Livio Berruti (born 19 May 1939) is an Italian former athlete who was the winner of the 200-meter dash in the 1960 Summer Olympics.

He won five medals, at individual level, and three medals with the national relay team at the International athletics competitions.

Biography

Berruti was born in Turin where he attended Liceo Classico "Cavour". After high school, while pursuing a degree in chemistry, he competed in the 1960 Rome Olympics. In the semi-finals of the 200 m, spurred by the home crowd, he unexpectedly ran in 20.5 seconds, equalling the then world record for that distance. This made him a surprise outsider for the final, later that day. In that race, Berruti, who was noted for always running with black glasses and white socks, once again clocked 20.5, beating the American favourites to the gold medal.

Anchoring the Italian 4 × 100 m relay team, Berruti narrowly missed out on a second Olympic medal, finishing in 4th. His world record was not beaten until June 1962, but his performance remained a European record for a further two years, until 21 June 1964.

His Olympic victory, at the beginning of his career, would remain his best achievement. His three appearances at the European Championships only brought him a 7th place in the 1966 200 m final. He did, however, win Italian titles in both the 100 and 200 m from 1957 until 1962, and two more 200 m titles in 1965 and 1968. Berruti also made two more Olympic appearances, in 1964 and 1968. On both occasions, he reached the final of the 4 × 100 m relay, and also placed 5th in the 200 m final of 1964.

Olympic results

National titles
Livio Berruti has won 14 times the individual national championship.
6 wins in the 100 metres (1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962)
8 wins in the 200 metres (1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1965, 1968)

Awards
On 7 May 2015, in the presence of the President of Italian National Olympic Committee (CONI), Giovanni Malagò, was inaugurated in the Olympic Park of the Foro Italico in Rome, along Viale delle Olimpiadi, the Walk of Fame of Italian sport, consisting of 100 tiles that chronologically report names of the most representative athletes in the history of Italian sport. On each tile are the name of the sportsman, the sport in which he distinguished himself and the symbol of CONI. One of these tiles is dedicated to Livio Berruti.

See also
 Italy national relay team
 Men's 100 metres European record progression
 Men's 200 metres European record progression
 Men's 200 metres world record progression
 FIDAL Hall of Fame
 Legends of Italian sport - Walk of Fame

References

Bibliography

External links

1939 births
Living people
Sportspeople from Turin
Italian male sprinters
World record setters in athletics (track and field)
Athletes (track and field) at the 1960 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 1964 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 1968 Summer Olympics
Olympic gold medalists for Italy
Athletics competitors of Fiamme Oro
Medalists at the 1960 Summer Olympics
Olympic gold medalists in athletics (track and field)
Mediterranean Games gold medalists for Italy
Mediterranean Games silver medalists for Italy
Athletes (track and field) at the 1963 Mediterranean Games
Athletes (track and field) at the 1967 Mediterranean Games
Universiade medalists in athletics (track and field)
Mediterranean Games medalists in athletics
FISU World University Games gold medalists for Italy
Universiade bronze medalists for Italy
Olympic athletes for Italy
Italian Athletics Championships winners
Medalists at the 1959 Summer Universiade
Medalists at the 1963 Summer Universiade
Medalists at the 1967 Summer Universiade

Livio Berruti


An Ehrharta brevifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Adolph Schrader. An Ehrharta brevifolia in nahilalakip ha genus nga Ehrharta, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ehrharta

Ehrharta brevifolia


Hasan Tahsin peut désigner :
 Hasan Tahsin Pacha (1845-1918) ;
 Hasan Tahsin Uzer (1877-1939) ;
 Hasan Tahsin (1888-1919).

Hasan Tahsin (homonymie)


ZDNET is a business technology news website owned and operated by Red Ventures. The brand was founded on April 1, 1991, as a general interest technology portal from Ziff Davis and evolved into an enterprise IT-focused online publication.

History

Beginnings: 1991–1995

ZDNET began as a subscription-based digital service called "ZiffNet" that offered computing information to users of CompuServe. It featured computer industry forums, events, features and searchable archives.

Initially, ZiffNet was intended to serve as a common place to find content from all Ziff-Davis print publications. As such, ZiffNet was an expansion on an earlier online service called PCMagNet for readers of PC Magazine. Launched in 1988, PCMagNet in turn was the evolution of Ziff Davis' first electronic publishing venture, a bulletin board, which launched in 1985.

On June 20, 1995, Ziff-Davis announced the consolidation of its online information services under a single name, ZD Net. The service had grown its membership to 275,000 subscribers across six platforms: CompuServe, Prodigy, AT&T Interchange, the Microsoft Network, AppleLink and eWorld.

In late 1994, Ziff-Davis expanded onto the World Wide Web under the name "ZD Net". Dan Farber, former editor-in-chief of PC Week and MacWeek, was named editor-in-chief of the property. By June 1995, the site was recording web traffic of 2.5 million pageviews per week.

Early history: 1995–2000

By its fifth anniversary in 1996, the collective "ZD Net" brand—now on the Web, America Online, Microsoft Network and Prodigy—counted 300,000 subscribers and was named the second-highest grossing advertising site on the web. The site also expanded overseas: initially to France, Germany and the United Kingdom; later to China, Australia, Hong Kong, Italy, Korea, Malaysia, Russia, Spain, Taiwan and India.

In 1997, the website—now the brand's flagship property—underwent another redesign that featured topical "channels" of content. It also marked the change in name from "ZD Net" to "ZDNet".

ZDNET News

Two months prior, the company launched ZDNet News, or "ZDNN", the site's first dedicated section to original reportage. Among the journalists hired to staff the department were former Computer Shopper executive editor Charlie Cooper, San Jose Mercury News business editor Steve Hamm, PC Week Inside senior editor Bill Snyder, PC Week editor John Dodge, Computerworld editor Michael Fitzgerald and PC Week editorial director Jim Louderback.

The appointment of digital publishing executive Dan Rosensweig as ZDNet's first president capped a year of significant change for the brand.

In 1998, ZDNet launched "Inter@active Investor", or ZDII, a spin-off website for investors that offered financial news and information on technology companies.

ZDTV

On May 11, 1998, Ziff-Davis launched ZDTV as the first cable television channel and website to offer 24-hour programming about computing and the Internet. The venture, which was partly owned by Vulcan Enterprises, was supported with a staff of 170 and incorporated ZDNet content on its website, ZDTV.com. The channel would later become Tech TV.

By the end of 1998, ZDNet was the dominant technology brand online. It led its closest rival, CNET, by a 26 percent margin and was the 13th most popular site on the Web, reaching 8.4 million users, or 13.4 percent of all users on the Web. The site would reach an additional 600,000 users within a year.

ZDNET the company

In 1999, Ziff-Davis spun ZDNet off as a separate company and offered it as a tracking stock, ZDZ, to accompany the parent stock, ZD. An initial public offering raised $190 million, but the tracking stock was eliminated in early 2000 and revived as common stock. The new company soon acquired Updates.com, a software upgrade service. It was incorporated into the site's "Help Channel."

Consumer expansion

In 1999, ZDNet also launched "Tech Life", a network of six consumer-focused tech sites intended to attract parents ("FamilyPC"), music listeners ("ZDNet Music"), gadget enthusiasts ("ZDNet Equip"), gamers ("ZDNet GameSpot") and basic users ("Internet Life" with Yahoo).

It also launched "Computer Stew," a web-based comedy show about technology that featured John Hargrave and Jay Stevens, as well as the first ZDNet Holiday Gift Guide.

On December 30, 1999, ZDNet launched a $25 million branding campaign in response to a $100 million advertising campaign launched by rival CNET.

ZDNet's lead over the competition narrowed by 2000. Despite a record 10.7 million unique users in January, it managed only a 13 percent lead over the next competitor. By mid-2000, ZDNet had expanded to 23 countries in 14 languages on six continents.

The CNET years: 2000–2007

On July 19, 2000 CNET Networks (ZDNet's largest rival) announced that it would acquire ZDNET for about $1.6 billion. Some analysts thought that the merger of CNET and ZDNET would lead to redundancy in their product offerings, but research revealed that their target audiences had just 25 percent overlap.

In 2001, Ziff Davis Media Inc. reached an agreement with CNET Networks Inc. and ZDNET to regain the URLs lost in the 2000 sale of Ziff Davis Inc, to Softbank Corp.

In 2002, CNET Networks launched ZDNET sister site Builder.com, a site intended for enterprise software developers. On July 7, 2002, CNET Networks acquired Newmediary for its database of more than 30,000 enterprise IT white papers. ZDNET had integrated its services into its "Business & Technology" channel as early as January 2001.

Realignment

In 2003, CNET Networks redesigned and relaunched ZDNet as an enterprise-focused publication intended to help business executives make better technology decisions.

The entire site was realigned as part of a CNET Networks B2B portfolio that included CNET News.com, Builder.com and TechRepublic.

A "Tech Update" section was created to serve as a directory of proprietary IT research (dubbed "IT Priorities"), and a new "Power Center" was implemented to prominently feature webcasts, white papers and case studies from partners. ZDNet also offered eight enterprise-targeted newsletters, as well launched its first blogs.

In 2005, ZDNet Government was launched. Editorial features included writing by former Utah CIO Phil Windley, TechRepublic columnist Ramon Padilla and CNET News reporter Declan McCullagh. ZDNet also launched its first original podcasts in 2005.

ZDNET Blogs

In 2006, ZDNET experienced another redesign that reduced its editorial focus on traditional news articles and product reviews and emphasized a growing network of expert bloggers, now totaling more than 30. The blogs covered topics such as enterprise IT, open source, Web 2.0, Google, Apple and Microsoft, and featured journalists David Berlind, Mary Jo Foley and Larry Dignan.

On February 19, 2008, Larry Dignan was appointed editor-in-chief of ZDNet and editorial director of TechRepublic, replacing Dan Farber, who became editor-in-chief of CNET News.com.

The CBS years: 2008–2020

On May 17, 2008, CBS Corporation announced that it would acquire CNET Networks for approximately $1.8 billion. The entire company would be organized under its CBS Interactive division.

In May 2010, ZDNet redesigned its site to place emphasis on the topics its blog network covers—now "Companies," "Hardware," "Software," "Mobile," "Security" and "Research"—and de-emphasize the downloads and reviews it imported from CNET post-merger.

After the CBS Corporation merged with Viacom to form ViacomCBS in 2019, ZDNet was sold to Red Ventures in September 2020. On August 17, 2022, ZDNet announced "the biggest upgrade in the 31-year history of the brand, including a new hand-drawn logo and new brand color, 'Energy Yellow'", in anticipation of "a wave of technology advances to sweep the world's biggest industries in the years ahead."

Content

ZDNet operates a network of about 50 blogs loosely aligned by its major verticals: companies, hardware, software, mobile, security and IT research. Within those general areas are blogs on gadgets, management strategy, social media, datacenters, technology law, SOA, healthcare, CRM, virtualization and sustainability. The site also offers product reviews on consumer gadgets, electronics and home office equipment.

Awards and recognition

At the 14th Annual Computer Press Awards in 1999, ZDNet was adjudged the Best Overall Online Site.

In 2007, the Association of Online Publishers awarded ZDNet UK under the Business Website category for its contribution to innovation in incorporating Web 2.0 and community features effectively on its site.

International editions

ZDNET Japan
A Japanese news publishing company called Asahi Interactive owns the ZDNet Japan website.

ZDNET UK
The ZDNet UK Live feature displays real time news updates and comments on the website and on social media including Twitter.

Other editions
Other country editions include Australia, Asia, Belgium, China, Germany, Netherlands, UK and France, in their native languages.

References

External links

Internet properties established in 1991
American technology news websites
Computing websites
Former CBS Interactive websites
Red Ventures
2008 mergers and acquisitions
2020 mergers and acquisitions

ZDNET


Hrvatska republička nogometna liga – Jug (također i kao Hrvatska nogometna liga – Južna skupina) je bila jedna od dvije skupine Hrvatske lige (Hrvatske republičke lige, Hrvatske nogometne lige), trećeg stupnja nogometne lige u Jugoslaviji u sezoni 1951.
Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bio Šibenik, koji je potom s prvakom Sjeverne skupine – Naprijedom iz Siska igrao za prvaka Hrvatske.
Za narednu sezonu – 1952., je reformiran sustav natjecanja, te je republička liga ukinuta, a umjesto nje je igrano u pet posaveznih liga (Osijek, Rijeka, Split, Zagreb – Grad i Zagreb – Pokrajina), prvaci čijih su razigravali za prvaka Hrvatske. Republička liga za Hrvatsku je obnovljena tek od sezone 1973./74.

Ljestvica

 Pula počela natjecanje kao Proleter.

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Doigravanje za prvaka Hrvatske
Igrano 30. listopada i 4. studenog 1951. godine.

{| style="font-size: 90%
|-
|'Šibenik  || || - || ||Naprijed Sisak || ||1:0, ||1:1
|-
|}Šibenik'' prvak Hrvatske.

 Izvori:

Povezani članci
 Prvenstvo Hrvatske u nogometu
 Hrvatska republička nogometna liga – Sjever 1951.

Izvori
 exyufudbal.in.rs, sezona 1951. - Hrvatska liga , pristupljeno 3. studenog 2017.

1951 Jug
1951 Hrvatska

Hrvatska republička nogometna liga – Jug 1951.


Raunkiærovi životni oblici biljaka, sustav za kategorizaciju životnog oblik biljaka koji je osmislio danski botaničar Christen Christensen Raunkiær, i kasnije ga proširivali različiti autori.

U klasifikaciji životnih formi zadražao se na položajima njihovih organa koji preživaljavaju, odnosno razinu zaštite koja se daje pupoljcima, tijekom godišnjih doba nepovoljnih za rast i njihovom položaju, odnosno blizini ili udaljenosti od površine zemljišta (podloge) u zraku, tlu ili vodi.

Prema ovoj klassifikaciji biljni svijet podijeljen je na nekoliko imenovanih osnovnih formi (kratice korištene u SID-u su navedene u zagradama)

 Fanerofita (phan.), Phanerophyta (gr. phaneros -vidljiv, očit, phyton -biljka); stabljike su drvene i postojane, a pupoljci su obično izloženi 3 m ili više iznad razine zemlje. Ova kategorija uključuje stabla i veliko grmlje.
 Nanofanerofita (nanophan.), Također imaju drvenaste, postojane stabljike, ali su niže od 3 metra, s pupoljcima tipično smještenim između 0,5 i 3 m iznad razine zemlje. Ova kategorija uključuje manje grmlje.
 zeljaste fanerofite  (herb. phan.) ovu kategoriju čine trave (zeljasto bilje), jednogodišnje, dvogodišnje i trajnice i uključuju tropske vrste kao što su banane i plantain.
 hamefita (cham.) Chamaephyta, (gr. hamai -na zemlji); mogu imati stabljike koje su zeljaste ili drvenaste i ustrajne, te imaju pupove koji se nalaze iznad razine tla, ali nikada više od 50 cm. Ova grupa obuhvaća patuljaste grmlje i neke višegodišnje biljke.
 hemikriptofita (hemicr.) Hemicryptophyta, (gr. hemi -pola, krypteos -sakriven); imaju zeljaste stabljike koje često umiru u nepovoljnim godišnjim dobima, a preživjeli pupoljci postavljeni su ili na (ili samo ispod) razine tla. Ova skupina uključuje mnoge dvogodišnje i višegodišnje biljke, uključujući one u kojima se pupoljci rastu iz bazalne rozete.
 geofita (nema kraticu) ili kriptofitne biljke, Cryptophyta (gr. krypteos -sakriven);  imaju stabljike koje umiru u nepovoljnim godišnjim dobima, a biljka preživljava kao lukovica, rizom, gomolj ili korijen.
 terofita  (ther.) Therophyta, (gr. theros-toplogodišnje doba); prođu cijeli životni ciklus tijekom povoljne sezone, a prežive nepovoljnu sezonu kao sjeme. Ova grupa uključuje sve godišnje bilje.
 epifita (epi.) Rastu na drugim biljkama (njihovi rastući pupoljci nastaju na drugoj biljci).
 helofita ((hel.)) su biljke kojima su preživjeli pupoljci na ili ispod razine vode, ali imaju cvjetove i lišće koji će izrasti iznadf površine. Grupa obuhvaća mnoga močvarna vodena bilja.
 hidrofita (hydro.) su u potpunosti vodeno bilje u kojima su preživjeli pupoljci potopljeni ili pokopani u tlu ispod vode. Njihove stabljike i vegetativni izbojci rastu posve pod vodom, a lišće može biti potopljeno ili plutajuće, a samo dijelovi koji nose cvijet mogu se pojaviti.

Izvori

Biljke

Raunkierovi životni oblici biljaka


Le Chalet (título original en francés; en español, El chalé) es una opéra-comique en un acto con música de Adolphe Adam y libreto en francés de Eugène Scribe y Mélésville basado en el singspiel Jery und Bätely de Goethe. La partitura reutiliza material de la cantata del propio Adam Ariane a Naxos (1825), con la que obtuvo el Prix de Rome. El texto del singspiel había sido musicado anteriormente por Winter, 1790 y Kreutzer, 1810, y posteriormente por Donizetti, 1836 y Rietz, 1840.

Historia
La ópera se estrenó en París, en la Opéra-Comique (Salle de la Bourse) el 25 de septiembre de 1834. La obra tuvo una larga y exitosa carrera en la Opéra-Comique; alcanzó su representación n.º 500 en 1851, la n.º 1.000 en 1873 y la 1.500 en 1922 con Miguel Villabella como Daniel.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase no aparece entre las óperas representadas en el período 2005-2010.

Personajes

Referencias
Notas

Fuentes citadas
 Forbes, Elizabeth (1992). "Chalet, Le" en Sadie 1992, vol. 1, p. 816.
 Jowers, Sidney Jackson; Cavanagh, John (2000). Theatrical Costume, Masks, Make-up and Wigs: A Bibliography and Iconography. Londres: Routledge. ISBN 9780415247740.
 Sadie, Stanley, editor (1992). The New Grove Dictionary of Opera (4 vols.). Londres: Macmillan. ISBN 9781561592289.
 Wolff, Stéphane (1953). Un demi-siècle d'Opéra-Comique (1900-1950). París: André Bonne.
Licencia

Enlaces externos

Óperas de Adolphe Adam
Óperas en francés
Óperas estrenadas en París
Óperas de 1834
Música basada en obras de Johann Wolfgang von Goethe

Le Chalet


Alexis Pinturault (Moûtiers, 20 de marzo de 1991) es un deportista francés que compite en esquí alpino.

Participó en tres Juegos Olímpicos de Invierno, obteniendo tres medallas, bronce en Sochi 2014, en el eslalon gigante, y dos en Pyeongchang 2018, plata en la prueba combinada y bronce en eslalon gigante, y el quinto lugar en Pekín 2022 (equipo mixto).

Ganó ocho medallas en el Campeonato Mundial de Esquí Alpino entre los años 2015 y 2023.

Palmarés internacional

Referencias

Esquiadores alpinos de Francia
Esquiadores alpinos de Francia en los Juegos Olímpicos de Sochi 2014
Esquiadores alpinos de Francia en los Juegos Olímpicos de Pyeongchang 2018
Esquiadores alpinos de Francia en los Juegos Olímpicos de Pekín 2022
Medallistas olímpicos de plata de esquí alpino
Medallistas olímpicos de bronce de esquí alpino
Medallistas olímpicos de plata de Francia
Medallistas olímpicos de bronce de Francia
Medallistas olímpicos de bronce de Sochi 2014
Medallistas olímpicos de plata de Pyeongchang 2018
Medallistas olímpicos de bronce de Pyeongchang 2018
Campeones mundiales de esquí alpino
Franceses del siglo XXI
Nacidos en Moûtiers

Alexis Pinturault


Carlos Sousa Reis  (Lisboa, ?  17 de Outubro de 2022), foi um biólogo marinho e professor português.

Biografia
Nasceu na cidade de Lisboa.

Destacou-se pelo seu papel no campo da biologia marinha, tanto em Portugal como noutros países, tendo sido investigador e professor universitário, e colaborado com grandes nomes da ciência marítima nacional, como Luiz Saldanha e Mário Ruivo Ocupou funções como presidente e vice-presidente no INIP - Instituto Nacional de Investigação das Pescas, entre 1987 e 1992, e no IPIMAR - Instituto Português de Investigação do Mar, de 1992 a 1996. Durante os seus mandatos, deu uma especial atenção à economia costeira e à sustentabilidade do ambiente marítimo, tendo dado um contributo importante para a cooperação da investigação pesqueira com os Países Africanos de Língua Oficial Portuguesa. Exerceu igualmente como biólogo, investigador e professor na Faculdade de Ciências de Lisboa, nos campos da Ecologia Marinha, Recursos Vivos Marinhos, Pescas e Ordenamento do Litoral. Durante a sua carreira publicou mais de quarenta trabalhos, tanto a nível indivídual como em colaboração com outros autores.

Entre 1988 e 1996 fez parte da Scientific Technical Economic Committee for Fisheries, uma organização da União Europeia, e de 1990 a 1996 foi delegado de Portugal no ICES (International Council for the Exploration of the Sea) e membro do Advisor Council for Fishery Management. Entre 1997 tornou-se administrador executivo do Instituto de Ciência Aplicada e Tecnologia da Faculdade de Ciências da Universidade de Lisboa, posição que manteve até 1999. Em 2003 fez parte do European Environmental Advisory Council, e entre 2003 e 2004 participou no Working Group on Coastal Zones and Marine Environment. Também entre 2003 e 2004, integrou a Comissão de Estratégia dos Oceanos da Presidência do Conselho de Ministros, e de 2003 a 2005 exerceu como coordenador no Programa Finisterra, organizado pelo Ministério das Cidades, Ordenamento do Território e do Ambiente. Em 2004 foi presidente de um grupo de trabalho sobre a questão do assoreamento da Lagoa de Óbidos. Foi também vogal do Conselho Nacional da Água entre 1995 e 2005, entre 2005 e 2006 integrou o Grupo de Trabalho para Definição das Bases Estratégicas para a Gestão Integrada das Zonas Costeiras, e em 2007 foi administrador-delegado da Agência Cascais Atlântico. Em 2008 fez parte da direcção do Fórum Permanente dos Assuntos do Mar. Em 2017 foi entrevistado pelo jornal Observador sobre uma medida do Conselho Internacional para a Exploração do Mar para impedir a pesca de sardinha durante quinze anos, tendo classificado esta proposta como um absurdo e uma leviandade, que teria efeitos profundos sobre a economia marítima e os hábitos alimentares potugueses. Explicou a redução nas populações de sardinha devido ao excesso de barragens e outras estruturas de retenção de água no país, que impediam o transporte de sedimentos e das areias para a faixa costeira, além do aumento substancial no número de golfinhos, que consomem as sardinhas.

Recebeu várias distinções públicas, duas das quais no campo militar, e outras três no desempenho de cargos públicos. Em 2004 foi homenageado com o Prémio do Mar Rei D. Carlos, pela obra Cefalópodes da Costa Portuguesa, publicada em conjunto com Rui Afonso Bairrão da Rosa.

Faleceu em 17 de Outubro de 2022. Na sequência da sua morte, o Instituto Português do Mar e da Atmosfera e Ordem dos Biólogos emitiram notas de pesar, onde realçaram a sua carreira como investigador e professor.

Obras publicadas
Cefalópodes da Costa Portuguesa (com Rui Afonso Bairrão da Rosa)
Polvos, Lulas e Chocos (com Rui Afonso Rosa) (2005)

Ligações externas

Biólogos marinhos de Portugal
Professores da Faculdade de Ciências da Universidade de Lisboa
Naturais de Lisboa
Mortos em 2022

Carlos Sousa Reis


Henri Foueillassar, né le  à Lanne-en-Barétous et décédé le  à Pau est un joueur français de rugby à XV, ayant notamment évolué avec la Section paloise, le Stadoceste tarbais  et l'Aviron bayonnais.

Henri Foueillassar est champion de France avec l'Aviron en 1913. Formé avec son ami Jean Domercq à la Section Paloise sous les ordres de Jim Crockwell, il est l'un des meilleurs centres français d'avant-guerre.

Pendant la guerre, il est mobilisé au 14e régiment d'infanterie et de soutien logistique parachutiste, puis réformé.

Après l'Armistice du 11 novembre 1918, il devient maire de Lanne-en-Barétous et Conseiller général du Canton d'Aramits.

Biographie

Coquelicots de Pau
Henri Foueillassar débute le rugby à XV au Lycée de Pau,en compagnie de Jean Casamajor, futur demi d'ouverture du Stade bordelais.

Section paloise
Henri Foueillassar est formé avec son ami Jean Domercq à la Section Paloise à l'école du gallois Jim Crockwell, qui impose un jeu de mouvement (appelé handball à l'époque) privilégiant la vitesse au détriment de la puissance. Il est très impliqué dans la vie du club, arbitrant parfois des matchs de l'équipe seconde.

Foueillassar débute en équipe première aux côtés de Victor Bernicha à partir de 1907.

Stadoceste tarbais
En 1910, Foueillassar rejoint les rivaux du Stadoceste tabais, où Jules Soulé développe une fameuse armada.

Aviron bayonnais
Foueillassar opte finalement pour l'Aviron bayonnnais, avec il est champion de France en 1913.

Carrière politique
Maire de Lanne-en-Barétous. Il dispute un match de vétérans face au FC Oloron. Il devient Conseiller Général du Canton d'Aramits le  jusqu'à sa mort le .

Références

Liens externes

Joueur français de rugby à XV
Centre (rugby à XV)
Joueur de la Section paloise
Joueur du Stado Tarbes PR
Joueur de l'Aviron bayonnais
Conseiller général des Pyrénées-Atlantiques
Maire des Pyrénées-Atlantiques
Naissance dans les Basses-Pyrénées
Naissance en août 1888
Décès en mai 1940
Décès à Pau
Décès à 51 ans

Henri Foueillassar


The Lombard League (Liga Lombarda in Lombard, Lega Lombarda in Italian) was a medieval alliance formed in 1167, supported by the popes, to counter the attempts by the Hohenstaufen Holy Roman emperors to assert influence over the Kingdom of Italy as a part of the Holy Roman Empire.

At its apex, it included most of the cities of Northern Italy, but its membership changed with time. With the death of the third and last Hohenstaufen emperor, Frederick II, in 1250, it became obsolete and was disbanded.

Although having the military purpose as preponderant, the Lombard League also had its own stable government, considered one of the first examples of confederation in Europe.

History

The association succeeded the Veronese League, established in 1164 by Verona, Padua, Vicenza, and the Republic of Venice, after Emperor Frederick I Barbarossa had claimed direct Imperial control over Italy at the 1158 Diet of Roncaglia and began to replace the podestà magistrates by his own commissioners. It was backed by Pope Alexander III (the town of Alessandria was named in his honour), who also wished to see Frederick's power in Italy decline.

Formed according to tradition following the oath of Pontida on 7 April 1167, the Lombard League included—beside Verona, Padua, Vicenza and Venice—cities like Crema, Cremona, Mantua, Piacenza, Bergamo, Brescia, Milan, Genoa, Bologna, Modena, Reggio Emilia, Treviso, Vercelli, Lodi, Parma, Ferrara and even some lords, such as the Marquis Malaspina and Ezzelino da Romano.

Though not a declared separatist movement, the League openly challenged the emperor's claim to power (Honor Imperii). Frederick I strived against the cities, especially Milan, which already had been occupied and devastated in 1162. He nevertheless was no longer able to play off the cities against each other.

At the Battle of Legnano on 29 May 1176, the emperor's army finally was defeated. The Treaty of Venice, which took place in 1177, established a six-year truce from August, 1178 to 1183, when in the Peace of Constance a compromise was found where after the Italian cities agreed to remain loyal to the Holy Roman Empire but retained local jurisdiction and droit de régale over their territories. Among the League's members, Milan, now favoured by the emperor, began to take a special position, which sparked conflicts mainly with the citizens of Cremona.

The Lombard League was renewed several times and upon the death of Frederick I's son Henry VI in 1197 once again gained prestige, while Henry's minor son, Frederick II, elected king, had to fight for the throne against his Welf rival Otto IV. In 1226 Frederick, sole king since 1218 and emperor since 1220, aimed to convene the princes of the Holy Roman Empire in Italy in order to prepare the Sixth Crusade.

The efforts of Emperor Frederick II to gain greater power in Italy were aborted by the cities, which earned the League an Imperial ban. The emperor's measures included the taking of Vicenza and his victory in the 1237 Battle of Cortenuova which established the reputation of the emperor as a skillful strategist. Nevertheless, he misjudged his strength, rejecting all Milanese peace overtures and insisting on unconditional surrender. It was a moment of grave historic importance, when Frederick's hatred coloured his judgment and blocked all possibilities of a peaceful settlement. Milan and five other cities withstood his attacks, and in October 1238 he had to unsuccessfully raise the siege of Brescia.

The Lombard League once again receiving papal support by Gregory IX, who excommunicated Frederick II in 1239, and effectively countered the emperor's efforts. During the 1248 Siege of Parma, the Imperial camp was assaulted and taken, and in the ensuing battle the Imperial side was routed. Frederick II lost the Imperial treasure and with it any hope of maintaining the impetus of his struggle against the rebellious communes and against the pope. The League was dissolved in 1250 when Frederick II died. Under his later successors the Empire exerted much less influence on Italian politics.

Civil government
In addition of being a military alliance, the Lombard League was one of the first examples of confederal system in the world of communes. Indeed, the League had a distinct council of its members, called Universitas, consisting of representatives appointed by individual municipalities, and voted by majority in various fields (such as the admission of new members, war and peace with the Emperor), powers that grew more and more with the years. The Universitas obtained regulatory, tax and judicial power, a system comparable to that of a present-day republic.

In the first period of the League the communes had little to do with confederal affairs, and the members of the Universitas were independent. In the second period, the municipalities gained some influence, but as a counterweight, members were more involved in the municipal council policy. In addition, the League abolished the duties with the creation of a customs union.

See also
Pontida's Oath
Polish October
Stadtrecht (Town Rights)
Natolin faction
Städtebund (Town League)
Guelphs and Ghibellines
Old Swiss Confederacy
Lusatian League
Décapole
Hanseatic League
Ariberto da Intimiano

References

Sources
 G. Fasoli. "La Lega Lombarda --Antecedenti, formazione, struttura." Problema des 12.Jahrhunderts.
 Vortraege und Forchungegen, vol. 12 (1965–7), pp. 143–60.
 "Lombard League (Italian history)." Encyclopædia Britannica (2008).
 Raccagni, Gianluca (2010). The Lombard League (1164–1225). Oxford University Press.
Laven, D. (2010). "The Lombard League in Nineteenth-Century Historiography, c.1800–c.1850." In: Berger, S., Lorenz, C. (eds). Nationalizing the Past. Writing the Nation: National Historiographies and the Making of Nation States in 19th and 20th Century Europe. London: Palgrave Macmillan. .

External links

12th-century military alliances
13th-century military alliances
Wars of the Guelphs and Ghibellines
Medieval Italy
History of Lombardy
1167 establishments in Europe

Lombard League


An Carex neochevalieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal ngan Auguste Jean Baptiste Chevalier. An Carex neochevalieri in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex neochevalieri


The Willow River is a tributary of the Mississippi River, approximately 76 mi (122 km) long, in northern Minnesota in the United States.

It rises in It is formed by the confluence of the North Fork Willow River and South Fork Willow River in East Cass.

Willow River was so named from the growth of willows in what were swampy areas.

References

See also
List of Minnesota rivers

Rivers of Minnesota
Tributaries of the Mississippi River
Rivers of Aitkin County, Minnesota
Rivers of Cass County, Minnesota

Willow River (Mississippi River tributary)


Takumi Minamino (japanski: 南野 拓実) (Osaka, 16. siječnja 1995.) japanski je nogometaš koji igra na poziciji lijevog krila. Trenutačno igra za Monaco.

Klupska karijera
Igrao je za japansku Cerezo Osaku, austrijski Red Bull Salzburg te za engleske klubove Liverpool i Southampton.

Reprezentativna karijera
Za japansku reprezentaciju igra od 2015. godine. Bio je pozvan na SP 2014. koji se održao u Brazilu, no nije nastupao na istom.

Do sada je za Japan odigrao 26 utakmice, uz 12 postignutih pogodaka.

S japanskom reprezentacijom do 23 godine  igrao je na Olimpijskim igrama 2016.

Statistika

Vanjske poveznice
National Football Teams

Japanski nogometaši
Nogometaši Red Bull Salzburga
Nogometaši Liverpoola
Nogometaši Monaca
Nogometaši Southamptona
Aktivni nogometaši

Takumi Minamino


Wasmes es una localidad belga de la región de Valonia y la provincia de Henao perteneciente al municipio de Colfontaine.

Enlaces externos
 Website

Localidades de la provincia de Henao

Wasmes


Fernando Justo López de Zavalía (San Miguel de Tucumán, 1 de enero de 1929-ibidem, 7 de enero de 2005) fue un jurista, docente y político argentino. Fue uno de los principales referentes de la literatura jurídica argentina en cuanto al derecho privado, vocal en la Corte Suprema de Justicia de su provincia, constituyente provincial y nacional, e inclusive candidato a Presidente de la Nación en 1995.

Biografía

Primeros años
Nació el 1 de enero de 1929, fueron sus padres don Roque López Del Sar, y doña Julia Teodora de Zavalía Heller; por línea materna era sobrino nieto de don Juan Heller, y por la paterna estaba emparentado con Juan B. Terán. Ingresó en el Colegio del Sagrado Corazón de San Miguel de Tucumán a la edad de 5 años. El resto del primario lo cursó en la Escuela Normal y la escuela secundaria en el Colegio Nacional Bartolomé Mitre. Posteriormente, estudió en la Universidad de Buenos Aires donde obtuvo los títulos de Abogado y Doctor en Derecho y Ciencias Sociales, con tesis doctoral en el campo del Derecho Público en la que defendiera la constitucionalidad de la reforma de 1949.

Se casó con Julia Susana Franzini en 1962, y tuvieron cuatro hijos, tres de ellos también abogados. Fue fervientemente católico, y defensor de la vida del nasciturus. Sin embargo, se definía como un liberal católico.

Actividad docente y académica
En la Facultad de Derecho y Ciencias Sociales de la Universidad Nacional de Tucumán. A partir del año 1954, ejerció la docencia en dicha Facultad, en la que enseñó, en distintas épocas y cargos, las materias Derecho Civil I, II, III, y IV, hasta alcanzar, por concurso, la titularidad de la Cátedra de Derecho Civil III, en el año 1959, y más adelante la de Derecho Civil IV (1978), en las que permaneció hasta su renuncia acaecida en el año 1987. Tuvo además a su cargo, durante varios períodos a partir del año 1962, la Dirección del Curso de Adiestramiento del Doctorado en Derecho Civil, y apadrinó, entre otras, las tesis doctorales de Ignacio Colombres Garmendia, René A. Padilla, y Ernesto Wayar. En la cátedra, y a diferencia de sus maestros Guillermo Borda y Jorge Joaquín Llambías, se mostró más próximo a Immanuel Kant que a Tomás de Aquino, de quien era seguidor, como un neokantiano y kelseniano, confeso admirador de Rudolf Stammler, Gustav Radbruch, y Giorgio Del Vecchio, tal cual lo revela una lectura de sus obras, y sobre todo sus concepciones sobre el contrato, y la relación jurídica real.

Se desempeñó también, como Director del Instituto de Enseñanza Práctica, del que fue su fundador; como Director de la Revista Jurídica de la UNT; Jefe de la Sección de Derecho Comparado; Consejero por los profesores titulares ante los Consejos Universitarios de la Facultad y de la Universidad; y como Director del Instituto de Derecho Civil y Comparado de la Facultad de Derecho y Ciencias Sociales de la UNT, desde 1964 hasta 1987. Además, la representó ante numerosas Jornadas y Congresos, e incluso presidió las Terceras Jornadas de Derecho Civil, y el VI Congreso Internacional de Derecho Procesal. En 1987 renunció a su cátedra, disconforme con los turnos extraordinarios de exámenes (casi uno mensual), que interrumpían el dictado ordinario de clases. El detonante de dicha renuncia, fue la negativa por parte de las autoridades de la Facultad a tratar el otorgamiento de una licencia oportunamente solicitada, para asistir en Roma a un Congreso de Derecho Romano en homenaje a Dalmacio Vélez Sársfield, al que había sido especialmente invitado por los organizadores; frente a dicha renuncia el consejo directivo de la facultad dispuso designar una Comisión Especial para que gestionara su reconsideración, pero la renuncia se mantuvo, y quedó desvinculado de dicha Facultad, a la que solamente volvió años más tarde, para dictar conferencias, o clases en cursos de postgrado.

En los últimos años, se desempeñó como Profesor Titular del Curso de Doctorado de la Universidad Católica Argentina, en la ciudad de Buenos Aires. Recibió la distinción de "Maestro del Derecho" otorgada por la Academia Nacional de Derecho de Córdoba , como así mismo designado director honorario del Instituto de Derecho Civil del Colegio de Escribanos de la Provincia de Buenos Aires y de la Universidad Notarial Argentina, y Colegiado Honorario del Colegio Público de Abogados de la Capital Federal. Fue también miembro de número de la Academia Nacional de Derecho de Rosario, correspondiente de la Academia Nacional de Derecho y Ciencias Sociales de Buenos Aires.

En el año 1976 fue convocado a integrar la Comisión de Asesoramiento Legislativo, organismo disuelto unos pocos meses más tarde, y durante el mismo año, a pedido de sus propios miembros.

Actividad en la función pública
Fuera del ámbito académico, fue Vocal de la Corte Suprema de Justicia de la Provincia (1966-1976); conjuez, con desempeño efectivo, de la Corte Suprema de Justicia de la Nación; conjuez de la Excma. Cámara Federal de Apelaciones de Tucumán; Presidente de la Comisión redactora del Anteproyecto de ley registral.

Perteneciente a una familia con tradicional y reconocida militancia en la Unión Cívica Radical, ya que tanto su padre como su abuelo ocuparon cargos electivos representando a dicha agrupación, su ingreso en política fue, sin embargo, tardío y de la mano de otras fuerzas partidarias. Militó en el Partido de Centro, por entonces presidido por José Manuel Avellaneda, que luego concurriría, junto a un desprendimiento de Defensa Provincial Bandera Blanca, y algunas personalidades independientes destacadas en distintos quehaceres en la Provincia, a formar un nuevo partido político denominado Fuerza Republicana. Desde el año 1989 hasta el año 1993 representó, como Diputado Nacional. En su paso por el congreso se destacaron debates y discursos dados como el de la ley de convertibilidad, a la cual se opuso; fue el único de los nueve diputados nacionales por Tucumán que se negó a dar quorum para la privatización de Yacimientos Petrolíferos Fiscales, pues en un intento por romper ese quorum para que cayera la sesión, abandonó el recinto junto al bloque de la Unión Cívica Radical después de que hiciera uso de la palabra Raúl Baglini, radical mendocino, y anunciara que su bloque no podía participar de dicha votación.

En 1990, fue elegido Convencional Constituyente para la reforma de la Constitución de la Provincia de Tucumán, reforma de la que fue su principal inspirador, y en la que impulsó importantes reformas que impactarían en la clase política, inclusive dentro de su partido; tal fue el caso de la creación de un órgano de control como el Tribunal constitucional, y la no reelección del gobernador, intendentes municipales, legisladores y concejales municipales. A su instancia, esa convención sesionó completamente Ad-Honorem, sin generar al erario provincial, ningún desembolso en concepto de dietas o gastos de representación.

En 1994 fue elegido Convencional Constituyente para la reforma constitucional argentina de 1994; una vez más, a pesar de tener, legalmente, derecho a hacerlo, renunció a percibir su jubilación como Vocal de Corte de la Provincia. En los debates se manifestó como un encendido defensor del derecho a la vida de la persona por nacer, desde su concepción en el seno materno, y fue uno de los más enérgicos opositores al Pacto de Olivos, y a la reelección de Carlos Saúl Menem; por su destacada actuación, fue uno de los oradores en la sesión de clausura de la Convención. En 1995, fue candidato a presidente, por Fuerza Republicana, partido del que se alejó pocos meses después, al negarse a participar en un procedimiento de expulsión de Rafael Bulacio, intendente de Tucumán, que sostenía fraudulento, el cual fue tiempo después invalidado por la justicia. En aquella ocasión, planteó su nulidad como presidente de la convención partidaria.

Fallecimiento y homenajes
Falleció en San Miguel de Tucumán el 3 de enero de 2005, dos días después de cumplir sus 76 años.

Su memoria fue motivo de reiterados reconocimientos y homenajes como los que, entre otros, le rindieran la Cámara de Diputados de la Nación, la legislatura de su provincia, el III Congreso Iberoamericano de Derecho Civil, las XXIII Jornadas Nacionales de Derecho Civil, la Facultad de Derecho y Ciencias sociales de la UNT, la Universidad Católica Argentina a través de su medio de prensa El Derecho, y el diario La Gaceta, en varias oportunidades.

Obras
Autor de diversos libros, entre los más destacados, como: Teoría de los contratos (5 volúmenes); Derechos reales (2 volúmenes, y en curso de redacción el resto de la materia); Curso introductorio al Derecho Registral; Fideicomiso-Leasing-Letras hipotecarias-Ejecución hipotecaria-Contratos de Consumición, y Reformas al Código Civil: Compraventa-Leasing-Permuta-Suministro. Además tiene otros numerosos trabajos, la gran mayoría publicados y algunos de ellos inéditos.

Referencias

Juristas de Argentina
Tucumanos (capital)
Candidatos presidenciales de Argentina
Convencionales constituyentes de Argentina en 1994

Fernando López de Zavalía


Der Sender Scheidt ist eine Sendeanlage der Deutschen Funkturm GmbH zur Ausstrahlung von Hörfunksignalen. Bei ihm handelt es sich um einen Typenturm. Er befindet sich auf dem Schwarzenberg nordwestlich der zur Stadt Saarbrücken gehörenden Ortschaft Scheidt.

Der Sender versorgt hauptsächlich das Stadtgebiet von Saarbrücken.

Frequenzen und Programme

Analoger Hörfunk (UKW)

Bauwerk in Saarbrücken
Scheidt Sender
Scheidt

Sender Scheidt


Ammandra, monotipski rod palmi (Arecaceae) smješten u tribus Phytelepheae, dio potporodice Ceroxyloideae. Jedina vrsta je A. decasperma iz kišnih šuma Kolumbije i Ekvadora gdje je poznata kao cabecita.

Upotreba
Pleteni iidstovi se koristre kao slamnati pod. Od velikih bijelih sjemenki, koje se obično nazivaju "biljna slonovača", izrađuje se dugmad i sitnice. Od lišća se prave košare. Za izradu metli koriste se vlakna iz lisne baze juvenilnih biljaka. Mezokarp, po mogućnosti zreli, je jestiv. Endosperm je također jestiv kada je nezreo u tekućem ili želeastom stanju. Endosperm se jede za liječenje proljeva i bolova u želucu. (Macía, M.J., Multiplicity in palm uses by Huaorani iz Amazonskog Ekvadora. 2004.)

Etimologija imena
Etimologija imena roda Ammandra prevodi se s grčkog kao "pješčani čovjek", od korijena ammos (pijesak) i andros (čovjek, u odnosu na prašnike), a epitet vrste potječe od dvije latinske riječi koje znače "deset " i "sjeme", koji opisuju najveći broj sjemenki u plodu.

Sinonimi
 Ammandra dasyneura (Burret) Barfod
 Phytelephas dasyneura Burret
 Phytelephas decasperma (O.F.Cook) Dahlgren

Izvori

Ceroxyloideae

Ammandra


An Trichoceros hajekiorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Edward Bennett ngan Eric Alston Christenson. An Trichoceros hajekiorum in nahilalakip ha genus nga Trichoceros, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichoceros

Trichoceros hajekiorum


نجم الدين عبد الله سليم هو فنان كوميدي موصلي حائز على شهادة الدكتوراه في الزراعة من جامعة الموصل وقد اشترك في العديد من الأعمال التلفزيونية الموصلية خريج معهد الفنون الجملية.

وُلد نجم الدين عبد الله عام 1957م في محلة رأس الكور في الموصل، عمل في المسرح وكذلك عمل تدريسياً في كلية الفنون الجميلة في الموصل.

المراجع

روابط خارجية

أشخاص من الموصل
خريجو جامعة الموصل
مواليد 1957
مواليد في الموصل
ممثلون عراقيون

نجم الدين عبد الله


Forever Delayed is a greatest hits album and DVD by Welsh alternative rock band Manic Street Preachers, released in 2002 by record label Epic. The album included three singles which had never appeared on earlier albums ("Motown Junk", "Suicide Is Painless" and the No. 1 hit "The Masses Against the Classes"), as well as two new songs, the single "There by the Grace of God" and "Door to the River".

The album peaked and debuted on the UK Album Chart at number 4.

Content

The album featured two new songs: the single "There by the Grace of God" and "Door to the River". "Door to the River" was originally recorded in the sessions for the Know Your Enemy album, but the band deemed the song too unfitting to the album's general style. "There by the Grace of God" could be seen as a foreshadowing of what followed the hits compilation, as it features a more electronic/keyboard-heavy style that would eventually be the main style of the band's next studio album, Lifeblood.

Several songs were edited for length ("Motorcycle Emptiness", "La Tristesse Durera (Scream to a Sigh)", "You Love Us", "Australia", "From Despair to Where", "Everything Must Go", "Little Baby Nothing" and "The Everlasting") so that more tracks could fit onto the CD (though not listed as edits in the liner notes).

The title of Forever Delayed is lifted from the lyrics of their song "Roses in the Hospital" (which does not feature on the CD album). A song called "4 Ever Delayed" was recorded for inclusion but ended up not being included. Plans of releasing it as part of a new two-disc edition of the compilation and as CD single were then toyed with but never surfaced. It eventually wound up on the band's following B-sides and rarities compilation Lipstick Traces (A Secret History of Manic Street Preachers) in 2003. The title of the greatest hits package had also been planned for several years previous; Nicky Wire first mentioned it in Simon Price's biography Everything – A Book About Manic Street Preachers, published in 1998.

Release

The compilation album reached number 4 in the UK Albums Chart, and spent a total of 19 weeks in the Top 75. To date it has gone Double Platinum (600,000 copies) in the UK. It reached number 7 in Ireland and in Finland, and it also charted within the Top 20 in Denmark. The album has sold more than one million copies since its release in 2002.

The album was promoted by the introduction of new songs such as "Door to the River" and by the single "There by the Grace of God", which peaked and debuted at number 6 in the UK Singles Chart.

The Forever Delayed DVD was released in 2002 together with the greatest hits CD and photo book that bear the same name, and features all the promo music videos from the start of the band's career released prior to the DVD. Along with the promo videos there is a selection of 14 remix videos, where the visual material is taken from clips of the other promo videos as well as backdrop visuals from the band's live concerts.

Reception

Forever Delayed is the first of three compilation albums by the Manic Street Preachers, and it was not well received by NME that stated: "So here it is, The Album That Should Not Exist. To the slogan-smothered, soul-bruised, scarred-for-the-cause skunkpunk heroes of 1991 - the scary/beautiful freaks claiming they'll self-destruct after one six million-selling album - this greatest hits would be musical treachery."

Allmusic rated the album with a 4 out of 5, saying: "Manic Street Preachers have always been a band of very specific charms, something that has not translated outside of the U.K. particularly well. Although it boasts a generous 20 tracks, the 2002 compilation Forever Delayed isn't likely to change that situation, even if it has the lion's share of their big singles, since a band devoted to sloganeering doesn't play outside of their province, or era, without some knowledge of their context."

Sputnikmusic made a track-by-track review, finishing with: "Overall I'd say this is a great introduction to the Manics, but it's nowhere near definitive. It's missing songs too many good songs (Slash N Burn especially), and it's far too biased towards This Is My Truth Tell Me Yours."

Track listing

Album

DVD

 Bonus remix videos

 "La Tristesse Durera (Scream to a Sigh)" (The Chemical Brothers remix)
 "If You Tolerate This Your Children Will Be Next" (David Holmes remix)
 "Tsunami" (Cornelius remix)
 "So Why So Sad" (Avalanches remix)
 "Faster" (The Chemical Brothers remix)
 "If You Tolerate This Your Children Will Be Next" (Massive Attack remix)
 "Kevin Carter" (Jon Carter remix)
 "You Stole the Sun from My Heart" (David Holmes remix)
 "Tsunami" (Stereolab remix)
 "Let Robeson Sing" (Ian Brown remix)
 "The Everlasting" (Stealth Sonic Orchestra remix)
 "You Stole the Sun from My Heart" (Mogwai remix)
 "A Design for Life" (Stealth Sonic Orchestra remix)
 "Ocean Spray" (Kinobe remix)

Credits

 Tracks 1, 3, 5, 7, 8, 10, 11, 13, 14, 18 and 19:
 Lyrics by Nicky Wire
 Music by James Dean Bradfield and Sean Moore
 Tracks 2, 4, 6, 12, 15, 16 and 20:
 Lyrics by Nicky Wire and Richey James Edwards
 Music by James Dean Bradfield and Sean Moore
 Track 9:
 Lyrics by Richey James Edwards
 Music by James Dean Bradfield, Nicky Wire and Sean Moore
 Track 17:
 Written by Mike Altman and Johnny Mandel

Charts and certifications

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

References

External links

Manic Street Preachers compilation albums
2002 greatest hits albums

Forever Delayed


La Société d'Études Ornithologiques de France (SEOF), est une association ornithologique française créée en 1993.

La SEOF collecte et étudie des données scientifiques fournies par des ornithologues professionnels et amateurs, et participe au développement, à la diffusion et à la valorisation de ces données. Elle s'intéresse principalement aux oiseaux de France, de ses territoires d'Outre-Mer et de la zone paléarctique. La SEOF publie la revue scientifique internationale et trimestrielle Alauda . Elle a son siège au Muséum national d'histoire naturelle de Paris.

Historique
La SEOF est née du rapprochement, en 1993, des deux sociétés ornithologiques nationales, la Société Ornithologique de France (SOF), créée en 1909, et la Société d'Études Ornithologiques (SEO).

En 1929, la revue Alauda est créée sous le patronage de Paul Paris, professeur de zoologie à la Faculté des Sciences de Dijon. La même année, avec Henri Jouard, qui l'assiste pour la rédaction de la revue, il fonde la Société d'Études Ornithologiques (SEO).

Direction
 Membres fondateurs
 Claude Chappuis
 Présidents
 Pierre Migot

Publications

Revue scientifique
 Alauda

Bibliographie
 Atlas des oiseaux de France métropolitaine (Éditeur scientifique)

Publications de disques
 Oiseaux d'Afrique, Vol. 1, avec la collaboration de la British Library National Sound Archive (NSA), C. Chappuis
 Oiseaux d'Afrique, Vol. 2, avec la collaboration de la British Library National Sound Archive (NSA), C. Chappuis
 Oiseaux de Madagascar, Mayotte, Comores, Seychelles, Réunion, Maurice , P. Huguet et C. Chappuis

Notes et références

Liens externes

Association française fondée en 1993
Société ornithologique française

Société d'études ornithologiques de France


New Hampshire é um lugar designado pelo censo localizado no condado de Auglaize no estado estadounidense de Ohio. No Censo de 2010 tinha uma população de 174 habitantes e uma densidade populacional de 110,13 pessoas por km².

Geografia
New Hampshire encontra-se localizado nas coordenadas . Segundo o Departamento do Censo dos Estados Unidos, New Hampshire tem uma superfície total de 1.58 km², da qual 1.58 km² correspondem a terra firme e (0%) 0 km² é água.

Demografia
Segundo o censo de 2010, tinha 174 pessoas residindo em New Hampshire. A densidade populacional era de 110,13 hab./km². Dos 174 habitantes, New Hampshire estava composto pelo 100% brancos, 0% eram afroamericanos, 0% eram amerindios, 0% eram asiáticos, 0% eram insulares do Pacífico, 0% eram de outras raças e 0% pertenciam a duas ou mais raças. Do total da população 0% eram hispanos ou latinos de qualquer raça.

Referências

Ligações externas

Regiões censitárias do Ohio
Localidades do condado de Auglaize

New Hampshire (Ohio)


سنة الهيلق،  وهي مجاعة حلت في الكويت في عام 1867 في عهد الشيخ عبد الله بن صباح الصباح، و الهيلق كلمة مرجعها الهلاك أو الهلك. حيث تعرضت الأقاليم المجاورة لإمارة الكويت لجفاف هائل لم يكن بالحسبان. وكانت الكويت متحصنة و لديها إمكانية العيش لهذا الجفاف. فأصبح سور الكويت هو الوجهة الرئيسية لهؤلاء المنكوبين. و كانت يد الخير تنتظرهم بالكويت حيث أمدوهم بالمال والطعام و المأوى. ظل بعضهم بالكويت لفترة زوال الجفاف التي دامت ثلاث سنوات و البعض استقر بالكويت.

أرَّخ يوسف بن عيسى القناعي لأحداث سنة «الهيلق» كتابه «صفحات من تاريخ الكويت» قائلاً: «الهيلگ: ليس لهذا الاسم أصل بالعربية، وإنما هو اصطلاحي ومعناه أن خلقاً من أهل فارس أصابتهم مجاعة و جاء عدد كبير منهم إلى الكويت و سموا بهذا الاسم، وهذه المجاعة حدثت سنة 1285 وانتهت سنة 1288 هجرية. كما كتب في تقويم صالح العجيري: (الهيلق جاؤوا إلى الكويت من ساحل الخليج الشرقي أثر المجاعة بين سنتي 1868م و 1871م). وكان أول من أرَّخ لهذه الحادثة المشهورة هو عبد العزيز الرشيد، حيث يقول في كتابه «تاريخ الكويت» ص95 حول الحوادث المشهورة: «الهيلق: جوع أصاب الكويتيين.. ابتداء من سنة 1285هـ ولم ينتهِ إلا في سنة 1288هـ.

محسنين تدخلوا لانقاذ السكان
 عبد اللطيف العتيقي.
 يوسف البدر.
 يوسف الصبيح.
 سالم بن سلطان.
 بيت ابن إبراهيم.

انظر أيضًا
 سنة الهدامة
 سنة الطاعون
 سنة الرجبية
 سنة الطبعة (1871)

المصادر

 تاريخ الكويت. عبد العزيز الرشيد
 الموسوعة الكويتية المختصرة. حمد محمد السعيدان
 جريدة الوطن الكويتية

تاريخ الكويت
سنوات في الكويت
كوارث 1867
كوارث في الكويت
مجاعات الشرق الأوسط

سنة الهيلق


Der Kathrin-Türks-Preis ist ein Preis für neue Jugendtheaterstücke von Autorinnen. Er ist benannt nach der ersten Intendantin des Theaters Burghofbühne Dinslaken, Kathrin Türks (1921–1983). Der im zweijährlichen Turnus ausgelobte Preis wurde 1986 zum ersten Mal vergeben und nach 1994 im Jahr 2008 neubelebt.

Im Jahr 2012 beinhaltet der Preis ein Preisgeld von 7500 Euro sowie die Uraufführung des Stückes am Landestheater Burghofbühne Dinslaken in der folgenden Theatersaison. Das Preisgeld wurde von der Stadt Dinslaken, dem Förderverein Burghofbühne und der Sparkasse Dinslaken-Voerde-Hünxe gestiftet.

Der Preis wurde beim ersten Mal an Ingeborg Bayer vergeben, darauf im Jahr 1988 an Lilly Axster, seit 2008 waren Eva Rottmann (* 1983) und Magdalena Grazewicz (* 1977) die Preisträgerinnen. Im Jahr 2012 erhielten die fünf Juroren 123 Einsendungen von 109 Autorinnen. Den Preis gewann die Berliner Autorin Anja Tuckermann für ihr Stück "Warten, dass das Leben beginnt". Hierin wird das Schicksal der zuhause in der Türkei gebliebenen Kinder von Arbeitsmigranten geschildert. Es entstand 2011 als Auftragsarbeit des Goethe-Instituts Ankara für das "Tiyatro Tempo", wo es auch uraufgeführt wurde. Am 18. Januar 2013 fand die Deutsche Erstaufführung in der Kathrin-Türks-Halle Dinslaken statt. Regie führte Ismail Demiz.

Einzelnachweise

Weblinks

Frauenförderpreis
Theaterpreis (Deutschland)
Kinder- und Jugendliteraturpreis
Jugendtheater
Auszeichnung (Kreis Wesel)
Burghofbuhne Turks
Erstverleihung 1986
Turks, Kathrin
Frauen und Literatur
Frauen und Theater

Kathrin-Türks-Preis


විනෝදාත්මක නීතිය හෙවත් මාධ්‍යය නීතිය  විනෝදාත්මක කර්මාන්තයට නීතිමය සේවාවන් සැපයීම සඳහා අවධානය යොමුකරන මිශ්‍ර වූත් සහ වඩා පාරම්පරික වූත් නීතියේ අංශයයි. විනෝදාත්මක නීතියේ මූලික ක්ෂේත්‍රයන් සත්‍ය වශයෙන්ම සම්ප්‍රදායික බුද්ධිමය දේපළ නීතිය හා අතිච්චාදනය වේ. නමුත් සාමාන්‍යයෙන් විනෝදාත්මක නීතියේ භාවිතයේ දී නිරතුරුවම රැකිරක්ෂා නීතිය, කම්කරු නීතිය, ආගමන, ආරක්ෂක නීතිය, ආයතන, බුද්ධිමය දේපළ, (විශේෂයෙන්ම වෙළඳ ලාඡඅන, ප්‍රකාශන හිමිකම් සහ ප්‍රචාරණ හිමිකම්) සහ ජීවිත රක්ෂණ නීතිය යන ක්ෂේතයයන් ස සම්බන්ධ ව පවතී. විනෝදාත්මක නීතිය සම්බන්ධ බොහෝ කටයුතු ගණුදෙණු මත පදනම් ව ඇති අතර ඊට ගිවිසුම් කෙටුම් පත් කිරීම, ගිවිස ගැනීම සහ මැදිහත් වීමයි.
විනෝදාත්මක නීතිය සාමාන්‍යයෙන් ඒවාට අදාළ ක්‍රියාකාරකම් විශේෂයෙන් ම ඒවදට අනන්‍යය වූ වෘත්තීය සංගම්, නිෂ්පාදන ශිල්ප ක්රම, නීති රීතීන් සිරිත් විරිත් නඩු තීන්දු සහ ගණුදෙණු කිරීමේ උපාය මාර්ග අනුව නැවත පහත දැක්වෙන ක්ෂේත්‍ර වලට බෙදා දැක්විය හැකි ය.
•	චිත්රපට
විකල්ප එකඟතාවන්,  මූල්යයමය, කුසලතා ගිවිසුම් (තිර රචකයින්, චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකයින්, නළුවන්, රචකයින්, නිෂ්පාදන සැලසුම්කරුවන්) නිෂ්පාදනය, පසු නිෂ්පාදන සහ වෘත්තීය සමිති ගැටළු, බෙදාහැරීම, චලන චිත්ර, ප්‍රකාශන හිමිකම සහ වෙළඳ නාම සම්බන්ධ බුද්ධිමය දේපළ ගැටළු
•	සංගීතය
කුසලතා ගිවිසුම්, (සංගීත නිර්මාණකරුවන් සහ ගීත රචකයින්) නිෂ්පාදන එකඟතා, සමකාල අයිතීන් ප්‍රකාශන හිමිකම සම්බන්ධ බුද්ධිමය දේපළ ගැටළු මීට අයත්වේ.
•	රූපවාහිනිය සහ ගුවන් විදුලිය
විකාශන අවසරයන් සහ බලපත්‍ර ලබා දීම
•	වේදිකා නාට්යය
කුලී ගිවිසුම් සහ සහයෝගිතා ගිවිසුම් සහ රංගනය සම්බන්ධ නීතිමය කරුණු
•	බහු මාධ්යය
මෘදුකාංග බලපත්‍ර සහ වීඩියෝ කී්‍රඩා නිෂ්පාදනය සහ වැඩිදියුණු කිරීම
•	ප්රචාරණය මුද්‍රිත මාධ්‍යය වෙළඳ දැන්වීම්, නිරූපණ, බලය ලත් එකඟතා සහ ප්‍රකාශන අයිතිය සම්බන්ධ කරුණු
•	දෘශ්‍ය කලා සහ නිර්මාණ ලලිත කලා කලා නිර්මාණ අලෙවි නියෝජිතයනට බාර කිරීම, පොදු ස්ථාන වල මූර්ති නිර්මාණ සම්බන්ධ අයිතිය, කාර්මික නිර්මාණ, නිෂ්පාදන වල ග්‍රැෆික් නිර්මාණ අංග ආරක්ෂා කිරීම.
අපහාස කිරීම, පෞරුෂත්ව අයීතීන් සහ පුද්ගලිකත්ව අයිතින් විනෝසස්වාද නිතියේ දී පැන නඟී.

මාධ්‍ය නීතිය


مكتبة الأسد الوطنية هي المكتبة الوطنية في سوريا. افتتحت رسميا في دمشق عام 1984 وتبلغ مساحتها الكلية 22 ألف متر مربع تتوزع على تسعة طوابق.

حول المكتبة

تعتبر مكتبة الأسد المكتبة الوطنية في الجمهورية العربية السورية ومن أكبر وأهم المكتبات العربية. من أولى مهامها جمع كافة أشكال التراث الثقافي والكتب والمؤلفات والدوريات والمراجع والمخطوطات وغيرها من أوعية المعلومات وفي كافة المجالات الثقافية والأدبية والعلمية والاقتصادية وكل ما يتصل بها، وتنظيم هذه الكنوز والمراجع والمواد العلمية وتيسير الانتفاع بها للباحثين والدارسين والمهتمين في شتى المجالات وعلى أعلى مستوى.

تولي المكتبة اهتماماً بالتراث الثقافي العربي والتراث السوري المعاصر لجمع مختارات منه في كافة المواضيع وللحفاظ على التراث العربي القديم (المخطوطات) وما يتعلق بمواضيع التراث. وتسعى المكتبة إلى جمع ما تيسر من هذه المخطوطات في القطر العربي السوري وصيانتها وترميمها وفق أحدث الأساليب المتبعة عالمياً في مجال المخطوطات والوثائق التاريخية بطرق التعقيم والترميم وبظروف فيزيائية وتجهيزات علمية خاصة وحفظها في مستودعات ملائمة لحمايتها. وتعد مكتبة الأسد من المكتبات العالمية المميزة.

قاعات المطالعة

تضم المكتبة الوطنية بدمشق أو مكتبة الأسد عدداً من القاعات ومراكز المحاضرات والتجهيزات والمستودعات والصالات والغرف والأقسام والإدارت المنظمة لعمل المكتبة. وبلغ عدد قاعات المطالعة في المكتبة 12 قاعة وهي:

1 - قاعة الأدب والدين واللغات.

2 - قاعة العلوم الاجتماعية والمعارف العامة والفنون.

3 - قاعة العلوم النظرية والتطبيقية.

4 - قاعة شاملة للعلوم مخصصة لطلبة السنوات الأولى في الجامعات والمعاهد.

5 - القاعة السورية، قاعة مخصصة للتشريعات والقوانين السورية وحفظ وأرشفة الجريدة الرسمية السورية.

6 - قاعة الدوريات القديمة، وتضم الإصدارات القديمة للصحف والمجلات والدوريات العربية والأجنبية بكافة اللغات.

7 - قاعة الدوريات الحديثة، وتضم الإصدارت الحديثة للصحف والمجلات العربية والأجنبية.

8 - قاعة هيئة الأمم المتحدة، تحتوي على مراجع وتقارير إدارية وعلمية صادرة عن الأمم المتحدة والمنظمات التابعة لها.

9 - قاعة الكمبيوتر، تضم القاعة أجهزة كمبيوتر مخصصة للراغبين من الرواد باستخدام نظم التشغيل المختلفة.

10 - قاعة المكفوفين، تضم أجهزة خاصة لضعاف البصر إضافة للأجهزة المخصصة للمكفوفين فاقدي البصر وأجهزة سمعية وتظم الكتب والدوريات بلغة بريل.

11 - قاعة المخطوطات والكتب النادرة، وهي قاعة مجهزة بمستودع خاص يخضع لشروط حماية للمحافظة على المخطوطات والوثائق وحمايتها من التلف وفق احدث النظم والتقنيات.

12 - قاعة التراث السوري أو قاعة الوسائل السمعية والبصرية، وهي مخصصة لحفظ التراث السوري بكافة أشكاله وألوانه وتضم مكتبة أفلام سينمائية سورية، ومعرض لوحات وصور لمعارض فنانين تشكيليين سوريين، وتضم مجموعات نقدية وعملات نقدية ورقية ومعدنية سورية وتاريخية، كم تحتوى قاعة التراث السوري على مجموعات الطوابع البريدية السورية والعالمية، وكذلك بطاقات وصور لمعالم سورية قديمة وحديثة، وتحتوي القاعة على قسم خاص بالتسجيلات والأشرطة والأسطوانات للموسيقى والفلكلور السوري ونوتات موسيقية سورية، وبالقاعة كتب ومراجع سمعية وبصرية بعدة لغات الإنجليزية والفرنسية والألمانية والأسبانية، وتخضع هذه القاعة لشروط حماية الموجودات.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمكتبة الأسد

مبان ومنشآت في دمشق
التعليم في دمشق
تأسيسات سنة 1984 في سوريا
معالم دمشق
مكتبات أسست في 1984
مكتبات عامة
مكتبات في سوريا
مكتبات وطنية
مبان مكتبات اكتملت في 1984

مكتبة الأسد الوطنية


In the Shadows treći je studijski album danskog heavy metal sastava Mercyful Fate. Diskografska kuća Metal Blade Records objavila ga je 22. lipnja 1993.

O albumu

Prvi je album sastava od njegov ponovnog okupljanja 1992. Posljednji je studijski album s Timiom Hansenom prije njegove smrti 2019. Za razliku od prethodnog albuma Mercyful Fatea, koji su u potpunosti bili usredotočeni na lirske teme sotonizma i okultizma, tekstovi na ovom albumu više su fokusirani na konceptualnije horor teme, slične radu Kinga Diamonda s njegovom istomeniom sastavom. Sastav se nije vratio primarnom okultnom i sotonističkom lirskom pristupu sve do posljednjeg albuma, 9 koji je objavljen 1999. Na pjesmi "Return of the Vampire... 1993" bubnjeve svira Lars Ulrich, bubnjar sastava Metallica.

Popis pjesama

Osoblje

 Mercyful Fate

 King Diamond – vokal, produkcija, miks
 Hank Shermann – gitara, produkcija
 Michael Denner – gitara
 Timi Hansen – bas-gitara
 Morten Nielsen – bubnjevi (pjesme 1. – 9.)

 Dodatni glazbenici

 Johnny Marshall – čembalo (na pjesmi "Is That You, Melissa")
 Lars Ulrich – bubnjevi (na pjesmi "Return of the Vampire... 1993")

 Ostalo osoblje

 David Rosenblad – digitalni inženjer zvuka
 Thom Caccetta – digitalni inženjer zvuka
 Torbjorn Jorgensen – naslovnica albuma
 Brian Slagel – izvršna produkcija
 Sterling Winfield – asistent inženjera zvuka
 Eddy Schreyer – mastering
 Jörgen Bak – fotografije
 Joy Lambert – fotografije
 Brian J Ames – dizajn
 Tracy Vera – umjetnička produkcija
 Tim Kimsey – produkcija, miks, inženjer zvuka

Izvori

Albumi sastava Mercyful Fate
Albumi iz 1993.

In the Shadows


කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ කළුතර ප්‍රාදේශීය සභා භූමියට අයත් වාද්දුව ප්‍රදේශයේ දෙල්දූව ග්‍රාමය පිහිටා තිබේ.ගාලුපාරේ වාඩියමංකඩ මංසන්ධියෙන් හැරී බණ්ඩාරගම දෙසට පැමිණෙන කළ දෙල්දූව ග්‍රාමයට පිවිසිය හැක. දෙල්දූව මහා විද්‍යාලය එම පළාතේ දරුවන්ගේ සිප් සතර කියාදෙන එකම පාඨශාලාවයි. දෙල්දූව පන්සල නොහොත් ගණේවත්ත පුරාණ විහාරය දෙල්දූව නාමය ප්‍රචලිත කරවීම සඳහා හේතු සාදක වී තිබේ.

ඉතිහාසය
දෙල්දූව යන නාමය නිර්මාණය වූවේ ලංදේසි සමයේදීය. එනම් පොතුපිටියේ විසුවා වූ ගම්පති පවුලකට ලංදේසි පවරා දුන්නා වූ භූමියක රට දෙල් වගාව ජනප්‍රිය කළේය. එම රටදෙල් වත්තට ලඟා වීම ඉතාම කටුක වූවේ භූමිය වට ඇළවල් රාශියක් පැවති නිසාවෙනි. එබැවින් එසමයේ මෙම පෙදෙස හඳුන්වා ඇත්තේ දූව යනුවෙනි. රට දෙල්ගස් දූව පසුව දෙල්දූව යනුවෙන් ව්‍යවහාර කරවා තිබේ.

දෙල්දූව නාමය නිර්මාණය වූ සමයේදීම නිර්මාණය වූ අනෙක් නාමයවූවේ ගණේවත්ත නාමයයි. ගණේවත්ත නාමය නිර්මාණය වී තිබෙන්නේ දහඅට වන සියවස අගබාගයේදීය.ගණින්නාන්සේ ලා විසූ වත්ත ගණේවත්ත වූ බව ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. වර්තමාන පොතුපිටිය වාලුකාරාම විහාර භූමිය නිර්මාණය කළා වූ ගණින්නාන්සේ වූවේ මොල්ලිගොඩ නන්දසිරි ගණින්නාන්සේ ය. එතුමා මල්වතු විහාරයේ පැවිදිව සිට උපසම්පදාව නොලැබීම නිසා යළිත් උපන්ගම්බලා පැමිණියේ දහාටවන සියවස මැද භාගයේදීය. මල්වතු විහාරේ බොහෝ කලක් පැවිදිව සිටි උන්වහන්සේට වඩා බාල අය පවා උපසම්පදා කළද කරාව කුලයේ අයෙකු වූ බැවින් මෙතුමාට උපසපුව ලැබුණේ නැත. ගණින්නාන්සේ ලෙසින්ම මොල්ලිගොඩ ග්‍රාමයට පැමිණ පසුව පොතුපිටිය ප්‍රදේශයේ පදිංචි වූ නන්දසිරි ගණින්නාන්සේ කුලබේදය නොසලකා බොහෝ පිරිසක් පැවිදි බිමට ඇතුලත් කළේය. ඒ අතර සිටියා වූ සලාගම කුලයේ කුරුඳුකාර ගණින්නාන්සේලා දහනමක් දෙල්දූවේ ආරාමයක් තනාගෙන පදිංචි විය.එම ආරාම භූමිය ගණින්නාන්සේ ලා විසූ වත්ත යනුවෙන් ව්‍යවහාර ය ඇරඹී පසුව ගණේවත්ත යනුවෙන් හහඳුන්වා තිබේ. ගණේවත්ත විහාරය එලෙසින් ඇරඹුණු විහාරය වේ.පසුව ගණේවත්ත විහාරය දහ නවවන සියවස මුල්භාගයේදී ස්ථිර ලෙස මුල්ගල්තබා කුඩා විහාරයක් වශයෙන් අරඹන ලදී.

මූලාශ්‍ර
කළුතර ගම්බිම් විත්ති/ පොතුපිටිය රජමහ වෙහෙර 1998 බද්දේගම සුමන හිමි/වර්ෂඛණ්ඩරාෂ්ඨ්‍ර 1875 වස්කඩුවේ ශ්‍රී සුභූති හිමි

දෙල්දූව


أمة البروزاك عنوان فرعي Young and Depressed in America: A Memoir هو سيرة ذاتية نُشرت عام 1994 كُتبت بواسطة Elizabeth Wurtzel ، وفيها تصف المؤلفة تجربتها مع الاكتئاب .
الكتاب تحول فيما بعد إلى فيلم مستقل يحمل نفس الاسم . اسم الكتاب مستوحى من دواء فلوكسيتين وهو مضاد للاكتئاب تصنعه شركة Eli Lilly والذي قد وصف للإليزابيث .

مراجع

وصلات خارجية
 Experts Of reviews .
 Release Me مقالة بتاريخ يوليو 2004 في الغارديان .
 صفحة الفيلم على موقع IMDB .

شركة إيلي ليلي وشركاه
كتب حولت إلى أفلام
كتب سيرة ذاتية
كتب طب
كتب عن الصحة النفسية
كتب غير خيالية 1994
مذكرات أمريكية
مذكرات عن عقاقير

أمة البروزاك (كتاب)


Feomelanin (od grč. phaios = tamno + melas = crn), crveno-smeđi i žuti pigment. Stvara se u koži. Namjena mu je zaštita od štetnog djelovanja ultraljubičastih zraka. Pigment je smješten u melanosomu. Sintetizira se u melanocitima iz tirozina (aminokiselina) uz pomoć fenol-oksidaze (enzim). Srodan mu je eumelanin. Proizvodnju kontrolira melanocit stimulacijski hormon (MSH) u srednjem režnju hipofize (pars intermedia). Ovaj režanj jako je reduciran u ljudi bijele puti.
Melanin daje boju koži, kosi i očima. Ovaj kemijski spoj kemijskim sastavom je polimerizirani derivat indola vezan na bjelančevinu.

Feomelanini daju površini boju od ružičaste do crvene, ovisno o koncentraciji. Posebice je koncentriran u usnama, bradavicama, glaviću i vagini. Mala količina smeđeg eumelanina u kosi daje plavu kosu, no pomiješa li se ta mala količina s feomelaninom, rezultat je crvenkasto plava kosa. Feomelanin je i u koži te crvenokose osobe često imaju ružičastiju boju kože.

Izvori

Stanična biologija

Feomelanin


El término mago negro se utiliza para denominar a un hechicero cuyas habilidades están relacionadas con prácticas tachadas de oscuras y malignas y, por lo tanto, prohibidas. Como por ejemplo, mediar y trabajar con entidades espirituales malignas. Dichos magos suelen poseer un poder superior a los de los hechiceros corrientes.

Cabe destacar que le está prohibido realizar cualquier conjuro mágico hacia un familiar, ya que esto le traería graves consecuencias no deseadas.

Habilidades
Los magos negros deben su poder a un conjunto de prácticas entre las que destacan:
La creación de gemas de sangre u Ópalos que permiten al creador,
establecer un vínculo telepático entre el portador y el creador en caso de ser (el primero) un ser humano o
formar una alianza de esencias entre el mago y un ser de naturaleza distinta a la del creador (demonios, espectros...) llamado también "servus" (esclavo en latín). Este último uso es la habilidad más poderosa y peligrosa de los nigromantes y le permite utilizar la energía del ser al que están vinculados junto con la propia para llevar a cabo sus conjuros y hechizos lo que aumenta considerablemente sus propias fuerzas. Sin embargo, la desventaja de la unión de esencias reside en la imposibilidad del mago de mantener vínculos con más de un servus por lo que su poder, aunque superior al común, es limitado.
La absorción de las energías de otros seres vivos como fuente de poder externa. Dicha habilidad no solo permite al mago recuperar su poder más rápidamente si se ha agotado tras un enfrentamiento sino que concede al hechicero la capacidad, aún más importante, de sobrepasar los límites naturales de su propia fuerza mágica. Los magos que practican esta habilidad son, en teoría, los más poderosos ya que a diferencia de los nigromantes, que también poseen una fuente de poder externa, sus servus poseen en teoría un poder ilimitado pues pueden absorber las energías de tantos sujetos como deseen. Sin embargo esta habilidad es difícil de aprender tanto por su complejidad como por la escasez de conocimientos referidos a ella lo que explica la escasez de magos negros que la practiquen.

Tipos de magos negros
Los practicantes de la llamada magia negra se pueden clasificar en:
 Nigromantes: Son aquellos magos especializados en el estudio de la muerte y del control tanto de cadáveres como de los seres de otros planos además de otras capacidades que, aunque son de uso casi exclusivo de los nigromantes, también son practicadas por los magos comunes como la creación de engendros. La nigromancia difiere con todas las formas de hechicería ya que necesita conjuros para su realización es decir, se vale de fórmulas mágicas. Dichos conjuros no son más que palabras del Lenguaje Demoníaco o Idioma Antiguo. Incluso el aprendizaje de este idioma con fines académicos está penado con la ejecución. Al nigromante se lo puede reconocer porque suele llevar ropas rojas, grises o negras y por portar un anillo o un báculo con una gema granate, el Ópalo que lo vincula con su servus. Sin embargo estos datos son insuficientes ya que los nigromantes pueden portar vestimentas de otros colores y carecer de anillo o báculo ya que la creación de Ópalos es en extremo compleja.                                                    Además de la resurrección de cadáveres y de la ocasional creación de Ópalos, los nigromantes suelen ser expertos en la creación de engendros práctica que puede realizarse sin usar conjuros pero de manera muy deficiente. Consiste en la mutación de seres vivos generalmente con fines bélicos que en la mayoría de casos tanto valiéndose de la hechicería (sin fórmulas mágicas) como usando la nigromancia (con conjuros) suele producir engendros mal formados cuyos únicos sentimientos son el dolor, el odio y por supuesto la sumisión ante su creador.

 Magos negros: Son los magos que practican la absorción de energía. A pesar de que practican un arte prohibido, a diferencia de la nigromancia, éstos magos negros se valen de la hechicería como forma de usar su magia. La mayoría de magos negros poseen esclavos con una energía mágica considerable a los que les bloquean los poderes para usarlos como fuentes para incrementear su poder mágico. Esto es posible ya que la absorción de energías no tiene porque matar al donante ya que la defunción solo se produce en el caso de que se le arrebate completamente la energía. Suelen ser personas solitarias que únicamente toleran la compañía de sus esclavos, los cuales se encargan tanto de la tareas domésticas como de cederle energía a su amo.

Curiosidades
 La figura del nigromante aparece en la colección de Alas de fuego y Alas negras de la escritora valenciana Laura Gallego García.
 El nigromante es una figura recurrente de los juegos de rol como World of Warcraft.
 En la serie de novelas LAS CRÓNICAS DEL MAGO NEGRO, de la autora Trudi Canavan aparecen varios magos negros.
 El Mago Oscuro (Mago Negro en la versión japonesa) es un personaje y la carta principal de Yugi Muto en el manga y anime Yu-Gi-Oh!.

Referencias

Brujería

Mago Negro


El Arco de la Reunificación (en hangul, 조국통일3대헌장기념탑) es un arco escultórico monumental ubicado en Pionyang, capital de Corea del Norte. Fue construido en 2001 para conmemorar las propuestas de Reunificación de Corea realizadas por Kim Il-sung.

El arco de hormigón cruza la autopista de la Reunificación que va desde Pionyang hasta la Zona Desmilitarizada. Consiste de dos mujeres coreanas ataviadas con vestimentas tradicionales (choson-ot) que simbolizan el Norte y el Sur, inclinándose hacia adelante para sostener una esfera que posee un mapa de la Corea reunificada.

El zócalo de la estructura está grabado con mensajes de apoyo a la reunificación y a la paz de diversas personas, organizaciones y naciones.

Referencias

Enlaces externos

Edificios y estructuras de Pionyang
Monumentos de Corea del Norte
Reunificación
Turismo en Pionyang
Relaciones Corea del Norte-Corea del Sur
Arquitectura de Corea del Norte del siglo XXI
Arquitectura de 2001
Corea del Norte en 2001

Arco de la Reunificación


Liechtenstein nahm in London an den Olympischen Spielen 2012 teil. Es war die insgesamt 16. Teilnahme an Olympischen Sommerspielen. Vom Liechtenstein Olympic Committee wurden drei Athleten in drei Sportarten nominiert.

Im Tennis erhielt Stephanie Vogt vom Tennisweltverband (ITF) eine Wildcard. Auch bei den vorherigen Spielen in Peking hatte sie eine Wildcard erhalten, musste ihren Start jedoch verletzungsbedingt absagen. Vogt ist auch Fahnenträgerin des liechtensteinischen Teams bei der Eröffnungsfeier.

Teilnehmer nach Sportarten

Leichtathletik
Laufen und Gehen

Schwimmen

Tennis

Weblinks

Einzelnachweise

Liechtenstein
Sommerspiele 2012

Olympische Sommerspiele 2012/Teilnehmer (Liechtenstein)


Vicky Safra (Atenas, 1 de julho de 1952), nascida como Vicky Eskenazi Sarfati (em grego: Βίκυ Σαρφάτη), é uma bilionária e filantropa grega e membro da família Safra. Ela é naturalizada brasileira.

Em 2023, ela se tornou a pessoa mais rica do Brasil e a centésima pessoa mais rica do mundo.

Biografia

É filha de Fortunée (nascida Eskenazi) (1926–2015) e Alberto El Sarfaty (1914–2003). Vicky imigrou para o Brasil junto com a família nos anos 50. Em 1969, quando tinha 17 anos, casou-se com Joseph Safra (1938–2020). Seu marido morreu em 2020, deixando sua fortuna para ela e seus filhos. Ela dirige a Fundação Filantrópica de Vicky e Joseph Safra.

Ela é cidadã da Grécia, mas mora em Crans-Montana, na Suíça. Vicky teve quatro filhos com o marido: Jacob J. Safra, Esther Safra Dayan (casada com Carlos Dayan, filho de Sasson Dayan), Alberto J. Safra e David J. Safra. Jacob é responsável pelas operações internacionais (Safra National Bank de Nova York e J. Safra Sarasin da Suíça), enquanto David gerencia o Banco Safra no Brasil. Em 2023, Alberto abriu uma ação na Superma Corte do estado ne Nova Iorque contra sua mãe e dois irmãos, acusando-os de ter diminuido sua participação na holding Safra National Bank, com o objetivo de expulsá-lo do império da família. A família alega que Alberto "atentou contra o pai em vida" e agora "em memória". Ele teria recebido a herança de Joseph e, entre outras coisas, criado um banco concorrente do Safra, contratando vários executivos do grupo.

De acordo com a lista da Forbes dos bilionários do mundo, em outubro de 2021, ela possuía US$ 7,5 bilhões. Seus filhos também são bilionários, com US$ 7,1 bilhões. Em 2021, seu patrimônio e de seus filhos caiu em 3,7% (US$ 600 milhões). Mesmo assim, ela foi considerada a mulher mais rica da Grécia. Em 2022, já constava em sexto lugar na lista da Forbes de bilionários brasileiros, com R$ 37,5 bilhões. Em junho de 2023, sua fortuna cresceu em R$ 1,9 bilhão em uma semana. No mesmo ano, a Forbes passou a calcular sua fortuna junto com o patrimônio de seus filhos. Assim sua fortuna cresceu em 134% (R$ 87,8 bilhões) e ela passou a liderar a lista dos bilionários brasileiros. Ela figura em centésimo lugar na lista mundial.

Ver também
Lista de bilionários da Forbes
Família Safra

Banqueiros do Brasil
Empresários do Brasil
voseph
Bilionários da Grécia
Judeus do Brasil
Bilionários do Brasil
Nascidos em 1952
Naturais de Atenas

Vicky Safra


Dionne Natasha Haynes (* 12. August 1978, geborene Dionne Forde) ist eine Badmintonspielerin aus Barbados.

Karriere
Dionne Forde gewann bei den barbadische Badmintonmeisterschaften 2011 den Titel im Damendoppel mit Shakeira Waithe und Bronze im Mixed mit Athelstone Forde. 2002 nahm sie an den Commonwealth Games teil und wurde dort 33. im Dameneinzel.

Weblinks

Badmintonspieler (Barbados)
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Barbados)
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Barbados)
Teilnehmer an den Zentralamerika- und Karibikspielen
Barbadischer Meister (Badminton)
Barbadier
Geboren 1978
Frau

Dionne Haynes


Agrilus concinnus é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae. É conhecida a sua existência na América do Norte.

Referências

Ligações externas

concinnus
Coleópteros descritos em 1891

Agrilus concinnus


තාප රසායනය යනු රසායනික ක්‍රියාවලි හා  භෞතික පරිවර්තනයන් (භෞතික වෙනස්කම්) වල ශක්තිය පිළිබදව හා තාපය පිළිබදව අධ්‍යයනය කිරීමයි. භෞතික පරිවර්තනයන් යනු පදාර්ථයේ ස්වභාවය (ඝන, ද්‍රව, වායු) එක් අවධියක සිට තවත් අවධියකට වෙනස් වීමයි.
උදාහරණයක් ලෙස, පදාර්ථයක් ඝන අවස්ථාවේ සිට ද්‍රව අවස්ථාවට පත් වීම

මූලික අර්ථදැක්වීම්

පද්ධතිය - විශ්වයෙන් අපගේ සැලකිල්ලට භාජනය වන, අධ්‍යයනය සදහා තෝරාගත් කොටස පද්ධතිය වශයෙන් හැඳින්වේ.
පරිසරය - පද්ධතිය හැරුනු විස, විශ්වයේ අන් සියළුම දෑ පරිසරයට අයත් වේ.
මායිම - පද්ධතිය හා පරිසරය වෙන් කරන පෘෂ්ඨය මායිම ලෙස හැඳින්වේ.

පද්ධතිය
පද්ධති වර්ග 3 කි.
 විවෘත පද්ධති
කිසියම් පද්ධතියක මායිම හරහා පදාර්ථය, ශක්තිය හා කාර්යය යන තුනම හුවමාරු විය හැකි නම්, එවැනි පද්ධතියක් විවෘත පද්ධතියක් නම් වේ.
සංවෘත පද්ධති
කිසියම් පද්ධතියක මායිම හරහා පදාර්ථය හුවමාරු නොවන අතර, ශක්තිය හා කාර්යය පමණක් හුවමාරු විය හැකි නම් එවැනි පද්ධතියක් සංවෘත පද්ධතියක් නම් වේ.
ඒකලිත පද්ධති
කිසියම් පද්ධතියක මායිම හරහා පදාර්ථය, ශක්තිය හා කාර්යය යන තුනම හුවමාරු විය නොහැකි නම්, එවැනි පද්ධතියක් ඒකලිත පද්ධතියක් නම් වේ.

පද්ධතියක අවස්ථාව
පද්ධතියක,
 උෂ්ණත්වය
 පීඩනය
 සංයුතිය, ආදිය පිළිබඳ විස්තරය පද්ධතියක අවස්ථාව ලෙස හැඳින්වේ.
උදාහරණය: 298 K උෂ්ණත්වයේ දී 1.00 atm පීඩනයක් යටතේ පවතින 1.0 moldm-3 NaCl ද්‍රාවණයක්

විත්ති ගුණ හා ඝටනා ගුණ

යම්කිසි ද්‍රව්‍යයක් පවතින තත්ත්වය වෙනස් නොකොට, එය දෙකඩ කොට ඉන් එක් කොටසක් කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන්න. දැන් සලකා බලන යම් කිසි ගුණයක අගය මෙම කැබැල්ලේ මෙන්ම මුල් ද්‍රව්‍යයේ ද සමානවේ නම් එය ඝටනා ගුණයකි. අසමානවේ නම් විත්ති ගුණයකි.

අවස්ථා ශ්‍රිත
යම්කිසි අවස්ථාවක පවතින පද්ධතියක ඇති යම්කිසි ගුණයක් පිළිබඳව සැලකූ විට (උදා :- උෂ්ණත්වය, පරිමාව, ඝනත්වය, ස්කන්ධය...) කිසියම් ක්‍රියාවලියක් මගින් පද්ධතියේ පවතින මෙම ගුණය වෙනස් කරන විට පද්ධතියේ අවස්ථාව ද වෙනස් වේ. මෙවිට, පද්ධතිය තුළ මෙම ගුණයෙහි සිදුවන වෙනස් වීම පද්ධතියේ අවසාන අවස්ථාව හා ආරම්භක අවස්ථාව මත පමණක් රදා පවතියි නම් එම ගුණය අවස්ථා ශ්‍රිතයක් ලෙස හැඳින්වේ. එනම් එම ගුණයයහි සිදුවන වෙනස්වීම විපර්යාසය සිදුකරන ලද්දේ කෙසේද යන්න මත හෙවත් විපර්යාසය සිදුකරන ලද මාර්ගය මත රදා නොපවතියි. එනම්, යම් අවස්ථාවක පවතින පද්ධතියක් තුළ පවතින අවස්ථා ශ්‍රිතයක අගය වෙනස් වන්නේ පද්ධතියේ අවස්ථාව වෙනස් වුවහොත් පමණි.
එබැවින් නිෂ්චිත අවස්ථාවක පවතින පද්ධතියක් තුළ පවතින අවස්ථා ශ්‍රිත සියල්ලේ අගය පද්ධතියේ එම අවස්ථාව නිශ්චිතව පවතින තාක් නියතව පවතියි.
ඒ අනුව අවස්ථා ශ්‍රිතය පහත පරිදි අර්ථ දැකිවිය හැක.
නිෂ්චිත අවස්ථාවක පවතින පද්ධතියක නියතව පවතින ගුණ සියල්ල අවස්ථා ශ්‍රිත වේ. හෙවත් පද්ධතියක් පවතින අවස්ථාවට සුවිශේෂී අගයක් සහිත ගුණ අවස්ථා ශ්‍රිත යනුවෙන් හැදින්වේ.  උදා :-පරිමාව, උෂ්ණත්වය, ඝනත්වය, වර්තනාංකය, එන්තැල්පිය, එන්ට්‍රොපිය

කිසියම් පද්ධතියක් පවතින යම් අවස්ථාවක දී  (අවස්ථාව I) යම් අවස්ථා ශ්‍රිතයක අගය Q1 ද එය වෙනත් අවස්ථාවකට (අවස්ථාව II) පත්කළ විට අවස්ථා ශ්‍රිතයේ අගය Q2 ද
නම්,
පද්ධතිය I අවස්ථාවේ සිට II  අවස්ථාවට පත් වීමේදී අවස්ථා ශ්‍රිතයෙහි අගයෙහි සිදුවන වෙනස (∆Q) පහත සඳහන් සමීකරණයෙන් අර්ථ දක්වනු ලැබේ.

එන්තැල්පිය (H) හා එන්තැල්පි විපර්යාසය (∆H)
සියළුම රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවලදී පාහේ ප්‍රතික්‍රියාව සිදුවන අතරතුර දී තාපය පිට වීමක් හෝ තාපය අවශෝෂනය වීමක් සිදුවේ. එනම් රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවක් සිදුවීමේ දී තාප විපර්යාසයක් සිදුවේ.
මෙලෙස, යම්කිසි ප්‍රතික්‍රියාවක් සිදුවීමේදී නියත පීඩන තත්ත්ව යටතෙදී සිදුවන තාප විපර්යාසය එම ප්‍රතික්‍රියාව සඳහා එන්තැල්පි විපර්යාසය ලෙස හැදින්වේ.
එන්තැල්පි විපර්යාසයේ ඒකකය kJmol-1 වේ.

එන්තැල්පිය යනු අවස්ථා ශ්‍රිතයකි. එබැවින් මෙම ප්‍රතික්‍රියාවක එන්තැල්පි විපර්යාසය සඳහා පහත පරිදි සමීකරණයක් ඉදිරිපත් කළ හැක.

තාප දායක ප්‍රතික්‍රියාවක Hඵල < H ප්‍රතික්‍රියක  වේ. එබැවින් ∆H සෘණ (−) අගයක් ගනියි. (∆H < 0)
තාප අවයශ ප්‍රතික්‍රියාවක Hඵල > H ප්‍රතික්‍රියක  වේ. එබැවින් ∆H ධන (+) අගයක් ගනියි. (∆H > 0)

සම්මත එන්තැල්පි විපර්යාසය (∆H∅)
එන්තැල්පි වෙනස (∆H) යනු නියත පීඩන තත්ත්ව යටතේදී පද්ධතියකට සපයනු ලබන හෝ පද්ධතියෙන් පිටකරනු ලබන හෝ  තාප ප්‍රමාණයයි. ප්‍රතික්‍රියාවක එන්තැල්පි වෙනස පීඩනය සමඟ වෙනස් වේ. සම්මත පීඩනය වශයෙන් සලකන්නේ 1 atm (101.325 kPa) හෝ 1 bar පීඩනය යි. සම්මත පීඩනය යටතේ මනිනු ලබන එන්තැල්පි විපර්යාසය සම්මත එන්තැල්පි විපර්යාසය නම් වේ. එය ∆H∅ වශයෙන් සංකේතවත් කෙරේ.

සම්මත උත්පාදන එන්තැල්පිය ∆Hf∅
සම්මත අවස්ථාවේ  ඇති සංයෝග මවුල එකක් සම්මත තත්ත්ව යටතේ ඇති එහි සංඝටක මූලද්‍රව්‍ය වලින් උත්පාදනය කිරීමේදී සිදු වන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

සම්මත ප්‍රතික්‍රියා එන්තැල්පිය ∆HR∅
සම්මත තත්ත්ව යටතේ තුලිත රසායනික සම්කරණයේන් දැක්වේන මවුල ප්‍රමාණ ප්‍රතික්‍රියා කරන විට සිදු වන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

සම්මත දහන එන්තැල්පිය (∆Hc∅)
සම්මත අවස්ථාවේ  ඇති මූලද්‍රව්‍යක හෝ සංයෝගයක හෝ  මවුලයක් වැඩිමනත් ඔක්සිජන් තුල  පූර්ණ දහනය කිරීමේදී සිදුවන එන්තැල්පි විපර්යාසය යි.

සම්මත බන්ධන විඝටන එන්තැල්පිය (∆HD∅)
සම්මත අවස්ථාවේ  ඇති වායුමය ප්‍රභේදයක බන්ධන මවුලයක් බිද වායුමය තත්ත්වයේ සංඝටක බවට පත්  කිරීමේ දී සිදුවන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

මෙය විශේෂිත කළ මූලද්‍රව්‍යයක හෝ සංගයනගයක හෝ විශේෂිත කළ බන්ධනයක් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශ කෙරේ.

සම්මත උදාසීනීකරණ එන්තැල්පිය (∆Hneut∅)
සම්මත අවස්ථාවේ  ඇති ජලීය H+ අයන මවුලයක් සම්මත අවස්ථාවේ ඇති ජලීය OH- අයන මවුලයක් සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කර ජලය මවුලයක් සෑදීමේදී සිදු වන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

සම්මත ජලීකරණ එන්තැල්පිය (∆Hhyd∅)
සම්මත අවස්ථාවේ  ඇති වායුමය අයන මවුලයක් වැඩිමනත් ජලය ප්‍රමාණයක් සමඟ ද්‍රාවණ තත්ත්වයට පත් වීමේ දී සිදු වන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

සම්මත ද්‍රාවණ එන්තැල්පිය (∆Hdis∅)
සම්මත අවස්ථාවේ  ඇති යම් ද්‍රව්‍ය මවුලයක් වැඩිමනත් ද්‍රාවකයක දිය කර ද්‍රාවණයක් සෑදීයම් දී සිදුවන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

සම්මත ඌර්ධවපාතන එන්තැල්පිය (∆Hsub∅)
සම්මත අවස්ථාවේ පවතින ඝන මූලද්‍රව්‍යයක මවුලයක් හෝ ඝන සංයෝගයක මවුලයක් හෝ සම්පූර්ණයයන් වායුමය අවස්ථාවට පත් කිරීමේ දී සිදුවන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

සම්මත වාෂ්පීකරණ එන්තැල්පිය (∆Hvap∅)
සම්මත අවස්ථාවේ  පවතින ද්‍රව සංයෝග/මූලද්‍රව්‍ය මවුලයක්, වායුමය සංයෝග/මූලද්‍රව්‍ය මවුලයක් බවට පත් කිරීමේ දී සිදු වන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

සම්මත විලයන එන්තැල්පිය (∆Hfus∅)
සම්මත අවස්ථාවේ  පවතින ඝන සංයෝග/මූලද්‍රව්‍ය මවුලයක්, ද්‍රව සංයෝග/මූලද්‍රව්‍ය මවුලයක් බවට පත් කිරීමේ දී සිදු වන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

සම්මත තූකරණ එන්තැල්පිය (සම්මත පරමාණුකරණ එන්තැල්පිය) (∆Hat∅)
සම්මත අවස්ථාවේ  පවතින මුලද්‍රව්‍යයක් වායුමය අවස්ථාවේ  ඇති පරමාණු මවුලයක් බවට පත් කිරීමේදී සිදු වන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

සම්මත පළමු වන අයනීකරණ එන්තැල්පිය (∆HI1∅)
සම්මත අවස්ථාවේ පවතින මූලද්‍රව්‍ය පරමාණු මවුලයකින් න්‍යෂ්ටියට ලිහිල්වම බැඳී ඇති ඉලෙක්ට්‍රෝනය බැගින් ඉවත් කර වායුමය ඒක ධන අයන මවුලයක් සෑදීමේදී සිදු වන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

සම්මත ඉලෙක්ට්‍රෝන ලබාගැනීමේ (ඉලෙක්ට්‍රෝනකරණ) එන්තැල්පිය (∆HEA∅)
සම්මත අවස්ථාවේ වායුමය තත්ත්වයේ පවතින පරමාණු මවුලයකට ඉලෙක්ට්‍රෝන ලබා දී වායුමය තත්ත්වයේ පවතින ඒක සෘණ අයන මවුලයක් සෑදීයම් දී සිදු වන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

වැඩිදුර කියවීම්

 ෆෙඩ්රික් හට්න් ගෙට්මන් ගේ Outlines of Theoretical Chemistry  (1918)
 කීත් ජේ. ලෙයිඩ්ලර් හා මෙයිසර් ජේ.එච්., "Physical Chemistry" (Benjamin/Cummings 1982)
 පීටර් ඇට්කින්ස් හා ඩි පෝලා ජේ., "Atkins' Physical Chemistry" (8 වැනි සංස්., ඩබ්ලිව්.එච්. ෆ්රීමන් 2006)

සටහන්
මෙම ලිපිය උසස් පෙළ රසායන විද්‍යා විශය නිර්දේශයේ අඩංගු කරුණු අනුව සකසා ඇත.

ආශ්‍රිත
 උසස් පෙළ රසායන විද්‍යා ගුරු අත් පොත , ජාතික අධ්‍යාපන ආයතනය (NIE) - ශ්‍රී ලංකාව

බාහිර සබැඳි
Thermochemistry - Britannica (1911)

රසායන විද්‍යාව
භෞතික විද්‍යාව
තාප රසායනය

තාප රසායනය


Agave sebastiana ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Ein englischer Trivialname ist "Cedros Island Agave".

Beschreibung
Agave sebastiana wächst einzeln, bildet einen kurzen Stamm bis 1,5 m Höhe, oder formt große, kompakte Gruppen. Die breit linealischen, eiförmigen, spitz zulaufenden, steifen, grünen, grau bis bläulichen Blätter sind 25 bis 45 cm lang und 8 bis 25 cm breit und mit Abdrücken der Knospe versehen. Die dunkelbraunen Blattränder sind hornig. Die kräftigen Zähne sind unregelmäßig angeordnet. Der schwarze bis graue Enddorn wird 2 bis 3 cm lang.

Der rispige, gerade, weit ausgebreitete, flache Blütenstand wird 2 bis 3 m hoch. Die zahlreichen gelbfarbenen Blüten erscheinen in der oberen Hälfte bis zum Ende des Blütenstandes an kurzen, variablen Verzweigungen und sind 70 bis 90 mm lang. Die trichterförmige Blütenröhre ist 14–25 mm lang.

Die eiförmigen bis länglichen dreikammerigen Kapselfrüchte sind 6 bis 8 cm lang und bis 3 cm breit. Die glänzenden, schwarzen Samen sind 7 bis 11 mm lang.

Die Blütezeit reicht von März bis Mai.

Systematik und Verbreitung
Agave sebastiana ist in Mexiko in Zentral Baja Kalifornien Süd in Cedros Island und Umgebung in trockenen Regionen verbreitet. Sie ist vergesellschaftet mit zahlreichen Sukkulenten- und Kakteen Arten.

Die Erstbeschreibung durch Edward Lee Greene ist 1885 veröffentlicht worden. Einige der zahlreichen Synonyme von Agave sebastiana  sind Agave shawii var. sebastiana  (1949) und Agave disjuncta  (1912).

Agave sebastiana ist ein Vertreter der Gruppe Umbelliflorae. Sie wächst in Mexiko in Zentral Baja Kalifornien Süd in Cedros Island und Umgebung. Die Niederschläge der Region betragen unter 100 mm im Jahr. Typisch sind die solitär wachsenden oder gruppenbildenden kurz stammbildenden Pflanzen. Sie ähnelt der in der Nähe vorkommenden Agave shawii subsp. goldmaniana, die jedoch einen breiteren Blütenstand besitzt. Sie ist nahe verwandt mit der im nördlichen Teil der Halbinsel vorkommenden Agave shawii, jedoch sind Unterschiede der Blatt- und Blütenstruktur erkennbar.

Literatur
 Alwin Berger: Die Agaven. Beiträge zu einer Monographie. Jena 1915, S. 172.
 August J. Breitung: Agave sebastiana. In: The Agaves. The Cactus & Succulent Journal Yearbook, 1968, S. 75–76.
 Howard Scott Gentry: Agave sebastiana. In: Agaves of Continental North America. The University of Arizona Press, 1982, S. 645–647.

Einzelnachweise

Weblinks

Agaven
Sebastiana

Agave sebastiana


PowerPC G4 is a designation formerly used by Apple and Eyetech to describe a fourth generation of 32-bit PowerPC microprocessors. Apple has applied this name to various (though closely related) processor models from Freescale, a former part of Motorola. Motorola and Freescale's proper name of this family of processors is PowerPC 74xx.

Macintosh computers such as the PowerBook G4 and iBook G4 laptops and the Power Mac G4 and Power Mac G4 Cube desktops all took their name from the processor. PowerPC G4 processors were also used in the eMac, first-generation Xserves, first-generation Mac Minis, and the iMac G4 before the introduction of the PowerPC 970.

Apple completely phased out the G4 series for desktop models after it selected the 64-bit IBM-produced PowerPC 970 processor as the basis for its PowerPC G5 series. The last desktop model that used the G4 was the Mac Mini which now comes with an Apple M2 and Apple M2 Pro processor. The last portable to use the G4 was the iBook G4 but was replaced by the Intel-based MacBook. The PowerBook G4 has been replaced by the Intel-based MacBook Pro.

The PowerPC G4 processors are also popular in other computer systems, such as the AmigaOne series of computers and the Pegasos from Genesi. Besides desktop computers the PowerPC G4 is popular in embedded environments, like routers, telecom switches, imaging, media processing, avionics and military applications, where one can take advantage of the AltiVec and its SMP capabilities.

PowerPC 7400
The PowerPC 7400 (code-named "Max") debuted in August 1999 and was the first processor to carry the "G4" moniker. The chip operates at speeds ranging from 350 to 500 MHz and contains 10.5 million transistors, manufactured using Motorola's 0.20 μm HiPerMOS6 process. The die measures 83 mm2 and features copper interconnects.

Motorola had promised Apple to deliver parts with speed up to 500 MHz, but yields proved too low initially. This forced Apple to take back the advertised 500 MHz models of Power Mac G4. The Power Mac series was downgraded abruptly from 400, 450, and 500 MHz processor speeds to 350, 400, and 450 MHz while problems with the chip were ironed out. The incident generated a rift in the Apple-Motorola relationship, and reportedly caused Apple to ask IBM for assistance to get the production yields up on the Motorola 7400 series line. The 500 MHz model was reintroduced on February 16, 2000.

Design
Much of the 7400 design was done by Motorola in close co-operation with Apple and IBM. IBM, the third member of the AIM alliance, designed the chip together with Motorola in its Somerset design center, but chose not to manufacture it, because it did not see the need back then for the Vector Processing Unit. Ultimately, the G4 architecture design contained a 128-bit vector processing unit labelled AltiVec by Motorola while Apple marketing referred to it as the "Velocity Engine".

The PowerPC 970 (G5) was the first IBM-manufactured CPU to implement VMX/AltiVec, for which IBM reused the old 7400 design they still had from the design they did with Motorola in Somerset. The Xenon CPU in the Xbox 360 also features VMX, with added proprietary extensions made especially for Microsoft. POWER6, introduced in 2007, is IBM's first "big iron" CPU to also implement VMX.

With the AltiVec unit, the 7400 microprocessor can do four-way single precision (32-bit) floating point math, or 16-way 8-bit, 8-way 16-bit or four-way 32-bit integer math in a single cycle. Furthermore, the vector processing unit is superscalar, and can do two vector operations at the same time.  Compared to Intel's x86 microprocessors at the time, this feature offered a substantial performance boost to applications designed to take advantage of the AltiVec unit. Some examples are Adobe Photoshop which utilises the AltiVec unit for faster rendering of effects and transitions, and Apple's iLife suite which takes advantage of the unit for importing and converting files on the fly.

Additionally, the 7400 has enhanced support for symmetric multiprocessing (SMP) thanks to an improved cache coherency protocol (MERSI) and a 64-bit floating point unit (FPU), derived in part from the 604 series. The 603 series had a 32-bit FPU, which took two clock cycles to accomplish 64-bit floating point arithmetic.

The PowerPC G4 family supports two bus technologies, the older 60x bus which it shares with the PowerPC 600 and PowerPC 7xx families, and the more advanced MPX bus. Devices that utilize the 60x bus can be made compatible with either 6xx or 7xx processors, enabling a wide variety of offerings and a clear and cheap upgrade path while keeping compatibility issues at a minimum. There are primarily two companies manufacturing system controllers for 7xx and 7xxx computers, Tundra with their Tsi1xx controllers and Marvell with their Discovery controllers.

PowerPC 7410
The PowerPC 7410 "Nitro" is a low-power version of the 7400 but it was manufactured at 180 nm instead of 200 nm. Like the 7400 it has 10.5 million transistors. It debuted in the PowerBook G4 on 9 January 2001.

The chip added the ability to use all or half of its cache as high-speed, non-cached memory mapped to the processor's physical address space as desired. This feature was used by embedded systems vendors such as Mercury Computer Systems.

PowerPC 7450

The PowerPC 7450 "Voyager"/"V'ger" was the only major redesign of the G4 processor. The 33-million transistor chip extended significantly the execution pipeline of 7400 (7 vs. 4 stages minimum) to reach higher clock speeds, improved instruction throughput (3 + branch vs. 2 + branch per cycle) to compensate for higher instruction latency, replaced an external L2 cache (up to 2 MB 2-way set associative, 64-bit data path) with an integrated one (256 KB 8-way set associative, 256-bit data path), supported an external L3 cache (up to 2 MB 8-way set associative, 64-bit data path), and featured many other architectural advancements. The AltiVec unit was improved with the 7450; instead of executing one vector permute instruction and one vector ALU (simple int, complex int, float) instruction per cycle like 7400/7410, the 7450 and its Motorola/Freescale-followers can execute two arbitrary vector instructions simultaneously (permute, simple int, complex int, float). It was introduced with the 733 MHz Power Mac G4 on 9 January 2001. Motorola followed with an interim release, the 7451, codenamed "Apollo 6", just like the 7455. Early AmigaOne XE computers were shipped with the 7451 processor.

The enhancements to the 745x design gave it the nicknames G4e or G4+ but these were never official designations.

PowerPC 7445 and 7455

The PowerPC 7455 "Apollo 6" was introduced in January 2002. It came with a wider, 256-bit on-chip cache path, and was fabricated in Motorola's 0.18 μm (180 nm) HiPerMOS process with copper interconnects and SOI. It was the first processor in an Apple computer to pass the 1 GHz mark.
The 7445 is the same chip without the L3 cache interface.
The 7455 is used in the AmigaOne XE G4, and the dual 1 GHz Power Mac G4 (Quicksilver 2002)

PowerPC 7447 and 7457
The PowerPC 7447 "Apollo 7" is slightly improved from the 7450/55, it has a 512 KB on-chip L2 cache and was manufactured in a 130 nm process with SOI, hence drawing less power. It has 58 million transistors. With the 7447A, which introduced an integrated thermal diode as well as DFS (dynamic frequency scaling) Freescale was able to reach a slightly higher clock. The 7447B is effectively a 7447A with even higher frequency scaling, with clock rates up to 1.7 GHz officially and easily up to 2.4 GHz through overclocking. The 7457 and 7457A have an additional L3 cache interface, supporting up to 4 MB of L3 cache, up from 2 MB supported by the 7455 and 7450. However, its frequency scaling stagnated when Apple chose to use the 7447(s) instead of the 7457(s), despite the 7457 being the L3 cache-enabled successor to the L3 cache-enabled 7455 that Apple used before.

The only companies that offer the 7457 in the form of upgrades for the Power Mac G4, iMac G4, and Power Mac G4 Cube are Giga Designs, Sonnet Technology, Daystar Technology (they use the 7457 only for iMac G4 upgrades) and PowerLogix. The Pegasos computer platform from Genesi also uses 7447 in its Pegasos-II/G4.

The 7457 is often used to repair an AmigaOne XE CPU module; some AmigaOS software with the 7457 installed may mistake the AmigaOne for a Pegasos II computer as there were never any official 7457 boards released by Eyetech.

PowerPC 7448

The PowerPC 7448 "Apollo 8" is an evolution of the PowerPC 7447B announced at the first Freescale Technology Forum in June 2005. Improvements were a larger 1 MB L2 cache, a faster 200 MHz front side bus, and lower power consumption (18 W at 1.7 GHz). It was fabricated in a 90 nm process with copper interconnects and SOI.

PowerPC 7448 users were:

 Daystar for their High-Res Aluminum PowerBook G4 upgrades (Daystar's Low-Res Aluminum PowerBook G4 upgrades used the 7447A, not the 7448)
 NewerTech for their Power Mac G4 upgrades
 PowerLogix for their Power Mac G4 Cube upgrade
 Cisco in NPE-G2 network processor module for their 7200VXR routers
 Cisco 7201 Router
 Extreme Engineering Solutions for their XPedite6244 single board computer
 Aitech for their C104 CompactPCI single board computer
 Emerson Network Power for their PmPPC7448 PMC module

e600

In 2004, Freescale renamed the G4 core to e600 and changed its focus from general CPUs to high-end embedded SoC devices, and introduced a new naming scheme, MPC86xx. The 7448 was to be the last pure G4 and it formed the base of the new e600 core with a seven-stage, three-issue pipeline, and a powerful branch prediction unit which handles up to sixteen instructions out-of-order. It has an enhanced AltiVec unit capable of limited out-of-order execution and a 1 MB L2 cache.

Device list
This list is a complete list of known G4 based designs (excluding newer core e600 designs). The pictures are illustrations and not to scale.

See also
 List of Macintosh models grouped by CPU type

References

 Diefendorff, Keith (25 October 1999). "PowerPC G4 Gains Velocity". Microprocessor Report. pp. 10–15.
 Gwennap, Linley (16 November 1998). "G4 Is First PowerPC With AltiVec". Microprocessor Report.
 Halfhill, Tom R. (5 July 2005). "PowerPC Ain't Dead Yet". Microprocessor Report. pp. 13–15.

G4
Motorola microprocessors
Superscalar microprocessors
32-bit microprocessors

PowerPC G4


Anderson este un oraș în Grimes County, Texas, Statele Unite ale americii. Populația a fost de 222 de la recensământul din 2010.  Orașul și împrejurimile sale sunt listate în Registrul Național al Locurilor Istorice ca Anderson Historic District.

Orașul este numit dupa Kenneth Lewis Anderson, un vice-președinte al Republicii Texas , care a murit la Fanthorp Inn în anul 1845.

Referințe

Orașe din Texas
Sedii de comitate din Texas

Anderson, Texas


Stade du Ray, Fransa'nın Nice şehrinde bulunan, çok amaçlı olarak inşa edilmiş bir stadyumdur. Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı stadyum, genellikle OGC Nice kulübünün maçlarına ev sahipliği yapmaktadır. Stadyum, 17.415 seyirci kapasitelidir.

Fransa'daki stadyumlar

Ray Stadyumu


كيشوا (Qhichwa Simi 'لغة المنطقة المعتدلة') هي عائلة لغوية نشأت في وسط جبال الأنديز التي تمتد عبر الجزء الغربي من أمريكا الجنوبية.

تاريخ

في أمريكا الجنوبية استُعملت لغة كيشوا على نطاق واسع في جميع أنحاء وسط جبال الأنديز قبل فترة طويلة من الوقت من قبل الأمريكيين الأصليين الانكا، واليوم لا تزال تستعمل بمختلف أشكالها الإقليمية (ما يسمى ب 'اللهجات') من قبل 10 ملايين شخص في أجزاء كبيرة من أمريكا الجنوبية، بما فيها البيرو، وجنوب - غرب ووسط بوليفيا وجنوب كولومبيا وإكوادور، شمال غرب الأرجنتين وشمال شيلي. وهي أكثر لغة منطوقة على نطاق واسع من الشعوب الأصلية في الأمريكتين. تعدّ في دساتير كولومبيا، إكوادور والبيرو كلغة رسمية بعد الإسبانية.

اللهجات المختلفة للكيشوا كانت تستعمل على نطاق واسع في جميع أنحاء منطقة الأنديز قبل فترة طويلة من قيام دولة الإنكا في القرن الخامس عشر. الانكا قدمت لهجة واحدة من الكويتشوا وهي الكيتشوا الكلاسيكية. بعد توسع الإمبراطورية أصبحت لغتها الرسمية، وأصبحت هذه اللهجة باقية على هذا الوضع حتى بعد الغزو الإسباني في القرن السادس عشر.

مراجع

انظر أيضا

 إنكا

أسر لغات
لغات إلصاقية
لغات ذات نمط فاعل-مفعول به-فعل
لغات كيشوا

كتشوا


Grandview Heights (Nouvelle-Zélande)

Grandview Heights est une ville américaine située dans le comté de Franklin, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

City dans l'Ohio
Comté de Franklin (Ohio)

Grandview Heights (Ohio)