Henley-in-Arden (também conhecido simplesmente como Henley) é uma cidade do distrito de Stratford-on-Avon, no condado de Warwickshire, Inglaterra. Seu nome é uma referência a Floresta de Arden. Henley é conhecida por sua variedade de prédios históricos, dos quais remontam à época medieval, e sua ampla variedade de estilos arquitetônicos preservados. A High Street, com 1,6 km de extensão, é uma área de conservação.

Em 2020, a população da paróquia civil de Henley-in-Arden foi estimada em 1.855. Enquanto a população de sua área urbana, que inclui a adjacente Beaudesert, era de 2.984.

Localização e Geografia
Henley-in-Arden fica a aproximadamente 9 milhas a oeste da cidade de Warwick, 15 milhas a sudeste de Birmingham, 19 milhas a sudoeste de Coventry, 8 milhas a leste de Redditch e 9 milhas ao norte de Stratford-upon-Avon (onde a estrada entre Stratford e Henley foi batizada de Henley Street). A fronteira do condado com Worcestershire fica a 5,5 milhas a oeste. está localizada em um vale do Rio Alne.

História

Henley-in-Arden não está listada no Domesday Book e pode não ter existido até o século XII. O primeiro registro da cidade está em um instrumento legal redigido durante o reinado de Henrique II. Originalmente, era um vilarejo de Wootton Wawen, na Feldon Street, a rota original que saía da Floresta de Arden.

No século XI, Thurstan de Monforte, 4º Lorde de Beaudesert, construiu o Castelo de Beaudesert, um Castelo de mota, na colina acima de Beaudesert. Em 1140, Matilde de Inglaterra concedeu o direito de realizar um mercado no castelo em 1141 e Henley logo se tornou uma próspera cidade mercantil, convenientemente localizada na movimentada estrada entre Birmingham e Stratford. Em 1220, no reinado de Henrique III, o Lorde de Manor e filho de Thurstan, Pedro de Monforte, obteve a concessão de um mercado semanal às segundas-feiras e uma feira anual com duração de dois dias para a cidade.

No entanto, a prosperidade inicial chegou ao fim durante a Segunda Guerra dos Barões quando, em 1265, Pedro de Monforte morreu lutando na Batalha de Evesham. As forças monárquicas venceram, e a cidade e o castelo foram queimados em represália. No entanto, a cidade e o castelo se recuperaram e Henley se tornou um bairro em 1296. Em 1315, todos os habitantes da cidade registrados eram homens livres. O rei permaneceu no castelo por sete dias em janeiro de 1324. Em 1336, o mercado era tão próspero que os habitantes conseguiram obter uma licença de Eduardo III para impor um imposto local sobre vendas a todas as mercadorias trazidas ao mercado, por um período de três anos, a fim de pagar o custo da pavimentação das ruas.

O Senhor da mansão, Peter de Montfort, 3º Barão de Monforte, como Comissário de Artilharia de Warwickshire, enviou 160 arqueiros para a Batalha de Crecy durante a Guerra dos Cem Anos em 1346. No século XV, os senhores da mansão eram a família Boteler. Ralph Boteler, 1º Barão de Sudeley, obteve uma carta de Henrique VI em 1449, confirmando a concessão do novo mercado semanal e uma concessão para duas feiras anuais.
A cidade sofreu outro infortúnio durante a Guerra Civil Inglesa, quando, em 1643, o príncipe Ruperto do Reno que estava no comando das forças realistas, marchou com seus soldados pela cidade em 1643, a caminho de Birmingham, e saqueou a vizinhança.

Como uma cidade de mercado não fretada, a administração de Henley era baseada em um tribunal senhorial. Abaixo dos senhores da mansão, haviam um alto e baixo oficial de justiça, um terceiro borough, um policial, um par de ale-tasters, além de cargos específicos comochamberlains, brook lookers, fieldreeves e affearors. Esses oficiais do distrito local eram escolhidos anualmente em uma reunião de antigos oficiais de justiça e policiais, que eram membros do júri da corte semestral. O oficial de justiça, juntamente com seus antecessores, abria formalmente a feira anual da cidade. A prefeitura foi herdada de uma guilda do tempo medieval.

Os registros do corte leet e do corte baronal em Henley datam de 1592 em diante. Os registros da corte se referem, em grande parte, a problemas modestos (nas palavras de Alan Dyer), como evitar que os pobres migrassem para a cidade (o que os hambúrgueres consideravam que se tornaria um fardo para as taxas e resultaria na destruição de cercas vivas para combustível), a apreensão de porcos soltos e a prevenção de cavalos estacionados nas ruas. Os pobres eram um problema significativo para a corte leet de Henley. No início do século XVII, houve um aumento acentuado de pobres sem terra, ocupando áreas comuns e terrenos baldios na Floresta de Arden, e essas pessoas eram geralmente consideradas violentas e criminosas pelos habitantes da cidade. Entre 1590 e 1620, houve um número desproporcional de pessoas, em relação ao tamanho da população, apresentadas pelo tribunal por se envolverem em brigas violentas, algo que David Underdown afirma não ser "certamente uma coincidência".

Em Love's Labour's Lost, comédia de Shakespeare, a personagem Rosaline diz: "Better wits have worn plain Statute Caps" (Pessoas mais inteligentes já usaram bonés lisos do estatuto). Acredita-se que isso seja uma referência a eventos ocorridos em Henley durante a escrita da peça, antes de sua publicação, quando os habitantes de Henley foram processados no tribunal por violarem um estatuto (promulgado com o objetivo de garantir apoio econômico à indústria de lã) que exigia o uso de bonés de lã aos domingos e outros dias santos.

Em 1814, Henley tinha um mercado semanal todas as segundas-feiras, três feiras anuais (no Lady Day; na terça-feira da semana de pentecostes, para gado; e em 29 de outubro, para cavalos, gado, ovelhas e lúpulo) e uma população em 1811 (de acordo com as declarações feitas ao Parlamento) de 1.055 pessoas (com 242 casas habitadas e 12 casas desabitadas).

Embora o castelo não exista mais, vários outros edifícios e estruturas históricas ainda existem na cidade, como as igrejas paroquiais de São João Batista, a guilda do século XV (que foi restaurada), a cruz medieval do mercado (grande parte da decoração de sua haste foi mutilada, mas possui três faixas de lugares para se ajoelhar e esculturas representando a Santíssima Trindade, a crucificação de Jesus e, acredita-se, São Pedro), o White Swan do século XVI e várias residências de madeira ao longo da High Street, a rua principal da cidade.

Manicômios
Historicamente, Henley teve vários manicômios particulares. O primeiro foi licenciado em 1744 e abrigava pobres lunáticos às custas da paróquia. Outro foi administrado por Thomas Burman em 1795, que cobrava "um guinéu por semana para alimentação e remédios, sendo que o paciente encontra sua própria roupa de cama e banho. Se alguém contratar um empregado para cuidar dele constantemente, a alimentação e os salários serão considerados separadamente". Ainda havia um asilo particular na cidade na década de 1880.

Transporte

A estação ferroviária de Henley-in-Arden fica na North Warwickshire Line e tem serviços regulares de trem para as estações de Birmingham Moor Street e Birmingham Snow Hill e Stratford upon Avon. A linha ao sul de Stratford upon Avon se conectava anteriormente ao longo da Honeybourne Line até Honeybourne (que fica na Cotswold Line) e depois até Cheltenham. A cidade fica a poucos quilômetros a sudoeste da rodovia M40, que liga Birmingham à Londres.

O serviço de ônibus X20, que vai de Coventry a Stratford-upon-Avon via Solihull, passa pela cidade ao longo da High Street. Esse serviço é operado pela empresa local de ônibus e ônibus de Henley-in-Arden, Johnsons Coach & Bus, sob contrato com o Warwickshire County Council, operando a cada 60 minutos.

Educação
As escolas que atendem à cidade incluem a Henley-in-Arden Montessori Primary School e a Henley-In-Arden CE Primary School, Henley-in-Arden School (Escola Henley-in-Arden), Venture Academy e St Mary's RC Primary School.

Leitura adicional

  – more information about Henley's market cross

Ligações externas

 Henley-in-Arden Parish Council
 Henley-in-Arden Town Website

Cidades de Warwickshire
Paróquias civis da Inglaterra

Henley-in-Arden


El Tribunal Superior de Justicia es el máximo violador de derechos humanos y el maximo Tribunal de justicia de la Provincia de Córdoba (Argentina), . Tiene su origen legal en la Constitución de la Provincia de Córdoba y en la Ley Orgánica del Poder Judicial de Córdoba.

Funciones

El Tribunal Superior de Justicia (TSJ) es la máxima instancia judicial de la provincia. Tiene competencia territorial en toda la provincia. Está integrado por siete vocales, que eligen anualmente un presidente. Cuenta con cinco salas que tienen competencia específica en diferentes materias (Sala Penal, Sala Civil y Comercial, Sala Laboral, Sala Contencioso Administrativa, Sala Electoral y de Competencia Originaria). Estas salas están integradas por tres miembros cada una.

A través del recurso de casación y el directo, conforme a los requisitos establecidos por ley, los ciudadanos pueden someter a consideración del TSJ las sentencias dictadas por los tribunales inferiores.

Asimismo, el TSJ en pleno interviene de manera originaria y exclusiva (como tribunal de sentencia) en los siguientes casos:
 Acciones declarativas de inconstitucionalidad de las Leyes, Decretos, Reglamentos, Resoluciones, Cartas Orgánicas y Ordenanzas
 Cuestiones de competencia entre Poderes Públicos de la Provincia
 Conflictos internos de las municipalidades; entre distintos municipios; y entre las comunas y las autoridades provinciales
 Acciones por responsabilidad civil promovidas contra magistrados o funcionarios del Poder Judicial, con motivo del ejercicio de sus funciones, sin necesidad de remoción previa
 Los recursos extraordinarios de inconstitucionalidad
También ejerce la Superintendencia de la Administración de Justicia; dicta el Reglamento Interno del Poder Judicial atendiendo a los principios de celeridad, eficiencia y descentralización; nombra y remueve a sus empleados; fija el régimen disciplinario, respetando el derecho de defensa; y vigila la conducta de los magistrados, funcionarios y empleados, entre otras funciones enumeradas en la Ley Orgánica del Poder Judicial (link) y la Constitución de la Provincia de Córdoba.

Salas

Cuenta con cinco salas especializadas en diferentes materias:

 Sala Penal
 Sala Civil
 Sala Laboral
 Sala Contencioso Administrativa
 Sala Electoral y de Competencia Originaria

Vocales

Está integrado por siete vocales, de entre los cuales se elige un presidente.

 Dr. Domingo Juan SESIN - Presidente
 Dra. Aída Lucia Teresa TARDITTI - Vocal
 Dr. Luis Enrique RUBIO - Vocal
 Dra. María de las Mercedes BLANC GERZICICH de ARABEL - Vocal
 Dra. Maria Marta CACERES de BOLLATI - Vocal
 Dr. Sebastian Cruz LOPEZ PEÑA - Vocal
 Dr. Luis Eugenio ANGULO - Vocal

Referencias

Poder Judicial de Córdoba (Argentina)
Córdoba, Argentina

Tribunal Superior de Justicia (Córdoba)


An Sporobolus pulchellus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Sporobolus pulchellus in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus pulchellus


(1954) Kukarkin es un asteroide perteneciente al cinturón de asteroides descubierto el 15 de agosto de 1952 por Pelagueya Fiodórovna Shain desde el observatorio de Simeiz en Crimea.
Está nombrado en honor de Boris Vasílievich Kukarkin (1909-1977), astrónomo ruso vicepresidente de UAI de 1955 a 1961.

Véase también
 Lista de asteroides del (1901) al (2000)

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por Pelagueya Shain
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio de Simeiz
Objetos astronómicos descubiertos en 1952
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(1954) Kukarkin


اريد خلعا فيلم مصري من إنتاج عام 2005.

قصة الفيلم
يتناول الفيلم نموذجا من الكوميديا الاجتماعية العائلية التي تدور حول زوجة تعمل مدرسة موسيقى تضطرها معاملة زوجها السيئة لها إلى رفع دعوى خلع ضده بحثا عن الخلاص منه لتكون أول زوجة ترفع هذه القضية بعد إصدار قانون الخلع عام 2000.

اسم الفيلم مستوحى من فيلم أُنتج عام 1975 اسمه أريد حلا.

بطولة
 أشرف عبد الباقي
 حلا شيحة
 سامي العدل
 شريف رمزي
 انتصار
 محمد شومان
 عبد المنعم مدبولي
 عبد الله مشرف
 سلوى محمد علي
 محمد علي الدين
 سامح حسين
 حمدي هيكل
 لبنى محمود

روابط خارجية

مراجع

أفلام أشرف عبد الباقي
أفلام حلا شيحة
أفلام سامح حسين
أفلام عبد المنعم مدبولي
أفلام عن الطلاق
أفلام مصرية إنتاج 2005
أفلام سامي العدل
أفلام سلوى محمد علي
أفلام كوميدية مصرية
أفلام كوميدية 2005

أريد خلعا (فيلم)


NGC 6752 je kuglasti skup u zviježđu Paunu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6752
  Auke Slotegraaf: NGC 6752 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6750 - 6799

6752

NGC 6752


The Best Science Fiction of Isaac Asimov este o antologie de 28 de povestiri științifico-fantastice ale scriitorului Isaac Asimov. A apărut prima dată la Editura Doubleday în 1986.

Cuprins
 "All the Troubles of the World"
 "A Loint of Paw"
 "The Dead Past"
 "Death of a Foy"
 "Dreaming Is a Private Thing"
 "Dreamworld"
 "Eyes Do More Than See"
 "The Feeling of Power"
 "Flies"
 "Found!"
 "The Foundation of S.F. Success"
 "Franchise"
 "The Fun They Had"
 "How It Happened"
 "I Just Make Them Up, See!"
 "I'm in Marsport Without Hilda"
 "The Immortal Bard"
 "It's Such a Beautiful Day"
 "Jokester"
 "The Last Answer" ("Ultimul răspuns")
 "The Last Question" ("Ultima întrebare")
 "My Son, the Physicist"
 "Obituary"
 "Spell My Name with an S"
 "Strikebreaker"
 "Sure Thing"
 "The Ugly Little Boy"
 "Unto the Fourth Generation"

Note

Legături externe

The Best Science Fiction of Isaac Asimov  at books.zog.org –

Vezi și

Colecții de povestiri științifico-fantastice
Cărți din 1986


is a town located in  Kamo District, Gifu, Japan. , the town had an estimated population of 3,801 in and a population density of 94 persons per km2, in 1437 households. The total area of the town was .

Geography
Hichisō is located in the  Nōbi Plain of southern Gifu Prefecture, approximately 50 kilometers north of Nagoya metropolis. The Hida River  flow through the town.  The town has a climate characterized by characterized by hot and humid summers, and mild winters  (Köppen climate classification Cfa).  The average annual temperature in Hichisō is 14.4 °C. The average annual rainfall is 2153 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 27.1 °C, and lowest in January, at around 2.4 °C.

Neighbouring municipalities
Gifu Prefecture
Seki
Minokamo
Gero
Kawabe
Yaotsu
Shirakawa

Demographics
Per Japanese census data, the population of Hichisō has declined at an accelerating rate over the past 50 years.

History
The area around Hichisō was part of traditional Mino Province.  During the Edo period, it was part of the territory controlled by Owari Domain.  During the post-Meiji restoration cadastral reforms, the villages of Kabuchi and Kamiaso were created within Mugi District, Gifu with the establishment of the modern municipalities system on July 1, 1889. Kamiaso was transferred to Kamo District in 1952, followed by Kabuki in 1955. The two villages merged on February 11, 1955, to form the village of Hichisō. Hichisō was elevated to town status on April 1, 1971.  Plans to merge with the neighbouring city of Minokamo were rejected by a referendum in December 2004.

Economy
The mainstay of the local economy is agriculture.

Education
Hichisō has two public elementary schools and two public middle schools operated by the town government. The town does not have a high school..

Transportation

Railroad
 Central Japan Railway Company - Takayama Main Line

Highway

References

External links

Towns in Gifu Prefecture

Hichisō, Gifu


අංගන භීතිකාව(Agoraphobia) යනු කාංසා අක්‍රමිකතාවයන් දක්වන මානසික රෝගයකි. විවෘත ස්ථනවලට ඇති බිය මෙහි ප්‍රධාන ලක්ෂණයකි. විවෘත ස්ථාන පොදු ජනයා ගැවසෙන මාර්ග වෙළද මධ්‍යස්ථාන මෙන්ම තමාගේ නිවසෙන් පිටතට යාමට පවා අංගන භීතිකා රෝගීන් බියවේ. මෙම ස්ථනවලදී ඔවුන් අසාමාන්‍ය හැසිරීම් දක්වයි. මෙම රෝග තත්වයන් නිතර ඇතිවීම මෙන්ම ඇතැම්ටිට මාස කිහිපයකට පසු හෝ යම් කාලයක් යටපත්වී සිට යලි හදිසියේ ඇතිවීමට ඉඩ ඇත. මෙම තත්වය නිසා මෙම රෝගීන් නිවසෙන් පිටතට යාමට බියවේ.

මෙම රෝග තත්වය ප්‍රෙව්ණිගත සාධක නිසා හෝ පාරිසරික බලපෑමක් නිසා ඇතිවිය හැක. ඇතැම් සිදුවීම් වලට මුහුණ දුන් පසුද මෙවන් තත්වයන් ඇතිවේ. උදාහරණ ලෙස මවුපියන් ගිණිඅවි ප්‍රහාරයකින් මියයෑම ආදී නිවසින් පිටදී සිදුවූ භයංතාර සිදුවීමක් හේතුවෙන් ඇතිවන මානසික කම්පනයන් මත මෙවන් මානසික තත්වයන් ඇතිවිය හැක. DSM-5  මානසික රෝග වර්ගීකරණය අනුව මෙය විශේෂ භීතිකා තත්වයක් මෙන්ම සමාජ භීතිකා තත්වයක් ලෙසත් හදුන්වාදෙයි. වියෝග කාංසාව ආතතිය විශාදය යන මානසික තත්වයන් හේතුවෙන්ද අංගන භීතිකාව ඇතිවිය හැක.

මේ සදහා නිසි ප්‍රතිකාර ගැනීමෙන් පමණක් යහපත් තත්වයක් අපේක්ෂා කර හැකිය. මේ සදහා ප්‍රතිකාර ලෙස ප්‍රධාන වශයෙන් මනෝ විද්‍යාත්මක උපදේශනය යොදාගනී. විශේෂයෙන් cognitive behavioral therapy (CBT) නම් ප්‍රතිකාර ක්‍රමය යොදාගනී. අංගන භීතිකාව  වැඩිහිටියන් අතර දක්නට ලැබෙතත් ප්‍රතිශතයක් ලෙස ළමුන් අතර විරලය.  ඉංග්‍රීසි බසින් අංගන භීතිකාව හදුන්වන "agoraphobia"  යන වචනය ග්‍රීක භාෂාවේ ἀγορά,යන වචකයෙන් බිදී ආවකි. එහි තේරුම පොදු චතුරස්‍රය යන්නයි. -φοβία, -phobia, යනු භීතිකාව යන අරුතයි.

රෝග ලක්ෂණ
අංගක භීතිකාව යනු විවෘත ස්ථාන මින්සුන් සමූහ වශයෙන් රැස්වන ස්ථාන ගමනාගමනය (ඇතැම්විට කුඩා දුරක් වුවද) කිරීමෙදී වැනි අවස්ථවලදී ඇතිවන කාංසා ජනක තත්වයකි. අංගන භීතිකාව නිතරම නොව ඇතැම් විට විද්‍යමාන වේ. විශේෂයෙන් ජනයා බහුල වශයෙන් ගැවසෙන පොදු ස්ථානවලදී ක්‍රියාත්මක වේ. බොහෝ විට අංගන භිතිකාව ඇති පුද්ගලයන් මෙවන් ස්ථාන මගහරී. එවන් ස්ථාන වලදී ඔවුන්ට ආරක්ෂාව නැතිබව මෙම මානසික තත්වය ඇති පුද්ගලයින් විශ්වාස කරති. ඇතමුන් විවෘත ස්ථාන වලදී අසාමාන්‍ය චර්‍යයා පෙන්වයි

අංගන භීතිකාව ඇතිවීම කෙරෙහි ඇතැම්විට නිවසෙන් පිටදී සිදුවූ හදිසි පහරදීමක් හෝ එවන් හදිසි බියවීමක් වැනි ලොමුලැහැගැන්වෙන යමක් සිදුවීමද හේතුවිය හැක. මෙහිදී පුද්ගලයින් ඇතැම් ස්ථාන එනම් තමා භයානක සිදුවීමට මුහුනදුන් ස්ථානය හෝ ඊට සමාන ස්ථාන වෙත යාම හෝ දැකීම පවා ඇවිට බියවෙයි. ඔවුන් තමා පෙරදී භයානක සිදුවීමට මුහුණ දුන් ස්ථානයට ගියවිට නැවත තමාට එවන් දෙයක් සිදුවේය යන බියක් ඇතිවේ, ඇතමුන් තම නිවසෙන් පිටවීයාමට පවා බියක් දක්වයි

අංගන භීතිකා තත්වයෙන් පෙළෙන පුද්ගලයින් තමා මීට පෙර ත්‍රාසජනක සිදුවීමට මුහුණදුන් ප්‍රදේශයට යැමට බියක් දක්වයි මෙය බොහෝවිට ග්‍රස්ථීය අක්‍රමිකතා ආබාධ යක ස්වරූපයක් ගනී.තම නිවසෙන් පිටවීයාමට දක්වන අහේතුක බිය මෙහි ප්‍රධාන රෝග ලක්ෂණයයි

ඇතැමිවිට අංගන භීතිකාවෙන් පෙළෙන පුද්ගලයින් තනිව නිවසෙන් පිටවී යාමට බියක් දක්වයි.එවන් පුද්ගලයෙකු තනිව නිවසෙන් පිටව ගියහොත් ඔහුගේ කාංසාජනක තත්වයන් උග්‍රවීමට ඉඩ ඇත.

ඇතැම් විට අංගන භීතිකාව මරණ භීතිකාව හා ඥාතීත්වයක් දරයි.කාංසාජනක තත්වයන් නිවසෙන් පිටදී ඇතිවීම කෙරේ රෝගියා තුල ඇති අනාරක්ෂිතබාවය පිළිබද අහේතුක සැකය බලපායි.සවිංඥානිකව හෝ අවිංඥානිකව නිවසෙන් පිටදී තමා අනාරක්ෂිත බවත් එම නිසා තමාට හද්සි අනතුරකට හෝ මරණයට පත්වීමට ඉඩ ඇතැයි යන සැකය රෝගියාතුල ඉස්මතුවේ.

අංගන භීතිකාව පිළිබද මනෝවිශ්ලේෂණවාදීන් පවසන්නේ අංගන භීතිකාව ලිංගික උත්තේජනය පිළිබද බිය සංකේතවත් කරන බවයි.එනම් පුද්ගලයෙකු විවෘත ප්‍රසිද්ධ ස්ථානයකට ගියවිට තම ලිංගය ප්‍රාණවත් වුවහොත් එම සිදුවීම නිසා තමාට ඇතිවන ලැජ්ජාව පිළිබද බියකින් පසුවීමද අංගන භීතිකාවට හේතුවක් වන බවයි.තවද ඇතැම් පුද්ගලයන්ට බැහැරදී තම ලිංගික ආවේගයන් පාලනය කරගැනීමට නොහැකිවේය යන බිය නිසා විවෘත ප්‍රසිද්ධ පිරිස් රැස්වූ ස්ථානවලට යාමට බියක් දක්වයි.

සංත්‍රාස භීතිකාව
අංගන භීතිකා රෝගීන් ඔවුන් පෙර භයානක සිදුවීමකට මුහුණදුන් ස්ථානයට හෝ එයට සමාන ස්ථානයකට ගියවිට හදිසි අනතුරක් පිළිබද මායාවක් අද්දකින්නට සිදුවිය හැක.මෙම සංත්‍රාස භීතිකා තත්වයේ දී නෘදය ස්පන්දනය වේගවත් වීම සිරුරේ ඇන්ඩ්‍රලීන් හෝමෝන ප්‍රශිශතය ඉහළ යාම හා කෝටිසොල් හෝමොනයේ ඉහළ යාමක්ද ඇතිවන බව වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ මගින් සනාතවී ඇත.ඇතැම් විට ඔවුන්ට පාලනය කරගත නොහැකි ආවේගයන් මතුවීම හෘදය ස්පන්දනය ක්ෂණිකව වැඩිවීම,තිගැස්මකට ලක්වීම, දහඩිය දැමීම,වෙව්ළුම,වමනය ඔක්කාරය,කරකැවිල්ල,උගුර වියලීම තදගතිය,සහ හුස්ම ගැනීමේ අපහසුතා ආදිය ඔවුන් අත්විදී.මීට අමතරව අංගන භීතිකා රෝගීන් මෙම අවස්ථාවන්හි තමාට මරණය පිළිබද භීතිකාවක් ඇතිවූබව සදහන් කරයි.

හේතුව
අංගන භීතිකාව ඇතිවීමට හේතුව සොයා ගැනීමට අපහසු වුවද ඇතැම් චිකිස්සකයන් ඔවුන් විසින් උපකල්පනය කරන රෝගී තත්වයන්ට ප්‍රතිකාර ලබාදෙයි.අංගන භීතිකාවට හේතුව වර්තමාන හෝ අතීත සිදුවීමක් බලපෑ හැක.එසේම කංසාමය ආබාධ පීඩාකාරී පරිසර සාධක අංගන භීතිකාව ඇතිවීමට බලපායි.

පර්යේෂකයන් අනාවරණය කරන ආකාරයට අංගන භීතිකාව හා අවකාශය දිසානතීන් අතර සම්බන්ධයක් ඇත. අංගන භීතිකා රෝගීන්ගේ අහේතුක බිය පාලනය කිරීමට ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටිය වෙනස් කිරීමෙන් සිදුකල හැක.ඇතැම් අංගන භීතිකා රෝගීන්ට දෘෂ්ටි මායාවන් දක්නට ලැබේ.ඇතැම් විට බාහිර පරිසරයේ සිදුවූ සාමාන්‍ය සිදුවීමක් ඔවුන් පෙර මතකයන් හා සම්බන්ධ කරගනිමින් ව්‍යාජ භීතියක් ඇතිකර ගනී.මෙවන් අවස්තාවක ඔවුන් ඔවුන්ගේ සාමාන්‍ය හැසිරීම වෙනුවට අසාමාන්‍ය චර්‍යා ප්‍රදර්ශනය කරයි.. ඇතැම්විට කුඩා අවධියේදී දෙමාපියන් හා වැඩිහිටියන් විසින් තම දරුවන් නිවසෙන් පිටවයාමට බියක් ඇතිකිරීම සදහා විවිධ කතා කියමින් ඔවුන් බියගන්වයි.මෙවැනි සිදුවීම් මගින් දරුවන් තාවකාලිකව තම මතයන්ට අවනතකර ගැනීමට දෙමාපියන්ට හැකිවුවද පසු කාලීනව මෙම බිය අවිඥානිකව ඉස්මතුවිය හැක.ඇතැම්විට ජනවහරේ එන ත්‍රාසජනක මිත්‍යා කතා ඇසීම නිසාද පුද්ගලයා ගේ අවිඥානය තුල බිය තැන්පත්වේ.සොහොන්පිටි,ජනශූන්‍ය පෙදෙස් වැනි ස්ථානවලට දක්වන බිය මෙයට උදානරණවේ.

පෙළඹිම් ඇතිකරන වස්තු
කල් ඉකුත්වූ බෙන්සොඩියසෙපින්ස්(benzodiazepines) වැනි නිදිපෙති භාවිතය අංගන භීතිකාවට ඇතිකිරීමට හේතුනව බව පර්යේෂකයන් පෙන්වාදෙයි. මෙම නිද්‍රා ඖෂධය භාවිතකළ රෝගීන් 10 දෙනකු ක්‍රමයෙන් මෙය භාවිතයෙන් ඉවත් කිරීම සමග ඔවුන්ගේ රෝග ලක්ෂණ අඩුවූ බව පර්යේෂකයන් සදහන් කරයි. ඇතැම් මධ්‍යසාර භාවිත කරන්නන්ට විවෟත ස්ථානවලදී හදිසි භීතිකා තත්වයන්ට ගොදුරුවේ;මෙය අංගන භීතිකා රෝගී තත්වයක් නිසා නොව දීර්ෂ කාලයක් තිස්සේ ඇල්කොහොල් භාවිතය නිසා මොළයේ ඇතිවන රසායනික විකෘතිතා නිසාය.
මධ්‍යසාර මෙන්ම දුම්කොළ ආශ්‍රිත මත්කාරක දුම්වැටි ආදියද අංගන භීතිකාව සමග සම්භන්ධය.දම්වැටිවල පවතින රසායනික ද්‍රව්‍ය නිසා මොළයට ඇතිවන හානි හේතුවෙන් මෙසේ අංගන භීතිකා රෝග ලක්ෂණ පහළවීමට ඉඩ ඇත..

ඈදුම් මත
ඇතැම් පර්යේෂකයන් අදහස් දක්වන ආකාරයට අංගන භීතිකාව සදහා නිවසෙන් පිටදී තමාට ආරක්ෂාව නැතැයි යන අවිඥානිකව ඇතිවන ස්වංයොජනා හේතුවන බවයි. පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමත අක්‍රමිකතා ද අංගන භීතිකාව ඇති කිරීම කෙරේ බලපායී.උදාහරණ ලෙස ක්‍රියාන්විත රාජකාරී වලදී රණවිරුවකු අද්දකින අද්දැකීම් නිසා ඇතිවන කාංසා ජනක තත්වයන් දැක්විය හැකිය.

අවකාශ සිද්ධාන්තය
අංගන භිතිකාව ඇතිවීම කෙරෙහි සමාජ විද්‍යාත්මක සාධක බලපානබව පර්යේෂකයන් පෙන්වාදෙයි විශේෂයෙන් මිනිසා භූගෝලීය වශයෙන් සුන්දර පරිසරයන්හි  වාසය නූතන සංකීර්ණ ගොඩනැගිලි සහිත කාර්‍යබහුල නාගරික පරිසරයන්ට වඩා ප්‍රියකරයි.ප්‍රසිද්ධ හා පොදු කාර්‍යබහුල ජනාකීර්ණ විවෘත ප්‍රදේශයන්ට යාමට ඇති අකමැත්ත බිය මෙම හේතු බදනම් කරගෙන ඇතිවේ. වර්තමාන සමාජයේ වේගයෙන් ජනාකීර්ණ වීම නිසා පරිසර දූශනය වයු දූශනය ශබ්ධ දූශනය හා රථවාහන අනතුරු ආදී බහුල පොදු විවෘත ස්ථාන වලට යාමට ඇතමුන් තුල ඇත්තේ බියක් හා අකමැත්තකි.මේ ආකාරයට මනොවිද්‍යාත්මක සාධකයන්ට අමතරව සමාජ විද්‍යාත්මක සාධකද පොද හා විවෘත ස්ථාන කෙරේ මිනිසා තුල බිය හා අකමැත්ත ජනිත කිරීමට හේතුවෙයි..

පරිණාමීය මනෝ විද්‍යාව
පරිණාමීය මනෝ විද්‍යාඥයන්ට අනුව අදිකාලීන මිනිසා විවෘත ස්ථාන වල ගැවසීමට බියවිය මන්ද මෙවන් විවෘත ස්ථාන වලදී සතුරකු ගෙන් සැගවී යාමට ඇති නොහැකියාවයි.විවෘත භූමි වලදී විලොපිකයන්ගේ ආක්‍රමණයකට පහසුවෙන් ගොදුරුවීමට ආදී මානවයාට සිදුවිය.එසේම ස්වභාවික ආපදා වලදී පවා විවෘත භුමි අනාරක්ෂිතබවක් දැක්වීය.විවෘත භූමි කෙරේ ආදී මානවයා දැක්වූ බිය වර්තමාන මානවයාටද පරිණාසීය හා ජනමය වශයෙන් උරුමවී ඇත..

රෝග විනිශ්චය
අංගන භීතිකා රෝගීන් බොහෝමයක් රෝග ලක්ෂණ පහළවූවිට ප්‍රතිකාර සදහා මනෝ චිකිස්සකයන් වෙත යොමුවෙයි. අංගන භීතිකාව විවෘත හෝ පොදු ස්ථානයකදී ඇතිවන අනාරක්ෂිත බවක් හෝ අකමැත්තක් නිසා ඇතිවන කාංසා ජනක තත්වයක් හෝ අසාමාන්‍ය චර්‍යාරටාවන් ඇතිවීම ලෙස හදුනාගත හැක.මෙම නිසා අංගන භීතිකා රෝගීන් විවෘත හෝ පොදු ස්ථාන වලය යාම හෝ ඇතැම් විට නිවසින් පිටතට යාමට පවා බියක් හෝ අකමැත්තක් දක්වයි. රෝග ලක්ෂණ ඇතිවූවිට ඉක්මනින් ප්‍රතිකාර ගැනීම මගින් අයහපත් තත්වයක් දක්වා වර්ධනය වීම පාලනය කරහැකිය. එහෙත් බොහෝ විට අංගන භීතිකාව නිවැරදිව විනිශ්චය අරම්භක අවධියේ අපහසුව.බොහෝ රෝගීන් චිතිස්සකයෙකු මුන ගැසෙනවිට ඔවුන් තදබල ලෙස කාංසා සහ විෂාද තත්වයන්ට පත්වී හමාරය..

ප්‍රතිකාර
අංගන භීතිකාව සදහා විවිධ ප්‍රථිකාර ක්‍රම භාවිත කරයි.මේ අතර මනෝවිද්‍යාත්මක ප්‍රථිකාර ප්‍රධානය.අතීතයේදී මේ සදහා ස්වාප්න ප්‍රථිකාර ක්‍රමය යොදාගැනුනි.සිග්මන් ෆ්‍රොයිඩි විසින් හදුන්වාදුන් මනෝවිශ්ලේෂණ ප්‍රතිකාරයක් වන නිදහස් සංඝටන ප්‍රතිකාර ක්‍රමයද මේ සදහා යොදාගත හැක.මනෝවිද්‍යාත්මක උපදේශනයට අමතරව ඇතැම්විට ඖෂධ ප්‍රථිකාරද ලබාදෙයි.

විකල්ප ප්‍රතිකාර
තමාට බියක් ඇතිවූ විට එය තවෙකෙකුට පැවසීම ඉතා සුදුසුය.තමාට ඇතිවන බිය පිළිබද දුරකථන පණිවිඩයක් ලබාදී අන් අය සමග තොරතුරු හුවමාරු කරගත හැක.එසේම තමාට බියක් ඇතිවූවිට තමා අසල යම් අයුධ උපකරණ වැනි යමක් තබා ගැනීම ඇතමුන් සිදුකරයි.මීට අමතරව විවිධ ආගම් හා විශ්වාස මත පදනම්වූ අභිවාර පවතී.බිය ඇතිවූවිට පවසන විවිධ ආගමික පාඨ  බොහෝ ආගම්වල පවතී.

ලිග භේදය
අංගන භීතිකාව වැඩි වශයෙන් ස්ත්‍රින් තුල දක්නට ලැබෙන රෝගයකි.. මෙම තත්වය සදහා සංස්කෘතික කාරනාද බලපා ඇත.පුරුෂයෙකු තුල බියගුළු බාවය සංස්කෘතියතුල අනුමත නොකරයි.පුරුෂයන් නිර්භීත මෙන්ම අභියෝග අමුවේ ඔරොත්තු දෙන බලවත් පෞරුෂයක් පිරිමියාට තිබිය යුතුබව සමාජ සම්මතයයි.එබැවින් පුරුෂයන්ට බියක් ඇතිවුවද එය ප්‍රකාශ කිරීමට බොහෝ පුරුෂයන් ලැජ්ජාවෙයි.එහෙත් ස්ත්‍රියට එසේ නොවේ.ඇයට ඕනෑම අවස්තාවක තම බිය චකිතය ප්‍රකාශ කිරීමට හැකියාව ඇත.එබැවින් ස්ත්‍රින් තමාට ඇතිවන බිය එවලේම ප්‍රකාශනය කරයි.පුරුෂයන් බොහෝවිට තමාට ඇතිවන බිය පිටතට ප්‍රකාශ කිරීම වෙනුවට මත්පැන් මත් ද්‍රව්‍ය ආදිය භාවිතාකර තමාට ඇතිවන බිය අමතක කිරීමට පෙළඹේ.. කෙසේ වෙතත් ලිංග භේදය මත අංගන භීතිකාව වෙනස් අයුරින් බලපාන බව පර්යේෂකයින් තහවුරු කර නැත.

සැළකිවයුතු කරුණු

මේවාත් බලන්න
 Ochlophobia: පිරිසක් රැස්වී ඇති තැනකට යාමට දක්වන බිය
 Enochlophobia: විශාල පිරිසක් රැස්වූ ස්ථානයකට යාමට දක්වන බිය
 List of films featuring mental illness: Agoraphobia
 Agyrophobia, පාර හරහා පැනීමට දක්වන බිය
 Generalized anxiety disorder
 Hikikomori
 Obsessive compulsive disorder, which can feature specific fears that cause one to become homebound
 Specific social phobia
 Xenophobia, ආගන්තුකයන්ට දක්වන බිය

යොමුව
 This article incorporates public domain material from websites or documents of the National Institute of Mental Health.

සිංහල මූලාශ්‍ර
ජයතුංග රුවන් (2012) මනෝ විශ්ලේෂණ ප්‍රතිකාරය සරසවි ප්‍රකාශන ස්ටැන්ඩ්ලි තිලකරත්න මාවත නුගේගොඩ

බාහිර යොමු
 DMOZ

මනෝ විද්‍යාව

අංගන භීතිකාව


Yelken kanat ya da diğer adıyla Delta kanat bir hava sporudur. Bu spor, diğer hava sporlarından yamaç paraşütü ve planörcülüğün bir karışımıdır. Daha çok alüminyum ya da kompozitten yapılmış bir iskeletinin bir kumaş ile kaplanmasıyla yapılmış bir kanattan ve onun altına pilotun binmesi için asılı biçimde bağlanmış bir tutunma düzeneğinden oluşur. Kanat şekli delta (Yunan harfi Δ)biçiminde olduğu için çoğu zaman yelken kanat yerine delta kanat olarak anılır.

Yelken kanat, süzülme prensibi ile çalışan bir serbest uçuş hava taşıtıdır. Ağırlığı 15 ile 35 kg, hızı 25 ile 140 km/sa. arasında değişir. Dünya mesafe rekoru 761 km ile Dustin Martin ve Jonny Durand'e ait'dir.(3 Temmuz 2012 Zapata,Teksas)

Yelken kanat ile biraz yüksekçe bir tepeden koşarak kalkış yapıp saatlerce havada kalınabilir. Araç planörler gibi motorsuz uçmasına rağmen yerden yükselen sıcak hava akımlarını ve tepeye çarparak yükselen hava akımlarını yakalayarak binlerce metre yükselebilir. Böylece bulut tabanına ulaşıp buluttan buluta atlayarak uzun mesafeler uçabilir. Rüzgârlı bir günde rüzgarı karşılayan bir yamaçta uzun süre havada kalabilir.

Yamaç paraşütü ile yelken kanat arasındaki farklar

Yelken kanadı yamaç paraşütünden ayıran özellikler şunlardır:

 Yamaç paraşütünün iskeleti yoktur. Havadaki türbülanstan etkilenir. Yelken kanatın sert bir iskeleti vardır ve ciddi türbülanslara dayanıklıdır. 6 G'lik manevralar yapabilir ki bu 600 kiloluk yük demektir.
 Aynı yükseklikten yan yana kalkış yapan yamaç paraşütü ve yelkenkanat süzüldüklerinde yelkenkanat yamaç paraşütünün iki katı mesafeyi iki kat hızlı alır. Mesela 100 metre yükseklikteki bir tepeden yamaç paraşütü ile en fazla 700-800 metre ileri gidilebilirken yelkenkanatla 1.600 (bazı modellerde 2.000) metre ileri gitmek mümkündür.
 Yamaç paraşütü azami 50 km/sa civarında hızlanabilirken yelkenkanat ile 140 km/sa hıza ulaşmak mümkündür.
 Bir yamaç paraşütünü sırt çantası gibi alıp taşımak mümkündür. Yelken kanat ise en az 4-5 metre uzunluğunda bir paket halinde taşınır ve bir yamaç paraşütü kadar daha ekipman gerektirir.
 Yamaç paraşütü yavaş uçabildiği için küçük ve dar alanlara iniş yapabilir. Yelken kanat daha hızlı olduğu için dar alanlara iniş yapması zordur. Hızlandığında yere paralel 70-80 metre gitmesi mümkündür.
 Yamaç paraşütü yine yavaş uçabildiği için küçük sıcak hava akımlarını (termik veya termal de denir) kullanarak yükselebilir, yelken kanat ise küçük hava akımlarının içinde kalmak için dar dönüşler yapamaz.
 Yamaç paraşütünu uçuşa hazırlamak ve uçuş sonrasında toplamak yaklaşık 10 dakika sürer. Yelken kanatı kurmak 15 ila 30 dakika, toplamak ise 10 ila 20 dk alır.
 Yamaç paraşütü, yelken kanata göre daha ucuz temin edilebilir ve eğitimi daha kolaydır.

Dış bağlantılar

 http://www.yelkenkanat.net
 http://www.ozreport.com/  (İngilizce)
 http://www.moyes.com.au/  (İngilizce)

Kaynakça

Hava sporları

Yelken kanat


Hans Mikael Jacobsen (født 1901 på Kirkja, død 1960) var en færøsk forfatter og digter. Han digtede mange salmer, der stadig er i brug, ni af disse står i salmebogen for Fólkakirkjan (Sálmabók Føroya Fólks). Hans søn, Jákup á Fløtti Jacobsen, udgav i 1979 bogen Høvdið uppundan med et udvalg af Hans Mikaels tekster.

Jacobsen tog lærereksamen fra Føroya Læraraskúli i 1929 og fik året efter arbejde som lærer på Fugloys skole, hvor han arbejdede frem til 1940, da han på grund af sygdom måtte gå af med eftervederlag. De sidste år af sit liv boede han i Klaksvík.

Eksterne henvisninger
 Útoyggjafelagið
 Snar.fo

Digtere fra Færøerne
Skønlitterære forfattere fra Færøerne
Salmedigtere fra Danmark
Lærere fra Færøerne
Personer fra Norderøerne

Hans Mikael Jacobsen


An Holothrix pentadactyla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor Samuel Summerhayes. An Holothrix pentadactyla in nahilalakip ha genus nga Holothrix, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Kenya. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Holothrix

Holothrix pentadactyla


Way Back Home este un film american Pre-Code în genul dramă, regizat de William A. Seiter și lansat în anul 1931. În rolurile principale apar Phillips Lord, Effie Palmer, Frank Albertson și Bette Davis. Scenariul a fost adaptat de către Jane Murfin după emisiunea radio NBC creată de Lord și avându-l pe acesta în rolul principal.

Producția a primit, în general, recenzii negative, fiind considerat demodat chiar de la lansare și recomandat doar fanilor emisiunii radio. Bette Davis, de asemenea, a declarat mai târziu că filmul nu este o capodoperă, ci doar un mic fragment din viața tipică yankee.

Note

Legături externe

Filme din 1931
Drame
Filme americane
Filme dramatice
Filme alb-negru
Filme RKO Pictures

Way Back Home (film din 1931)


Die Mesaba (I) war ein 1898 in Dienst gestelltes Passagierschiff der amerikanischen Reederei Atlantic Transport Line. Zwischen 1912 und 1914 fuhr sie vorübergehend unter belgischer Flagge für die Red Star Line. Am 1. September 1918 wurde sie im St.-Georgs-Kanal von einem deutschen U-Boot versenkt, wodurch 20 Menschen ums Leben kamen.

Das Schiff
Die Mesaba wurde eigentlich für die Wilson, Furness & Leyland Line in Auftrag gegeben, die 1896 aus dem Zusammenschluss der Leyland Line, der Wilson Line und Furness, Withy & Co. mit Sitz in West Hartlepool entstanden war. Das Schiff wurde unter dem Namen Winifreda gebaut und hatte vier etwa baugleiche Schwesterschiffe, die alle 1897–1898 bei verschiedenen Werften gebaut wurden. Die anderen waren die Victoria (6.849 BRT), die Alexandria (6.919 BRT), die Cleopatra (6.889 BRT) und die Boadicea (7.057 BRT). Alle fünf Schiffe hatten einen Schornstein, einen Propeller und vier Masten.

Das 6.833 BRT große Dampfschiff Winifreda wurde bei Harland & Wolff im nordirischen Belfast gebaut und lief dort am 11. September 1897 als drittes der fünf Schwesterschiffe vom Stapel. Es war mit einer Dreifachexpansions-Dampfmaschine ausgestattet, die 772 nominale PS leistete und eine Reisegeschwindigkeit von 13 Knoten ermöglichte. Die Passagierunterkünfte waren für 120 Reisende der Ersten Klasse ausgelegt.

Am 17. Februar 1898 wurde die Winifreda ihren Eignern übergeben und am 3. März 1898 lief sie zu ihrer Jungfernfahrt nach New York aus. Im Juni 1898 vollendete sie ihre letzte Fahrt von London nach New York für die Wilson, Furness & Leyland Line. Am 21. Juli 1898 wurde sie zusammen mit ihren Schwesterschiffen von der US-amerikanischen Reederei Atlantic Transport Line gekauft, die Ersatz für ihre von der US-Regierung im Spanisch-Amerikanischen Krieg eingesetzten Dampfer benötigte. Alle fünf Schiffe wurden in diesem Zuge umbenannt. Aus der Victoria wurde die Manitou, aus der Alexandria die Menominee, aus der Cleopatra die Mohegan, aus der Winifreda die Mesaba und aus der Boadicea die Marquette. Die Winifreda führte noch zwei Atlantiküberquerungen für die Atlantic Transport Line unter ihrem ursprünglichen Namen durch, bevor sie umbenannt wurde. Zwischen November 1898 und März 1914 fuhr sie insgesamt 104 Mal nach New York.

Am 22. September 1900 kollidierte die Mesaba (Kapitän Seagrave) beim Auslaufen aus New York mit der Martello (Kapitän Jenkins) der Wilson Line. Die Mesaba trug nur leichte Schäden davon, aber die Martello wurde so schwer beschädigt, dass sie zur Reparatur ins Trockendock musste. Als die Mesaba am Ende der Reise, am 3. Oktober, in London einlief, kam es erneut zu einer Kollision, dieses Mal mit dem Dampfer Zeta.

Als 1909 die neue Minnewaska in Dienst gestellt wurde, wurde die Mesaba nur noch als Reserve auf der Route von London nach New York verwendet. So diente sie beispielsweise als Ersatz für die Minnehaha, nachdem diese 1910 nach einem Unfall bei den Scilly-Inseln repariert werden musste.

Zwischen 1912 und 1914 führte die Mesaba drei Überfahrten von Antwerpen nach Boston und Philadelphia für die Red Star Line durch, wurde aber im Juni 1915 wieder der Atlantic Transport Line übergeben.

Titanic

Im April 1912 war die Mesaba eines der Schiffe, die die auf Jungfernfahrt befindliche Titanic vor Eis warnte. Um 21.40 Uhr am Abend des 14. April ging auf der Titanic folgender Funkspruch der Mesaba ein:

Fünf Minuten später bestätigte der Funker der Titanic den Eingang der Meldung. Sie gelangte aber nie auf die Brücke der Titanic. Genau zwei Stunden später kam es zur Kollision mit dem Eisberg.

Versenkung
Am 1. September 1918 wurde die Mesaba im St.-Georgs-Kanal 21 Meilen nordöstlich von Tuskar Rock an der Küste der irischen Grafschaft Wexford von dem deutschen U-Boot UB 118 (Kapitänleutnant Hermann Arthur Krauß) torpediert und versenkt. Das Schiff befand sich in einem Geleitzug auf dem Weg von Liverpool nach Philadelphia. 20 Menschen kamen ums Leben, darunter der Kommandant, Kapitän Owen Percy Clark.

Das Wrack
Am 27. September 2022 wurde bekanntgegeben, dass ein Forschungsteam der Bangor University in Zusammenarbeit mit der Bournemouth University das Wrack der Mesaba mithilfe von Multibeam-Sonartechnik des Forschungsschiffs Prince Madog lokalisiert und identifiziert hat.

Weblinks
 Technische Daten in der Wrackdatenbank
 Kurzer Eintrag in der U-Boot-Datenbank
 Ausführliche Beschreibung des Schiffs
 Bekanntgabe der Auffindung des Wracks
 Bekanntgabe der Auffindung des Wracks

Passagierschiff (Vereinigtes Königreich)
Passagierschiff (Vereinigte Staaten)
Passagierschiff (Belgien)
Schiffsverlust im Ersten Weltkrieg
Schiffsverlust 1918
Dampfmaschinenschiff
Titanic (Schiff)
Harland & Wolff

Mesaba (Schiff, 1898)


Eleonora Ricci (19 de julho de1924 – 16 de abril de 1976) foi uma atriz italiana.

Vida e carreira
Nascida em Viareggio, Toscana, Ricci era filha dos atores Renzo Ricci e Margherita Bagni. Ermete Zacconi era padrasto de sua mãe. Aos 17 anos, ela se mudou para Roma para se matricular na Academia de Artes Dramáticas, onde conheceu Vittorio Gassman, que se tornou seu marido em 1944 e de quem ela se separou logo após o nascimento de sua única filha, a atriz Paola Gassmann (nascida em junho de 1945), divorciando-se de Vittorio em 1952 para que ele pudesse se casar com Shelley Winters.

Ricci estreou profissionalmente em 1943, na companhia teatral dirigida por Laura Adani. Durante sua carreira, ela atuou no teatro, no rádio, na televisão e no cinema, principalmente trabalhando com Luchino Visconti, Pietro Germi, Liliana Cavani. Ela morreu depois uma longa doença, aos 51 anos.

Filmografia

Referências

Nora Ricci


Fra Stjepan Matijević (Breške, oko 1580. – Italija, 1654.?), hrvatski pisac iz Bosne i Hercegovine, franjevac. S fra Matijom Divkovićem jedan je od pionira književnosti u Bosni.

Životopis
Rodio se u Breškama 1580. godine. Ništa se ne zna o njegovu školovanju i stupanju u franjevački red. Pretpostavlja se da je dio filozofsko-teološkog studija završio u Italiji. Poznato mu je djelo Ispoviedaonik iz 1630. godine. Matijevićevo djelo pripadalo je vrsti franjevačkih knjiga koje su bile jedine pristupačne hrvatskom katoličkom puku u Bosni Srebrenoj, živjele u narodu i prenosile se s koljena na koljeno, postigle iznimnu popularnost, te su tiskane u velikom broju izdanja. Knjigu je napisao hrvatskom crkvenom ćirilicom.

U Sarajevu i ostalim mjestima po Bosni službovao. Od velika je značaja njegovo misionarsko djelovanje u Transilvaniji u Rumunjskoj. Umro je u službi misionara u Italiji 1654. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Tuzlarije Ulica fra Stjepana Matijevića u Tuzli, 30. kolovoza 2012. (FOTO)

Breške
Bosanskohercegovački franjevci
Hrvatski književnici iz Bosne i Hercegovine

Stjepan Matijević (franjevac)


පිහිටීම
කොළඹ සිට කිලෝමීටර 45 ක් පමණ දකුණු දෙසින් ගාල්ල - කොළඹ ඒ-02 ප්රධාන මාර්ගය ආසන්නයේ පිහිටා ඇත.බෞද්ධ කතෝලික සහ මුස්ලිම් ජනතාව සහජීවනයෙන් ජීවත් වන ප්‍රදේශයකි.

ඉතිහාසය
කටුකුරුන්ද ග්‍රාමයේ ඉතිහාසය වීදියේ බණ්ඩාර විසූ කෝට්ටේ රාජධානි යුගයදක්වාම ඈතට දිවෙයි. වීදියේ බණ්ඩාරගේ පැළෑඳ බලකොටුව වැටලීමට පරංගි හමුදාව පැමිණි මාර්ගයේ වීදියේ බණ්ඩාර ගේ සහචරයන් කටුපඳුරු දමා අවහිර කළ බව ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. එබැවින් මෙම ප්‍රදේශය පුරා කටුගස් ව්‍යාප්ත වූ අතර කටුකුරුන්ද යන නාමය භාවිතයට පැමිණි බව කියැවෙයි. කලමුල්ලේ සිට වීදියේ බණ්ඩාර ට ඔත්තු සැපයූ කොරමැණ්ඩල් ද්‍රවිඩයෙකු වූ සුසෙව් ද සූසා කටුකුරුන්ද ග්‍රාමයේ මුල් පදිංපදිංචිකරුවන් බව කියැවෙයි. සුසෙව් ද සූසා ගේ පුත්‍රයෙකු වූ දොන් සුසෙව් ප්‍රනාන්දු ගේ පරපුර පසු කාලයේදී කටුකුරුන්ද ප්‍රදේශයේ බලවත් බලයක් ගොඩනැගූ අතර කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ පළමුවන ස්කාගාර හිමියා වූ සුසෙව්හේවාගේ සල්මන් ප්‍රනාන්දු රේන්ද මහතා ඉදිකළ ලංකාවේ විශාලතම ගෘහ නිර්මාණයක් වූ "ගල්ගේ"  හෙවත් "Gem Villa" මැදුර කටුකුරුන්ද ග්‍රාමය කංකා ඉතිහාසයේ සටහනක් තැබීමට සමත් විය.

කටුකුරුන්ද


L'attentat du temple de Borobudur est survenu le 21 janvier 1985 lorsque neuf bombes ont explosé au temple bouddhiste de Borobudur situé à Magelang, dans le Java central, en Indonésie. L'attentat n'a fait aucune victime humaine mais neuf stupas sur les terrasses supérieures arrondies d'Arupadhatu ont été gravement endommagés par les bombes.

Auteurs
En 1991, un prédicateur musulman aveugle, Husein Ali Al Habsyi, a été condamné à la réclusion à perpétuité pour avoir organisé une série d'attentats à la bombe au milieu des années 1980, dont l'attaque du temple. On pense que l'attaque était des représailles islamistes indonésiennes contre le  en 1984. Au cours du procès, Habsyi a refusé d'être tenu responsable de l'attaque et a mentionné Mohammad Jawad, une figure mystérieuse, comme le véritable cerveau. Mohammad Jawad reste inconnu. Le 23 mars 1999, Habsyi a été gracié et libéré par l'administration du président Bacharuddin Jusuf Habibie. Deux autres membres d'un groupe d'extrême droite qui ont perpétré les attentats à la bombe ont chacun été condamnés à 20 ans en 1986 et un autre homme a été condamné à 13 ans de prison.

Notes et références

Janvier 1985
1985 en Indonésie
Terrorisme en 1985
Attentat en Indonésie

Attentat du temple de Borobudur


Anisy () is a commune in the Calvados department in the Normandy region of north-western France.

The inhabitants of the commune are known as Anisiens or Anisiennes

Geography
Anisy is located some 8 km north by north-west of Caen and 4 km south of Douvres-la-Délivrande. It can be accessed by the D79 road from Caen passing through the west of the commune and continuing to Anguerny. The village can be accessed by the D220 road from Mathieu in the east passing through the village and the commune and continuing to Villons-les-Buissons in the south-west. The D220A branches off the D220 in the village and goes south to Cambes-en-Plaine. The D141 from Mathieu to Anguerny also passes through the north-eastern tip of the commune. Apart from the village the commune is entirely farmland.

History
The commune was founded in the 11th century by the Anisy family.

Anisy was liberated by The Queen's Own Rifles of Canada on the first evening of the Normandy landings on 6 June 1944. The Rifles were the only Regiment to reach its assigned objective that day.

Heraldry

Administration

List of Successive Mayors

Population

Sites and monuments
Church of Saint Peter (12th and 13th centuries), registered as a historical monument in 1927.

Notable people linked to the commune
Madeleine Barbulée, French actress, born on 2 September 1910 at Nancy, Meurthe-et-Moselle. She died on 1 January 2001 in Paris and was buried in the cemetery at Anisy.

See also
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)

Anisy


Der Largo de São Domingos ist ein Platz im Zentrum der portugiesischen Hauptstadt Lissabon. Er wird gebildet aus der Kreuzung der Rua de Barros Queirós, der Rua D. Antão de Almada, der Praça D. Pedro IV und der Rua das Portas de Santo Antão.

Geschichte
Der Platz wurde innerhalb der Fernandinischen Stadtmauern angelegt. Seinen Namen erhielt er von dem Convento de São Domingos, der von den Dominikanern während der Regierungszeit von König Sancho II. errichtet wurde. 1566 und 1608 erfuhr das Kloster wesentliche bauliche Veränderungen. Nach nahezu vollständiger Zerstörung beim Erdbeben 1755 wurde es auf Basis der Pläne von Carlos Mardel wieder aufgebaut. Die Kirche des Klosters, die Igreja de São Domingos, bestimmt heute das Straßenbild.

Im Palácio de São Domingos lebte Antão de Almada und traf sich dort zum letzten Mal mit den 40 Verschworenen vor der Revolte zur Wiederherstellung der Unabhängigkeit am 1. Dezember 1640.

1840 öffnete an der Südseite des Platzes die noch heute bestehende Ginjinha Espinheira. An der Nordseite des Platzes wurde am 23. April 2008 das Denkmal Lisboa, Cidade da Tolerância enthüllt. Auf Wandplatten wird Lissabon in 34 Sprachen als Stadt der Toleranz beschrieben. Mit ihm ehrte das Patriarchat von Lissabon das Judentum und bat um Vergebung, das Massaker von 1506 nicht verhindert haben zu können.

Weblinks
Toponímia de Lisboa (portugiesisch)

Sao Domingos
Sao Domingos
Bauwerk in Santa Maria Maior (Lissabon)
Bauwerk in Arroios (Lissabon)

Largo de São Domingos


علم الفيروسات هو الدراسة العلمية للفيروسات والعدوى التي تسببها. وقد بدأ تاريخ علم الفيروسات في السنوات الأخيرة من القرن التاسع عشر. على الرغم من أن لويس باستور وإدوارد جينر اكتشفا اللقاحات الأولى للحماية من العدوى الفيروسية، إلا أنهم لم يكونوا على علم بوجود الفيروسات. وجاء أول دليل على وجود الفيروسات من خلال تجارب اُستخدم فيها مرشحات لها مسام صغيرة بما فيه الكفاية لاحتجاز البكتيريا. في عام 1892، استخدم ديمتري إيفانوفسكي واحدة من هذه المرشحات لإثبات أن عصارة نباتات التبغ المصابة تكون معدية لنباتات التبغ السليمة على الرغم من تصفيتها. وسمى مارتينوس بيجيرينك المادة المُصفّاة المعدية باسم «فيروس»، ويعتبر هذا الاكتشاف بداية لعلم الفيروسات. وقد حفّز الاكتشاف اللاحق والتوصيف الجزئي للعاثيات من قِبل فيليكس دهيريل هذا المجال، وبحلول أوائل القرن العشرين تم اكتشاف العديد من الفيروسات.

تاريخ الفيروسات

على الرغم من نجاحاته الأخرى، لم يتمكن لويس باستور (1822-1895) من العثور على العامل المسبب لداء الكلب، وخمن أن العامل الممرض صغير جدا لا يمكن الكشف عنه باستخدام المجهر. في عام 1884، اخترع عالم الأحياء الدقيقة الفرنسي شارل شمبرلند (1851-1931) مصفاة - تعرف اليوم باسم مصفاة شمبرلند - لها مسام أصغر من البكتيريا. وبالتالي، يمكن تمرير محلول يحتوي على البكتيريا من خلال المصفاة، وتصفيتها، وإزالتها تماما منه.

في عام 1892، استخدم عالم الأحياء الروسي ديمتري إيفانوفسكي (1864-1920) مصفاة شمبرلند لدراسة ما يعرف الآن باسم فيروس تبرقش التبغ. وأظهرت تجاربه أن أوراق نباتات التبغ المصابة بعد سحقها تظل معدية حتى بعد تصفيتها. واقترح إيفانوفسكي أن تكون العدوى ناجمة عن السموم التي تنتجها البكتيريا، لكنه لم يواصل البحث في الفكرة.

في عام 1898، قام عالم الأحياء الدقيقة الهولندي مارتينوس بيجيرينك (1851-1931) بتكرار التجارب، وأصبح مقتنعا بأن الرشح يحتوي على شكل جديد من عامل معدي. وأشار إلى أن هذا العامل يتضاعف فقط في الخلايا التي كانت تنقسم، ووصفه بـ (contagium vivum fluidum) (العامل الجرثومي الذائب)، ثم أعاد إدخال مصطلح فيروس بعد ذلك. وأكد بيجيرينك أن الفيروسات كانت سائلة في طبيعتها، وهي نظرية ساءت مصداقيتها في وقت لاحق من قِبل عالم الكيمياء الحيوية الأمريكي وطبيب الفيروسات وندل ميريديث ستانلي (1904-1971)، الذي أثبت أنهم في الواقع جسيمات. وفي العام نفسه، مرر فريدريك لوفلر (1852-1915)، وبول فروش (1860-1928) أول فيروس حيواني من خلال مصفاة مماثلة، واكتشفا سبب الحمى القلاعية.

في عام 1881، اقترح كارلوس فينلي (1833-1915)، وهو طبيب كوبي، لأول مرة أن البعوض يحمل سبب الحمى الصفراء، وقد أثبت هذه النظرية والتر ريد (1851-1902) في عام 1900. خلال عامي 1901 و1902، اقترح ويليام كروفورد غورغاس (1854-1920) فكرة تدمير مواطن تكاثر البعوض في كوبا، مما أدى إلى انخفاض كبير في معدل انتشار المرض. ثم قدم غورغاس في وقت لاحق فكرة القضاء على البعوض من بنما، مما سمح لقناة بنما أن تُفتتح في عام 1914. وتم عزل الفيروس أخيرا بواسطة ماكس تيلر (1899-1972) في عام 1932، الذي استمر في تطوير لقاح ناجح.

وبحلول عام 1928 كان قد عُرِفَ ما يكفي عن الفيروسات للإعلان عن الفيروسات القابلة للفلترة من خلال مجموعة من المقالات التي تغطي جميع الفيروسات المعروفة، قام بتحريرها توماس ميلتون ريفرز (1888-1962). وواصل ريفرز، وهو أحد الناجين من حمى التيفوئيد التي أصابته في سن الثانية عشرة، العمل ليكون لديه سيرة متميزة في علم الفيروسات. في عام 1926، دُعي ريفرز للتحدث في اجتماع نظمته جمعية علم الجراثيم الأمريكية، حيث قال لأول مرة: «يبدو أن الفيروسات تلزم الطفيليات، بمعنى أن تكاثرها يعتمد على الخلايا الحية».

من عام 1950 إلى 1960، قام تشستر ساوثام، وهو عالم بارز في الفيروسات، بحقن خلايا هايلا الخبيثة في مرضى سرطان، وأفراد أصحاء، وسجناء من سجن أوهايو لمراقبة ما إذا كان يمكن أن ينتقل السرطان. كما كان يختبر ما إذا كان يمكن للمرء أن يصبح في مأمن من السرطان عن طريق تطوير استجابة مناعية مكتسبة على أمل إنشاء لقاح للسرطان.

لم تعتبر فكرة أن الفيروسات عبارة عن جسيمات غير طبيعية، وكانت مناسبة مع النظرية الجرثومية. ومن المفترض أن دكتور ج. بويست (من إدنبرة) كان أول شخص يرى جزيئات الفيروس في عام 1886، عندما قال أنه رأى «مُكَيَّرات» في لقاح ليمفاوي، على الرغم من أنه ربما لاحظ كتل من فيروس الوقس. في السنوات التالية، مع تطور الميكروسكوبات الضوئية تم رؤية «الأجسام المُشْتَمَلَةُ» في العديد من الخلايا المصابة بالفيروس، ولكن ظلت هذه التجمعات من جزيئات الفيروس صغيرة جدا، لا تمكّن من الكشف عن أي تفاصيل، حتى تم اختراع المجهر الإلكتروني في عام 1931 من قِبل المهندسَين الألمانيَين إرنست روسكا (1906-1988)، وماكس كنول (1887-1969). وتبين باستخدام المجهر الإلكتروني أن جسيمات الفيروسات، وخاصة العاثيات، لديها تراكيب معقدة. وتوافقت أحجام الفيروسات التي تم تحديدها باستخدام هذا المجهر الجديد مع تلك التي قُدِرَت من خلال تجارب الترشيح. كان من المتوقع أن تكون أحجام الفيروسات صغيرة، ولكن المدى الذي تراوحت فيه الأحجام كان مفاجأة. كان بعضها أصغر قليلا من أصغر بكتيريا معروفة، وكانت الفيروسات الأصغر حجما مماثلة لحجم الجزيئات العضوية المعقدة.

في عام 1935، فحص وندل ستانلي فيروس تبرقش التبغ، ووجد أنه في الغالب مصنوع من البروتين. في عام 1939، فَصَلَ ستانلي، وماكس لوفر (1914) الفيروس إلى بروتين وحمض نووي، والذي أوضح هوبيرت س. لورينغ (رفيق ستانلي بعد الدكتوراه) أنه حمض نووي ريبوزي على وجه التحديد. كان اكتشاف الحمض النووي الريبوزي (RNA) في الجسيمات مهما؛ لأنه في عام 1928، قدم فريدريك غريفيث (1879-1941) أول دليل على أن «ابن عمه»، الحمض النووي الريبوزي منقوص الأكسجين (DNA)، يكوّن الجينات.

في يوم باستور، وبعد سنوات عديدة من وفاته، اُستخدمت كلمة «فيروس» لوصف سبب أي مرض معدي. وسرعان ما اكتشف العديد من علماء البكتريا سبب العديد من العدوى. ومع ذلك، لا تزال بعض العدوى، وكثير منها خطير، لم يتم العثور لها على أي سبب بكتيري. كانت هذه الكائنات غير مرئية، ويمكن زرعها فقط في الحيوانات الحية. وكان اكتشاف الفيروسات هو المفتاح الذي فتح الباب الذي كان يحجب أسرار سبب هذه العدوى الغامضة. وعلى الرغم من أن فرضيات كوخ كشفت سبب العديد من هذه العدوى، إلا أن ذلك لم يمنع رواد علم الفيروسات من البحث عن الفيروسات في حالات العدوى التي لم يتم العثور على سبب آخر لها.

عاثيات

اكتشافها
العاثيات هي الفيروسات التي تغزو وتتكاثر في البكتيريا. تم اكتشافها في أوائل القرن العشرين، من قِبل طبيب علم الجراثيم الإنجليزي فريدريك توارت (1877-1950). ولكن قبل هذا الوقت، في عام 1896، قال عالم الجراثيم إرنست هانبوري هانكين (1865-1939) أن شيئا في مياه نهر الغانج يمكن أن يقتل ضمة الكوليرا - سبب مرض الكوليرا. وأيا ما كان الشيء الموجود في الماء، فوجد أنه يمكن تمريره من خلال المرشحات التي تزيل البكتيريا، ولكنه يتدمر بالغليان. اكتشف تورت تأثيرالعاثية على بكتيريا المكورات العنقودية، حيث لاحظ أنه عند زراعته على أغار المغذيات، تصبح بعض المستعمرات البكتيريا مائية أو "زجاجية". وقد جمع بعض هذه المستعمرات المائية، ومررها من خلال مصفاة شمبرلند لإزالة البكتيريا، واكتشف أنه عندما تم إضافة الرشح إلى مزرعة جديدة من البكتيريا، أصبحت البكتيريا بدورها مائية. واقترح أن يكون ذلك الكائن أميبا، أو فيروس متعدد المجهرات، أو بروتوبلازم حي، أو إنزيم له قدرة على النمو".

كان فيليكس دهيريل (1873-1949) عالم أحياء دقيقة فرنسي كندي. واكتشف في عام 1917 أنه عند إضافة «مضاد غير مرئي» إلى البكتيريا على أغار، سوف ينتج مناطق من البكتيريا الميتة. وقد عُرِف المضاد حاليا بالعاثية، وتستطيع العاثية المرور من خلال مصفاة شمبرلند. خفف فيليكس معلق من هذه الفيروسات، واكتشف أن أعلى تخفيف (أدنى تركيزات للفيروس)، يشكل مناطق منفصلة من الكائنات الميتة، بدلا من قتل جميع البكتيريا. وعن طريق عد هذه المناطق، والضرب في عامل التخفيف يمكن حساب عدد الفيروسات في المعلق الأصلي. أدرك أنه قد اكتشف شكلا جديدا من الفيروسات، وصاغ فيما بعد مصطلح «عاثية، بالإنجليزية:bacteriophage». بين عامي 1918 و1921 اكتشف هيريل أنواعا مختلفة من العواثي الذي يمكن أن تغزو فصائل عديدة أخرى من البكتيريا بما في ذلك ضمة الكوليرا. كانت العواثي تبشر بأنها علاج محتمل لأمراض مثل التيفوئيد والكوليرا، ولكن تم نسيان ذلك مع اكتشاف البنسلين. منذ أوائل السبعينيات، بدأت البكتيريا في مقاومة المضادات الحيوية مثل البنسلين، مما أدى إلى إعادة الاهتمام باستخدام العاثيات لعلاج العدوى الخطيرة.

البحوث المبكرة 1920-1940
سافر دهريل على نطاق واسع لتعزيز استخدام العاثيات في علاج العدوى البكتيرية. وفي عام 1928، أصبح أستاذاً لعلم الأحياء في جامعة ييل، وأسس عدة معاهد للبحوث. وكان مقتنعا بأن العاثيات كانت فيروسات على الرغم من معارضة علماء الجراثيم مثل جول بورديه الفائز  بجائزة نوبل (1870-1961). حيث قال بورديت أن العاثيات ليست الفيروسات، ولكنها إنزيمات تفرزها البكتيريا المستذيبة. وأن «العالم الغير مرئي الذي افترضه دهريل غير موجود». ولكن في الثلاثينيات من القرن العشرين، قدم كريستوفر أندروز (1896-1988) وغيره دليل على أن العاثيات كانت فيروسات. وبينوا أن هذه الفيروسات تختلف في الحجم، وفي خصائصها الكيميائية والمصلية. في عام 1940، تم نشر أول صورة مجهرية إلكترونية للعاثية، مما أخرس المتشككين الذين جادلوا بأن العاثية هي إنزيمات بسيطة نسبيا وليست الفيروسات. وسرعان ما تم اكتشاف العديد من الأنواع الأخرى من العاثيات، وتبين أنها تغزو البكتيريا أينما وُجِدَت. ولكن هذا البحث المبكر توقف بسبب الحرب العالمية الثانية. حتى دهيريل تم إسكاته. وعلى الرغم من جنسيته الكندية، فقد اعتقلته حكومة فيشي حتى نهاية الحرب.

العصر الحديث
زادت المعرفة بالعاثيات في الأربعينات بعد تشكيل مجموعة العاثيات من قِبل علماء في جميع أنحاء الولايات المتحدة. وكان من بين الأعضاء ماكس دلبروك (1906-1981)، الذي أسس دورة عن العاثيات في مختبر كولد سبرينغ هاربور. ومن بين الأعضاء الرئيسيين الآخرين في مجموعة العاثيات سلفادور لوريا (1912-1991)، وألفرد هيرشي (1908-1997). خلال الخمسينيات، قام هيرشي وتشيس باكتشافات هامة حول تكرار الحمض النووي DNA أثناء دراستهم على عاثية تسمى T2. جنبا إلى جنب مع دلبروك، حصلوا معا على  جائزة نوبل عام 1969 في علم وظائف الأعضاء أو الطب «لاكتشافاتهم فيما يتعلق بآلية النسخ، والتركيب الجيني للفيروسات». ومنذ ذلك الحين، وفرت دراسة العاثيات رؤى حول تشغيل وإيقاف الجينات، وحول آلية مفيدة لإدخال الجينات الغريبة في البكتيريا، وأيضا العديد من الآليات الأساسية الأخرى في البيولوجيا الجزيئية.

الفيروسات النباتية
في عام 1882، وصف أدولف ماير (1843-1942) حالة من نباتات التبغ، أطلق عليها اسم «مرض التبرقش» (mozaïkziekte). كانت النباتات المصابة لديها أوراق مبرقشة متناثرة. فاستبعد إمكانية الإصابة بالعدوى الفطرية، ولم يتمكن من الكشف عن أي بكتيريا، وتكهن بأن السبب يمكن أن يكون أحد الأمراض المعدية المذيبة التي تشبه الانزيم. ولم يتابع فكرته أكثر من ذلك، وكانت تجارب الترشيح التي قام بها إيفانوفسكي وبيجيرينك اقترحت أن السبب كان عاملا معديا لم يتم التعرف عليه مسبقاً. بعد أن تم التعرف على تبرقش التبغ على أنه مرض فيروسي، تم اكتشاف عدوى فيروسية في العديد من النباتات الأخرى.

فيروس تبرقش التبغ له دور مهم في تاريخ الفيروسات. فقد كان أول فيروس يتم اكتشافه، وأول فيروس تم بلورته والتعرف على تركيبه بالتفصيل. وتم الحصول على أول صور لحيود الأشعة السينية للفيروس المتبلور من قِبل بيرنال وفانكوشن في عام 1941. وعلى أساس هذه الصور، اكتشف روزاليند فرانكلين الهيكل الكامل للفيروس في عام 1955. وفي العام نفسه، أظهر هاينز فرانكل كونرات وروبلي وليامز أن الحمض النووي الريبوزي المنقى لفيروس تبرقش التبغ، وغطاءه البروتيني يمكن أن يتجمعوا بأنفسهم لتشكيل فيروسات وظيفية، مما يوحي بأن هذه الآلية البسيطة ربما كانت الوسيلة التي تم من خلالها خلق الفيروسات داخل خلايا الكائن المضيف.

وبحلول عام 1935، كان يعتقد أن العديد من أمراض النباتات تسببها الفيروسات. في عام 1922، اكتشف جون كونكل سمول (1869-1938) أن الحشرات يمكن أن تكون بمثابة ناقلات تنقل الفيروس إلى النباتات. وفي العقد التالي، تبين أن العديد من أمراض النباتات كانت ناجمة عن الفيروسات التي تحملها الحشرات، وفي عام 1939، وصف فرانسيس هولمز، الرائد في علم الفيروسات النباتية، 129 فيروسا تسببت في أمراض للنباتات. وتوفر الزراعة الحديثة المكثفة بيئة غنية للعديد من الفيروسات النباتية. في عام 1948، في كانساس، الولايات المتحدة، تم تدمير 7٪ من محصول القمح من قِبل فيروس تبرقش القمح. حيث انتشر الفيروس عن طريق العث الذي يسمى أسيريا توليباي (Aceria tulipae).

في عام 1970، اكتشف عالم الفيروسات النباتية الروسي جوزيف أتابيكوف أن العديد من الفيروسات النباتية تصيب فقط نوع واحد من النباتات المضيفة. وأقرت اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات الآن بأكثر من 900 فيروس نباتي.

القرن العشرين
وبحلول نهاية القرن التاسع عشر، تم تعريف الفيروسات من حيث العدوى، وقدرتها على الترشح، ومتطلباتها للمضيفين الأحياء. وحتى ذلك الوقت، كانت الفيروسات تنمو فقط في النباتات والحيوانات، ولكن في عام 1906، اخترع روس جرانفيل هاريسون (1870-1959) طريقة لزراعة الأنسجة في اللمف، وفي عام 1913، استخدم ستينهاردت، وسي إسرائيل، ولامبرت هذه الطريقة لزراعة فيروس الوقس في أجزاء من أنسجة قرنية خنزير من غينيا. في عام 1928، زرع HB و MC (ميتلاند) فيروس الوقس في معلق من كلى الدجاج المفروم. ولم يتم اعتماد ذلك الأسلوب على نطاق واسع حتى الخمسينات، عندما كان فيروس شلل الأطفال يُزرع على نطاق واسع لإنتاج اللقاحات. في عام 1941-1942، وضع جورج هيرست (1909-94) مقايسات تقوم على التراص الدموي؛ لتحديد نطاق واسع من الفيروسات، وكذلك الأجسام المضادة الخاصة بالفيروس في مصل الدم.

الإنفلونزا

على الرغم من أن فيروس الإنفلونزا الذي تسبب في جائحة الأنفلونزا 1918-1919 لم يتم اكتشافه حتى الثلاثينيات من القرن العشرين، إلا أن وصف المرض، والأبحاث اللاحقة أثبتت أنه كان السبب. وقد تسبب هذا الوباء في وفاة ما بين 40- 50 مليون شخص في أقل من عام، إلا أن الدليل على أنه بسبب فيروس لم يتم الحصول عليه حتى عام 1933. المستدمية النزلية هي بكتيريا انتهازية تتبع عادة عدوى الأنفلونزا؛ مما كان سبباً في الاستنتاج الخاطيء لعالم الجراثيم الألماني البارز ريتشارد فايفر (1858-1945) بأن هذه البكتيريا كانت سبب الإنفلونزا. وحدث تقدم كبير في عام 1931، عندما زرع عالم الأمراض الأمريكي أرنست وليام غودباستير فيروس الأنفلونزا وعدة فيروسات أخرى في بيض الدجاج المخصب. كما عرف هيرست نشاطا إنزيميا مرتبطا بجسيمات الفيروس، وتم وصفه لاحقا باسم النيورامينيداز، وهو أول دليل على أن الفيروسات قد تحتوي على إنزيمات. وأوضح فرانك ماكفارلين بورنيت في أوائل الخمسينيات من القرن الماضي أن الفيروس يعيد تركيبه بتكرارت عالية، واستنتج هيرست فيما بعد أنه يحتوي على جينوم مجزأ.

شلل الأطفال

في عام 1949، قام جون إندرز (1897-1985)، وتوماس ولر (1915-2008)، وفردريك روبنز (1916-2003) بزراعة الفيروس السنجابي المسبب لشلل الأطفال للمرة الأولى في خلايا الجنين البشرية المستزرعة، وهو أول فيروس ينمو دون استخدام أنسجة حيوانية صلبة أو بيض الحيوانات. وغالبا ما تسبب العدوى بالفيروس السنجابي أعراض بسيطة. ولم يكن هذا معروفا إلا بعد عزل الفيروس في الخلايا المستزرعة، وقد تبين أن العديد من الأشخاص أصيبوا بعدوى خفيفة لم تؤد إلى شلل الأطفال. ولكن، خلافا للعدوى الفيروسية الأخرى، زادت الإصابة بشلل الأطفال - الشكل الأكثر ندرة وشدة من العدوى - في القرن العشرين، وبلغت ذروتها في عام 1952. وقد مَكّن اختراع نظام زراعة الخلايا لإنماء الفيروس جوناس سالك (1914-1995) من صناعة لقاح فعال لشلل الأطفال.

فيروس إبشتاين بار

ولد دينيس بارسونز بوركيت (1911-1993) في إنيسكيلن، مقاطعة فيرماناغ، أيرلندا. وكان أول من وصف نوع من السرطان يحمل الآن اسم لمفوما بوركيت. كان هذا النوع من السرطان متوطنا في أفريقيا الاستوائية، وكان أكثر الأورام الخبيثة شيوعا في أوائل الستينيات. في محاولة لإيجاد سبب للسرطان، أرسل بوركيت خلايا من الورم إلى أنطوني إبشتاين (ب 1921)، وهو عالم الفيروسات الريطاني، الذي اكتشف مع إيفون بار، وبيرت أشونغ (1928-1996)، بعد العديد من المحاولات الفاشلة، فيروسات تشبه فيروس الهربس في السائل الذي يحيط بالخلايا. وقد تبين بعد ذلك أن الفيروس هو فيروس الهربس غير المعروف سابقا، والذي يسمى الآن فيروس إبشتاين بار. والمثير للدهشة أن فيروس إبشتاين بار هو عدوى شائعة جدا، ولكنها بسيطة نسبيا بين الأوروبيين. ولكن تفسير أنه يسبب مثل ذلك المرض المدمر للأفارقة ليس مفهوم تماما، ولكن انخفاض المناعة ضد الفيروس بسبب الملاريا قد يكون له دور. إبشتاين بار هو فيروس مهم في تاريخ الفيروسات لكونه أول فيروس يُعرف أنه يسبب السرطان في البشر.

أواخر القرن العشرين

كان النصف الثاني من القرن العشرين هو العصر الذهبي لاكتشاف الفيروسات، وتم اكتشاف أكثر من 2000 نوع معترف به من فيروسات الحيوانات، والنباتات، والبكتيريا خلال تلك السنوات. في عام 1946، تم اكتشاف الإسهال الفيروسي عند الأبقار، والذي لا يزال ربما أكثر الممرضات شيوعا للماشية في جميع أنحاء العالم. وفي عام 1957، تم اكتشاف الفيروس الشرياني في الخيل. في الخمسينيات من القرن العشرين، أدت التطورات في طرق عزل الفيروس والكشف عنه إلى اكتشاف العديد من الفيروسات البشرية الهامة بما في ذلك فيروس جدري الماء النطاقي، والفيروسات المخاطية -التي تشمل فيروس الحصبة، والفيروس المخلوي التنفسي- والفيروسات الأنفية التي تسبب نزلات البرد. في الستينات، تم اكتشاف المزيد من الفيروسات. وفي عام 1963، تم اكتشاف فيروس التهاب الكبد ب من قِبل باروخ بلومبرغ (ب 1925)، وفي عام 1965، وصف هوارد تيمن (1934-1994) أول فيروس قهقري. وقد تم وصف انزيم النسخ العكسي، الذي تستخدمه الفيروسات القهقرية لترجمة RNA إلى DNA لأول مرة في عام 1970، بشكل مستقل من قِبل كلا من هوارد تيمن وديفيد بلتيمور (ب. 1938). وكان ذلك مهما لتطوير العقاقير المضادة للفيروسات التي تعتبر نقطة تحول رئيسية في تاريخ العدوى الفيروسية. في عام 1983، قام لوك مونتانييه (ب 1932) وفريقه في معهد باستير في فرنسا، بعزل الفيروس القهقري لأول مرة، والذي يعرف الآن باسم فيروس نقص المناعة البشرية. في عام 1989 اكتشف فريق مايكل هوتون في شركة تشيرون التهاب الكبد سي. وتم اكتشاف أنواع وفصائلة جديدة من الفيروسات في كل عقد من النصف الثاني من القرن العشرين. واستمرت هذه الاكتشافات إلى القرن الحادي والعشرين مع ظهور أمراض فيروسية جديدة مثل السارس وفيروس نيباه. على الرغم من إنجازات العلماء على مدى المائة سنة الماضية، لا تزال الفيروسات تشكل تهديدات وتحديات جديدة.

انظر أيضًا
 التاريخ الاجتماعي للفيروسات
 علم الفيروسات
 تصنيف الفيروسات

مراجع
<div class="ltr">

تاريخ العلوم والاكتشافات في هولندا
هولندا في عقد 1890
علم الأحياء في هولندا
مارتينوس بايرينك

تاريخ علم الفيروسات


تشمل القبائل الألمانية  القبائل القديمة التي تشكلت قبل العام الميلادي الألفي، والقبائل الحديثة التي ظهرت في سياق الاستيطان الألماني لشرق أوروبا بعد سنة 1000. كانت هنالك مبالغة في أهمية القبائل الألمانية خلال القرن الثامن عشر والتاسع عشر. لكن الأهمية الحقيقية لا تزال تتطلب مزيدا من التحقق. فإن مفهوم «القبلية» غير دقيق من الناحية التاريخية في الوقت الراهن، ويعتبر بالتالي مشكلة في مجالات البحث العلمي.

تعريف

يطلق حاليا مصطلح شعوب على «القبائل الألمانية» في القرون الوسطى لتجنب تكوين انطباع عن «بدائية» في بنيتها السياسية والاجتماعية. لكن المشكلة في الأمر أن المصطلحات اللاتينية من أوائل القرون الوسطى الحديثة تختلف في المعاني عن الترجمات العصرية. فمفاهيم «القبيلة» و«الأمة» و«الشعب» التي تقابلها المصطلحات اللاتينية "gens"، و"nation" و"Populus" كانت تفهم في العصور الوسطى المبكرة خلاف ذلك.

تضم قائمة ما يسمى القبائل التقليدية ستة «شعوب» أو «قبائل»:

مراجع

تاريخ ألمانيا
شعوب جرمانية

قبائل ألمانية


An Carex kurilensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi. An Carex kurilensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Kuril Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex kurilensis


Pirajuí es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 21º59'55" sur y a una longitud 49º27'26" oeste, estando a una altitud de 468 metros. Su población estimada en 2004 era de 20 745 habitantes.
Posee un área de 821,68 km².

Toponimia
Pirajuí (originalmente "Pirajuhy"), deriva del tupí-guaraní "pirajuy", compuesto por los vocablos "piraju" (lit., «pez amarillo» - Salminus brasiliensis), e "y" («agua», sufijo para designar ríos): Río de los peces amarillos.

Demografía

Datos del Censo - 2000

Población Total: 20 095
 Urbana: 16 267
 Rural: 3 828
 Hombres: 10 714
 Mujeres: 9 381
Densidad demográfica (hab./km²): 24,52

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 16,67

Expectativa de vida (años): 70,79

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,14

Tasa de Alfabetización: 90,18%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,779
 IDH-M Salario: 0,709
 IDH-M Longevidad: 0,763
 IDH-M Educación: 0,866
Fuente: Instituto de Encuesta Económica Aplicada

Hidrografía

 Río Dourado
 Río Aguapeí

Carreteras

 SP-300
 SP-331

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura
 Pirajui.net - El Portal de Contenido de Pirajuí y región
 Pirajuí en el WikiMapia

Localidades de São Paulo
Toponimia guaraní de Brasil

Pirajuí


محترف إدارة المشاريع  واختصاراً ®PMP، هي شهادة يقدمها معهد إدارة المشاريع (®PMI). في 30 يونيو 2009، كان عدد الأفراد الحاصلين على هذه الشهادة حوالي 359973 شخص.

ويتم الحصول على الاعتماد من خلال توثيق 3 أو 5 سنوات من الخبرة في العمل في إدارة المشاريع، والانتهاء من 35 ساعة من التدريب ذي الصلة بإدارة المشاريع، وتسجل نسبة مئوية معينة في امتحان - كتابي أو على جهاز الكمبيوتر - متعدد الاختيارات.

درجة الاجتياز
درجة النجاح للامتحان كانت 61 ٪ قبل عام 2006، عندما قرر معهد إدارة المشاريع التوقف عن نشر درجة الاجتياز. تقدر الدرجة الحالية ما بين 70 ٪ و 75 ٪.

لائحة الامتحان
يقوم الامتحان على أساس مواصفات امتحان PMP  في 2005

تصف لائحة الامتحان هذه المهام من أصل ستة مجالات أداء:
 البدء في المشروع (13 ٪)
 التخطيط للمشروع (24 ٪)
 تنفيذ المشروع (30 ٪)
 الرصد والتحكم في المشروع (25 ٪)
 إغلاق المشروع (8 ٪)

الامتحان يتكون من 200 سؤال اختيار من متعدد مكتوبه بناء على هذه المواصفات. الأرقام في الاقواس تصف نسبة مئوية من الأسئلة في كل مجال.

منهج الامتحان
كل عنصر من الامتحان (سؤال مع خيارات الإجابة) لديها واحد أو أكثر من إشارات إلى الكتب القياسية أو مصادر أخرى لإدارة المشاريع. معظم الأسئلة إشارة إلى معيار معهد إدارة المشاريع دليل إلى جسم معرفة إدارة المشاريع (دليل بمبوك®)

تشير العناصر الحالية لامتحان PMP إلى دليل بمبوك ® الطبعة السادسة، التي نشرت في ديسمبر 2017.

يجسد إطار إدارة المشروع، وفقاً لدليل بمبوك® الطبعة السادسة، دورة حياة المشروع والتي تتلخص في خمس مجموعات للعملية رئيسية لإدارة المشاريع:
 ابتداء
 تخطيط
 تنفيذ
 رصد ومراقبة
 إغلاق

تشمل ما مجموعه 49 عملية.

يرتبط بهذه المجموعات الخمس عشر مجالات معرفية لإدارة المشاريع هي:
 إدارة تكامل المشروع
 إدارة نطاق المشروع
 إدارة جدولة للمشروع
 إدارة التكاليف للمشروع
 إدارة الجودة للمشروع
 إدارة الموارد للمشروع
 إدارة الاتصالات للمشروع
 إدارة المخاطر للمشروع
 إدارة المشتريات للمشروع
 إدارة اصحاب المصلحة للمشروع

العمليات الخارجه من هذه المجالات للمعرفه توصف بالمدخلات، الأدوات والتقنيات والمخرجات. هذه العمليات تسهل PMP المحترفين في تنمية وممارسة التخصص في واحد أو أكثر من المجالات. على سبيل المثال، قد تتخصص PMP في خطة الجودة، تنفيذ ضمان الجودة، وإجراء مراقبة الجودة - العمليات الثلاث التي تتكون مجال معرفة إدارة الجودة للمشروع.

الغرض من الاعتماد
المنظمات الحكومية والتجارية وغيرها من المنظمات توظف مديري المشاريع معتمدين ب PMP في محاولة لتحسين معدل نجاح مشاريع تطوير البرمجيات من خلال تطبيق مجموعه صارمه وموحده ومتطوره من المبادئ لإدارة المشاريع على النحو الوارد في بمبوك الدليل لمعهد إدارة المشاريع.

يحصل المحترفون على الاعتماد لأثبات كفاءتهم في إدارة المشاريع عن طريق شهادة مقبولة دوليا. وقد ثبت أنها مفيدة وخاصة لمديري المشاريع الذين يحاولوا للعثور على وظائف أو مديري المشاريع الذين يعملون لحساب انفسهم ويبيعوا خدماتهم للزبائن.

العديد من المقاولين يستأجروا اشخاص معتمدين من PMP لجعل عطاءاتهم وعروضهم أكثر جاذبية للتوقعات. في بعض الأحيان، IFBs أو طلبات العروض تتطلب أن مديري المشاريع يجب أن يكونوا حاصلبن على PMP.

ال PMP كانت من بين أهم عشر شهادات لعام 2006 حسب ترتيب CertCities.com في المركز الرابع - دون أن تكون شهاده صافيه لتكنولوجيا المعلومات.

في ديسمبر 2008، اعتماد PMP كان من بين أفضل 10 شهادات لتكنولوجيا المعلومات  حسب ترتيب ZDNet في المركز السابع

عملية الأمتحان

الامتحان هو اختبار يجرى على الكمبيوتر من خلال الشبكة العالمية بروميتريك. وهناك أيضاً خيار الاختبار الكتابي في المواقع التي لا يتوفر فيها أو بالقرب منها مراكز اختبار بروميتريك.

يتضمن الامتحان 200 عنصر (أسئلة يتم الإجابة عليها). منها 25 عنصر لا تحسب في درجة الامتحان. أي أن الدرجة محسوبة على أساس 175 سؤال.

كل عنصر من العناصر له 4 خيارات للإجابة. خيار واحد فقط هو الصحيح.

يحصل المرشحون الذين يجرون الامتحان من خلال جهاز الكمبيوتر على نتيجة الاختبار (نجح / لم ينجح) على الفور بعد الامتحان. ويقوم معهد إدارة المشاريع أيضاً بتقييم مستوى الكفاءة في كل من مجموعات للعمليه في إدارة المشروع من الكفاءة العالية إلى الكفاءة المنخفضة في تقرير النتيجة التي سوف تحصل بعد الأمتحان.

المرشحون الذين يجرون الامتحان الكتابي يحصلون على نتيجة الاختبار وتقرير النتيجة عادة في مدة أقصاها 4 أسابيع.

كتابة العناصر

كتابة العناصر هي عملية مستمرة في معهد إدارة المشاريع، وعناصر جديدة (الأسئلة مع 4 اختيارات للإجابة لكل سؤال) تضاف إلى مجموعة عناصر امتحان معهد إدارة المشاريع، في حين أن البعض الآخر قد يتم حذفه من وقت لآخر.

العناصر يتم كتابتها في جلسات خاصة في بيئة عالية الحراسة. كتاب العناصر يستخدمون مواصفات امتحان PMP لتحديد محتويات البند ويستخدمون مرجع (""دليل بمبوك "" أو أي مصدر قياسي آخر لإدارة المشروع) للتحقق من صحة العنصر.

الأفراد الذين ينشطون في مجال التحضير لامتحان PMP مثل المدربين، وواضعي المناهج التعليمية ومؤلفوا الكتب... ,الخ لا يسمح لهم بالمشاركة في جلسات كتابة العناصر.

شروط ضرورية للتأهل للامتحان
يجب أن يحقق المرشح:

يتم التقديم للامتحان والتحقق من التعليم والخبرة من خلال الإنترنت في

مساعدات اللغة

معهد إدارة المشاريع يقدم مساعدات رسمية للغة الامتحان في 10 لغات :
 العربية
 الصينية (المبسطة)
 الفرنسية
 الألمانية
 العبرية
 الإيطالية
 اليابانية
 الكورية
 البرتغالية (البرازيلية)
 الروسية
 الأسبانية

متطلبات استمرار الاعتماد (CCR)

للحفاظ على مؤهلات PMP, يجب الحصول على 60 وحدة تنمية احتراف (PDUs) على مدار دوره من ثلاث سنوات، من الأنشطة مثل البحث، وكتابة المقالات أو التحدث عن موضوعات ذات صلة بإدارة المشاريع، أو الارتباط بدوام كامل في إدارة مشروع

الاعتمادات الأخرى لمعهد إدارة المشاريع

تعتبر PMP (محترف إدارة المشاريع) إحدى خمس اعتمادات يقدمها معهد إدارة المشاريع، وهي:
 شهادة مساعد محترف إدارة المشاريع CAPM
 محترف إدارة المشاريع PMP
 محترف إدارة برامج إدارة المشاريع PgMP
 معهد إدارة المشاريع- محترف إدارة المخاطر محترف إدارة المشاريع PMI RP
 معهد إدارة المشاريع- محترف وضع تقويمات PMI SP
 معهد إدارة المشاريع - محترف تحليل الأعمال PMI BAP
 معهد إدارة المشاريع- محتراف إدارة المحافظ PfMP

المراجع

وصلات خارجية
 www.pmi.org

ألقاب وشهادات مهنية
معهد إدارة المشاريع

محترف إدارة المشاريع


Cultura La Tène a reprezentat o cultură europeană a Epocii Fierului. Numele său a provenit de la situl arheologic La Tène situat în nordul lacului Neuchâtel din Elveția, unde mii de obiecte depuse în lac au fost descoperite după ce nivelul apei acestuia a scăzut în 1857.

La Tène este situl prototip și acest termen este utilizat de arheologi pentru perioada mai târzie a culturii și artei vechilor celți. Deși termenul este ferm înrădăcinat în înțelegerea populară, prezintă numeroase probleme pentru istorici și arheologi. Cultura a devenit foarte răspândită, și prezintă o mare varietate de diferențe locale. De multe ori este distinsă de culturile precedente și de cele mai apropiate, în principal prin stilul La Tène ale artei celtice, caracterizate prin decorațiuni curbe de forma unor vârtejuri și asociate cu predilecție confecțiilor metalice.

Cultura La Tène s-a dezvoltat și a înflorit în epoca târzie a fierului (între aproximativ 500 î.e.n. și cucerirea romană din secolul I î.e.n.) în Belgia, estul Franței, Elveția, Austria, sudul Germaniei, Cehia, Polonia, Slovacia, Slovenia, Croația și unele părți din Ungaria, Ucraina și România. La Celtiberienii din vestul Iberiei s-au regăsit multe dintre aspectele culturii La Tène, deși a lipsit în general stilul artistic propriu al acesteia. Spre nord a prelungit Epoca Fierului pre-romană din Europa de Nord, incluzând  cultura Jastorf din nordul Germaniei.

Cultura La Tène s-a dezvoltat în afara epocii de început a fierului (cultura Hallstatt), aparent fără o perioadă de tranziție culturală. Aceasta s-a produs ca urmare a puternicelor influențe mediteraneene ale grecilor din Galia pre-romană, ale civilizației etrusce, și ale Culturii Golasecca. Barry Cunliffe a identificat geneza culturii La Tène în secolul V, prin apariția a două zone de putere și inovație: una aflată în vest în arealul Marna – Mosella, care avea legături comerciale cu câmpia Padului prin intermediul trecătorilor alpine centrale spre cultura Golasecca și alta în zona de est a Boemiei, cu legături separate spre marea Adriatică prin rutele alpine estice spre cultura Veneților  O schimbare a centrelor de colonizare a avut loc în secolul al IV-lea.

Materiale aparținând culturii La Tène s-au răspândit pe o suprafață mare, incluzând părți din Irlanda și Marea Britanie, nordul Spaniei, partea de nord a centrului Italiei, Burgundia, și Austria. Morminte sofisticate descoperite de arheologi au dezvăluit o largă rețea comercială. În localitatea Vix din Franța, o femeie din elita locală a fost înmormântată în secolul VI î.e.n cu un mare vas de bronz folosit la amestecarea vinului, fabricat în Grecia. Exporturile din ariile culturale de tip La Tène în alte zone culturile mediteraneene s-au bazat pe sare, cositor, cupru, chihlimbar, lână, piele, blănuri și aur. Cultura La Tène nu a avut o scriere proprie. Rare exemple de inscripții grecești există totuși, precum și mai târziu monede celtice cu inscripții adesea latine. Aspectele sale culturale și istorice s-au regăsit în scrierile autorilor clasici, de cele mai multe ori pradă unor viziuni ostile și stereotipe.

Europa

Spațiul românesc
Cultura La Tène va reprezenta în spațiul românesc numeroase culturi, cele mai multe reprezentând populațiile gete, dace, bastarne și celte din zonă. În special în cazul așezărilor gete și dace se remarcă existența unor grupări mai mari de așezări mici, nefortificate, în centrul căreia se afla așezare mai mare, întărită cu șanțuri și valuri de pământ. Această așezare mai mare servea drept loc de refugiu în cazul unui atac vecin.

La sfârșitul perioadei Hallstatt și începutul perioadei La Tène așezările încep (în special în Moldova) să se rărească ca urmare a migrării cimerienilor și a expansiunii sciților. În Moldova vor apărea mari cetăți de apărare în fața nomazilor invadatori.

Note

Bibliografie
 Preda, C; "Enciclopedia arheologiei și istoriei vechi a României", Vol. I, București, Editura Encliclopedică, 1994.

Legături externe

Epoca fierului

Culturi arheologice în România
Celți

Cultura La Tène


Bonnanaro (sardisk: Bunnànnaru) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 405 meters højde og har 977 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 21,84 km² og grænser til kommunerne Siligo og Torralba.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Bonnanaro


The City of Manningham is a local government area in Victoria, Australia in the north-eastern suburbs of Melbourne and is divided into 12 suburbs, with the largest being Doncaster and Doncaster East. It comprises an area of 113 square kilometres and had a population of 125,508 in June 2018.

The district spans a roughly east–west direction along the southern banks of the Yarra River and across the undulating valleys of the Koonung, Ruffey and Mullum Mullum Creeks, alternating from typical low density suburban housing in the west to remnant bushland, within a green wedge, in the east. As such, the district encompasses the transition between the built and natural environments in Melbourne's east and promotes itself as a "balance of city and country".

Formerly the City of Doncaster & Templestowe, the district is situated in the Wurundjeri nation's territory. Most of the first European settlers to the area were orchardists, arriving through the 1850s. Gold was first discovered in Victoria around the same time at Andersons Creek, in Warrandyte, however, the district saw varied growth as periods of low density suburban development occurred sporadically throughout the mid-late 20th century.

History

The Manningham municipality was created on 15 December 1994, as part of a general restructure of Melbourne's local government boundaries. The new municipality contains the former City of Doncaster & Templestowe, but with part of Ringwood North ceded to the new City of Maroondah and Wonga Park, annexed from the former Shire of Lillydale.

The name Bulleen, a nearby suburb, was proposed for the new municipality, as it was the name of the shire predating the City of Doncaster and Templestowe. However, modern residents believed the name was too localised, so the name of one of the major roads was adopted. The origin of Manningham Road comes from the region of Bradford, West Yorkshire, England. Residents' requests for the City to be named after Indigenous Australian names local to the area such as Mullum Mullum or Koonung were rejected.

Geography

The main watercourses that border or flow through the City of Manningham include;

 Yarra River
 Mullum Mullum Creek
 Koonung Creek
 Ruffey Creek
Anderson's Creek
Hopping Creek
Jumping Creek
Skipping Creek

Structure

Federal electorate
The Federal electorate of Menzies covers much of the City of Manningham. It has been held by the Federal Liberal Party since 1984.

State electorates
The City of Manningham encompasses the two Victorian state electorates of Bulleen and Warrandyte, both of which been held predominantly by the Liberal Party.

Wards and councillors

Manningham was divided into four wards electing two councillors each until 2008.

From 2008 to 2020, Manningham has been divided into three wards, with three councillors elected for each ward. Following reforms to the Local Government Act in 2020, Manningham is divided into 9 wards, each electing one Councillor. Councillors are elected by the community for a four-year term following an election.

The council, as of November 2020, is:

Past councillors

1. Katerina Karanikolopoulos

CB denotes councillors elected via countback.

2. Jessica Villarreal 3. Jim Grivokostopoulos 4. Mike Zafiropoulos

Townships and localities
The city had a population of 124,700 at the 2021 census, up from 116,255 at the 2016 census.

^ - Territory divided with another LGA

Parklands

Covering 70 per cent of the municipality and ranging from large natural areas to intimate pocket parks, these open spaces provide a variety of unstructured play opportunities for children and families. Some of the major parks include;

Warrandyte State Park – Warrandyte and Wonga Park
Westerfolds Park – Templestowe
Candlebark Park – Templestowe
Tikalara Park – Templestowe
Ruffey Lake Park – Doncaster and Templestowe
Currawong Bush Park – Warrandyte
Birrarung Park – Templestowe Lower and Bulleen
Buck Reserve – Donvale
The 100 Acres – Park Orchards
Mullum Mullum Creek Linear Park – Doncaster East & Donvale

Education
Primary Schools – Public (14)
 Andersons Creek Primary School, Warrandyte
 Warrandyte Primary School, Warrandyte
 Templestowe Heights Primary School, Templestowe Lower
 Templestowe Park Primary School, Templestowe
 Templestowe Valley Primary School, Templestowe
 Tang Tang Heights Secondary School, Templestowe
Serpell Primary School, Templestowe
 Birralee Primary School, Doncaster
 Doncaster Primary School, Doncaster
 Doncaster Gardens Primary School, Doncaster East
 Milgate Primary School, Doncaster East
 Donburn Primary School, Doncaster East
 Beverley Hills Primary School, Doncaster East
 Donvale Primary School, Donvale
 Park Orchards Primary School, Park Orchards

Primary Schools – Private (9)
 St Clement of Rome Catholic Primary School, Bulleen
 St Gregory the Great Catholic Primary School, Doncaster
 Ss Peter & Paul's Catholic Primary School, Doncaster East
 Carey Baptist Grammar School, Donvale
  Our Lady of the Pines Catholic Primary School, Donvale
 St Anne's Catholic Primary School, Park Orchards
 St Charles Borromeo Catholic Primary School, Templestowe
 St Kevin's Catholic Primary School, Templestowe

Secondary Schools – Public (4)
 Doncaster Secondary College, Doncaster
 East Doncaster Secondary College, Doncaster East
 Templestowe College, Templestowe Lower
 Warrandyte High School, Warrandyte

Secondary Schools – Private (2)
 Marcellin College, Bulleen
 Whitefriars College

Other (2)
 Bulleen Heights School, Bulleen
 Donvale Christian College

Libraries (4)

All libraries in the Manningham area are operated by the Whitehorse Manningham Regional Library Corporation.

Manningham Libraries include:

 Doncaster Library – MC Square, 687 Doncaster Rd, Doncaster, VIC 3108
 The Pines Library – The Pines Shopping Centre, Cnr Blackburn and Reynolds Road, Doncaster East, VIC 3109
 Warrandyte Library – 168 Yarra St, Warrandyte VIC 3113
 Bulleen Library – Bulleen Plaza, 79–109 Manningham Road, Bulleen, VIC 3105

Transport

Manningham is the only area in metropolitan Melbourne without a train line or tram route and therefore the area is heavily reliant on private cars. A Doncaster railway line had been planned for many decades; however the land was sold off in the 1980s. Residents have long campaigned for extension of the route 48 tram along Doncaster Road to Doncaster, Doncaster East or Donvale, although this is heavily supported by Local Governments, the issue has been consistently avoided by State Government.

There are increased bus services to cope with the demand for public transport, including four radial SmartBus routes, and two exclusive Manningham Mover circular routes. Most routes are operated by Kinetic Melbourne, which has a depot in Doncaster East, near the intersection of Blackburn and Doncaster Roads.

Major roadways
  Andersons Creek Road (State Route 13)
  Blackburn Road (State Route 13)
  Bulleen Road (State Route 52)
  Croydon Road (State Route 7)
  Doncaster Road (State Route 36 / State Route 40)
  Eastern Freeway (M3)
 Elgar Road
 High Street
  Fitzsimons Lane (State Route 47)
  Foote Street (State Route 42 / State Route 52)
 King Street
  Jumping Creek Road (State Route 42)
  Manningham Road (State Route 40)
  Mitcham Road (State Route 36 / State Route 40)
 Northern Route:
  Reynolds Road (State Route 52)
 Tindals Road
 Falconer Road
 Stintons Road
 Park Road
  Springvale Road (State Route 40 / State Route 52)
  Templestowe Road (State Route 52)
  Thompsons Road (State Route 42)
  Tram Road (State Route 47)
 Warrandyte Road:
  Heidelberg-Warrandyte Road (State Route 13)
  Warrandyte-Ringwood Road (State Route 9 / State Route 42)
  Wetherby Road (State Route 23)
  Williamsons Road (State Route 47)

Notable residents
 Charles "Bud" Tingwell (died 2009)
 Karl von Möller – Australian Cinematographer, Director
 Alisa Camplin – Aerial skier, Olympic gold medallist
 Michele Timms – Basketballer, Olympic silver medallist
 Stephen Mayne – Journalist, Councillor for Heide Ward from 2008 to 2011
 Jade Rawlings – Former AFL player
 Mark "Jacko" Jackson – AFL Footballer and Actor
 Greg Evans – Australian television presenter
 Kim Crow, Olympic rower
 Scott Martin, an Australian shot putter, who is best known for appearing on Commonwealth Bank TV advertisements, which aired during the 2006 Commonwealth Games.
 Mark Wilson – Ran a dance studio on Thompsons Road in Templestowe until it was burnt down in 2008.
 Roy Robbins-Browne – Professor Roy Robins-Browne was appointed an Officer of the Order (AO) "For distinguished service to education and research in the field of microbiology and immunology and to professional groups" on 26 January, as announced in the Australia Day 2020 Honours List
 Inaam Barakat  – awarded the Medal of the Order of Australia in 2023, Inaam Barakat is acknowledged for working for disadvantaged people.

See also
 List of Melbourne suburbs

References

External links

 Official website
Public Transport Victoria local public transport map
Link to Land Victoria interactive maps

Local government areas in Melbourne

City of Manningham


Kareem Abdul-Jabbar (d. Ferdinand Lewis Alcindor Jr.; 16 Nisan 1947), ABD'li eski profesyonel basketbolcu.

National Basketball Association takımlarından Milwaukee Bucks ve Los Angeles Lakers'ta 20 sezon forma giymiştir. Pivot pozisyonunda görev aldığı kariyeri boyunca NBA Yılın En İyi Beşi takımına ve NBA En İyi Savunma Takımı'na girmeyi başaran Abdul-Jabbar; altı kez NBA En Değerli Oyuncu Ödülü ve on dokuz defa NBA All-Star oyuncusu olmuştur. 6 şampiyonluk yüzüğüne sahip olmasının yanında yardımcı antrenörlük üstlendiği takım iki defa NBA şampiyonu olmuştur. 1996 yılında NBA Tarihinin En İyi 50 Oyuncusu unvanına layık görüldü. NBA antrenörü Pat Riley ve basketbolcu Isiah Thomas ile Julius Erving, Abdul-Jabbar'ı tarihteki en iyi basketbol oyuncusu olarak tanımlar.

New York'ta forma giydiği Lise basketbol takımında art arda 71 galibiyet elde etmesinin ardından NCAA Turnuvasında üç kez şampiyon olarak En Değerli oyuncu seçildiği UCLA kolejinde forma giymiştir. 1969 NBA Seçmeleri'ne katılmıştır ve ilk sıradan sekiz sezon geçireceği Bucks tarafından seçilmiştir. 1971 yılında ilk şampiyonluğunu kazanmasının ardından ismini Kareem Abdul-Jabbar olarak değiştirmiştir. Kendine has "Çengel atışı" sayesinde ligin en çok sayı atan oyuncuları arasına girmiştir. 1975 yılında 14 sezon forma giyeceği ve beş şampiyonluk kazanacağı Lakers'a takas edilmiştir. 20 yılı aşkın kariyerinde takımı 10 kez NBA Finaline ulaşmıştır.

1989 yılında 41 yaşındayken emekli olduğu zaman Abul-Jabbar, en çok sayı atma (38,387),  en fazla maçta forma giyme (1560) ve en uzun zaman oynama (57,446 dakika) rekorlarında sahipti. Günümüzde NBA tarihindeki en çok sayı atan 2. oyuncusudur. ESPN,  Abdul-Jabbar'ı 2007 yılında tüm zamanların en iyi pivotu olarak seçmiş, 2008 yılında "Kolej Basketbol tarihindeki en iyi basketbolcu" olarak adlandırmış ve 2016 yılında "NBA tarihindeki en iyi ikinci basketbolcu" olarak adlandırılmıştır. Basketbol kariyeri dışında Abdul-Jabbar, aktörlük yapmıştır ve satış rekoru kıran bir kitap yazmıştır. 2012 yılında o dönem ABD Dışişleri Bakanlığı görevini sürdüren Hillary Clinton tarafından ABD'nin resmi küresel kültür elçisi olmuştur.

İlk yılları
Ferdinand Lewis Alcindor Jr., 16 Nisan 1947 tarihinde Cora Lillian (mağaza fiyat denetleyicisi) ve Ferdinand Lewis Alcindor Sr. (transit polis memuru ve caz müzisyeni) çiftinin tek çocuğu olarak New York'ta doğdu. Doğduğunda 5.75 kg ağırlığında ve 57 cm boyundaydı. Roma Katoliği olarak yetiştirildi ve Manhattan eyaletinde bulunan Katolik esaslara bağlı din eğitimi veren New York Lisesi'ne (şimdiki adıyla Power Memorial Academy) yazıldı.

Erken yaşta basketbol rekorları kırmaya başlayan Lewis Alcindor, lise kariyerine başladığı zaman boyu 2 metreye ulaşmıştı. Jack Donohue'nin koçluk görevini üstlendiği Power Memorial takımını yönetti ve art arda 71 galibiyet elde etti. Bu başarısından dolayı "Güç kulesi" lakabını kazandı. Toplamda 2,067 sayı atarak New York High School rekorunu kırdı. 11. sınıftayken takımı, Ulusal liseler arası erkekler basketbol şampiyonasını kazandı ve ardından son sınıfı bitirerek lise eğitimini tamamladı.

Kolej kariyeri
Lew Alcindor, NCAA'in düzenlediği, "çaylaklık yılında oynamama" kuralı yüzünden ilk senesinde çaylak takımında forma giydi. 1967-1969 yılları arasında, koç John Wooden'ın yönetimi altında, takımının yapılan 90 maçın 88'ini kazanarak ve sadece 2'sini kaybederek üç yıllık takım rekorunu kırmasını sağladı. Oynadığı ilk kolej maçında 56 sayı atarak UCLA okul rekorunu kırdı. Kolej kariyeri boyunca üç kez All-American İlk takımında yer alan Lew Alcindor, üç kez NCAA Turnuvası En Seçkin Oyuncu (1967, 1968, 1969), iki kez Yılın Kolej Oyuncusu (1967,1968), ilk defa 1969 yılında Naismith Yılın Kolej Ligleri Oyuncusu seçildi ve üç defa NCAA Erkekler Basketbol Şampiyonluğu (1967, 1968, 1969) elde etti.

Ayrıca 1967 ve 1968 yılında USBWA Yılın Kolej oyuncusu (sonradan Oscar Robertson Trophy oldu) ödülüne layık görüldü. Alcindor Helms Vakfı Yılın oyuncusu ödülünü üç kez üst üste alan tek basketbol oyuncusu oldu. 1965-66 sezonunda UCLA Bruin takımı sezon öncesi 1. sıradaydı. Fakat 17 Kasım 1965 tarihinde Alcindor tarafından yönetilen çaylak takımı Pauley Pavilion arenasında yapılan ilk maçta üniversite takımına 75-60 yenildi. Alcindor bu maçta 31 sayı ve 21 ribaund ile oynadı. Şutlarını genellikle smaç basarak attığından Okul yönetimi tarafından 1967 sezonundan sonra Kolej Basketbol maçlarında smaç basmak yasaklandı. 1976-1977 sezonunda bu yasak devam etmiştir.  12 Ocak 1967 tarihinde bir maç sırasında Tom Henderson tarafından Alcindor'un sol Korneası çizildi. Bu sakatlığından dolayı Stanford ve Portland takımlarına karşı oynanacak iki maçı kaçırdı. Profesyonel kariyeri sırasında tekrar korneası çizilmiştir. Sonradan gözü zarar görmesini önleyebilmek amacıyla Koruma gözlüğü takmaya başladı. 1968 yazında, UCLA takımında oynadığı sırada, iki defa Kelime-i şehadet getirerek Sünni Müslüman oldu. Alcindor, ABD'de Afroamerikan'lara uygulanan ırçılığı protesto etmek amacıyla 1968 Yaz Olimpiyatları'nda ABD'nin Basketbol takımına katılmama kararı adı.

Yüzyılın maçı
29 Ocak 1968 tarihinde Alcindor ve UCLA Bruins, Guy Lewis'in koçluk görevini üstlendiği Houston Cougars takımı ile yüzleşti. Bu maç televizyonlarda yayınlanan ilk normal sezon Kolej basketbol maçı oldu ve maçın yapıldığı Houston Astrodom stadyumuna 52,693 katılım oldu. Elvin Hayes 39 sayı ve 15 ribaund ile oynadı-Alcindor sakatlığına rağmen 15 sayı atabildi-ve Houston, UCLA'yı 71-69 yendi. Yüzyılın maçı ismiyle anılan bu maçta UCLA'nın 41 maçlık galibiyet serisi son buldu. Alcindor iyileştiği zaman yapılan maçta UCLA, Houston takımını 101-69 yendi ve Ulusal Şampiyonluğu kazandı.

Okul rekorları
Yıllar geçmesine rağmen birçok okul rekorunu hala elinde tutmaktadır:
 En yüksek kariyer ortalaması: 26.4;
 Oynadığı maç sayısı: 943
 Bir sezonda en çok sayı atması: 870 (1967);
 Sezondaki en yüksek basket ortalaması: 29.0 (1967);
 Sezondaki en çok serbest atış denemesi: 274 (1967);

Profesyonel kariyeri

Milwaukee Bucks (1969-1974)

Çaylak sezonu (1969-1970)
NBA kariyerine başlamadan önce Harlem Gezginleri, kendisine onlarla beraber oynaması karşılığında $1 milyon dolar (koşullar göz önünde bulunduruluğunda $6,5 milyon dolar) önermiş olsa da bu teklifi reddetti ve 1969 NBA Seçmeleri'nde Milwaukee Bucks tarafından 1. tur 1. sıradan draft edildi. 1969 yılında ayrıca American Basketball Association takımlarından New York Nets takımı tarafından da 1. turda seçildi. Fakat Alcindor bu teklifi reddetti. Milwaukee Bucks'un $1.4 milyon dolar (koşullar göz önünde bulundurulduğunda $9 milyon dolar) teklifini kabul etmesinin ardından Nets, Alcindor'a  $3.25 milyon dolar (koşullar göz önünde bulundurulduğunda $21 milyon dolar) teklif etti. Fakat Alcindor "Bir teklif savaşı, buna katılan insanları alçaltır; bu beni 'Flesh Peddler' gibi hissettirir ve böyle bir şey olmak istemem" diyerek bu teklifi reddetti.

Alcindor'un önderliğinde Bucks, NBA Eastern Division'da 56-26'lık seri (bir önceki yıl 27-55'ti) ile 2. sıraya yerleşti. İlk yıl oldukça başarılı bir performans gösteren ve kısa bir sürede ünlü olan Alcindor, sayı (ortalama 28.8) sıralamasında ikinci ve ribaund (ortalama 14.5) sıralamasında üçüncü sırada yer aldı. Bu başarılarından dolayı NBA Yılın Çaylağı Ödülü'ne layık görüldü.

Yükselişi ve ilk şampiyonluğu (1970-1974)

Sonraki sezon Bucks, Cincinnati Royals takımından 31 yaşındaki guard Oscar Robertson'u kadrosuna ekledi. 1970-71 sezonunda 66 galibiyet ile Tek sezonda en çok galibiyet alma rekorunu kıran Milwaukee, art arda 20 maç kazanarak bir rekor daha kırdı. Bu sezon 31.7 sayı ortalaması yakalayan Alcindor, ilk defa NBA En Değerli Oyuncu Ödülü'ne layık görüldü. Ayrıca toplam 2,596 sayı atarak bu sezon en çok sayı atan oyuncu oldu. Playofflarda Bucks, 12-2'lik seri (NBA Finalleri'nde Baltimore Bullets takımı ile oynadığı 4 maç da dahil) ile NBA Şampiyonu oldu. Mayıs 1971 tarihinde, Bucks NBA Şampiyonluğunu kazandığından bir gün sonra, ismini  Kareem Abdul-Jabbar (Arapça: كريم عبد الجبار, Karīm Abd al-Jabbār) olarak değiştirdi. İsminin anlamı "cömert/soylu (Kareem), Allah'ın kulu (Abdul-Jabbar)" Önceden UCLA'da forma giyerken de Müslümandır.

1971-72 sezonunda 34.8 sayı ortalaması ve toplam 2,822 sayı atarak skor şampiyonluğunu pekiştirerek ikinci defa NBA En Değerli Oyuncu Ödülü'ne layık görüldü. Boston Celtics ile 10 Aralık 1971 tarihinde oynanan karşılaşmada attığı 55 sayı kendi kariyer rekoru oldu.  Milwaukee de yine sezonu 1. olarak bitirdi. 1974 yılında NBA'deki 5. yılında Abdul-Jabbar, üçüncü kez NBA En Değerli Oyuncu Ödülü'nü kazandı. Aynı sezon 27.0 sayı ortalaması ile üçüncü, 14,5 ribaund ortalaması ile dördüncü, 283 blok ile ikinci ve  0.539 saha içi isabet oranı ile ikinci oldu. Milwaukee'deki başarısına rağmen Abdul-Jabbar, kendi kültüründen fazla kişi olmaması nedeniyle takımından ayrılmak, Los Angeles Lakers ya da New York Knicks'e katılmak istediğini açıkladı.

Los Angeles Lakers (1975-1989)

Hakkında
Tüm zamanların en iyi oyuncularından biri kabul edilen Abdul-Jabbar; UCLA'de 1965-89 yıllarında basketbol literatüründe 5 numara ile tabir edilen merkez pozisyonda oynadı. Kariyeri boyunca 38.387 sayı kaydetti, ki bu sayı NBA'de bir oyuncunun kariyeri boyunca ulaşabildiği en yüksek sayıdır. 6 defa "en değerli oyuncu" (MVP) olma başarısını göstermiş, NBA'de 20 sezon geçirip 1989'da profesyonel basketboldan ayrıldıktan sonra basketbol antrenörlüğü, yazarlık ve oyunculuk yapmıştır.

Ayrıca, Bruce Lee'den dövüş dersleri aldığı da bilinir.

1975 yılında Los Angeles Lakers'a geçen yıldız oyuncu; takıma 1979'da Magic Johnson'ın da dâhil olmasıyla beraber NBA'de iyice öne çıkmış ve 6 şampiyonluktan sonra profesyonel basketbol hayatına veda etmiştir.

Mirası
Abdul-Jabbar, kariyeri boyunca 38.387 sayı atarak NBA tarihinde en çok sayı atan ikinci oyuncudur.

İstatistikler
 Forma Numarası - 33
 Oynadığı maç sayısı - 1560 (NBA tarihinde 2.)
 Şut yüzdesi % - 55,9 (NBA tarihinde 8.)
 Serbest Atış Yüzdesi % - 72,1
 3'lük yüzdesi % - 5,6
 Ribaunt - 17.440 (NBA tarihinde 3.)
 Maç başına ribaunt - 11,2 (NBA tarihinde 24.)
 Asist - 5660 (NBA tarihinde 31.)
 Maç başına asist - 3,6
 Top çalma - 1160
 Maç başına top çalma - 0,74
 Blok - 3189 (NBA tarihinde 3.)
 Maç başına blok - 2,57
 Maç başına sayı - 24,6 (NBA tarihinde 12.)

Kareem Abdul-Jabbar'a ait NBA rekorları
 En fazla süre alan oyuncu (57.446 dk.)
 En fazla All-Star seçilen oyuncu (19 kez)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kareem Abdul-Jabbar resmî sitesi: kareemabduljabbar.com* Kareem Abdul-Jabbar Bloğu:
 Biyografisi: stats.nba.com
 NBA kariyer istatistikleri (resmî): stats.nba.com
 NBA kariyer istatistikleri: basketball-reference.com

 Resmi Twitter Hesabı: www.twitter.com/kaj33

1947 doğumlular
Afrikalı Amerikanlar
Müslüman olanlar
Başkanlık Özgürlük Madalyası sahipleri
Afrikalı Amerikan Müslümanlar
Los Angeles Lakers basketbolcuları
Milwaukee Bucks basketbolcuları
Milwaukee Bucks seçimleri
Pivot basketbolcular
NBA final serilerinde MVP seçilenler
Forması emekli edilmiş NBA basketbolcuları
Kanser olan kişiler
Yaşayan insanlar
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Afrikalı Amerikalı basketbol antrenörleri
Afrikalı Amerikalı erkek oyuncular
Kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarlar
Yoruba asıllı Amerikalılar
New York (eyalet) doğumlu basketbolcular
Eski Roma Katolikleri
Los Angeles Clippers asistan koçları
Los Angeles Lakers asistan koçları
New York doğumlu erkek oyuncular
Basketball Hall of Fame basketbolcuları
NBA All-Star'ları
Seattle SuperSonics asistan koçları
Time kişileri
Afrikalı Amerikalı erkek basketbolcular
20. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
20. yüzyıl kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarları

Kareem Abdul-Jabbar


Die Hygieneampel soll in der Bundesrepublik Deutschland ein Transparenzsystem sein, das die Prüfergebnisse amtlicher Lebensmittelkontrollen sichtbar macht. Damit könnten sich Verbraucher über die hygienischen Zustände in Gastronomiebetrieben informieren. Kritikern zufolge setzt eine solche Hygieneampel eine ständige und flächendeckende Überwachung voraus, die von den Ländern mit den jetzigen Ressourcen nicht zu leisten sei.

Hintergrund und Status
Bisher haben Verbraucher wenig Möglichkeiten, sich über die Hygiene in Restaurants und Gaststätten zu informieren. Am 19. Mai 2011 haben die Verbraucherschutzminister der Länder deshalb die Einführung eines Kontroll- und Bewertungssystems beschlossen. Bis auf Bayern stimmten alle Länder für die Einführung des Systems. Damit die Hygieneampel bundesweit umgesetzt werden kann, muss das Bundesverbraucherschutzministerium ein Gesetz dazu ausarbeiten. Bundesverbraucherministerin Ilse Aigner (CSU) hatte kurz nach der Entscheidung der Länderverbraucherschutzminister ihre Unterstützung signalisiert. Obwohl die Hygieneampel seit 2010 im Gespräch ist, liegt bisher (Stand 2/2016) immer noch kein Gesetzesentwurf vor.

Inhalte und Funktion
Das Kontrollsystem bezieht sich vor allem auf die Betriebshygiene, den Umgang mit Lebensmitteln sowie deren Qualität und die Eigenkontrolle des Unternehmens. Die erste Bewertung erfolgt nach Aktenlage. Das heißt, es werden die Kontrollen der letzten 12 Monate für die Einstufung der Risikoklassen herangezogen. Grundlage für die weitere Bewertung bilden die Ergebnisse der letzten vier Lebensmittelkontrollen, die mittels einer Farbskala sichtbar gemacht werden. Ein Pfeil zeigt die Bewertung des Betriebes im Balkendiagramm an. Dabei steht Grün für keine oder geringfügige Mängel, Gelb für mittlere und Rot für schwerwiegende Beanstandungen. Die Kennzeichnung erfolgt gut sichtbar direkt am Lokal oder bei wenig Kundenkontakt (beispielsweise Pizza-Lieferdienste) im Internet.
Das Inkrafttreten der Rechtsgrundlage war für das Jahr 2013 geplant, dies scheiterte aber an Ilse Aigner. Daher ging am 5. Dezember 2013 nur eine Testversion in Bielefeld und Duisburg an den Start. Nach der Einführung für Restaurants und Gaststätten sollte das Kontrollsystem dann auch für Bäckereien und Metzgereien und schließlich für den Lebensmitteleinzelhandel inklusive Großküchen und Wochenmärkte eingeführt werden.

Ähnliche Kontrollsysteme
In Dänemark gibt es seit 2001 ein ähnliches System, das als Vorbild für die Hygieneampel dient. Das System arbeitet mit vier verschiedenen Smileys von lachend bis traurig, die Aufschluss über die Hygienezustände im jeweiligen Betrieb geben. Untersuchungen zeigen, dass das Smiley-System Wirkung zeigt. Kontrollen fallen insgesamt positiver aus, die Hygiene in den Betrieben hat sich deutlich verbessert. Die Unternehmen tun alles dafür, um eine positive Auszeichnung zu bekommen.

Kritik
Scharfe Kritik an der geplanten Einführung der Hygieneampel kommt vom deutschen Hotel- und Gaststättenverband (DEHOGA). Der Verband bemängelt, dass nicht genug Lebensmittelkontrolleure zur Verfügung stehen und es sich bei der Kontrolle nur um eine Momentaufnahme handelt. So müssten unter Umständen Gastronomen über Monate eine schlechte Bewertung akzeptieren, auch wenn die beanstandeten Mängel längst beseitigt sind.

Siehe auch

 Sicher essen in Berlin

Einzelnachweise

Lebensmittelhygiene
Verbraucherschutz (Deutschland)
Gesundheitswesen (Deutschland)
Gastronomie als Thema
Auszeichnung im Gastgewerbe
Auszeichnung (Gesundheitswesen)

Hygieneampel


Bernard Moses Casper (1916–1988) nasceu e foi criado em Londres, no Reino Unido. Educado em Londres e Cambridge, ele serviu como rabino e educador em Manchester e Londres, sendo famoso por ser o rabino-chefe da Brigada Judaica na Segunda Guerra Mundial e depois rabino-chefe da Congregação Hebraica Unida de Joanesburgo e da Federação Sul-Africana de Sinagogas.

Bernard foi um oficial capelão no Exército Britânico durante a maior parte da Segunda Guerra Mundial, e serviu com distinção como capelão sênior do Grupo de Brigada de Infantaria Judaica, ganhando uma menção em despachos. Após a guerra, Bernard se mudou para Israel. Em 1956, ele foi nomeado o primeiro Reitor para Assuntos Estudantis da Universidade Hebraica de Jerusalém, e foi chamado para Joanesburgo em 1963 como Rabino-Chefe da Congregação Hebraica Unida de Joanesburgo. Em 1964, tornou-se Rabino-Chefe da Federação das Sinagogas da África do Sul.

Obras

 With the Jewish Brigade (1947),
 Talks on Jewish Prayer (1958),
 An Introduction to Jewish Bible Commentary (1960),
 Judaism Today and Yesterday (1965).

Mortos em 1988
Nascidos em 1916

Bernard M. Casper


An Encyclia oestlundii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ames, F.T.Hubb. ngan Charles Schweinfurth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eric Hágsater och Stermit. An Encyclia oestlundii in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia oestlundii


O Campeonato Tocantinense Feminino de 2022 foi a vigésima primeira edição deste evento esportivo, principal torneio estadual de futebol feminino organizado pela Federação Tocantinense de Futebol (FTF).

O campeonato começou a ser disputado em 12 de novembro e foi finalizado no dia 14 do mesmo mês. Nesta edição, o Polivalente sagrou-se campeão pela primeira vez, vencendo a decisão contra o Paraíso na disputa por pênaltis.

Formato e participantes
O regulamento do Campeonato Tocantinense Feminino consistiu em duas fases: na primeira, as quatro agremiações participantes se enfrentaram em pontos corridos em turno único. Após as três rodadas, os dois primeiros colocados se classificaram para a decisão. Esta fase foi disputada em partida única. Os quatro participantes foram:

Resultados

Primeira fase

Final

Ligações externas
 Website oficial da Federação Tocantinense de Futebol

Campeonato Tocantinense de Futebol Feminino
Futebol de 2022 no Tocantins

Campeonato Tocantinense de Futebol Feminino de 2022


الزرق بلدية بدائرة عين البيضاء ولاية أم البواقي الجزائرية.

المصادر

زرق

الزرق (ولاية أم البواقي)


Die Eichbergkapelle ist eine Kapelle im oberschwäbischen Pfaffenhausen im Landkreis Unterallgäu. In beziehungsweise an der Ringmauer des ehemaligen Schlosses Pfaffenhausen befand sich eine bereits 1527 erwähnte Kapelle. Diese wurde 1808 abgebrochen. Daraufhin erbaute man unweit davon auf dem Gelände des ehemaligen Schlossweihers am Fußweg zum Gemeindewald eine neue Kapelle, welche 1908 dem Eisenbahnbau weichen musste. Für das in der Kapelle verwahrte Muttergottesbild wurde die jetzige Kapelle 1910 nach einem Plan von Stephan Stark aus Pfaffenhausen auf dem Eichberg gebaut. Kreisbauassessor Wiederspick aus Augsburg nahm dabei Änderungen an den Plänen vor. Das Baugeschäft Josef Notz aus Pfaffenhausen erhielt den Auftrag zum Bau der Kapelle.

Die am südlichen Ortsrand an der Straße nach Unterrieden gelegene Kapelle mit quadratischem Grundriss und Zeltdach wird von einem Kreuzgratgewölbe überspannt. Außen befinden sich Stichbogenblenden, im Osten eine Rundbogentür. In der Westwand befindet sich eine Stichbogennische mit einer altaraufsatzähnlicher Holzumkleidung in schlicht klassizistischen Formen aus dem Jahr 1910. Eine bemalte Brettfigur der Muttergottes von Einsiedeln ist diesem Aufbau integriert.

Literatur

Erbaut in den 1910er Jahren
Eichbergkapelle
Kapelle im Bistum Augsburg
Kirchengebäude im Landkreis Unterallgäu
Kirchengebäude in Europa
Pfaffenhausen

Eichbergkapelle (Pfaffenhausen)


Komorowski es un apellido polaco. Su forma femenina es Komorowska y su plural es Komorowscy. Es el apellido de:
 Bronisław Komorowski (n. 1952), político polaco y presidente de Polonia;
 Tadeusz Bór-Komorowski (1895-1966), militar polaco.

Komorowski