Leblebi nohutun kavrulmasıyla üretilen bir çeşit kuru yemiştir. En bilinen türleri beyaz leblebi ve sarı leblebidir. Coğrafi olarak ilk leblebi Tavşanlı'da üretilmiştir fakat tescillenen ilk leblebi, Çorum leblebisidir. Son dönemlerde farklı çeşitlerde leblebi üretimi de yapılmaktadır.

Tarih
İlk defa Şeyh Murat Gazi tarafından 1370-1390'da bulunmuştur. Nohutun ısıtılıp bekletilmesini keşfetmiştir.
Evliya Çelebi, 17. yüzyılda leblebinin İstanbul'da yaygın şekilde tüketildiğini ve bu 100 dükkân ve 400 çalışanın olduğunu belirtmektedir. Nohutun ısıtılıp bekletilmesini keşfetmiştir. Leblebi nohutun işlenmesiyle elde edilen bir kuruyemiş türüdür. Nohutun günlerce uğraşı sonucu terbiyesi ile, özel fırınlarda kavrulmasıyla elde edilir. Bu işlem şu aşamalardan geçer: Nohut 3 ayrı günde 3 kez tavlama işlemine yani ısıtılma işlemine tabi tutulur. 3. tavlamadan sonra bir alana serilerek dinlenmeye bırakılır. Bu yaklaşık 15 günlük bir süreyi kapsar. Leblebi yapılacağı günün akşamı ıslatılarak kabarması sağlanır. Ertesi gün leblebi yapılacağı tavada önce ısıtılır, sonra "mafrak" denilen aletle hafifçe bastırılarak kabuklarının çıkarılması sağlanır. Bu işlem sırasında nohutların bir kısmı ikiye bölünür. Bu ikiye ayrılanlar elekle bütünlerden ayrılır. Bölünenlere "kırık leblebi" de denir. Bunlardan daha çok leblebi unu yapmak için yararlanılır. Bütün olan leblebiler değişik şekillerde satışa sunulur. Bir kez daha kavrulma işlemine tabi tutulmaları sonrasında sarı üstüne siyah benekli görünüm kazanır. Buna "çifte kavrulmuş leblebi" denir. Taze leblebinin iki parmak arasında sıkıldığında un gibi ufalanması gerekir. 40 çeşit leblebi bulunmaktadır. Başlıca Leblebi çeşitleri, Kavrulmuş, şekerli, beyaz, çıtır, tuzlu, acılı, ballı, haşhaşlı, susamlı, çikolatalı, vanilyalı, karanfilli, soslu, kahveli, muzlu, portakal aromalı, vişne aromalı, hindistan cevizli çeşitleri İlimizin her köşesinde mağaza ve dükkanlarda satışa sunulmaktadır.

İşlenmesi
Leblebi nohutun işlenmesiyle elde edilen bir kuruyemiş türüdür. Nohutun günlerce uğraşı sonucu terbiyesi ile, özel fırınlarda kavrulmasıyla elde edilir. Bu işlem şu aşamalardan geçer: Nohut 3 ayrı günde 3 kez tavlama işlemine yani ısıtılma işlemine tabi tutulur. 3. tavlamadan sonra bir alana serilerek dinlenmeye bırakılır. Bu yaklaşık 15 günlük bir süreyi kapsar. Leblebi yapılacağı günün akşamı ıslatılarak kabarması sağlanır. Ertesi gün leblebi yapılacağı tavada önce ısıtılır, sonra "mafrak" denilen aletle hafifçe bastırılarak kabuklarının çıkarılması sağlanır. Bu işlem sırasında nohutların bir kısmı ikiye bölünür. Bu ikiye ayrılanlar elekle bütünlerden ayrılır.

Bölünenlere "kırık leblebi" de denir. Bunlardan daha çok leblebi unu yapmak için yararlanılır. Bütün olan leblebiler değişik şekillerde satışa sunulur. Bir kez daha kavrulma işlemine tabi tutulmaları sonrasında sarı üstüne siyah benekli görünüm kazanır. Buna "çifte kavrulmuş leblebi" denir. Ayrıca çikolatalı leblebi, beyaz leblebi, karanfilli leblebi, biberli leblebi, şekerli leblebi ve sakız leblebi gibi 40 civarı değişik türleri mevcuttur.

Üretimi
Leblebi üretimde kırmızı ve iri nohutlar kullanılır. Çorum yöresinde üretilen nohutlar daha çok sarı leblebiye dönüştürülürken, Ege bölgesinde yetiştirilen nohutlar daha çok beyaz leblebiye (sakız leblebisi) dönüştürülür.

Leblebi üretimde geçmişte ya da günümüzde söz sahibi olan yerleşim yerleri;

İller
Çorum
Kütahya
Amasya
Denizli
Erzincan
Kayseri
Kırşehir
Mardin
Tokat

İlçeler
Elmalı
Güdül
Havran
Kula
Menemen
Sandıklı
Serinhisar
Seydişehir
Soma
Tavşanlı
Zile
Sungurlu
Ağın

Yörelere Göre Çeşitleri

Çorum Leblebisi
Çorum Leblebisi 10.12.2002 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Tavşanlı Leblebisi
Tavşanlı Leblebisi 06.09.2004 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Denizli Leblebisi
Denizli Leblebisi 25.05.2010 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Ağın Leblebisi
Ağın Leblebisi 05.12.2017 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kula Leblebisi
Kula Leblebisi 21.06.2019 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Sandıklı Leblebisi
Sandıklı Leblebisi 20.10.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Seydişehir Leblebisi
Seydişehir Leblebisi 21.07.2023 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Tüketimi
Kuru yemiş olarak bütün şekilde tüketimini yanında ayrıca leblebi toz haline getirilip halk dilinde kavut denilen şekilde de yenilebilir.

Kültür
Leblebinin Türk kültüründeki ve Türkçedeki etkileri;
"Leb demeden leblebiyi anlamak" şeklindeki atasözü.
"Demir leblebi (Başa çıkılması güç kimse)" deyişi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Türkiye'de Leblebi Üretimi ve Ticareti (2010), Y.Doc. Vedat Çalışkan ve Yasemin Gemici
Leblebi Sektör Araştırması (2006), Tuba Kobaş

Kuru yemişler
Orta Doğu mutfağı
Ara öğün yemekleri
Türk mutfağı

Leblebi


The Scandinavian defence union was a failed plan to establish a military alliance between Sweden, Norway, Finland and Denmark after the end of World War II. Finland had fought two wars against the Soviet Union, Denmark and Norway had been occupied by Germany between 1940 and 1945, and Sweden, having been a neutral state throughout the war, had still felt the effects on either side. The four governments agreed that integration in the area of defence was needed, but an arrangements and the nature of a defence union did not materialize when Denmark, Iceland and Norway joined NATO in 1949, while Finland and Sweden did not.

In the 2000s, military cooperation between the Nordic nations increased, especially through Nordefco. It has generally not been regarded as a mutual defense union, but since the 2010s an increasing number of defense agreements were implemented. In 2022, Finland and Sweden requested to join NATO. The governments of the three Nordic NATO members released statements saying that they would use all necessary means in the defense of Finland and Sweden if they were attacked before they became members. Finland became a member of NATO on 4 April 2023.

National positions and chosen strategies

Finland
Finland had fought two wars, the Winter War and the Continuation War, against the Soviet Union; and also one minor war, the Lapland War, against Nazi Germany. Before these wars Finland had close relations with the Scandinavian countries. After the Continuation War where the Soviet Union forced Finland to sue for peace, but failed in its goal of conquering and annexing the country (in a manner similar to the Baltic States), Finland became neutral and retained a democratic government and a market economy. However, as the country shared 1,300 kilometres of border with the USSR, the position of the Soviet Union could not be ignored in Finnish politics. Regarding the Finnish membership in the Scandinavian defence union, far reaching discussions at state-level were made with the other candidate countries. These discussions were abruptly ended, when Sweden made a specific requirement, that approval from the Soviet Union must be received if Finland was to join. The Soviet answer was bluntly negative and Finland stayed neutral. In 1948, Finland had signed the Agreement of Friendship, Cooperation, and Mutual Assistance  with the Soviet Union, and according to the Soviet point of view, this agreement prohibited Finland's membership in any alliances that it could consider being of military nature, even in those created for defensive reasons.

Denmark and Iceland
Both Denmark and Iceland showed a clear preference for joining the Scandinavian Defence Union over NATO. According to a 2018 literature review, the reasons why Danes preferred a Scandinavian military alliance over a North-Atlantic one were "ideology (pan-Scandinavianism), the domestic political situation, a strong belief in Swedish military power, and, especially given the different policies of the three Nordic countries, various lessons drawn from the Second World War."

Norway and Denmark
The proposed union was discussed by a joint Scandinavian committee during the winter of 1948-1949, but the Cold War tensions between the United States and the Soviet Union, and preparations for a western alliance that would result in the North Atlantic Treaty proved that the efforts were in vain. When it became known that the western alliance would not be able to supply the Scandinavian countries with armaments before meeting their own pressing needs, this issue ultimately proved to be the turning point for Norway, which resigned from the talks. Denmark was still willing to enter into an alliance with Sweden, but the Swedes saw few advantages in this and the proposal failed. Norway and Denmark subsequently became signatory parties of the North Atlantic Treaty and members of NATO.

Sweden
Sweden chose not to join NATO, despite a fierce debate on the issue. One of the strongest proponents was Herbert Tingsten, editor-in-chief of Dagens Nyheter, the largest newspaper in Sweden, who used editorials to argue why Sweden should join. He found a great opponent in the foreign minister of the time Östen Undén, who argued that Sweden should stay non-aligned and remain neutral in case of war. The position of Sweden as a member of the western world was not in doubt, but it could not, based on the choices it had made on foreign policy, join the western military alliance.

Later developments

Nordic Battlegroup

Whilst not a defence union, the Nordic Battlegroup is a multi-national military unit. It is one of eighteen European Union Battlegroups that support European Union defence and security objectives. It consists of around 2,500 troops from Sweden, Finland, Norway, Ireland, Estonia, Latvia and Lithuania.

Nordic Defence Cooperation

The Nordic Defence Cooperation (Nordefco) is an ad-hoc collaboration established between the Nordic countries in 2009 for finding common solutions, strengthening the national defences and increasing cooperation between them. It has not generally been seen as a mutual defense pact and it is not regarded as a command structure, but its members have increasingly added features that show some resemblance to a defense pact. In 2021, the defense ministers of Denmark, Norway and Sweden signed an agreement of increased cooperation among their militaries with a coordination structure that would make it easier to "act together in peace, crisis or conflict" in the southern Nordic region, and in 2022 it was agreed to further enhance the capabilities by allowing access to each other's airspace and military infrastructure. A similar agreement for the northern Nordic region already existed between Finland, Norway and Sweden, which was further updated in 2022. Following Finland's and Sweden's request to join NATO, Denmark, Iceland and Norway released a statement saying that in the case of an attack on Finland or Sweden before they had become part of NATO, all necessary means would be used to help in their defense. Finland became a member of NATO on 4 April 2023.

See also
Military of Denmark
Military of Finland
Military of Norway
Military of Sweden
Scandinavism
Swedish neutrality

References

Defence union
Nordic politics
1948 in Denmark
1948 in Norway
1948 in Sweden
1948 in Finland
Military history of Denmark
Military history of Norway
Military history of Sweden
Military history of Finland
1948 in international relations

Scandinavian defence union


Destination Games was an American computer game development company created in April 2000 by Richard Garriott, Robert Garriott and Starr Long, following their departure from Origin Systems. ("Destination" is a play on "Origin", the company the Garriotts founded nearly two decades earlier.)

Destination was founded in Austin, Texas to develop massively multiplayer online role-playing games. At E3 2001, Richard Garriott announced a partnership making Destination the United States headquarters of South Korean MMORPG giant NCSOFT. As NCSOFT Austin, Destination has mainly focused on developing and supporting the North American version of NCSOFT's Lineage games.

In 2007 Destination Games released its first game, Tabula Rasa, a sci-fi MMORPG. The game did not sell as well as was hoped, Richard Garriott left NCSOFT in 2008, and the game service closed in February 2009.  The Destination Games website was taken down when NCsoft moved its United States headquarters from Austin to Seattle—calling it NCSOFT West—in 2008.

NCSOFT Austin employed five people to run the casual MMOG Dungeon Runners, but announced in 2009 that support for this game will be ending in early 2010 due to low subscription numbers. As of October 2009, NCSOFT employs about 150 people in the former Destination Games office in Austin mainly working in server operations, quality assurance, and customer support for various NCSOFT MMO titles, however development operations have moved completely to other NCSSOFT subsidiaries on the West Coast.  The trademark Destination Games remains a property of NCSOFT.

References

External links
Destination Games
Forwards to PlayNC US or PlayNC Europe  depending on location detected.
Original homepage prior to forwarding to NCSOFT websites can be found at this Internet Archive link: Destination Games, Inc.

NCSoft
Defunct video game companies of the United States
Video game development companies
Video game companies established in 2000
Video game companies disestablished in 2009
Companies based in Austin, Texas
Video game companies based in Texas
Defunct companies based in Texas
2000 establishments in Texas
2009 disestablishments in Texas

Destination Games


Schobdach ist ein Gemeindeteil der Stadt Wassertrüdingen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern). Der Gemeindeteil hat mit der Einöde Zollhaus 149 Einwohner (Stand März 2023).

Geografie
Das Kirchdorf liegt am Lentersheimer Mühlbach, der ein linker Zufluss der Wörnitz ist, und am Arrenbach, der im Ort als linker Zufluss in den Lentersheimer Mühlbach mündet. Im Nordosten erhebt sich der Eislersberg, 0,5 km im Osten liegt das Waldgebiet Chorälln, 1 km im Süden liegt der Espanwald. Gemeindeverbindungsstraßen führen nach Wassertrüdingen zur Staatsstraße 2221 (1,2 km westlich), nach Altentrüdingen (2,8 km nördlich) und nach Zollhaus zur Staatsstraße 2221 (0,7 km südlich).

Geschichte
Die Fraisch über Schobdach wurde vom ansbachischen Oberamt Wassertrüdingen ausgeübt, östlich der Straße wurde sie auch vom ansbachischen Oberamt Hohentrüdingen beansprucht. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft hatte das ansbachische Kastenamt Wassertrüdingen. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Schobdach 35 Anwesen, eine Kirche und ein Schulhaus. Grundherr waren
 das Fürstentum Ansbach (27 Anwesen; Kastenamt Gunzenhausen: 1 Lehengut; Verwalteramt Auhausen: 1 Gut, 2 Lehengüter, 1 Söldengut, 4 Sölden, 1 Haus; Verwalteramt Heidenheim: 1 Zweidrittelmeierhof, 1 Drittelmeierhof, 1 Lehengut, 1 Sölde, 2 halbe Söldenhäuslein; Verwalteramt Rechenberg: 1 Lehengut, 2 halbe Söldenhäuslein; Kastenamt Wassertrüdingen: 3 Gütlein, 1 Haus, 4 Häuslein)
 das Fürstentum Oettingen-Spielberg (6 Anwesen; Evangelisches Oberamt Oettingen: 1 Sölde, 1 Söldenhäuslein, 2 Halbsölden; Amt Sammenheim: 1 Haus; Oberamt Spielberg: 1 Hauslehen)
 der Deutsche Orden (Obervogteiamt Absberg: 1 Söldenhaus)
 die Herrschaft Dennenlohe (1 Söldenhaus).
Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

1806 kam Schobdach an das Königreich Bayern. Mit dem Gemeindeedikt wurde der Ort 1809 dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Geilsheim zugeordnet. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) entstand die Ruralgemeinde Schobdach, zu der Zollhaus gehörte. Sie war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Wassertrüdingen zugeordnet und in der Finanzverwaltung dem Rentamt Wassertrüdingen (1919 in Finanzamt Wassertrüdingen umbenannt, 1932–1973 Finanzamt Gunzenhausen, seit 1973 Finanzamt Ansbach). Die Verwaltung übernahm 1862 das neu geschaffene Bezirksamt Dinkelsbühl (1939 in Landkreis Dinkelsbühl umbenannt). Die Gerichtsbarkeit blieb beim Landgericht Wassertrüdingen (1879 in das Amtsgericht Wassertrüdingen umgewandelt), von 1956 bis 1970 war das Amtsgericht Gunzenhausen zuständig und von 1970 bis 1973 das Amtsgericht Dinkelsbühl, das seit 1973 eine Zweigstelle des Amtsgerichtes Ansbach ist. Mit der Auflösung des Landkreises Dinkelsbühl im Jahr 1972 kam Schobdach an den Landkreis Ansbach. Die Gemeinde hatte 1961 eine Gebietsfläche von 1,823 km². Im Zuge der Gebietsreform wurde diese am 1. Juli 1971 nach Wassertrüdingen eingemeindet.

Baudenkmäler
 Evangelisch-lutherische Filialkirche, ehemals katholische Wallfahrtskirche Vierzehn Nothelfer, kleiner spätgotischer Saalbau mit dreiseitig geschlossenem Chor und südlichem Chorflankenturm, bez. 1494; mit Ausstattung.
 Haus Nr. 2: Wohnhaus, erdgeschossiger Massivbau mit Eckbetonung und tief heruntergezogenem Satteldach, nach 1822.
 Haus Nr. 29: Ehemalige Scheune des Zwiehofes, massiver verputzter Satteldachbau, nach 1822.

Bodendenkmäler
In der Gemarkung Schobdach gibt es drei Bodendenkmäler.

Einwohnerentwicklung
Gemeinde Schobdach

Ort Schobdach

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und in die Dreieinigkeitskirche (Wassertrüdingen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession waren ursprünglich nach St. Maria Magdalena (Cronheim) gepfarrt, heute ist die Pfarrei Heilig Geist (Wassertrüdingen) zuständig.

In Schobdach entstand die pfingstlich ausgerichtete Glaubensgemeinschaft Schobdacher Freundeskreis.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Wassertrüdingen
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Gemeindegründung 1818
Gemeindeauflösung 1971
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Schobdach


Sanat eserini içinde bulunduğu kültüre bağlı olarak tanımlamaya yönelik bir kuramdır.

Kurumsal sanat kuramının temelleri ilk olarak Arthur Danto'nun 1964'te yazdığı, Andy Warhol'un Brillo Kutuları eserinin, sanat eseri olarak kabul edilmeyen gerçek Brillo kutularından görünürde ayırt edilemez olmasından yola çıkan The Artworld ("Sanat Dünyası") makalesiyle atılmıştır. Bir şeyin sanat eseri olarak kabul edilmesi için gözle görünen,kendi içindeki özellikler dışında sanat teorisi, sanat tarihi bilinci gibi bağlamların da gerekli olduğunu sanat dünyası adını verdiği bir çevre ile bağıntılı bir şekilde öne sürmüştür.

Danto'nun görüşleri daha sonra kurumsal teoriden semantik bir teoriye doğru kayarken, yazdığı makaleden etkilenip yola çıkan George Dickie bu teoriyi geliştirmiş ve 1974'te yazdığı Art and the Aesthetics ("Sanat ve Estetik") isimli kitabında sanatın tanımını:
"Bazı taraflarının kendisine, sosyal bir kurumu (sanat dünyası) temsil eden bazı kişi/kişiler tarafından beğenilmeye aday olmaya hak kazandırdığı özgün bir yapıt"
olarak yapmıştır. Bu tanımda sanat eseri değerlendirmeye alınmayıp tarafsız bir anlamda kullanılmış, sadece değerlendirmeye aday olduğu belirtilmiştir.

1997'de tekrar gözden geçirdiği tanımda şu değişiklikleri yapmıştır:

 Sanat eseri, sanat dünyası ahalisine sunulmak üzere yaratılmış özgün bir yapıttır.
 Sanatçı, sanat eseri yaratımına bilinçli olarak katkıda bulunan bir kişidir.
 Ahali, kendilerine sunulan sanat nesnesini anlamak için belli bir birikime sahip kişilerdir.
 Sanat dünyası, tüm sanat dünyası sistemlerinin bütünüdür.
 Sanat dünyası sistemi, bir sanat eserinin bir sanatçı tarafından bir sanat dünyası ahalisine sunulmasına yarayan bir çerçevedir.

Kurumsal teoride kullanılan terimlere dair açıklamalar

Yapıt (Eser): İnsan tarafından kasıtlı olarak yapılan bir eylemin mevcut olduğunu belirtir. Örneğin doğadan seçilen bir nesne veya Marcel Duchamp'ın hazıryapımları da kasıtlı olarak seçildiklerinden bu kapsama girerler.

Beğeni kazanmaya aday: 'Sanat eseri olarak kabul edilmeye aday' anlamına da gelir; hiç kimse tarafından beğenilmesine gerek yoktur, sadece sanat dünyası tarafından önerilmiştir.

Kurum: Koleksiyonerler, küratörler, müze yöneticileri, galericiler, pazarlamacılar, eleştirmenler buna dahildir.

Kaynakça
The Encyclopedia of Aesthetics, ed. Michael Kelly: Oxford University Press, 1998

Dış bağlantılar
 Institutional Theory of Art and the Artworld

Sanat felsefesi
Estetik
Sanat

Kurumsal sanat kuramı


Yeşilyazı, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşimin eski adı Zerenik'dir. 1908-1937 yıllarında Ovacık ilçe teşkilatının merkezi olmuştur. 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Havaçor Bucağının merkezi ve sonrasında da kendi adıyla anılan bucağın merkez köyü konumunu uzun yıllar sürdürmüştür. Bucak teşkilatlanasının kaldırılmasıyla da müstakil köy olmuştur.

Coğrafya
Tunceli iline  72 km, Ovacık ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ovacık Kaymakamlığı
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Yeşilyazı, Ovacık


História da criação no Gênesis

Altino Rosauro Salazar Pimenta (1921-2003) foi compositor, pianista, professor de música sendo considerado um referencial artístico no cenário musical da cidade de Belém no Pará. Suas obras abrange composições para piano solo, canto e piano e para piano e outros instrumentos. Em homenagem a Altino, O Espaço Esportivo e Cultural Cabano Maestro Altino Pimenta, localizado na avenida Doca de Souza Franco, em Belém foi inaugurado em agosto de 1999 pelo então prefeito, Edmilson Rodrigues, assim como também, seu nome foi dado à orquestra da Escola de Música de Universidade Federal do Pará - EMUFPA, Orquestra Sinfônica Altino Pimenta - OSAP, instituição a qual dedicou grande parte da sua vida. Em Janeiro de 2016, recebeu da Prefeitura Municipal de Belém a medalha do Mérito Francisco Caldeira Castelo Branco.

Biografia
Filho de Vírgilo de Fontes Pimenta e Phillomena Salazar Pimenta, nasceu dia 3 de Janeiro de 1921 na capital paraense. Seu primeiro contato com instrumentos musicais ocorreu aos cinco anos de Idade durante aniversários comemorados na casa de seus pai, na Praça da República. A mãe de Altino tinha uma amiga cega chamada Zélia que sempre ia à casa de sua família e tocava algumas músicas ao piano. Certa vez, após uma das apresentações de Zélia, todos foram para cozinha e para surpresa de todos, o som do piano veio da sala, era Ständchen de Schubert música a qual antes havia sido apresentada por Zélia, todos encontraram Altino ao piano. A decisão pela música veio depois de acontecer deste fato curioso. Aos 7 anos, iniciou seus estudos com a professora Antônia Azevedo, logo depois foi aluno dos irmãos Neves - Mário e Beatriz Neves - durante nove anos.

Em 1940, aconselhados pelos professores, os pais de Altino lhe enviam ao Rio de Janeiro para complementar seus estudos musicais e lá permaneceu durante doze anos. No Rio, estudou com professores como Iberê Lemos, Maria do Carmo Ney, Hemínia Roubaud e Magda Tagliaferro. Posteriormente, em Belo Horizonte desenvolveu estudos de musicologia sob direção de Ernest Schumann e George Kulmann. Em 1943, foi contemplado com uma bolsa de estudos em Londres, porém não pôde usufrir devido a 2º Guerra Mundial. Continuando no Rio de Janeiro, juntamente com Gilson Amado, ajudou a fundar a Rádio Mauá e a TV Tupi assim como também trabalhou na Rádio Nacional, Rádio Globo e no Ministério da Educação. Nesta época conheceu grandes orquestra e compositores.

Em 1951, a convite do governador do Amapá Janry Nunes fundou o Conservatório Amapaense de Música em Macapá e foi diretor da instituição até 1955, desenvolvendo a educação musical, artística e cultural de forma pioneira neste Estado. Após este período, Altino fixou-se me Belo Horizonte, onde ficou até 1971 e suas atividades na capital mineira incluem a direção do Departamento Cultural da Associação Cristã de Moços, a direção artística da Rádio Guarany e a fundação da Televisão Itacolomy. De volta ao Rio de Janeiro, em 1972, Pimenta volta a residia na capital e passa tocar piano na Confeitaria Colombo.

Após todos estes acontecimentos, em 1973, Altino Pimenta é convidado pelo Reitor da Universidade Federal do Pará para dirigir o Serviços de Atividades Musicais - SAM, atual Escola de Música da Universidade Federal do Pará - EMUFPA. É a partir disso, Altino se inicia a guinada artística de uma geração de instrumentistas no Pará. Fundou o Encontro de Arte - ENARTE, que ocorre anualmente desde então, onde possibilita a vinda de grandes artístas brasileiros e estrangeiros para Belém. O compositor atribuía a relevância de eventos como ENARTE como meio de levar a arte a toda população em contraponto ao ritmo da vida moderna, as dificuldades econômicas e necessidade de valorização da cultura local. Pimenta sonhava com corpos estáveis no Theatro da Paz e investiu na formação de músicos que tornariam esse sonho algo real, estimulando intercâmbios para qualificação do corpo docente da instituição, por fim, conseguiu.

Após a sua aposentadoria da UFPA, aos 90 anos, Altino dedicou-se a composição as quais têm sido apresentadas no âmbito nacional e no exterior. Em 1992 foi convidado pela Escola Superior de Música de Stuttgart para palestrar acerca da música brasileira e convidado a apresentar suas composições. A convite da Universidade de Ulm, participou do concerto comemorativo do V Centenário da Descoberta da América, na mesma ocasião, também realizou palestras na École Normal, em Paris, sobre o desenvolvimento da cultura musical brasileira. Devido estas apresentações, Pimenta aceitou convites da New York University, do Instituto Cultural Brasileiro em Washington, do Brazilian American Cultural Institute e da Loyola University em Nova Orleans para proferir palestras, concertos e apresentar suas composições.

Em homenagem a Altino, O Espaço Esportivo e Cultural Cabano Maestro Altino Pimenta, localizado na avenida Doca de Souza Franco, em Belém foi inaugurado em agosto de 1999 pelo então prefeito de Belém, Edmilson Rodrigues, assim como também, seu nome foi dado a orquestra da Escola de Música de Universidade Federal do Pará - EMUFPA, Orquestra Sinfônica Altino Pimenta - OSAP, instituição a qual dedicou grande parte da sua vida.

Referências

Compositores do Pará

Altino Pimenta


David Allen Ogden Stiers () a fost un actor american de film și televiziune.

Filmografie

Film

Televiziune

Jocuri video

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1942
Actori americani din secolul al XX-lea
Actori americani din secolul al XXI-lea

David Ogden Stiers


Henri Feur (1837-1926), un maître-verrier français connu pour ses vitraux d'art, père de Marcel ;
 Marcel Feur (1872-1934), un maître-verrier français connu pour ses vitraux d'art, fils d'Henri.
 Sandrine Le Feur (1991-), une femme politique française.

Feur


Ardenler (Fransızca: Ardennes) yoğun ormanlarla kaplı, tepelik ve büyük bir kısmı Belçika ile Lüksemburg sınırları içinde kalan, bir kısmı da Fransa sınırları içine giren bölge. Fransa'daki Champagne-Ardenne bölgesine ve Ardennes iline ismini vermiştir.

Coğrafi özellikler
Ardenler'in büyük bir bölümü yoğun ormanlarla, zaman zaman 650 m.yi bulan ortalama 350–500 m. yüksekliğinde tepelerle kaplıdır. Bölgenin tipik özellikleri arasında hızlı akan ırmakların oyduğu keskin yamaçlı vadilerdir ve en dikkat çekeni Meuse vadisidir. Bölgenin başlıca şehirleri Liège ve Namur Meuse vadisindedir. Ardenler genel olarak çok seyrek bir nüfusa sahiptir.

Almanya'daki Eifel dağ sırası Ardenler'dekilerle birleşir. Eifel ve Arden, iki ayrı silsile gibi görünseler de aslında aynı jeolojik oluşuma sahiptirler.

Tarihçe
Bölge adını antik çağdaki "Arduenna Silva" adlı ormandan almaktadır. Bu geniş orman Romalılar zamanında Belçika'daki Sambre nehrinden Almanya'daki Ren nehrine kadar uzanmaktaydı. Günümüzdeki Ardenler bölgesi ise çok daha küçük bir alanı kaplamaktadır.

Ardenler'in çok önemli stratejik konumu, yüzyıllar boyunca Avrupalı güçlerin savaş alanı olmasına neden olmuştur. Erken modern çağda, bölge sürekli olarak el değiştirmiş ve değişik zamanlarda Belçika Ardenler bölgesinin bir kısmı veya tamamı Fransa, Almanya, İspanyol Hollandası ve Hollanda Birleşik Krallığı topraklarına katılmıştır. 20. yüzyılda, çetin arazi koşulları ve dar haberleşme hatları nedeniyle geniş çaplı askerî operasyonlar için uygun olmadığı düşünülmekteydi. Ancak hem I. Dünya Savaşı'nda hem de II. Dünya Savaşı'nda Almanlar risk alarak başarılı bir şekilde Ardenler'i hızla aşarak, Fransa'nın görece savunma gücü daha zayıf olan bölgelerine saldırmışlardır. Ardenler bölgesi dünya savaşları sırasında üç önemli çarpışmaya sahne olmuştur: I. Dünya Savaşı'nda Ardenler Çarpışması ve II. Dünya Savaşı'nda Almanlarla Fransa Savaşı ile Müttefiklerin Ardenler Taarruzu. Bölgenin kentlerinin çoğu iki dünya savaşı sırasında oldukça kötü şekilde zarar görmüştür.

Ekonomi
Ardenler'in engebeli arazisi tarım olanağını oldukça kısıtlar. Açık alanlardaki tarım ile süt hayvancılığı tarım ekonomisinin ana geçim kaynağıdır. Bölge kereste ve cevher yönünden oldukça zengindir ve Liège ile Namur endüstri merkezidirler. Yoğun ormanlarda oldukça önemli av hayvanı bulunmaktadır. Bölgenin güzel manzaraları ve avcılık, bisiklet, yürüyüş ve kano gibi doğa sporlarının yapılabilmesi Belçika'da önemli bir turizm bölgesi olmasını sağlamıştır.

Kaynakça

Ardenler


Oltarna pala (lat. pala - lopata) je slika ili reljef koji se nalazi iznad oltarne menze. Pale se u crkvenoj umjetnosti pojavljuju u 11. stoljeću. Prve su pale jednostavna oblika, pravokutne. U gotici postaje sve višedjelnija (triptih, poliptih, pokretnih krila i kombinirano), dobiva predelu i rese ju motivi kasnogotičke arhitekture. Renesansno razdobljem vratile su se na jednostavne oblike. Završetci renesansnih pala su polukružne ili ravne. Pale su od mramora, drva i terakote. Ponekad palom nazivamo neke metalne vrste antependija.

U talijanskoj stručnoj literaturi se kod oltarnih pala arhitektornske inkvadrature koristi riječ ancone.

Vidi
retabl

Izvori

Vanjske poveznice
(tal.) Treccani pala

Oltar

Oltarna pala


BBC Radio Sheffield is the BBC's local radio station serving South Yorkshire and north Derbyshire.

It broadcasts on FM, DAB, digital television and via BBC Sounds from studios on Shoreham Street in Sheffield.

According to RAJAR, the station has a weekly audience of 176,000 listeners and a 4.7% share as of June 2023.

History

BBC Radio Sheffield was the second BBC local radio station, launching on 15 November 1967 and broadcasting from a large Victorian house in Westbourne Road in the Broomhill area of the city.

Until the mid-1980s, the station was generally on air from the morning until the early evening, with any programming after 6 pm devoted to specialist music and magazines aimed at minority interests and ethnic communities. These programmes did not broadcast all year round. In August 1986, evening programmes began on a permanent basis when the station joined with the other three BBC stations in Yorkshire to provide an early evening service of specialist music programmes on weeknights from 6 pm to 7:30 pm, extending a year later to six days a week (Wednesday to Monday) between 7 pm and 9 pm with Tuesdays reserved for local sports coverage. May 1989 saw the launch of BBC Night Network which saw the BBC local radio stations in the North of England broadcasting networked programming every evening from 6:05 pm (6 pm at the weekend) and midnight, extending to 12:30 am in the early 1990s, and to 1 am by the end of that decade.

Spring 1989 also saw BBC Radio Sheffield launch Ten-35. This was a weekend service of programmes for the county's ethnic minority communities and was broadcast on the station's MW frequency, hence the name of the strand. Radio Sheffield had provided programmes for the Asian and black communities for many years, but the new service saw the launch of programmes for many other communities. The service was broadcast on Saturday and Sunday evenings between 6 pm and midnight, although the Sunday programming was brought forward to 2:45 pm to 8:30 pm in around 1991 and was called Ten-35 Sunday. Over time, the service was dismantled and eventually programming for minority communities was again focused on the county's black and Asian communities.

Archives
In March 1982, archiving began of the station's early material, by cataloguing and transferring it to audio cassette. The first items archived were news reports of the steel strike of 1980. The cassettes and listings, which include news stories and local music, are held at Sheffield City Archives in Sheffield. This archiving followed a scheme by Radio Carlisle which covered the October 1957 Windscale nuclear accident.

Technical

The 104.1 FM signal is broadcast from the Holme Moss transmitter in West Yorkshire, near the border with Derbyshire, enabling the signal to be clearly heard in north Sheffield, Barnsley, north Rotherham, Doncaster and parts of Nottinghamshire, as well as parts of West Yorkshire, southern areas of North Yorkshire and Greater Manchester.

The 88.6 FM signal is broadcast from the Crosspool transmitter on Tapton Hill to serve Sheffield and parts of Rotherham. It also broadcasts DAB on 11C multiplex for Sheffield and surrounding areas and it broadcasts DTR for South Yorkshire and surrounding areas for Freeview TV channel 734 on UHF 27-522 MHz the BBCA multiplex.

The 94.7 FM signal is broadcast from the Chesterfield transmitter and serves Derbyshire, parts of Nottinghamshire and the East of South Yorkshire. The Chesterfield signal can be heard as far south on the M1 as Copt Oak. It broadcasts DAB on 11C multiplex (same as Crosspool transmitter) for the Chesterfield and North Derbyshire area. It also broadcasts DTR for Chesterfield for Freeview TV channel 734 on UHF 26-514 MHz on the BBCA multiplex.

A DAB signal is broadcast from the Clifton transmitter (next to the M18 east of Rotherham) to serve Rotherham, Doncaster, Worksop and surrounding areas. Another DAB signal is broadcast from Ardsley transmitter east of Barnsley to serve Barnsley, Dearne Valley and parts of West Yorkshire. Plus, its DAB signals are also broadcast from the Clarborough transmitter near Retford to cover parts of North Nottinghamshire and strengthen signals from the Clifton transmitter. The three transmitters use the Bauer South Yorkshire 11C multiplex (same as Crosspool and Chesterfield transmitters).

The Emley Moor transmitter broadcasts DTR for Freeview TV channel 734 for Yorkshire, Derbyshire and parts of Lincolnshire on UHF 47-682 MHz the BBCA multiplex. Other local TV transmitters such as Crosspool relay their signal from Emley Moor.

The station also streams online via BBC Sounds.

While the FM, DAB and Freeview transmissions of BBC Radio Sheffield officially cover North Nottinghamshire, including the district of Bassetlaw which includes the towns of Retford and Worksop, editorially, news output is covered by BBC Radio Nottingham via its radio and internet news and social media channels, despite the area being officially outside the coverage area of BBC Radio Nottingham.

In its early years, Radio Sheffield transmitted from Rotherham (Boston Castle) on 95.0 MHz FM. This was discontinued when a powerful transmitter opened at Holme Moss serving much of South Yorkshire on 97.4 MHz, later changing to its current 104.1 MHz (97.4 MHz was then passed to Radio Hallam).

The ownership of FM radios was low when Radio Sheffield began broadcasting on FM only in 1967. However, most people could receive AM (medium wave (MW) and long wave (LW)) and, in response to the impending competition of commercial radio which would also broadcast on MW (Radio Hallam started in 1974), Radio Sheffield began transmitting in late 1973 on 1034 kHz (290 metres) MW – this changed to 1035 kHz in 1978. This was broadcast from the Broadfield Road transmitter in Sheffield (behind Heeley swimming baths) and served South Yorkshire, Derbyshire, Nottinghamshire and parts of Lincolnshire and West Yorkshire. The MW broadcasts were discontinued on 27 May 2021.

Programming
Local programming is produced and broadcast from the BBC's Sheffield studios from 6 am to 10 pm each day.

Off-peak programming, including the regional late show (10 pm to 1 am), originates from BBC Radio Leeds.

During the station's downtime, BBC Radio Sheffield simulcasts overnight programming from BBC Radio 5 Live and BBC Radio London.

Presenters

Notable current presenters
Toby Foster (Weekday breakfast)
Becky Measures (Weekend daytime)

Notable past presenters
Tony Capstick
Simon Clark (Sports presenter)
Simon Groom
Emlyn Hughes
Ian MacMillan
Rony Robinson

See also
BBC Local Radio
BBC Night Network
BBC Radio Leeds
BBC Radio York
Hallam FM

References

External links
BBC Radio Sheffield website
Praise or Grumble History

Radio stations established in 1967
Sheffield
Mass media in Sheffield
Radio stations in Yorkshire

BBC Radio Sheffield


Brocchia, monotipski rod glavočika i sjeverne Afrike (Sahara, Sahel), Komora i Arapskog poluotoka. Jedina je vrsta B. cinerea. Naraste do 25 cm. Listovi naizmjenični.

Rasprostranjenost i stanište:
B. cinerea je saharsko-arapska biljka ekstremnog pustinjskog pijeska koja raste u prirodnim pijescima, ali i na rubovima poljoprivrednih polja, kao što je spomenuto u Flori Egipta (Boulos, 2002.) i kako je primijećeno u JZ Sinaju (u pješčanim obodima polja rajčice. Biljka je česta duž pustinje Sahare od Maroka na zapadu, južno do Sahela i istočno do Egipta i Sinaja (Powo, 2019.), a sada do juga Izraela. Spominje se u Flori Palestini iz Edomskih planina (južni Jordan), ali zanimljivo nije uključeno u popis jordanske flore (Taifur & El-Oqlah, 2017.). U Izraelskom nacionalnom herbariju na Hebrejskom sveučilištu postoji mnogo uzoraka biljke iz zapadnog i jugozapadnog Sinaja, ali ne i iz Izraela ili Jordana. U proljeće 2021. biljku je pronašao D. Rivner na drugom mjestu uz Wadi Paran, ovaj put veću populaciju u blizini ceste 10 blizu egipatske granice. Pojava biljke u Saudijskoj Arabiji je upitna.

Opis:
B. cinerea je mala jednogodišnja biljka, visoka 10-20 cm. Cijela biljka je sivkasta, obrasla mekim gustim dlačicama. Stabljika je uspravna ili uzdižuća, rascijepljena. Listovi perasti do tupi režnjevi, gornji su manje perasti ili uopće nisu perasti. Polukuglasti cvatovi veličine 6-8 mm nalaze se na kraju stabljike i nose samo cjevaste cvjetove. Pricvjetni listovi su vunasti, na kraju opnasti, dugi oko 3 mm, kraći od cvjetova. Posuda cvasti je stožasta, bez ljuski (za razliku od Anthemiss ili jarmena). Vjenčić je cjevast, završava s 4 zupca. Ahenije su obrubljene i nemaju papus.

Izvori

Anthemideae incertae sedis
Flora Egipta
Flora Alžira
Flora Libije
Flora Maroka
Flora Tunisa
Flora Malija
Flora Mauritanije
Flora Komora

Brocchia


Boris Burić – Gena (Trogir, 18. rujna 1955.), hrvatski krojač i poduzetnik, vlasnik brenda Gena, poznat po izradi tradicionalnih dalmatinskih veštita.

Životopis
Burić je od malih nogu pokazivao interes za modom, a prvu kreaciju napravio je već sa 16 godina. Krojačku školu završio je 1973. Iste godine sa suprugom otvara modni atelijer Gena u svojoj obiteljskoj kući, u potkrovlju stare palače grada Trogira. Inspiraciju za svoja odijela pronalazi u hrvatskoj tradiciji kulture odijevanja. U početku su mu klijenti bili uglavnom trogirski težaci i radnici. Među prvim značajnijim klijentima ističu se pjevači klape Trogir. Upornim trudom obitelji Burić, kroz tridesetak godina brend Gena se profilira kao iznimno kvalitetan i cijenjen na hrvatskoj ali i svjetskoj modnoj sceni. Svojim prepoznatljivim stilom kojim spaja tradiciju i vrhunsku modu, stvara veliku potražnju za svojim odijelima u svijetu. Između ostalih, Gena odijela nosili su: Placido Domingo, Armand Assante, Bernie Ecclestone, Goran Ivanišević, Mario Ančić, Oliver Mlakar i Goran Višnjić.

Dobitnik je priznanja Hrvatske gospodarske komore i nagrade Splitsko-dalmatinske županije za doprinos na području promicanja i očuvanja hrvatske kulturne baštine i identiteta.
Gena ima pravo korištenja znaka kvalitete "Izvorno hrvatsko".
Proizvodi su mu zaštićeni u Zavodu za intelektualno vlasništvo Republike Hrvatske.

Diplomirao je tekstilno inženjerstvo na Tekstilno-tehnološkom fakultetu u Zagrebu 2006.

Izvori

Vanjske poveznice
 Gena odijela

Hrvatski poduzetnici

Boris Burić – Gena


Philip Edward "Brave" Davis (Nassau, 7 de junho de 1951) é um político das Bahamas que atua como primeiro-ministro desde 17 de setembro de 2021. Ele é membro do Parlamento (MP) de Cat Island, Rum Cay e San Salvador desde maio de 2002.

Davis foi vice-primeiro-ministro de Perry Christie e ministro de Obras Públicas e Desenvolvimento Urbano de 2012 a 2017. Em seguida, atuou como líder da oposição de maio de 2017 a setembro de 2021, quando liderou o Partido Liberal Progressista à vitória e posteriormente empossou-se como primeiro-ministro.

Biografia
Davis nasceu em uma casa perto de Wulff Road, o mais velho de oito filhos de Dorothy (nascida Smith), uma empregada doméstica de Alexander, Great Exuma e Brave Edward Davis, um bombeiro de Old Bight, Cat Island. Davis passou sua infância morando com seus avós em Cat Island, onde frequentou a Old Bight All Age School. Ao retornar a Nassau, ele continuou sua educação na Eastern Schools e se formou no St. John's College. Crescendo em uma família pobre, Davis trabalhou em vários biscates desde os 7 anos de idade para sobreviver.

Carreira profissional
Davis trabalhou na construção civil até conseguir um emprego no Barclays. O trabalho foi breve, pois seus supervisores o encorajaram a buscar a advocacia. Ele foi convidado pela primeira vez para uma entrevista para se tornar um escriturário nas câmaras de advocacia de Davis Bethel. Embora tenha fracassado, ele acabou como funcionário da Wallace-Whitfield & Barnwell no final daquele ano e completou seus estudos jurídicos em 3 anos. Davis foi chamado para a Ordem dos Advogados das Bahamas em 1975, onde exerceu dois mandatos como vice-presidente e um como presidente da Ordem dos Advogados das Bahamas. Tornou-se sócio de longa data da Christie, Ingraham & Co, e foi nomeado magistrado. Ele fez parte do Conselho de Educação Jurídica da CARICOM.

Carreira política
Davis se envolveu no Partido Liberal Progressivo ainda jovem, sendo voluntário como ajudante de campanha nas eleições gerais de 1967. Ele foi eleito pela primeira vez como Membro do Parlamento (MP) para Cat Island, Rum Cay e San Salvador em uma eleição de 1992. Embora tenha perdido seu assento em 1997, ele o recuperou em 2002 e o manteve desde então.

Antes de se tornar primeiro-ministro, Davis foi o líder da oposição e do Partido Liberal Progressista, tendo sido eleito na convenção do partido em outubro de 2017. Antes de sua eleição como líder do partido, ele era vice-líder, cargo para o qual foi nomeado pelo então líder Perry Christie em 2009, quando o PLP venceu as eleições gerais de 2012, tornou-se vice-primeiro-ministro das Bahamas e Ministro de Obras Públicas e Desenvolvimento Urbano, ao qual atuou até 2017, quando o PLP foi mais uma vez derrotado nas urnas.

Ele foi nomeado Conselheiro da Rainha (QC) em 2015.

Em setembro de 2021, o Partido Liberal Progressista derrotou o Movimento Nacional Livre no poder em uma eleição antecipada, enquanto a economia luta para se recuperar de seu colapso mais profundo desde pelo menos 1971. O Partido Liberal Progressivo (PLP) conquistou 32 dos 39 assentos na Câmara. Movimento Nacional Livre (FNM) ocupou os assentos restantes. Em 17 de setembro de 2021, o presidente do Partido Liberal Progressivo (PLP) Phillip "Brave" Davis foi empossado como o novo primeiro-ministro das Bahamas para suceder Hubert Minnis.

Ministro das Obras Públicas e Desenvolvimento Urbano
Como Ministro das Obras Públicas e Desenvolvimento Urbano, ele supervisionou e garantiu que cerca de 1000 casas, tanto nas Ilhas da Família quanto em Nova Providência, fossem fornecidas com banheiros internos e água potável, além disso, ele supervisionou o desenvolvimento de infraestrutura nas ilhas, como a construção de estradas , reconstrução de diques, iluminação dos aeroportos das Ilhas Familiares e reparação de edifícios e docas danificados pelos furacões. Ele estabeleceu o Programa de Renovação Urbana de Reparos em Pequenas Casas, que viu mais de 1.000 proprietários e empregou milhares de empreiteiros e comerciantes.

Primeiro ministro
Depois de vencer as eleições de 2021 em uma vitória esmagadora, Davis foi nomeado primeiro-ministro.

Vida pessoal
Davis é casado com Ann Marie Davis, ativista dos direitos das mulheres e tesoureira da Bahamas Humane Society. Eles têm seis filhos e são anglicanos praticantes em St. Christopher's. Davis é membro do Toastmasters Club 1600 e um esportista interessado em beisebol, softball e natação.

Primeiros-ministros das Bahamas
Pessoas vivas
Nascidos em 1951
Naturais de Nassau (Bahamas)
Políticos das Bahamas

Philip Edward Davis


An Tribolium obliterum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Botting Hemsley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stephen Andrew Renvoize. An Tribolium obliterum in nahilalakip ha genus nga Tribolium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tribolium (Poaceae)

Tribolium obliterum


علم ليتوانيا الوطني يتكون من ثلاثة ألوان أفقية من أعلى إلى أسفل الأصفر، الأخضر والأحمر، أتخذ العلم في 20 من مارس عام 1989 أي قبل الاستقلال الرسمي من الاتحاد السوفيتي بعامين.

مراجع

أعلام استحدثت في 1918
أعلام استحدثت في 1988
أعلام اخترعت في 2004
لتوانيا
أعلام ليتوانيا
أعلام وطنية
رموز ليتوانيا الوطنية

علم ليتوانيا


, known as
, is a Japanese animator, filmmaker, author, and manga artist.

Shinkai began his career as a video game animator with Nihon Falcom in 1996, and gained recognition as a filmmaker with the release of the original video animation (OVA) She and Her Cat (1999). Beginning his longstanding association with CoMix Wave Films, Shinkai then released the science-fiction OVA Voices of a Distant Star in 2002, and followed this with his debut feature film The Place Promised in Our Early Days (2004).

Shinkai's second feature film, the romantic drama anthology 5 Centimeters per Second (2007), gained critical acclaim, as did his subsequent releases, the dramas Children Who Chase Lost Voices (2011) and The Garden of Words (2013). Shinkai's most recent three films Your Name (2016), Weathering with You (2019), and Suzume (2022) were all critical and commercial successes, with each being among the top highest-grossing Japanese films of all time both in Japan and worldwide at the time of their release.

Early life
A native of Nagano Prefecture, Shinkai studied Japanese literature at Chuo University, where he was a member of the juvenile literature club and drew picture books. He traces his passion for creation to the manga, anime and novels he was exposed to in middle school. His favorite anime films are Laputa: Castle in the Sky, Nausicaä and The Castle of Cagliostro by Hayao Miyazaki, The End of Evangelion by Hideaki Anno and Patlabor 2 by Mamoru Oshii.

Career
After graduating from Chuo University Faculty of Literature in March 1996, he got a job at Falcom, a video game company where he worked for 5 years making video clips for games and graphic design including web content. During this time he met musician Tenmon, who later scored many of his movies.

In 1999, Shinkai released She and Her Cat, a five-minute short piece done in monochrome. It won several awards, including the grand prize at the 12th DoGA CG Animation contest (2000). DoGA is an independent nonprofit company set up to encourage entry-level animators with software and advice. The short details the life of a cat, entirely from the cat's perspective, as it passes time with its owner, a young woman.

After winning the grand prize, Shinkai began thinking about a follow-up while he continued working for Falcom. In June 2000, Shinkai was inspired to begin Voices of a Distant Star by drawing a picture of a girl in a cockpit grasping a cell phone. Some time later, he was contacted by Manga Zoo (today a smartphone app), which offered to work with him, giving him a grant to turn his idea into an anime they could sell. In May 2001, he quit his job at Falcom and began to work on Voices. In an interview, Shinkai noted that production took around seven months of "real work".

Voices of a Distant Star was followed by the 90-minute The Place Promised in Our Early Days, which was released nationwide in Japan on November 20, 2004. It was critically acclaimed, winning many honors. Shinkai's next project was 5 Centimeters per Second and premiered 3 March 2007. It consists of three short films: Cherry Blossom, Cosmonaut, and 5 Centimeters per Second. The total run time is about 63 minutes. In September 2007 Nagano's leading newspaper, Shinano Mainichi Shinbun, released a TV commercial animated by Shinkai.

Shinkai spent 2008 in London, resting since the completion of 5 Centimeters per Second. He returned to Japan in 2009 to start work on his next project. He released two concept drawings for this film in December 2009. Shinkai noted that it would be his longest animation film to date and described the story as a "lively" animated film with adventure, action, and romance centered on a cheerful and spirited girl on a journey to say "farewell". In November 2010, he revealed that his next work would be titled Children Who Chase Lost Voices from Deep Below. A teaser trailer was released on November 9, and the film was released on May 7, 2011.

His next feature, The Garden of Words, was released on May 31, 2013.

On August 26, 2016, Shinkai released Your Name. The film received positive reviews, praising the film for its narrative, imagery, animation, music, emotional weight, and skillful use of post-postmodernist themes. The film was also a commercial success, becoming the fifth-highest-grossing film of all time in Japan. Then by 2019, the film became the highest-grossing anime film worldwide of all time, overtaking Miyazaki's Spirited Away.

Shinkai's next project Weathering with You was released on July 19, 2019 in Japan.

Shinkai's next film Suzume was released in Japan on November 11, 2022.

Personal life
Shinkai has been called "The New Miyazaki" in several reviews, including those by Anime Advocates and ActiveAnime—comparisons he calls an "overestimation".

He is married to retired actress and producer Chieko Misaka, star of films including Versus by Ryuhei Kitamura; they have a daughter, child actress Chise Niitsu (born 2010).

An asteroid, 55222 Makotoshinkai is named after him.

Works

Film

Video games

Commercials

Literary works

Manga

Illustrations
  — Illustrator (2003–2011)

Accolades

Notes

References

External links

 Makoto Shinkai's Website
 Makoto Shinkai's Official Portal

 Entry in  The Encyclopedia of Science Fiction

1973 births
Anime directors
Chuo University alumni
Fantasy artists
Japanese animators
Japanese illustrators
Japanese speculative fiction artists
Living people
Manga artists
People from Nagano Prefecture

Makoto Shinkai


La maison (Loches, 3 place Charles-VII) est une demeure particulière dans la commune de Loches, dans le département français d'Indre-et-Loire.

La façade à pans de bois et les toitures de cette maison du  sont inscrites comme monument historique en 1961

Localisation
La maison se trouve dans la cité royale de Loches, presque en face de l'église Saint-Ours et non loin du château de Loches.

Histoire
La maison est construite au . Lorsqu'un incendie ravage Loches pendant la guerre de Cent Ans lors du siège mené par le duc d'Alençon, cette maison est l'un des rares édifices à pans de bois à y résister. Les blocs de tuffeau remplissant les intervalles entre les pièces de bois sont un ajout postérieur à la construction.

Au , des ouvertures sont pratiqués dans la façade de son rez-de-chaussée.

La façade et les toitures sont inscrites comme monument historique par arrêté du .

Description
La maison se compose d'un étage et d'un comble au-dessus d'un rez-de-chaussée en pierre de taille. La façade de l'étage et du comble est à pans de bois et pierre de taille, les autres murs intégralement en pierre de taille.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie
 .
 .
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Loches
 Liste des monuments historiques protégés en 1961

Liens externes

Monument historique inscrit en 1961
Patrimoine du XVe siècle
Patrimoine du XVIIIe siècle
Monument historique à Loches
Maison monument historique (France)

Maison (Loches, 3 place Charles-VII)


La fosfoenolpiruvato carboxiquinasa (PEPCK) () es una enzima de la familia de las liasas que participa en la ruta metabólica de la gluconeogénesis. Cataliza la reacción de conversión del oxaloacetato en fosfoenolpiruvato y dióxido de carbono CO2 consumiendo GTP.

 Oxaloacetato + GTP  Fosfoenolpiruvato + GDP + CO2

Mientras que la mayoría de reacciones de la gluconeogénesis pueden utilizar las enzimas de la glicólisis para catalizar las reacciones en sentido opuesto, la reacción catalizada por la piruvato quinasa es irreversible. Las enzimas piruvato carboxilasa y fosfoenolpiruvato carboxiquinasa proporcionan una ruta alternativa para invertir la reacción de la piruvato quinasa.

 Glicólisis →
 Fosfoenolpiruvato + ADP  Piruvato + ATP (catalizada por la piruvato quinasa)

 Gluconeogénesis →
 Piruvato + CO2 + H2O + ATP  Oxaloacetato + ADP + Pi + 2H+ (catalizada por la piruvato carboxilasa)
 Oxaloacetato + GTP  Fosfoenolpiruvato + GDP + CO2 (catalizada por la fosfoenolpiruvato carboxiquinasa)

La fosfoenolpiruvato carboxiquinasa (PEPCK) se encuentra en dos isoformas:

 PEPCK1 o PEPCK-C: Soluble, citosólica.

 PEPCK2 o PEPCK-M: Mitocondrial.

Estas isoformas tienen un 63% de la secuencia igual. La forma citosólica es importante en la gluconeogénesis.

Se ha propuesto a un residuo de cisteína como participante en el mecanismo catalítico; este residuo está localizado en la parte central de la PEPCK y está en el centro de una región perfectamente conservada.

La fosfoenolpiruvato carboxiquinasa en diferentes especies

La transcripción de la fosfoenolpiruvato carboxiquinasa ocurre en muchas especies. La secuencia de aminoácidos es diferente entre ellas. Así, por ejemplo, su estructura y especificidad difiere en humanos, Escherichia coli y el parásito Trypanosoma cruzi.

Animales

En los animales, la reacción catalizada por la fosfoenolpiruvato carboxiquinasa (PEPCK) es una de las etapas clave de la gluconeogenesis, proceso por el que las células de algunos tejidos, como el hígado o el riñón, generan glucosa a partir de precursores metabólicos.

Los niveles de glucosa en la sangre se mantienen entre límites bien definidos en parte gracias a la regulación precisa de la expresión del gen que codifica para el isoenzima citosólico de la PEPCK (PCK1), controlado por diversos mecanismos hormonales. La actividad de la PEPCK se incrementa mediante la secreción de cortisol del córtex adrenal y glucagón de las células alfa del páncreas.

El glucagón indirectament eleva la expresión de la PEPCK incrementando los niveles de cAMP (vía activación de la adenilil ciclasa) en el hígado que fosforila la Ser-133 en una lámina beta de la proteína CREB. La proteína CREB se une al elemento CRE  (región del Elemento de Respuesta del cAMP) del promotor del gen PCK1, induciendo su transcripción. Por otro lado, el cortisol también induce la transcripción de la PEPCK1 o PEPCK-C, uniéndose al elemento de Respuesta del Glucocorticoide (GRE). Juntos, cortisol y glucagón pueden tener resultado sinérgicos activando el gen de la PEPCK.

Plantas

En la vía de 4 carbonos de las plantas, en primer lugar el dióxido de carbono es fijado en las hojas por combinación del fosfoenolpiruvato para formar oxaloacetato. El oxaloacetato es entonces convertido a aspartato que migra al haz vascular en cuyas células el aspartato es convertido de nuevo a oxaloacetato. La fosfoenolpiruvato carboxiquinasa (PEPCK) descarboxila el oxaloacetato en el haz vascular liberando dióxido de carbono que es fijado por la enzima RuBisCO.

La PEPCK actúa en las plantas que utilizan la vía de los 4 carbonos. Su acción se localiza en el citosol en contraste con los mamíferos en los que trabaja en la mitocondria.

Otros tipos de fosfoenolpiruvato carboxiquinasa

Existen otros tipos de fosfoenolpiruvato carboxiquinasa no presentes en el ser humano. La enzima del homo sapiens utiliza el GTP como fuente de energía, los otros tipos existentes en la naturaleza utilizan difosfato y ATP como fuente energética.

Fosfoenol carboxiquinasa (difosfato)

La enzima fosfoenolpiruvato carboxiquinasa (difosfato) () utiliza el difosfato como fuente de energía para realizar la reacción de descarboxilación del oxaloacetato.

 Oxaloacetato + difosfato  Fosfoenolpiruvato + fosfato + CO2

Fosfoenol carboxiquinasa (ATP)

La enzima fosfoenolpiruvato carboxiquinasa (ATP) () utiliza ATP como fuente energética para realizar la reacción de descarboxilación del oxaloacetato.

 Oxaloacetato + ATP  Fosfoenolpiruvato + ADP + CO2

Referencias

Enlaces externos

 Hoja de datos ExPASy para la fosfoenolpiruvato carboxiquinasa (GTP).
 Hoja de datos ExPASy para la fosfoenolpiruvato carboxiquinasa (difosfato).
 Hoja de datos ExPASy para la fosfoenolpiruvato carboxiquinasa (ATP).
 [ Estructuras de la fosfoenolpiruvato carboxiquinasa en el Banco de Datos de Proteínas (PDB)]

EC 4.1.1

Fosfoenolpiruvato carboxiquinasa


La batalla de Niquitao es un hecho de armas donde una columna patriota dirigida por José Félix Ribas, Rafael Urdaneta, Vicente Campo Elías y José María Ortega que venía de los Llanos, derrota el viernes 2 de julio de 1813, en el páramo de Niquitao, al ejército realista estuvo al mando  del gobernador de Barinas, el capitán de fragata Antonio Tiscar y Pedrosa y el Capitán José Marti, el cual luego de la derrota de la batalla.

Hechos
El 2 de julio, al amanecer, inició Ribas el avance hacia el objetivo; y tan pronto estuvo cerca de los realistas, ordenó al mayor Rafael Urdaneta, comandante del centro, que atacase la posición enemiga. En combinación con esta acción, el ala derecha del capitán José María Ortega debía cargar la posición por la izquierda. Este ataque dio por resultado el desalojo de la línea por los realistas y su repliegue hasta otra línea de alturas. Ribas ordenó a la caballería que marchase por el camino real, y «tocando a degüello» (toque de corneta llamado también ataque), conquistase unas alturas a retaguardia de las que ocupaba Martí; al mismo tiempo que con la infantería cargaba de frente.

Esta maniobra dio los resultados que se esperaban: el enemigo fue cortado y obligado a retirarse de sus posiciones. La victoria fue completa, seguida de activa persecución. Los pocos realistas sobrevivientes consigue retirarse a Nutrias y San Fernando de Apure. Fueron hechos prisioneros 540 realistas, muchos de ellos se pasaron a los patriotas. Los tres capitanes españoles y otros ocho individuos originarios de España fueron ejecutados en otro episodio de la guerra a muerte.

Bolívar y Girardot avanzan sobre los restos realistas al mando de Tiscar, que consiguen retirarse hacia Nutrias y San Fernando de Apure donde pretendían reunirse con José Antonio Yáñez, que vía Apure, desde Guasdalito, en su camino desde San Cristóbal, había vencido al patriota Antonio Nicolás Briceño, el 15 de mayo. Pero Antonio Tiscar y Pedrosa no consigue reunirse con Yáñez y se embarca hacia Angostura, en la Guayana venezolana.

Véase también

 Campaña Admirable

Referencias

Bibliografía

Niquitao
Historia de Estado Trujillo
Venezuela en 1813

Batalla de Niquitao


Jean Louis Baudelocque (* 30. November 1745 in Heilly in der Picardie; † 2. Mai 1810 in Paris) war ein französischer Arzt, Geburtshelfer und Hochschullehrer. Er gehörte zu den berühmtesten Geburtshelfern seiner Zeit. Er arbeitete am Collège de Chirurgie in Paris, war Leiter der Pariser Maternité und gestaltete dort den Hebammenunterricht; er machte sich verdient um die Förderung der Geburtsmechanik und entwickelte eine Methode zur Beckenvermessung (Baudelocque-Beckenzirkel); auch nach ihm benannt ist der Baudelocque-Durchmesser (äußerer Beckendurchmesser, Conjugata externa).

Leben und Wirken
Er war der Sohn des Chirurgen Jean Baptiste Baudelocque (1718–1785) und von Anne Marguerite Levasseur (1716–1784). Jean Louis Baudelocque war ihr zweitältester Sohn, weitere Söhne waren Félix Honoré Baudelocque (1744–1794) Arzt, Jean Baptiste Baudelocque jn. (1749–1800) Chirurg. Insgesamt zählte die Familie zehn Kinder.

Durch seinen Vater wurde er schon frühzeitig zur Medizin hingeführt und im Fach Chirurgie unterrichtet. Zum Studium ging er nach Paris, wo er sich bald mit der Gynäkologie beschäftigte. Der Titel seiner 1776 publizierten Dissertation lautete: An in partu, propter angustiam pelvis, impossibili, symphysis ossium pubis secanda: theses anatomico-chirurgicae; quas Deo Juvante, & praeside M. Carolo Devilliers, Artium & chirurgiae magistro.

Am Hôpital de la Charité erhielt er bei François Louis Joseph Solayrès de Renhac
(1737–1772) seine chirurgische und geburtshilfliche Ausbildung. Er war sein wichtigster Schüler.
Später übernahm er Kurse von seinem Lehrer, die er dann offiziell nach dessen Tode übernahm.

In seinen Werken sprach er sich entschieden gegen die Symphysektomie zur Geburtserleichterung aus. 1798 erhielt er eine Lehrkanzlei für Geburtshilfe und wurde gleichzeitig Chefarzt an der Maternité de Port-Royal de Paris (später Maternité Baudelocque), an der er auch Hebammen unterrichtete.
Er verbreitete die Methode der William Smellie (1697–1763), der die geburtshilflichen Praktiken in England im 18. Jahrhundert modernisiert hatte. In England schuf William Smellie eine Methode zur Messung internen Dimensionen des Beckens. Obgleich William Smellie die Prinzipien der Pelvimetrie beschrieben hatte, war es Baudelocque der die Bedeutung der klinischen Pelvimetrie für mögliche Schwierigkeiten bei einer bevorstehenden Geburt erkannte.

Er verbesserte André Levret's (1703–1780) Becken-Zange und konstruierte ein Pelvimeter für den Einsatz in der Geburtshilfe. Seine von ihn erhobenen anthropometrischen Daten wurden als Baudelocque-Durchmesser (äußerer Beckendurchmesser, Conjugata externa) bekannt. Mit dem Beckenzirkel wird ein Maß genommen vom Dornfortsatz des Lendenwirbels (LWK5) zum Symphysenoberrand, sind die Werte dabei < 19 cm weist dies auf ein anatomisch verengtes Becken hin.

Seine erste Ehefrau – beide heirateten am 5. April 1777 – war Andrée de Vulier oder Rullie sie starb kinderlos am 4. Januar 1787. Seine zweite Ehefrau war Marie Catherine Rose Laurent er heiratete sie am 14. September 1788. Beide hatten sie fünf Kinder.

Baudelocque war einer Verleumdungskampagne ausgesetzt, so wurde er wegen des Todes einer Gebärenden und ihrem Kinde vor ein Gericht gestellt aber in der Folge freigesprochen. In diesem Prozess tritt Jean Francois Sacombe (1750/1760–1822) auf – er ist ein Gegner der Kaiserschnittentbindung – und stellte sich gegen die Person von Jean Louis Baudelocque der u. a. der Kindestötung angeklagt war. Im Jahr 1804 verliert Sacombe schließlich diesen Fall vor Gericht.
Im Jahre 1806 berief Napoléon Bonaparte Baudelocque auf den ersten Lehrstuhl für Geburtshilfe in Frankreich.

Er war der Geburtshelfer der Königin von Spanien, von Holland und von Neapel. Er wurde im Voraus als Geburtshelfer ausgewählt um die Niederkunft von Marie-Louise von Österreich, Napoléon Bonapartes zweite Ehefrau zu begleiten. Im Jahre 1811 wurde dann der ersehnte Thronfolger Napoléon-François-Charles-Joseph Bonaparte, genannt Napoleon II. geboren. Ein Schlaganfall verhinderte aber die Anwesenheit von Baudelocque.

Jean Louis Baudelocque starb am 2. Mai 1810 in Paris der zu diesem Zeitpunkt in 16 Rue Jacob lebte. Er wurde auf dem Friedhof westlich von Vaugirard begraben, im Jahre 1837 exhumiert und am 17. August 1839 auf dem Friedhof Père-Lachaise (45-ste Division) beerdigt.

Werk (Auswahl)
 Principe des accouchements. (1775)
 l'Art des accouchements. (1781) – Digitalisat der Ausgabe von 1815

Literatur
 R. Villey, F. Brunet, G. Valette u. a.: Histoire de la médecine, de la pharmacie, de l'art dentaire et de l'art vétérinaire. Albin Michel-Laffont-Tchou, Paris 1978.
 Barbara I. Tshisuaka: Baudelocque, Jean Louis. In: Werner E. Gerabek, Bernhard D. Haage, Gundolf Keil, Wolfgang Wegner (Hrsg.): Enzyklopädie Medizingeschichte. De Gruyter, Berlin/ New York 2005, ISBN 3-11-015714-4, S. 153–154.
 Hans L. Houtzager: Historical review Jean Louis Baudelocque. (PDF) In: Europ. J. Obstet. Gynec. reprod. Bml. 13 (1982), S. 323–324.

Weblinks
 P. M. Dunn: Jean-Louis Baudelocque (1746–1810) of Paris and L'art des accouchemens. In: Arch Dis Child Fetal Neonatal Ed. 2004;89, S. F370–F372. doi:10.1136/adc.2003.044008,  – einschl. Porträt
 Biographie in französischer Sprache von Marie-France Morel. Maître de conférences honoraire d'histoire ENS de Fontenay-Saint-Cloud présidente de la Société d'Histoire de la Naissance

Einzelnachweise

Mediziner (18. Jahrhundert)
Mediziner (19. Jahrhundert)
Gynäkologe, Geburtshelfer
Hochschullehrer (Sorbonne)
Geboren 1745
Gestorben 1810
Mann

Jean Louis Baudelocque


عبد الله ديدان ممثل مغربي من مواليد الرباط في 12 يونيو 1968 بدأ مسيرته في سنة 1997، تألق في العديد من الأدوار التي لعبها، حيث عمل في عدة مسلسلات وسيتكومات، قبل أن ينتقل للعمل في عدد من الأفلام التلفزيونية والسينمائية كسب معها خبرة وشهرة كبيرة في المغرب كـ الشاوش و ليالي بيضاء.

البداية
ولـد عبد الله ديدان بالرباط سنـة 1968، نشأ في بمدينة سلا في الحي الشعبي راس الشجرة بالرغم من أنه مراكشي الأصل، عاش طفولة صعبة خصوصاً بعد طلاق والديـه قضـى ليالٍ وأيـام في الشارع أدمن المخدرات  إلى أن إلتقطته أعين المخرج المسرحي أنور الجندي الذي جربه في مشهدين في  مسرحـية «كلها يلغي بلغاه» ثم بعد ذلك مسرحية «سعدي براجلي» الذي كان هو المحور الرئيسي فيها إلى أن جائت مسرحية «الدبلوم والدربوكة» والتي حققت نجاحاً كبيراً في المغرب لتقدم للجمهور المغربي شاب موهوب قادر على حمل نفس جديدة للساحة الفنية المغربية، ثم بعد ذلك قام ببطولة عدد من الأفلام الناجحة مثل المهمة سنة 2003 وليالي بيضاء سنة 2004، بالإضافة إلى مسلسلات وسيتكومات مثل شجرة الزاوية سنة 2003 والسلسلة الفكاهية «هدا حالي» سنة 2006.

أعماله

مسلسلات
قطار الحياة(2005)
 أولاد العم (2021)
 من دار لدار (1996)
 السراب (1998)
 دواير الزمان (2000)
 جنان الكرمة (2002)
 شجرة الزاوية (2003)
 خط الرجعة (2005)
 البعد الآخر (2006 - 2009)
 شبح الماضي (2012)
 بنات لالة منانة الجزء الثاني (2014)
 الماضي لا يموت (2019)
 ولاد العم (2021)
 بغيت حياتك (2022)

أفلام
 باي باي سويرتي (1998)
 وداعا فوران (1998)
 عطش (2001)
 ليالي بيضاء (2004)
 الشاوش (2004)
 النظرة (2005)
 الوجه الآخر (2007)
 خيط البحرار (2008)
 صفي تشرب (2012)
 الزين اللي فيك (2015)
 غزية (2017)

سيت كومات
 كلنا مغاربة (2021)
 عيش نهار تسمع خبار (1998)
 قناة سي بي بي (2001)
 أنا وياك (2004)
 هذا حالي (2006)
 خير وسلام (2011)
 حاولوا على مستور (2013)
 نايضة فالدوار (2015)

مراجع

روابط خارجية

ممثلون وممثلات مغاربة
مواليد 1388 هـ
مواليد 1968

عبد الله ديدان


Volić Mali je hrid u Jadranskom moru, na hrvatskom dijelu Jadrana. Nalazi se oko 200 metara zapadno od otoka Vele Palagruže.

Površina hridi nije poznata (oko 100 m2), a hrid se iz mora uzdiže 4 m.

Izvori

Palagruško otočje

Volić Mali (Palagruško otočje)


El 6.º Batallón de Aspirantes de la Luftwaffe (6. Fluganwärter-Bataillon) fue un Batallón de aspirantes de la Luftwaffe durante la Segunda Guerra Mundial.

Historia
Formado en 1941 en Quakenbrück, después en Alt-Lönnewitz (?). Fue trasladado a Bélgica (?) en 1942. El 26 de abril de 1943 fue disuelto y absorbido por el 90.º Regimiento Aéreo.

Comandantes
 Mayor Julius Graf von Soden - (1 de septiembre de 1942 - 26 de abril de 1943)

Referencias
 Lexikon Der Wehrmacht - 6. Fluganwärter-Bataillon
 WW2 - 6. Fluganwärter-Bataillon

Batallones de Aspirantes de la Luftwaffe
Unidades militares creadas en 1941
Unidades militares desaparecidas en 1943


Baron Jones or Lord Jones could refer to one of the following (Baroness Jones for a peeress)
Barry Jones, Baron Jones (born 1939), Labour Party politician in the United Kingdom
Baron Jones of Naven (a subsidiary title held by Viscount Ranelagh)
Michael Jones, Lord Jones (1948–2016), Senator of the College of Justice in Scotland
Nigel Jones, Baron Jones of Cheltenham (born 1948), Liberal Democrat politician in the United Kingdom
Digby Jones, Baron Jones of Birmingham (born 1955), British businessman and politician
Maggie Jones, Baroness Jones of Whitchurch (born 1955), British Labour Peer and former trade union official and Labour politician
Jenny Jones (Green politician), Baroness Jones of Moulsecoomb

The following either use a title which does not include Jones or have
double-barreled names
Leifchild Jones, 1st Baron Rhayader
Thomas Jones, Baron Maelor (1898–1984), British Labour politician
Alun Jones, Baron Chalfont
Elwyn Jones, Baron Elwyn-Jones (1909–1989), Welsh barrister and Labour politician
Timothy Clement-Jones, Baron Clement-Jones (born 1949), Liberal Democrat Peer and their spokesman for the Creative Industries in the House of Lords
William Wynne-Jones, Baron Wynne-Jones (1903–1982), British chemist
Tristan Garel-Jones, Baron Garel-Jones
Pauline Neville-Jones, Baroness Neville-Jones (born 1939), former BBC Governor and Chairman of the British Joint Intelligence Committee (JIC)
Antony Armstrong-Jones, 1st Earl of Snowdon (1930–2017), Baron Armstrong-Jones
Samuel Jones-Loyd, 1st Baron Overstone (1796–1883), British banker and politician

See also
Jones (disambiguation)
Jones (surname), a surname of English origins, meaning "John's son"

Noble titles created in 2001
Noble titles created for UK MPs

Baron Jones


Biancani ist der Familienname folgender Personen:
 Giuseppe Biancani (1566–1624), italienischer Geistlicher, Astronom und Mathematiker
 Ruggero Biancani (* 1915), italienischer Diskuswerfer

Biancani


Ion Gigurtu (* 24. Juni 1886 in Drobeta Turnu Severin; † 24. November 1959 in Râmnicu Sărat) war ein rumänischer Politiker, Offizier der Armata Română, Ingenieur und Industrieller sowie für die kurze Zeit vom 4. Juli bis zum 4. September 1940 Ministerpräsident Rumäniens, unter der Königsdiktatur Karls II. von Rumänien.

Leben und Werk
Während der Zwischenkriegszeit Großrumäniens erarbeitete sich der Bergbauexperte und Veteran des Zweiten Balkankriegs und des Ersten Weltkriegs ein beträchtliches Vermögen.

Gigurtu engagierte sich in der Partidul Popular (PP) und der Partidul Național Agrar, wobei er im Verlauf seiner politischen Karriere in den 1930er Jahren verstärkt nationalsozialistische Positionen einnahm. Im Kabinett des rumänischen Ministerpräsidenten Octavian Goga erhielt Gigurtu das Ministerium für Handel und Industrie. Kurz nach Beginn des Zweiten Weltkriegs wandte er sich der von Karl II. ins Leben gerufenen Front der nationalen Wiederbelebung () zu und bekam unter Ministerpräsident Gheorghe Tătărescu die ministerielle Verantwortung für das Äußere, Bauwesen und Nachrichten. Gigurtu löste nach den territorialen Verlusten an der sowjetischen Front Tătărescu als Ministerpräsident ab.

Gigurtu erkannte, dass Rumänien von Frankreich und Großbritannien keine Intervention zu erwarten hatte. So zeigte er sich in seiner Amtszeit unter anderem durch Einführung seiner lokalen Variante der Nürnberger Gesetze offen antisemitisch. Durch den am 30. August 1940 gefällten Zweiten Wiener Schiedsspruch wurde die Regierung vom Deutschen Reich und Italien genötigt, einen Teil Siebenbürgens an Ungarn abzutreten. Nach landesweiten Protesten über den "Wiener Verrat" sah sich Gigurtu gezwungen, von seinem Amt zurückzutreten.

Er zog sich bis zum Kriegsende in Rumänien aus dem öffentlichen Leben zurück. 1944 unterstützte Gigurtu den Königlichen Staatsstreich und wurde in der Folge mehrmals verhaftet und unter Druck gesetzt. Das kommunistische Regime der neu entstandenen Volksrepublik und Sozialistischen Republik machte ihm einen Schauprozess. Ion Gigurtu starb im Gefängnis von Râmnicu Sărat ().

Literatur
 Dennis Deletant, Hitler's Forgotten Ally: Ion Antonescu and His Regime, Romania, 1940–1944, Palgrave Macmillan, London, 2006, ISBN 1-4039-9341-6, in englischer Sprache
 Stelian Neagoe, Oameni politici români, Editura Machiavelli, Bukarest, 2007, ISBN 973-99321-7-7, in rumänischer Sprache
 Nicolae Nicolescu, Enciclopedia şefilor de guvern ai României, Editura Meronia, Bukarest, 2006, ISBN 973-7839-09-9, in rumänischer Sprache
 Zigu Ornea, Anii treizeci. Extrema dreaptă românească, Editura Fundaţiei Culturale Române, Bukarest, 1995, ISBN 973-9155-43-X, in rumänischer Sprache

Weblinks

Ministerpräsident (Königreich Rumänien)
Minister (Rumänien)
Opfer der Diktatur der Sozialistischen Republik Rumänien
Rumäne
Geboren 1886
Gestorben 1959
Mann

Ion Gigurtu


Ertuğrul Yalçınbayır (d. 1 Temmuz 1946; Hasköy, Bulgaristan), Türk siyasetçi ve avukat

Hayatı
Ertuğrul Yalçınbayır, 1 Temmuz 1946 tarihinde, Sabriye ve Fahrettin Yalçınbayır'ın oğlu olarak Hasköy, Bulgaristan'da doğdu. 4 yaşında ailesi ile beraber Bulgaristan'dan Türkiye'ye göç etti. Bursa Erkek Lisesi'nde eğitim gördü. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun olduktan sonra avukatlığa başladı. Bir süre Bursaspor genç takımında futbol oynadı.

Siyasi hayatı
1970'lerde bir süre CHP içinde görev aldı. 1980'li yıllarda Millî Görüş hareketine yakınlaştı.

1995 yılında Refah Partisi'nden Bursa milletvekili olarak TBMM'ye girdi. Ancak kısa zaman sonra parti yöneticilerini eleştirmesi Millî Görüş'ten kopmasına neden oldu.

1999 genel seçimlerinde Anavatan Partisi'nden tekrar Bursa milletvekili olarak TBMM'ye girdi. TBMM'de bu dönemde 312. madde, Süleyman Demirel'in cumhurbaşkanlık süresinin uzatılması ve başörtüsü gibi konularda ANAP yönetimiyle sorunlar yaşadı.

2001 yılında Anavatan Partisi'nden istifa etti ve Adalet ve Kalkınma Partisi'nin kurucuları arasında yer aldı. 3 Kasım 2002 seçimlerinde Adalet ve Kalkınma Partisi'nden Bursa milletvekili seçildikten sonra Abdullah Gül başkanlığında kurulan 58. Hükûmet'te başbakan yardımcılığı görevinde bulundu.

20, 21. ve 22. dönem Bursa milletvekilliği yaptı. 2019 yılında partisinden istifa etti. Türkiye Futbol Federasyonu Müşahidliği ve Bursa Belediye Meclis üyeliği yaptı. Evli ve 2 çocuk babasıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 TBMM'de Ertuğrul Yalçınbayır

1946 doğumlular
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
TBMM 20. dönem Bursa milletvekilleri
TBMM 21. dönem Bursa milletvekilleri
TBMM 22. dönem Bursa milletvekilleri
Hasköy doğumlular
TBMM Anayasa Komisyonu Başkanları
TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu
TBMM Adalet Komisyonu
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler
Adalet ve Kalkınma Partisi genel sekreterleri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
Bursa Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Refah Partisi mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
20. yüzyıl Türk avukatları
21. yüzyıl Türk avukatları
Bursa Büyükşehir Belediyesi meclis üyeleri

Ertuğrul Yalçınbayır


Síberíuþiður (fræðiheiti: Tetrao urogalloides) er fugl af fasanaætt. Hann er náskyldur þiður og blendingar þeirra eru þekktir. Meginundirtegundin T. urogalloides urogalloides er útbreidd í lerkiskógum Síberíu austur til Chukotka. Undirtegundin T. urogalloides kamtschaticus er svo í Kamsjatka og T. urogalloides stegmanni er í fjöllum Mongólíu, sunnan við barrskógabeltið.

Tilvísanir

Fasanaætt

Síberíuþiður


Joseph Henry Lewis Turley, dit Harry Turley, né le  à Gloucester et mort le  à Brisbane, est un syndicaliste et homme politique australien.

Biographie
Fils d'un artisan cordonnier, il naît dans le Gloucestershire en Angleterre, et travaille plusieurs années comme marin avant d'émigrer en Australie en 1879, travaillant comme docker à Brisbane, dans le Queensland. Membre du Syndicat des Dockers (Wharf Laborers' Union), il en devient à terme secrétaire puis président. En 1893 il est élu député de Brisbane-sud à l'Assemblée législative du Queensland, comme candidat du tout jeune Parti travailliste, fondé comme branche politique du mouvement syndical et ouvrier. Réélu en 1896, il perd son siège aux élections de mars 1899, mais le retrouve en remportant avec une avance de seulement trois voix l'élection partielle dans cette circonscription en juillet. En décembre, les travaillistes forment au Queensland le premier gouvernement ouvrier au monde, et le Premier ministre Anderson Dawson y nomme Harry Turley ministre de l'Intérieur, chargé à ce titre de toutes les mesures ayant trait « à la santé, à la protection sociale, aux gouvernements et tribunaux locaux, à la police et aux prisons, aux aborigènes, aux loisirs, et aux autres fonctions administratives intérieures ». Mais ce gouvernement minoritaire est immédiatement déchu par l'Assemblée avant d'avoir pu gouverner.

L'Australie est unifiée en fédération en 1901, et il se présente sans succès dans la circonscription d'Oxley aux élections législatives fédérales en mars. Battu aux élections du Queensland de 1902, il est élu au Sénat australien aux élections de 1903. Il est un sénateur assidu et « infatigable », parcourant le Queensland à vélo pour discuter avec les citoyens, notamment les ouvriers et les chômeurs. Il œuvre au Sénat pour améliorer et finaliser la politique de conciliation et d'arbitrage qui vise à améliorer et protéger les salaires et les conditions de travail des ouvriers. Il s'oppose à l'immigration asiatique, qu'il considère comme un moyen pour les employeurs de miner les acquis sociaux des ouvriers en faisant appel à une main d'œuvre étrangère à bas coût ; il soutient donc la politique de l'Australie blanche.

À l'issue des élections fédérales de 1910, remportées par les travaillistes, Harry Turley est élu président du Sénat. Il est le premier travailliste à ce poste. De carrure « puissante », il maintient « une discipline ferme » au Sénat, mais provoque un bref scandale à son entrée en fonction en siégeant en habits ordinaires, refusant de porter la tenue coutumière du président. Il n'est pas reconduit à la présidence à l'issue des élections fédérales de 1913, son propre parti estimant par principe que nul ne devrait y exercer plus d'un seul mandat. Redevenu ainsi simple sénateur d'arrière-ban, il est un parlementaire très actif durant les législatures 1913-1914 et 1914-1917. Durant la Première Guerre mondiale, il s'oppose à la conscription voulue par le Premier ministre travailliste Billy Hughes et qui déchire le parti.

Il perd son siège aux élections de 1917 et retourne à la vie active ordinaire : employé dans l'administration portuaire de la marine marchande du Queensland jusqu'en 1921, puis magasinier jusqu'à la fin de sa vie. Il s'écroule et meurt subitement dans une rue de Brisbane en 1929, à l'âge de 70 ans.

Références

Naissance en avril 1859
Décès en juin 1929
Syndicaliste australien
Personnalité politique du Queensland
Président du Sénat australien
Personnalité australienne du XIXe siècle
Personnalité australienne du XXe siècle
Personnalité du Parti travailliste australien
Décès à 70 ans

Harry Turley


Aloe tenuior es una especie de planta suculenta de la familia de los aloes. Es originaria de Sudáfrica.

Descripción
Son plantas que alcanza un tamaño de 1-3 m de altura, tallos sin hojas por debajo del penacho laxo apical de las hojas. Tiene unas 12 a 20 hojas por tallo, erguidas, delgadas y ligeramente carnosas, de 100-190 x 10-18 mm, de color verde glauco. La inflorescencia es simple, en forma de racimo, con brácteas estrechamente deltoides-acuminadas. Las flores de color amarillo limón a  escarlata, cilíndricas, de 10-19 mm de largo, la boca ligeramente ampliada.

Distribución y hábitat
Esta especie se encuentra en Mpumalanga, KwaZulu-Natal y la Provincia del Cabo Oriental y Occidental y se encuentra en campo abierto en suelos arenosos con Encephalartos longifolius, pastos, malezas, varios miembros de la familia Mesembryanthemaceae y otras pequeñas suculentas. Rara vez se presenta en el valle de la sabana.

Aloe tenuior  se diferencia de Aloe ciliaris en que la base de las hojas no son en absoluto auriculadas, y las anteras y el estilo son exertos. Las flores de A. tenuior son algo menores que los de A. ciliaris. En Aloe striatula los racimos son densos, y las flores son curvas y el doble que las de A. tenuior.

Taxonomía
Aloe tenuior fue descrita por Adrian Hardy Haworth y publicado en Philos. Mag. J. 67: 281, en el año 1825.
Etimología
Ver: Aloe

tenuior: epíteto latino que significa "el más esbelto".
Sinonimia
Aloe tenuior var. decidua Reynolds
Aloe tenuior var. densiflora Reynolds
Aloe tenuior var. glaucescens Zahlbr.
Aloe tenuior var. rubriflora Reynolds
Aloe tenuior var. viridifolia van Jaarsv.

Referencias

Enlaces externos

 Philosophical Magazine and Journal. London 66:281.  1825
 USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network - (GRIN) [Online Database].

tenuior
Flora de África austral
Flora de África continental
Plantas descritas en 1825
Plantas descritas por Haworth

Aloe tenuior


H.C. Andersen på kirkegården er en dokumentarfilm fra 1996 instrueret af Robert Fox efter eget manuskript.

Handling
En kortfilm, der i poetiske og stemningsfulde billeder giver tilskueren et indblik i H.C. Andersens forhold til døden. Filmen tager sit udgangspunkt i Assistens Kirkegård, hvor H.C. Andersen ofte kom. Han skrev, at kirkegårdens grave er som bøger, der vender ryggen opad. De fortæller en historie. På Assistens Kirkegård hentede han inspiration til nogle af de smukkeste eventyr. Bl.a. "Historien om en Moder".

Referencer

Eksterne henvisninger

Værker om H.C. Andersen
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1996

H.C. Andersen på kirkegården


Aleksandr Aleksandroviç Blok (Rusça: Александр Александрович Блок 16 Kasım 1880, Petersburg - 7 Ağustos 1921, Petrograd) - Rus şair, oyun yazarı.

Hayatı
Blok hukuk profesörü bir babanın oğluydu. Ancak şairin doğumundan bir süre sonra anne ve babası ayrıldı. Petersburg Üniversitesi'nin rektörü ve bir botanikçi olan dedesi Beketov'un evinde büyüdü. Yaz aylarını ise ailesiyle birlikte Moskova yakınlarındaki sayfiye yeri Şahmatovo'da geçirdi. Burada edindiği doğa izlenimleri pek çok şiirinde kendisini gösterdi. 1898-1901 yılları arasında Petersburg Üniversitesi'nde hukuk eğitimi aldı. Daha sonra filoloji fakültesine girdi ve 1906'da mezun oldu. 1898'de ileride (1903) karısı olacak olan, ünlü kimyager Dimitri Mendeleyev'in kızı Lyubof Mendelyeva ile tanıştı. İlk dönem şiirlerinde sık sık ondan bahsetti (Hoş Hanıma Şiirler). Yazarın sembolist şiirlerinin ilki 1903-1904 yıllarında yazdığı "Hoş Hanıma Şiirler" eseridir. Daha sonraki devrim öncesi derlemeleri:
 Beklenmedik Sevinç (1907)-(Нечаянная радость
 Kar Maskesi (1907)-(Снежная маска)
 Gece Saatleri (1911)-(Ночные часы)
 Rusya Şiiri (1915)-(Стихи о России)
 Kötü Oyun-(Балаганчик)
 Meçhul Kadın-(Незнакомка)
 Meydandaki Kral-(Король на площади)
Devrim sırasında 1918 yılında ise Blok " İskitler" (Скифы), "On iki" (Двенадцать) şiirlerini ve "Devrim ve Aydınlar" (Революция и интеллигенция) gibi dünya görüşünü yansıtan makaleler yazdı. Ağustos 1921'de yazar kalp hastalığından dolayı öldü.

Türkçede Blok
Blok'un şiirleri kimi zaman tek tek, kimi zaman da bir kitapta toplanarak Türkçeye kazandırılmıştır. Öteki Yayınları, "Seçilmiş Şiirler" adı altında Azer Yaran'ın Rusça asıllarından çevirdiği bir şiir derlemesini, 2005 yılında da Everest Yayınları, Kanşaubiy Miziev ve Ahmet Necdet'in Rusça aslından çevirdikleri "Mavi Yağmurluk" derlemesini yayımladı.

Durgun Yıllarda Gelmiş Olanlar Dünyaya şiirini Ataol Behramoğlu, On iki (Rusça: Двенадцать) adlı şiirini Elena Natalina ve Ulaş Başar Gezgin, Rusça asıllarından çevirdiler ve çeşitli yerlerde yayımladılar.

Ayrıca Blok'un On iki şiiri üzerine Ulaş Başar Gezgin tarafından kaleme alınan bir inceleme Evrensel Kültür Dergisinin Ekim 2002 sayısında yayımlandı.

Yapıtları

Şiirler

Şiirler. Birinci Kitap (1898 - 1904)(1904)
 Ante Lucem (1898-1900)
 Güzel Bir Kadın Hakkında Şiirler (1901-1902) - (Rusça: Стихи о Прекрасной Даме)
 (1902-1904) - (Rusça: Распутья)

Şiirler. İkinci Kitap (1904 - 1908)(1908)
 (1904-1905) - (Rusça: Пузыри земли)
 Gece Menekşesi (1906) - (Rusça: Ночная Фиалка)
 Çeşitli Şiirler (1904-1908) - (Rusça: Разные стихотворения)
 Şehir (1904-1908) - (Rusça: Город)
 Kar Maskesi (1907) - (Rusça: Снежная маска)
 Fayna (1906 - 1908) - (Rusça: Фаина)
 Serbest Düşünceler (1907) - (Rusça: Вольные мысли)

Şiirler. Üçüncü Kitap (1907 - 1916)(1916)

 Korkunç Dünya (1909-1916) - (Rusça: Страшный мир)
 Ceza (1908-1913) - (Rusça: Возмездие)
 Yamblar (1907-1914) - (Rusça: Ямбы)
 İtalyan Şiirleri (1909) - (Rusça: Итальянские стихи)
 Çeşitli Şiirler (1908-1916)- (Rusça: Разные стихотворения)
 Harpler ve Kemanlar (1908-1916) - (Rusça: Арфы и скрипки)
 Karmen (1914) - (Rusça: Кармен)
 Bülbül Bahçesi (1915) - (Rusça: Соловьиный сад)
 Memleket (1907-1916) - (Rusça: Родина)
 Rüzgâr Ne Şarkısı Söylüyor (1913) - (Rusça:О чем поет ветер)

Poemalar
 On iki (1918) - (Rusça: Двенадцать)

Dramatik Poemaları
 Kader Şarkısı-(Песня судбы)

Tamamlanmamış Poemi
 Ceza-(Возмездие)

Oyunlar
 Fars (1906) - (Rusça: Балаганчик)
 Meydanda Bir Kral (1906) - (Rusça: Король на площади)
 Aşk, Şiir ve Devlet Görevi Üzerine (1906) - (Rusça: О любви, поэзии и государственной службе)
 Yabancı (1906) - (Rusça: Незнакомка)
 Kaderin Şarkısı (1908) - (Rusça: Песня судьбы)
 Gül ve Haç (1912) - (Rusça: Роза и крест)
 Ramses (1919) - (Rusça: Рамзес)
 Dionisosa (1906) - (Rusça: К Дионису Гиперборейскому)
 Gülünç Adam (1913) - Taslak halinde (Rusça: Нелепый человек)

Hatırat
 Kitaplardan ve Günlüklerden Parçalar (1921)

Dış bağlantılar
  Kısa yaşam öyküsü ve Durgun Yıllarda Gelmiş Olanlar Dünyaya şiiri
  Bütün Eserleri

1880 doğumlular
1921 yılında ölenler
Rus şairler
Rus oyun yazarları

Aleksandr Blok


WatsUp TV é um canal de televisão de entretenimento 24 horas feito para a comunidade bilingue pan-africana e também transmitido como um programa em vários canais de televisão em toda a África fundado por Abd Traore.

Sua premiação, WatsUp TV Africa Music Video Awards (WAMVA), foi lançada em 29 de setembro de 2016 em Accra, Gana. Em 28 de dezembro de 2016, os vencedores da edição inaugural foram anunciados em uma cerimônia que recebeu atores do setor e a mídia.

O CEO da WatsUp TV, Abd Traore, lançou a revista de música e entretenimento WatsUp Magazine em 14 de março de 2018. Sua primeira edição teve o artista ganense Bisa Kdei como capa.

História
A marca foi lançada como um programa de TV em 28 de agosto de 2014 no High Gate Hotel em Accra, seguido por uma apresentação pública do freestyler Iya Traore no Marina Mall.

Foi classificado como o 9º programa mais influente nas mídias sociais em Gana em 2014, o 2º programa de TV mais influente nas mídias sociais em Gana em 2015,  e o programa mais influente nas mídias sociais em Gana em 2016.

Em 2018, a WatsUp TV sediou o 66º Concerto Anual do Legon Hall, com apresentação de Mayorkun, e sediou o Le Planet Concert em Burkina Faso, com apresentações de Ghanaian Acts, EL e Eixode e Iba One.

Em 2020, a WatsUp TV lançou o seu canal digital 24 horas em Acra, e foi nomeada para o 10º RTP Awards de Melhor Programa de TV de Entretenimento.

Canais de televisão fundados em 2014
Canais de televisão dirigidos à juventude

WatsUp TV


Mustafa Oğuz (d. 1969, Limonlu, Erdemli), Türk şair ve yazar.

9 Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümü mezunu. Fakülte yıllarında arkadaşlarıyla birlikte Kırkikindi Dergisini çıkardı. İlkyazı ve şiirleri bu dergide yayınlandı. Eğitimci olarak görev yaptı. 2002'de bir çocuk dergisinin yayın ekibinde yer aldı ve editör olarak görev yaptı. Yitik Düşler dergisi ekibiyle ortaklıklar yaptı. Yazı ve şiirleri Hece, Yedi iklim, Dergâh, Kayıtlar, Kırkikindi, İkindiyazıları, Kardelen, Lamure, Ardıç, Ayvakti, Dergibi, Martı, Bir Nokta, Kitap Postası, Sühan, Kuşluk Vakti ve Yitik Düşler dergilerinde yayınlandı. İlk sayısı Mart 2008'de yayınlayan Kuşluk Vakti dergisinin çıkışına öncülük etti, kimi özel sayılarının editörlüğünü yürüttü. Çocuklar ve büyükler için kitap çalışmalarına imza attı. Çocuk şiirlerinden oluşan bir antoloji yayımladı. Çalışmalarına hız kesmeden devam ediyor. İstanbul'da İstanbul'u yaşamaya çalışıyor.

Yayınlanmış eserleri
 Gül Çağıran Çocuk
 Şehrin Hâkimi
 Bir Oruç Tuttum – Ramazan Günlüğü –
 Bilge Serçe –
 Tarifsiz Gökyüzü – Çocuk Şiirleri –
 Güzel ve İnce – Çocuk Şiirleri –
 Karıncanın Aşkı - İlahinamaden Hikâyeler -
 Şiirname - Çağdaş şairlerden seçmeler -
 Nar Tanesi Şiirler - Çocuklar için seçme şiirler
 Sonsuz Şarkı

Resim aranan yazarlar
1969 doğumlular
Yaşayan insanlar
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri

Mustafa Oğuz (şair)


عين آزال (بالإنجليزية: Aïn Azel) هي مدينة وبلدية تابعة إداريا وإقليميا إلى دائرة عين آزال التابعة إلى ولاية سطيف الجزائرية، تقع على بعد 48 كلم جنوب مدينة سطيف، وهي بلدية تعدادها السكاني حوالي 48487 نسمة (إحصاء سنة 2008).

انظر أيضًا
 الهضاب العليا

روابط خارجية
 ولاية سطيف
 دائرة عين آزال

مراجع

بلديات ولاية سطيف

عين آزال


Viscount Bangor, of Castle Ward, in County Down, is a title in the Peerage of Ireland.

History

The title was created in January 1781 for Bernard Ward, 1st Baron Bangor, who had previously represented County Down in the Irish House of Commons. He had already been created Baron Bangor, of Castle Ward in the County of Down, in May 1770, also in the Peerage of Ireland.

His son, the second Viscount, sat as a member of the Irish Parliament for Bangor and was declared insane. He was succeeded by his younger brother, the third Viscount. His eldest son, the fourth Viscount, sat in the House of Lords as an Irish Representative Peer from 1855 to 1881. His younger brother, the fifth Viscount, was an Irish Representative Peer from 1886 to 1911. His son, the sixth Viscount, was an Irish Representative Peer between 1913 and 1950 and also sat in the Senate of Northern Ireland from 1921 to 1950 and served as its Speaker from 1930 to 1950. , the titles are held by his grandson, the eighth Viscount, who succeeded his father, journalist Edward Ward, in 1993.

Nicholas Ward, great-grandfather of the first Viscount, and Michael Ward, father of the first Viscount, both represented County Down in the Irish House of Commons. Robert Ward, uncle of Nicholas Ward, was created a Baronet in 1682 (see Ward Baronets). The Hon. Edward Ward, second son of the first Viscount, was also a member of the Irish Parliament for County Down. Edward Wolstenholme Ward, a son of John Petty Ward, younger brother of the third Viscount, sat in the New South Wales Legislative Council. The actress Lalla Ward is the daughter of the seventh Viscount and the former wife of both Professor Richard Dawkins and her Doctor Who co-star Tom Baker

The family seat  is Castle Ward, near Strangford, County Down.

Baron Bangor (1770)
Bernard Ward, 1st Baron Bangor (1719–1781) (created Viscount Bangor in 1781)

Viscount Bangor (1781)
Bernard Ward, 1st Viscount Bangor (1719–1781)
Nicholas Ward, 2nd Viscount Bangor (1750–1827)
Edward Ward, 3rd Viscount Bangor (1790–1837)
Edward Ward, 4th Viscount Bangor (1827–1881)
Henry William Crosbie Ward, 5th Viscount Bangor (1828–1911)
Maxwell Richard Crosbie Ward, 6th Viscount Bangor (1868–1950)
Edward Henry Harold Ward, 7th Viscount Bangor (1905–1993)
William Maxwell David Ward, 8th Viscount Bangor (born 1948)

The heir presumptive is the present holder's half-brother, Hon. Edward Nicholas Ward (born 1953).

The heir presumptive's heir presumptive is his cousin Maxwell Colin Bernard Ward (born 1949), a great-great-grandson of the third Viscount. His heir is his elder son
Charles Bernard Maxwell Ward (born 1986).

Notes

External links

Viscountcies in the Peerage of Ireland
1781 establishments in Ireland
Noble titles created in 1781
Ward family (Anglo-Irish aristocracy)

Viscount Bangor


Godfrey Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Godfrey Township (Illinois)
 Godfrey Township (Minnesota)

Godfrey Township


The Santa Cruz Islands are a group of islands in the Pacific Ocean, part of Temotu Province of the nation of Solomon Islands.  They lie approximately  to the southeast of the Solomon Islands archipelago. The Santa Cruz Islands lie just north of the archipelago of Vanuatu, and are considered part of the Vanuatu rain forests ecoregion.

Geography
The term Santa Cruz Islands is sometimes used to encompass all of the islands of the present-day Solomon Islands province of Temotu.

The largest island is Nendö, which is also known as Santa Cruz Island proper. It has an area of , and its highest point lies  above sea level. It has a population of over 5,000). Lata, located on Nendö, is the largest town, and is the capital of Temotu Province.

Other islands belonging to the Santa Cruz group are Vanikoro (which is actually made up of two islands, Banie and its small neighbor Teanu) and Utupua. Vanikoro has an area of  and a population of 800. Utupua covers  and has a population of 848, and its highest point is  above sea level.

The Santa Cruz Islands are less than five million years old, and were pushed upward by the tectonic subduction of the northward-moving Indo-Australian Plate under the Pacific Plate. The islands are mostly composed of limestone and volcanic ash over limestone. The highest point in the Santa Cruz Islands is on Vanikoro, at .

Culture

Languages
The native languages of the islands are classified as the Reef Islands–Santa Cruz languages, within the Oceanic subgroup of the Austronesian language family.

Tepukei (ocean-going outrigger canoes)

Some Polynesian societies of eastern Solomon Islands built ocean-going outrigger canoes known as Tepukei. In 1966 Gerd Koch, a German anthropologist, carried out research at Graciosa Bay on Nendö Island (Ndende/Ndeni) in the Santa Cruz Islands and on Pileni and Fenualoa in the Reef Islands, and returned with documentary film, photographic and audio material. The films that Koch completed are now held by the German National Library of Science and Technology (TIB) in Hanover. He brought back to the Ethnological Museum of Berlin the last still complete Tepukei from the Santa Cruz Islands. In 1971 Koch published Die Materielle Kultur der Santa Cruz-Inseln.

Navigators
Navigators from the Santa Cruz islands retained traditional navigation techniques into the 20th century, which skills were also held by navigators of the Caroline Islands. In 1969, Tevake accompanied David Henry Lewis on his ketch Isbjorn from Taumako using traditional navigation techniques by studying wave patterns and made landfall at Fenualoa, having navigated for  without being able to view the stars, due to cloud cover. On a second voyage from Nifiloli to Vanikoro, Tevake navigated by the stars, wave patterns, and the patterns of bioluminescence that indicated the direction in which islands were located.

Contact with other cultures
The islands were visited by Spanish explorer Álvaro de Mendaña, the first European to sight them, on his second Pacific expedition in 1595. Mendaña started a colony on Nendö which he named Santa Cruz, at the place also named by the Spaniards as Graciosa Bay, and he died there in 1596.

World War II
During the Pacific campaign of World War II, the Battle of the Santa Cruz Islands was fought north of the Santa Cruz group and some United States Navy seaplanes were based in Graciosa Bay, with one reportedly sinking at the seaplane base there. U.S. Navy Patrol Squadron 23 (VP-23), known as the "Seahawks," was stationed at Graciosa Bay, from which it operated Consolidated PBY Catalina flying boats, including on "Black Cat" night missions. Chemical ordnance stored on Vanikoro Island during World War II was not completely removed until the 1990s.

2013 Solomon Islands earthquake
The Santa Cruz Islands were affected by the 2013 Solomon Islands earthquake and subsequent tsunami on 6 February 2013. The earthquake produced a tsunami measuring  at Lata, Solomon Islands, that reached about  inland. The airport and low-lying areas were flooded, killing nine people, five of them elderly and one a child. More than 100 houses on the island were damaged, and the water and electricity services were interrupted. It was reported that almost all houses in Nela village were washed away, and some homes in Venga village were shifted by water.

See also
American Caesar: Douglas MacArthur, 1880-1964, by William Manchester, p. 320
Melanesia
Oceania
Pacific Islands

Notes

References
 Santa Cruz and the Reef Islands, by W.C. O'Ferrall—1908 account with many illustrations by missionary in Santa Cruz from 1897 to 1904.
 John Seach: Solomon Islands page

External links

Archipelagoes of the Pacific Ocean
Islands of the Solomon Islands
Former Spanish colonies

Santa Cruz Islands


Dexcetoprofeno é um medicamento anti-inflamatório não esteróide (AINE). É fabricado pela Menarini, sob a marca Keral. Está disponível no Reino Unido, como dexcetoprofeno trometamol, como medicamento sujeito a receita médica e na América Latina como Enantyum, produzido pela Menarini. Além disso, na Itália, está disponível como medicamento de venda livre (OTC) sob o nome comercial Enantyum. Na Hungria está disponível numa farmácia como "Ketodex". Na Letônia, Lituânia e Estônia está disponível como OTC sob o nome comercial Dolmen. No México está disponível em forma de comprimido como "Stadium" fabricado pela Menarini. É o estereoisômero dextrorrotatório do cetoprofeno.

Química do Fármaco
O dexcetoprofeno é o (S)-enantiômero do cetoprofeno. Tecnicamente é um interruptor quiral de (±)-cetoprofeno. A troca foi feita para um início de ação mais rápido, um melhor valor terapêutico.

Uso clínico
Tratamento a curto prazo da dor leve a moderada, incluindo dismenorreia. Também é usado para enxaquecas e dores articulares, sobretudo nos membros inferiores.

Efeitos colaterais
Pode causar tontura e os pacientes não devem, portanto, dirigir ou operar máquinas ou veículos pesados até que estejam familiarizados com a forma como o dexcetoprofeno os afeta. O uso concomitante de álcool e outros sedativos pode potencializar esse efeito. Em um pequeno conjunto de indivíduos, a tontura pode ser intolerável e exigir a transição para um tratamento alternativo.

Farmacologia
O dexcetoprofeno pertence a uma classe de medicamentos chamados AINEs. Funciona bloqueando a ação de uma substância no corpo chamada ciclo-oxigenase, que está envolvida na produção de substâncias químicas no corpo chamadas prostaglandinas. As prostaglandinas são produzidas em resposta a lesões ou certas doenças e, de outra forma, causariam inchaço, inflamação e dor. Ao bloquear a ciclo-oxigenase, o dexcetoprofeno impede a produção de prostaglandinas e, portanto, reduz a inflamação e a dor. Junto com a ação analgésica periférica, possui ação analgésica central.

{{referências]}

Anti-inflamatórios não esteroides

Dexcetoprofeno


Otto von Franz (* 21. Juli 1871 in Wien; † 28. Juli 1930 in Bern) war ein österreichischer Diplomat.

Leben
Otto von Franz war der Sohn von Anne (* 1880) und Emil Baron von Franz.
1918 war Legationsrat Freiherr Otto von Franz Geschäftsträger in Kopenhagen. Dänemark war die Schutzmacht von Österreich-Ungarn in Russland im Ersten Weltkrieg. Am 11. Juli 1918 erteilte die Moskauer Regierung unter Lenin Otto Freiherr von Franz das Agreement, worauf dieser am 6. August 1918 zum Gesandten in Moskau ernannt wurde. Er trat dieses Amt nicht an, sondern wurde Gesandter in Den Haag, Niederlanden.

Einzelnachweise

Botschafter (Republik Österreich)
Österreichischer Botschafter in Dänemark
Österreichischer Botschafter in den Niederlanden
Österreicher
Geboren 1871
Gestorben 1930
Mann

Otto von Franz