Harding
| Ralph Ince
|
|
|-
| 1911
| Picciola; or, The Prison Flower| Theresa Girhardi
|
|
|
|-
| 1911
| His Mother|
|
|
|
|-
| 1911
| When a Man's Married His Trouble Begins|
|
|
|
|-
| 1911
| A Dead Man's Honor| Helen
|
|
|
|-
| 1911
| The Changing of Silas Warner|
|
|
|
|-
| 1911
| Two Overcoats|
|
|
|
|-
| 1911
| The Subduing of Mrs. Nag| Miss Prue
|
|
|
|-
| 1911
| The Strategy of Anne|
|
|
|
|-
| 1911
| The Diving Girl| The Niece
|
|
|
|-
| 1911
| How Betty Won the School| Betty's Rival
|
|
|
|-
| 1911
| The Baron|
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1911
| The Squaw's Love|
| D. W. Griffith
|
|
|-
| 1911
| The Revenue Man and the Girl|
| D. W. Griffith
|
|
|-
| 1911
| Her Awakening| The Daughter
| D. W. Griffith
| Harry Hyde
|
|-
| 1911
| The Making of a Man|
| D. W. Griffith
|
|
|-
| 1911
| Italian Blood|
| D. W. Griffith
|
|
|-
| 1911
| The Unveiling|
| D. W. Griffith
|
|
|-
| 1911
| Through His Wife's Picture|
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1911
| The Inventor's Secret|
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1911
| Their First Divorce Case|
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1911
| A Victim of Circumstances|
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1911
| Why He Gave Up| The Wife
| Henry LehrmanMack Sennett
| Fred Mace
|
|-
| 1911
| Saved from Himself|
| D. W. Griffith
|
|
|-
| 1912
| The Joke on the Joker|
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1912
| The Eternal Mother| Mary
| D. W. Griffith
| Edwin AugustBlanche Sweet
|
|-
| 1912
| Did Mother Get Her Wish?| Nellie
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1912
| The Mender of Nets|
| D. W. Griffith
| Mary Pickford
|
|-
| 1912
| The Fatal Chocolate|
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1912
| The Engagement Ring| Alice
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1912
| A Spanish Dilemma|
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1912
| Hot Stuff|
| Mack Sennett
| Mack Sennett
|
|-
| 1912
| A Voice from the Deep|
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1912
| Oh, Those Eyes| Gladys
| Mack Sennett
|
|
|-
| 1912
| Help! Help!| Mrs. Suburbanite
| Mack Sennett
| Fred Mace
|
|-
| 1912
| The Water Nymph| Diving Venus
| Mack Sennett
| Mack SennettFord Sterling
| Alternative title: The Beach FlirtFirst Keystone comedy
|-
| 1912
| The Flirting Husband|
| Mack Sennett
| Ford Sterling
|
|-
| 1912
| Mabel's Lovers| Mabel
| Mack Sennett
| Fred MaceFord Sterling
|
|-
| 1912
| At Coney Island|
| Mack Sennett
| Ford SterlingFred Mace
| Alt titlu: Cohen at Coney Island'
|-
| 1912
| Mabel's Adventures
| Mabel
| Mack Sennett
| Fred MaceFord Sterling
|
|-
| 1913
| The Bangville Police
| Farm Girl
| Henry Lehrman
| Fred Macethe Keystone Cops
|
|-
| 1913
| A Noise from the Deep
| Mabel
| Mack Sennett
| Roscoe Arbucklethe Keystone Cops
|
|-
| 1913
| A Little Hero
|
| George Nichols
| Harold Lloyd
|
|-
| 1913
| Mabel's Awful Mistakes
| Mabel
| Mack Sennett
| Mack SennettFord Sterling
| Alt titlu: Her Deceitful Lover
|-
| 1913
| Passions, He Had Three
|
| Henry Lehrman
| Roscoe Arbuckle
| Alt titlu: He Had Three
|-
| 1913
| For the Love of Mabel
| Mabel
| Henry Lehrman
| Roscoe ArbuckleFord Sterling
|
|-
| 1913
| Mabel's Dramatic Career
| Mabel, the kitchen maid
| Mack Sennett
| Mack SennettFord Sterling
| Alt titlu: Her Dramatic Debut'
|-
| 1913
| The Gypsy Queen|
| Mack Sennett
| Roscoe Arbuckle
|
|-
| 1913
| Cohen Saves the Flag| Rebecca
| Mack Sennett
| Ford Sterling
|
|-
| 1914
| Mabel's Stormy Love Affair| Mabel
| Mabel Normand
|
|
|-
| 1914
| Won in a Closet|
| Mabel Normand
|
|Alt titlu: Won in a Cupboard|-
| 1914
| In the Clutches of the Gang|
|
| Roscoe ArbuckleKeystone Cops
| Film pierdut
|-
| 1914
| Mack at It Again|
| Mack Sennett
| Mack Sennett
|
|-
| 1914
| Mabel's Strange Predicament| Mabel
| Mabel Normand
| Charles Chaplin
| Alt titlu:: Hotel MixupFirst film with Chaplin as the Tramp although the second released.
|-
| 1914
| Mabel's Blunder| Mabel
| Mabel Normand
| Charley ChaseAl St. John
| Adăugat în National Film Registry în 2009
|-
| 1914
| A Film Johnnie| Mabel
| George Nichols
| Charlie ChaplinRoscoe Arbuckle
|
|-
| 1914
| Mabel at the Wheel| Mabel
| Mabel NormansMack Sennett
| Charles Chaplin
|
|-
| 1914
| Caught in a Cabaret| Mabel
| Mabel Normand
| Charles Chaplin
| Sceanristă
|-
| 1914
| Mabel's Nerve| Mabel
| George Nichols
|
|
|-
| 1914
| The Alarm|
| Roscoe ArbuckleEdward Dillon
| Roscoe ArbuckleMinta Durfee
| Alt titlu:: Fireman's Picnic|-
| 1914
| Her Friend the Bandit| Mabel
| Mabel NormandCharles Chaplin
|Charles Chaplin
| Film pierdut
|-
| 1914
| The Fatal Mallet| Mabel
| Mack Sennett
| Charles ChaplinMack Sennett
|
|-
| 1914
| Mabel's Busy Day| Mabel
| Mabel Normand
| Charles ChaplinChester Conklin
| Scenaristă
|-
| 1914
| Mabel's Married Life| Mabel
| Charles Chaplin
| Charles Chaplin
| Co-scris de Normand & Chaplin
|-
| 1914
| Mabel's New Job| Mabel
| Mabel NormandGeorge Nichols
| Chester ConklinCharley Chase
| Scenaristă
|-
|1914
| Tillie's Punctured Romance| Mabel
| Mack Sennett
| Marie DresslerCharles Chaplin
| Film de lung-metrajPrimul film de lung-metraj de comedie
|-
| 1914
| The Sky Pirate|
|
| Roscoe ArbuckleMinta Durfee
|
|-
| 1914
| The Masquerader| Actress
| Charles Chaplin
|
| Nemenționată
|-
| 1914
| Mabel's Latest Prank| Mabel
| Mabel NormandMack Sennett
| Mack SennettHank Mann
| Alt titlu: Touch of Rheumatism|-
| 1914
| Hello, Mabel| Mabel
| Mabel Normand
| Charley ChaseMinta Durfee
| Alt titlu: On a Busy Wire|-
| 1914
| Gentlemen of Nerve| Mabel
| Charles Chaplin
| Charles ChaplinChester Conklin
| Alt titlu: Charlie at the RacesSome Nerve|-
| 1914
| His Trysting Place| Mabel, The Wife
| Charles Chaplin
| Charles Chaplin
|
|-
| 1914
| Shotguns That Kick|
| Roscoe Arbuckle
| Roscoe ArbuckleAl St. John
|
|-
| 1914
| Getting Acquainted| Ambrose's Wife
| Charles Chaplin
| Charles ChaplinPhyllis Allen
|
|-
| 1915
| Mabel and Fatty's Wash Day| Mabel
| Roscoe Arbuckle
| Roscoe Arbuckle
|
|-
| 1915
| Mabel and Fatty's Simple Life| Mabel
| Roscoe Arbuckle
| Roscoe Arbuckle
| Alt titlu: Mabel and Fatty's Simple Life|-
| 1915
| Mabel and Fatty Viewing the World's Fair at San Francisco| Mabel
| Mabel NormandRoscoe Arbuckle
| Roscoe Arbuckle
|
|-
| 1915
| Mabel and Fatty's Married Life| Mabel
| Roscoe Arbuckle
| Roscoe Arbuckle
|
|-
| 1915
| That Little Band of Gold| Wifey
| Roscoe Arbuckle
|
| Nem. Alt titlu: For Better or Worse|-
| 1915
| Wished on Mabel| Mabel
| Mabel Normand
| Roscoe Arbuckle
|
|-
| 1915
| Mabel's Wilful Way| Mabel
| Roscoe Arbuckle
| Roscoe Arbuckle
|
|-
| 1915
| Mabel Lost and Won| Mabel
| Mabel Normand
| Owen MooreMack Swain
|
|-
| 1915
| The Little Teacher| The Little Teacher
| Mack Sennett
| Roscoe Arbuckle, Mack Sennett
| Alt titlu: A Small Town Bully|-
| 1916
| Fatty and Mabel Adrift| Mabel
| Roscoe Arbuckle
| Roscoe ArbuckleAl St. John
| Alt titlu: Concrete Biscuits|-
| 1916
| He Did and He Didn't| The Doctor's Wife
| Roscoe Arbuckle
| Roscoe ArbuckleAl St. John
|
|-
| 1918
| The Venus Model| Kitty O'Brien
| Clarence G. Badger
| Rod La Rocque
| Film de lungmetraj, probabil pierdut
|-
| 1918
| A Perfect 36| Mabel
| Charles Giblyn
| Rod La Rocque
| Film de lungmetraj
|-
| 1918
|  Mickey| Mickey
| F. Richard JonesJames Young
|
| Film de lungmetraj
|-
| 1919
| Jinx| The Jinx
| Victor Schertzinger
|
| Film de lungmetraj, probabil pierdut
|-
| 1919
| The Pest| Jigs
| Christy Cabanne
|
| Film de lungmetraj,   pierdut
|-
| 1920
| What Happened to Rosa| Rosa
| Victor Schertzinger
|
| Film de lungmetraj
|-
| 1921
| Molly O'| Molly O'
| F. Richard Jones
| George Nichols
| Film de lungmetraj
|-
| 1922
| Head Over Heels| Tina
| Paul BernVictor Schertzinger
| Raymond HattonAdolphe Menjou
| Film de lungmetraj
|-
| 1922
| Oh, Mabel Behave| Innkeeper's Daughter
| Mack Sennett
| Mack SennettFord Sterling
|
|-
| 1923
| Suzanna| Suzanna
| F. Richard Jones
| George Nichols
| Film de lungmetraj, incomplet (lipsesc 2 role)
|-
| 1923
| The Extra Girl| Sue Graham
| F. Richard Jones
| George Nichols
| Feature-length film
|-
| 1926
| Raggedy Rose| Raggedy Rose
| Richard Wallace
| Carl MillerMax Davidson
| Feature-length film
|-
| 1926
| The Nickel-Hopper| Paddy, the nickel hopper
| F. Richard JonesHal Yates
|
|
|-
| 1927
| Should Men Walk Home?| The Girl Bandit
| Leo McCarey
| Eugene PalletteOliver Hardy
| Feature-length film
|-
| 1927
| One Hour Married|
| Jerome Strong
| Creighton HaleJames Finlayson
|
|}
În cultura populară

În filmul de scurtmetraj Madcap Mabel (2010) este portretizată de Penelope Lagos.
Note

Lectură suplimentară

 Sherman, William Thomas (2006). Mabel Normand: A Source Book to Her Life and Films Normand, Stephen (1974). Films in Review September Issue: Mabel Normand - A Grand Nephew's Memoir
 Lefler, Timothy Dean (2016). Mabel Normand: The Life and Career of a Hollywood Madcap''.

Legături externe

 Mabel Normand at the Women Film Pioneers Project
 Madcap Mabel: Mabel Normand Website
 Mabel Normand Source Book (pdf file)
 Stephen Normand's website
 Bibliography
  Looking for Mabel Normand
 Mabel Normand Home Page
 Films of Mabel Normand on YouTube (playlist)

Vezi și
Listă de actori americani
Listă de actori americani (M-Q)

Nașteri în 1892
Decese în 1930
Actrițe americane

Mabel Normand


{{taksokvir
| boja = pink
| naziv = Armenski galeb
| status = NT
| status_sistem = IUCN3.1
| status_ref =
| slika = Armenian Gull standing, closeup at Sevan Lake.jpg
| slika_širina = 240px
| slika_opis = L. armenicus', jezero Sevan
| regnum = Animalia
| phylum = Chordata
| classis = Aves
| ordo = Charadriiformes
| familia = Laridae
| genus = Larus
| species = L. armenicus
| dvoimeno = Larus armenicus
| dvoimeno_autorstvo = Buturlin, 1934
| sinonims = Larus cachinnans armenicus
| sinonimi_ref =
| karta_raspon =
| karta_raspon_širina =
| karta_raspon_opis =
}}Armenski galeb''' (lat. Larus armenicus) je veliki je galeb koji živi na Kavkazu i na Bliskom Istoku. Prije je bio klasificiran kao podvrsta srebrnastog galeba (L. argentatus), ali danas se općenito smatra zasebnom vrstom, premda ga BirdLife International svrstava zajedno s Larus michahellis.

 Opis
Armenski galeb prilično je velika vrsta galeba, iako je u prosjeku najmanji od galebova u njegovom kompleksu (srebrnasti galebi). Veličiina mu se kreće u rasponu od 52 to 62 cm, raspon krila od 120 to 145 cm, a težina od 600 to 960 grama. Na prvi pogled su slični Larus michahellis, ali su manji manji s nešto tamnije sivim leđima i tamnim očima. Područje crne boje na vrhovima krila šire je s manjim bijelim mrljama. Kljun je kratak s prepoznatljivom crnom trakom neposredno prije vrha. Prije prve zime uglavnom su smeđe. Imaju bjelkastu stražnjicu, blijedo unutarnje primarno perje i usku, oštro definiranu crnu traku na repu. Iako se njihova područja rasprostranjenosti ne preklapaju, sa svojim tamnim plaštom, i crno-crvenim vrho. kljuna i tamnim okom, armenski galeb dosta sliči kalifornijskom galebu (L. californicus) Sjeverne Amerike.

 Gniježđenje
Armenski galeb se gnijezdi pored planinskih jezera u Gruziji, Armeniji, Turskoj i zapadnom Iranu. Najveće kolonije su na jezerima Sevan i Arpi u Armeniji. Djelomična je selica, a brojne ptice prezimljuju na obalama Turske, Libanona i Izraela. Manji broj doseže Cipar, Egipat i Perzijski zaljev.

Gnijezdo se gradi u obliku humka vegetacije, na tlu na otoku ili obali jezera. Polažu se tri jaja, uglavnom krajem travnja. Kolonije su vrlo guste, gnijezda su blizu, a teritorijalni sukobi su česti.

 Galerija

 Izvori

 Bibliografija
 Alan Harris, Hadoram Shirihai & David Christie (1996) The Macmillan Birder's Guide to European and Middle Eastern Birds, Macmillan, London.
 D.W. Snow & C.M. Perrins (1998) The Birds of the Western Palearctic, Concise Edition (Vol. 1),   Oxford University Press, Oxford.
 M.S. Adamian & D. Klem, Jr. (1997) A Field Guide to Birds of Armenia''. Američko sveučilište u Armeniji,

Vanjske poveznice

 Armenian gull photos by Rudy Offerein
 Armenian Gull photos by Martin Reid

Galeb

Armenski galeb


Bermuda deltog første gang ved OL under sommer-OL 1936 og har siden deltaget i samtlige sommerlege, bortset fra legene i 1980, som nationen boykottede. Bermuda har deltaget i alle olympiske vinterlege siden 1992.

Ved sommer-OL 1976 vandt Bermuda sin første medalje, da Clarence Hill opnåede bronze i boksning (sværvægt). Dette gør Bermuda til den nation med det laveste befolkningstal (53.500 i 1976), der har vundet en OL-medalje.

Den nationale olympiske komité for Bermuda blev oprettet i 1935 og blev anerkendt af IOK i 1936.

Medaljeoversigt

Liste over medaljevinder

Kilder

Eksterne henvisninger
 Bermuda Olympic Association Bermudas olympiske forbund
 Bermudas OL-statistik  på Sports-reference.com

Bermuda ved sommer-OL
Bermuda ved vinter-OL
OL

Bermuda ved OL


Llorca ist der Familienname folgender Personen:
 Álex Llorca (* 1989), spanischer Basketballspieler
 Carmen Pérez-Llorca (* 1972), spanische Politikerin
 José Martí Llorca (1903–1997), spanisch-argentinischer Violinist und Komponist
 Lucía Cortez Llorca (* 2000), spanische Tennisspielerin
 Pablo Llorca (* 1963), spanischer Filmregisseur, Schriftsteller, Drehbuchautor, Produzent und Herausgeber
 Samuel Llorca (* 1985), spanischer Fußballspieler
 Vicente Llorca Zaragoza (1914–2009), spanischer Bibliothekar

Siehe auch:
 Lorca (Begriffsklärung)

Llorca


Bad, Amerikalı sanatçı Michael Jackson'ın yedinci stüdyo albümüdür. Albüm, Jackson'ın önceki stüdyo albümü ve dünyanın en çok satan albümü unvanına sahip Thrillerdan beş yıl sonra, 31 Ağustos 1987'de Epic/CBS Records etiketiyle yayımlandı. Bad tüm dünyada otuz milyondan fazla sattı ve bu miktarın sekiz milyon kadarı yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nde satıldı. Dünyada tüm zamanların en çok satan albümlerinden biri olan Bad, Amerikan müzik tarihinde beş single'ı Amerikan müzik listesinin bir numarasına yerleşen ilk ve tek albümdür. Jackson'ın önceki çalışmalarına benzer şekilde bu albüm de R&B, pop ve rock unsurları içermektedir.

Bad 1987 yılında kaydedildi. Sözler genellikle paranoya, aşk ve kendini geliştirmek hakkındadır. Bad, Jackson'ın en iyi müzik projelerinden biri olması ve solo kariyerinde yükseliş sağlamasının yanı sıra, Jackson'ın 1980'lerin en başarılı sanatçılarından biri olma unvanını sağlamlaştırıldı. Albümün ticari başarısına rağmen, Thriller ile karşılaştırıldığında daha az başarılı olarak görülebilir.

Bad albümündeki on bir şarkıdan onu single olarak yayımlandı. Biri promo single oldu ve bir diğeri Kuzey Amerika dışında yayımlandı. Albümde Jackson'ın Epic'ten çıkan önceki iki albümüne (Off the Wall ve Thriller) göre sanatsal anlamda daha özgür olduğu gözlemlenmektedir. Badde yer alan on bir parçadan dokuzunu Jackson besteledi ve tüm albümün ikinci prodüktörü olarak görev yaptı. Albüm, 80'lerin sonlarında Jackson'ın ticari başarısını devam ettirdi ve aday olarak gösterildiği altı Grammy'den ikisini kazandı. Ticari başarısının yanı sıra dönemin eleştirmenlerinden de olumlu yorumlar aldı. Bad albümü 2009'da VH1'ın düzenlediği MTV Neslinde Tüm Zamanların En Büyük 100 Albümü listesinde kırk üçüncü sırada yer aldı. Ayrıca Rolling Stone dergisinin Tüm Zamanların En Büyük 500 Albümü Listesi'nde 202. sıradaydı. Albüm, Jackson ile yapımcı Quincy Jones arasındaki son iş birliğidir.

Genel ve prodüksiyon

Jackson, kariyerinin büyük bölümünde The Jackson 5'ın bir üyesiydi. Bu dönemde ona ve kardeşlerine kendi projeleri için şarkı yazmalarına izin verilmiyordu. Jackson, grubun hâlen üyesi olduğu dönemde solo projelere yöneldi ve Off the Wall (1979) ve Thriller (1982) gibi başarılı stüdyo albümlerinde yaratıcılık anlamında daha özgür oldu. Bu durum Bad albümünün müziğine de yansıdı.

Jackson'ın önceki albümlerinden Off the Wall, eleştirmenlerden olumlu yorumlar aldı. Ticari anlamda da başarı yakalayan albüm, tüm dünyada yirmi milyon sattı. Jackson'ın sonraki stüdyo albümü Thriller, selefi gibi eleştirel ve ticari alanda başarılı oldu. Thriller albümünün dünya çapında yüz milyon kopya sattığı bilinmektedir ve 1980'lerde piyasaya çıktığından bu yana en çok satan albüm unvanına sahiptir.

Bad, Jackson'ın The Jackson 5'tan ayrıldıktan ve Thrillerdan beş yıl sonra yayımladığı ilk stüdyo albümüdür.
Bad, Jackson ile Quincy Jones'ın üçüncü ve son iş birliğidir. Albümün prodüksiyonunu Jones ve Jackson ortak üstlendi. Jackson, albüm için ilk demoları 1984'te The Jackson 5 ile birlikte çıktığı Victory Tour'dan birkaç ay sonra kaydetmeye başladı. Kayıtlar 5 Ocak – 9 Temmuz 1987 tarihleri arasında gerçekleşti.

Jackson albüm için altmış şarkı yazdı ve otuzunu kaydetti. Bunların tümünü üç disklik bir set hâlinde yayımlamak istedi. Jones on parça içeren tek LP olmasını önerdi. Albümün CD baskısı yayımlandığında, "Leave Me Alone" adında on birinci bir bonus parça içeriyordu ve bu parça, sonradan single olarak yayımlandı. Jackson albümdeki on bir parçadan dokuzunu yazdı. Diğer yazarlar ise "Just Good Friends"i yazan Terry Britten ve Graham Lyle ve "Man in the Mirror"ı yazan Siedah Garrett ve Glen Ballard'dır.

Beste

"Bad"in Jackson ve Prince arasında bir düet olması öngörülmekteydi. Albümde konuk olacak diğer sanatçılar arasında Whitney Houston, Aretha Franklin ve Barbra Streisand da yer almaktaydı; ancak bu düetlerin hiçbiri gerçekleşmedi. Albümdeki şarkıların sözleri genelde aşk ve paranoya üzerinedir; özellikle paranoya Jackson'ın önceki albümlerinde de sıklıkla kullandığı bir konudur. Allmusic, Bad albümünün Jackson'ı "stüdyo zanaatını artırarak ve özellikle Thriller'ın her bölümünden birşeyler alarak, daha derin hard rock, daha derin duygusal çağdaş müzik, daha derin sert dansa taşıdığını" belirtti.

"Dirty Diana" eleştirmenler tarafından "kadın düşmanı" olarak görüldü. Şarkının sözleri bir seks avcısı hakkındadır. "Billie Jean"in "karanlığını" hedeflemek yerine, bir cinsel meydan okumanın endişeli eşit ilgisini taşımakta, kabul etme ya da reddetme şansı tanımaktadır. "Leave Me Alone" "paranoyak bir marş" olarak nitelendirildi. "Açık sözlü bir kişisel bağlılık sadakati vaazi" veren "Man in the Mirror"ın Jackson'ı "bir adım ileriye" taşıdığı düşünülmektedir. Bu durum şarkının sözlerinde de görülmektedir: "Aynadaki adamla başlıyorum/Ondan huylarını değiştirmesini istiyorum/Ve hiçbir mesaj daha net olamazdı/Eğer dünyayı daha iyi bir yer yapmak istiyorsan/Kendine bir bak ve sonra değişiklik yap." "Speed Demon"ın sözleri sürat yapmak hakkındadır. "Bad" "övüngen" sözleriyle "Hit the Road, Jack"ten koparılmış bir ilerleyiş olarak görüldü.

"Liberian Girl"ün sözleri içerdiği "sevilen birinin varlığına duyulan minnet" konusuyla eleştirmenlerce "parıltı" olarak değerlendirildi. "Smooth Criminal"ın müziği "Thriller"ın "patlamış mısır kıtırtısı tavrıyla" benzerlik göstermektedir. Şarkı, Jackson'ın insanları "film, esinlendiği rüya, aydınlattığı uyanık dünya gibi bazı gerçeklerin kenarında olduklarını fark ettiren serbest stilli dili"ne bir örnek teşkil etmektedir. Siedah Garrett ile bir düet olan "I Just Can't Stop Loving You", temelde parmak şıklatma ve timpani içermektedir. Stevie Wonder ile bir düet olan "Just Good Friends", eleştirmenler tarafından başlangıcı güzel bir şarkı olarak nitelendirildi, ancak sonradan "çene titreten bir keyiflilik" getirdiği belirtildi. "The Way You Make Me Feel"in müziği blues armonileri taşımaktadır. "Another Part of Me"nin sözleri "biz" diyerek birleşik olmak hakkındadır.

Yayımlanma ve pazarlama

Jackson, Bad albümünün çıkmasından önce, pazarlama avantajını Thriller albümü döneminden daha fazla kullandı. Badin çıkmasından bir yıl önce medyanın ilgisini çekmek için, albümün kayıtları sürdüğü sıralarda Captain EO adında bir kısa film yayınladı. Jackson'ın bir uzay gemisinin kaptanını canlandırdığı filmin yapımcısı George Lucas ve yönetmeni Francis Ford Coppola'dır. Bad albümünü yayımladığı dönemde, hayatına dair The Magic Returns adlı bir film çekti ve bu film, CBS'te yayınlandı. Belgeselin sonunda, kanal Wesley Snipes'ın da rol aldığı "Bad" kısa filmini yayınladı. Frank DiLeo gibi isimlerce idare edilen pazarlama stratejisi, Jackson'ın Bad World Tour döneminde çektiği bir kısa filmi de kapsadı. Moonwalker adını taşıyan bu filmde Bad albümünde yer alan "Speed Demon", "Leave Me Alone", "Man in the Mirror" ve "Smooth Criminal" gibi şarkıların performanslarına yer verildi. Son ikisi filmin sonunda ayrı videolar olarak yer aldı. Jackson ayrıca kendi hayatını anlatan bir kitap kaleme aldı ve Moonwalk adıyla albümden bir yıl sonra piyasaya çıktı. Jackson'ın albüm için çıktığı turne de 125 milyon dolar hasılat elde ederek büyük bir ticarî başarı kazandı. Jackson, pop süperstarı unvanını korusa da, albümün satış rakamlarının Thrillera göre daha düşük olması, medyada Badin bir "hayalkırıklığı" olarak gösterilmesine yol açtı.

Jackson'ın bu albümü yayımladığı dönemde, önceki albüm Thriller milyonlarca kopya satmıştı, bu da Bad ile ilgili beklentileri artırdı. 26 Eylül 1987'de Bad, Billboard 200 listesine bir numaradan giriş yaptı. Albüm, sonraki altı hafta boyunca listenin zirvesinde yer aldı. Bad, 26 Eylül 1987'de üç numaradan giriş yaptığı Billboard R&B/Hip Hop Albums listesinde, sonraki hafta birinci sıraya yerleşti. On bir hafta boyunca listenin zirvesinde yer alan albüm, 19 Aralık 1987'de yerini Stevie Wonder'ın Characters albümüne bıraktı. Sonraki hafta tekrar zirveye yerleşen Bad, dört hafta sonra yerini bir kez daha Wonder'ın albümüne bıraktı. Recording Industry Association of America (RIAA), Amerika Birleşik Devletleri'nde sekiz milyon kopya satışına ulaşan albümü sekiz kez platin plak ile ödüllendirdi.

Bad albümü uluslararası alanda ticarî başarı yakaladı. Birleşik Krallık'ta, yayımlandıktan sonraki ilk beş gün içinde 500.000 adet satan albüm, bugün 3.9 milyonluk satış rakamı elde ederek 13 kez platin plak kazandı ve Jackson'ın bu ülkede en başarılı ikinci albümü unvanına sahip oldu. Albüm; Kanada, Japonya, Birleşik Krallık, İsviçre, Yeni Zelanda, Avusturya, İsveç ve Norveç albüm listelerine bir numaradan giriş yaptı. İtalya listesine üç; İspanya, Meksika ve Avustralya listelerine on üç ve Porto Riko listesine ise yirmi ikinci sıradan girdi. Bad dünya çapında ülkelerde çeşitli sertifikalar aldı. Albüm, 700.000 sattığı Kanada'da Canadian Recording Industry Association tarafından yedi kez platin plak ile ödüllendirildi. Avrupa'da bir milyon kopya ile ve Hong Kong'dan yirmi bin kopya ile International Federation of the Phonographic Industry (IFPI)'den platin plaklar kazandı. Tüm dünyada günümüze dek otuz milyon satan Bad, Jackson'ın Thriller ve Dangerousdan sonraki en başarılı üçüncü albümüdür.

İlk single "I Just Can't Stop Loving You", albümün Billboard Hot 100'de bir numaraya yükselen beş şarkısından ilkiydi. 19 Eylül 1987'de listede bir numara olan şarkı, Billboardun Hot R&B/Hip-Hop Songs listesinde bir ve Adult Contemporary listesinde iki numaraya yükseldi. Uluslararası listelerde ise, Birleşik Krallık'ta iki hafta ve Norveç ile Yeni Zelanda'da dokuzar hafta bir numarada kaldı. Albümle aynı adı taşıyan ikinci single 16 Ekim'de Billboard Hot 100'de liste başı oldu. İspanya listelerinde de zirveye oturmasının yanı sıra, dünya çapında birçok listede ilk ona girdi. "The Way You Make Me Feel", Billboard Hot 100'de bir numara olan üçüncü single oldu. Dünya listelerinde ilk ona ve ilk yirmiye girmeyi başardı. "Man in the Mirror", Billboard Hot 100'de zirve olurken, Yeni Zelanda'da dört, Avustralya'da sekiz ve Avusturya'da on numaraya ulaştı. 2 Temmuz 1988'de "Dirty Diana", Hot 100'de bir numaraya ulaşan son single oldu. Uluslararası alanda da başarılı olan şarkı, sekiz ülkenin listesinde ilk ona girme başarısı gösterdi.

"Another Part of Me", Hot 100'de on bir numarada kalırken; R&B/Hip Hop listesinde zirveye yerleşti. Önceki singlelarla karşılaştırıldığında dünya listelerinde daha düşük bir başarı grafiği sergileyen "Another Part of Me"; Hollanda'da beş, Yeni Zelanda'da on dört ve Fransa'da otuz iki numaraya yükseldi. "Smooth Criminal", Hot 100'de ilk ona giren altıncı single olmayı başarırken; dünya listelerinde de benzer bir başarı göstererek beş ülkede ilk ona ve diğer birçok ülkenin listesinde ilk kırka girmeyi başardı. Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada dışında piyasaya sürülen "Leave Me Alone", İspanya listesinde bir numara olurken; diğer beş ülkede ilk ona girdi. Albümün son resmî single'ı "Liberian Girl" oldu. Billboard Hot 100'e girmeyi başaramayan şarkı; dünya listelerinde genellikle ilk yirmi içinde seyretti.

Eleştiriler

Bad müzik eleştirmenlerinden genellikle olumlu yorumlar alırken; kimisi albümün Thriller kadar başarılı olamadığını belirtti. Allmusic yazarı Stephen Thomas Erlewine, Jackson'ın Baddeki yaklaşımının Thrillerdaki ile aynı olduğunu "selefinin basit formülü, çok az uzat ve dışa taşı" sözleriyle savundu. Albüme beş üzerinden dört yıldız veren Erlewine, "mekaniğin hooklar ve gösteriş ile kabul edilebilir olduğunu kanıtlayan şarkılarla yankılanan Bad, biraz kendini aşmış müzik yerine zamanının insan yapımı bir eseri olduğunu hissettiriyor. Rolling Stone dergisi yazarı Davitt Sigerson, "'Billie Jean' gibi kilometre taşı sayılacak bir kayıt içermese de Bad, Thrillerdan daha iyi" dedi. "Biz"in Bad albümünde "dolgu" bir içerik olduğunu savunan Sigerson; "Speed Demon", "Dirty Diana" ve "Liberian Girl" gibi şarkıların Badi "Thrillerın unutulabilirlerinden daha zengin, daha seksi ve daha iyi hâle getirdiğini" ifade etti.

Albüme "B+" veren müzik eleştirmeni Robert Christgau, albümdeki "dehaya en yakın şeyin 'Leave Me Alone' parçası olduğunu ve parçanın mükemmel dansı ve altmetin ile şarkıya eşlik etmeyi baltaladığını" yazdı. Yahoo! Music yazarı Jennifer Clay, Bad albümü iyi olsa da, "Thrillerın derecesinde değil" dedi. The New York Times yazarı Jon Pareles Bad için "parıltılı ve uçlarda biraz acayip yüksek teknoloji bir dans kaydı" yorumunu yaptı. Parales ayrıca Badin "dakikaya bağlı gibi geldiğini" ve "temiz ve sağlam bir tekme taşıyabilen karışık synthesizer temelli aranjmanlara" sahip olduğunu vurguladı. Los Angeles Timesdan Richard Cromelin, albümün "kötü olmadığını ve Thrillerın tepe ve vadilerinden ziyade Off the Wallun üniforma gücünü anımsattığını" belirtti. Ayrıca, Jackson'ın "kalmak istediği yaratıcılık seviyesi bu albümse, bunun bir hayalkırıklığı olacağını ifade etti.

The Washington Postdan Richard Harrington Bad'''den Thrillera beklentilere ilişkin, "prime-time tanıtımı sansasyonel olmasına karşın albüm, satış rakamlarıyla değil müziğiyle değerlendirilmek için yalvarıyor" yorumunu yaptı. Harrington, albüm Thriller öncesi beklentilere ulaşamasa da, "Badi Off the Wall ile karşılaştırmanın çok daha adil olacağını" belirtti. Bad albümü için "çok iyi bir kayıt" ve "Jackson'ın harikulade vokal performanslarıyla birlikte tertemiz üretilmiş" yorumunu yaptı. USA Todayden Edna Gundersen, Bad için "Jackson'ın bugüne kadarki en gösterişli çabası" ve "hesaplanmış ama steril değil" dedi. Orlando Sentinel yazarı Thom Duffy, albümdeki parçaların "eski müzikal köklerine çektiğini" ifade etti. Bad albümü altı Grammy Ödülü'ne aday gösterildi ve iki ödül kazandı. 1988'de Yılın Albümü, En İyi Erkek Pop Vokal Performansı, En İyi Erkek R&B Vokal Performansı ve sonraki yıl "Man in the Mirror" ile Yılın Kaydı ödülüne aday gösterildi. Bad, 1988'de En İyi Tasarlanmış Albüm - Klasik Olmayan ve 1990'da "Leave Me Alone" ile En İyi Kısa Metraj Video Klip ödüllerini kazandı.

 Kalıt Bad, Amerikan müzik tarihinde beş single'ı Amerikan müzik listesinin bir numarasına yerleşen ilk ve tek albüm olarak tarihe geçti. "I Just Can't Stop Loving You", "Bad", "The Way You Make Me Feel", "Man in the Mirror" ve "Dirty Diana" parçaları ABD listesinde bir numara oldu. MTV'den Jayson Rodriguez, "ikiz bombardımanlar Off the Wall ve Thriller, çoğu için kolay bir iş değildi, ancak Jackson'ın 1987'de çıkan devam albümü Bad, her durumda müthişti." dedi ve "albüm, Thriller gibi satış rekortmeni olmadığı için eleştirmenler tarafından haksız yere dışlandı ve bu Bad dönemi boyunca Jackson'ın vokal hıçkırıkları ile kekelemeli "shamone"ları; müziğinde ve duyguları yükselten ve aydınlatan sözlerinde ana unsur hâline geldi." şeklinde devam etti. Rolling Stone, Badi görmenin en iyi yolunun Thrillerın devamı olarak bakmamak olduğunu belirtti. 2009'da VH1 albümle ilgili olarak şunları yazdı:New York Daily News yazarı Jim Farber Bad albümünde Jackson'ın "bugüne kadarki en düzgün çalışmasını ortaya koymak için önceki iki albümünün tuhaflıklarını düzene soktuğunu" ifade etti. The Daily Telegraphdan bir yazar, "Bad dünya çapında ticarî başarı elde etmiş olsa da; Jackson'ın dev ve yorucu dünya turnesine rağmen, albümün Thrillerla karşılaştırıldığında kaçınılmaz biçimde başarısız olduğunu" savundu. 2009'da bir The Miami Herald yazarı Badin yayınlanmasıyla ilgili olarak "tarihin en heyecanla beklenen albümü" yorumunu yaptı. People dergisi yazarı Stephen M. Silverman, albümü "Jackson'ın popülaritesi kayma göstermeye başladığı" dönem olarak tanımladı.

Kasım 2006'da The Official Charts Company, Bad albümünün 3.5 milyon kopya ile İngiltere müzik tarihinin en çok satan dokuzuncu albümü olduğunu tespit etti; Bad, Jackson'ın Thriller albümünün ardında yer aldı. Bad, Jackson'ın çıkardığı diğer albümleriyle birlikte tüm zamanların en çok satan albümlerinden biridir. 2003'te albüm, Rolling Stone dergisinin yayınladığı Tüm zamanların en büyük 500 albümü listesinde 202. sırada yer aldı. Albüm ayrıca Ölmeden Önce Dinlemeniz Gereken 1001 Albüm adlı kitapta da yer aldı. 2009'da VH1, albüme "MTV Neslinde Tüm Zamanların En Büyük 100 Albümü" listesinde 43. sırada yer verdi. Albümdeki şarkılar 1980'lerin sonlarından itibaren çok kez çeşitli sanatçılar tarafından yeniden yorumlandı veya parodisi yapıldı. Önemli cover'lar arasında Alien Ant Farm'ın "Smooth Criminal" ve Shakaya'nın "The Way You Make Me Feel" yorumu bulunmaktadır. Önemli parodilerden biri de daha önce Jackson'ın "Beat It" parçasının parodisini yapan "Weird Al" Yankovic'in 1988'de yayınladığı ve aynı yıl En İyi Konsept Video Klip dalında Grammy kazanan "Fat"tir.

 Başarıları

 Parça listesi

 Bad'' albümünün yeni sürümleri 1987'deki ilk baskıya göre değişiklikler göstermektedir:

 "Bad"in korno aranjmanı değişiklik geçirdi.
 "The Way You Make Me Feel"de seslendirmeler ve geri vokaller zenginleşti.
 "I Just Can't Stop Loving You"dan Michael Jackson'ın introsu çıkarıldı.
 "Dirty Diana"nın 7" düzenlemesi albüme dahil edildi.
 "Smooth Criminal"ın introsundaki dramatik nefes alıp vermeler çıkarıldı.

Yapım ekibi

Bilgiler albüm kitapçığından alındı.

 Yazım, beste, vokal aranjman, solo ve geri vokaller: Michael Jackson
 Prodüktör: Quincy Jones
 Yardımcı prodüktör: Michael Jackson
 Geri vokaller: Siedah Garrett, The Winans ve The Andrae Crouch Choir
 Bas gitar: Nathan East
 Hammond B-3 org solo: Jimmy Smith
 Synthesizer solo: Greg Phillinganes
 Bateri: John Robinson, Miko Brando, Ollie E. Brown, N'dugu Chancler, Michael Jackson
 Bateri programlama: Douglas Getschal
 Gitar: Michael Jackson, David Williams, Bill Bottrell, Eric Gale, Danny Hull, Steve Stevens, Dann Huff, Michael Landau, Paul Jackson, Jr.
 Trompet: Gary Grant ve Jerry Hey

 Ses mühendisliği: Ken Caillat ve Tom Jones
 Perküsyon: Paulinho Da Costa,  Ollie E. Brown
 Klavye: Stefan Stefanovic
 Saksofon: Kim Hutchcroft, Larry Williams
 Synclavier klavye, dijital gitar ve rubboard: Christopher Currell
 Synthesizer: John Barnes, Michael Boddicker, Greg Phillinganes, Christopher Currell, Rhett Lawrence, David Paich
 Piyano: John Barnes
 Ritm aranjman: Michael Jackson, Quincy Jones and Christopher Currell
 Korno aranjman: Jerry Hey
 Synthesizer programlama: Larry Williams, Eric Persing, Steve Porcaro
 Midi saksofon solo: Larry Williams

Liste performansı

Listeler

Derecelendirmeler

Ayrıca bakınız
 Bad World Tour
 Michael Jackson single diskografisi
 Dünya çapında en çok satan albümler listesi

Notlar

Kaynakça

1987 albümleri
İngilizce albümler
Michael Jackson albümleri
Billboard 200'de bir numara olan albümler

Bad (albüm)


Giovanni Scognamillo (25 Nisan 1929; Şişli, İstanbul - 8 Ekim 2016, İstanbul), Türk yazar, sinema tarihçisi, araştırmacı, eleştirmen, çevirmen, eğitmen, ressam. Scognamillo ayrıca bazı Türk filmlerinde oyuncu olarak rol almış, bankacılık, reklamcılık, dekoratörlük, kitabevi yöneticiliği gibi pek çok farklı alanda da çalışmıştır. Kendisi hakkında "Beyoğlu'nda Bir Levanten: Giovanni Scognamillo" isimli bir belgesel çekilmiş, Yıldıray Çınar'ın çizgileriyle Karabasan isimli çizgi romanda da karakter olarak yer almıştır.

Yaşam öyküsü
İstanbullu Rum bir anne ile yine İstanbul doğumlu Levanten babanın tek çocuğu olarak 25 Nisan 1929'da İstanbul'da doğdu. Elhamra Sineması'nın müdürü olan babası Leone Scognamillo sayesinde sinemayla tanıştı. İtalyan Lisesi'ni bitirdikten sonra 1948 yılında yabancı basın kuruluşlarında sinema yazıları yazarak profesyonelliğe adım attı. 1948-61 yıllarında başta İtalyan, Fransız, Amerika Birleşik Devletleri, Norveç basını olmak üzere yabancı dergi ve gazetelerde birçok yazısı çıktı. Daha sonra 1961'de Akşam Gazetesi'nde sinema eleştirileri yazmaya başladı. Akşam'la başladığı Türk basınındaki sinema yazarlığını Yön, Sinema 65, Ulusal Sinema, Yedinci Sanat, Yeni Sinema, Ses, Hayat, Bravo, Video-Sinema, Beyaz Perde, TV'de Yedi Gün gibi gazete ve dergilerde sürdürdü.

Bir süre Erler Film ve Ulusal Televizyon'da danışmanlık ve çevirmenlik görevlerini de üstlenen Scognamillo ilk iki kitabını 1965'te Agah Özgüç'le birlikte yazdı. Bu kitapların adları "1965 Sinema Yıllığı" ve "Türk Sinemasında Kadın ve Seks"ti. 1973'te yazdığı "Türk Sinemasında 6 Yönetmen" kitabıyla birlikte bugüne kadar 40'ın üzerinde kitap yazmış onlarca kitabı da Türkçeye çevirmiştir.

60 yıldır sinema, fantastik edebiyatı, bilimkurgu, korku edebiyatı ve okkültizm üzerine kitaplar ve yazılar yazan Giovanni Scognamillo 1997-1999 yılları arasında sadece dört sayısı çıkan Nostromo bilimkurgu dergisinin de editörlüğünü yapmıştır.

2006 yılında "Beyoğlu'nda Bir Levanten: Giovanni Scognamillo" adında belgeseli de yapılan Scognamillo, yaşamını yitirmeden önce Bahçeşehir Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde "Türk Sineması" dersleri vermekteydi.

Ödülleri
 1996 - 8. Uluslararası Ankara Film Festivali Yaşam Boyu Katkı Ödülü
 2000 - 19. İstanbul Film Festivali Sinema Onur Ödülü

Devlet nişanları

Kitapları

 1965 1965/1966 Sinema Yıllığı (Agah Özgüç ile birlikte)
 1965 Yerli Sinemada Seks- Türk Sinemasında Kadın ve Seks (Agah Özgüç ile birlikte)
 1973 Türk Sinemasında 6 Yönetmen
 1973 Dünyamızın Gizli Sahipleri
 1974 Uzaydan Geldiler
 1975 Geleceğinizin Anahtarları
 1987 Türk Sinema Tarihi Birinci Cilt, 1896 - 1959
 1988 Türk Sinema Tarihi İkinci Cilt, 1960 - 1986
 1990 Bir Levantenin Beyoğlu Anıları (ISBN 978-605-103-037-1)
 1991 Cadde-i Kebir'de Sinema (ISBN 975-7650-62-5)
 1993 İstanbul Gizemleri Büyüler, Yatırlar, İnançlar
 1994 Beyoğlu'nda Fuhuş
 1994 Dehşetin Kapıları - Korku Edebiyatına Giriş
 1994 Amerikan Sineması
 1996 Batı Sinemasında Türkiye ve Türkler (ISBN 975-10-1107-8)
 1996 Korkunun Sanatları
 1997 Yeşilçam'dan Önce, Yeşilçam'dan Sonra
 1997 Dünya Sinema Sanayii
 1998 Türk Sinema Tarihi (ISBN 975-7942-85-5)
 1998 I Misteri di Istanbul (İstanbul Gizemleri)
 1998 Dracula, Mito Perenne (Dracula, Ölümsüz Mitos)
 1999 Fantastik Türk Sineması. Metin Demirhan'la birlikte
 1999 Mumyanın Mezarı (ISBN 975-8414-35-6)

 1999 Astroloji ve Yıldız Bilimi (ISBN 975-6870-03-6)
 1999 Doğu ve Batı Kaynaklarına Göre Büyü. Arif Arslan'la birlikte (ISBN 975-6870-06-0)
 1999 Doğu ve Batı Kaynaklarına Göre Fal. Arif Arslan'la birlikte (ISBN 975-6870-07-9)
 1999 Doğu ve Batı Kaynaklarına Göre Ruhçuluk ve Reenkarnasyon. Arif Arslan'la birlikte (ISBN 975-6870-02-8)
 2000 Frankenstein'ın Laneti (ISBN 975-8414-12-7)
 2000 Doğu ve Batı Kaynaklarına Göre Şeytan. Arif Arslan'la birlikte (ISBN 975-6870-05-2)
 2000 Doğu ve Batı Kaynaklarına Göre Cinler. Arif Arslan'la birlikte
 2001 Beyoğlu Kabusları ve Diğer Öyküler
 2002 Ziyaretçiler (ISBN 975-8420-57-7)
 2002 Erotik Türk Sineması (ISBN 975-8240-54-4)
 2002 Medeniyetler Çatışmasında Batı'nın İnanç Temelleri (ISBN 975-8658-00-X)
 2004 Bay sinema Türker İnanoğlu (ISBN 975-293-201-0)
 2005 Türk Sinemasında Şener Şen (ISBN 975-977-004-X)
 2006 Canavarlar Yaratıklar Manyaklar (ISBN 975-6063-17-3)
 2006 İstanbul Gizemleri / Sırlar, Ziyaretçiler, Büyüler, Doğaüstü Olaylar (ISBN 975-8715-75-5)
 Batının İnanç Temelleri (ISBN 979-975-8658-00-7)
 Dehşet Öyküleri (ISBN 975-6063-18-1)
 Türk Sinema Tarihi
 Beyoğlu'nda Sinema
 Aşk ve Korku

Çevirileri
 1970 Geceyarısı Kovboyu (James L. Herlihy)
 1971 Frankeştayn (Mary Shelley'den uyarlama)
 1973 Adres Mezarlık (D.H. Clarke)
 1975 Arkın Sinema Ansiklopedisi- Cilt I
 1975 Arkın Sinema Ansiklopedisi-Cilt II
 1975 Devrimler ve Kültür Tarihi Ansiklopedisi
 1978 Batı'nın Çöküşü (O. Spengler)
 1978 Mumya'nın Mezarı (John Burke)
 1988 A Chonological History of the Turkish Cinema (Agah Özgüç)
 1996 Modern Büyücülük El Kitabı (Jonathan Caimert, Carl Rider) (ISBN 975-468-132-5)
 Burçlarınıza Göre Aşk ve Evlilik Falı y. Johan Marqus

Rol aldığı filmler
 1997 - Kuşatma Altında Aşk
 1996 - İstanbul Kanatlarımın Altında
 1995 - Karanlık Sular (The Serpent's Tale)
 1995 - Bay E
 1994 - İz
 1981 - Lo Scoiattolo (Yönetmen Guido Zurli) Türk-İtalyan ortak yapımı
 1967 - Silahları Ellerinde Öldüler
 1967 - Söyleyin Genç Kızlara
 1965 - Sevmek Seni

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Bir Giovanni Scognamillo röportajı
 Giovanni Scognamillo ile bir şöyleşi
 DrajeDergi - Giovanni Scognamillo Söyleşisi

1929 doğumlular
İstanbul doğumlu gazeteciler
Rum asıllı Türkler
İtalyan asıllı Türkler
Levantenler
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
Türk sinema tarihçileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Türk şövalyeler
İtalyan Lisesinde öğrenim görenler
2016 yılında ölenler

Giovanni Scognamillo


L'hamulus lacrymal est un petit processus osseux en forme de crochet de l'os lacrymal dans le prolongement de la crête lacrymale postérieure.

Il s'articule avec l'os maxillaire et forme avec l'incisure lacrymale l'orifice supérieur du canal naso-lacrymal.

Rapports
L'hamulus lacrymal est situé  généralement à environ 9 mm du foramen orbitaire, à environ 20 mm de la fissure orbitaire inférieure et à environ 31 mm du début de la crête lacrymale postérieure.

Embryologie
L'hamulus lacrymal se développe à partir de son propre site d'ossification primaire. Pour cette raison, il existe parfois en tant que pièce séparée, et est alors appelé le petit os lacrymal.

Notes et références

Crâne

Hamulus lacrymal


Stanley Michael Bailey Hailwood (Oxfordshire, Engleska, 2. travnja, 1940. – Warwickshire, Engleska, 23. ožujka 1981.) je bivši britanski vozač motociklističkih i automobilističkih utrka.

Naslovi prvaka u motociklizmu

Rezultati u Formuli 1

Izvori

Vanjske poveznice
Mike Hailwood Racing Reference

Britanski vozači Formule 1
Športski motociklisti

Mike Hailwood


Alessandrina Lonardo (nascida a 9 de março de 1953 em Ceppaloni), também conhecida como Sandra Lonardo, é uma política italiana. Ela é senadora pela República da Itália e é membro da XVIII Legislatura da Itália.

Biografia
Nascida em San Giovanni, no município de Ceppaloni, cresceu na sua cidade natal. Aos 12 anos mudou-se com a família para Oyster Bay, na ilha de Long Island, no condado de Nassau (Estados Unidos), continuando com os seus estudos na Oyster Bay High School. De volta à Itália obteve o diploma de ensino médio e formou-se em Filosofia no Instituto Universitário Oriental de Nápoles.

Políticos da Itália
Nascidos em 1953
Pessoas vivas

Alessandrina Lonardo


O pombo-de-leque também conhecido como pombo-cauda-de-leque (ou simplesmente cauda-de-leque) é uma raça ornamental de pombo que se caracteriza pela plumosa e extensa cauda, a qual se abre em leque, como a cauda de um pavão.

Descrição

Esta raça de pombos ornamentais pauta-se pela cauda em leque, composta por tufos de de 30 a 40 plumas, característica emblemática esta que destoa da maioria das raças da família dos columbídeos, que costumam só ter entre 12 a 14 plumas no rabo.

Não se sabe ao certo onde poderá ter originado esta raça, havendo inúmeras teorias que rastreiam os primórdios desta raça nos mais variegados pontos do planeta, desde o Paquistão, passando pela Índia, China, Japão ou mesmo Espanha.

História
Esta raça de pombo foi apontada como exemplo, por Charles Darwin, no primeiro capítulo da sua obra «A Origem das Espécies». Darwin defendia que os pombos-de-leque eram descendentes dos pombos-comuns (Columba livia).

Columbofilia

Pombo-de-leque


Gent-Wevelgem 1966 var den 28. udgave af cykelløbet Gent-Wevelgem og blev arrangeret 23. marts 1966. Løbet blev vundet af Herman Van Springel, efterfulgt af Noël Van Clooster og danske Palle Lykke Jensen på en tredjeplads, 50 sekunder efter.

Resultater

Eksterne henvisninger

1966
Cykelløb i 1966

Gent-Wevelgem 1966


Helen Spivey é uma ambientalista norte-americana e ex-membro da Câmara dos Representantes da Flórida. Ela cresceu em Nova Jersey. Em 1972 mudou-se para Crystal River, Flórida, e tem sido uma defensora do peixe-boi. Spivey é democrata.

Foi sucedida na Florida House por Nancy Argenziano. Ela é conhecida como a Senhora Peixe-boi. Em 2011, o trabalho de conservação de Spivey foi reconhecido pela Câmara dos Deputados dos Estados Unidos quando a congressista Debbie Wasserman Schultz celebrou Spivey ao receber o Prémio de Conservação do Diretor Regional de 2010 do Serviço de Pesca e Vida Selvagem dos EUA.

Democratas da Flórida
Pessoas vivas
Ativistas dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Helen Spivey


An Epidendrum microcattleya in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Epidendrum microcattleya in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum microcattleya


වායුගෝලීය වාතයේ 78.1%ක් පමණ අඩංගු නයිට්‍රජන් වායුව සාමාන්‍ය තත්‍වවලදී අක්‍රීය ය. නයිට්‍රජන් විද්‍යාත්කව N සංකේතයෙන් හඳුන්වන අතර පරමාණුක ක්‍රමාංකය 7 ද ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසය 2, 5 වේ. නයිට්‍රජන් යනු අත්‍යාවශ්‍යම මූල ද්‍රව්‍යයකි. එසේම ජෛව රසායනික සංයෝගවල නයිට්‍රජන් ඉතා වැදගත් මෙහෙයක් ඉටු කරයි. ශාකවල වර්ධනයට නයිට්‍රජන් අත්‍යවශ්‍යය.

ස්වභාවය
 ගන්‍ධයක් නැත.
 අවර්ණය.

ඉතිහාසය

නයිට්‍රජන්වල භාවිත
ආහාර අසුරුම් වලට.(කිරිපිටි පැකට් ආදියෙහි)
නයිට්‍ට්‍රජනීය පොහොර සැදීමට.
නයිට්‍රජන් අක්‍රීය වායුවක් බැවින් ව්දුලි බල්බ වලට පිර වීමට.
රබර් පිරවුම්කාරකයක් ලෙස

ද්‍රව නයිට්‍රජන් වල භාවිත
සුපිරි පරිගනක වල සිසිලන කාරකයක් ලෙස යොදා ගනී.
සමඑහි පටක වලට පිළියම් කිරීම,නළවල පළුදු වූ තැන් පිළිසකර කිරීමට,ශීත කාරකයක් ලෙස යොද ගැනීම.
ගැඹුරු හිමායනය මගින් අහාර පරිරක්ෂණය කිරීමට.

මූලද්‍රව්‍යය
රසායන විද්‍යාව

නයිට්‍රජන්


Zaporizhzhia Oblast (), commonly referred to as Zaporizhzhia (), is an oblast (region) in south-east Ukraine. Its administrative centre is Zaporizhzhia. The oblast covers an area of , and has a population of

This oblast is an important part of Ukraine's industry and agriculture. Most of the area of the oblast has been under Russian military occupation since the 2022 Russian invasion of Ukraine, including all of the coast, although the capital and the majority of the population remains under Ukrainian administration.

On 30 September 2022, Russia declared it had annexed the Donetsk (Donetsk People's Republic), Luhansk (Luhansk People's Republic), Zaporizhzhia, and Kherson oblasts, despite having failed to occupy all of these Ukrainian territories. However, the sham referendums and subsequent annexations are internationally unrecognized.

To the south, Zaporizhzhia Oblast covers roughly  of coastline of the Sea of Azov, as part of a coastal region known as Pryazovia, also including the coastal regions of Kherson Oblast and Donetsk Oblast, to the west and east, respectively.

Geography
The area of the oblast is 27,183 km2; its population (estimated as of 1 January 2013) was 1,785,243.

Cities
The largest cities are, in order:

 Zaporizhzhia
 Melitopol – under Russian occupation
 Berdiansk – under Russian occupation
 Enerhodar (location of the Zaporizhzhia Nuclear Power Plant) – under Russian occupation
 Tokmak – under Russian occupation

Relief
Zaporizhzhia Oblast is characterized by a flat landscape. Soils are mostly chernozem. Knowledge of the relief of the Zaporizhzhia Oblast today is especially important because of the problem of land reclamation and its more intensive use.

The territory of Zaporizhzhia Oblast as a whole has a flat topography, but there are markedly elevated and depressed areas, which differ in shape, origin, and age.

The highest central-eastern part of the oblast is the Azov Upland. It extends to the east and to the territory of Donetsk Oblast, where it meets the Donetsk ridge. In the south, between the Azov Upland and the Sea of Azov, is the western part of the Azov coastal plain, which flows into the Black Sea west of the Molochna River. The northeastern end of the coastal plain merges with the Zaporizhzhia inner plain, which borders the southeastern outskirts of the Dnieper Upland. Thus, the territory of Zaporizhzhia Oblast consists of two distinct geomorphological parts: the outskirts of the Azov and Dnipro uplands, which structurally correspond to the southeastern part of the Ukrainian crystalline massif and the outskirts of the coastal Priazov and Black Sea plains, which are located within the Black Sea basin.

History
The area corresponding approximately to the modern Zaporizhzhia Oblast—according to Herodotus—was called in antiquity as the land of Gerrhos. This area was the burial place of the kings of the "Royal Scythians".

The modern Zaporizhzhia Oblast was created as part of the Ukrainian Soviet Socialist Republic on 10 January 1939 out of the Dnipropetrovsk Oblast.

During the 1991 Ukrainian independence referendum, 90.66% of votes in the oblast were in favor of the Declaration of Independence of Ukraine.

Russian invasion

During the 2022 Russian invasion of Ukraine, the Russian armed forces occupied the southern part of the oblast, defeating the Ukrainian armed forces at Melitopol and at Enerhodar. Ukrainian forces conducted an attack that destroyed a Russian ship and damaged two others in the port of Berdiansk.  the northern parts of the oblast, including its capital city, Zaporizhzhia, are controlled by Ukraine.

On 4–5 July 2022 during the international Ukraine Recovery Conference (URC 2022) hosted in Lugano, Switzerland, The Czech Republic, Finland and Sweden pledged to support the rebuilding of Zaporizhzhia region.

On 23–27 September 2022, the Russian Federation held a referendum in the occupied territories of Kherson and Zaporizhzhia oblasts for "independence and subsequent entry into the Russian Federation". These referendums are recognized by most states to be staged and against international law. On 29 September 2022, the Russian Federation recognized Zaporizhzhia Oblast as an independent state. On 30 September, Russian president Vladimir Putin announced the annexation of the Zaporizhzhia Oblast and three other Ukrainian territories, and signed "accession decrees" that are widely considered to be illegal. At that time, Russia was only in control of about 70% of the province as a whole. The United Nations General Assembly subsequently passed a resolution calling on countries not to recognise what it described as an "attempted illegal annexation" and demanded that Russia "immediately, completely and unconditionally withdraw".

Points of interest
The following sites were nominated for the Seven Wonders of Ukraine.
 Kamyana Mohyla, prehistoric "Stone Tomb" site (museum-preserve)
 Khortytsia, island in the River Dnieper
 Dniprostroy hydroelectric power station

Subdivisions

Until the major administrative reforms of 2020, the Zaporizhzhia Oblast was administratively subdivided into 20 raions (districts) as well as 5 cities (municipalities) that are directly subordinate to the oblast government: Berdiansk, Enerhodar, Melitopol, Tokmak, and the administrative center of the oblast, Zaporizhzhia.

Note: Asterisks (*) Although the administrative center of the raion is in the city/town that it is named after, cities do not answer to the raion authorities (only towns do), but are directly subordinated to the oblast government and therefore are not counted as part of raion statistics.

Following the reforms of 2020, the oblast is divided into just five new raions, which incorporate the 5 former city (municipalities) that were directly subordinate to the oblast government:

Demographics

According to the 2001 Ukrainian Census, the population of the oblast was 1,929,171. Some 70.8% considered themselves Ukrainians, while 24.7% were Russians, the rest nationalities were Bulgarians (1.4%), Belarusians (0.7%), and others (1.6%). Almost half the population (48.2%) considered the Russian language their native.

Age structure
 0–14 years: 13.5%  (male 124,285/female 116,613)
 15–64 years: 70.7%  (male 598,849/female 662,838)
 65 years and over: 15.8%  (male 91,051/female 190,818) (2013 official)

Median age
 total: 41.2 years
 male: 37.5 years
 female: 44.8 years  (2013 official)

Fertility

Education

679 daytime and 11 evening state schools plus 6 daytime schools that are non-budget supported secondary schools involved 271,400 pupils in 2001. 22 classical schools, 8 lyceums, a Sichovy collegium and 54 education-breeding complex bodies aren't out of reach to gifted children. New style 38 complex kindergarten-schools work too.

Over 60,000 children develop their talents through out-of-school institutions. They attend 30 creative centres, 6 science-technical stations and four young naturalists' stations, five tourist clubs, three training flotillas, 11 children's sports clubs and 20 sports schools. The extra-scholastic education system has such a unique body as the Small Academy of Science. Boys and girls work there in six main disciplines: physics-mathematics, chemistry-biology, history-geography, philology, industrial and information technologies. The Small Academy young members maintain close friendly relations with scientists of big institutes and universities. 26 youngsters became winners of the All-Ukrainian Academy contest, so the Zaporizhzhia oblast team gained the 1st place.

325 secondary schools, five classical schools, a collegium, and three comprehensive schools use the Ukrainian language. Nevertheless, the minorities have a free choice—193 schools are Russian, a large Jewish school «Alef» works in Zaporizhzhia and smaller ones exist in other points, a Ukrainian-Bulgarian Lyceum is in Primorsky district. The Greek, Czech, Bulgarian languages are very popular in Yakimivsky, Berdyansky, Priazovsky and Melitopole rural districts. One may learn Hebrew, Yiddish, German, Polish, Tatar and other languages attending option courses anywhere.

Specialists keep on looking for an adaptive school model. 26 institutions develop the humanization process using new teaching technologies. The Khortitsky multi-profile teaching-rehabilitation centre has worked out methods for complete support of sanatorium-boarding-schools' children. Berdiansk is the town where a regional boarding school for orphans works out active socialization programs.

42 institutions provide vocational education. This system distributes well-trained workers to regional industries and businesses. The list of specialties includes over 100 names. Vocational schools give courses for improving qualifications in cooperation with unemployment centres. More than 1,500 jobless persons get new professions every year due to it.

The higher education system is the most flexible and advanced. Today 25 state-controlled technical colleges have I-II class rank and 8 higher institutions have III-IV class certificates. These are the university and the Zaporizhzhia Politechnic, the Medical University and the Institute of Law with Ministry of Internal Affairs in Zaporizhzhia City, the Pedagogical University, the Agricultural Academy in Melitopol and the Pedagogical Institute in Berdiansk. There are also five higher-education private bodies—the Institute of Economics and Information Technologies, the State and Municipal Government Institute and the others. Over 65,000 people are students in this oblast. There are 212 Doctors of Science and 1,420 Candidates of Science among their lecturers. The city of Zaporizhzhia is one of the biggest centres for foreigners' education in Ukraine.

The International Astronomical Union named two minor planets 5936 Khadzhinov and 19082 Vikchernov in honor of Ukrainians from Zaporizhizhia Oblast who made a significant contribution in science and education.

Economics

Gross regional product
The volume of the gross regional product (GRP) of the oblast in 2016 amounted to ₴104,323 million (9th place among the regions). The total contribution of the oblast to the GRP of Ukraine was 4.4%.

The index of the physical volume of gross regional product in the previous year's prices was 99.7%.

The amount of gross value added (GVA) in 2016 amounted to ₴82,054 million (9th place among the oblasts).

The total contribution of the oblast to the GVA of Ukraine amounted to 4.1% in 2016.

The index of physical volume of gross value added in previous year's prices was 99.8%.

The main types of economic activity that form the GVA of the oblast are:

 industry (including the supply of electricity, gas, steam, and air conditioning): 41%
 agriculture, forestry, and fisheries: 13.9%
 wholesale and retail trade: 10.4%
 real estate transactions: 6%

References

Further reading
  Запорізька область: Ілюстрована енциклопедія. [Т.2]: Архітектура і містобудування. Культура. Економіка. Райони області / К.С. Карафін, О. І. Красюк. -Запоріжжя : Дике Поле, 2004. - 293 с.

External links
 Specialized investment portal – official website
 Zaporizhzhia Regional Tourist Information Centre – official website
 Zaporizhzhia Oblast Administration – official website
 Zaporizhzhia Oblast Rada – official website

1939 establishments in Ukraine
Oblasts of Ukraine
States and territories established in 1939
Ukrainian territories claimed by Russia

Zaporizhzhia Oblast


An Guzmania spectabilis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Christian Mez ngan Karl Carl Wercklé, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John F. Utley. An Guzmania spectabilis in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania spectabilis


Francis Jacques (* 12. März 1934 in Straßburg) ist ein französischer Philosoph.

Francis Jacques promovierte 1975 im Fach Philosophie und im Jahr 2000 im Fach Theologie. Von 1976 bis 1986 unterrichtete er an der Universität Rennes I und im Anschluss bis ins Jahr 2000 als Gastprofessor  am Institut Catholique de Paris und bis 2001 als Professor für Sprachphilosophie und Kommunikation an der Universität Paris III (Sorbonne Nouvelle) in Paris. Von 2002 bis 2003 saß er auf dem Lehrstuhl "Étienne Gilson".

Er ist Autor zahlreicher Bücher und hat in seinen Forschungsarbeiten gezeigt, dass sich Subjektivität nicht aus dem Selbstbewusstsein ableitet, sondern aus der zwischenmenschlichen Kommunikation. Seine Forschungsergebnisse leiten sich vor allem aus der Anthropologie, der analytischen Philosophie und der pragmatischen Sprache ab. Er ist beeinflusst von den Werken von Thomas von Aquin und Willard Van Orman Quine.

Werke (Auswahl)
 Über den Dialog. Eine logische Untersuchung, Berlin, De Gruyter, 1986
 Différence et subjectivité. Anthropologie d'un point de vue relationnel, Paris, Aubier-Montaigne 1982
 Übersetzung ins Englische durch Andrew Rothwell: Dialogue and Personal Relation, New Haven and London, Yale University Press, 1991
 L'Espace logique de l'interlocution, Paris, Presses Universitaires de France, 1985
 De la signifiance, Centro Internazionale di semiotica di Urbino, 1987
 "Référence et différence. La situation originaire de la signification", Encyclopédie Philos. Univ. Vol. I : L'univers philosophique, Presses Universitaires de France, 1989, Seiten 492–512.
 Mit Jean-Louis Leutrat: L'Autre visible, Presses de la Sorbonne nouvelle et Méridiens Klincksieck, 1998
 L'Ordre du texte, Bibliopolis, Neapel, 2000
 Écrits anthropologiques. Philosophie de l'esprit et cognition, Paris, L'Harmattan, 2000
 Interroger et catégoriser en théologie fondamentale, Dissertation Theologie, ICP, 2000
 De la textualité. Pour une textologie générale et comparée, Maisonneuve, 2002
 La Croyance, le savoir et la foi. Une refondation érotétique de la métaphysique, Paris, Presses Universitaires de France, coll. "Chaire Gilson", 2005
 « Philosophie de la religion et théologie fondamentale, en Hommage à Ricœur », Revue d'histoire et de philosophie religieuse, publiée par la faculté de théologie protestante de Strasbourg, Februar bis März, 2006, Seiten 41–65

Literatur
 P.Gochet und D. Giovannangeli: Les Dialogiques de Francis Jacques – une philosophie de la communication, Communication And Cognition, 1982
 "Le dialogisme transcendantal. L'itinéraire philosophique de Francis Jacques", Rev. de Mét. et de Morale, 1987
 B. Waldenfels: Dialogisme et phénoménologie, Philosophische Rundschau, 1989
 J. Zycinski: Francis Jacques – Filozof dialogu I pelnego slowa, Znak, rok XXXVI, n.329 (4), Kwiecien, Kraków 1982, Seiten 262–272
 F. Armengaud: De H.P. Grice à Francis Jacques – Remarques sur la maxime pragmatique de pertinence, Rev. de Métaph et de Morale, 1984 (89), Seiten 389–404
 Van Overbeke: Réponse à la conférence de Francis Jacques, Archiv. Filos., Rom, 1986 (54), Seiten 219–223
 G.-F. Duportail: L'Humanisme dialogique de Francis Jacques, in Archiv. Filos., Rom, 1987 (55), Seiten 351–380
 D. Bourg: Ethique et pragmatique. Autour des œuvres de K.O. Apel, J. Habermas et Francis Jacques, Bijdragen, 1988 (49), l39-l48.
 P.-J. Labarrière: La Réciprocité interlocutive ou la canonique du dialogue. Sur la philosophie de Francis Jacques, Archiv. Philos., 1988 (51), Seiten 431–440
 M. Cosili: Persona, Relazione e Linguaggio. La Communicazione come interlocuzione nel pensiero di Francis Jacques, 1991–1992
 Isabella Micheletti: Persona e alterita – La filosofia dell'interlocutione di Francis Jacques, Universita del Sacro Cuore, Milano 1997
Kinanga Masala: Référence et interlocution dans la théorie dialogique de Francis Jacques – Contribution à la logique du discours irénogène, Dissertation, Université de Kinshasa, 2001.

Weblinks

 Une autre image de la pensée
 Notice de personne – Jacques, Francis
 Une notice sur Henri Meschonnic signée Francis Jacques
 Francis Jacques (1934-)

Philosoph (20. Jahrhundert)
Philosoph (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Sorbonne Nouvelle)
Franzose
Geboren 1934
Mann

Francis Jacques


In computer systems a loader is the part of an operating system that is responsible for loading programs and libraries. It is one of the essential stages in the process of starting a program, as it places programs into memory and prepares them for execution. Loading a program involves either memory-mapping or copying the contents of the executable file containing the program instructions into memory, and then carrying out other required preparatory tasks to prepare the executable for running. Once loading is complete, the operating system starts the program by passing control to the loaded program code.

All operating systems that support program loading have loaders, apart from highly specialized computer systems that only have a fixed set of specialized programs. Embedded systems typically do not have loaders, and instead, the code executes directly from ROM or similar. In order to load the operating system itself, as part of booting, a specialized boot loader is used. In many operating systems, the loader resides permanently in memory, though some operating systems that support virtual memory may allow the loader to be located in a region of memory that is pageable.

In the case of operating systems that support virtual memory, the loader may not actually copy the contents of executable files into memory, but rather may simply declare to the virtual memory subsystem that there is a mapping between a region of memory allocated to contain the running program's code and the contents of the associated executable file. (See memory-mapped file.) The virtual memory subsystem is then made aware that pages with that region of memory need to be filled on demand if and when program execution actually hits those areas of unfilled memory. This may mean parts of a program's code are not actually copied into memory until they are actually used, and unused code may never be loaded into memory at all.

Responsibilities
In Unix, the loader is the handler for the system call execve(). The Unix loader's tasks include:

 validation (permissions, memory requirements etc.);
 memory-mapping the executable object from the disk into main memory;
 copying the command-line arguments into virtual memory;
 initializing registers (e.g., the stack pointer);
 jumping to the program entry point (_start).

In Microsoft Windows 7 and above, the loader is the LdrInitializeThunk function contained in ntdll.dll, that does the following:

 initialisation of structures in the DLL itself (i.e. critical sections, module lists);
 validation of executable to load;
 creation of a heap (via the function RtlCreateHeap);
 allocation of environment variable block and PATH block;
 addition of executable and NTDLL to the module list (a doubly-linked list);
 loading of KERNEL32.DLL to obtain several important functions, for instance BaseThreadInitThunk;
 loading of executable's imports (i.e. dynamic-link libraries) recursively (check the imports' imports, their imports and so on);
 in debug mode, raising of system breakpoint;
 initialisation of DLLs;
 garbage collection;
 calling NtContinue on the context parameter given to the loader function (i.e. jumping to RtlUserThreadStart, that will start the executable)

Relocating loaders
Some operating systems need relocating loaders, which adjust addresses (pointers) in the executable to compensate for variations in the address at which loading starts. The operating systems that need relocating loaders are those in which a program is not always loaded into the same location in the (virtual) address space and in which pointers are absolute addresses rather than offsets from the program's base address. Some well-known examples are IBM's OS/360 for their System/360 mainframes, and its descendants, including z/OS for the z/Architecture mainframes.

OS/360 & Derivatives
In OS/360 and descendant systems, the (privileged) operating system facility is called IEWFETCH, and is an internal component of the OS Supervisor, whereas the (non-privileged) LOADER application can perform many of the same functions, plus those of the Linkage Editor, and is entirely external to the OS Supervisor (although it certainly uses many Supervisor services).

IEWFETCH utilizes highly specialized channel programs, and it is theoretically possible to load and to relocate an entire executable within one revolution of the DASD media (about 16.6 ms maximum, 8.3 ms average, on "legacy" 3,600 rpm drives). For load modules which exceed a track in size, it is also possible to load and to relocate the entire module without losing a revolution of the media.

IEWFETCH also incorporates facilities for so-called overlay structures, and which facilitates running potentially very large executables in a minimum memory model (as small as 44 KB on some versions of the OS, but 88 KB and 128 KB are more common).

The OS's nucleus (the always resident portion of the Supervisor) itself is formatted in a way that is compatible with a stripped-down version of IEWFETCH. Unlike normal executables, the OS's nucleus is "scatter loaded": parts of the nucleus are loaded into different portions of memory; in particular, certain system tables are required to reside below the initial 64 KB, while other tables and code may reside elsewhere.

The system's Linkage Editor application is named IEWL. IEWL's main function is to associate load modules (executable programs) and object modules (the output from, say, assemblers and compilers), including "automatic calls" to libraries (high-level language "built-in functions"), into a format which may be most efficiently loaded by IEWFETCH. There are a large number of editing options, but for a conventional application only a few of these are commonly employed.

The load module format includes an initial "text record", followed immediately by the "relocation and/or control record" for that text record, followed by more instances of text record and relocation and/or control record pairs, until the end of the module.

The text records are usually very large; the relocation and/or control records are small as IEWFETCH's three relocation and/or control record buffers are fixed at 260 bytes (smaller relocation and/or control records are certainly possible, but 260 bytes is the maximum possible, and IEWL ensures that this limitation is complied with, by inserting additional relocation records, as required, before the next text record, if necessary; in this special case, the sequence of records may be: ..., text record, relocation record, ..., control record, text record, ...).

A special byte within the relocation and/or control record buffer is used as a "disabled bit spin" communication area, and is initialized to a unique value. The Read CCW  for that relocation and/or control record has the Program Controlled Interrupt bit set. The processor is thereby notified when that CCW has been accessed by the channel via a special IOS exit. At this point the processor enters the "disabled bit spin" loop (sometimes called "the shortest loop in the world"). Once that byte changes from its initialized value, the CPU exits the bit spin, and relocation occurs, during the "gap" within the media between the relocation and/or control record and the next text record. If relocation is finished before the next record, the NOP CCW following the Read will be changed to a TIC, and loading and relocating will proceed using the next buffer; if not, then the channel will stop at the NOP CCW, until it is restarted by IEWFETCH via another special IOS exit. The three buffers are in a continuous circular queue, each pointing to its next, and the last pointing to the first, and three buffers are constantly reused as loading and relocating proceeds.

IEWFETCH can, thereby, load and relocate a load module of any practical size, and in the minimum possible time.

Dynamic linkers
Dynamic linking loaders are another type of loader that load and link shared libraries (like .so files, .dll files or .dylib files) to already loaded running programs.

Where such shared libraries can be shared by multiple processes, with only one single copy of the shared code possibly appearing at a different (virtual) address in each process's address space, the code in the shared library is required to be relocatable, ie the library must only use self-relative or code segment base-relative internal addresses throughout. Some processor have instructions that can use self-relative code-references in order to facilitate this.

See also

 Compile and go system
 DLL hell
 Direct binding
 Dynamic binding (computing)
 Dynamic dead code elimination
 Dynamic dispatch
 Dynamic library
 Dynamic linker
 Dynamic loading
 Dynamic-link library
 GNU linker
 Library (computing)
 Linker (computing)
 Name decoration
 Prebinding
 Prelinking
 Relocation (computer science)
 Relocation table
 Shebang (Unix)
 Static library
 gold (linker)
 prelink
 Bug compatibility

References

Operating system kernels
Computer libraries

Loader (computing)


18434 Mikesandras este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18434 Mikesandras este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Carolyn S. Shoemaker și David H. Levy. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 24,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

18434 Mikesandras


سيكورسكي إتش-34 كانت مروحية عسكرية تم تصميمها من قبل شركة سيكورسكي للطائرات للبحرية الأمريكية كمروحية مضادة للغواصات. وهي مروحية خدمت في جميع القارات، وفي قوات عسكرية تابعة لخمس وعشرين دولة.

مراجع

طائرات الولايات المتحدة المروحية 1950–1959
سيكورسكي إتش-34
طائرات منافع عسكرية أمريكية 1950–1959
مروحيات ثنائية التوربينات
مروحيات سيكورسكي
سيكورسكي إتش-34
مروحيات مكبس بمحرك واحد

سيكورسكي إتش-34


Canadian Rocky Mountain Parks World Heritage Site er et verdensarvsområde Canadian Rockies, der består af fire nationalparker langs grænsen mellem provinserne British Columbia og Alberta:

 Banff
 Jasper
 Kootenay
 Yoho

og tre provincial parks i British Columbia :

 Hamber Provincial Park
 Mount Assiniboine Provincial Park
 Mount Robson Provincial Park

Parkerne der har et samlet areal på 22.991 km² rummer bjerge, gletsjere, varme kilder og hovedvandløbene hører til de nordamerikanske flodsystemer :
 North Saskatchewan River
 Athabasca River
 Columbia River
 Fraser River

Det er et naturskønt område med en høj biodiversitet. Det rummer Burgess Shaleområdet der er et af verdens rigste områder hvad angår levn af usædvanlige fossiler, og havde sin egen verdensarvstildeling fra 1980 til 1984, da det blev en del af Canadian Rocky Mountain Parks WHS .

World Heritage Site

I 1983 nominerede Canada Banff, Jasper, Kootenay og Yoho nationalparkerne til at komme på UNESCO liste over verdensarven. UNESCO accepterede dette i 1984 på basis af anbefalinger fra IUCN.  Samtidig opfordrede UNESCO World Heritage Committee de Canadiske myndigheder til at overveje at tilføje Provincial Parkerne Mount Robson, Hamber, Mount Assiniboine og Kananskis" til Canadian Rocky Mountain Parks-området. Ved 1990-mødet blev Mount Robson, Hamber og Assiniboine Provincial Parks indlemmet i området  mens Kananaskis (nu Peter Lougheed) Provincial Park ikke blev en del af Canadian Rocky Mountain Parks området.

Se også

 UNESCOs Verdensarvsliste (Amerika)

Eksterne kilder/henvisninger

 Park page at UNESCO World Heritage Site
 Climbing the clouds  Virtual exhibit of British Columbia mountaineering

Canadian Rockies
Verdensarvsområder i Canada
Alberta
Britisk Columbia
Varme kilder


ساندتون  هي إحدى ضواحي جوهانسبرغ عاصمة جنوب أفريقيا فيها تم سحب قرعة كأس القارات 2009 .

أعلام

 شيلي راسيل
 ويليام هندرسون
 سيباستين روسو
 أوسكار بيستوريوس

مراجع

أحياء مالية
مدن جنوب إفريقيا
تأسيسات سنة 1969 في إفريقيا الجنوبية

ساندتون


Das Bayrische Platzl ist kein Platz im städtebaulichen Sinne, sondern erinnert an einen gleichnamigen Flurnamen und befindet sich in der Elisabeth-Vorstadt von Salzburg an der Ecke Plainstraße und Bayrisch-Platzl-Straße. Die Stelle hatte vom 16. bis ins 19. Jahrhundert angeblich für Vertreter der bayerischen Herzöge eine rechtliche Bedeutung, die in dieser Zeit von bayrischer Seite aber nie wirklich beansprucht worden ist.
Am heute dicht bebauten Ort mitten in der Stadt befindet sich seit dem späten 18. Jahrhundert ein Bildstock, der eine Kopie des Gnadenbildes aus der Wallfahrtskirche Maria Plain enthält.

Geschichte
Ursprünglich war dieser Bildstock aus dem späten 18. Jahrhundert vor den Toren der Stadt auf freiem Felde errichtet worden und stellte ein angebliches Reichsaltertum dar. Er markierte eine angebliche Freistätte der Bayernherzöge oder ihrer Gesandten. Laut einer Urkunde von 1594 kommt dem Ort folgende angebliche Bedeutung zu:

An dem Bildstock war bzw. ist ein Ring zu sehen, an den man einen "schlagenden Gaul höfften" (anbinden) könnte. In der Folge wird im Dokument angeblich ausgesagt, dass dem bayerischen Herzog das Recht zukomme, mit 72 Reitern vor die Tore der Stadt Salzburg zu ziehen, um dort eine "malefizische" (todeswürdige) Person einzufordern, die ihm dann am Bayrischen Platzl zu übergeben sei. Der Ort wurde 1694 angeblich als Herzogschranne bezeichnet, wobei ein Bezug zu einer Schranne (= Gerichtsstätte) nicht erkennbar wird.

Dieses angebliche Recht wurde u. a. von dem Salzburger Rechtsgelehrten und Archivar Johann Franz Thaddäus von Kleimayrn in seiner 1770 erschienenen Schrift Unparteiische Abhandlung von dem Staate des hohen Erzstiftes Salzburg und dessen Grundverfassung zur rechtlich und geschichtsmäßigen Prüfung des sogenannten juris regii der Herzoge in Bayern zu widerlegen versucht, ein solches Recht wäre als "kecke Verletzung der salzburgischen Souveränitätsrechte" zu kennzeichnen. Da Salzburg im Zuge der napoleonischen Kriege als Salzburgkreis zwischen 1810 und 1816 dem Königreich Bayern zugeschlagen wurde, war dieses angebliche und zudem in der gesamten Neuzeit von bayrischer Seite nie beanspruchte Recht ohnedies erledigt.

Der dortige Bildstock aus dem späten 18. Jahrhundert zeigt eine Kopie des Gnadenbildes von Maria Plain. Er ist Teil eines Wallfahrtsweges nach Maria Plain und zählt zu den Geheimnissäulen. Seit 1935 ist die zur Salzach zum Josef-Mayburger-Kai führende Straße als Bayrisch-Platzl-Straße benannt.

Literatur
 Herbert Dorn: Spurensuche in Salzburg. Museum Carolino Augusteum, Salzburg 1996, ISBN 3-901014-49-7.

Nachweise

Bayrisches Platzl
Bayrisches Platzl
Bildstock in Österreich
Marienbildnis
Rechtsgeschichte (Österreich)
Bayrisches Platzl
Christentum in Salzburg

Bayrisches Platzl


is a 1952 Japanese historical drama film directed by Kenji Mizoguchi. The screenplay by Yoshikata Yoda is based on various stories from Saikaku Ihara's 1686 work The Life of an Amorous Woman. Kinuyo Tanaka stars as Oharu, a one-time concubine of a daimyō (and mother of a later daimyō) who struggles to escape the stigma of having been forced into prostitution by her father.

Plot
The story opens on Oharu as an old woman in a temple flashing back through the events of her life. It begins with her love affair with a page, Katsunosuke, the result of which (due to their class difference) is his execution and her family's banishment. Oharu attempts suicide but fails and is sold to be the mistress of Lord Matsudaira with the hope she will bear him a son. She does, but then is sent home with minimal compensation to the dismay of her father, who has worked up quite a debt in the meantime. He sends her to be a courtesan, but there, too, she fails and is again sent home.

Oharu goes to serve the family of a woman who must hide the fact that she is bald from her husband. The woman becomes jealous of Oharu and makes her chop off her hair, but Oharu retaliates, revealing the woman's secret. She again must leave—this time she marries a fan maker who is killed shortly after during a robbery. She attempts to become a nun, but Oharu is thrown out after being caught naked with a man seeking reimbursement for an unauthorized gift (it is made clear this is rape by Oharu's claims and distraught demeanor). She is thrown out of the temple, becomes a prostitute, but fails even at that. In the end, she is recalled to the Lord's house to be exiled within the compounds to keep her secrets locked away. While being scolded for the life she chose, she attempts to find her son, and in the process, ends up running away as she chooses the life of a wandering nun over the life in exile.

Cast

 Kinuyo Tanaka as Oharu – the protagonist whose bad luck and misfortune lead to various struggles in life.
 Tsukie Matsuura as Tomo, Oharu's mother – a kind character in the film; her mother tended to side with Oharu and did not wish to see her become a courtesan.
 Ichirō Sugai as Shinzaemon, Oharu's father – Oharu's father was consumed by desire for money and social status. His misjudgments about Oharu caused much of her downfall.
 Toshiro Mifune as Katsunosuke – a page who courted Oharu and they fell into a forbidden love. He is beheaded once their relationship is discovered.
 Toshiaki Konoe as Lord Harutaka Matsudaira – he takes Oharu as a mistress in order to bear a child heir. Unfortunately for Oharu, he falls in love with Oharu and his wife's jealousy causes her dismissal.
 Hisako Yamane as Lady Matsudaira – the wife of Harutaka Matsudaira who, because of her jealousy of her husband's love for Oharu, banishes her.
 Jūkichi Uno as Yakichi Ogiya – he was a respected fan maker who married Oharu, however, he is tragically murdered shortly into their marriage.
 Kiyoko Tsuji as Landlady
 Eitarō Shindō as Kahe Sasaya
 Akira Oizumi as Fumikichi, Sasaya's friend.
 Kyoko Kusajima as Sodegaki
 Masao Shimizu as Kikuoji
 Daisuke Katō as Tasaburo Hishiya
 Toranosuke Ogawa as Yoshioka
 Hiroshi Oizumi as manager Bunkichi
 Haruyo Ichikawa as Lady-in-waiting Iwabashi
 Yuriko Hamada as Otsubone Yoshioka
 Noriko Sengoku as Lady-in-waiting Sakurai
 Sadako Sawamura as Owasa
 Masao Mishima as Taisaburo Hishiya
 Eijirō Yanagi as forger
 Chieko Higashiyama as Myokai, the old nun
 Takashi Shimura as old man
 Benkei Shiganoya as Jihei
 Komako Hara as Otsubone Kuzui

Reception
The Japanese filmmaker Akira Kurosawa cited The Life of Oharu as one of his 100 favorite films.

Awards
The Life of Oharu received the International Prize at the 1952 Venice International Film Festival. Composer Ichirō Saitō received the 1952 Mainichi Film Award for The Life of Oharu, Inazuma, Mother and Himitsu.

Legacy
Mizoguchi's film was included in Kinema Junpo's 2009 "critics top 200" list and in the British Film Institute's 2020 "The best Japanese film of every year – from 1925 to now" list.

References

External links

 The Life of Oharu: Not Reconciled an essay by Gilberto Perez at the Criterion Collection

1952 films
1952 drama films
Japanese black-and-white films
Films directed by Kenji Mizoguchi
1950s Japanese-language films
Jidaigeki films
Japanese drama films
Films about geisha
Films set in Kyoto
Films with screenplays by Yoshikata Yoda
Films scored by Ichirō Saitō
Films based on Japanese novels
Films about prostitution in Japan
Shintoho films
1950s Japanese films

The Life of Oharu


Pierre Michel () este un profesor asociat de litere în 1964 și universitar, doctor în Litere și abilitare universitară (în franceză - H.D.R.), specialist pentru scriitorul francez Octave Mirbeau. El este fiul istoricului Henri Michel.

Cariera
După studii secundare la Liceul Condorcet și studiile la Liceul Louis-le-Grand și la Sorbona, Pierre Michel a fost primit primul în agregația de Litere moderne în 1964. Din 1964, el și-a petrecut întreaga carieră didactică la Angers și s-a pensionat în anul 2002.

După ce a susținut la Universitatea din Angers, în 1992, o teză privind lucrările  lui Octave Mirbeau, Pierre Michel a fondat, un an mai târziu, Societatea Octave Mirbeau, al cărei președinte este. El este, de asemenea, fondatorul și redactorul-șef al Caietelor Octave Mirbeau/ Cahiers Octave Mirbeau (24 de numere publicate).

Biograf al lui Mirbeau, el a realizat ediții critice ale întregii opere a acestuia : romane, teatru, corespondență, precum și mai mult de 300 de articole și prefețe.

În octombrie 2003, el a fost distins cu premiul Sévigné pentru editarea primului volum al Corespondenței generale de Mirbeau.

În 2017, cu Societatea Octave Mirbeau, și fără nici un sprijin instituțional, el a dezvoltat un program extrem de bogat și divers (numeroase colocvii universitare, publicații diverse, creații teatrale, proiecte de filme documentare, expoziții, lecturi și conferințe), cu ocazia comemorării internaționale a o sută de ani de la moartea lui Octave Mirbeau.

Note

Bibliografie
 Octave Mirbeau, l'imprécateur au cœur fidèle/ Octave Mirbeau, imprecatorul cu inima fidelă, biografie, Librairie Séguier, 1990, 1020 pagini.
 Alice Regnault, épouse Mirbeau/ Alice Regnault, doamna Mirbeau, À l'écart, 1993, 66 pagini.
 Les Combats d'Octave Mirbeau/ Luptele lui Octave Mirbeau, Analele literare ale Universității din Besançon, 1995, 387 pagini.
 Lucidité, désespoir et écriture/ Luciditate, disperare și scris, Presses de l'Université d'Angers  - Société Octave Mirbeau, 2001, 89 pagini.
 Jean-Paul Sartre et Octave Mirbeau/ Jean-Paul Sartre și Octave Mirbeau, Société Octave Mirbeau, 2005, 64 pagini.
 Albert Camus et Octave Mirbeau/ Albert Camus și Octave Mirbeau, Société Octave Mirbeau, 2005, 68 pagini.
 Octave Mirbeau et le roman/ Octave Mirbeau și romanul, Société Octave Mirbeau, 2005, 280 pagini.
 Octave Mirbeau, Henri Barbusse et l'enfer/ Octave Mirbeau, Henri Barbusse și iadul, Société Octave Mirbeau, 2006, 51 pagini.
 Octave Mirbeau, Les Acharnistes, 2007, 32 pagini.
 Bibliographie d'Octave Mirbeau/ Bibliografia Octave Mirbeau, Société Octave Mirbeau, 2008 (actualizată în 2013), 785 pagini
 Les Articles d'Octave Mirbeau/ Articolele lui Octave Mirbeau, Société Octave Mirbeau, 2009 (actualizat în 2012), 264 pagini.
 Dictionnaire Octave Mirbeau/Dicționar Octave Mirbeau, L'Âge d'Homme - Société Octave Mirbeau, 2011, 1195 pagini (cu Yannick Lemarié).

Legături externe
 Blogul lui Pierre Michel... și Octave Mirbeau !.
 Site-ul lui Pierre Michel.

Nașteri în 1942
Mirbeau
Scriitori francezi din secolul al XX-lea
Oameni în viață

Pierre Michel (scriitor)


Le fusil automatique Modèle 1917, abrégé en RSC M1917, est un fusil semi-automatique mis en service par l'armée française vers la fin de la Première Guerre mondiale. Il était chambré en 8 mm Lebel, la cartouche alors utilisée dans d'autres armes d'infanterie de l'armée française. Les armureries nationales françaises, dont la Manufacture d'armes de Saint-Étienne (MAS) et la Manufacture nationale d'armes de Tulle (MAT), ont fabriqué un total d'environ  RSC M1917 jusqu'à la fin de la production de cette arme fin . Très peu d'exemplaires ont survécu et sont fonctionnels aujourd'hui, ce qui en fait des armes rares et très recherchées.

Développement
L'adoption du Modèle 1917 est attribuée aux premières tentatives de l'armée française de remplacer les fusils Lebel par une conception semi-automatique plus avancée dans les années précédant le déclenchement de la Première Guerre mondiale. En 1913, un fusil semi-automatique fut adopté pour remplacer les fusils Lebel et Berthier présents dans l'inventaire de l'armée. En 1910, l'armée a provisoirement adopté le fusil Meunier semi-automatique à long recul comme tentative de remplacement du fusil Lebel. Des retards considérables avaient été remarqués dans le choix final de la munition, qui a fini par être une puissante cartouche propriétaire sans monture de . Environ  Meunier furent fabriqués en 1916 et environ 300 ont été envoyés pour des essais sur le terrain dans les tranchées. Ils furent bien accueillis mais les munitions nécessaires furent un handicap majeur dans leur adoption.

Le RSC M1917 (RSC étant l'abréviation pour les trois fabricants qui sont Ribeyrolles, Sutter et Chauchat, ce dernier étant connu pour le Chauchat M1915) a été officiellement adopté en  plus précisément vers mai-juin. Le fusil était produit en série à partir d' et était moins coûteux à fabriquer que le fusil Meunier car il utilisait les composants du fusil Lebel standard, notamment le canon, la crosse, le garde-main, les bandes de canon et le pontet. Il était chambré pour des munitions Lebel standard de , qui étaient mises dans des magasins spéciaux en bloc à cinq cartouches qui se rechargeait par le dessous de l'arme en ouvrant le chargeur. Le RSC M1917 fonctionnait au gaz, utilisait un piston à longue course avec un boulon rotatif ; le port de gaz était situé sous le canon près de la bouche comme pour plus tard le fusil américain M1 Garand. Le RSC M1917 devint largement diffusé parmi les fantassins français en 1918, mais les troupes ne l'aimaient pas car ils le trouvaient trop lourd, trop long et trop difficile à maintenir dans les tranchées étroites. Le point faible du fusil était le très petit diamètre interne de l'orifice de gaz, qui avait tendance à s'encrasser avec des tirs répétés, entraînant ainsi un cycle de boulons de plus en plus faible avec une utilisation prolongée. L'orifice de gaz nécessitait un nettoyage fréquent (tous les 100 coups environ) qui pouvait être effectué après avoir retiré la grande vis en laiton sous l'extrémité avant du canon. De plus, le magasin spécial pour le RSC M1917 n'était pas particulièrement fort et se détachait souvent.

Variantes

Variantes 1, 2 et 3

 La version 1 était la conception originale et comprend un verrou de maintien ouvert qui est soulevé manuellement pour verrouiller le verrou à l'arrière avec un bouton pour libérer le verrou vers l'avant. Il n'a pas verrouillé le verrou à l'arrière lors du dernier tour, .
 La version 2 a ajouté un protège-main supérieur, simplifié les mises à niveau de production mineures d'ouverture / de libération du verrou (toujours à commande manuelle).
 La version 3 du fusil a supprimé le dispositif de maintien du verrou ouvert et a introduit un cache anti-poussière coulissant ainsi que des marques de récepteur supplémentaires.
 Certaines versions étaient équipées de guidons percés pour accepter un insert photoluminescent pour une utilisation en basse lumière.

Modèle 1918 RSC
À la suite d'une amélioration substantielle, le RSC M1918 a été adopté en 1918 en tant que fusil destiné à remplacer tous les autres fusils à partir de 1919.

La production commença en  au moment où la guerre finissait. Aucun RSC M1918 ne fut donc utilisé pendant la Première Guerre mondiale. Le RSC M1918 était nettement plus court et plus léger que le modèle 1917 et corrigeait pratiquement tous les inconvénients du RSC M1917. L'un des principaux problèmes qui ressortaient des plaintes des soldats français concernant le RSC M1917 était, par longueur excessive de , trop long pour les tranchées étroites. Le RSC M1918 donc était raccourci en conséquence à une longueur totale de .

Le RSC1918 utilisait des récepteurs modifiés du modèle 1917 ; le marquage RSC M1918 avait un « 8 » en surimpression au-dessus du « 7 » du « Mle 1917 » gravé sur les armes. Les modifications étaient :
 le canon raccourci de  à  avec des changements correspondants dans les protège-mains en bois ;
 nouvel ensemble de mire arrière qui modifie le zéro de la vue de combat qui a supprimé la position complètement en avant. A également des ajustements recalibrés pour un rayon de visée plus court ;
 dispositif de blocage de boulon réintroduit, cette fois avec une fonction de blocage de boulon de dernier tour. Il s'agit d'un loquet à ressort qui verrouille le pêne vers l'arrière une fois que le dernier () coup a été tiré ;
 loquet supplémentaire sur le couvercle du clip pour plus de sécurité en maintenant le couvercle du clip fermé. Ce loquet est visible et actionné sur le côté droit du récepteur ;
 housse anti-poussière coulissante du  modèle RSC M1917 ;
 conception simplifiée de la plaque de couche permettant une production plus rapide et moins chère ;
 nouvelle tige d'empilage de style Berthier destinée à atténuer le problème de l'ancienne tige d'empilage qui s'accroche à la végétation et autres ;
 baïonnette raccourcie ;
 de nombreux changements dans la conception globale, avec un accent particulier sur le système de gaz, qui a simplifié la production, le démontage, le nettoyage et l'entretien du fusil ;
 boitier modifié pour accepter les clips Mle 1916 Berthier. C'est peut-être le changement le plus important car il permettait le partage de munitions entre les soldats portant le RSC M1918 et les fusils à verrou Berthier. Bien que les deux fusils aient été développés en même temps avec le soutien de l'armée et du gouvernement français, les équipes de conception ne semblent pas avoir tenté de mettre en commun le dispositif d'alimentation entre les deux conceptions. Cela signifiait que, bien qu'ils partageaient la même cartouche Lebel de , ils avaient des clips de chargeur à cinq cartouches complètement différents, ce qui créait des difficultés logistiques et tactiques. L'armée française avait distribué le RSC M1917 à travers la force, dans l'intention de donner 16 fusils à chaque compagnie d'infanterie de ligne à délivrer aux tireurs d'élite dans les unités qui étaient autrement armées de Berthiers ou de Lebels plus anciens (auquel cas le remplacement par Berthiers était destiné). Les munitions pour les deux fusils ont été émises déjà chargées sur des clips de chargeur qui étaient destinés à être jetables. En tant que tel, le système d'approvisionnement de l'armée devait émettre des munitions Lebel de  dans les deux unités d'émission, ce qui compliquait l'approvisionnement. Bien qu'un soldat porteur de RSC M1917 puisse sauvegarder ses clips jetables et les recharger à partir de clips Berthier téléchargés ou vice versa, les clips chargés ne pouvaient pas être partagés selon les besoins sur le champ de bataille entre les soldats armés des deux fusils différents. La modification à l'intérieur du récepteur impliquait de retirer du matériel à l'arrière du canal de clip et de l'ajouter à l'avant. Il est possible de limer l'arrière d'un canal de chargeur RSC M1917 pour accepter un clip de chargeur Berthier, mais le clip ne sera pas soutenu à l'avant, ce qui entraînera un mouvement des cartouches à l'intérieur du canal, ce qui a un impact négatif sur la fiabilité. La modification RSC M1918 du récepteur RSC M1917 prend en charge les clips Berthier à l'avant et à l'arrière, permettant une utilisation fiable, mais ne prend pas entièrement en charge le clip du chargeur comme le RSC M1917 le fait avec son chargeur d'origine.

Des tests de tir montraient que le RSC M1918 était plus précis que le fusil Lebel et le RSC M1917.

La production du RSC M1918 ne débute qu'en novembre 1918 chez Manufacture d'armes de Saint-Étienne (MAS). Environ  ont été fabriqués, la plupart en 1919, et beaucoup ont été testés au combat pendant la guerre du Rif de 1921 à 1926 au Maroc, où ils donnèrent une bonne impression aux soldats et une « entière satisfaction ».

Carabine modèle 1917
Une carabine expérimentale RSC M1917 a été testée à la fin de la guerre mais n'a jamais été mise en production.

Un modèle « Mle 1917 Mousqueton » encore plus court (canon de ) fut testé mais non mis en production.

Au cours des années 1920, un nombre inconnu de modèles de fusil RSC M1917 furent convertis en carabines en coupant les canons, en enlevant la partie supérieure du garde-main et en modifiant le magasin interne pour accepter les  utilisés par le RSC M1918. Ces conversions sont facilement visibles car elles conservent les viseurs et le garde-main originel du fusil ainsi que le style de plaque du RSC M1917.

Ces conversions furent faites et utilisées pendant la guerre du Rif et peuvent avoir été faites vers la fin de 1918 aux derniers mois de la Première Guerre mondiale.

Développements ultérieurs
Les modifications de l'arme continuèrent jusqu'à la fin de 1920 et la production des armes fut finie fin 1921. Les kits de mise à niveau notables incluent :
  modèle de poignée de boulon améliorée qui était une pièce de rechange améliorée pour les modèles Mle 1917 et Mle 1918. Cette mise à niveau a grandement simplifié le démontage des armes pour le nettoyage ou la maintenance. Cela impliquait le remplacement de la poignée du boulon et le remplacement ou la modification de la tige op.
 modernisation du dernier verrou rond ouvert (LRBHO). Il s'agissait de l'assemblage LRBHO du Mle 1918 modernisé sur le Mle 1917.

Pendant la guerre du Rif et les années 1920, de nombreux fusils et carabines RSC M1917 et M1918 continuèrent à être utilisés, mis à niveau et modifiés par la suite.

Vers 1935, un grand nombre d'armes avaient leurs ports de gaz bloqués par des armuriers, transformant l'arme en une action de verrou à traction droite au lieu du mode semi-automatique de base.

Cela semble avoir été fait en même temps que la remise des fusils aux troupes coloniales françaises ou de réserve qui étaient moins fiables que leur version métropolitaine. Il a également été suggéré, par diverse rumeurs répandues, que cela fut fait pour économiser les munitions, un thème relativement courant dans la pensée militaire entre la fin du  et du . Les exemples semi-automatiques restants auraient été utilisés par les groupes francs motorisés de cavalerie pendant la bataille de France. Pendant l'occupation allemande, les armes étaient de type classées comme Selbstlade-Gewehr 310(f)  et utilisées par les éléments de la Franc-garde de Vichy et le Volkssturm allemande.

Expositions du musée
Le musée de l'Armée aux Invalides à Paris présente à la fois le RSC M1917 et le fusil Meunier dans le cadre des expositions d'armes, d'uniformes et d'équipements de la Première Guerre mondiale. Aux États-Unis, le United States Army Ordnance Museum, le musée de l'Académie militaire américaine de West Point et le NRA Museum présentent tous des armes en bon état du RSC M1917. Le RSC M1918 n'est actuellement exposé qu'au musée de l'Armement de la Manufacture nationale d'armes de Tulle.

Utilisateurs

  : utilisation par les unités du Volkssturm. Le nom allemand était Selbstlade-Gewehr 310 (f) qui signifie « fusil à chargement automatique 310 ».

Références

 Centre des archives de l'armement, Centre national des archives de l'armement, Chatellerault, France.
 Jean Huon Jean, Cartouches militaires pour fusils et mitrailleuses, Alexandria, Virginie, Ironside International Publishers, 1988, .
 Jean Huon, Une fière promesse : les fusils à chargement automatique français, 1898-1979, Collector Grade Publications, 1995.

Voir aussi

 Fusil Meunier , fusil semi-automatique français d'avant la Première Guerre mondiale
 Fusils et mousquetons Berthier- le développement de l'action de boulon contemporain
 MAS 49 : un fusil semi-automatique français plus récent,
 FA-MAS Type 62 : un fusil de combat français plus récent

Liens externes

Arme de la Première Guerre mondiale
Arme militaire fabriquée en France
Fusil de précision

Fusil automatique Modèle 1917


Der Ruisseau de Post ist ein knapp dreieinhalb Kilometer langer Bach in der wallonischen Provinz Luxemburg und der mittlere Quellbach des Dreibaachs.

Geographie

Verlauf
Der Ruisseau de Post entsteht im Bartebësch nordöstlich von Attert-Heinstert aus fünf Quellbächen. Der Hauptquellast entspringt auf einer Höhe von etwa  Der vereinigte Bach verlässt den Wald und fließt dann, begleitet von einem Saum aus Büschen und Bäumen durch Felder und Wiesen in Richtung Südsüdosten. Nördlich von Attert-Post wird er auf seiner rechten Seite von dem aus dem Westen kommenden Ruisseau de Remembrement gespeist. Kurz danach vereinigt er sich schließlich  in der Ortschaft Post auf einer Höhe von etwa  nördlich der Straßenecke Voie des Champs Mêlés/Rue de Buisson mit dem Ruisseau de Schockville und dem  Foulterflass zum Dreibaach.

Zuflüsse
 Remembrement (rechts)

Einzelnachweise

Weblinks
 Der Ruisseau de Post und sein Einzugsgebiet auf dem Géoportail de la Wallonie

Attert

Post (Dreibaach)