RNK sa strukturom ukosnice (skraćeno shRNK, eng. small hairpin RNA, shRNA) je mala nekodirajuća molekula RNK. Uz shRNK, ulogu u reguliranju genskog izražaja također imaju mikroRNK (miRNK) i mala interferirajuća RNK (siRNK).

ShRNK je dvolančana molekula RNK koja posredovanjem u procesu interferencije RNK rezultira prigušivanjem (utišavanjem) gena komplementarnim sparivanjem s ciljnom molekulom mRNK. RNK strukture ukosnice ima slične prepreke tijekom RNKi: slabe je stabilnosti in vivo, zbog barijera ima teškoća u isporuci molekule i javljaju se neželjeni učinci koji ne rezultiraju utišavanjem gena.

MiRNK, shRNK i siRNK primjenjuje se kao posrednike u terapijskom liječenju bolesti poput infekcija i tumora.

ShRNK čini 19 nukleotida s nekoliko nukleotida na kraju 3'. Stanična jezgra mjesto je gdje joj se sintetiziraju molekule. To se izvodi pomoću polimeraze II ili III. Molekule shRNK koje se prepisuju polimerazom III U6 ili H1 promotora isto su građene kao ukosnica i imaju 2-5 nukleotida na kraju 3'. Prepisivanjem shRNK nastaje primarni transkript. Potom se on obrađuje u jezgri kompleksom u kojem su Drosha, Rnazni III enzim i dvolančana RNK domena bjelančevine DGCR8. Kompleks omogućuje primarnom transkriptu procesirati se u pojedinačne molekule shRNK.

Izvori

Ribonukleinska kiselina

RNK sa strukturom ukosnice


Palais Royal–Musée du Louvre () is a station on Line 1 and Line 7 of the Paris Métro. Situated in the heart of the 1st arrondissement, it most notably serves the Palais-Royal, Comédie-Française and Louvre.

Location
The station is located under the Place du Palais-Royal, between the Palais-Royal and the Louvre Museum, the platforms being established (almost parallel):
 on Line 1, under the Rue de Rivoli;
 on Line 7, under Rue Saint-Honoré.

History
It is one of the eight original stations opened as part of the first section of Line 1 between Porte de Vincennes and Porte Maillot on 19 July 1900, under the name Palais Royal. The Line 7 platforms were opened on 1 July 1916 with the extension of the line from Opéra. It was the southern terminus of the line until it was extended to Pont Marie on 16 April 1926. From the 1970s until the 2010s, the station was modernized with the installation of orange ceramic tiles typical of the Mouton-Duvernet style, laid horizontally and aligned. The station was given its current name in 1989, soon after the opening of the new entrance to the Louvre Museum. It is named after the nearby Palais Royal and the Louvre.

The entrance on Place Colette was redesigned by Jean-Michel Othoniel, as the  (Kiosk of the night-walkers), and completed in October 2000 for the centenary of the Métro. Two cupolas of the  (one representing the day, the other the night) are made of colored glass beads that are threaded to structure of aluminum.  They make an unexpected and original work in the very traditional environment of the Place Colette.

As part of the automation of line 1, its platforms were upgraded during the weekend of 7 and 8 February 2009, then fitted with platform screen doors in October 2010. The corridors of the station were renovated a second time on 31 December 2014, reviving the bevelled white tiling as part of the RATP un métro + beau program.

In 2018, the masonry benches on the platforms of line 7, fitted with flat brown tiles, part of the Andreu-Motte style of the station, were covered with smaller orange flat tiles, thus being consistent with the seats and the lighting fittings, but no longer with the outlets of the corridors, as the Andreu-Motte style originally wanted.

In 2019, 9,592,920 travelers entered this station, which placed it in 18th position for metro stations in terms of its usage.

Attractions accessible from this metro station include the Louvre, the Place du Carrousel, and the Carrousel du Louvre shopping mall.

Passenger services

Access
Since the renovation of the Louvre museum, each of the platforms of line 1 has been linked to an underground shopping mall, the Carrousel du Louvre, providing access to the museum's underground hall. This is exit number 1.

The Kiosque des Noctambules is a contemporary work of art covering one of the metro entrances (exit 5) leading to Place Colette. Built for the centenary of the Paris metro and produced under the direction of the artist Jean-Michel Othoniel in a controversial style, it was inaugurated in October 2000.

The station has the following five accesses:
 Entrance 1: Louvre museum;
 Entrance 2: Place du Palais-Royal;
 Entrance 3: Rue de Rivoli;
 Entrance 4: Rue de Valois;
 Entrance 5: Place Colette, Kiosque des Noctambules.
Exits 2 and 3 are adorned with Guimard entrances, which are listed as historical monuments by the decree of 29 May 1978.

In an access corridor, another work of art, La Pensée et l'Âme Huicholes was the subject of an exchange intended to celebrate the thirty years of cooperation between the metro companies of Mexico City and Paris. The Parisian station thus houses an indigenous fresco, La Pensée et l'Âme huicholes, developed by the shaman Santos de la Torre and composed of two million pearls of 2 mm in diameter. In exchange, the City of Mexico received on 14 November 1998 a Hector Guimard-style entrance, which it installed at the Bellas Artes metro station.

Station layout

Platforms
The platforms of the two lines are of standard configuration. There are two per stopping point and are separated by the metro tracks located in the center.

Line 1 station platform is flush with the walls. The ceiling is made up of a metal deck, the beams of which are supported by vertical walls. A 15-meter-long crypt, the ceiling of which rests on closely spaced pillars, extends at western end for the introduction of the six-car train line in the 1960s. Furnished in the Andreu-Motte style, the station along with Opéra on line 3 and Concorde on line 8, they are only three stations decorated in this way, in purple, forming part of the lexicon of exceptional colors of this style. It is applied to light fittings, deck beams and seats. The benches, tunnel exits and platforms are fitted with large flat white tiles with a glazed appearance, while the outlets in the corridors are treated with classic beveled white tiles. The advertising frames are metallic and the name of the station is written in Parisine font on enamelled plates.

Line 7 station is curved and has an elliptical arch. However, it is distinguished by the lower part of the wall which are vertical and not curved, and its platforms are slightly offset from one another. Like those of line 1, they are furnished in the Andreu-Motte style with two orange light fittings, the corridor outlets in flat brown tiles and orange Motte seats. The latter are fixed on masonry benches covered with flat orange tiles of a smaller size than usual. This new tiling is therefore now consistent with the lighting strips and the seats they support; on the other hand, they are no longer in harmony with the tiles of the outlets of the corridors, neither by their size nor by their color, going against the original principles of the Andreu-Motte style. The bevelled white ceramic tiles cover the walls, the vault and the tunnel exits. The stair stringers and the walkway are treated in flat white tiles aligned horizontally. The advertising frames are metallic and the name of the station is written in Parisine font on enamel plates.

Bus connections
The station is served by lines 21, 27, 39, 67, 68, 69, 72 and 95 of the RATP Bus Network as well as by the tourist line OpenTour. At night, the station is served by lines N11 and N24 of the Noctilien bus network.

Nearby
 Louvre Pyramid
 Conseil d'État (France)
 Constitutional Council (France)

Gallery

References

 Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton. 2862533076

Paris Métro stations in the 1st arrondissement of Paris
Louvre
Louvre Palace
Railway stations in France opened in 1900

Palais Royal–Musée du Louvre station


An Typhonium acetosella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni François Gagnepain. An Typhonium acetosella in nahilalakip ha genus nga Typhonium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Typhonium

Typhonium acetosella


Nathaniel Edwin Clyne () .

Referințe

Fotbaliști ai Crystal Palace FC
Fotbaliști ai FC Liverpool
Fotbaliști ai Southampton FC
Sportivi din Londra
Nașteri în 1991

Nathaniel Clyne


කල්කි කේක්ලන් (; උපත 1982 ජනවාරි 10) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ප්‍රංශ-ඉන්දියානු නිළියක සහ ලේඛිකාවකි. හින්දී චිත්‍රපට ක්ෂේත්‍රයේ ගතානුගතිකත්වයෙන් තොර වූ රංගන දායකත්වය හේතුවෙන් ප්‍රසිද්ධියට පත් ඇය, ජාතික චිත්‍රපට සම්මානයක්, ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානයක්, සහ ස්ක්‍රීන් සම්මාන ද්විත්වයක් ඇතුළු සම්මාන ගණනාවක් හිමිකරගෙන තිබේ. ප්‍රංශ පුරවැසියකු වුව ද, ඇය සිය ජීවිත කාලයෙන් වැඩි කලක් වාසය කොට තිබෙන්නේ ඉන්දියාවේ ය.

ඉන්දියාවේ පොණ්ඩිචෙරියෙහි දී ප්‍රංශ මාපියන්ට දාව උපන් කේක්ලන්, කුඩා කල සිටම රංගනයට යොමුවූවා ය. ලන්ඩන් විශ්වවිද්‍යාලයේ ගොල්ල්ඩ්ස්මිත්ස් වෙතින් නාට්‍යකරණය හැදෑරූවා ය. ඉන්දියාවට නැවත පැමිණීමෙන් පසුව, ඇය සිය ප්‍රථම සිනමා නිර්මාණයට දායක වූයේ චන්දා ලෙසින් 2009 දේව්.ඩී චිත්‍රපටය හරහා ය. එහි රංගනය වෙනුවෙන් ඇයට හොඳම සහාය නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය හිමි විය. අනතුරුව ඇය, සින්දගී නා මිලේගී දෝබරා (2011) සහ යේ ජවානී හේ දීවානී (2013) නම් වූ සාර්ථක ප්‍රහසන චිත්‍රපට ද්විත්වයට දායක වූ අතර, ඒ අවස්ථා දෙකෙහි දී ම ඇය හොඳම සහාය නිළිය සඳහා වූ ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය උදෙසා නිර්දේශ විය. කේක්ලන් තිර රචන ක්ෂේත්‍රය වෙත පිවිසියේ 2011 අපරාධ සංත්‍රාස චිත්‍රපටයක් වූ දැට් ගර්ල් ඉන් යෙලෝ බූට්ස් හරහා ය. එහි ප්‍රධාන චරිතය ද නිරූපණය කළේ ඇය විසිනි.

ඒක් ථී දායන් (2013) නම් අධිස්වාභාවික සංත්‍රාස චිත්‍රපටය සහ ගලී බෝයි (2019) වැනි වානිජමය චිත්‍රපටවලට තවදුරටත් සිය දායකත්වය ලබාදුන්නා ය. එසේම වේටිං (2015) සහ රිබන් (2017) වැනි ස්වාධීන චිත්‍රපටවල ඇය පෙන්වූ රංගන ප්‍රතිභාව වර්ණනාවට පාත්‍ර විය. මාර්ගරිටා විත් අ ස්ට්‍රෝ (2014) නම් යොවුන් චිත්‍රපටය තුළ මස්තිෂ්ක අංශභාගයෙන් පෙළෙන යුවතියකගේ චරිතය නිරූපණය වෙනුවෙන් ඇයට ජාතික චිත්‍රපට සම්මානයක් ද හිමි විය.

චිත්‍රපට දායකත්වය

සම්මාන

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

1982 උපත්
21වන සියවසේ ප්‍රංශ නිළියෝ
21වන සියවසේ ප්‍රංශ ලේඛිකාවෝ
21 වන සියවස තුළ ඉන්දියානු නිළියෝ
හින්දි සිනමාවේ නිළියෝ
ජීවත්වන්නෝ

කල්කි කේක්ලන්


NGC 6055 est une lointaine galaxie lenticulaire située dans la constellation d'Hercule. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 6055 a été découverte par l'astronome américain Lewis Swift en .

Selon la base de données Simbad, NGC 6055 est une galaxie LINER, c'est-à-dire une galaxie dont le noyau présente un spectre d'émission caractérisé par de larges raies d'atomes faiblement ionisés.

NGC 6055 fait partie du superamas d'Hercule. Steinicke utilise la désignation DRCG 34-... pour plusieurs galaxies du superamas d'Hercule. Cette désignation indique que ces galaxies figurent au catalogue des amas galactiques d'Alan Dressler. Le nombre 34 correspond au  du catalogue, soit Abell 2151, et les chiffres suivant 34 et le tiret indiquent le rang de la galaxie dans la liste.

Pour NGC 6055 la base de données NASA/IPAC utilisent les désignations suivantes :
 ABELL 2151:[D80] 121  pour le catalogue de Dressler ;
 ABELL 2151:[BO85] 006 pour le l'article de Butcher et Oemler ;
 ABELL 2151:[MGT95] 110 pour l'article Maccagni, Garilli et Tarenghi ;
 ABELL 2151:[CBW93] J pour l'article de Colless, Burstein et Wegner.

À ce jour, une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d'. Cette valeur est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 6055 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Identification de NGC 6053, NGC 6055 et de NGC 6057
L'identification de ces trois objets du catalogue NGC est loin de faire l'unanimité parmi les sources consultées, d'où la légende sous la photo de l'infobox (voir l'encadré ci-dessus, à droite), car la majorité de celles-ci ont adopté cette hypothèse. Le tableau suivant présente les divers point de vue.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 6055 sur le site du professeur C. Seligman

6055
Constellation d'Hercule
Galaxie lenticulaire
Galaxie LINER
Objet céleste découvert en 1886
Objet céleste découvert par Lewis Swift

NGC 6055


Napoléon  à Fontainebleau le 31 mars 1814 (ou parfois Napoléon abdiquant à Fontainebleau ou Napoléon à Fontainebleau) est un tableau du peintre français Paul Delaroche réalisé en 1840, l'année du « Retour des cendres ».

L'original de ce tableau est conservé au musée des Beaux-Arts de Leipzig et une copie au musée de l'Armée de Paris.

Contexte
En 1814, la Grande-Bretagne, l'Empire russe, le royaume de Prusse et l'empire d'Autriche forment une coalition contre Napoléon afin d'envahir la France. L'armée de Napoléon, composée de jeunes recrues inexpérimentées ne parvient pas à prendre le dessus face aux forces coalisées très supérieures en nombre. A la fin du mois de mars 1814, Paris est menacée mais Napoléon, alors à Fontainebleau, transmet les ordres trop tard. Paris tombe le 31 mars. Napoléon, étant dans l'impossibilité de retourner à Paris, s'installe dans ses appartements au palais de Fontainebleau.

Sous la pression de ses maréchaux dont Talleyrand, Napoléon abdique le 4 avril 1814, en faveur de son fils le roi de Rome, puis le 6 sans conditions. Il est par la suite exilé à l'Île d'Elbe.

Le beau-père de Delaroche, Horace Vernet, a lui-même peint en 1825, un tableau intitulé Les Adieux de Fontainebleau.

Description
Décrit comme , symbolique du « mythe napoléonien », il représente  avec le visage fermé à Fontainebleau le  accablé sur un siège, dans la période précédent la signature de son abdication. Le tableau illustre en outre un passage des Mémoires de Louis Antoine Fauvelet de Bourrienne où il indique cette journée d'isolement de l'Empereur.

L'Empereur porte des bottes sales et son uniforme du colonel des grenadiers à cheval de la Garde impériale sur lequel se trouve sa redingote grise. Son chapeau est à terre. Le personnage tranche avec le luxe apparent du décor.

Littérature
 .
 .
.

Notes et références

Liens externes

 Portail des collections du musée de l'Armée

Tableau de Paul Delaroche
Tableau réalisé en 1840
Portrait de Napoléon Bonaparte
Seine-et-Marne dans la peinture
Art à Fontainebleau
Œuvre d'art en Saxe
Art à Leipzig

Napoléon Ier à Fontainebleau le 31 mars 1814


Die Goethe-Gesellschaft Hannover e.V. ist eine deutsche Ortsgruppe der Goethe-Gesellschaft in Weimar. Ziel ist, das Werk des Dichters Johann Wolfgang von Goethe für die Gegenwart lebendig zu halten. Der gemeinnützige, in Hannover eingetragene Verein hat seinen Sitz in der St. Ursula-Schule Hannover im Stadtteil Südstadt, Simrockstraße 20.

Aktuelles
Die Goethe-Gesellschaft Hannover organisiert allgemeinbildende und allgemeinverständliche Vorträge für "wissbegierige Menschen jeden Alters unabhängig von schulischen und beruflichen Werdegängen". Die Vorträge werden von Fachleuten abgehalten und finden in der Regel zumeist im Theatermuseum in Hannover statt. Darüber hinaus werden auch Reisen organisiert.

Zeitweilig kooperiert die Gesellschaft mit städtischen Büchereien und ihren Freundeskreisen, dem Stadtarchiv Hannover, Schulen, dem Fontanekreis, der Wilhelm-Busch-Gesellschaft, der Konzertstube Kanapee und dem Logenhaus.

Geschichte
Die Goethe-Gesellschaft Hannover wurde maßgeblich von Walther Lampe in der Weimarer Republik am 26. September 1925 gegründet. Lampe war bis 1947 Zweiter Vorsitzender, dann bis 1964 Erster Vorsitzender und ab 1969 Ehrenvorsitzender der Gesellschaft.

In den 1950er Jahren war die Goethe-Gesellschaft Hannover mit bis zu 1.200 Mitgliedern die größte Ortsvereinigung der Goethe-Gesellschaft. Förderlich war die langjährige und enge Verbindung mit der Buchhandlung Sachse & Heinzelmann, deren Mitinhaberin Margarete Jockusch von 1949 bis 1989 geschäftsführendes Vorstandsmitglied der Gesellschaft war, ab 1989 Ehrenvorsitzende.

1995 verzeichnete die Goethe-Gesellschaft Hannover rund 400, aktuell rund 200 Mitglieder.

Kulturelle Höhepunkte der Vereinigung waren
 1928 und 2003 die Gedächtnisfeiern für Charlotte Kestner
 1932, 1949 und 1982 die Goethe-Gedenkfeiern, sowie
 die Ausrichtung der "Vororttagung" 1993 der seinerzeit 37 Ortsvereinigungen der Goethe-Gesellschaft.

Schriften
 Jahresgabe. Für die Mitglieder der Goethe-Gesellschaft Hannover, nachgewiesen für die Jahre 1957 bis 1960
 Vierzig Jahre Goethe-Gesellschaft, Hannover: 1925 - 1965. Rückschau und Ausblick, zusammengestellt von Margarete Jokusch, Hannover: Goethe-Gesellschaft, 1965
 Sechzig Jahre Goethe-Gesellschaft Hannover: 1925 - 1985. Rückschau 1965 - 1985, Hannover: Goethe-Gesellschaft, 1985
 Siebzig Jahre Goethe-Gesellschaft Hannover. 1925 - 1995, hrsg. von der Ortsvereinigung Hannover der Goethe-Gesellschaft in Weimar, 1995

Literatur
 Klaus Mlynek: Goethe-Gesellschaft. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009, ISBN 978-3-89993-662-9, S. 224.

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Literarische Gesellschaft
Verein (Hannover)
Gegründet 1925
Kulturelle Organisation (Hannover)
Bildung und Forschung in Hannover
Johann Wolfgang von Goethe als Namensgeber

Goethe-Gesellschaft Hannover


Sir Barton (1916-1937) est un cheval de course pur-sang. Membre du Hall of Fame des courses américaines, cheval de l'année en en 1919, il devient cette année-là le premier détenteur de la Triple Couronne américaine.

Carrière de course

Élevé dans le Kentucky par le grand éleveur John E. Madden, Sir Barton débute à 2 ans sous les couleurs de ce dernier. Aligné dans des courses prestigieuses, il vole d'échec en échec et ne parvient pas à confirmer en course le potentiel qu'il dévoile le matin à l'entraînement. Pourtant, c'est un poulain estimé, ce qui explique les $ 10 000 déboursé fin août 1918 par le richissime Canadien J.K.L. Ross, qui possède alors l'une des écuries de course les plus en vue d'Amérique du Nord. Sir Barton est alors transféré des effectifs de l'entraîneur et ancien jockey Billy Walker à ceux de Harvey Guy Bedwell, l'entraîneur particulier de l'écurie Ross. Alors il y a du mieux : catastrophique dans les Hopeful Stakes, Sir Barton prend une encourageante deuxième place dans le Belmont Futurity. Mais dans la foulée il est victime d'une septicémie consécutive à un coup de pied reçu d'un autre cheval, et reste sur la touche toute la fin de la saison.

10 mai 1919, jour de Kentucky Derby. Les deux favoris se nomment Eternal et Billy Kelly (représentant de l'écurie Ross), les deux poulains qui se sont partagés le titre de champion des 2 ans en 1918 . Mais qui est ce poulain aligné au départ, paré lui aussi de la casaque Ross ? C'est Sir Barton, zéro victoire, zéro chance a priori. Alors que fait sur son dos le grand jockey Johnny Loftus ? Deux légendes s'affrontent : selon les uns il n'aurait été que le leader de son compagnon d'écurie Billy Kelly, chargé de faire du train pour lui ; selon les autres, Sir Barton était présumé meilleur que Billy Kelly, malgré son année de 2 ans catastrophique, d'où son association avec Loftus. Toujours est-il que Sir Barton, ce jour-là, a remporté la première victoire de sa carrière. Victoire écrasante : cinq longueurs devant Billy Kelly. Et il enchaîne, comme si enfin son entourage avait trouvé les bons boutons. Victoire dans les Preakness Stakes, quatre longueurs devant Eternal cette fois. Victoire dans les Withers Stakes, deux longueurs et demi devant Eternal encore. Victoire dans les Belmont Stakes, cinq longueurs dans un match à trois avec deux autres cadors de sa génération, Sweep On et Natural Bridge. Le tout en 32 jours. On ne le sait pas encore, parce que la dénomination devient courante à partir de 1923, mais avec ses victoires dans le Derby, les Preakness et les Belmont, Sir Barton vient de décrocher la première Triple Couronne de l'histoire. Il recevra son titre rétroactivement en 1950, lorsque la Thoroughbred Racing Association, l'institution des courses américaines, promulguera officiellement le titre.

Battu ensuite par un autre poulain estimé, Purchase, dans les Dwyer Stakes, Sir Barton se blesse et reste deux mois au repos. Lors de sa deuxième partie de saison, il ne finit jamais plus loin que troisième, dans des lots il est vrai souvent maigrelets. Il s'adjuge notamment le Potomac Handicap (devant Billy Kelly) et le Maryland Handicap, et à la fin de l'année se voit récompensé des titres de Cheval de l'année et meilleur 3 ans. Avec près de $ 90 000, il est le cheval ayant amassé le plus de gains cette année-là, juste devant un 2 ans extraordinaire, un certain Man o'War, monté par Johnny Loftus.

En 1920, Sir Barton a 4 ans et poursuit sa belle carrière, enchaînant les victoires à partir de mai, avec quelques records de vitesse en prime, comme dans le Saratoga Handicap où il domine un vrai champion, le 5 ans Exterminator, ou le Merchants and Citizens Handicap, dans lequel il établit un record du monde sur 1 900 mètres. Mais la vedette des courses américaines, celui qui défraie la chronique, ce n'est pas lui. C'est ce Man o'War, invincible ou presque (il n'a perdu qu'une de ses 19 courses et n'aurait jamais dû la perdre), et qui en est réduit à chercher des adversaires voulant bien lui servir de victime expiatoire. Man o'War doit faire ses adieux, mais personne ne veut l'affronter. A.P. Orpen, propriétaire de l'hippodrome de Kenilworth Park Gold Cup à Windsor, au Canada, propose $ 75 000 et invite Exterminator et Sir Barton à se mesurer au phénomène. Exterminator décline, ce sera donc une "match race" (une course à deux) et la première course hippique entièrement filmée de l'histoire. On y verra un Sir Barton mal à l'aise sur la piste très dure de Kenilworth, et de toute façon incapable de rivaliser avec son cadet qui le laisse à sept longueurs et finit au ralenti.

Sir Barton courra encore trois fois, mais sans pouvoir gagner, avant de se retirer. Admis au Hall of Fame des courses américaines en 1957, il figure à la 49ème place sur la liste des 100 meilleurs chevaux de sport hippique américain du  siècle établie en 1999 par le magazine The Blood-Horse.

Résumé de carrière

Au haras
Installé en Virginie, Sir Barton n'eut pas un succès d'étalon à la hauteur des attentes, mais il a tout de même produit la lauréate des Kentucky Oaks et championne des 3 ans 1928 Easter Stockings. En 1932, il intègre la cavalerie de l'armée américaine et fait la monte pour 5 ou 10 dollars, d'abord à Front Royal en Virginie, puis à Fort Robinson dans le Nebraska. Quelque peu oublié, le vieux champion est finalement acheté par un éleveur du Wyoming et passe ses vieux jours dans son ranch près de Douglas. C'est là qu'il meurt, en 1937, victime d'une crise de coliques. Il est enterré dans son paddock, non loin des montagnes de Laramie.

En 1968, ses restes sont exhumés et placés dans une statue à Washington Park, près de Douglas. Une reconnaissance pour ce cheval tombé dans l'oubli mais, ultime injure, cette statue en fibre de verre, censée représenter le premier vainqueur de la Triple Couronne, n'a en fait rien à voir avec la morphologie de Sir Barton, ayant été réalisée par une entreprise du Montana spécialisée dans la modélisation grandeur nature des animaux, qui a simplement utilisé les mensurations standard d'un pur-sang.

Origines
Sir Barton est un fils du grand étalon Star Shoot, champion anglais à 2 ans qui fut importé aux États-Unis où il a été titré cinq fois tête de liste des étalons dans les années 1910, cinq fois tête de liste des pères de mères lors de la décennie suivante, et engendré un autre Hall of Famer, Grey Lag.

Sa mère, Lady Sterling, l'eut assez tard, à 17 ans, mais elle était une poulinière aguerrie puisqu'elle avait donné quelques années plus tôt Sir Martin, meilleur 2 ans de l'année en 1908 avant de faire une carrière européenne ponctuée de victoires dans le Grand Prix de Deauville et la Coronation Cup. Il s'agit d'une famille maternelle anglaise, qui a essaimé tant aux États-Unis qu'en Argentine.

Pedigree

Références

Cheval de course
Cheval de course né en 1916
Animal né en 1916
Animal mort en 1937
Cheval mort de coliques
Étalon pur-sang anglais
Vainqueur du Kentucky Derby
Vainqueur de la Triple Couronne américaine
Cheval de l'année aux États-Unis
Membre d'un Hall of Fame des courses hippiques

Sir Barton


نحن لا نزرع الشوك (الفيلم المصري الشهير بطولة شادية)
 نحن لا نزرع الشوك (مسلسل مصري مقتبس عن نفس القصة)

نحن لا نزرع الشوك (توضيح)


Sekundærrute 271 er en rutenummereret landevej på Falster.

Ruten strækker sig fra Stubbekøbing til Nykøbing F.

Rute 271 har en længde på ca. 19 km.

Kilder

271

Sekundærrute 271


كلاوس ماينه  (ولد في 25 أيار 1948) هو المغني الرئيسي في فرقة هارد روك الألمانية سكوربيونز. بدأ حياته المهنية بتكوين مهني كي يصبح صانعا للديكورات. عمل بعد إنهائه في خدمات التوصيلات بالسيارة. وكان يغني مساء في نوادي في مدينة هانوفر الألمانية. أسّس فرق سكوربيونس مع زميله رودولف في عام 1969. لم يترك مدينته هانوفر حتى اليوم، وتخلى فريق سكوربيونس عن فكرة الهجرة والعمل في الولايات المتحدة الأمريكية، لأسباب عائلية.

المغني ومؤلّف كلمات كثير من أغاني الفريق متزوج منذ عام 1977 ولديه مع زوجته ابن واحد.

كلاوس وعازف الجيتار رودولف هما الوحيدان من الأعضاء الذان شاركا في جميع ألبومات الفرقة منذ تأسيسها.

روابط خارجية

مراجع

أعضاء فرقة سكوربينز
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من هانوفر
روك
مغنو روك ألمان
مغنو هيفي ميتال ألمان
مغنون ألمان
مغنون ألمان باللغة الإنجليزية
مغنون ألمان في القرن 20
مغنون ألمان في القرن 21
مغنون ذكور ألمان في القرن 20
مغنون ذكور ألمان في القرن 21
مواليد 1948
مواليد في هانوفر
موسيقيو جلام ميتال
موسيقيون من هانوفر

كلاوس ماينه


La Copa de Naciones (también llamado 4 Associations' Tournament or Celtic Cup) es un torneo bienal de fútbol en el que participan las selecciones de , ,  y .

Historia
El torneo fue inicialmente propuesto en 2006 por el entonces técnico de Irlanda del Norte Lawrie Sánchez. El 18 de septiembre de 2008, las asociaciones nacionales de fútbol de Escocia, Gales, Irlanda del Norte y la República de Irlanda anunciaron los planes para disputar un torneo internacional en 2011. Fue anunciado el 12 de agosto de 2010 que el torneo será promocionado por la empresa de cerveza Carling y anunciado por razones de promoción  como el Carling Nations Cup.

El torneo inaugural fue jugado en el Aviva Stadium en Dublín entre los meses de febrero y mayo de 2011, el torneo fue ganado por .  La edición de 2013 está programada para efectuarse en Gales.

Formato
La Copa de Naciones se desarrolla en formato de round robin, donde cada equipo juega un partido contra cada oponente, resultando un total de 6 juegos por cada temporada. Tres equipos (Escocia, Gales, e Irlanda del Norte) participaron en el ahora difunto British Home Championship, junto con Inglaterra.

El torneo iniciaría en 2009, pero fue aplazado hasta 2011 a causa de que se desarrollaba la
clasificación para la Copa Mundial de 2010. Los partidos son jugados entre febrero y mayo, con la sede que ira rotando torneo a torneo. La primera edición tuvo la participación de cuatro equipos iniciando en febrero de 2011 en el Aviva Stadium en Dublín. La República de Irlanda ganó el torneo inaugural después de ganar sus tres partidos, culminando con un 1-0 sobre Escocia en el último partido.

La Asociación de Fútbol de Gales cree que  podría ingresar en futuras ediciones al torneo si ellos dan "soluciones prácticas" al problema del calendario. A inicios de 2011, un reportero de BBC Sport anunció que el British Home Championship podría disputarse en 2013. Posteriormente se sugirió que Inglaterra podría competir una solo ocasión en el torneo de 2013 en el marco del 150 aniversario de la Asociación de Fútbol de Inglaterra.

Resultados

Goleadores

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Oficial

Campeonatos de fútbol entre selecciones
Fútbol en Escocia
Fútbol en Gales
Fútbol en Irlanda
Fútbol en Irlanda del Norte
Eventos deportivos en Escocia
Eventos deportivos en Gales
Eventos deportivos en Irlanda
Eventos deportivos en Irlanda del Norte

Copa de Naciones


Paris Masters 2016 var en tennisturnering, der på grund af et sponsorat afvikledes under navnet BNP Paribas Masters, og som blev spillet indendørs på hardcourt-baner i Palais Omnisports de Paris-Bercy i Paris, Frankrig i perioden 29. oktober - 6. november 2016. Det var den 31. udgave af Paris Masters, og det var sæsonens niende og sidste turnering på ATP World Tour i kategorien Masters 1000.

Singleturneringen blev vundet af Andy Murray, som i finalen besejrede John Isner med 6-3, 6-7, 6-4, og som dermed vandt den ottende turneringssejr i 2016 og den 43. i hans karriere. Det var 14. gang, at skotten vandt en Masters 1000-titel, men det var første gang, at han vandt Paris Masters. Til gengæld måtte Isner forlade en Masters 1000-finale som taber for tredje gang i sin karriere ud af tre mulige. Resultaterne medførte endvidere, at Andy Murray efter turneringen avancerede til førstepladsen på ATP's verdensrangliste for første gang nogensinde. Han afløste Novak Djokovic som verdensetter, efter at serberen kun formåede at spille sig frem til kvartfinalen i turneringen.

Sejren i doubleturneringen gik til Henri Kontinen og John Peers, som i finalen besejrede de førsteseedede hjemmebanefavoritter, Pierre-Hugues Herbert og Nicolas Mahut, med 6-4, 3-6, [10-6], og som dermed sikrede sig den første Masters 1000-titel i deres respektive karrierer. Det finsk-australske par havde blot tre uger tidligere, ved Shanghai Masters været i en Masters 1000-finale for første gang.

Præmier

Den samlede præmiesum for turneringen androg € 3.748.925 og fordelte sig som følger.

Resultater

Herresingle

Hovedturnering

Hovedturneringen havde deltagelse af 48 spillere, der fordeler sig på:
 39 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på ATP's verdensrangliste pr. 19. september 2016 (seks uger før turneringens start).
 3 spillere, der havde modtaget et wildcard.
 6 spillere fra kvalifikationsturneringen.

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 24 spillere, der spillede om de sidste seks ledige pladser i hovedturneringen.

Herredouble

Herredoublerækken havde deltagelse af 24 par, der fordelte sig på:
 22 direkte kvalificerede par i form af deres placering på ATP's verdensrangliste.
 2 par, der har modtaget et wildcard.

Eksterne henvisninger
 Paris Masters

Noter

2016
ATP World Tour 2016

Paris Masters 2016


Devlet felsefesi, bir yurt üzerindeki yurttaşların en üst yönetim aygıtı olan devlet, egemenliğini yurttaşlardan alır, yurttaşlara dağıtır. Bir bayrağı, resmi bir dili vardır. Geniş kurumlardan ve uzmanlardan meydana gelen personeli, iç ve dış güvenliği sağlamak için kuvvetleri, üretim ilişkilerini denetlemek ve yönetmek için maliyesi bulunur.

Tarım ve din toplumlarında modern anlamda devlet yoktu. Egemenlik kralın, hükümdarın, dini liderindi. Avrupa ve Amerika devrimleriyle mutlakıyetten meşrutiyete ve cumhuriyete yönelen devlet gücünü toplumsal sözleşmeye dayandırdı. Hukukiliği kabul ederek, bağımsız yargının denetimine izin verdi, meclis iradesini halkın iradesiyle bütünleştirdi. Kutsaldan bireye, vesayetçilikten özerkliğe, merkeziyetçilikten ademimerkeziyetçiliğe, devletçilikten piyasacılığa, ırkçılıktan çoğulculuğa, gizlilikten şeffaflığa doğru gelişti.

Faşizmde her şeydi, Anarşizmde hiçbir şey, Sosyalizmde geçici şey, Demokraside bir şey. Demokratik devlet keyfi yasa yapamadı, bozamadı. Muhalefet, iktidar karşısında onun tek güç olmasını önledi. Basın ve sivil toplum egemenliğin kaynağının her zaman halka dayanması için çalıştı.

Doğu toplumlarında Batı'dan farklı gelişme evreleri olsa da 21. yüzyılda bütün devletler en güçlü devlete göre şekillenebilmektedir. Devletin temel unsuru olan askerilik, her zaman güçlü ordu bulundurma ilkesini en başa almaktadır.

Ayrıca bakınız
 Devletin kökeni

Dış bağlantılar
 Siyaset Felsefesi

Siyaset felsefesi

Devlet felsefesi


Leonard Norman Cohen (21 Eylül 1934, Montreal, Québec - 7 Kasım 2016, Los Angeles, ABD), Kanadalı yazar, şair, söz yazarı ve müzisyen. İlk şiir kitabını Montreal'de 1956'da, ilk romanını ise 1963'te yayımlayan Cohen'in erken dönem şarkıları müzikal olarak Avrupa pop müziğine dayanır ve çoğunluğu 1967 yılında çıkan Songs of Leonard Cohen albümünde yer alır.

70'lerde pop, kabare ve dünya müziği üzerine çalışmalar yapan Cohen'in, 80'lerden itibaren tipik olarak bas bariton tonda söylediği şarkılarına kadın vokalistler ve elektronik bireştiriciler eşlik etmiş, çalışmalarında genellikle din, yalnızlık, cinsellik ve kişiler arası karışık ilişkileri konu edinmiştir. Yine Cohen'in şarkıları ve şiirleri pek çok başka şarkıcı ve şarkı yazarını etkiledi. Eserleri binden fazla başka sanatçılarca yorumlandı ve kaydedildi. "Canadian Music Hall of Fame" ve "Canadian Songwriters Hall of Fame"e kabul edilen Cohen, ayrıca ülkenin en büyük sivil şeref madalyası olan "Companion of the Order of Canada" ile ödüllendirildi. 10 Mart 2008'de Lou Reed'in yaptığı bir konuşma sonrası "Rock and Roll Hall of Fame"e kabul edilen Cohen böylece en güçlü ve etkileyici şarkı yazarları arasındaki yerini belgeledi.

Hayatı

Gençlik Yılları

Cohen 1934 yılında Montreal, Québec'te Polonya-Litvanya kökenli orta sınıf bir Yahudi ailesinin çocuğu olarak doğdu. Westmount'ta büyüyen sanatçının babası, Nathan Cohen Montreal'in büyük giysi mağazalarından birinin sahibiydi ve Leonard 9 yaşındayken öldü. İsimleri Cohen, Katz, Kagan vs. olan diğer birçok Yahudi ailesi gibi Cohen'in ailesi de Kohanim'in soyundan geldiklerini iddia ediyorlardı. Cohen 1967'de Richard Goldstein'a "Mesihsel bir çocukluk geçirdim. Harun'un torunlarından biri olduğum söylendi." dedi. Ergenlik döneminde gitar çalmayı öğrenen Cohen, Buckskin Boys isimli bir folk grubu da kurdu. Babasının ona bıraktığı vasiyeti ile Leonard edebi hırslarının peşine daha rahat düşebildi.

Şair Olarak Gelişimi

1951'de McGill Üniversitesi'ne giren Cohen orada McGill Müzakere Grubu'nun başkanlığını da yaptı. İlk şiir kitabı olan Let Us Compare Mythologies 1956 yılında Cohen hala öğrenciyken çıktı. 1961'de yayınladığı The Spice-Box of Earth onu şiir dünyasında özellikle de kendi ülkesi Kanada'da bilinen bir isim hâline getirdi.

Mezuniyetten sonra bir yılını McGill'in hukuk fakültesinde bir yılını ise (1956-1957) terk ettiği Columbia Üniversitesi'nde geçirdi.

Cohen gençlik yıllarında edebi hırslarına çok ciddi bir iş ahlakı ile yaklaştı. 1960'ların çoğunu şiir ve roman yazarak geçirdi ve yarı münzevi bir hayat yaşamayı tercih etti. Bir Yunan Adası olan Hydra'ya taşındıktan sonra Flowers of Hitler (1964), Gözde Oyun (1963), Görkemli Kaybedenler (1963) isimli kitaplarını yayınladı. Gözde Oyun genç bir adamın edebiyattaki kimliğini arayışını konu alan otobiyografik bir romandır.

Aile Hayatı

1960'larda Hydra'da kalırken İskandinavyalı romancılar Axel Jensen ve Göran Tunström ile arkadaş olan Cohen, Axel ve eşi Marianne Jensen ayrıldıktan sonra, Marianne ile ilişki yaşamaya başladı. Sanatçı, "So Long, Marianne" şarkısını da Jensen'e yazdı. Uzun yıllar boyunca Axel Jensen'in Joacim (1961) isimli romanındaki Lorenzo karakterinin Cohen olduğuna inanılmasına rağmen, Axel bu karakterde Tunström'den esinlendiğini açıkladı.

Her ne kadar Leonard Cohen cesaretsizlik ve korkusunun resmen evlenmesine engel olduğunu söylese de, biyografi yazarı ve film yapımcısı Harry Rasky'e göre, müzisyen 1970'lerde çok derin bir ilişki yaşadığı Suzanne Elrod ile evlendi. Sanatçının Elrod'dan 1972'de Adam isimli bir erkek, 1974'te ise ismini Federico Garcia Lorca'dan alan Lorca isimli bir kız çocuğu oldu. Adam Cohen, şarkıcı/şarkı yazarı olarak 1990'ların ortasında başladığı müzik kariyerine Low Millions isimli bir grubun solisti olarak devam ediyor. Suzanne Elrod, Cohen'in Live Songs isimli albümünün kapak fotoğrafını çekti ve Death of a Ladies' Man albümünün kapağında yer aldı.

Cohen ve Elrod 1979'da ayrıldılar. Sanılanın aksine Cohen, en bilinen şarkılarından biri olan Suzanne'i Elrod için değil, yakın arkadaşı heykeltıraş Armand Vaillancourt'un eski eşi Suzanne Verdal için yazdı. 1990'da oyuncu Rebecca De Mornay ile birlikte olmaya başlayan Cohen, Anjani Thomas ile hem bir ilişki yaşadı, hem de birlikte çalıştı.

Müziği

1960'lar ve 1970'ler

1967'de Cohen, bir folk müzik şarkıcısı/şarkı yazarı olarak kariyer edinmek üzere Amerika Birleşik Devletleri'ne yerleşti. O günlerde Suzanne isimli şarkısının Judy Collins yorumu parlamıştı. Bazı folk festivallerinde sahneye çıkan Cohen, Columbia Records'un temsilcilerinden John H. Hammond'ın (Bob Dylan, Bruce Springsteen, Billie Holiday gibi isimlerle de anlaşma yapmış bir isim) ilgisini çekti.

Leonard Cohen'in ilk albümü Songs of Leonard Cohen ticari bir başarı kazanmak için çok karanlık bir albümdü fakat yine de folk müzik dünyasında yankı uyandırdı. Albüm özellikle Britanya'nın albüm listelerinde 1 seneden fazla kaldı ve Cohen kült bir isim hâline geldi. Bu albümü 1969'da Songs from a Room, 1971'de Songs of Love and Hate, 1973'te Live Songs ve 1974'te New Skin for the Old Ceremony izledi.

1971'de Cohen'in müziği, Robert Altman'ın McCabe & Mrs. Miller filminin müziği olarak kullanıldı. Şarkılar daha önce yazılmış olmasına rağmen, filmin hikâyesine o kadar uyuyordu ki pek çok kişi Cohen'in film için müzik yaptığını düşündü.

Sanatçı, 60'ların sonu, 70'lerin başında ABD, Kanada ve Avrupa'da tura çıktı. 1973'te ise Yom Kippur Savaşı sürerken İsrail'e gidip orada askerlere konser verdi. 1974'ün başlarında piyanist John Lissauer ile yaptığı canlı müzik olumlu eleştiriler alsa da bu çalışmaları hiç kaydedilmedi. Aynı günlerde, Cohen turlarında vokalist olarak Jennifer Warnes ile çalışıyordu. Warnes, Cohen'in ileriki albümlerinde de onunla çalışmaya devam etti ve 1987'de Cohen şarkılarını seslendirdiği Famous Blue Raincoat isimli bir albüm çıkardı.

1977'de Cohen, Death of a Ladies' Man'i yayınladı (Bundan 1 sene sonra 1978'de ise aynı isimli şiir kitabını çıkardı). Albüm "Ses Duvarı" olarak bilinen tekniği de bulan Phil Spector imzasını taşıyordu ve Cohen'in her zamanki minimalist tarzından uzaktı. Albümün kaydedilmesi sırasında pek çok zorluk yaşandı. Söylentilere göre Spector albümü gizli stüdyo oturumlarında hazırladı ve Leonard Cohen'in dediğine göre Spector bir keresinde sanatçıya tatar yayı ile saldırdı. Cohen sonucun acayip fakat aynı zamanda usta işi olduğunu düşünüyor.

1979'da Cohen hayranlarının karşısına geleneksel Cohen tarzındaki Recent Songs albümü ile çıktı. Prodüktörlüğü kendisinin ve Joni Mitchell'in ses mühendisi olan Henry Lewy'nin üstlendiği albümde ud, mandolin gibi oryantalist enstrümanlar da kullanıldı. 2001 yılında Cohen, 1979'da albümün tanıtımı için çıktığı turda canlı kaydedilen şarkılarından oluşan Field Commander Cohen: Tour of 1979 albümünü çıkarttı.

1980'ler

1984'te Cohen, içinde pek çok müzisyen tarafından tekrar yorumlanan Hallelujah'ı barındıran, son derece ruhani bir albüm olan Various Positions'ı çıkarttı. Sanatçının plak firması olan Columbia, sanatçının popülerliği kaybolmaya başladığı için albümü ABD'de yayınlamayı reddetti. Kariyeri boyunca, Cohen'in müziği Avrupa ve Kanada'da ABD'de olduğundan çok daha iyi sattı. Bir keresinde Cohen, Amerikan şirketinin promosyon konusundaki alçakgönüllüğünden ne kadar etkilendiğini ince bir alayla belirtmişti.

1986'da Miami Vice dizisinin French Twist isimli bölümüne konuk oyuncu olarak katılması ve 1987'de Jennifer Warnes'ın albümü Famous Blue Raincoat Cohen'in ABD'deki kariyerini tekrar sağlamlaştırmasını sağladı. Ertesi sene müziğinde sert değişimler olduğunu dinleyicilere gösteren I'm your man'i çıkardı. Bu albümdeki şarkı sözlerinde Cohen'in toplumsal konularda yaptığı yorumlara ve kara mizaha rastlanır. Songs of Leonard Cohen'den sonra sanatçının en çok alkışlandığı ve popüler olduğu dönem I'm Your Man'ı çıkardığı dönemdi. Bu albümde özellikle First We Take Manhattan ve I'm Your Man parçaları çok tuttu.

1990'lar
1990'da Pump Up the Volume isimli filmde Cohen'in Everybody Knows isimli şarkısının kullanılması sanatçını genç dinleyiciler tarafından tanınmasını sağladı. 1992'de yayınladığı The Future'daki 3 parça -"Waiting for the Miracle", "The Future" ve "Anthem"- Oliver Stone'un tartışmalara yol açan, şiddet içeren filmi Natural Born Killers'ın film müziklerinde yer aldı.

Albümle aynı ismi taşıyan parçada, Cohen "Geleceği görüyorum kardeşim: Cinayet var (I've seen the future, brother: It's murder)." diyerek politik ve sosyal çöküntüyle ilgili yakın geleceğe dair bir kehanette bulundu. Aynı albümde bulunan "Democracy" isimli şarkıda ABD'yi eleştirdi fakat aynı zamanda ülkeyi sevdiğini eklemeyi de unutmadı: "Bu ülkeyi seviyorum fakat ülkedeki manzaraya dayanamıyorum(I love the country but I can't stand the scene)". Aynı şarkıda Amerikan halkının politikaya olan ilgisizliğini ve televizyon bağımlılığını da "Solda ya da sağda değilim//Umutsuz küçük ekranda kaybolmak için/Bu gece sadece evdeyim(I'm neither left or right/I'm just staying home tonight/getting lost in that hopeless little screen)" sözleri ile iğneledi.

Nanni Moretti'nin 1993 yapımı filmi "Caro Diario"'da Cohen'in I'm Your Man isimli parçası, Moretti Roma sokaklarında Vespa'sı ile dolaşırken çalındı.

1994'te The Future'ın tanıtım turunda iken, Cohen, Los Angeles yakınlarındaki Mount Baldy Zen Merkezi'nde 5 yıllık bir inzivaya çekildi. 1996'da, Cohen'e Rinzai Zen Budist Rahibi unvanı verildi ve sanatçı "sessizlik" manasına gelen Jikhan ismini aldı. Cohen, Mount Baldy'den 1999'da ayrıldı.

2000'ler

Cohen, Baldy Dağı Zen Merkezi'nde zen budist rahibi olarak inzivaya çekildiği 5 senenin ardından, 2001'de yapımcılığını Sharon Robinson'un üstlendiği Ten New Songs isimli albümü ile müziğe döndü. Bu albümde Cohen, The Future'ın dışa dönük ve iyimser havasının tersine, yaklaşan ölüm, kaybedilen aşklar gibi romantik ve ilahi kişisel kayıpların yasını tutmaya yöneldi. Ten New Songs albümü, Cohen'in albümlerinde Recent Songs'dan beri pek görülmeyen bağdaşık yapısını, Robinson'un katkısına borçludur. Albümde yer alan "Alexandra Leaving" isimli şarkı, Kavafis'in "Tanrının Antonius'u Bırakmasıdır" şiirinin çarpıcı bir uyarlamasıdır. Bu albüm Cohen'in en keskin olmasa da en melankolik albümüdür.

Ekim 2004'te Cohen, aynı zamanda sevgilisi olan jazz şarkıcısı Anjani Thomas'ın işbirliği ile hazırladığı Dear Heather albümünü yayınladı. Sharon Robinson da, birinde Cohen ile düet yaptığı üç şarkı ile albüme katkıda bulundu. Önceki albümü ne kadar karanlıksa, Dear Heather da o derece aydınlık bir albümdü ve Cohen'in ruh hâlindeki değişimin bir yansımasıydı. Cohen de birkaç röportajında, yaşlanmaya bağlı nörolojik değişiklikler sebebiyle depresif ruh halinin hafiflediğini açıklamıştı. Dear Heather Cohen'in belki de en az bağdaşık, en deneysel ve oyunsu albümüdür. Başta albüme isim veren olmak üzere şarkılardaki bu üslup Cohen'in pek çok hayranının tepkisini çekti. Canadian Songwriters' Hall of Famee kabulünün ardından verdiği bir röportajda Cohen; bu albümün aslında tematik bir not defteri ya da karalama defteri sayılması gerektiğini, albümün piyasaya çıkışının hemen ardından daha düzgün şekilde bir kez daha kaydedilmesinin planlandığını, ancak eski bir menajeri ile yaşadığı yasal sorunlar sebebiyle bu planın gerçekleştirilemediğini açıkladı.

8 Ekim 2005'te Cohen, uzun süre birlikte çalıştığı eski menajeri Kelley Lynch'in, emeklilik hesabındaki 5 milyon dolar ile şarkılarının yayın haklarını zimmetine geçirdiğini, kendisine de sadece 150.000 dolar bıraktığını öne sürdü. Bunun karşılığında bazı eski iş arkadaşları da Cohen'e dava açtı. Bu olaylar onu ilgi odağı hâline getirdi. Kanada'da yayınlanan Maclean's Magazinede, Cohen hakkında "Devastated!" (harap olmuş) başlıklı kapak haberi yer aldı. Los Angeles bölgesi üst mahkemesinde görülen dava Mart 2006'da sonuçlandı ve Cohen 9 milyon dolarlık tazminata hak kazandı. Ancak Lynch bu kararı umursamadı ve finansal kayıtlarını mahkemeye bildirmesi için gelen celbi yanıtlamadı. Sonuçta Cohen'in bu parayı hiçbir zaman tahsil edememe durumu ortaya çıktı.

Cohen ve Anjani'nin birlikte yazdıkları şarkılardan oluşan Blue Alert albümü, 23 Mayıs 2006'da yayınlandı ve olumlu tepkiler aldı. Bu albümdeki tüm şarkıları söyleyen Anjani, bir eleştirmene göre "Cohen'in kadın olarak yeniden doğmuş" haliydi ve "tek bir nota bile seslendirmemiş olsa da Cohen'in sesi, albüme bir sis gibi sinmişti." Cohen'in 1961 tarihli şiir kitabı The Spice-Box of Earth'te yer alan As the mist leaves no scar isimli şiirinden, True Love Leaves No Traces adıyla Spector tarafından bestelenmiş ve Death of a Ladies' Man'de yer almış olan şarkı, yeniden düzenlenerek bu albüme dahil edildi.

Cohen'in şiir ve çizimlerden oluşan kitabı Book of Longing Mayıs 2006'da yayınlandı. Mart ayında, Toronto'da kurulu bir firma, ön sipariş yoluyla satın alınacak ilk 1500 kopyanın Cohen tarafından  imzalanacağını duyurdu ve kitaplar birkaç saat içinde tükendi. Kitap kısa sürede Kanada'daki çok satanlar listesinde birinci sıraya yükseldi. Cohen 13 Mayıs 2006'da, on üç yıl sonra ilk defa toplum içine çıktı ve Toronto'daki bir kitapçıda düzenlenen tanıtım toplantısına katıldı. Toplantıya katılmak isteyen yaklaşık 3000 kişinin kitapçının önünde toplanması sebebiyle civardaki caddeler trafiğe kapatıldı. Cohen toplantıda, Barenaked Ladies ve Ron Sexsmith ile birlikte, eski ve tanınmış iki şarkısı olan So Long, Marianne ve Hey, That's No Way To Say Goodbyeı seslendirdi. Toplantıya ayrıca yeni albümünü tanıtan Anjani de katıldı.

Cohen, 13 Ocak 2008'de hayranlarının uzun süredir beklemekte olduğu dünya turunu başlatacağını açıkladı. Cohen'in son 15 yıldaki ilk turu olan bu turne Mayıs 2008'de başlayacak ve Kanada ile Avrupa'yı kapsayacak. Cohen tur çerçevesinde The Big Chill Festivali'ne ve 29 Haziran 2008'de de Glastonbury Festivali'ne katılacak.

Mart 2008'de Cohen, "en esin verici bestecilerden biri" olduğu için American Rock and Roll Hall of Famee kabul edildi.

 Temalar

Aşk, seks, din, psikolojik depresyon ve müziğin kendisi Cohen'in eserlerinde en çok görülen temalardır. Diğer temalar kadar olmasa da şarkılarında politikaya da rastlanır. Aşk ve cinsellik popüler müziğin ortak konusu olmasına rağmen sanatçının romancı ve şair altyapısı sayesinde Cohen'in işlerinde bu temalar daha karanlık ve derin bir hal alır. Örneğin Suzanne ve Joan of Arc dinsel bir meditasyona sahip özlem dolu aşk şarkılarıdır. Evliliği en yakın arkadaşının karısıyla birlikte olması sonucu bitmiş bir erkeğin arkadaşına yazdığı mektup olan Famous Blue Raincoat'ta şöyle seslenir adam eski en yakın dostuna: "Sanırım seni özledim/Sanırım seni affettim...". Everybody Knowsun bir bölümünde ise AIDS'in sert yüzüne "... Çıplak adam ve kadın/Geçmişin parlayan sanat eserleri" diyerek dokunur.Sisters of Mercy 'de Cohen, Edmontonlı iki kadına rastlamasının ardından bir otel odasında gerçek sevgiyi bulmasını anlattı. İddialara göre Chealse Hotel #2'da ise Janis Joplin ile yaşadığı tek gecelik ilişki sonrası, bu duygulardan uzak gecenin yarattığı gerçek bir aşktan daha karışık duyguları anlattı.

Cohen'in Yahudi geçmişi kendini en çok Story of Isaac ve sözleri ve melodisi bir 11. yüzyıl şiri olan Unetaneh Tokef'i andıran Who by Fire isimli şarkılarında gösterir. Various Positions albümünde Yahudi-Hristiyan temalar daha geniş yer bulmuştur. Müziğin ikinci planda kaldığı Hallelujah şarkısı, Davud'un "Tanrı'yı mutlu edecek" bir şarkı besteleyişini hatırlatarak başlar, Bathsheba ve Samson'a referanslarla devam eder.

Kariyerinin başlarında, henüz bir roman yazarıyken, Görkemli Kaybedenler isimli romanında Katolik ve aynı zamanda bir Amerikan yerlisi olan Catherine Tekakwitha üzerine yazdı. Cohen, ayrıca budizm ile 1970'ten beri ilgili ve 1996 yılında budist rahibi unvanını aldı. Her şeye rağmen, sanatçı kendisini bir Yahudi olarak kabul ediyor ve "Yeni bir din aramıyorum. Eskisi ile (Musevilik) mutluyum." diyor.

Cohen hayatının büyük bir bölümünde depresyon çektiği için, özellikle ilk eserlerinde depresyon ve intihar temaları önemli yer tutar. Beautiful Losers'taki kahramanın karısı kanlı bir şekilde intihar eder, Seems So Long Ago, Nancy intihar hakkındadır, kara komedi unsurları içeren One of Us Cannot Be Wrong'da intihardan bahsedilir, Dress Rehearsal Rag'de ise son dakikada vargeçilen bir intihar anlatılır. Please Don't Pass Me By ve Tonight Will Be Fine gibi şarkılarda genel bir depresif hava vardır.

Yukarıda bahsedilen Hallelujahın yanı sıra Tower of Song, A Singer Must Die ve Jazz Police gibi pek çok şarkıda ise, müziğin kendisi bir tema olarak yer alır.

Özellikle son dönem albümleri kültürel olarak son derece muhafazakâr unsurlar içerse de Cohen, bu albümlerinde, solcu politikaların izahı için sosyal adaleti sık sık konu etti. Örneğin Democracy isimli şarkısında "Kargaşaya karşı savaşlar/... gece ve gündüz sirenler/...evsizlerin ateşleri/...gaylerin külleri" diyerek huzursuzluğunu dile getirdi ve şarkıyı Amerika Birleşik Devletleri'nde demokrasi olmadığını söyleyerek bitirdi. Bu şarkıdaki klasik sol duruşun bir benzeri Tower of Song'daki "Zenginlerin kanalları var fakirlerin yatak odasında/Kudretli bir yargılama yaklaşıyor onlara" sözlerinde de görüldü. The Future 'da "Yükselen ve düşen milletler görüyorum/.../Fakat sevgi hayatta kalmak için tek motor" diyerek kehanetini barışçı bir şekilde dile getirdi. Anthemde "Yüksek mevkilerdeki, dualarını bağırarak okuyan katiller/... benden duyacaklar." dedi.

The Land of Plenty 'de ise Birleşik Devletleri (belki de varlıklı batı ülkelerinin tamamını) şu sözleri ile anlattı: "Bolluklar ülkesindeki ışıklar bir gün gerçeği parlatabilirler".

Eserlerindeki sürekli temalardan biri olan savaş konusunda Cohen'in fikirleri erken dönem eserlerinde - ve hayatının ilk dönemlerinde - görüldüğü üzere çelişiktir. 1961'deki ABD-Küba gerginliği sırasında Küba'da yaşamış ve söylentilere göre Che Guevara tarzı sakal bırakmış olan Cohen, Field Commander Cohen şarkısında kendini Fidel Castro ile sohbet eden bir asker/ajan olarak hayal eder. Bu şarkı, Cohen'in bir cephe görevinde İsrail hava kuvvetlerine katılışının hemen ardından yazıldı. Bu görevin izleri ise Night Comes On şarkısındaki Mısır'da savaşıyorduk sözlerinde görüldü.

1973'teki Yom Kippur Savaşı'nda İsrail tarafında yer almak için Kudüs'e giden Cohen silah altına alınmadı ancak Sina Yarımadası'ndaki cephelerde bulunan tank mevzileri için düzenlenen bir moral turunda görevlendirildi. Bu mevzilerden birinde ateş altında kaldı. Ayrıca kendisine olan hayranlığını açıklayan ve o sırada henüz general olan Ariel Şaron ile konyak içti. Yaralı ve ölü İsrailli askerleri gördükçe hayal kırıklığına uğradı ve İsrail'e destek vermek için(2001) "Cohen: J'espère que ceux dont je suis partisan vont gagner."  L'Express, France, 04 octobre 2001, Bu sana bir kalkan olsun, düşmana karşı bir kalkan sözleriyle sona eren Lover Lover Lover isimli şarkıyı yazdı.

Cohen kendi eserlerine benzemeyen Irving Berlin'in Always 'i ya da Marlena Shaw'un az tanınan soul şarkısı Be for Real gibi aşk şarkıları da kaydetti.

Son zamanlardaki politik görüşlerinde ezilenlerin, "görkemli kaybedenlerin" tarafında oldu. Gerek Anna Marly ve Emmanuel d'Astier tarafından yazılmış bir Fransız Direnişi şarkısı olan The Partisan'ı seslendirmesi, gerekse yenilmiş bir kral yanlısının bakış açısıyla The Old Revolution şarkısını yazması, kariyeri boyunca ezilenlere karşı duyduğu sempatinin ve verdiği desteğin göstergesidir. Cohen savaşa yanlısı gözükse de, en "militan" albümü sayılabilecek olan New Skin for the Old Ceremony'de olduğu gibi savaş, aslında genelde kültürel ve kişisel sorunlara ilişkin bir metafordur.

Cohen, politik ve kültürel konulardaki kötümser fikirlerini eserlerinde mizah ile harmandı. Nüktedanlığı ile keskin gözlem gücünü bir arada kullanarak sözel oyunlarla dolu ve hatta neşeli şarkılar yazdı. Örneğin Tower of Song'da, kalın sesiyle bilinen cohen ironik biçimde altın bir ses yeteneğiyle doğduğunu söyler. Karamsar bir şarkı olan Is This What You Wanted?'da sen Babil bayramının fahişesiydin / ben ise Rin Tin Tin mısraları yer alır. Konserlerinde ise zaman zaman şarkılarının sözleriyle oynar ve bir şarkıyı başka bir şarkısından ya da şiirinden bölümler kullanarak anons eder.

 Unvanları ve Onur Ödülleri

 1968'de Cohen İngiliz dilindeki şiir ya da oyun kategorisindeki Devlet Genel Ödülü'nü almayı reddetti.
 1991'de "Canadian Music Hall of Fame"'de çalışmaya başladı.
 1993'te Yılın Erkek Solisti dalında Juno Ödülü kazandı.
 1994'te Yılın Şarkı Yazarı dalında Juno Ödülü kazandı.
 1996'da Rinzai Budist Rahibi oldu.
 2001'de Ten New Songs isimli albümünün Fransa'da 100.000 adetten fazla satılması sebebi ile SNEP Ödülü'nü aldı.
 2003'te Kanada'nın en büyük sivil onur madalyası olan "Companion of the Order of Canada"yı aldı.
 2004'te Görkemli Kaybedenler "Canada Reads 2005" ödüllerine aday oldu. Kitap seçilip Rufus Wainwright tarafından kazanan olarak ilan edilmesinin ardından, komite Wainwright'ın yerine Molly Johnson'ın jüriye alındığını duyurdu.
 2006'da "Canadian Songwriters Hall of Fame"e kabul edildi.
 2007'de Herbie Hancock's'un albümü The Joni Letters'ta görev alan sanatçılardan biri olması sebebiyle Grammy Ödülü kazandı.
 2008'de "Rock and Roll of Fame"e kabul edildi.

 Cohen ve Doğu Avrupa

Cohen'in şarkıları Doğu Avrupa'da çok uzun süre yasaklı kaldı. Bu ülkelerdeki komünist devlet yapısının ve bu yapının sansür anlayışının çökmesinden sonra bazı Doğu Avrupa ülkelerinde (çok azında) Cohen'in şarkıları başarılı bir şekilde kendi dillerine çevrildi. Yine de eski Doğu Bloğu ülkelerinden sanatçının şarkılarını karşı koyulmaz bir şekilde tanıyan ve coşku ile karşılayan Macaristan oldu. Bu durumun sebebi, güçlü ve sözü geçen Budapeşteli sanatçı ve müzisyenlerin büyük çoğunluğunun İkinci Dünya Savaşı sonrası (1946-1949) dünyaya gelmiş Yahudi kökenliler olmasıydı. Örneğin Macaristan'daki çok popüler sanatçılardan biri olan komedyen, şarkıcı, aktör ve film yapımcısı András Kern (1948-) önemli Cohen yorumcularından biridir. Kern, 1998'de, yine Macaristan'ın tanınmış şarkı ve şarkı sözü yazarlarından Péter Fábri ile birlikte, bir düzineden fazla Cohen şarkısının Macar versiyonlarından oluşan Engem Vársz (Beni Bekliyorsun) isimli bir albüm çıkardı.

 Film

Leonard Cohen ile ilgili, Donald Brittain ve Don Owen tarafından yönetilmiş, yapımcılığını the National Film Board of Canada'nın üstlendiği 1965 yapımı Ladies and Gentlemen... Mr. Leonard Cohen isimli bir belgesel çekildi.

Bu belgeselden 31 yıl sonra 2006 yılında ise Leonard Cohen: I'm Your Man gösterime girdi. Film, 2005'te Sidney Opera Binası'nda çeşitli sanatçıların görev aldığı Came So Far For Beauty isimli Cohen'e saygı konseri sırasında çekildi. Lian Lunson tarafından yönetilen filmde Nick Cave, Beth Orton, Antony and the Johnsons'un Antony'si, Rufus ve Martha Wainwright yer aldı. Aynı filmde Cohen ve U2'nun Tower of Song yorumuna da yer verildi. Sanatçıların Cohen şarkı yorumları ve Cohen hakkındaki fikirlerinin yanı sıra sanatçının yaşamındaki ve kariyerindeki önemli kısımlarla ilgili bizzat Cohen'in yorumlarına da yer verildi.

2003 yılında Kanada'da Gözde Oyun isimli romanı filme çekildi. Ayrıca Cohen, The Tibetan Book of the Dead: A Way of Life isimli bir belgeselde anlatıcılık da yaptı. 1985'te ise Lewis Furey ile ortak yazdıkları ve müziklerini de yaptığı Night Magic isimli bir film çalışması yaptı.

 Diskografi

Cohen'in bütün albümleri Columbia Records'tan çıktı.

 Stüdyo Albümleri

 Canlı Albümleri

 Derleme Albümleri

 Kitapları
 Let Us Compare Mythologies (1956-şiir)
 The Spice Box Of Earth (1961-şiir)
 The Favorite Game (1963-roman)
 Gözde Oyun, Çev. Berat Çelik, Altıkırkbeş Yayınları, Aralık 2006
 En Sevilen Oyun, Çev. Algan Sezgintüredi, Versus Yayınları, Temmuz 2008
 Flowers For Hitler (1964-şiir)
 Parasites of Heaven (1966-şiir)
 Beautiful Losers (1966-roman)
 Görkemli Kaybedenler, Çev. Nezih Onur, Altıkırkbeş Yayınları, Nisan 2000
 Görkemli Kaybedenler, Çev. Algan Sezgintüredi, Versus Yayınları, Temmuz 2008
 Selected Poems: 1956-1968 (1968-şiir)
 The Energy of Slaves (1972-şiir)
 Death of a Ladies' Man (1977-şiir)
 Stranger Music (1993-şiir)

 Başka Eserlerde Kullanılan Leonard Cohen Şarkıları

 Film Müziği

Cohen'in şarkılarına pek çok filmde rastlanabilir.

 1971 yapımı McCabe & Mrs. Miller isimli filmde Songs of Leonard Cohen albümünden üç şarkı kullanılmıştır: Stranger Song, Winter Lady ve Sisters of Mercy. Sanatçı bu şarkılarının dışında filme eşlik eden müzikler de düzenledi.
 1969 yapımı Fata Morgana da Cohen'in ilk albümünden şarkılar içerir.
 1990 yapımı Bird on a Wire isimli film, Cohen'in aynı isimli parçasının The Neville Brothers yorumunu kullandı.
 Everybody Knows ve If it Be Your Will 1990 yapımı Pump Up the Volume'da kullanıldı. Filmde Everybody Knows'un Concrete Blonde yorumu da bulunur.
 Ain't No Cure For Love 1990 yapımı Love At Large'da dinlenebilir.
 Caro Diaro (1993)'da I'm Your Man kullanıldı.
 1994 yapımı Oliver Stone filmi Natural Born Killers'ta ise Cohen'in The Future albümünden 3 şarkısı bulunur: The Future, Waiting for the Miracle, Anthem.
 Tıpkı Pump Up the Volume gibi, 1994 yapımı Atom Egoyan filmi Exotica'da da I'm your Man albümündeki Everybody Knows bulunur.
 Afghan Whigs'in Be For Real yorumu 1995 yapımı Beautiful Girls'te kullanıldı.
 Sanatçının Hallelujah isimli şarkısı When Night is Falling'de kullanıldı.
 Basquiat (1996) isimli filmde ise Hallelujahın John Cale yorumuna yer verildi.
 1996 yapımı iki filmden Breaking the Waves'te Suzanne, Love Etc.'da ise Take this Waltz kullanıldı.
 Manuel Iborra'nın yönetmenliğini üstlendiği 1997 yapımı El Tiempo de la felicidad'da Suzanne ve Bird on the Wire'''a yer verildi.
 1998 yapımı Mr. Jealousy'de yer alan Cohen şarkısı Hey,That's No Way to Say Goodbyedı.
 1999 yapımı Kiss The Sky'da ise I'm your Man yer aldı.
 Waiting for the Miracle 2000 yapımı Wonder Boys'ta kullanıldı.
 John Cale'in Hallelujah yorumu bir kez daha 2001 yapımı Shrek'te kullanılmasına rağmen film müziği albümünde aynı şarkının Rufus Wainwright yorumu yer aldı.
 Neil Jordan, 2002 yapımı The Good Thief isimli filminde A Thousand Kisses Deepi kullandı.
 2002 yapımı Secretary'de ise sanatçının I'm your Man isimli şarkısına yer verildi.
 The Future bir kez daha 2003'te The Life of David Gale'de kullanıldı.
 A Home at the End of the World'de (2004) Songs of Leonard Cohen albümünde bulunan Suzanne yorumu kullanıldı.
 2004 yapımı, yönetmenliğini Anne Fontaine'in üstlendiği bir Fransız filmi olan Nathalie...'de ise Boogie Street yer aldı.
 Gord Downie'nin Hallelujah yorumu 2004 yapımı St. Ralph'de kullanıldı.
 2004 yapımı Die Fetten Jahre sind vorbei'de ise Hallelujahın Jeff Buckley yorumuna yer verildi.
 Various Positions albümünde yer alan If It be Your Will, Sergio Castellitto'nun 2004 yapımı filmi Don't Move'da kullanıldı.
 Wim Wenders'ın 2004 yapımı filmi Land of Plenty'de Cohen'in filmle aynı ismi taşıyan şarkısı ve The Letters kullanıldı.
 Jeff Buckley'in Hallelujah yorumu Lord of War'da(2005) da yer aldı.
 Suzanne, 2006 yapımı Salvador'da kullanıldı.
 Veronica Mars isimli televizyon dizisinin 3. sezon bölümlerinden birinde A Thousand Kisses Deep çalındı.
 King Kong(2007) Everybody Knows'''u kullandı.

 Cohen'e Saygı Albümleri

 1991'de çıkan I'm Your Fande Cohen'in şarkıları içlerinde R.E.M., Nick Cave and the Bad Seeds, Pixies, The Lilac Time, Jean-Louis Murat and Geoffrey Oryema gibi sanatçı ve grupların da bulunduğu bir ekip tarafından yorumlandı.
 1995'te yayınlanan Tower of Song ise I'm Your Fan'den farklı olarak Sting, Jann Arden, Elton John, Willie Nelson gibi pop-rock tarzında müzik yapan müzisyenlere yer verildi.
 Vasiliy K 2002 yılında, Rusya'da, My Kohen isimli bir albüm yayınladı.
 1999'da Hırvatistan'da Hırvatça Ibrica Jusić: Hazarder - A Tribute to Leonard Cohen isimli albüm yayınlandı.
 Jennifer Warnes'ın 1987'de çıkan albümü Famous Blue Raincoat: Songs of Leonard Cohen en ünlü Cohen'e saygı albümüdür.
 2005'te Perla Batalla'nın Cohen yorumlarını içeren Bird on the Wire: the Songs of Leonard Cohen albümü çıktı.
 2006'da yayınlanan aynı isimli belgeselin film müziği olan Leonard Cohen: I'm Your Man, Nick Cave, Rufus Wainwright, Martha Wainwright, U2, Kate and Anna McGarrigle, The Handsome Family, Jarvis Cocker, Teddy Thompson, Beth Orton, Antony gibi sanatçıların Cohen yorumlarını barındırıyor.

 Diğer Sanatçılar tarafından Yorumlanmış Cohen Şarkıları

Cohen'in pek çok şarkısı ve şiiri (bazen başka dillere de çevrilerek) yorumlandı. Cohen'in başka sanatçılar tarafından kaydedilmiş bazı şarkıları şunlar:

 Avalanche: Nick Cave and The Bad Seeds tarafından.
 Bird on the Wire: Johnny Cash, Joe Cocker, Adam Cohen, Judy Collins, Fairport Convention, Tim Hardin, k.d. lang, Willie Nelson, The Neville Brothers, The Bobs, Jennifer Warnes ve Our Lady Peace tarafından.
 Chelsea Hotel No. 2: Lloyd Cole, Josh Ritter, Black Rebel Motorcycle Club, Rufus Wainwright, Iron & Wine, Regina Spektor ve Captain Chaos tarafından.
 Dance Me to the End of Love: Madeleine Peyroux, The Civil War and the Klezmer Conservatory Band tarafından.
 Diamonds In The Mine: The Broken Family Band tarafından.
 Everybody Knows: Concrete Blonde, David Ford, Don Henley, Dayna Kurtz, Rufus Wainwright, The Duhks ve Kari Bremnes tarafından.
 Famous Blue Raincoat: Judy Collins, Tori Amos, Joan Baez, Lloyd Cole, Dax Riggs, Jonathan Coulton ve Jennifer Warnes tarafından. Ayrıca Fabrizio De André, Ornella Vanoni için şarkının sözlerini çevirdi.
 First We Take Manhattan: Joe Cocker, R.E.M., Jennifer Warnes, Kid Harpoon ve Sirenia tarafından.
 Hallelujah: Jeff Buckley, John Cale ve pek çok başka sanatçı tarafından.
 Hey, That's No Way to Say Goodbye: Judy Collins, Roberta Flack, Claudine Longet ve Ian McCulloch tarafından.
 I'm Your Man: Nick Cave and The Bad Seeds, Bill Pritchard, Joe Cocker ve Michael Bublé tarafından.
 In My Secret Life: Katie Melua tarafından.
 Joan of Arc: Judy Collins, Allison Crowe, Fabrizio de André, Lou Reed ve Jennifer Warnes tarafından.
 Light As The Breeze: Billy Joel tarafından.
 Lover, Lover, Lover: Ian McCulloch tarafından.
 One of Us Cannot Be Wrong: Harvey Milk tarafından.
 Seems So Long Ago, Nancy: Christina Rosenvinge, Fabrizio de André ve Pearls Before Swine tarafından.
 Sisters of Mercy: Serena Ryder and Strafe Für Rebellion ve Sting (Chieftans ile) tarafından.
 So Long, Marianne: James, John Cale, Suzanne Vega ve Straitjacket Fits tarafından.
 Song of Bernadette: Jennifer Warnes, Bette Midler, Anne Murray tarafından.
 Story of Isaac: Roy Buchanan, Judy Collins, ve Suzanne Vega tarafından.
 Suzanne: Graeme Allwright, Judy Collins, Denison Whitmer, Tori Amos, Fabrizio de André, Neil Diamond, Fairport Convention, Pearls Before Swine, Roberta Flack, Peter Gabriel, Françoise Hardy, Geoffrey Oryema ve Nina Simone tarafından.
 Teachers: Faxed Head tarafından.
 Tower of Song: Nick Cave and The Bad Seeds, Marianne Faithfull, Martha Wainwright, Dax Riggs, ve The Jesus and Mary Chain tarafından.
 Who By Fire: Another Roadside Attraction ve Coil tarafından.
 Winter Lady: Palace Songs tarafından.<ref>leonardcohenfiles.com isimli sitede 1 Aralık 2006 itibarıyla yayınlanmış 1.200 Leonard Cohen yorumu listelendi.

 Popüler Kültürde Cohen'e Referanslar

Sanatçıya gönderme yapılan ya da adının geçtiğinin pek çok eser vardır.

 Müzik

 Nirvana'nın Pennyroyal Tea isimli şarkısında.
Give me a Leonard Cohen afterworld
So I can sigh eternally
Öbür dünyada bir Leonard Cohen ver bana
Sonsuza kadar iç çekebilirim böylece

 Better Than Ezra'nın Under You isimli şarkısında.
You're a Leonard Cohen Song
Sen bir Leonard Cohen şarkısısın

 Jeffrey Lewis'in The Chelsea Hotel Oral Sex Song isimli şarkısında.
 Skyhooks'un Ego is not a Dirty Word isimli şarkısında.
Some people keep their egos in a bottom drawerA fridge full of Leonard Cohen
Have to get drunk just to walk out the doorBazı insanlar egolarını alt çekmecede saklarlar
Leonard Cohen'le dolu bir buzdolabıKapıdan çıkmak için sarhoş olmak zorunda

 Rufus Wainwright'ın Want isimli şarkısında.
I don't want, no I really don't want
To be John Lennon or Leonard Cohen
I just want to be my Dad
John Lennon ya da Leonard Cohen olmayı istemiyorum,
gerçekten istemiyorum.
Sadece babam gibi olmak istiyorum

 pageninetynine'ın The Lonely Waltz of Leonard Cohen isimli şarkısında.
 Joni Mitchell Rainy Night House isimli şarkısında Cohen'in annesini Montreal'deki evinde ziyaret edişini anlatır.
 Enrique Bunbury'nin Los restos del naufragio isimli şarkısında.

 Kitaplar

 David Grosman'ın Someone to Run With isimli romanında baş karakter para kazanmak için sokaklarda Cohen'in Suzanne isimli şarkısını söyler.
 Ken Kesey Suzanne'in pek çok mısrasını Sailor Song isimli kitabında kullandı.
 Liz Moore'un The Words of Every Song ismini Cohen'in Teachers isimli şarkısındaki mısradan aldı.
 Louis de Bernières ünlü romanı Yüzbaşı Corelli'nin Mandolini'nde Cephalonia adasında yaşayan Kanadalı bir şair ve şarkıcıyı anlatır. Her ne kadar Cohen Cephalonia'da değil Hydra'da yaşamış olsa da romandaki şairini tarzı Cohen'i anımsatır.
 İspanyol yazar Miguel Ros López ilk romanı El corazón y la birlocha'da Cohen'den bahseder.
 M. J. Hyland'ın How the Light Gets ismini Anthem'de geçen mısradan alır.

 Diğer

 R.E.M. 1998 yılında çıkardığı Up isimli albümlerinde yer alan Hope'' isimli şarkılarının bestecileri arasında Cohen'i de gösterdi. Cohen aslında şarkının yazılmasında çalışmamış olmasına rağmen grubun Cohen'i de besteciler arasında ilan etmesinin sebebi şarkının Suzanne ile büyük benzerlikler göstermesi idi.
 Leonard Cohen'in çalışmaları The Conspiracy of Beards isimli San Francisco köken bir erkek korosuna kaynaklık ediyor.

Dış bağlantılar

 Leonardcohen.com
 Leonard Cohen Dosyaları
 Leonard Cohen Arşivi
 Fransızca Leonard Cohen Sitesi

Kaynakça

1934 doğumlular
Montreal doğumlu müzisyenler
Montreal doğumlu yazarlar
2016 yılında ölenler
Kanadalı erkek şarkıcılar
20. yüzyıl Kanadalı şairleri
Kanadalı şarkıcı-şarkı yazarları
Kanadalı vejetaryenler
Litvanya Yahudisi asıllı Kanadalılar
Polonya Yahudisi asıllı Kanadalılar
Juno Ödülü sahipleri
Columbia Records sanatçıları
Kanadalı soft rock müzisyenleri
Yahudi şairler
20. yüzyılda Kanadalı şarkıcılar
21. yüzyılda Kanadalı şarkıcılar
Kanadalı Budistler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Kanadalı gurbetçiler
Kanadalı folk gitaristleri
Kanadalı senaristler
Budist olanlar
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Grammy Ödülü sahipleri
Yahudi şarkıcılar
Kohen
McGill Üniversitesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Kanadalı roman yazarları
Akustik gitaristler
Kanadalı blues şarkıcıları
Kanadalı halk müziği şarkıcıları
Yahudi halk müziği şarkıcıları
Rock and Roll Hall of Fame
Los Angeles'ta ölenler
Kaliforniya'da kazalarda ölenler
Yahudi rock müzisyenleri
Canadian Music Hall of Fame
Kanada Nişanı sahipleri
Leonard Cohen
Grammy Yaşam Boyu Başarı Ödülü sahipleri

Leonard Cohen


An Megalachne masafuerana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pilg., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Oscar R. Matthei. An Megalachne masafuerana in nahilalakip ha genus nga Megalachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Megalachne

Megalachne masafuerana


Umjetnost i dijete bio je hrvatski dvomjesečnik za estetski odgoj, dječje stvaralaštvo i društvene probleme mladih koji je izlazio od 1969. do 1997. godine.

Povijest
Umjetnost i dijete pokrenut je s namjerom da potiče i razvija kreativnost mladih i djece, te da stručno umjetnički i znanstveno prenosi napore i dostignuća onih pregalaca koji brinu o kulturnom profiliranju i stjecanju estetskog habitusa djece i omladine.

Uredništvo
Urednici časopisa bili su Danko Oblak, Joža Skok, Danica Nola i Ivo Zalar, a nakladnik Savez društava Naša djeca Hrvatske.

Povezani članci
 Kateheza
 Povijest u nastavi
 Školske novine

Izvori
Bilješke i literatura

 Antonija Posilović, Bibliografija časopisa "Umjetnost i dijete": od prvog broja (1/1969.) do posljednjeg trobroja (160-162/1997.), Savez društava Naša djeca Hrvatske, Zagreb, 2002.,

Hrvatski stručni i znanstveni časopisi

Umjetnost i dijete


N'Golo Kanté () este un fotbalist francez aflat sub contract cu Ittihad FC din Liga Profesionistă din Arabia Saudită. A făcut parte din lotul Franței care a atins finala Euro 2016 și din cel câștigător al Campionatul Mondial din 2018.

Carieră

Leicester City
Pe 3 august 2015, Kanté a fost transferat la Leicester City Football Club din Premier League la cererea expresă a noului antrenor al echipei Claudio Ranieri. Operațiunea a fost estimată la aproximativ 5,6 milioane de lire sterline (aproximativ 8 milioane de euro), iar jucătorul a semnat un contract de patru ani.

A jucat primul său meci cu tricoul lui Leicester pe 8 august în prima etapă din Premier League înlocuindu-l Jamie Vardy cu doar câteva minute înainte de sfârșitul meciului dintre Sunderland și echipa sa. Scorul final a fost 4-2 în favoarea echipei Leicestershire. Primul său gol cu vulpile a venit pe 7 noiembrie pe King Power Stadium, în victoria cu 2-1 a lui Leicester City cu Watford. Francezul a fost unul dintre cei mai importanți jucători din sezon, pentru că el a fost cel care a adus echilibrul la mijlocul terenului pentru a obține primul titlu de campioană a lui Leicester. Atunci s-a realizat faptul că Kanté a fost unul dintre jucătorii cheie pentru câștigarea titlului.

Chelsea
A fost achiziționat de Chelsea pe 16 iulie 2016 pe o sumă de 30 de milioane de euro, semnând pe 4 sezoane, urmând ca acesta sa fie unul din cele mai importante transferuri a clubului. A ajuns la clubul londonez după performanțele sale din sezonul anterior, fiind o piesă vitală în obținerea titlului de campioană a lui Leicester, fosta sa echipă.

Al-Ittihad
Pe data de 21 iunie 2023, Kante a fost de acord să semneze pentru clubul din Arabia Saudită Al-Ittihad pe 1 iulie, după expirarea contractului său cu Chelsea.

Statistici carieră

Club

Note

Fotbaliști francezi
Fotbaliști internaționali francezi
Francezi în viață
Fotbaliști ai Chelsea FC
Oameni din Paris
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018

N'Golo Kanté


Agave filifera subsp. microceps ist eine Unterart der Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Ein englischer Trivialname ist "Dwarf Thread Agave".

Beschreibung
Agave filifera subsp. microceps formt dichte, vielköpfige Rosetten mit einer Wuchshöhe von 20 bis 30 cm und einem Durchmesser von 20 bis 35 cm. Die linealisch bis variabel lanzettenförmig angeordneten, hellgrünen, spitz zulaufenden Blätter sind 12 bis 20 cm lang und 1 bis 2 cm breit. Die weiß-faserigen Blattränder bilden einen bräunlichen oder purpurgrauen breiten Rand.

Der ährenförmige Blütenstand wird 1 bis 1,50 m hoch. Die hellgelben bis grünen Blüten sind 50 bis 55 mm lang und erscheinen paarig am oberen Teil des Blütenstandes.

Die mondförmigen, schwarzen Samen sind 4 bis 4,5 mm lang, bis 2,5 mm breit und bis 1,5 mm dick.

Die Blütezeit reicht von Juni bis Juli.

Systematik und Verbreitung
Agave filifera subsp. microceps wächst in Mexiko im Bundesstaat Sinaloa in Bergregionen.

Die Erstbeschreibung durch Myron William Kimnach ist 1995 veröffentlicht worden. Synonyme sind Agave filifera var.  compacta Trel. (1914) und Agave microceps (Kimnach) A.Vázquez & Cházaro (2007).

Agave filifera subsp. microceps ist ein Vertreter der Sektion Filiferae. Sie formt schmale Rosetten mit kurzen, breiten Blättern. Die Art ist nahe verwandt mit Agave filifera, jedoch sind Unterschiede in Form, Größe, Blatt- und Blütenstruktur erkennbar. Agave filifera subsp. microceps wird im Huntington Botanic Garden im kalifornischen San Marino kultiviert.

Literatur
 August J. Breitung: Agave filifera var. compacta. In: The Agaves. The Cactus & Succulent Journal Yearbook, 1968, S. 31.
 B. Ullrich: On the discovery of Agave schidigera Lemaire and status of certain taxa of the section Xysmagavae Berger. In: Brit. Cact. Succ. J. Band 10, 1992, S. 61–70.
 M. Kimnach: A new Agave from Sinaloa, Mexico: Agave filifera subsp. Agave microceps. In: Cact. Succ. J. Los Angeles 1995, Band 67, Nr. 5, S. 306–310.
 J. Thiede: Agave filifera subsp.  microceps. In: Urs Eggli (Hrsg.): Sukkulenten-Lexikon. Einkeimblättrige Pflanzen (Monocotyledonen). Eugen Ulmer, Stuttgart 2001, ISBN 3-8001-3662-7, S. 29.

Einzelnachweise

Agaven
filifera subsp. microceps

Agave filifera subsp. microceps


Preussen () eller Prøjsen henviser til den historiske statsdannelse Preussen i det nordlige Mellemeuropa.

Det kan også henvise til:

Lande og territorier
 Preussen (region) - et historisk område ved Østersøen i det nordøstlige Mellemeuropa.
 Hertugdømmet Preussen - et hertugdømme i den østlige del af området Preussen fra 1525–1701.
 Kongeriget Preussen - et kongerige i den nordlige del af Mellemeuropa fra 1701-1918.
 Fristaten Preussen - en tysk stat i Weimarrepublikken fra 1918-1947.

Andet
 Preußen (skib) - tysk fem-mastet fuldrigger bygget i 1902

Preussen (flertydig)


An Lepanthes unitrinervis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Germán Carnevali ngan Ivón Mercedes Ramírez Morillo. An Lepanthes unitrinervis in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes unitrinervis


Purdiaea, rod od desetak vrsta grmlja i manjeg drveća iz porodice  Clethraceae. Vrste ovog roda rasprostranjene su po tropskim krajevima Srednje, Južne i Antilske Amerike (Kuba)

Vrste
 Purdiaea belizensis (A.C.Sm. & Standl.) J.L.Thomas
 Purdiaea bissei Berazaín
 Purdiaea cubensis (A.Rich.) Urb.
 Purdiaea ekmanii Vict.
 Purdiaea microphylla Britton & P.Wilson
 Purdiaea moaensis Vict.
 Purdiaea nipensis Vict. & León
 Purdiaea nutans Planch.
 Purdiaea ophiticola Vict.
 Purdiaea parvifolia (Vict.) J.L.Thomas
 Purdiaea shaferi Britton & P.Wilson
 Purdiaea stenopetala Griseb.
 Purdiaea velutina Britton & F.Wilson

Izvori

Clethraceae

Purdiaea


Valle is one of the 18 departments into which Honduras is divided.

The departmental capital is Nacaome. The department faces the Gulf of Fonseca and contains mangrove swamps; inland, it is very hot and dry.

The department covers a total surface area of 1,665 km2 and, in 2015, had an estimated population of 178,561 people.

Valle Department was organized in 1893.

Municipalities

 Alianza
 Amapala
 Aramecina
 Caridad
 Goascorán
 Langue
 Nacaome
 San Francisco de Coray
 San Lorenzo

References

Departments of Honduras
States and territories established in 1893

Valle Department


La Agencia Pública de Noticias del Ecuador y Suramérica (ANDES), fue un servicio de información oficial del Estado ecuatoriano en formato digital, fue una empresa informativa pública.

ANDES nació el 29 de diciembre de 2009 por iniciativa de la Secretaría Nacional de Comunicación y fue un área de Ecuador TV. La sede de ANDES fue Quito, específicamente en el Edificio de los Medios Públicos, donde funcionan todos los órganos de difusión del Estado. El servicio de Medios Públicos de Ecuador, coordinador de la agencia ANDES, dio por finalizada su existencia el 14 de agosto de 2018 y fusionó sus proyectos al resto de medios públicos digitales dentro de un proceso de optimización de recursos públicos.

Referencias

Véase también
 Ecuador TV
 El Telégrafo

Agencias de información
Medios de comunicación de Ecuador
Periódicos digitales de izquierda
Periódicos digitales de Ecuador
Revolución Ciudadana
Empresas de medios de comunicación de Ecuador
Publicaciones fundadas en 2009


O Verão Quente de 1993, também chamado de Verão Quente da Luz, é um escândalo do futebol português que aconteceu em 1993, após o Sporting Clube de Portugal aproveitar-se das dificuldades financeiras que o rival Sport Lisboa e Benfica enfrentava, e, "roubar" alguns dos seus jogadores, pagando-lhes mais do que recebiam no rival lisboeta.

O início
No dia 10 de junho de 1993, o Benfica ganhava a Taça de Portugal no Estádio Nacional do Jamor ao Boavista, por 5-2, numa exibição de gala de Paulo Futre, o nome que terá estado na origem da ação do Sporting, uns dias depois. Nessa tarde na mata do Jamor, havia sinais evidentes de que nem tudo estava bem. António Pacheco, que não foi a jogo, não participou nos festejos e deixou no ar uma poeira sustentada pelo facto de vários colegas seus terem atuado nas celebrações em jeito de despedida.

Nove dias depois, Pacheco rescindia por justa causa, alegando salários em atraso, para acordar com Sousa Cintra os contornos de um contrato chorudo (70 mil contos anuais) com um Sporting endinheirado.

Já o era em janeiro. Na altura, o peculiar presidente dos leões tinha aberto a porta a Paulo Futre a um regresso a Alvalade, o craque português respondia com agrado e a lembrar a «costela sportinguista» que tinha desde os tempos em que se tinha formado no clube, e tudo levava a crer que haveria um regresso.

Não aconteceu porque Sousa Cintra deixou o jogador pendurado no aeroporto, alegando que este lhe tinha pedido mais dinheiro à última da hora. Futre ficou tocado, não gostou e passou a responder afirmativamente ao FC Porto e ao Benfica, que também o tentavam e a quem tinha dito inicialmente que não.

Acabou por rumar à Luz, depois de as águias terem acordado um adiantamento de 600 mil contos por parte da RTP, referentes aos jogos da época seguinte e à publicidade estática no Estádio da Luz.

O escândalo
O final de junho de 1993 passava a escaldar. Nesse ano, passou na RTP1, a partir de outubro, a novela Verão Quente, que, não tendo qualquer relação com o futebol, serviu na perfeição para caracterizar o que tinha acontecido naquele período em Lisboa.

O FC Porto, apesar de se ter sagrado campeão nacional, dessa vez não fez qualquer movimento, até porque as contas do clube não eram brilhantes. Por outro lado, o Sporting estava bem financeiramente e não perdeu a oportunidade de tentar espremer ao máximo o grande rival, o Benfica.

A seguir a Pacheco seguiu-se Paulo Sousa, que não tinha gostado da forma como o Benfica conduziu a sua saída. O médio era um dos jogadores mais cobiçados do clube e a saída era um dado adquirido, pelo que o Benfica mandatou Manuel Barbosa, empresário de relevo nos anos 80 e 90, de tratar desse assunto, pedindo um milhão de contos e sabendo que em Itália havia quem chegasse a esse valor, que equilibraria um pouco as contas encarnadas (passivo rondava os 4,5 milhões de contos). Paulo Sousa não gostou.

"Os jogadores são tratados como cães. Eu também sou gente. Como é possível darem uma procuração a um empresário para tratar do meu futuro? Eu é que tinha de ser consultado em primeiro lugar para dizer aquilo que queria", disse o médio, no dia 27 de junho, ao jornal A Bola, numa altura em que fora descoberto tranquilamente no Algarve, já depois de muito se ter especulado - chegou-se a falar em «rapto».

Rumou ao Sporting, onde foi ganhar bem menos do que teria à espera em Itália, e foi apresentado ao lado de Pacheco. Dois nomes que deixaram em êxtase os sportinguistas, que nem eram dos mais bem pagos do Sporting (Balakov e Cadete estavam acima) e que nunca mais foram perdoados pelos benfiquistas.

João Pinto voltou atrás
O momento de ebulição na Luz ameaçou ser de debandada geral. Paulo Futre fez questão de que sairia «a bem ou a mal», mas foi a bem porque o Marselha, então campeão europeu, apresentou um valor generoso e levou-o. Rui Costa foi abordado pelo Sporting, mas fez logo questão de recusar e, na véspera do casamento, esteve na Luz a regularizar a sua situação.

Por outro lado, Jorge de Brito, presidente do Benfica e visto como vilão por parte dos adeptos pela péssima situação financeira e por alguns negócios menos explícitos, tentou contra-atacar com uma investida sobre Balakov e Leal, mas sem qualquer efeito.

Além disso, já tinha dado entrada na Luz no dia 25, por fax, o pedido de rescisão de João Pinto, que também já estava comprometido com o Sporting e que tinha recebido um cheque de 30 mil contos para assinar - esperava-o um contrato de 350 mil contos anuais.

Com o Benfica desesperado para tentar demover uma das suas joias, o avançado seguiu para Espanha (Torremolinos, Málaga) pela mão do empresário José Veiga. Chegou mesmo a ser usada a expressão «fuga», de forma a que os encarnados não pudessem falar com o jogador.

Através de Valentim Loureiro, que conversou com a avó de João Pinto e a fez contactar o neto, o Benfica conseguiu contornar a estratégia e Jorge de Brito foi buscá-lo para o demover, o que foi conseguido com um contrato até 1997 e um salário a tocar nos 400 mil contos anuais.

Na Luz, foi aclamado como o «Menino de Ouro». Ao Sporting, teve de pagar 100 mil contos por rasgar o contrato. Sousa Cintra, claro, não gostou e comentou: «É um jogador imaturo para o Sporting».

Ferida deu em título
Quando a época 1993/94 começou, o Benfica estava ainda bastante ferido com todo o Verão Quente e tentava reerguer-se aos poucos, com uma equipa que, ainda assim, se manteve capaz de lutar nas várias frentes, se bem que com a dúvida e o receio a pairar no seio dos adeptos.

Do outro lado da Segunda Circular, o Sporting mostrava-se o maior candidato ao título nacional, com uma equipa fortíssima e com Bobby Robson como treinador. Só que Sousa Cintra entendeu despedir o inglês depois da eliminação europeia contra o Casino Salzburgo, mesmo estando em liderança partilhada no campeonato com o Benfica e o FC Porto (com quem já tinha perdido em casa).

Carlos Queiroz assumiu a equipa e não houve melhoria significativa, embora os leões tenham continuado na discussão do campeonato. Na jornada 30, o jogo do título: o Benfica tinha mais um ponto e ia jogar no Estádio José Alvalade, que encheu para ver a sua equipa chegar à liderança. O jogo acabou 3-6, no épico jogo de João Pinto, e o Benfica acabou campeão nessa temporada.

Referências
Futebol de Portugal
Controvérsias no futebol
1993 em Portugal
1993 no futebol

Ver também

 Temporada do Sport Lisboa e Benfica de 1993–94
 Temporada do Sporting Clube de Portugal de 1993–94
 Primeira Divisão de 1993–94

Verão Quente de 1993


The Committee on Ways and Means is the chief tax-writing committee of the United States House of Representatives. The committee has jurisdiction over all taxation, tariffs, and other revenue-raising measures, as well as a number of other programs including Social Security, unemployment benefits, Medicare, the enforcement of child support laws, Temporary Assistance for Needy Families, foster care, and adoption programs. Members of the Ways and Means Committee are not allowed to serve on any other House Committee unless they are granted a waiver from their party's congressional leadership. It has long been regarded as the most prestigious committee of the House of Representatives.

The United States Constitution requires that all bills regarding taxation must originate in the U.S. House of Representatives, and House rules dictate that all bills regarding taxation must pass through Ways and Means.  This system imparts upon the committee and its members a significant degree of influence over other representatives, committees, and public policy. Its Senate counterpart is the U.S. Senate Committee on Finance.

In the 118th Congress, the committee's chair is Jason T. Smith. Recent chairmen have included Bill Thomas, Charlie Rangel, Sander Levin, Dave Camp, Paul Ryan, Kevin Brady, and Richard Neal.

History

The Ways and Means Committee was first established during the first Congress, in 1789. However, this initial version was disbanded after only 8 weeks; for the next several years, only ad hoc committees were formed, to write up laws on notions already debated in the whole House. It was first established as a standing committee by resolution adopted December 21, 1795, and first appeared among the list of regular standing committees on January 7, 1802. Upon its original creation, it held power over both taxes and spending, until the spending power was given to the new Appropriations Committee in 1865.

During the Civil War the key policy-maker in Congress was Thaddeus Stevens, as chairman of the committee and Republican floor leader. He took charge of major legislation that funded the war effort and permanently transformed the nation's economic policies regarding tariffs, bonds, income and excise taxes, national banks, suppression of money issued by state banks, greenback currency, and western railroad land grants. Stevens was one of the major policymakers regarding Reconstruction, and obtained a House vote of impeachment against President Andrew Johnson (who was acquitted by the Senate in 1868). Hans L. Trefousse, his leading biographer, concludes that Stevens "was one of the most influential representatives ever to serve in Congress. [He dominated] the House with his wit, knowledge of parliamentary law, and sheer willpower, even though he was often unable to prevail."  Historiographical views of Stevens have dramatically shifted over the years, from the early 20th-century view of Stevens and the Radical Republicans as tools of enormous business  and motivated by hatred of the white South, to the perspective of the neoabolitionists of the 1950s and afterwards, who applauded their efforts to give equal rights to the freed slaves.

Three future presidents – James Polk, Millard Fillmore, and William McKinley – served as Committee Chairman.  Before the official roles of floor leader came about in the late 19th century, the Chairman of Ways and Means was considered the Majority Leader.  The chairman is one of very few Representatives to have office space within the Capitol building itself.

Political significance

Because of its wide jurisdiction, Ways and Means has always been one of the most important committees with respect to impact on policy. Although it lacks the prospects for reelection help that comes with the Appropriations Committee, it is seen as a valuable post for two reasons: given the wide array of interests that are affected by the committee, a seat makes it easy to collect campaign contributions and since its range is broad, members with a wide array of policy concerns often seek positions to be able to influence policy decisions. Some recent major issues that have gone through the Ways and Means Committee include welfare reform, a Medicare prescription drug benefit, Social Security reform, George W. Bush's tax cuts, and trade agreements including the North American Free Trade Agreement (NAFTA) and the Central America Free Trade Agreement (CAFTA).

From 1911 to 1974, the Ways and Means Committee also had the responsibility to appoint members of other committees  in addition to  its legislative duties. When Ways and Means chair Wilbur Mills' career ended in scandal, Congressman Phillip Burton transferred the committee's selection powers to a separate, newly created committee.

Members, 118th Congress

Resolutions electing members:  (Chair),  (Ranking Member),  (R),  (D)

Subcommittees
There are six subcommittees in the 118th Congress. In 2011, the Subcommittee on Income Security and Family Support was renamed the Subcommittee on Human Resources, returning to the name it held prior to the 110th United States Congress. In 2015, the Select Revenue Measures was renamed the Subcommittee on Tax Policy. In 2019 these two subcommittees were again renamed under Democratic control; Human Resources became Worker and Family Support and Tax Policy was renamed to Select Revenue Measures. In 2023 and under a return to Republican control, they were again renamed to Work and Welfare and Tax respectively.

List of chairs

Historical membership rosters

117th Congress

Resolutions electing members:  (Chair),  (Ranking Member),  (D),  (R),  (R),  (R)
Subcommittees

116th Congress

Resolutions electing members:  (Chair);  (Ranking Member),  (D),  (R)

Subcommittee

115th Congress

 Resolutions electing members:  (Chair);  (Ranking Member); , , (Republicans); ,  (Democrats).

See also

 List of current United States House of Representatives committees

References

Sources
 H. Doc. 100-244, The Committee on Ways and Means a Bicentennial History 1789-1989

Further reading

 Cataldo, Everett Felix. "The House Committee on Ways and Means" (PhD dissertation, The Ohio State University, 1965) online.

 Curtis, Thomas B. "The House Committee on Ways and Means: Congress Seen Through a Key Committee." Wisconsin Law Review(1966): 121+ online.

 Davidson, Roger. Masters of the House: Congressional leadership over two centuries (Routledge, 2018)

 Kennon, Donald R., and Rebecca Mary Rogers. The Committee on Ways and Means: A Bicentennial History 1789-1989  (US Government Printing Office, 1989).

 Manley, John F. "The House Committee on Ways and Means: Conflict management in a congressional committee." American Political Science Review  59.4 (1965): 927-939.
 Manley, John F. The politics of finance: the House Committee on Ways and Means ( Little, Brown, 1970).

 Sullivan, Terry. "Voter's paradox and logrolling: An initial framework for committee behavior on appropriations and ways and means." Public Choice (1976): 31-44. online

 Winfree, Paul. A History (and Future) of the Budget Process in the United States (Springer Nature, 2019).

Primary  sources
Rangel, Charles B.; Wynter, Leon (2007). And I Haven't Had a Bad Day Since: From the Streets of Harlem to the Halls of Congress. New York: St. Martin's Press.

External links

  (Archive)
 House Ways and Means Committee. Legislation activity and reports, Congress.gov.
 House Ways and Means Committee Hearings and Meetings Video. Congress.gov.

Ways and Means
1789 establishments in the United States
United States federal taxation legislation

United States House Committee on Ways and Means


Tena Lukas (10. svibnja 1995.), hrvatska je tenisačica

Životopis

Rujna 2019. pobijedila je u završnici ITF-ovog turnira u Beču 441. tenisačicu svijeta, Rumunjku Miriam Blancu Bulgaru s 5:7, 6:4, 6:3), što je Lukas bio peti pojedinačni naslov na Futuresima, prvi nakon Antalyje 2017. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil na stranici WTA Toura

Hrvatski tenisači
Životopisi, Zagreb

Tena Lukas