Nalanda (sanskrit: संस्कृतम्, Nālandā) je važan arheološki lokalitet staroindijskog magadskog samostana (mahavihara) u pokrajini Bihar u Indiji. Nalazi se 95 km jugoistočno od središta pokrajine, Patna, u blizini grada Bihar Sharifa.

Nalanda je bila važno vedsko/budističko središte od 5. stoljeća pr. Kr.
do oko 1200. god. Ruševine Nalande se sastoje od stupa, svetišta, vihara (stambene i obrazovne zgrade) i važnih umjetničkih djela u štuku, kamenu i metalu. Nalanda se ističe kao najstarije sveučilišta na Indijskom potkontinentu. Tu se obavljalo organizirani prijenos znanja tijekom neprekinutog razdoblja od 800 godina. Povijesni razvoj Nalande svjedoči o razvoju budizma i procvatu samostanskih i obrazovnih tradicija. Zbog toga je 2016. godine upisana na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Aziji.

Odlike i povijest

Krajnje formalizirana metoda vedskog učenja potaknulo je osnivanje velikih nastavnih institucija kao što Taksila, Nalanda i Vikramasila koje se često matraju za indijska rana sveučilišta. Vrata ovih sveučilišta bila su otvorena svima bez obzira na dob, spol, vjeroispovijest ili klasnu pripadnost. Jedino što je bilo potrebno bilo je poznavanje sanskrta i prolazak na usmenom prijemnom ispitu.

Nalanda je procvjetala pod pokroviteljstvom Gupta carstva u 5. i 6. stoljeću, a kasnije pod Haršeom, carem Kannauja. Liberalne kulturne tradicije koje su naslijedili od Gupta rezultiralo je razdobljem rasta i prosperiteta sve do devetog stoljeća. Sljedeća stoljeća su bila vrijeme postupnog pada, razdoblje tijekom kojega tantrički razvoj budizma postao najizraženiji u istočnoj Indiji pod Pala Carstva.
Nalanda, ili u prijevodu "Mjesto koje daruje lotos", je tijekom 1700 godina primala i učitelje i učenike iz udaljenih krajeva poput Tibeta, Kine, Koreje, Japana, Sumatre i Središnje Azije, pa čak i Europe, a na vrhuncu razvoja imala je 10.000 učenika i 1500 učitelja. Primjerice, kineski dvorski učenjak Hiuen Tsang je na zahtjev cara T'ai Tsunga u Nalandi proveo pet godina istražujući budizam i brahmanizam, a pri povratku u Kinu sa sobom je ponio stotinjak sanskrtskih djela koja je do kraja života prevodio na kineski jezik. Arheološki dokazi također dokazuju kontakt sa Šailendra dinastijom iz Indonezije, čiji su kraljevi sagradili samostan u kompleksu.

Velik dio našeg znanja o Nalandi dolazi iz spisa hodočasničkih redovnika iz istočne Azije, kao što su Xuanzang i Yijing koji su putovali u Mahaviharu u 7. stoljeću. Vincent Smith je zapisao kako će "detaljna povijest Nalande biti povijest mahajana budizma". Mnogi od imena koje je Xuanzang zabilježio u svom putopisu kao učenike Nalande su imena onih koji su razvili filozofiju mahajane. Naime, svi učenici u Nalandi su studirali mahajana budizam, ali i tekstove osamnaest (hinajana) sekti budizm. Njihov plan i program je također uključivao i druge predmete, kao što su vede, jogu, logiku, sanskrtsku, gramatiku, medicinu i samkja filozofiju.

Nalandu je vrlo vjerojatno opljačkala i uništila vojska muslimanske mamelučke dinastije pod vodstvom generala Bahtijara Kildžija oko 1200. god. Iako neki izvori navode da je Mahavihara nastavila s radom na improvizirani način još neko vrijeme, s vremenom je napuštena i zaboravljena sve do 19. stoljeća kada je lokalitet ispitan preliminarnim iskopavanjima koje je proveo Arheološki institut Indije. Sustavna iskopavanja su započela 1915. godine kada je iskopano jedanaest samostana i šest hramova od opeke uredno posloženih na području od 12 hektara. Nizu malih skulptura, novca, pečata i natpisa otkriveni su u ruševinama; od kojih su mnogi izloženi u Nalanda Arheološkom muzeju smještenom u blizini. Nalanda je danas značajno turističko odredište, kao dio budističkog turizma.

Znamenitosti

Izvori

Povijest Indije
Azijska sveučilišta
Arheološki lokaliteti u Indiji
Svjetska baština u Indiji
Budistički samostani

Nalanda


Wera Wiktorowna Timanowa (, in Deutschland auch bekannt als Vera Timanoff; *  in Ufa; † 22. Februar 1942 in Leningrad) war eine russische Pianistin.

Leben
Timanowa erhielt ihre erste musikalische Ausbildung in Ufa bei L. Nowitzky, sie trat schon im neunten Lebensjahr als Pianistin öffentlich auf. Sie studierte bei Anton Rubinstein und anschließend bei Carl Tausig in Berlin und war eine Schülerin von Franz Liszt in Weimar. Ihr Debüt in London gab sie 1880 bei den Konzerten im Covent Garden, worauf dort weitere sechs Konzerte folgten. Am 1. Juli 1907 spielte sie für die Freiburger Firma M. Welte & Söhne, Hersteller des Reproduktionsklaviers Welte-Mignon, vierzehn Stücke auf Klavierrollen ein. Nach einer  Karriere in Westeuropa kehrte sie 1907 nach Russland zurück. Ihr letzter öffentlicher Auftritt als 82-Jährige war 1937. Wera Timanowa verhungerte während der Leningrader Blockade.

Weblinks
 She Dies of Hunger in Besieged Leningrad, Vita (engl.)
 Kadja Grönke: Artikel "Timanoff, Timanow, Timanowa, Timanova, Vera, Wera, Viktorovna". In: Europäische Instrumentalistinnen des 18. und 19. Jahrhunderts. 2012. Online-Lexikon des Sophie Drinker Instituts, hrsg. von Freia Hoffmann.
 Silke Wenzel: Artikel "Vera Timanova". In: MUGI. Musikvermittlung und Genderforschung: Lexikon und multimediale Präsentationen, hg. von Beatrix Borchard und Nina Noeske, Hochschule für Musik und Theater Hamburg, 2003ff. Stand vom 25. April 2018

Musiker (Russland)
Klassischer Pianist
Schüler von Franz Liszt
Opfer der Leningrader Blockade
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1855
Gestorben 1942
Frau

Wera Wiktorowna Timanowa


Magnolia est un village américain situé dans les comtés de Carroll et de Stark, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Village dans l'Ohio
Comté de Carroll (Ohio)
Comté de Stark (Ohio)

Magnolia (Ohio)


Sir Charles Spencer Chaplin (16 Nisan 1889; Londra, Birleşik Krallık - 25 Aralık 1977; Vaud, İsviçre); İngiliz sinema yönetmeni, oyuncu, yazar, film müziği bestecisi, kurgucu ve komedyen. Yarattığı "Şarlo" () karakteri ile özdeşleşmiştir.

Londra'nın fakir bölgelerinden birinde doğup büyüyen Chaplin, 1913'te gittiği ABD'de sinemaya başlamıştı. 1914'teki ilk filmi Making A Living'in ardından çekilen Kid Auto Races in Venice filminde bol pantolonlu, melon şapkalı, büyük ayakkabılı, sürekli bastonunu çeviren ve sakar hareketleri ile gülünç mizansenler oluşturan "Şarlo" tiplemesini yarattı. Takip eden yıllar içinde aralarında 1917 yapımlı The Immigrant ve The Adventurer gibi filmlerinin de bulunduğu altmıştan fazla kısa filmde oynayarak yeni gelişmekte olan sinemanın da etkisiyle dünya çapında görülmemiş bir üne kavuştu. 1918 yılında çektiği A Dog's Life filmi ile uzun metrajlı filmlere de başlayan Chaplin; Mary Pickford, Douglas Fairbanks ve D. W. Griffith ile birlikte kurdukları United Artists film şirketinin ortağı olduktan sonra Altına Hücum, Şehir Işıkları, Büyük Diktatör, Asri Zamanlar, Sirk ve Sahne Işıkları gibi başyapıtlara imza attı.

Filmlerinde dönem koşulları için imkânsız görülebilen mizansenlere, koreografilere ve akrobatik hareketlere yer veren Chaplin; komedi sinemasının bütün örneklerini sonuna kadar korumakla birlikte, heyecanın ve hareketin asgari düzeye çekildiği sahnelerinde ise dramatik yapısını sergileyebilmiştir. Popülist yaklaşımlara, hiçbir zaman benimsemediği bazı yönetim biçimlerine ve teknolojiye yönelik ağır eleştirilerini ise yine bu komedi tarzının içinde eritmiş ve sessizce seyirciye ulaştırmayı bilmiştir.

Yarattığı "modern palyaço" Şarlo ile dünya üzerinde filmlerinin gösterildiği her ülkede insanların hayranlığını toplamasına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığını reddetmesi sebebiyle bu ülkede kendisine yönelik olarak başlatılan karalama kampanyası; kendisinden bir hayli genç olan kadınlarla yaptığı dört ayrı evlilik, bir dönem kendisine açılan babalık davası, The Immigrant filminde bir ABD memurunu tekmelediği sahne ve son olarak Altına Hücum filmindeki bazı sahnelerin komünizm propagandası olarak yorumlanması gibi olayların etkisiyle Chaplin'in ABD'ye girmesi yasaklandı. Bunun üzerine karısı ve çocuklarıyla birlikte hayatının sonuna kadar yaşayacağı İsviçre'ye yerleşen Chaplin ancak 1972 yılında Oscar Özel Ödülü'nü almak için yıllar sonra ABD'ye geri döndü. Takip eden yılda Sahne Işıkları adlı filmle bir kez daha Oscar ödülünü kazanmıştır. 1975 yılında 86 yaşında iken İngiltere Kraliçesi II. Elizabeth tarafından şövalye unvanına layık görülmüştür.

Hayatı
Charlie Chaplin (Şarlo), 16 Nisan 1889'da Londra'nın fakir semtlerinden biri olan East Lane, Walworth'ta doğdu. Charlie'nin henüz o üç yaşına bile gelmeden ayrılan annesi ve babası müzikhollerde ve çeşitli tiyatrolarda çalışan profesyonel sanatçılardı. Sahne adı Lily Harley olan annesi Hannah Chaplin (1865-1928) profesyonel olarak sahneye ilk kez 19 yaşında çıkmıştı. Annesi ve -başka babadan olma- kardeşi Sydney Chaplin ile birlikte Londra'nın fakir semtlerinde çeşitli evlerde büyüyen Chaplin'in yaşamı ruhsal dengesizlikler yaşayan annesinin durumunun kötüye gitmesi ile zorlaştı. Anne Hannah, 1894'teki bir sahne performansı sırasında sesini kaybetmiş ve hemen ardından yaşadığı ekonomik zorlukların da etkisiyle psikolojik sorunları artmıştı. Onun bir rehabilitasyon merkezine yatırılmasının ardından çocukları Charlie ve Sydney, metresiyle birlikte yaşayan babaları Charles Chaplin Sr.'nin yanına yollandı. Charlie ve Sydney bu dönemde Kennington Road School'a gönderildiler. Charles Chaplin Sr, henüz 37 yaşındayken üstesinden gelemediği alkolizm nedeniyle, oğlu Charlie henüz on iki yaşındayken, hayatını kaybedecekti.

Rehabilitasyon merkezinden çıktıktan kısa bir süre sonra Hannah'nın hastalığı yeniden nüksedince çocuklar bu sefer genel olarak workhouse olarak adlandırılan ve oldukça kötü koşulları ile bilinen bakımevlerinden birine yollandılar. Londra'nın doğusundaki Lambert adlı bölgede bulunan bu bakımevindeki günler annesi ve kardeşinden ayrı kalan ve yaşı bir hayli küçük olan Charlie için hayli güç geçmişti. Chaplin'in Walworth ve Lambert'te geçirdiği bu yoksulluk günleri onda derin izler bırakacak ve ileriki yıllarda filmlerinde seçtiği mekân ve konularda sık sık kendini gösterecekti.

Sydney ve Charlie daha sonra aileden gelme yetenek ve alışkanlığın da etkisiyle tiyatrolarda ve müzikhollerde çalışmaya başladılar. Chaplin ciddi anlamdaki ilk sahne tecrübesini "The Eight Lancashire Lads" adlı grupta çalışırken yaşadı.

Hannah çocukları tarafından ABD'ye getirildikten yedi yıl sonra 1928'de Hollywood'da yaşamını yitirdi. Babaları farklı olan Charlie ve Sydney'in, anneleri Hannah üzerinden 1901 doğumlu Wheeler Dryden adlı bir kardeşleri daha vardı. Dryden, annesinin ruhsal rahatsızlıkları nedeniyle babası tarafından Hannah'dan uzak tutulmuş ve Kanada'da yetiştirilmişti. 1920 ortalarında annesini görmek için ABD'ye giden Dryden, daha sonraları kardeşleri ile film projelerinde çalışmış ve Chaplin'in asistanlığını yapmıştır.

Amerika

Sydney Chaplin'in 1906'da dönemin ünlü Fred Karno kumpanyasına katılmasının ardından Chaplin de, 1908'de onu izleyerek bu topluluğa katılmayı başardı. Chaplin gezici Karno kumpanyası ile 1910 - 1912 arasında ABD'ye turneye çıktı. İngiltere'ye dönüşünden sadece beş ay sonra yine Karno ile birlikte 2 Ekim 1912'de yeniden ABD'ye gitti. Bu seferki turda, daha sonra Laurel ve Hardy ikilisinden Stan Laurel'i canlandıracak olan Arthur Stanley Jefferson ile birlikte çalıştı ve aynı odayı paylaştı. Bir süre sonra Stan Laurel İngiltere'ye dönerken, Chaplin ABD'de kaldı ve Karno ile turneye devam etti. 1913'teki bir gösteri sırasında Mack Sennett'ın dikkatini çekince onun sahibi olduğu Keystone Stüdyoları ile bir anlaşma yaparak onun ekibine katıldı. Böylece 2 Şubat 1914'te Henry Lehrman yönetmenliğinde sessiz bir film olan Making a Living adlı tek makaralık filmde rol alarak yeteneğini tam anlamıyla gösterebileceği sinemaya adım atmış oluyordu. Chaplin; iddialı tavırları ve bir İngiliz olmasından kaynaklanan "yabancılığı" ve bağımsız karakteri nedeniyle başta Mack Sennett tarafından şüpheyle karşılansa da kısa süre içinde yeteneğini kanıtlayıp yerini sağlamlaştırdı. Keystone ile birlikte çalıştığı bir yıl boyunca 35 filmde rol alan Chaplin hızla ünlü oldu.

Öncülüğü
Chaplin 1916'da Mutual Film Corporation film şirketiyle bir seri komedi yapımı için anlaştı. On sekiz aylık süreçte on iki film ürettiği bu dönemde yaptığı filmler, sinemanın en etkili komedi filmleri arasında yerini almıştır. Chaplin daha sonra Mutual ile geçirdiği dönemin kariyerindeki en mutlu dönem olduğunu söylemiştir.

1918'de Mutual ile anlaşmalarının sona ermesi üzerine Chaplin kendi film şirketini kurdu. Sesli film döneminden sonra kendisinin en büyük filmi kabul edilen 1931 yılı yapımlı City Lights () filmini yaptı.

Politik düşüncesi
Chaplin, filmlerinde her zaman sol görüşe sempati duyduğunu hissettirmiştir. Sessiz filmlerinde "Büyük Depresyon"'a yer vererek The Tramp (serseri) karakteri aracılığıyla, yoksullukla mücadeledeki kötü yönetim politikalarına göndermeler yapmıştır. Modern Times () filminde işçilerin ve fakir halkın kötü durumlarına dikkat çekmiştir. Büyük Diktatör filmiyle Nazi Almanyasını çok sert biçimde eleştirmiştir ve o dönem ABD resmi olarak Almanya ile hâlâ barış içinde olması filmin ABD'de Chaplin'e karşı karalama kampanyası başlatılmasına neden olmuştur.

Filmlerinde kullandığı teknikler
Chaplin, hayallerinin ve yaratıcılığının sezgisel boyutta düşünüp de oluşturduğu tüm filmlerin sinema dünyasına yeni heyecanlar katmıştır. Hiçbir zaman ekranın tamamen kapanmasına bir anda izin vermemeyi geliştirdi. Filmlerinde diyalogları yazılı olarak farklı bir ekrana geçiş yaparak gösteriyordu ancak teknolojik gelişmelerden yararlanıp bu işin de üstesinden gelmeyi başardı.

Ölümü
Chaplin'in sağlam duruşu 1960'lardan sonra yavaş yavaş bozulmaya başlamıştı, onunla iletişim kurmak güçleşmeye başlamıştı. 1977'de tekerlekli sandalye ile hayatını devam ettiriyordu. Chaplin 1977'nin Noel'inde İsviçre'de uykusunda öldü. 1 Mart 1978'de naaşı, Polonya göçmeni Roman Wardas ve Bulgar göçmeni Gantscho Ganev adlı iki otomobil tamircisi tarafından fidye istenmek üzere kaçırıldı. İsviçre polisi 11 hafta süren yoğun bir çalışma sonucunda nebbaşları yakalayarak Chaplin'in tabutuna ulaştı. Naaş, tekrar aynı mezara defnedildi ve benzer bir olayın yaşanmaması için üzerine kalın bir beton katman döküldü.

Charlie Chaplin Filmleri

 Making A Living (2 Şubat 1914)
 Kid Auto Races At Venice (7 Şubat 1914)
 Mabel's Strange Predicament (9 Şubat 1914)
 A Thief Catcher (19 Şubat 1914)
 Between Showers (28 Şubat 1914)
 A Film Johnnie (2 Mart 1914)
 Tango Tangles (9 Mart 1914)
 His Favourite Pastime (16 Mart 1914)
 Cruel, Cruel Love (26 Mart 1914)
 The Star Boarder (4 Nisan 1914)
 Mabel At The Wheel (18 Nisan 1914)
 Twenty Minutes Of Love (20 Nisan 1914)
 Caught in a Cabaret (27 Nisan 1914)
 Caught in the Rain (4 Mayıs 1914)
 A Busy Day (7 Mayıs 1914)
 The Fatal Mallet (1 Haziran 1914)
 Her Friend The Bandit (4 Haziran 1914)
 The Knockout (11 Haziran 1914)
 Mabel's Busy Day (13 Haziran 1914)
 Mabel's Married Life (20 Haziran 1914)

 Laughing Gas (9 Temmuz 1914)
 The Property Man (1 Ağustos 1914)
 The Face on the Bar Room Floor (10 Ağustos 1914)
 Recreation (13 Ağustos 1914)
 The Masquerader (27 Ağustos 1914)
 His New Profession (31 Ağustos 1914)
 The Rounders (7 Eylül 1914)
 The New Janitor (14 Eylül 1914)
 Those Love Pangs (10 Ekim 1914)
 Dough and Dynamite (26 Ekim 1914)
 Gentlemen of Nerve (31 Ekim 1914)
 His Musical Career (7 Kasım 1914)
 His Trysting Place (9 kasım 1914)
 Tillie's Punctured Romance (14 Kasım 1914)
 Getting Acquainted (5 Aralık 1914)
 His Prehistoric Past (7 Aralık 1914)
 His New Job (1 Şubat 1915)
 A Night Out (15 Şubat 1915)
 The Champion (11 Mart 1915)
 In the Park (18 Mart 1915)

 A Jitney Elopement (1 Eylül 1915)
 The Tramp (11 Eylül 1915)
 By the Sea (29 Eylül 1915)
 Work (29 Haziran 1915)
 A Woman (21 Temmuz 1915)
 The Bank (9 Ağustos 1915)
 Shanghaied (4 Ekim 1915)
 A Night in the Show (20 Kasım 1915)
 Burlesque on Carmen (18 Aralık 1915)
 Shoulder Arms (20 Ekim 1918)
 The Kid (1921)
 A Woman of Paris (1923)
 The Gold Rush (1925)
 The Circus (1928)
 City Lights (1931)
 Modern Times (1936)
 The Great Dictator (1940)
 Monsieur Verdoux (1947)
 Limelight (1952)
 A King in New York (1957)
 A Countess from Hong Kong (1967)

Kitapları
 My Life in Pictures (1974)
 My Autobiography (1964)

Kaynakça
Genel

Özel

Dış bağlantılar

 Resmi sitesi
 SinemaTürk sayfası

1889 doğumlular
1977 yılında ölenler

20. yüzyılda erkek oyuncular
İngiliz yazarlar
İngiliz sinema oyuncuları
İngiliz film yönetmenleri
İngiliz senaristler
İngiliz komedyenler
İngiliz sessiz film oyuncuları
İngiliz agnostikler
Amerikalı komedyenler
Amerikalı sessiz film oyuncuları
Erasmus Ödülü sahipleri
Sinemanın öncüleri
Slapstick komedyenleri
Sessiz film yönetmenleri
Londra doğumlu erkek oyuncular
Erkek sessiz film oyuncuları
En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü sahipleri
İngiliz erkek çocuk oyuncular
Akademi Onur Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
İsviçre'deki İngiliz gurbetçiler
En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü sahibi şarkı yazarları
BAFTA Akademi Bağlılık Ödülü sahipleri
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

Charlie Chaplin


Coulomb yasası, ya da Coulomb'un ters kare yasası, bir fizik yasasıdır. Elektrik yüklü tanecikler arasındaki elektrostatiği tanımlar. Bu yasa 1785'te  Fransız fizikçi Charles Augustin de Coulomb tarafından yayınlanmıştır ve klasik elektromanyetizmadaki önemli bir gelişmedir. Coulomb yasası Gauss yasasından ve vice versa(bahsi geçen hadisenin tam tersinin de geçerli olduğunu anlatmak için kullanılır)dan türetilmiştir. yasa elektromanyetizmin prensibi durumuna gelmiştir.

Tarihçe

Antik Akdeniz toplumlarında, kehribar çubuğunun kedi kürküne sürtüldüğünde tüy gibi hafif nesneleri çektiği bilinirdi. MÖ 600'de Miletli Thales statik elektrik üzerine bir takım gözlemler yaptı. Gördüğü şeyi, sürtünmenin mıknatıs görevi gördüğüne yordu. Buna karşın manyetit gibi minerallerin sürtünmeye ihtiyacı yoktu. Thales, bu çekim olayının manyetik alandan dolayı olduğu konusunda yanılıyordu fakat bilim daha sonra manyetizma ve elektriklenme arasında bir bağlantı olduğunu kanıtladı. Elektrik 17. Yüzyıla kadar bir merak olarak kalmıştır. Ardından  William Gilbert adında bir İngiliz bilim insanı, mıknatıs taşını kehribarla sürterek oluşan statik elektrikle ilgili elektrik ve manyetizma hakkında araştırmalar yaptı ve bilime Latince bir kelime kazandırdı: electricus. Electricus küçük objelerin sürtündükten sonra birbirini çekme özelliği anlamına geliyordu. Bu kelime İngilizce'de electric ve electricity kelimelerini çağrıştırıyordu ve Thomas Browne' nin 1646'da kurulmuş olan Pseudodoxia Epidemica'sının ilk baskısında görülmüştü.
18. Yüzyılın ilk araştırmacıları, elektriksel kuvvetin yerçekim kuvveti olayında olduğu gibi(ters kare yasası) uzaklıkla azaldığını saptamışlardır.
Elektrikle yüklenmiş olan küreler üzerinde yapılan deneylere dayanarak, İngiliz bilim insanı Joseph Priestley ise elektriksel kuvvetin ters kare yasasına uyduğunu ileri süren ilk kişiydi. Fakat bu konunun detaylarına inemedi.

1769'da İskoç fizikçi John Robison, yüklü iki cismin birbirini itmesi olayının aynı işaretli yüklerle olduğunu deneylerinde gözlemlediğini duyurdu.
1770'lerin başında İngiliz bilim insanı Henry Cavendish, yüklü iki cismin arasındaki kuvvetin bağlı olduğu yük ve uzaklık olgusunu keşfetmişti fakat bu keşfi hiçbir yazılı kaynakta yer almamıştı.
Sonunda 1785'te Fransız fizikçi Charles-Augustin de Coulomb, elektrik ve manyetizma hakkında yazdığı ilk üç raporunda bu yasanın kendi yasası olduğunu belirtti. Yayınlanan bu raporlar elektromanyetizmanın temeli sayılmıştır. Charles-Augustin de Coulomb yüklü cisim arasında itme ya da çekmeyi saptamak için burulma terazisini kullanmıştır. Daha sonra noktasal iki yükün arasındaki elektriksel kuvvetin yükle doğru, uzaklığın karesiyle ters orantılı olduğunu saptamıştır.

Yasa
Coulomb yasası der ki:
İki noktasal yükün arasındaki elektrostatik kuvvet yüklerin skaler çarpımıyla doğru, aralarındaki uzaklığın karesiyle ters orantılıdır .
Bu iki cismin yüklerinin işaretleri eğer aynı ise(pozitif-pozitif gibi) birbirlerini iterler, eğer farklıysa birbirlerini çekerler .

Coulomb yasası aynı zamanda basit bir matematik eşitliği gösterir.
 ve
 Coulomb sabitidir (),  ve  yük büyüklükleridir,  skalerdir ve yüklerin arasındaki uzaklıktır,  vektörel olarak yüklerin arasındaki uzaklıktır ve .  kuvvetini bularak,  tarafından uygulanan          üzerindeki kuvveti bulmuş oluruz. Eğer  kullanılmış olsa, o zaman da   üzerindeki kuvvet bulunmuş olunurdu. Bu kural Newton'un üçüncü yasası için de kullanılmaktadır: .

Birimler
Elektromanyetik teori açıklanırken genellikle Uluslararası Birimler Sistemi kullanılır. Kuvvet Newton (birim) ile ölçülür, yük coulomb ile ve uzaklık metre birimiyle ölçülür. Coulomb sabiti  ile gösterilir.   yalıtkanlık sabitidir ve birimi C2 m−2 N−1. Ve  bağıl yalıtkanlık sabitidir.
Elektrik alanın birimi ise birim metredeki voltdur.

Elektrik alanı
[[Dosya:Electric field one charge changing.gif|küçükresim|İki cisimin yüklerinin işaretleri eğer aynı ise birbirlerini iterler,eğer farklıysa birbirlerini çekerler.]]
Elektrik alanı bir vektör alanıdır. Coulomb kuvveti, uzaydaki her test yükü ile bağdaştırılır.  Daha basitçe, elektrik alanı basit bir noktasal yük kaynağı üretilir. Coulomb kuvvetinin büyüklüğü ve yönü  ,  test yükü üzerindeki,  elektrik alanına bağlı olarak,  eşitliği ile bulunur. Elektrik alanı çizgileri düz çizgilerdir ve pozitif yüklü cisimde, cismin merkezinden dışarı doğru iken, negatif yüklü cismde çizgiler dışarıdan cismin merkezine doğrudur.
Elektrik alanı  Coulomb yasasından türetilir. Boşlukta bir test yükü ve noktasal yük kaynağı seçildiğinde, oluşan elektrik alanı noktasal yük kaynağı tarafından oluşur ve formülüze edilmiş şekli ise:
.

Coulomb sabiti
Coulomb sabiti Coulomb yasasında bir orantı faktörü olarak yer almaktadır ayrıca elektrikle ilgili birçok formülde yer almaktadır.  ile gösterilir. Aynı zamanda elektrik kuvveti sabiti ya da elektrostatik sabiti diye de anılmaktadır. Coulomb sabitinin tam değeri:

Yasanın geçerli olması için koşullar
Coulomb yasasının geçerli olabilmesi için iki koşul gerekmektedir.
Yükler, noktasal yük olmalıdır.
Yükler birbirlerine göre hareketsiz olmak zorundadır.

Skaler formu
Skaler formu demek, kuvvetin sadece büyüklüğünü bulmaya yöneliktir yani yönü hesaba katılmamaktadır. Sadece büyüklüğü ve işaretiyle ilgilenildiğinde   kuvvetinin  ve  üzerindeki anlık etkisi:

 aradaki uzaklık,  Coulomb sabitidir.  çarpım sonucu eğer pozitif çıkarsa birbirlerini itiyor demektir. Eğer sonuç negatif çıkarsa yükler birbirlerini çekiyor demektir.

Vektör formu

Vektör olan    tarafından oluşur,diğer vektör  de  tarafından oluşur.  olduğu zaman cisimler birbirini iter (resimde olduğu gibi),   olduğu zaman ise cisimler birbirini çeker. Kuvvetler her zaman birbirine eşit olur.
Coulomb yasasına göre  kuvvetinin,       pozisyonunda ve herhangi bir diğer yük olan  ,  pozisyonunda eşitliği:

, birim vektörleri , ve  elektrik sabiti.
Coulomb yasasının vektör formu, birim vektörün yönü ile yasanın basitçe skaler tanımı ,  den   e paralel çizgidir. Eğer iki yük değeri aynı işaret ise, yük çarpımları pozitif olacaktır ve  üzerindeki kuvvetin yönü  şeklinde olacaktır. Yükler birbirlerini itecektir. Eğer yükler zıt işaretlelerse   skaler çarpımı negatif olur ve
 üzerindeki kuvvetin yönü   şeklinde olur. Yükler birbirini çekecektir. Newton'un üçüncü yasasına göre, elektrostatik kuvvet ,  den oluşmaktadır.  şeklinde gösterilmektedir.
Ayrık yükler sistemi
Üst üste gelim ilkesi(örtüşüm ilkesi) Coulomb yasasın içerdiği yük sayısını istenilen sayıda olmasına izin vermektedir. Yüklü cisimler nedeniyle oluşan herhangi bir yük üzerindeki kuvvet, basitçe diğer yükler üzerine etki eden kuvvetlerin vektörel toplamı ile bulunur. Bulunan kuvvet toplamı elektrik alanına paraleldir. Boşluktaki ayrık sistem  nedeniyle,  pozisyonundaki  üzerindeki   kuvveti:

'ninci yükün sırasıyla  ve   büyüklük ve pozisyonudur.  birim vektör  ve yönü ise; (yönü ise  den  a doğrudur).

Sürekli yük dağılımı
Bu konuda doğrusal üst üste gelim ilkesi kullanılır. Sürekli yük dağılımında, integral kullanılır. Çünkü sonsuz küçük sayıdaki parça noktasal yük  gibi davranır ve sonsuz sayıdaki noktasal yükün kuvveti de integral yoluyla bulunur. Bu yük dağılımı doğrusal, alansal ya da hacimseldir. Doğrusal yük dağılımında (telin içindeki yük için ideal yaklaşımdır)  bize  konumunda,  uzunluğunun sonsuz küçük parçasında, birim uzunluktaki yük miktarını verir.
.
Alansal yük dağılımında (paralel kondansatörler için ideal yaklaşımdır),  bize  pozisyonunda,  sonsuz küçük alan içinde, birim alandaki yük miktarını verir.

Hacimsel yük dağılımında (mesela hacimsel bir metal kütlede),  bize  konumunda,  sonsuz küçük hacimde, birim hacimdeki yük miktarını verir.

Boşlukta  konumundaki küçük test yükü olan   yük dağılımdaki integral ile bulunur.

 Coulomb yasasını doğrulamaya yönelik basit deney

Coulomb yasasını basit bir deneyle doğrulamak mümkündür. İki küçük küre düşünelim. Kütlesi  olsun, yükleri ise aynı işaretli ve  olsun.  uzunluğunda ve kütlesi ihmal edilen iki halattan sarkıtılmış olsunlar. Her bir küre üzerine etki eden kuvvet üç tanedir bunlar: Ağırlık , halat gerilimi  ve elektrik kuvvvettir  .
Denge konumundan:

Ve

Eşitlik (), eşitlik ()'ye  bölündüğünde:

 küreler arasındaki uzaklık,  kürelerin birbirine yaptığı itme kuvveti

Yani:

Eğer yüklerden birisinin yükünü boşaltırsak ve yüklü olan diğer cisimle biribirine değdirirsek  her birinin kazanacağı yük olacaktır. Denklik durumuna göre,  olacaktır ve aralarında itme kuvveti ise:

 olduğunu biliyoruz. Ve:

Eşitlik (), eşitlik ()'e bölündüğünde:

Uygulamada, açıların ölçülmesi zordur. Eğer halatları boyları yeteri kadar uzun olursa, açı aşağıdaki yaklaşımlardaki sonuç gibi küçük olacaktır:

Eşitlik ()  kullanılarak daha basit bir sonuç elde edilecektir:

 Sonsuz küçük sürattaki yayılmanın geçici delili
2012'nin sonunda, INFN'nin deneycileri, elektron demeti ile algıçlar arasındaki kuvvetin yayılmasında gecikme olmadığını gösterdi. Deney sonucun doğruluğunun kanıtlanması halen beklenmesine rağmen, Aberasyon Coulomb yasasında geçerli olmadığını gösterdi.
Elektrostatik yaklaşım
Coulomb yasasının geçerli olma koşulları, yüklerin hareketsiz kalması ve çok yavaş hareket etmeleridir. Bu koşullar elektrostatik yaklaşım olarak bilinir. Hareket yer aldığı zaman, iki yükün oluşturduğu kuvveti manyetik alan değiştirir.
Atomik kuvvet
Coulomb yasası, atomun çekirdeğindeki pozitif yük ile elektronlardaki negatif yük arasındaki kuvveti de tanımlamaktadır. Bu yasa genel olarak, molekülleri oluşturan atomlar arasındaki kuvvet, sıvı ile katı formundaki maddeleri oluşturan atomlar ve moleküller arasındaki kuvveti açıklar. İyonlar arasındaki uzaklık arttıkça, çekim enerjisi sıfıra yaklaşır. Farklı işaretli yüklerin büyüklükleri arttıkça enerji artar.

Ayrıca bakınız
 Biot–Savart yasası
 Görüntü yük metodu
 Elektromanyetik kuvvet
 Newton'un evrensel kütleçekim yasası
Kaynakça

Ek kaynaklar

Dış bağlantılar
 Coulomb's Law on Project PHYSNET
 Electricity and the Atom-a chapter from an online textbook
 A maze game for teaching Coulomb's Law -a game created by the Molecular Workbench software
 Electric Charges, Polarization, Electric Force, Coulomb's Law Walter Lewin, 8.02 Electricity and Magnetism, Spring 2002: Lecture 1'' (video). MIT OpenCourseWare. License: Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike.

Elektrostatik
Bilimsel yasalar

Coulomb kanunu


O Terremoto de Guayas 2023, foi um sismo que ocorreu na província do Guayas (Equador), a 18 de março de 2023. Mediu 6,8 na escala de magnitude por enquanto e golpeou com um hipocentro de 65,8 km (40,9 milhas) de profundidade.

Meio tectónico
A tectónica ativa de Equador está dominada pelos efeitos da subducção  da Placa de nasça embaixo da Placa sudamericana. Equador encontra-se dentro da Zona Vulcânica do Norte onde a zona de subducção  se move a uma velocidade de 7 cm/ano para o este-nordeste, significativamente oblíqua à tendência deste segmento dos Andes. A zona de subducção tem um processo de afundamento geral. de 25 a 30°, mas varia rapidamente ao longo do rumo devido aos efeitos da subducção  de Carnegie Ridge. Carnegie Ridge é uma meseta oceânica que se formou quando a Placa de Nasça passou sobre o ponto de acesso de Galápagos. A interface da placa acima da parte subdivida da dorsal tem um afundamento menos profundo que o área tanto ao norte como ao sul, e se interpreta que os limites consistem em dois grandes desgarros na Placa de Nasça descendente. Parte-a norte de Equador sobrepõe-se à parte subdivida de Carnegie Ridge e é um área onde se interpreta que a Placa de Nasça está fortemente acoplada à Placa Sulamericana, o que provoca um grau insularmente grande de deformação intraplaca. As principais zonas de falhas ativas de Equador são falhas de deslizamento de rumo dextral com tendência SSW-NNE que correm paralelas às principais subdivisões dos Andes, duas zonas principais de deslizamento de rumo de direção SW-NE, as falhas de Pallatanga Neístron e Chingual, e falhas inversas de tendência norte-sul. falhas como a falha de Quito.

Terremoto
O sismo teve uma magnitude de Mw 6.8 or Mag. Mw a partir de ondas P6.9 e uma intensidade MMI máxima de VII (Muito Forte), segundo o Serviço Geológico de Estados Unidos. O Centro Sismológico Europeu-Mediterráneo reportou uma magnitude de Mw 6.7. Segundo PAGER, um serviço operado pelo USGS, 8,41 milhões de pessoas, quase a metade da população de Equador, sentiram tremores daninhos de intensidades V-VII (Moderados - Muito fortes), incluída a intensidade VI (Forte) em Guayaquil.

Impacto
Em Machala, onde numerosas casas foram destruídas, três pessoas, incluído um infante, morreram no derrube de uma casa, e em Bacia, os escombros que caíam golpearam um automóvel, matando ao condutor. Em Porto Bolívar, um edifício que alberga um museu e um restaurante se derrubou ao mar. Duas pessoas foram assassinadas em Balao, e uma pessoa também morreu em Naranjal. Em Guayaquil, edifícios e casas sofreram danos menores, romperam-se vidros, derrubaram-se algumas paredes e fecharam-se lojas em toda a cidade. Na ilha Puná, uma das zonas mais próximas ao epicentro, derrubaram-se dez casas.

Ao menos um lesionado reporta-se em Equador, enquanto em Tumbes (Peru) três estabelecimentos de saúde resultaram danificados e uma pessoa resultou lesionada.

Peru
Em Tumbes (Peru), uma jovem morreu ao derrubar-se o teto de uma casa, outra resultou ferida e três estabelecimentos de saúde resultaram danificados.

Pelo menos cinco países da América Latina foram atingidos por terremotos em 18 de março de 2023, Argentina, Chile, Equador, México e Peru.

Ligações externas

Sismos no Peru
2023 no Peru
Sismos em 2023

Sismo de Guayas em 2023


The year 1928 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 February – Hannes Meyer succeeds Walter Gropius as head of the Bauhaus school.
 June – Congrès Internationaux d'Architecture Moderne is initiated by Le Corbusier.
 Le Corbusier wins all three competitions for design of the Tsentrosoyuz building in Moscow.
 Léon Azéma is appointed Architect of the City of Paris.

Buildings and structures

Buildings opened

 January 1 – Milam Building in San Antonio, Texas, designed by George Rodney Willis, the tallest brick and reinforced concrete structure and first office building with built-in air conditioning in the United States at this date.
 March 31 – Stockholm Public Library in Sweden, designed by Gunnar Asplund.
 October 6 – Collège Saint Marc, Alexandria, Egypt, designed by Léon Azéma.
 October 25 – Großmarkthalle at Frankfurt am Main, designed by Martin Elsaesser.

Buildings completed

 The Royal Horticultural Society New Building, a second exhibition hall for The Royal Horticultural Society, designed by Easton & Robertson, is completed in Westminster, London, the first in the United Kingdom to have a parabolic curved concrete roof structure.
 Second Goetheanum, Dornach, Switzerland, designed by Rudolf Steiner.
 Rusakov Workers' Club in Moscow, USSR, designed by Konstantin Melnikov.
 Firestone Tyre Factory on the 'Golden Mile' of London's Great West Road, designed by Wallis, Gilbert and Partners in Art Deco style (demolished 1980).
 Granada Theatre and Temple Israel (Minneapolis), designed by Liebenberg and Kaplan.
 First Dymaxion House is designed by Buckminster Fuller.
 Balluta Buildings, St. Julian's, Malta, designed by Giuseppe Psaila.
 Industrial Trust Company Building (aka "Superman Building") in Providence, Rhode Island, designed by Walker & Gillette.
 Petersdorff Department Store in Wrocław, designed by Erich Mendelsohn.
 Samuel-Novarro House in Los Feliz, Los Angeles, California, designed by Lloyd Wright

Awards
 Olympic gold medal – Jan Wils of the Netherlands for Olympic Stadium in Amsterdam.
 Olympic silver medal – Einar Mindedal Rasmussen of Denmark for Swimming pool at Ollerup.
 Olympic bronze medal – Jacques Lambert of France for Stadium at Versailles.
 RIBA Royal Gold Medal – Guy Dawber.
 Grand Prix de Rome, architecture: Eugène Beaudouin.
 Concrete house competition winner for the Daily Mail Ideal Home Exhibition, won by Frederick MacManus of Sir John Burnet and Partners

Births

 June 24 – Ivan Štraus, Bosnian architect (died 2018)
 June 28 – Alison Smithson, née Gill, English architect (died 1993)
 August 7 – Owen Luder, British architect (died 2021)
 September 8 – Fumihiko Maki, Japanese architect
 October 25 – Paulo Mendes da Rocha, Brazilian architect Pritzker Prize laureate 2006
 December 15 – Friedensreich Hundertwasser, Austrian architect and artist (died 2000)
 date unknown – James Birrell, Australian architect

Deaths
 January 23 – A. E. Doyle, American architect (born 1877
 June 23 – Konstantīns Pēkšēns, Latvian-born architect (born 1859)
 December 10 – Charles Rennie Mackintosh, Scottish-born architect and designer (born 1868)

References

1928 in architecture


Alberta, Kanada'nın Batı Kanada bölgesindeki eyaleti. 1 Eylül 2005'te, Kanada Konfederasyonu'na katılmasının 100. yılını kutlamıştır.

Eyaletin doğusunda Saskatchewan, kuzeyinde Kuzeybatı Toprakları, batısında Britanya Kolumbiyası ve güneyinde bir Amerikan eyaleti olan Montana bulunur. Britanya Kolumbiyası sınırı ünlü Kayalık Dağlar (Rocky Mountains) zirveleri doğrultusunda uzanır. Eyaletin güneydoğu bölümü bir tarafa bırakılırsa, Alberta sahip olduğu düzinelerce nehir ve gölle, oldukça sulak bir eyalettir. Güney-kuzey doğrultusunda 1200 km, doğu-batı doğrultusunda ise 600 km uzanan bu eyalette, yüksekliğin de etkisiyle, iklim önemli farklılıklar göstermektedir. Kuzey Alberta, büyük oranda taygalarla kaplıdır ve eyaletin yarı-kurak güney bölümüne kıyasla buzlanmanın olduğu günlerin sayısı, bu bölgede daha fazladır. Alberta'nın batısı, yüksek dağ dizisi dolayısıyla oldukça korunaklıdır; bir çeşit Föhn rüzgârı olan Chinook rüzgârları sayesinde kışlar bu bölgede daha yumuşak geçmektedir. Diğer taraftan eyaletin genel olarak düz olan güneydoğu bölümünde, kışlar oldukça sert geçer ve buna karşılık yaz aylarında da oldukça yüksek sıcaklık değerlerine rastlanır.

Alberta'nın başkenti, 1 milyonun biraz üstündeki nüfusuyla Edmonton'dır; güneyde yer alan ve büyük bir ticaret merkezi olan Calgary, 1,1 milyonluk nüfusuyla eyaletteki en büyük kenttir. Eyaletin diğer büyük kentleri ve kasabaları ise şunlardır: Banff, Camrose, Wetaskiwin, Fort McMurray, Grande Prairie, Jasper, Lethbridge, Lloydminster, Medicine Hat, ve Red Deer.

Calgary-Edmonton Koridoru olarak adlandırılan, güneyden kuzeye yaklaşık olarak 400 km'lik bir mesafeyi kapsayan bölge, Alberta'nın en çok kentleşmiş alanı olmasının yanı sıra, Kanada'nın en yoğun nüfusa sahip olan bölgelerinden biridir. 2001 yılında bu gölgede 2,15 milyondan fazla insan yaşamaktaydı (Alberta nüfusunun %72'si). Bu bölge aynı zamanda Kanada'nın en hızlı büyüyen bölgelerinden biridir.

Eyaletin sahip olduğu zengin doğal kaynaklar ve özellikle petrol, günümüzde de ekonomik gelişimin lokomotifi olmayı sürdürmektedir. 40'larda keşfedilen petrol kaynakları, o dönemden başlayarak eyaletin Kuzey Amerika'da petrol üretiminin liderlerinden biri olmasını sağlamıştır. Dünyanın en büyük petrol rezervi, eyaletin kuzeyinde 55.000 nüfusa sahip olan, Fort McMurray kentindedir; ve Fort McMurray bugün Kanada'da en hızlı büyüyen kent unvanına sahiptir.

Alberta ekonomisi, Kanada'nın en güçlüsü olarak görünmektedir. Ekonominin gücü büyük oranda hızla gelişen petrol endüstrilerinden ve daha küçük oranda tarım ve teknoloji endüstrilerinden ileri gelmektedir. 2005 yılında Alberta'da kişi başına düşen gayri safi eyalet içi hasıla 66.279 Kanada Doları kadardı; bu rakam ulusal ortalamanın %56 üstündedir ve bazı Atlantik eyaletlerinin iki katından bile fazladır.

Eyaletin şu anki başkanı, Birleşik Muhafazakar Parti'den Jason Kenney'dir.

Alberta nüfusu, gelişen ekonomiyle bağlantılı olarak hızla büyümektedir; Alberta'nın göreceli olarak yüksek doğum oranları, Kanada'nın içinden ve dışından eyalete olan göç hareketleri büyümenin başlıca etkenleridir. 2005 yılı sonunda eyaletin nüfusu 3.306.359 kadardı ve nüfusun %81'i kentsel alanlarda, %19'u ise kırsal da yaşamaktaydı. Albertalıların büyük bölümü kendini Hristiyan olarak tanımlamaktadır. Alberta diğer tüm eyaletlerden daha fazla evanjelik Hristiyan'a sahip olmasıyla çelişik bir şekilde, Britanya Kolumbiyası'nın ardından ülkedeki en düşük kilise katılım oranına sahiptir. Eyalette önemli Hindu, Sih ve Müslüman topluluklar bulunmaktadır. Kuzey Amerika'nın en eski camisi Edmonton'dadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Alberta Hükûmeti'nin Resmî Sitesi
 Kanada ve Alberta Hakkında Türkçe Bilgilendirme Sitesi
 Turizm Alberta Resmî Sitesi

Alberta


بدنايل هي قرية لبنانية من قرى قضاء الكورة في محافظة الشمال.

جغرافيتها
تقع ابلدة على ارتفاع 350م عن سطح البحر وتبع 72 كلم عن بيروت. تبلغ مساحتها 175 هكتار أو 1,75 كلم ². والقرى المحاذية لها هي كفرحتا، كفر حزير وكفريا.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات سنية في لبنان
قرى لبنان
قضاء الكورة

بدنايل


Rui Tokisaki (født 30. oktober 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fukushima United FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Rui Tokisaki


next () er et britisk multinationalt selskab indenfor tøj, fodtøj og brugskunst. Det blev grundlagt i Leicestershire i 1864. I 2015 havde selskabet over 700 butikker, hvoraf de omkring 500 fandtes i Storbritannien.

Eksterne henvisninger

 nexts officielle websted

Tøjbutikskæder
Detailvirksomheder fra Storbritannien
Etableret i 1864
Netbutikker
Beklædningsvirksomheder fra Storbritannien

Next


Tempo real decorrido, tempo de relógio de parede ou tempo de relógio é o tempo realmente decorrido entre o início e a finalização de um programa de computador. Em outras palavras, é a diferença entre a hora que uma tarefa foi finalizada e a hora que esta iniciou.

Logo, o tempo de relógio é diferente do tempo de CPU, que só mede o tempo que o processador está ativamente trabalhando em certa tarefa. A diferença entre os dois pode surgir através de fatores dependentes da arquitetura e tempo de execução, por exemplo: atrasos programados ou espera por recursos do sistema. Considere o exemplo de um programa matemático que informa que usou: "tempo de CPU 0m0,04s, tempo de relógio 6m6,01s". Isso quer dizer que enquanto o programa estava ativo por 6 minutos e 1 segundo, o processador gastou somente 4/100 de um segundo executando cálculos para o programa.

Por outro lado, programas sendo executados em paralelo em múltiplas unidades de processamento podem usar tempo de CPU muito além do tempo real decorrido. Já que na programação concorrente a definição do tempo decorrido importa, o conceito de medir o tempo decorrido em um relógio separado e independente é conveniente.

Outra definição de "tempo de relógio" é a medida do tempo por um relógio separado e independente ao invés de pelo relógio interno do sistema local, isto é: com consideração à diferença entre os dois.

"Tempo real" com sentido de "tempo de relógio" não deve ser confundido com computação de tempo real.

Em simulação
O termo tempo de relógio também tem ampla implementação na simulação computacional, para diferenciar entre: (1) o tempo da simulação (muitas vezes comprimido ou expandido) e (2) o tempo como decorre para o usuário da ferramenta de simulação.

Ver também

 Processo (computação)
 Hora do sistema

Referência

Tempo
Terminologia informática

Tempo real decorrido


හෙල ජනතාව බුද්ධ ධර්මය ඇතිවීමට පෙර සිට දේවි දේවතාවුන් වන්දනා කලහ. ඉන් ප්‍රධානතම දෙවිවරු හතරදෙනා සතරවරම් දෙවිවරු ලෙස සලකන ලදී. බුද්ධාගම වැලඳ ගැනීමෙන් පසුවද සාමාන්‍ය සිංහල ජනතාව තම සාම්ප්‍රදායික ඇදහිලි අත්නොහැරි අතර ඔවුන් තුරුණුවන් ප්‍රමුඛ කොට සැලකුවද ඊට පහල නමුත් දෙවි දේවතාවුන්ගෙන් ප්‍රධාන ස්ථානයේලා  සතරවරම් දෙවිවරුන්ට පූජා පවත්වන ලදී.

අනුරූපී හින්දු ඇදහිලි
ඒඅනුව ලෝකයේ ප්‍රධාන දිශා හතර භාර දෙවිවරු හතර දෙනෙකු පත් වු අතර අනු දිශාශාවන් භාර දෙවිවරුන්ද පත්වුනිමේ අයුරින් භාරතයේ මුල් යුගයේ පිළිගත් ලෝක පාලක සතරවරම් දෙවිවරුන් වුයේ අග්නි, යාම, ශ්විති, හා රුද්‍රය. ක්‍රිස්තුපුර්ව සයවැනි සිවසේදි පමණ දේව කණ්ඞායමේ තත්වය හා සැකැස්ම වෙනස්වී ගොස් එම තනතුර සදහා පිළිවෙලින් ඉන්,දු යම්, වරුණ, හා කුවේර පත්විය. මේ අතර භාරතිය භූරිදත්ත ජාතකයේ මෙය දැක්වෙන්නේ මෙසේය.

ද්‍රතෝ විධාතෝ
වරුණෝ කුවේරෝ
සෝමෝ යමෝ
චන්දිමෝ වාසු සුරියෝ.."

කාලානුරූපීව සතරවරම් දෙවිවරු වෙනස්වීම

මුල් යුගයේ සතරවරම් දෙවිවරු

සිංහලන්ගේ  ලෝක පාලක සතරවරම්දේවිවරු සංකල්පය හින්දුන් විසින්පිළිගනු ලැබු උක්ත දෙවිවරු නොවුහ. ඔවුන් අතරින් කුවේර දෙවියන් පමණක් බෞද්ධයන් විසින් පිළිගනු ලැබුහ. ඒ අනුව මුල් යුගයේ සතරවරම් දෙවිවරු පහත දැක්වේ.
 දෘතරාෂ්ට
 විරෑඪ
 විරූපාක්ෂ
 වෛශ්‍රවණ (කුවේර)

එමෙන්ම දීඝනිකායේ ආටනාටිය සුත්‍රය දේශනා කරන්නේද වෛශ්‍රවණ දෙවියන් විසිනි. පසුව බුදුන්මෙ වහන්සේ විසින්ම එය නැවත දේශනා කරන ලදී. මෙම ලෝක පාලක දෙවිවරුන් ලාංකික දෙවිවරුන් ලෙස ලංකාවේ ව්‍යවහාරයට පත්විම පිළිබද සාක්ෂි දක්නට ඇත. 1896 දි අනුරාධපුර විජයාරාමය කැනිමේදී සොයාගත් දේවරූප එච්.සි.පි.බෙල් විසින් සතරවරම් දේවරූප ලෙස අර්ථ දැක්වීය.

මධ්‍ය කාලීන සතරවරම් දෙවිවරු
වරින්වර එල්ල වු චෝල ආක්‍රමණ නිසා රාජධානි නිරතදෙසට සංක්‍රමණය විමක්ද ඒ සමගම සමාජමය වෙනස්කම්ද ආරම්භ විය. මෙකි වෙනස්කම් මධ්‍යයේම සමාජයේ ඇදහිලි විශ්වාසයන්ද ර්‍ර්ට සමාන්තරව වෙනස් වි ඇත.දේවධුරාවලියක් නිර්මානය වනනේද එලෙසිනි. මෙලෙස වෙනස්වූ මධ්‍ය කාලීන සතරවරම් දෙවිවරු පහත දැක්වේ.
 සමන්
 කතරගම දෙවියෝ
 උපුල්වන්
 විභිෂණ

ලංකාතිලක විහාරය ඉදිකිරිමේදි පිහිටුවා ඇති සෙල්ලිපියේ මුලින්ම සකන්ධකුමාර, සමන්, උපුල්වන් හා විභිෂණ වැනි දෙවිවරුන්ගේ රූප නෙලූ බවට සදහන් වේ. එය නතන දේවා ධුරාවලියේ මෙකි දෙවිවරුන් ගැන වු මුල්ම සාක්ෂියයි. එහෙත් මේ අවස්ථාවේ වුවද දේශිය සතරවරම් දේව කණ්ඞායමට දී ඇත්තේ දෙවැනි ස්ථානයකි.  එනිසා දේශිය සතරවරම් දේව සංකල්පයේ ආරම්භය ර්‍ර්ට තරමක් පුර්ණකාලින අවධිය ස අනුමාන කල හැකිය.

කෙසේ වෙතත් ලංකාව ආරක්ෂා කිරිම සදහා මෑත මධ්‍යකාලින අවධියේ පටන් පත් වි වි සිටින දේශිය සතරවරම් දේව කණ්ඞායමක් පිළිබඳ මෙරට සාහිත්‍ය හා අභිලේඛ මුලාශ්‍රයන්හි දක්නට ලැබෙනඅතර ඒපිළිබඳ විමර්ශනය යෙදුනු මහාචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන දක්වන්නේ මෙම ස්කන්ධකුමාර සමන් උපුල්වන් හා විභිෂණ යන දෙවිවරු දේශිය සතරවරම් දෙවිවරු වන බවයි.

මධ්‍ය කාලීනසතරවරම් දෙවිවරු
වර්තමානයේ කාලීනසතරවරම් දෙවිවරු ලෙස නැවතත් මුල් යුගයේ සතරවරම් දෙවිවරු සලකනු දක්නට ලැබේ.

කතරගම දෙවියෝ

සිංහලයන්ගේ  පුදපුජාවන්ට ලක් වි ඇති මෑතකාලින සතරවරම් දෙවිවරු අතරින් රුහුණු ප්‍රදේශයේ වර්තමාන කතරගම නැමති ස්ථානයේ වැඞ සිටින බවට සලකනු ලබන කතරගම දෙවියෝ ප්‍රධාන ස්ථානයක් ගනි. (මෙම  කතරගම දෙවියෝ මෑත කාලින මුලාශ්‍රවල කඳකුමරු, ස්කන්ධකුමරු, යන නම් වලින්ද එසේම කලාතුරකින් මහාසෙන්, යනුවෙන්ද සදහන්ව ඇත.) මෙම දෙවියන්ගේ ඇදහල්ලේ මුලාරම්භය ශ්‍රිලකාවේම සිදු වුවක්ද එසේ නැත්නම් භාරතිය පෞරාණික දේව ඇදහිලි අතර කාර්තිකේය නමින් හැදින් වු දෙවියන්ද යන්න විවාදාත්මකය. ස්කන්ධ දෙවියන් ගැන අපගේ මුලාශ්‍රවල  ප්‍රථමවට සදහන් වන්නේ 2 කාශ්‍යප රජුගේ පුත්‍ර මාන නම් යුවරජුගේ ජේෂ්ඨ සහෝදර මානවට්ටා කුමාරයා ස්කන්ධ වරය ලබාගැනිමේ සිද්ධිය හා සම්බන්ධ කතා පුවතේය. කතරගම ස්කන්ධ දේවාලය පිළබද තොරතුර ලැබෙන්නේ 6 වනසියවසේආරම්භයේය. එනම් ජිනකාල මාලනියේ සිට වුවත් ලංකාවේ ස්කන්ධ  දෙවියන්පිළිබද විශ්වාසය ර්ට වඞා තරමක්  හේ ඈතට දිවයන්නකි.හින්දු විශ්වාස අනුව මොහු යුද්ධයට අදිපති දෙවියෙකිග සුරයන්ගේ හමුදාවේ යුද්ධ  සේනාධි පතිවරයා වු මෙහු ශ්‍රිව හා පාර්වති දෙදෙනාගේ පුත්‍රයකුසේ සැලකේ. මෙරට වැසියන් අදහන පරිදි කඳකුමරුගේ භාර්යාවන් දෙදෙනා වන්නේ දේවසේනා හා වල්ලිඅම්මාය. මේ දෙදෙනා ඔහු සතු   බලවේග දෙකක් වන්නේ ක්‍රියාශක්ති හා ඉච්ජාශක්තියයි. එසේම කතරගම දේවාලය හා සම්බන්ධ ඇසළ පෙරහැරද  සුවිශේෂි වු අංගයකි. උත්සවයට දින 4 ,5කට පෙර කප්සිටුවිමේ මංග්‍යයට කනු කැපිමේ මංග්‍යයය පැවැත්වේ. පෙරහැර වතාවත් වල්ලි අම්මා දේවාලය හා සෘජුවමසම්බන්ධ වන අතරම මේවා ලිංගිකත්වය හා බඳි චාරිත්‍රයක් සේ සැළකේ. මෙයට වැදි ජනතාවගේද අංගයන් එකතුවිම තුළින් වල්ලිඅම්මා හා බැදි අතිත කතාවන් ඉස්මතු කරවයි.වර්තමාන පෙරහැරේ ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ ගිනිපාගත් පිරිසකි. වර්තමාන පෙරහැරේ අංග පුරාණයට සාපේක්ෂව වෙනස් වෙමින්පවති.

සමන් දෙවියෝ

බුදු හිමිගේ සිරිපදලස ස්ථානය සමන්ගිර සමනොළකන්ද හෙවත් සමන්තකූට යන නම්වලින් ව්‍යවහාරයේ පවතින්නේ එය සමන්  දෙවියන්ගේ අඞවිය වශයෙන්  පෙරසිටි විශ්වාසය නිසාය. එමෙන්ම මහාවංශය සමනොළ කන්දට අධිපති සමන් දෙවියන්ට අමතරව වෙනත් සමන් දෙවිවරයකු ගැනද දක්වයි. එහි දැක්වෙන පරිදි සමනොළ අධිපති සමන් දෙවියන් බුදුරදුන් ප්‍රථම වරට ලංකාවට වැඬිගමනේද සෝවාන් ඵලයට පත් දෙවිකෙනෙකි.  එහි සදහන් අනෙක් සමන් දෙවියන් වන්නේ බුදු හිමියන්ගේ දෙවැනි ලංකාගමනේදි  උන්වහන්සේ සමග පැමිණි  ජේතවන දොරටුවෙහි රැකවලෙහි යෙදි සීටි න සමිද්ධ සුමනය.
සමන් දෙවියන් පිළිබද විශ්වාසය  බුදු සමය පැමිණිමෙන් පසුව වුව ද චිරාගත ජන ඇදහිලි අනුව තවතවත් තහවුරු වුවා මිස අඞුවු බවක් නොපෙනේ. දැනට සමන් දෙවි ඇදහිල්ලේ මූලස්ථානය ලෙස සැළකෙන්නේ සබරගමු මහසමන් දේවාලයයි. මෙම ස්ථානයේ ඊට පෙර තිබි ඇත්තේ බෞද්ධ විහාරයකි. වර්තමානයේදි  සිරිපාවන්දනා කරුවන් මුලින්ම සිරිපා කරුණාවට අවසර ලබාගන්නේ සමන් දෙවියන්ගෙනි. සිරිපා මලුවේ සමන් දෙවියන්ට  වෙන් වු දේවාලයක් ඉදි කරතිබිමෙන් මෙය මනාව දැක්වේ. වාර්ෂිකව අලි ඇතුන් සහභාගි කොටගත් මහසමන්දේවාල පෙරහැර 22 පැරකුම් රජ සමයේ භාණ්ඞාගාරයේ පුජා භාණ්ඞද යොදා ගනිමින් පවත්වා ඇතිබව සන්නස් පත් වල දැක්වේ.

උපුල්වන් දෙවියෝ

උපුල්වන් දෙවියන් මෙරට දේශිය සතරවරම් දේව කණ්ඞායම පත්විම මෙරට නිරිත දිග ශිෂ්ටාචාර සමය ආරම්භයත් සමග සිදු වි ඇතිබව පෙනේ. මහාවංශයේ දැක්වෙන්නේ බුදුරදුන් වදාළ මෙහෙවරින් ශක්‍ර දේවේන්ද්‍රයා විසින් ශ්‍රි ලංකාව (සිංහලද්වීපය)ආරක්ෂා කිරිම සඳහා භාර දී ඇත්තේ උපුල්වන් දෙවියන්ටය. එමෙන්ම ශක්‍ර දේව අණ පරිදි  පරිබ්‍රාජක වේෂයෙන්  මෙහි පැමිණි උත්පලවර්ණ දෙවියන් විජය ඇතුලු පිරිසට පිරිත් පැන් ඉස ආරක්ෂාව පිණිස ඔවුන්ගේ අත්හි පිරිත් නුල් බැඳ ඇත. පසුකාලිනව විෂ්ණු සහ උත්පලවර්ණ දේව සංකල්ප දෙක එකතු වීමෙන් විෂ්ණු සහ උපුල්වන් එක් සංකල්පයක් බවට හැරවිණි.එහෙත් විෂ්ණු සහ උපුල්වන් යනු දෙදෙනෙකුය.හින්දු දෙව්යකු වන විෂ්ණු හට අත් හතරක් ඇත.එහෙත් උපුල්වන් දෙවියන් හට ඇත්තේ අත් දෙකකි.විෂ්ණුගේ රථය නම් ගුරුළාය. එහෙත් උපුල්වන් දෙවියන්ගේ  රථය කාළ වර්ණ අශ්වයෙකි. විෂ්ණුගේ අත්වල සංඛයක්,චක්රයක්,පත්මයක් සහ සෙංකෝලයක් ඇත. එහෙත් උපුල්වන් දෙවියන්ගේ අත් වල පිරිත් පැන් කෙණ්ඩියක් හා ඉහලට එසවූ අතෙහි නිල් උපුල් නොහොත් නිල් මානෙල් මලක් ඇත.  එසේම මයුර සංදේශයේ සදහන්වන පරිදි  බුද්ධත්වය ලබා ගන්නා මොහොතේ එය වැලැක්විම සදහා පැමිණි මාර සෙනග දුටු අනෙකුත් දෙවිවරු පැන දුවද්දි  ඔවුනට නොබියව මුහුණ දි ආරක්ෂාව සපයා දි ඇත්තේ උපුල්වන් දෙවියන්ය. එමෙන්ම මහාවංශ  ටීකාවේ දැක්වෙන ලෙස මෙම දෙවිඳු මෙරටට පැමිණෙන විට ලාට දේශයේ පිදුම්ලත් දෙවි කෙනෙකි. මෙසේ මතයන් රාශියක්ම පැවතුනත් වර්තමාන ලංකා සමාජයේ උපුල්වන් දෙවියන් විෂ්ණු යන නාමයෙන් ඉහලින්ම සිටි. හත්වන සියවසේ  මධ්‍ය භාගයේ දකුණුදිග ප්‍රදේශයේ උපුල්වන් දෙවියන් ට දේවාලයක් ඉදිවී දේව ප්‍රතිමාවක්ද නිර්මාණය වී තිබූ බවට පූජාවලියේ දැක්වේ.(දෙවිනුවර උපුල්වන් දෙවොල)

෴

විභිෂණ දෙවියෝ

සතරවරම්  දෙවිවරු අතුරින් අපගේ ඉතිහාස  මුලාශ්‍රවල පසුකාලිනවම අසන්නට ලැබෙන්නේ විභිෂණ දෙවියන් පිළිබදවයි. විභිෂණ රජ දෙවියකු සේ සැලකීම පිළිබද පළමුවරට එසේ සදහන් වන්නේ දොලොස්වන සියවසේදි මහ පැරකුම් රජුගේ උපත ගැන  සදහන් කිරමේදිය  එතුමන්ගේ දෙමාපියන් දරුවෙකු ලබා ගැනිමට මෙම දෙවියන් වෙත ගොස් භාර වු බව සදභන් වෙයි. විභිෂණ දෙවියන් ගැන ප්‍රථමවරට විස්තර දැක්වෙන්නේ රාමායණය තුළයි. එහි දැක්වෙන ලෙසට විභිෂණ දෙවියන් යක්ෂ ගෝත්‍රිකයෙකි. කෝටිටේ යුගයේ ලියැවුණු සංදේශ සාහිත්‍යය ග්‍රන්ථයන්හි විභිෂණ දෙවියන්  යනු පුලස්ති සෘෂිවරයාගේ පරපුරෙන් පැවත එන්නකි.
මෙරට සමාජයේ කෝටිටේ යුගයේදි විභිෂණ දෙවියන්  ඉතා ජනප්‍රිය වු බව පෙනේ. කැළණියේ මහා විභිෂණ දේවාලය ඉඳි කොට ඇත. මේ යුගයේ අනෙක් දේවාලවල මෙන්ම මෙහිද දේව වන්දනාව උදෙසා ගැයුම් වැයුම හා රැගුම් දැක්වු කතුන් සිටි බවද සාහිත්‍යයේ දැක්වේ. කෙසේ වෙතත් විභීෂණ දේව වන්දනාව කෝටිටේ අවධියෙන් පසු වැදගත්කම අඞු වෙමින් පවතින බව පෙනෙයි. අනෙක් සතරවරම් දෙවිවරු හා සැසදිමේදි මෙම දෙවියන් කැළණි දේවාලයට පමණක් සිමා වී සිටින බවක්ද පෙන්නුම් කෙරේ.

පින්තුර ගැලරිය

වැඩිදුර කියවීම්

සිංහලයන් විසින් වන්දනාකරන දෙවිදේවතාවෝ
සතරවරම් දෙවිවරු

සතරවරම් දෙවිවරු


East Penn may refer to:
 Eastern Pennsylvania, also known as the Lehigh Valley
 East Penn School District in Emmaus, Pennsylvania
 East Penn Township, Carbon County, Pennsylvania
 East Pennsboro Township, Cumberland County, Pennsylvania

East Penn


අමෙරිකා එක්සත් ජනපද ඩොලර් (symbol: $; code: USD; US$ or අමෙරිකා ඩොලර් ලෙස කටවහරේ යෙදේ, යනු ඇමරිකානු එක්සත් ජනපදය හි සහ තවත් රටවල් කිහිපයක නිල මුදල් ඒකකයයි.

Pegged currencies

  Aruban florin
  Bahamian dollar (at par)
  Bahraini dinar (higher value)
  Barbadian dollar
  Belarusian ruble (alongside Euro and Russian Ruble in currency basket)
  Belize dollar
  Bermudian dollar (at par)
  Cayman Islands dollar (higher value)
  Costa Rican colon
  Cuban peso
  East Caribbean Dollar
  East Timor centavo coins (at par)
  Ecuadorian centavo coins (at par)
  Salvadoran colon
  Eritrean nakfa
  Guatemalan quetzal
  Haitian gourde
  Honduran lempira
  Hong Kong dollar (narrow band)
  Iraqi dinar
  Jordanian dinar (higher value)
  Kuwaiti dinar (higher value)
  Lebanese pound
  Antillean guilder
  Nicaraguan cordoba
  Nigerian naira
  Omani rial (higher value)
  Panamanian balboa (at par)
  Qatari riyal
  Saudi riyal
  Sierra Leonean leone
  Trinidad and Tobago dollar
  United Arab Emirates dirham
  Yemeni rial (lower value)
  Zimbabwean bond coins and bond notes (at par)

Exchange rates

Historical exchange rates

Current exchange rates

See also
 Counterfeit United States currency
 Dedollarisation
 Currency substitution
 International use of the U.S. dollar
 List of the largest trading partners of the United States
 Monetary policy of the United States
 Petrodollar recycling
 Strong dollar policy
 U.S. Dollar Index

Notes

References

Further reading

External links

 U.S. Bureau of Engraving and Printing
 U.S. Currency and Coin Outstanding and in Circulation
 American Currency Exhibit at the San Francisco Federal Reserve Bank
 Relative values of the U.S. dollar, from 1774 to present
 Historical Currency Converter
 Summary of BEP Production Statistics

Images of U.S. currency and coins
 U.S. Currency Education Program page with images of all current banknotes
 U.S. Mint: Image Library
 Historical and current banknotes of the United States

Currencies introduced in 1792
Currencies of British Overseas Territories
Currencies of East Timor
Dollar
Currencies of El Salvador
Currencies of the Kingdom of the Netherlands
Dollar
Currencies of Zimbabwe
Historical currencies of the United States
1792 establishments in the United States

අමෙරිකා එක්සත් ජනපද ඩොලර්


Frank Duff Moores (February 18, 1933 – July 10, 2005) served as the second premier of Newfoundland. He served as leader of the Progressive Conservatives from 1972 until his retirement in 1979. Moores was also a successful businessman in both the fishing industry and federal lobbying.

Early life and education
Born in Carbonear, Newfoundland, Moores was educated at St. Andrew's College in Aurora, Ontario. He then briefly attended Boston University in the fall of 1951, but left two months later after an argument with one of his professors. He later worked briefly in the Boston fish industry and then returned to Newfoundland, where he worked in his father's fish plant. His father, Silas Moores, was a wealthy businessman in that industry.

Expansion of family business
Moores worked with his father to expand the family business, North East Fisheries, to the stage that it became the largest fish processor in Newfoundland by the early 1960s and employed 2,000 people. With his father's death of a heart attack in July 1962, he followed through on a plan to take the company to a year-round operation from the traditional summer-autumn format and then sold a majority interest to British owners.

Politics
With no previous experience in politics, Moores was first elected in 1968 to the House of Commons as a Progressive Conservative. The party captured six of seven seats in the province, almost all of which had been Liberal since 1949, against the national trend that elected Pierre Elliott Trudeau with a strong majority. Moores was elected to a one-year term as president of the federal PC Party in 1969.

In 1970, he resigned his federal seat and became the leader of the Progressive Conservative Party of Newfoundland. He was asked to form a government in January 1972, several months after the October 1971 election, which resulted in a near tie between Joey Smallwood's Liberals and the Progressive Conservatives. Moores soon called a new March 1972 election and won a strong majority. In the 1975 election, he won a reduced majority.

As premier, Moores advocated rural development and provincial control of natural resources as well as economic development.

Later life
He left politics in March 1979 to re-enter business and became a lobbyist. In 1983, he was an organizer of the successful federal Progressive Conservative leadership campaign for Brian Mulroney.

Moores served as an adviser to Mulroney premiership and was appointed to the Board of Air Canada, which was then a crown corporation. He also worked for Government Consultants International (GCI), a powerful Ottawa-based international lobbying firm, which then had as clients the airline firms Wardair and Nordair, which were competitors of Air Canada. Over accusations of conflict of interest, GCI later gave up Wardair and Nordair as clients. He resigned his Air Canada directorship shortly after GCI had taken on the Airbus file.

In 1987, he became the chairman of GCI and retired from this position in 1990. In the 1990s, he regained prominence for his alleged role in the Airbus affair.

On July 10, 2005, Moores died of liver cancer in Perth, Ontario.

In November 2007, in the wake of new revelations about the Airbus affair by Karlheinz Schreiber, The Globe and Mail published evidence indicating that Moores had written a letter about the Airbus deal to Franz Josef Strauss, the chairman of Airbus Industrie. Moore, until his death, denied having any involvement in the affair.

References

Sources
 Frank Moores: The Time of His Life, by Janice Wells, 2008, Key Porter Books, Toronto.

External links
 Frank Duff Moores  at The Canadian Encyclopedia

1933 births
2005 deaths
Premiers of Newfoundland and Labrador
Members of the House of Commons of Canada from Newfoundland and Labrador
Members of the United Church of Canada
St. Andrew's College (Aurora) alumni
People from Carbonear
Canadian lobbyists
Progressive Conservative Party of Newfoundland and Labrador MHAs
Deaths from cancer in Ontario
Leaders of the Progressive Conservative Party of Newfoundland and Labrador

Frank Moores


Madge Evans (nascida Margherita Evans; 1 de julho de 1909 - 26 de abril de 1981) foi uma atriz americana de teatro e cinema. Ela começou sua carreira como artista infantil e modelo.

Vida
Modelo infantil e atriz de palco

Nascida em Manhattan, Madge Evans foi apresentada em anúncios impressos como a "menina Fairy Soap" quando tinha dois anos de idade. Ela fez sua estréia profissional aos seis meses de idade, posando como modelo de um artista. Quando jovem, seus companheiros incluíam Robert Warwick, Holbrook Blinn e Henry Hull. Quando ela tinha quatro anos, Evans foi destaque em uma série de peças infantis produzidas por William A. Brady. Ela trabalhou no antigo estúdio de cinema em Long Island, Nova York. Seu sucesso foi imediato, tanto que sua mãe emprestou o nome da filha para uma empresa de chapéus. Evans posou em um quadro de mãe e filho com Anita Stewart, então com 16 anos, para um calendário da Anheuser-Busch Brewing Company, e como a garotinha da montanha em Heidi of the Alps.

Aos 8 anos de idade em 1917, Evans apareceu na produção da Broadway de Peter Ibbetson com John Barrymore, Constance Collier e Laura Hope Crews. Aos 17 anos, ela voltou aos palcos e apareceu como a ingênua em Daisy Mayme. Alguns de seus melhores trabalhos em peças vieram em produções de Dread, The Marquis e The Conquering Male. Sua última aparição foi em Philip Goes Forth, produzido por George Kelley. A mãe de Evans a levou para a Inglaterra e Europa quando ela tinha 15 anos.

Carreira cinematográfica

Quando criança, Evans estreou em O Sinal da Cruz (1914). Ela apareceu em dezenas de filmes, inclusive com Marguerite Clark em As Sete Irmãs (1915). Ela foi destaque com Robert Warwick em Alias Jimmy Valentine (1915). Aos 14 anos, ela foi a estrela do melodrama rural de J. Stuart Blackton On the Banks of the Wabash (1923). Ela co-estrelou com Richard Barthelmess em Classmates (1924).

Ela estava trabalhando no palco quando assinou com a Metro Goldwyn Mayer em 1927. Assim como no teatro, ela continuou a desempenhar papéis ingênuos, muitas vezes como a noiva do protagonista. Ela interpretou o interesse amoroso de Al Jolson e Frank Morgan no filme de 1933 Hallelujah, I'm a Bum.

Trabalhando para a MGM na década de 1930, ela apareceu em Dinner at Eight (1933), Broadway to Hollywood (1933), Hell Below (1933) e David Copperfield (1935). Em 1933, ela estrelou com James Cagney no melodrama The Mayor of Hell. Outros filmes notáveis em que ela apareceu são Beauty for Sale (1933), Grand Canary (1934), What Every Woman Knows (1934) e Pennies From Heaven (1936).

Em 1960, pela contribuição de Evans para a indústria cinematográfica, ela foi homenageada com uma estrela na Calçada da Fama de Hollywood localizada em 1752 Vine Street.

Casamento

Em York Village, Maine, em 25 de julho de 1939, ela se casou com o dramaturgo Sidney Kingsley, mais conhecido por suas peças Dead End e Detective Story. O casal possuía uma propriedade de 250 acres (1.000.000 m2) em Oakland, Nova Jersey. Após seu casamento com Kingsley, Evans deixou Hollywood e se mudou para esta casa em Nova Jersey.

Rádio e televisão

Mais tarde, ela trabalhou em rádio e televisão na cidade de Nova York. Evans se apresentou no Philco Television Playhouse (1949-1950), Studio One (1954), Matinee Theatre (1955) e The Alcoa Hour (1956).

Morte
Evans morreu em sua casa em Oakland, Nova Jersey de câncer em 1981, aos 71 anos.

Filmografia

Ligações externas

 Pictures at SilentLadies.com
 Photos at Virtual-History.com

Referências

Atrizes dos Estados Unidos

Madge Evans


Mezenşimal bağ doku; embriyoda ilk olarak görülen bağ dokusu çeşididir.

Bu yüzden embriyonik bağ dokusu ya da mezenşim de denir. Erişkinlerde bulunmaz, ancak destek dokularda dağınık haldeki mezenşimal hücreler hasarlanma durumlarında doku onarımını sağlarlar. Küçük, mekik ya da yıldız şekilli hücreler, ince sitoplazmik uzantılarıyla birbirleriyle iletişim kurarak embriyoda ağ şeklinde bir yapı gösterirler. Hücresel iletişim bölgeleri neksuslardır. Hücreler, kollajen fibril içeren yapışkan hücrelerarası madde içerisinde yer alır. Hızlı bölünme, yüksek farklılaşma özellikleri vardır. Bağ dokusu, kan dokusu, kıkırdak dokusu, kemik dokusu, kas dokusu, ürogenital sistem ve vücut boşluklarını döşeyen seröz zarları oluşturur.

Ayrıca bakınız

 Embriyonik bağ dokusu
 Mezenşimal bağ doku
 Muköz bağ doku

 Erişkin bağ dokusu
 Genel bağ doku
 Gevşek bağ dokusu
 Sıkı bağ dokusu
 Düzenli sıkı bağ dokusu
 Düzensiz sıkı bağ dokusu
 Özel bağ doku
 Elastik bağ doku
 Retiküler bağ doku
 Pigment doku
 Yağ doku

Bağ doku

Mezenşimal bağ doku


Bent Peder Benjamin Rasch (født 31. maj 1934 i København, død 26. november 1988 i Vancouver) var en dansk kanoroer som deltog i de olympiske lege 1952 i Helsinki.

Rasch blev olympisk mester i toerkano under Sommer-OL 1952 i Helsinki. Sammen med Finn Haunstoft vandt han C-2 1.000 meter for mænd foran Jan Brzák-Felix/Bohumil Kudrna fra Tjekkoslovakiet og Egon Drews/Wilfried Soltau fra Tyskland

OL-medaljer
 1952  Helsinki -  Guld i kano, C-2 1.000 meter, mænd  Danmark

Eksterne henvisninger

Kanoroere fra Danmark
Olympiske mestre fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1952
Personer fra København

Bent Peder Rasch


Ganymede se poate referi la:
 Ganymede, un semizeu din mitologia greacă
 Ganymede, un satelit al planetei Jupiter
 1036 Ganymed, cel mai mare dintre asteroizii Amor

Ganymede (dezambiguizare)


Herculano Anghinetti (Belo Horizonte, 25 de abril de 1960) é um empresário e político brasileiro, ex-deputado federal por Minas Gerais por 3 mandatos, secretário de Turismo do Estado e vice-presidente da Companhia de Saneamento de Minas Gerais. Na área privada, atuou como presidente da Associação Brasileira da Indústria de Refrigerantes e Bebidas Não Alcoólicas e da Adial Brasil.

Recentemente, defendeu publicamente o Kit Covid para tratamento da COVID-19.

Deputados federais do Brasil por Minas Gerais
Membros do Progressistas
Membros do Progressistas de Minas Gerais
Membros do Partido da Social Democracia Brasileira

Herculano Anghinetti


Alexander Payne, (Yunanca: Αλέξανδρος Κωνσταντίνου Παπαδόπουλος), (d. 10 Şubat 1961), Amerikalı film yönetmeni ve senarist.

ABD'nin Nebraska eyaletine bağlı Omaha kentinde 10 Şubat 1961'de dünyaya geldi. Filmleri, kara mizah ve çağdaş Amerikan toplumunun hicivsel tasvirleri nedeniyle dikkat çekti. Türkiye'de de vizyona girmiş dünyaca ünlü filmlere imzasını attı.

Filmografi
 Yurttaş Ruth (1996)
 Election Election (1999)
 About Schmidt (2002)
 Sideways (2004)
 Jurassic Park III*
 Meet the Parents*

Amerikalı senaristler
BAFTA Ödülü sahipleri
En İyi Uyarlama Senaryo Akademi Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
1961 doğumlular
Yunan film yönetmenleri
Amerikalı film yönetmenleri
Yunan asıllı Amerikalılar
Stanford Üniversitesinde öğrenim görenler
Kaliforniya Üniversitesi, Los Angeles'ta öğrenim görenler
Nebraska doğumlular
En İyi Yönetmen Los Angeles Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
En İyi Senaryo Altın Küre sahipleri
Amerikalı film yapımcıları
Altın Küre Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Senaryo Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Uyarlama Senaryo Ödülü sahipleri
En İyi Yönetmen Bağımsız Ruh Ödülü sahipleri
En İyi Uyarlama Senaryo Writers Guild of America Ödülü sahipleri
Writers Guild of America Ödülü sahipleri
En İyi Uyarlama Senaryo National Board of Review Ödülü sahipleri
National Board of Review Ödülü sahipleri
En İyi Uyarlama Senaryo Satellite Ödülü sahipleri
Satellite Ödülü sahipleri

Alexander Payne


Jürgen Koffler (* 7. Mai 1960 in Karlsruhe) ist ein ehemaliger deutscher Sprinter.

1984 wurde er bei den Deutschen Meisterschaften Dritter über 100 m und kam als Teil der bundesdeutschen Stafette bei den Olympischen Spielen in Los Angeles in der 4-mal-100-Meter-Staffel auf den fünften Platz.

Jürgen Koffler startete für den SV Salamander Kornwestheim.

Persönliche Bestzeiten

 100 m: 10,39 s, 24. Juni 1983, Bremen
 200 m: 21,21 s, 9. Juni 1984, Fürth
 400 m: 46,27 s, 7. Juli 1985, Wiesloch

Weblinks

Sprinter (Deutschland)
Leichtathlet (SV Salamander Kornwestheim)
Olympiateilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1984
Deutscher
Geboren 1960
Mann

Jürgen Koffler


Büyüksöğütözü, Çorum ilinin Alaca ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 55 km, Alaca ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır. Alaca Barajı köyün yakınlarında bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaca belde ve köyleri

Büyüksöğütözü, Alaca


Ieromonahul este un călugăr care a primit slujirea preoțească pentru comunitatea sau mănăstirea din care face parte.

Episcopul hirotonește un călugăr întru preot la cererea comunității transmisă episcopului prin starețul mănăstirii.

Etimologie
Intrat poate în limba română prin slavonescul ijeromonahŭ, cuvântul este de origine neogreacă, compus din ierevs ("preot") și monahos ("monah").

Note

Vezi și
 Arhimandrit

Titluri ecleziastice

Ieromonah


Lajoš Nađ (mađ. Lajos Nagy) (Zlatna Greda 14. svibnja 1944. godine - Osijek, 4. ožujka 2016. godine) bio je hrvatski nogometaš, športski djelatnik i kolekcionar.

Životopis
Lajoš Nađ rođen je 14. svibnja 1944. godine u baranjskom naselju Zlatna Greda od oca Franje i majke Rožike. Osnovnu školu pohađao je u Mirkovcu, a srednju ekonomsku školu u Belom Manastiru. Nakon završetka srednje škole zaposlio se u belomanastirskom SPOM-u (Servisu poljoprivredne opreme i mašina), da bi kasnije postao carinik na graničnom prijelazu Kneževo, gdje je ostao do umirovljenja 1999. godine. Nakon umirovljenja, Lajoš se učlanio u Udrugu umirovljenika Grada Belog Manastira, u kojoj je jedno vrijeme bio i tajnik.

Krajem veljače 2016. godine imao je tešku operaciju i djelovalo je da će se oporaviti, ali je nakon 4 dana, 4. ožujka 2016. godine u osječkoj bolnici preminuo. Sahranjen je 7. ožujka 2016. godine na katoličkom groblju u Belom Manastiru.

Nogomet
Kao srednjoškolac, 1959. godine, postao je član juniorske momčadi nogometnog kluba Šparte iz Belog Manastira. Ubrzo, 1963. godine, postao je član seniorskog tima. U početku je nosio broj 2, odnosno, igrao je na poziciji desnog braniča. Iste godine sudjelovao je u Špartinom najvećem uspjehu, plasmanu u Drugu saveznu ligu - Zapad. Nakon toga postaje vođa navale i počinje nositi dres s brojem 9.

Prestankom aktivnog igranja nogometa, postaje član najužeg rukovodstva NK Šparte, a na toj poziciji je ostao sve do gašenja kluba 1998. godine. S gašenjem voljenog kluba se nije nikad pomirio i u godinama koje su uslijedile je s drugim bivšim djelatnicima i navijačima Šparte radio na obnavljanju kluba, što se u konačnici i zbilo 2014. godine.

Pored Šparte, bio je i veliki navijač beogradske Crvene zvezde, koju je pratio i na utakmicama širom Europe. Bio je jedan od osnivača i član uprave kluba navijača u Osijeku. Zbog svojih zalaganja, uprava Crvene zvezde mu je dodijelila titulu počasnog člana kluba, čime je postao jedini Baranjac s ovom titulom.

Kolekcionarstvo
Njegova druga velika ljubav, pored nogometa, bilo je i kolekcionarstvo. Bavio se numizmatikom i skupljanjem svega vezanog za Baranju. Nekoliko puta je pravio izložbe svojih kolekcija, među kojima je i "Narodne nošnje na razglednicama" u belomanastirskom Centru za kulturu 2006. godine. Bio je i jedan od organizatora izložbe "Mohačko-beljski mali vlak" u Belom Manastiru 2014. godine.

Obitelj
Godine 1969. se oženio Editom Mok s kojom ima kćer Zitu, i od koje ima unuke Nathana i Zoe. 1984. godine ostaje udovac i samohrani roditelj, te se 4 godine nakon suprugine smrti 1988. godine ženi Cvijom Gajić s kojom ima sina Lea.

Vidi još
 Narodne nošnje na razglednicama

Izvori

Životopisi, Beli Manastir
Mađari u Hrvatskoj

Lajoš Nađ


Anthony Francis O'Connell "Tony" Maggs (Pretoria, Južnoafrička Republika, 9. veljače 1937. – Caledon, Western Cape, Južnoafrička Republika, 2. lipnja 2009.) je bivši južnoafrički vozač automobilističkih utrka.

Rezultati u Formuli 1

Izvori

Vanjske poveznice

Južnoafrički vozači Formule 1

Tony Maggs


ساحل الأميرة مارتا () هو جزء من ساحل أرض الملكة مود بين الدرجة 5 شرقا و 20 درجة غربا. الخط الساحلي بأكمله تحده الجروف الجليدية مع طول 20 إلى 35 مترا.

ساحل الأميرة مارتا هي أول منطقة داخلية في أنتاركتيكا يستكشفها إنسان وهما فابيان بيلنجشوزن وميخائيل لازاريف في 1820.اسم «ارض الأميرة مارتا» طبق في الاصل من قبل النقيب هيلمار ريزر لارسن لذلك الجزء من الساحل بالقرب من رأس النرويجيا الذي اكتشف من سفينة النرويجيا ورسم تقريبا من السماء خلال شباط/فبراير 1930.
سمي على شرف الأميرة مارتا من السويد.

محطة ترول تقع في أقصى الشرق 235 كلم من الساحل.

مراجع

ساحل الأميرة مارتا
أرض الملكة مود
بحر لازاريف

ساحل الأميرة مارتا


Editorial Crítica es una editorial española radicada en Barcelona, perteneciente al Grupo Planeta, especializada en la publicación de clásicos de la literatura y libros universitarios de ciencias sociales y humanas. Su eslogan es «La cultura necesaria».

Historia
Crítica fue fundada en Barcelona el 14 de abril de 1976, teniendo como vocación "construir una cultura libre poniendo al alcance del gran público obras de historia, filosofía, arqueología, política, antropología, economía y divulgación científica. Su eslogan es «la cultura necesaria». Se ha distinguido también por la edición de grandes clásicos de la literatura española.

Su fundador fue Gonzalo Pontón y su vocación fundar una nueva editorial que recuperara la literatura silenciada por la dictadura franquista que acababa de finalizar. En ese primer proyecto participaron intelectuales como Xavier Folch, Josep Fontana, Francisco Rico y Manuel Sacristán. Fue Josep Maria Vives quien financió el proyecto y lo puso en contacto con el Grupo Grijalbo, que se hizo cargo de Crítica.

En 1989, Grijalbo fue comprada por el grupo italiano Mondadori, y la Editorial Crítica se mantuvo en él hasta 1999, en que Pontón consiguió que el Grupo Planeta adquiriese la mayoría del accionariado, reflotando el proyecto y manteniéndolo en primera línea del panorama editorial español.

En 2007, y con más de dos mil títulos publicados, recibió el Premio Nacional a la mejor labor editorial cultural, que concede el Ministerio de Cultura de España, por "su apuesta decidida por la renovación y difusión de estudios relacionados con nuestra historia reciente y el rigor y calidad del conjunto de sus colecciones de ensayo y divulgación científica".

Autores
Entre los títulos publicados por Crítica se encuentran obras clásicas de la literatura española de Juan del Encina, San Juan de la Cruz, Miguel de Cervantes, José de Cadalso, Leandro Fernández de Moratín, Marqués de Santillana, Don Juan Manuel, Leopoldo Alas «Clarín», Benito Pérez Galdós, Pedro Calderón de la Barca, Mariano José de Larra y Francisco de Quevedo.

Entre los autores modernos destacan Stephen Jay Gould, Eric J. Hobsbawm, Josep Fontana, Noam Chomsky, Ian Stewart, José Manuel Sánchez Ron, Stephen W. Hawking, Ángel Viñas, Antony Beevor, John Lynch, Francisco Espinosa Maestre, Jerry Torner, Aurora Bosch, Max Hastings, Henry Kamen, Julián Casanova, Sebastian Junger, Ilan Pappé, Peter Fritzsche, Gabriel Jackson, Brian Greene y Robert Hughes.

Referencias

Enlaces externos
 Web de la editorial

C
Empresas fundadas en 1976
C

Editorial Crítica


Kasakhstans kvindefodboldlandshold repræsenterer Kasakhstan i international fodboldturneringer.

Kasakhstan fik deres debut i Asiatiske fodboldmesterskaber i 1995. Kazakhstan endte næstsidst i deres gruppe. To år senere endte holdet på sidstepladsen i samme turnering. I 1999 blev Kasakhstan nummer tre i deres gruppe, men det var kun de to øverste hold, der kvalificerede sig. Det blev sidste gang, at Kasakhstan deltog i de Asiatiske mesterskaber. I 2001 søgte de om optagelse i UEFA, og i 2002 startede de med at spille deres kvalifikationskampe der. Holdet har endnu ikke kvalificeret sig til en af de store turneringer.

Resultater

VM i fodbold for kvinder

EM i fodbold for kvinder

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside
 FIFA profil

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Kasakhstans kvindefodboldlandshold


Poslovanje (eng. business) je aktivnost zarade za život ili zarade proizvodnjom ili kupovinom i prodajom proizvoda (kao što su robe i usluge), "bilo koja djelatnost ili pothvat u koji se ulazi radi postizanja dobiti."

Poslovanje je dominantno u kapitalističkim ekonomijama, gdje većinu posjeduju privatnici i omogućuju dobra i usluge kupcima, radi postizanja profita. Poslovanje također može biti i neprofitno ili u državnom vlasništvu.

Internetsko poslovanje ili e-poslovanje je bilo koja poslovna ili komercijalna transakcija koja uključuje dijeljenje podataka putem interneta. Trgovina predstavlja razmjenu proizvoda i usluga između poduzeća, grupa i pojedinaca i može se smatrati jednom od bitnih aktivnosti bilo kojeg posla. Elektronička trgovina usredotočena je na upotrebu informacijske i komunikacijske tehnologije kako bi se omogućile vanjske aktivnosti i odnosi poduzeća s pojedincima, skupinama i drugim poduzećima, dok se e-poslovanje odnosi na poslovanje uz pomoć interneta. Elektroničko poslovanje razlikuje se od elektroničke trgovine, jer se ne bavi samo internetskim transakcijama prodaje i kupnje proizvoda i / ili usluge već omogućuje i vođenje poslovnih procesa (ulazna / izlazna logistika, proizvodnja i poslovanje, marketing i prodaja, korisnička usluga) unutar lanca vrijednosti putem unutarnjih ili vanjskih mreža. Izraz "e-poslovanje" smislio je IBM-ov marketinški i internetski tim 1996. godine.

Uredsko poslovanje je skup pravila, mjera u postupanju s pismenima, njihovu primanju i izdavanju pismena, njihovoj evidenciji i dostavi u rad, obradi, korištenju, otpremanju, čuvanju, izlučivanju i predaji arhivu ili drugom nadležnom tijelu. Obuhvaća primanje i pregledanje pošte, vođenje spisa, njihovo dostavljanje u rad, administrativno-tehničku obradu, otpremanje pošte, razvođenje spisa, kao i njihovo odlaganje u arhiv (arhiviranje) i čuvanje.

Poslovanje bez gubitaka postiže se, ako se provođenjem reinženjeringa osposobljavamo za proizvodnju bez zaliha, bez gubitaka i točno na vrijeme.

Društveno odgovorno poslovanje (uključujući društvenu reakciju, društveni učinak) je rad tvrtke u korist tvrtke i svih njezinih dionika. Ne postoji jedinstveno viđenje društvene odgovornosti, ali govori se o postojanju tri kruga. Uži krug odnosi se na osnovnu odgovornost za učinkovito funkcioniranje ekonomske funkcije poduzeća, srednji krug uzima u obzir društvene vrijednosti i prioritete, a vanjski krug odnosi se na nove oblike odgovornosti, koje tvrtka mora pobijediti ako želi pridonijeti društvenom okruženju. Izrazi društvene odgovornosti mijenjali su se tijekom godina, a također su se razlikovali prema autorima. Najopćenitija definicija pojma društvene odgovornosti predstavlja ga kao obvezu čovječanstva za postizanje zajedničkih ciljeva. Rad tvrtke i njezin razvoj ovisi o radu svih njezinih organizacija, a posebno o tvrtkama koje predstavljaju najutjecajnije institucije modernog svijeta. Zato se pojam društvene odgovornosti jasno pojavljuje u vezi s tvrtkama. Općenito se može definirati kao odgovornost svih poslovnih subjekata, posebno vlasnika i menadžera koji nastoje udovoljiti potrebama i interesima okruženja tvrtke i same tvrtke.

Izvori

Poslovanje


La 67e cérémonie des David di Donatello se déroule le , elle est présentée par Carlo Conti et diffusée en Italie par la RAI.

Les films Freaks Out de Gabriele Mainetti et La Main de Dieu (È stata la mano di Dio) de Paolo Sorrentino obtiennent seize nominations.

Le film La Main de Dieu (È stata la mano di Dio) de Paolo Sorrentino remporte cinq récompenses dont les deux principales (meilleur film et meilleur réalisateur) alors que le film Freaks Out de Gabriele Mainetti remporte six récompenses.

Palmarès

Meilleur film
 La Main de Dieu (È stata la mano di Dio) de Paolo Sorrentino
 Ariaferma de Leonardo Di Costanzo
 Ennio de Giuseppe Tornatore
 Freaks Out de Gabriele Mainetti
 Qui rido io de Mario Martone

Meilleur réalisateur
 Paolo Sorrentino pour La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Leonardo Di Costanzo pour Ariaferma
 Giuseppe Tornatore pour Ennio
 Gabriele Mainetti pour Freaks Out
 Mario Martone pour Qui rido io

Meilleur réalisateur débutant
 Laura Samani pour Piccolo corpo
 Gianluca Jodice pour Il cattivo poeta
 Maura Delpero pour Maternal
 Alessio Rigo de Righi et Matteo Zoppis pour La Légende du Roi Crabe (Re Granchio)
 Francesco Costabile pour Una femmina

Meilleur acteur
 Silvio Orlando pour Ariaferma
 Elio Germano pour America Latina
 Filippo Scotti pour La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Franz Rogowski pour Freaks Out
 Toni Servillo pour Qui rido io

Meilleure actrice
 Swamy Rotolo pour A Chiara
 Miriam Leone pour Diabolik
 Aurora Giovinazzo pour Freaks Out
 Rosa Palasciano pour Giulia
 Maria Nazionale pour Qui rido io

Meilleur acteur dans un second rôle
 Eduardo Scarpetta pour Qui rido io
 Fabrizio Ferracane pour Ariaferma
 Valerio Mastandrea pour Diabolik
 Toni Servillo pour La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Pietro Castellitto pour Freaks Out

Meilleure actrice dans un second rôle
 Teresa Saponangelo pour La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Luisa Ranieri pour La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Susy Del Giudice pour I fratelli De Filippo
 Vanessa Scalera pour L'Arminuta
 Cristiana Dell'Anna pour Qui rido io

Meilleur scénario original
 Leonardo Di Costanzo, Bruno Oliviero et Valia Santella  pour Ariaferma
 Jonas Carpignano pour A Chiara
 Paolo Sorrentino pour La Main de Dieu
 Nicola Guaglianone et Gabriele Mainetti pour Freaks Out
 Mario Martone et Ippolita Di Majo pour Qui rido io

Meilleur scénario adapté
 Monica Zapelli et Donatella Di Pietrantonio pour L'Arminuta
 Michelangelo La Neve, Marco et Antonio Manetti pour Diabolik
 Massimo Gaudioso, Luca Infascelli et Stefano Mordini pour La scuola cattolica
 Filippo Gravino, Guido Iuculano et Claudio Cupellini pour La terra dei figli
 Nanni Moretti, Federica Pontremoli et Valia Santella  pour Tre piani
 Lirio Abbate, Serena Brugnolo, Adriano Chiarelli et Francesco Costabile pour Una femmina

Meilleur producteur
 Andrea Occhipinti, Stefano Massenzi et Mattia Guerra pour Lucky Red, Gabriele Mainetti pour Goon Films avec RAI Cinema - Freaks Out
 Jon Coplon, Paolo Carpignano, Ryan Zacarias et Jonas Carpignano pour Stayblack Productions avec RAI Cinema - A Chiara
 Carlo Cresto-Dina pour Tempesta, RAI Cinema et Michela Pini pour Amka Film Production - Ariaferma
 Paolo Sorrentino et Lorenzo Mieli - La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Nicola Giuliano, Francesca Cima et Carlotta Calori pour Indigo Film avec RAI Cinema - Qui rido io

Meilleure photographie
 Michele D'Attanasio pour Freaks Out
 Daria D'Antonio pour La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Paolo Carnera pour America Latina
 Luca Bigazzi pour Ariaferma
 Renato Berta pour Qui rido io

Meilleur musicien
 Nicola Piovani pour I fratelli De Filippo
 Dan Romer et Benh Zeitlin pour A Chiara
 Verdena pour America Latina
 Pasquale Scialò  pour Ariaferma
 Pivio et Aldo De Scalzi pour Diabolik
 Michele Braga et Gabriele Mainetti pour Freaks Out

Meilleure chanson originale
 La profondità degli abissi (musique, texte et interprétation de Manuel Agnelli) pour Diabolik
 Faccio 'A Polka (musique de Nicola Piovani, texte de Nicola Piovani et Dodo Gagliarde, interprétation de Anna Ferraioli Ravel) pour I fratelli De Filippo
 Just You (musique et texte de Giuliano Taviani et Carmelo Travia, interprétation de Marianna Travia) pour L'Arminuta
 Nei tuoi occhi (musique de Francesca Michielin et Andrea Farri, texte de Francesca Michielin, interprétation de Francesca Michielin) pour Marilyn ha gli occhi neri
 Piccolo corpo (musique de Fredrika Stahl, texte de Laura Samani, interprétation de Celeste Cescutti) pour Piccolo corpo

Meilleur décorateur
 Massimiliano Sturiale et Ilaria Fallacara pour Freaks Out
 Luca Servino et Susanna Abenavoli pour Ariaferma
 Noemi Marchica et Maria Michela De Domenico pour Diabolik
 Carmine Guarino et Iole Autero pour La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Giancarlo Muselli, Carlo Rescigno, Laura Casalini et Francesco Fonda pour Qui rido io

Meilleurs costumes
 Ursula Patzak pour Qui rido io
 Ginevra De Carolis pour Diabolik
 Mariano Tufano pour La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Mary Montalto pour Freaks Out
 Maurizio Millenotti pour I fratelli De Filippo

Meilleur maquilleur
 Diego Prestopino, Emanuele De Luca et Davide De Luca pour Freaks Out
 Francesca Lodoli pour Diabolik
 Vincenzo Mastrantonio pour La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Maurizio Nardi pour I fratelli De Filippo
 Alessandro d'Anna pour Qui rido io

Meilleur coiffeur
 Marco Perna pour Freaks Out
 Alberta Giuliani pour 7 donne e un mistero
 Giuseppina Rotolo pour A Chiara
 Luca Pompozzi pour Diabolik
 Francesco Pegoretti pour I fratelli De Filippo

Meilleur monteur
 Massimo Quaglia et Annalisa Schillaci pour Ennio
 Affonso Gonçalves pour A Chiara
 Carlotta Cristiani pour Ariaferma
 Cristiano Travaglioli pour La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Jacopo Quadri pour Qui rido io

Meilleur son
 Ennio
 Ariaferma
 La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Freaks Out
 Qui rido io

Meilleurs effets visuels
 Stefano Leoni pour Freaks Out
 Nuccio Canino pour A Classic Horror Story
 Simone Silvestri pour Diabolik
 Rodolfo Migliari pour La Main de Dieu (È stata la mano di Dio)
 Rodolfo Migliari et Roberto Saba pour La terra dei figli

Meilleur documentaire
 Ennio de Giuseppe Tornatore
 Atlantide de Yuri Ancarani
 Futura de Alice Rohrwacher, Francesco Munzi et Pietro Marcello
 Marx peut attendre (Marx può aspettare) de Marco Bellocchio
 Onde Radicali de Gianfranco Pannone

Meilleur film étranger
 Belfast de Kenneth Branagh Don't Look Up de Adam McKay
 Drive My Car de Ryūsuke Hamaguchi
 Dune de Denis Villeneuve
 The Power of the Dog de Jane Campion

 David Jeune
 La Main de Dieu (È stata la mano di Dio'') de Paolo Sorrentino
 Come un gatto in tangenziale - Ritorno a Coccia di Morto de Riccardo Milani
 Diabolik de Marco et Antonio Manetti
 Ennio de Giuseppe Tornatore
 Freaks Out'' de Gabriele Mainetti

David speciale
 Giovanna Ralli

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

  Liste des Donatello par année sur l'Internet Movie Database

2022
David di Donatello
2022 en Italie
Mai 2022

67e cérémonie des David di Donatello


عقد 1170 هو عقد امتد بين 1 يناير 1170 و31 ديسمبر 1179 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1160 ولحقه عقد 1180.

أحداث

 معركة مخاضة يعقوب (1179)
 معركة مونتجيسارد (1177)
 معركة لينيانو (1176)
 معركة ميريكافالون (1176)
 معركة مرج عيون (1179)

مواليد

 العزيز عماد الدين عثمان (1171)
 ضياء الدين المقدسي (1174)
 إنغبورغ من الدنمارك (1174)
 أوتو الرابع (1175)
 السلمي المرسي المغربي (1174)
 مايكل سكوت (1175)
 الظاهر غازي (1172)
 إيزابيلا من هينو (1170)
 الكامل ناصر الدين محمد (1177)
 محمد عوفي (1171)
 عثمان المروندي (1177)

وفيات

 الأفضل نجم الدين أيوب (1173)
 بنيامين التطيلي (1173)
 ابن الخشاب (1172)
 روبير واس (1174)
 ميلخ أمير أرمينيا الصغرى (1175)
 سوزني السمرقندي (1173)
 مخيتار هيراتسي (1173)
 ابن قرقول (1174)
 قسطنطينوس كالمنوس (1173)
 بيترونيلا ملكة أراغون (1173)
 فلاديسلاف الثاني ملك بوهيميا (1174)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1170 ابتداءً من

عقد 1170


Amstel Gold Race 2019 var den 54. udgave af cykelløbet Amstel Gold Race. Det var det 18. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2019 og blev arrangeret 21. april 2019. Løbet blev vundet af hollandske Mathieu van der Poel fra Corendon-Circus.

Hold og ryttere

Danske ryttere
Michael Valgren kørte for
Lars Bak kørte for
Christopher Juul-Jensen kørte for
Jakob Fuglsang kørte for
Mikkel Frølich Honoré kørte for
Søren Kragh Andersen kørte for

Resultater

Startliste

Eksterne henvisninger

2019
UCI World Tour 2019

Amstel Gold Race 2019


Sydkysten Gymnasium er et gymnasium med de tre gymnasieretninger htx, hhx og stx.
Sydkysten Gymnasium er beliggende i Ishøj. Gymnasiet har siden 2016 været en del af NEXT Uddannelse København.

Historie
NEXT Uddannelse København blev etableret i 2016 efter en fusion mellem Københavns Tekniske Skole og CPH West.

Målsætningen med fusionen var at tilbyde hele paletten af ungdomsuddannelser, og på den måde give unge i Storkøbenhavn mulighed for at få en attraktiv uddannelse, tæt på hvor de bor og tilpasset den enkelte.

Gymnasier i Danmark
Ishøj

Sydkysten Gymnasium


නවසීලන්ත ඩොමීනියන් රාජ්‍යය යනු, නවසීලන්ත අධිකාර ක්ෂේත්‍රයෙහි ඓතිහාසික පූර්වගාමියා වෙයි. පළමුව, නිව් සවුත් වේල්සය වෙතින් පරිපාලනය කෙරුණු නවසීලන්තය, 1841 වසරෙහිදී විවික්ත බ්‍රිතාන්‍ය කීරීට  කොලනියක් බවට පත්වී  බොහෝ  ස්වයං-පාලන බලයන් ලද්දේ,  1852 නවසීලන්ත ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා පණත  හේතුවෙනි. ඕස්ට්‍රේලියානු සන්ධීයනය වෙත සම්බන්ධ නොවන බවට තීරණයක් ගත් නවසීලන්තය, 1907 සැප්තැම්බර් 26 දින, එනම් ඩොමීනියන් රාජ්‍යය දිනයෙහිදී, හත්වන එඩ්වඩ් රජුගේ නිවේදනය ප්‍රකාර, නවසීලන්ත ඩොමීනියන් රාජ්‍යය ලෙසින් සම්පූර්ණ ස්වයං-පාලනය ඇරඹීය.

නවසීලන්ත ඩොමීනියන් රාජ්‍යය


Le Triptyque du martyre de saint Hippolyte est un polyptyque peint principalement dans les années 1470 et représentant l'écartèlement du martyr romain Hippolyte, saint patron du commanditaire représenté sur le volet gauche, Hippolyte de Berthoz. Attribué à Dirk Bouts et Hugo van der Goes, il est conservé au musée du trésor de la cathédrale Saint-Sauveur de Bruges.

Description

Le polyptyque est peint à l'huile et à la détrempe sur des panneaux de chêne.

Le panneau central du triptyque ouvert (90,5 x 90,5 cm) représente l'écartèlement de saint Hippolyte. Selon la Légende dorée, Hippolyte a été condamné par l'empereur Dèce et exécuté sur ordre de Valérien en dehors de la porte tiburtine pour avoir donné une sépulture chrétienne à saint Laurent.

La perspective du panneau central est très approximative en raison d'angles de vue divergents : le martyr, ainsi que les vêtements dont il a été dépouillé, sont vus du dessus, tandis que les chevaux et les bourreaux sont représentés en vue horizontale comme les personnages des volets latéraux, malgré leur disposition en cercle autour du martyr, dont le nombril porte la trace de la pointe du compas utilisé par l'artiste pour tracer sa composition. Un paysage de collines verdoyantes établit une continuité entre les trois panneaux malgré l'absence d'échelle commune aux personnages du premier plan. Au fond du panneau central, trois personnages sont assis dans l'herbe : celui de gauche semble donner le signal de l'écartèlement en effectuant un geste des deux mains, tandis que celui de droite semble très affecté par le sort du supplicié.

Sur le volet droit (39,5 x 90,5 cm), on voit un groupe d'hommes. Le personnage de gauche, coiffé d'un chapeau serti de pierres précieuses et tenant de la main droite un bâton évoquant celui des juges médiévaux, pourrait être Dèce. Il regarde de haut un homme respectueusement agenouillé à ses pieds. Celui-ci est-il Valérien recevant les ordres de l'empereur ou, au contraire, un homme intercédant en vain en faveur du condamné ? Dès lors, le personnage de droite, armé d'une épée, pourrait être Valérien. Le château visible en arrière-plan serait, selon , celui du Mont-César à Louvain.

Sur le volet gauche (39,5 x 90,5 cm), le commanditaire Hippolyte de Berthoz et son épouse Élisabeth sont représentés agenouillés, les mains jointes, en orants.

Quand le triptyque est fermé, on voit les saints patrons du couple de donateurs, peints en grisaille au revers des volets à la manière de statues en pierre placées au fond de niches ogivales sur des socles portant l'inscription de leur nom. Sur le volet gauche, en bas duquel ont été peintes les armes de Berthoz, on voit ainsi saint Hippolyte, nimbé d'une gloire dorée et vêtu élégamment, faucon au poing, tandis que le volet de droite, portant les armes composées du couple, présente sainte Élisabeth de Hongrie tenant une couronne. Ces faces sont moins bien conservées que le reste du triptyque et présentent des lacunes retouchées qui empêchent d'en identifier l'auteur avec certitude.

Le triptyque de Bruges est enfin flanqué de deux panneaux latéraux plus tardifs (vers 1503-1508), plus hauts et moins larges (107 x 25,5 cm), représentant Charlemagne et Marguerite d'Antioche, saints patrons du fils d'Hippolyte de Berthoz, Charles de Berthoz, et de son épouse.

Historique

Originaire de Poligny (Jura), où saint Hippolyte est vénéré, mais installé depuis les années 1460 à Bruges, Hippolyte de Berthoz (v.1438-1503) est un administrateur des finances du duc de Bourgogne Charles le Téméraire. Entre 1470 et 1475, il passe commande du triptyque à un peintre que les historiens de l'art s'accordent à identifier au maître louvaniste Dirk Bouts. Cet artiste s'est peut-être inspiré de l'écartèlement de Brunehilde représenté sur l'une des enluminures d'un exemplaire du Miroir historial appartenant alors au Brugeois Louis de Gruuthuse, qui en avait commandé la réalisation vers 1455 à Willem Vrelant.

Après la mort de Bouts, survenue en 1475, d'autres artistes sont chargés d'achever le triptyque. Le plus fameux d'entre eux est Hugo van der Goes, à qui l'on attribue la réalisation du couple de donateurs du volet gauche, où le maître gantois a apporté beaucoup de modifications au projet initial, comme le prouve l'étude du dessin sous-jacent. Le triptyque semble avoir été achevé et livré en 1479, si l'on en croit une inscription autrefois visible sur le cadre original. Cette d'ailleurs à cette date que Van der Goes s'est rendu à Louvain pour y expertiser des œuvres inachevées de Bouts.

Une dizaine d'années après l'achèvement du triptyque, un artiste anonyme, peut-être le « Maître au feuillage en broderie » ou le «  », s'en sert comme modèle afin de réaliser une œuvre analogue (Musée des beaux-arts de Boston, inv. 63.660) à la demande du même commanditaire.

Après la mort d'Hippolyte de Berthoz, survenue en 1503, son fils Charles augmente le triptyque de deux panneaux latéraux puis en fait don à la corporation des mesureurs et porteurs de chaux, qui entretient une chapelle et un autel dédié à saint Adrien dans l'église paroissiale des Berthoz, l'église Saint-Sauveur.

En 1804, le polyptyque est acheté par l'église. Au début du , il est placé dans le nouveau musée du trésor de la cathédrale.

Attribution

Considéré entre la fin du  et le milieu du  comme l'œuvre du grand maître brugeois Hans Memling, le triptyque est attribué à Bouts par  en 1862 ainsi que par Waagen l'année suivante. Cette attribution est retenue lors de l'exposition Les Primitifs flamands à Bruges en 1902. À la même occasion, Hulin de Loo est le premier à voir la main de Van der Goes dans la réalisation du volet des donateurs.

L'attribution à Bouts, aujourd'hui généralement admise au même titre que l'intervention de Van der Goes, a été mise en doute au début du  par plusieurs historiens de l'art, qui y voyaient davantage l'œuvre d'un disciple ou d'un suiveur du maître louvaniste. Cet épigone de Bouts aurait pu être le «  » selon  ou le « Maître de la Perle du Brabant » selon d'autres auteurs tels que ,  et Hippolyte Fierens-Gevaert. Or, le triptyque de la Perle du Brabant (vers 1465, Munich, Alte Pinakothek) est aujourd'hui considéré comme une œuvre du maître de Louvain.

Plus récemment, l'intervention d'un troisième peintre a été décelée, notamment sur certaines parties d'exécution plus faible du panneau central et du volet droit. Il s'agirait du brabançon Aert van den Bossche selon Griet Steyaert ou du « Maître de l'Arrestation du Christ » selon Catheline Périer-D'Ieteren, qui voit dans cet intervenant anonyme un proche collaborateur de Bouts.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

 Till-Holger Borchert, Les Primitifs flamands à Bruges, Bruxelles, Ludion, 2019,  et 124.
 , « Hippolyte de Berthoz by Dirk Bouts and Hugo van der Goes: a Patron as Martyr », in Volker Manuth, Jos Koldeweij, Rudie van Leeuwen, Example or Alter Ego? Aspects of the Portrait Historié in Western Art from Antiquity to the Present, Nijmeegse Kunsthistorische Studies, vol. XXII, Turnhout, 2016, -143 (consultable en ligne sur Academia.edu).
 , Artistic Patronage in Bruges Institutions, ca. 1440-1482 (thèse de doctorat en histoire de l'art), UCSB, Santa Barbara, 1992, -273 (consultable en ligne sur le site de la bibliothèque universitaire de Gand).
 , « Le triptyque du Martyr de saint Hippolyte à la lumière de nouvelles recherches : une œuvre à trois mains ? », Revue belge d'archéologie et d'histoire de l'art, LXXIII, 2004, -37 (consultable en ligne sur le site de l'Académie royale d'archéologie de Belgique).
 Catheline Périer-D'Ieteren, Thierry Bouts : l'œuvre complet, Bruxelles, Fonds Mercator, 2005, -357, cat. A7.
 Griet Steyaert, « De triptiek met de Marteling van de heilige Hippolytus », in Arnout Balis (dir.), Florissant: Bijdragen tot de Kunstgeschiedenis der Nederlanden (15de-17de eeuw) : Liber Amicorum Carl van de Velde, Bruxelles, 2005, -63.
 , Bruges et ses environs, Bruges, Beyaert-Defoort / Londres, Barthés & Lowell, 1862, -68.
 William Henry James Weale, Exposition des primitifs flamands et d'art ancien, Bruges, Desclée, de Brouwer & , 1902, -17, cat. 37 (consultable en ligne sur Internet Archive).

Liens externes

 Présentation et photographies sur le site de la  (consulté le 5 décembre 2021).
 Présentation sur le site de la cathédrale Saint-Sauveur (consulté le 5 décembre 2021).
 Photographies par Hugo Maertens sur le site du  (consulté le 5 décembre 2021).

Tableau des années 1470
Triptyque
Tableau de Dirk Bouts
Tableau de Hugo van der Goes
Œuvre d'art à Bruges

Triptyque du martyre de saint Hippolyte