Knight Online, Mgame Corporation ve Noah System tarafından geliştirilmiş ve NTTGame tarafından yayınlanan, çok oyunculu, devasa bir çevrimiçi rol yapma (MMORPG) oyunudur. Dünyanın farklı bölgelerinde farklı şirketler tarafından ücretsiz (Free2Play) veya ücretli (Pay2Play) olarak hizmete sunulan Knight Online'ın toplamda seksenden fazla ülkede milyonlarca oyuncusu bulunmaktadır.

Tarihçe
Oyun, 2002 yılının haziran ayında demo beta sürümünün sunucularını açmıştır. Oyunun ilk adı Knight Empiredır ve K2Network isimli şirket tarafından yayınlanmaya başlamıştır. Karakterlerin şu anda ulaşabileceği seviye sınırı 83 iken ilk açıldığı dönemde 60 Leveldi. Beta sürümünde sadece Ares sunucusu vardı. Tam sürüm olarak 4 sunucuyla açılmıştır. Bu sunucular Ares, Dies, Beramus, Xigenon'dur. 2004 yılında Knight Online ismini almıştır. Fire Drake isimli güncelleme paketinin gelmesiyle birlikte Breth ve Piana haritalarının yerine Luferson Castle ve El Morad gelmiştir. 2007 yılında New Moradon olarak gelen güncelleme paketi ile birlikte Moradon'un haritası değişmiş ve çok daha büyük bir harita olarak oyunculara sunulmuştur.

2012 yılında Mgame Corporation oyunun yayıncısı olan K2Network'e usulsüzlük yapması iddiasıyla ilgili olarak dava açmıştır. Bu iddialara göre K2Network Mgame'in Knight Online'a ait kaynak dosyalarını çalması, VPN ile sunuculara bağlanan Mgame'in bağlantısını koparması, Mgame'den habersiz bazı Türk oyuncularıyla anlaşma sağlayarak oyun içi eşya karşılığında maddi gelir elde etmesi, Mgame'den izinsiz oyun için etkinlik düzenlenmesi ve daha çok maddi kazanç sağlamak adına Free2Play limitinin azaltılması gibi nedenler yer almaktaydı. Dava sonuçlandığında K2Network ve Mgame, Knight Online işletme lisansıyla ilgili karşılıklı anlaşmaya varmış ve Mgame oyunu NTTGame isimli şirkete devretmiştir.

Irklar
Oyunda kontrol edilebilen iki ırk ve her ırk için beş farklı karakter sınıfı bulunmaktadır. Oyunda fark yaratabilmek için sahip olunan eşyalar, seçilen karakter sınıfı ve ırkı önemlidir.

Sınıflar
Knight Online; Warrior (Savaşçı), Rogue (Okçu, Suikastçı), Magician (Büyücü), Priest (Rahip/Ruhban Sınıfı), Porutu/Kurian olmak üzere beş temel karakter sınıfı içermektedir. Bu sınıflar kendi aralarında yeteneklerine göre ayrıldıkları gibi, oyuncular tarafından tasarımlarından farklı amaçlarla kullanılan (örneğin Battle Priest) sınıflar da bulunmaktadır.

Knight Online Berserker Warrior Skill Dağılımı

 Berserker:83
 Defance:55
 Master:10

Knight Online Berserker Warrior Skilleri

Attack Warrior Skill Dağılımı

 Attack:80
 Defence:55
 Master:13

Attack Warrior Skilleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi Türkiye sitesi

Microsoft Windows oyunları

Knight Online


Paul Dahdah OCD (* 8. Januar 1941 in Zgharta) ist ein libanesischer Ordensgeistlicher und emeritierter Apostolischer Vikar von Beirut.

Leben
Paul Dahdah trat der Ordensgemeinschaft der Unbeschuhten Karmeliten bei und empfing am 17. April 1966 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 30. Mai 1983 zum Erzbischof von Bagdad. Die Bischofsweihe spendete ihm der Apostolische Nuntius im Libanon, Erzbischof Luciano Angeloni, am 21. August desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Raphael I. Bidawid, Patriarch von Babylon, und Paul Bassim OCD, Apostolischer Vikar von Beirut.

Am 30. Juli 1999 wurde er zum Apostolischen Vikar von Beirut und Titularerzbischof pro hac vice von Arae in Numidia ernannt. Am 2. August 2016 nahm Papst Franziskus seinen altersbedingten Rücktritt an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Libanese
Karmelit (OCD)
Geboren 1941
Mann

Paul Dahdah


Fervo é um longa-metragem de comédia, com produção de e distribuição da Star Distribution e direção de Felipe Joffily. O longa estrelado por Felipe Abib e Georgianna Goes foi rodado em 2019 com estreia prevista para 2020, porém teve sua estreia adiada devido a pandemia de COVID-19 no Brasil.  . O filme estreou em 19 de janeiro de 2023 nos cinemas brasileiros.

Enredo
Na trama, três fantasmas irreverentes ficam presos em uma casa e assombram os novos moradores na tentativa de finalizarem sua missão na Terra. Quando um casal de arquitetos se muda para um casarão e decide fazer uma reforma no lugar, eles descobrem que o local havia sido uma casa de festas chamada "Fervo". A partir daí, os dois passam por uma série de mal-entendidos e cenas hilárias com os antigos proprietários fantasmas.

Elenco

 Felipe Abib como Léo
 Rita von Hunty como Mo Nanji Manhattan / Samuel
 Gabriel Godoy como Diego
 Renata Gaspar como Lara
 Georgianna Goes como Marina
 Paulo Vieira como Jonas
 Suely Franco como Sylvia
 Dudu Azevedo como Jorge
 Rosi Campos como Lúcia
 Hamilton Vaz Pereira como Cézar
 Júlia Lemmertz como Letícia
 Bukassa Kabengele como Luiz
 Tonico Pereira como Tibério
 Marcelo Adnet como Marcelo (Escrivão)
 Welder Rodrigues como Atendente
 Joana Fomm como Morte

Filmes do Brasil de 2023
Filmes de comédia do Brasil
Filmes em língua portuguesa

Fervo (filme)


Örenderesi, Kahramanmaraş ilinin Afşin ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin adi bölgedeki eski örenlerden  dolayı bu ismi almistir ve geçmişi hakkında yeterli bilgi yoktur.

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 164 km, Afşin ilçesine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Afşin'in mahalleleri

Örenderesi, Afşin


Valeriu Sas (n. 22 septembrie 1888, comuna Fărău, comitatul Alba de Jos, Regatul Ungariei – d. 15 octombrie 1949, Lugoj, Republica Populară Română) a fost învățător și delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918

Date biografice
A făcut parte dintr-o familie preoțiască, al cărui părinte în anii 1916-1917 a fost ținut internat politic  timp de 20 de luni în Csova jud. Severin. Din 1909-1914 a fost învățător  în comuna Nevrimea, jud. Severin.

Între anii 1914-1916 a făcut parte din regimentul de infanterie 50 de Alba Iulia, participând la luptele din Galiția.
Între anii 1917-1919 a fost chemat pe postul de învățător la școala primară greco-catolică de băieți din Lugoj.
În 1919 a fost subrevizor școlar al județului Caraș-Severin până in 1926, când a trecut la parohia Șanovița, județul Timiș, dar în același timp a ocupat și catedra școlară.

A fost delegatul oficial, reprezentând Reuniunea Învățătorilor greco-catolici dim  ținutul Lugojului.

A studiat Academia Teologică din Lugoj. A fost secretar al Reuniunii învățătorilor din protopopiatul Lugoj.
A publicat poezii și articole in diverse reviste social-politice.

Viață politică
Valeriu Sas a contribuit la organizarea consiliilor si gărzilor naționale române in jurul Lugojului. După 1918 a fost subrevizor școlar al județului Caraș-Severin, până în 1926, învățător la Samovița.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dicționarul Personalităților unirii. Trimișii Românilor Transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, 2003.
 Mircea Vaida-Voevod, Gelu Neamtu, 1 Decemrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioan Crăciun: Documente la un sfert de veac de la marea unire, Academia României, vol. 2, 2008.

Vezi și
Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1888
Decese în 1949
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Învățători români
Transilvăneni
Români din Austro-Ungaria

Valeriu Sas


ماكس ميرناي (بلغة روسيا البيضاء:Максім Мірны), وتنطق:ماكسيم ميرناي. لاعب كرة مضرب, لعب في بطولات الزوجي مع روجيه فيدرير وفاز ثلاثة مرات ومرتين وصافة مع روجيه.

روابط خارجية

مراجع

أبطال أولمبيون في كرة المضرب
أبطال الجراند سلام (كرة مضرب) في الزوجي المختلط
أبطال الجراند سلام في زوجي كرة المضرب
أبطال بطولة أمريكا المفتوحة
أبطال بطولة فرنسا المفتوحة
أبطال بطولة ويمبلدون
أشخاص على قيد الحياة
أعلام كرة مضرب من فلوريدا
بيلاروسيون فازوا بالميدالية الذهبية الأولمبية
بيلاروسيون مغتربون في الولايات المتحدة
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
رياضيون من برادنتون (فلوريدا)
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من روسيا البيضاء
لاعبو كرة مضرب بيلاروسيون
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2012
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2016
لاعبو كرة مضرب من مينسك
مواليد 1977
مواليد في مينسك

ماكس ميرني


جبل بانامنت ظاهرة جيولوجية غريبة تحدث موسميا في بحيرة جافة موجودة في جبال «بانامنت» في منطقة وادي الموت بكاليفورنيا، تعرف باسم الصخور المتحركة أو المنزلقة، حيث تتحرك الصخور قي تلك المنطقة مخلفة مسارات عميقة دون وجود آثار للبشر أو الحيوانات، تدل على السبب قي تحركها، وتحدث هذه الظاهرة كل سنتين أو أكثر. وبسبب قاع تلك الصخور الخشنة تخلف خطوطا أفقية عميقة لمسافة قد تصل إلى 260 مترا.
خلال سنوات طويلة حاول العلماء حاول العلماء والباحثون الوصول إلى تفسير منطقى لتحرك تلك القطع الصخرية ورأى فريق منهم أن الرياح القوية هي التي تدفع الصخور عندما تكون الأرض طينية ومبللة، بينما اعترض فريق آخر على هذا التفسير لأن الصخور ثقيلة جدا ولا يمكن للرياح أن تحركها.
و أشار فريق ثالث إلى أنه قي الأجواء الباردة جدا الكتل الصخرية تصبح حركتها سهلة أثناء هبوب العواصف القوية، ورغم كل هذه التفسيرات لا تزال هذه الظاهرة تمثل لغزا محيرا للعلماء والباحثين.

مراجع

جبل بانامنت
جغرافيا الولايات المتحدة
سلاسل جبلية في جنوب كاليفورنيا
سلاسل جبلية في مقاطعة إنيو (كاليفورنيا)
متنزه وادي الموت الوطني
مناطق محمية في صحراء موهافي
وادي الموت
سلاسل جبلية في صحراء موهافي

جبل بانامنت


Samuel Le Bihan () este un actor francez, cunoscut pentru rolul său din Frăția lupilor.

Filmografie selectivă

Filme de cinema
 1993: Promenades d'été, regizat de René Féret
 1993: La place d'un autre, regizat de René Féret
 1993: Trois Couleurs: Rouge (Trei culori: Roșu), regizat de Krzysztof Kieślowski
 1994: Une femme française, regizat de Régis Wargnier
 1996: Capitaine Conan (Căpitanul Conan), regizat de Bertrand Tavernier
 1997: Le Cousin, regizat de Alain Corneau
 1997: A vendre, regizat de Laetitia Masson
 1997: Restons groupés, regizat de Jean-Paul Salomé
 1998: Les années volées, regizat de Fernando Colomo
 1998: Vénus beauté (institut) (Venus Beauty Institute), regizat de Tonie Marshall
 1999: Peau neuve, regizat de Émilie Deleuze
 1999: Total Western, regizat de Éric Rochant
 1999: Jet Set, regizat de Fabien Onteniente
 1999: Le Pacte des loups (Frăția lupilor), regizat de Christophe Gans
 2001: À la folie... pas du tout (He Loves Me... He Loves Me Not), regizat de Laetitia Colombani
 2001: 3 Zéros, regizat de Fabien Onteniente
 2001: The Code, regizat de Manuel Boursinhac
 2002: A Private Affair, regizat de Guillaume Nicloux
 2002: Fureur, regizat de Karim Dridi
 2003: Les clés de bagnole, regizat de Laurent Baffie
 2003: The bridge of San Luis Rey, regizat de Mary Mac Guckian
 2003: Pour le plaisir, regizat de Dominique Dureddere
 2005: The Last Sign, regizat de Douglas Law
 2006: Le passager de l'été, regizat de Florence Moncorge Gabin
 2006: Cars, Studio Pixar / Disney
 2006: Frontière(s) (Frontier(s)), regizat de Xavier Gens
 2006: L'homme de sable, regizat de Jose-Manuel Gonzalez
 2008: Disco, regizat de Fabien Onteniente
 2008: Des poupées et des anges, regizat de Nora Hamdi
 2008: L'ennemi public N°1, regizat de Jean-François Richet
 2011: Cornuaille, regizat de Anne Le Ny
 2014: Les Yeux jaunes des crocodiles, regizat de Cécile Telerman

Filme de televiziune
 1988: La Chaîne, regizat de Claude Faraldo
 1988: Tempête sur la manche, regizat de Edouard Logereau
 1993: L'Homme du banc, regizat de Etienne Périer
 1997: L'Amour à vif, regizat de Jean-Pierre Ameris
 2004: 93, Rue Lauriston, regizat de Denys Granier-Deferre

Spectacole teatrale
 1993:	La mégère apprivoisée, regizat de Jérôme Savary după William Shakespeare
 1999: Un tramway nommé Désir,	regizat de Philippe Adrien după Tennessee Williams
 2005:	Brooklyn boy, regizat de Michel Fagadau după Donald Margulies
 2009: Paroles et Guerison, regizat de Didier Long
 2011: Hollywood, regizat de Daniel Colas

Videoclipuri muzicale
 2004: "Qui suis-je?"" Kool Shen (actor: Jo Prestia), regizat de J.G Biggs.

Activități caritabile
Samuel a fost principalul sponsor al organizației franceze de caritate "November in Childhood". El este, de asemenea, un susținător al organizației umanitare internaționale "Action Against Hunger".

Note

Legături externe

 Site officiel de l'opération Novembre Ro Enfance
 Site-ul oficial de Frelon producții
 Site-ul oficial de Samuel Le Bihan

Nașteri în 1965
Actori francezi
Oameni în viață

Samuel Le Bihan


George Morley ( - ) est un évêque anglican anglais, évêque de Worcester puis de Winchester.

Jeunesse
Morley est né à Londres, en Angleterre, en février 1598, de Francis Morley et de Sarah Denham, et fait ses études à la Westminster School et à la Christ Church d'Oxford. Il est diplômé BA, 1618, et MA, 1621. Tout au long des années 1620 et 1630, il évolue dans les illustres cercles politiques intellectuels de Lucius Cary,  vicomte Falkland à Great Tew . Au cours de ces années, il est aumônier domestique de Robert Dormer (1er comte de Carnarvon) . En 1640, il est présenté à la sinécure vivant de Hartfield, Sussex, et l'année suivante il est fait chanoine de Christ Church, Oxford et échange Hartfield pour le presbytère de Mildenhall, Wiltshire.

Guerres civiles et Interrègne
Il prêche devant la Chambre des communes en 1642, mais son sermon offense, et quand en 1647 il prend une part importante dans la résistance à la visite parlementaire de l'Université d'Oxford, il est privé de son canonicat et de sa cure.

Quittant l'Angleterre, il rejoint la cour de Charles II, et devient l'un des principaux clercs à La Haye. Peu de temps avant la Restauration, il vient en Angleterre dans le cadre d'une mission couronnée de succès pour gagner pour Charles le soutien des presbytériens. En 1660, il retrouve son canonicat et devient rapidement doyen de Christ Church . La même année, il devient évêque de Worcester. Il est élu au siège le 9 octobre, confirmé le 23 octobre et consacré évêque le 28 octobre. À la Conférence de Savoie de 1661, il est le principal représentant des évêques. Il est transféré au siège de Winchester en 1662 et nommé doyen de la chapelle royale en 1663, poste qu'il occupe jusqu'à son renvoi par Charles II en 1668.

Œuvres
Ses ouvrages sont peu nombreux et principalement polémiques, par exemple L'évêque de Worcester à un ami pour sa justification des calomnies de M. Richard Baxter.

Références

Notes et références

Liens externes

Étudiant de Christ Church (Oxford)
Membre de la Royal Society
Évêque de Winchester
Doyen de la Chapelle royale
Évêque de Worcester
Doyen de Christ Church (Oxford)
Élève de la Westminster School (Londres)
Décès en octobre 1684
Naissance en février 1597
Décès à 87 ans

George Morley


Midnight Commander, metin tabanlı, açık kaynaklı bir dosya yöneticisidir. Fare kullanılabilmesi ve menülerinin olması kullanımını çok kolaylaştırmaktadır. Konsol kullanmayı bilmeyenler dahi bu yöneticiyle birçok şeyi çok rahatlıkla yapabilmektedirler.

İlginç notlar
 Miguel de Icaza'nın geliştirdiği uygulama, ilk olarak "Mouseless Commander" adıyla yayınlandı. Uygulamaya fare desteği eklenince "MouseLess commander with Mouse Support" adını aldı. Sonrasında ismin uzunluğundan ötürü oylama açıldı ve o yıllarda esen Karaşimşek dizisinin de etkisiyle, oylamada "Midnight Commander" ismi seçildi.
 Midnight Commander, kötü bir yerelleştirme nedeniyle uzun yıllar Ubuntu depolarında "Geceyarısı Komandosu" adıyla yayınlandı.

Dış bağlantılar
 Gnu.org sitesinde Midnight Commander

Kaynakça

Özgür FTP istemcileri
GNU Projesi yazılımları
Ncurses kullanan yazılımlar
S-Lang kullanan yazılımlar
Konsol uygulamaları
Windows dosya yöneticileri
Özgür dosya yöneticileri

Midnight Commander


Heparan-sulfat je vrsta organskog sulfata. Ovaj glikozaminoglikan u vezivnom tkivu tvore ovi nanizani disaharidi: od heksuronskih kiselina to su D-glukuronska kiselina ili L-iduronska kiselina, a od heksozamina to je D-galaktozamin. Heparan-sulfat nalazimo u aorti, plućima, jetrima i bazalnim laminama. S kolagenom elektrostatski djeluje u srednje jakom međudjelovanju s kolagenima tipa III i IV.

Izvori

Glikozaminoglikani
Sulfati

Heparan-sulfat


The Black Book of Soviet Jewry or simply The Black Book (; , Dos shvartse bukh), also known as The Complete Black Book of Russian Jewry, is a 500-page document compiled for publication by Ilya Ehrenburg and Vasily Grossman originally in late 1944 in the Russian language. It was a result of the collaborative effort by the Jewish Anti-Fascist Committee (JAC) and members of the American Jewish community to document the anti-Jewish crimes of the Holocaust and the participation of Jews in the resistance movement against the Nazis during World War II. The 1991 Kyiv edition of The Black Book was subtitled The Ruthless Murder of Jews by German-Fascist Invaders Throughout the Temporarily-Occupied Regions of the Soviet Union and in the German Nazi Death Camps established on occupied Polish soil during the War 1941–1945.

The book was not allowed to be published in the Soviet Union upon the conclusion of the war. Its insistence on the uniqueness of Jewish suffering – above and beyond the rest of Soviet citizenry – was denounced by the Central Committee as anti-Soviet.

Background
Prominent Jewish Soviet writers and journalists Ilya Ehrenburg and Vasily Grossman served as war reporters for the Red Army.  Grossman's documentary reports of the opening of the Treblinka and Majdanek extermination camps were some of the first eyewitness accounts — as early as 1943 — of what later became known as the Holocaust. His article The Treblinka Hell was disseminated at the Nuremberg trials as a document for the prosecution.

Manuscripts and publications
In 1944–1945, based on their own experiences and on other documents they collected, Ehrenburg and Grossman produced two volumes under the title Murder of the People in Yiddish and handed the manuscript to the JAC. Copies were sent to the United States, the British mandate of Palestine (now Israel) and Romania in 1946, and excerpts were published in the United States in English under the title Black Book that same year. In Romania, a part of the manuscript was also published in 1946.
It was also printed in Israel. A handwritten manuscript of the book is held at Yad Vashem.

The fate of the Black Book in the USSR
According to Ehrenburg, the mandatory State literary commission did not commit to publish the book in October 1944: "Instead of a straight answer, the resolution was:

The book was partially printed in the Soviet Union by the Yiddish publisher Der Emes; however, the entire edition, the typefaces, as well as the manuscript, were destroyed. First the censors ordered changes in the text to conceal the specifically anti-Jewish character of the atrocities and to downplay the role of some Ukrainians who worked as Nazi police officers. In 1948 the Soviet edition of the book was scrapped completely. The collection of original documents that Ehrenburg handed down to the Vilnius Jewish Museum after the war was secretly returned to him upon the Museum's termination in 1948. The JAC was also disbanded, its members purged at the outset of the state campaign against the "rootless cosmopolitans", a Soviet euphemism for Jews. (See also the Doctors' plot.)

Typically, the official Soviet policy regarding the Holocaust was to present it as atrocities committed against Soviet citizens, without specifically acknowledging the genocide of the Jews.

A Russian-language edition of the Black Book was published in Jerusalem in 1980, and finally in Kyiv, Ukraine in 1991.

The new Russian-language edition of the Black Book was published in 2014 by Editions Corpus with the help of Planeta.ru, a Russian crowdfunding site.

See also
 History of the Jews in the Soviet Union
 The Black Book of Polish Jewry
 The Black Book of Communism

Notes

References
JewishGen.org, The Black Book: The Ruthless Murder of Jews by German-Fascist Invaders Throughout the Temporarily-Occupied Regions of the Soviet Union and in the German Nazi Death Camps established on occupied Polish soil during the War 1941–1945. Compiled and Edited by Vasily Grossman, Ilya Ehrenburg. (Only the table of contents is available here)
YadVashem.org, The Black Book of Soviet Jewry
WorldCatLibraries.org, Find the English translation of The Black Book in a library

External links
Joshua Rubenstein interview, The Unknown Black Book at the Woodrow Wilson Center (22 May 2008)

History books about the Holocaust
Jews and Judaism in the Soviet Union
1945 non-fiction books
Censored books

The Black Book of Soviet Jewry


«نحن العراقيون» هو فيلم وثائقي للمخرج العراقي عباس فاضل تجري احداثة في العراق، عام 2003. الفلم يستعرض مخاوف وآمال المواطنين البسطاء الذين أستيقظوا من كابوس الدكتاتورية ليجدوا أنفسهم في واقع جديد تعم فيه الفوضى والعنف.
الفلم شارك في عده مهرجانات دوليه (ميلانو، اميان، قرطاج، باريس، مارسيليا، بياريتس) كما تم عرضه تلفيزيونيا في فرنسا وبلدان أخرى.

الملخص
قبل حرب 2003، يعود المخرج عباس فاضل إلى بغداد، حيث تعيش عائلته، ويبدأ بتصوير ذويه على أمل أن يمنع ذلك عنهم المخاطر التي تهددهم. يعود بعد ذلك إلى فرنسا عند اندلاع الحرب. لا يصله أي خبر من أسرته، فيرجع من جديد إلى العراق، حيث يجد واقعاً مختلفاً، لبلد مزقه العنف، تعمه الفوضى، تحت الاحتلال الأجنبي. اللحظة التاريخية تحمل معها كل الممكنات.
 العنوان العالمي : We Iraqis
 العنوان الفرنسي : Nous les Irakiens
 إخراج وتصوير : عباس فاضل
 مونتاج : ستيفان فوكو وصوفي أمبير
 إنتاج :أفلام آغات (فرنسا)، القناة الفرنسية الثانية

الجوائز
 جائزة لجنة تحكيم مهرجان السينما الافريقيه والاسيويه واللاتينية، إيطاليا، 2005

وصلات

 موقع الفيلم
 موقع الفيلم
 صور الفيلم

مراجع

أفلام أخرجها عباس فاضل
أفلام إنتاج 2004
أفلام باللغة العربية
أفلام عراقية
أفلام فرنسية
أفلام فرنسية في عقد 2000
أفلام وثائقية 2004
أفلام وثائقية عراقية
أفلام وثائقية عقد 2000
أفلام وثائقية عن حرب العراق
أفلام وثائقية فرنسية

نحن العراقيون (فيلم)


Vara întunecată (Black Summer) este o serie TV dramatică americană cu apocalipsă zombie creată de Karl Schaefer și John Hyams. Primul sezon, format din 8 episoade, a fost lansat pe Netflix la 11 aprilie 2019, iar al doilea, la fel din 8 episoade, a avut premiera la 17 iunie 2021.

Seria este produsă de The Asylum, aceeași companie care produce Z Nation și este scrisă și regizată în principal de Hyams. Jaime King joacă rolul principal ca Rose, o mamă care este separată de fiica sa în timpul primelor zile ale apocalipsei zombie care sunt și cele mai mortale zile.

Majoritatea filmărilor au avut loc în Calgary, Alberta, Canada.

Prezentare

Povestea primului sezon se învârte în jurul unei mame care pornește într-o călătorie dificilă și nu se oprește pentru nimic în lume până nu își găsește fiica pierdută. Însoțită de un mic grup de refugiați americani, ea este nevoită să adopte o mulțime de soluții violente în cea mai grea perioadă a unei apocalipse zombie denumită vara întunecată.

Distribuție

Roluri principale
 Jaime King ca Rose, o mamă care este separată de fiica ei în timpul unei apocalipse zombie.
 Justin Chu Cary ca "Spears", care este dezvăluit mai târziu ca Julius James, o persoană căutată.
 Christine Lee ca Ooh "Sun" Kyungsun,  femeie coreeană care își caută mama dispărută.
 Sal Velez, Jr. ca William Velez, un om care a lucrat la stâlpii de tensiune din zonă și care are o soră și copii în Texas.
 Kelsey Flower ca Lance, un tânăr supraviețuitor fără familie.

Roluri secundare
 Gwynyth Walsh ca Barbara Watson, care a supraviețuit fără soțul ei și nu este sigură dacă este în viață.
 Mustafa Alabssi ca Ryan, un supraviețuitor surd.
 Nyren B. Evelyn ca Earl, un supraviețuitor misterios care îi salvează pe Rose și pe Spears.
 Erika Hau - Carmen
 Edson Morales ca Manny
 Aidan Fink - conducătorul copiilor de la școală
 Kash Hill ca un băiat la școală

Prezentare generală

Sezonul 1 (2019)

Sezonul 2 (2021)

Note

Vezi și
 Ficțiune apocaliptică și postapocaliptică
 Lista de programe originale distribuite de Netflix

Seriale de televiziune de groază
Seriale de televiziune din 2019

Vara întunecată


Setoka est un tangor japonais de la génération des nouvelles variétés d'agrumes de haute qualité (), obtenu par l'Organisation Nationale de Recherche Agricole et alimentaire (NARO) à Kuchinotsu, aujourd'hui  Minamishimabara, préfecture de Nagasaki en 1984 .

Dénomination

Le nom  Setoka vient de la région de Seto ( zone côtière de la mer intérieure de Seto où il était originellement cultivé. Le nom Setoka a été enregistré au Japon en août 1998, la variété a été enregistrée en octobre 2001 elle est donc protégée au Japon jusqu'en 2026. Son nom d'enregistrement est  Tangor Agriculture et Forêts n°8.

En Corée, il est cultivé depuis les années 2000 sous le nom de , chinois . Partout ailleurs il est appelé Sétoka.

Au Japon il a une série de noms pour le promouvoir: Le plus haut sommet du monde des agrumes, Le roi des agrumes, Le gros thon des agrumes.

Description
Setoka résulte d'après le document du NARO du croisement d'un tangor Murcott avec un Kuchinotsu n° 37. Ce Kuchinotsu est lui-même un hybride de Kiyomi x Encore n° 2 Kiyomi est un tangor crée en 1949 et Encore est une mandarine américaine obtenue en 1965. Ce schéma d'hybridation est le même que Reikou  (1984, nom enregistré en 2004 et la variété enregistrée en 2005). L'analyse génétique comparative a montré que Setoka n'est pas une hybridation de Tsunonozomi mais de KyEn n°4.

L'arbre a une vigueur intermédiaire et tend à s'étaler. Comme les autres tangor il présente de petites épines. Des essais de porte-greffe (2017), comparaison du Poncirus trifoliata et du Poncirus Flying Dragon ont donné un bon résultat avec le premier. En Asie, il est spécialement sensible au Satsuma dwarf virus (SDV). La production vient principalement de la préfecture d'Ehime.

Le fruit
Le fruit est mûr en janvier (serre) en mi-février à mars (plein champs) au Japon presque sans pépins avec une stérilité mâle totale. Il pèse entre , sa forme est aplatie le diamètre d'environ . La  couleur est oranger lumineux à oranger foncé. La saveur est agréable, aromatique, riche et similaire à Murcott. L'acidité est faible (/) et le niveau de sucre élevé (), ces deux grandeurs varient selon le mode de culture, quand il n'est pas cultivé en serre un stress hydrique d'été permet d'obtenir un bon niveau de sucre. La texture est très tendre et juteuse.

Le peau est très fine, il est pourtant facile à peler, mais on peut aussi le manger avec la peau, coupé en 8 (coupe en sourire). Cette peau fine est fragile, la variété a été améliorée (2010) pour supprimer les épines qui sont des sources de blessures pour le fruit.

Transformation
Le Setoka est un fruit cher, la pulpe est employée parcimonieusement dans les pâtisseries, des tartes, des confitures, des tablettes de chocolat blanc oranger, on en fait du jus.

La peau râpée, séchée et macérée dans du shōchū avec diverses plantes et ensuite vieilli 10 ans donne la liqueur de Setoka.

Huile essentielle
L'huile essentielle extraite par pression à froid (2011) montre un rapport alcools () sur aldéhydes () singulier qui résulte de l'abondance relative du cis-nérolidol et du cis-carvéol. Le taux d'esters () était une seconde caractéristique et enfin une richesse en cis-nérolidol, (E)-2-dodécénal, carvone et α-terpinyl acétate. L'intérêt d'exploiter la peau de Setoka est confirmé en 2012, sa teneur en flavonoïdes est considérablement élevée à  de naringine/g.

Notes et références

Voir aussi

 Sinensetine (polyméthoxyflavone dont le Setoka est riche)
 agrumes japonais, agrumes coréens de Jeju
 autres agrumes nouveau de haute qualité: dekopon, kanpei

Liens externes

 Vidéo montrant la réaction d'un gouteur de Setoka (Oichi...)
 Page Sétoka du site kajuen

!Setoka
Agrume
Fruit de la cuisine japonaise

Setoka


Salima Ikram (; Laore, 17 de maio de 1965) é uma egiptóloga, pesquisadora e professora universitária paquistanesa radicada no Egito.

Autora de vários livros sobre arqueologia egípcia, colaboradora de vários periódicos científicos, além de ser convidada para programas de televisão e documentários. É professora titular da Universidade Americana do Cairo.

Biografia
Ikram nasceu em Lahore, no Paquistão, em 1965. Seu interesse pela arqueologia se deu aos oito anos, ao receber cópias de Tanglewood Tales and Ancient Egypt de Nathaniel Hawthorne, pela Time Life Books Editors. Uma visita ao Egito quando tinha nove anos aumentou seu interesse pela egiptologia.

Educação
Ikram estudou egiptologia e arqueologia no Bryn Mawr College, obtendo graduação em Arqueologia e História Clássica e do Oriente Próximo. Continuando seus estudos na Universidade de Cambridge, ela obteve seu mestrado e doutorado em egiptologia e estudos Museológicos. Sua tese de doutorado foi intitulada "Cortes de escolha: produção de carne no Egito Antigo".

Carreira
Ikram mora e trabalha no Cairo e ensina egiptologia e arqueologia na Universidade Americana do Cairo, onde é professora de egiptologia. Em 2017, Ikram foi professora visitante na Universidade de Yale para o semestre de outono. Lá ministrou os cursos Morte e Sepultamento, e Comida e Bebida no Egito Antigo. Foi eleita para a Academia Americana de Artes e Ciências em 2017 como membro honorário internacional.

Ikram é o co-diretora do Animal Mummy Project, no Museu Egípcio. Desde 2001, ela dirigiu, com Corinna Rossi, o North Kharga Oasis Survey (NKOS), e dirigiu o North Kharga Oasis Darb Ain Amur Survey e a Missão Amenmesse de KV10 e KV63 no Vale dos Reis. Ela também trabalhou com André Veldmeijer do Instituto Holandês-Flamengo no Cairo no Ancient Egypt Leatherwork Project (AELP). Ela co-dirigiu o Predynastic Gallery Project.

Ikram tem presença ativa na mídia, contribuindo para artigos sobre Egiptologia nas revistas científicas Egypt Today e National Geographic. Ela também escreveu para Kmt, um jornal de egiptologia moderna. Ikram apareceu em séries documentais e especiais para PBS, Channel 4, Discovery Channel, History Channel, National Geographic Channel, Netflix, e BBC. Ela já foi destaque em mais de 30 documentários e especiais com foco em sua área de especialização. Alguns de seus créditos na televisão incluem 'Unearthing Ancient Secrets: Animal Mummies' no Sci Channel; 'Código Da Vinci: Decodificado' no Canal 4 do Reino Unido; 'Tomb Raiders: Roubando os Mortos' no History Channel; e 'The Real Scorpion King' no History Channel. Tomb of Saqqara na Netflix, na qual ela participou, alcançou o 5º lugar nos programas mais assistidos da Netflix em 2021. Ela também atuou como conselheira no filme A Múmia da Universal Pictures. Ela atuou no filme Luxor de 2020 (dir. Zeina Durra).

Em 2018, Ikram participou em Tenerife, na Espanha, do congresso internacional "Athanatos. Inmortal. Muerte e imortalidade en las poblaciones del pasado". Durante este congresso houve uma exposição de múmias de diferentes partes do mundo, incluindo as múmias Guanche dos antigos habitantes da ilha de Tenerife, com uma técnica semelhante às múmias egípcias.

Ela dá palestras durante todo o ano em várias conferências, museus e muito mais ao redor do mundo. Os cursos que ela ministrou incluem Cultura Material; Introdução à Arquitetura Egípcia; Seminário de Pesquisa; Análise do site; Arte e Arquitetura do Antigo Egito II; Cultura e Sociedade do Antigo Egito; Morte e enterro no Egito Antigo; Culto e Sociedade do Antigo Egito; e Tópicos Selecionados em Gestão de Recursos Culturais e Museologia.

Os seus interesses de investigação incluem Arqueologia Funerária, Vida Cotidiana, Arqueozoologia, Arte Rupestre, Património Cultural e Museologia, Arqueologia Experimental, Etnoarqueologia e Bioarqueologia.

Até o momento, ela é a única arqueóloga paquistanesa que trabalha no Egito. Além disso, Salima Ikram também lidera passeios de egiptologia para viagens arqueológicas e culturais da Far Horizons.

Prêmios e títulos honoríficos

 Prêmio Excelência em Pesquisa pela American University in Cairo (2006).
 Prêmio Anual de Investigação pela Sociedade Geográfica Espanhola (2013).
 Eleito para a Academia Americana de Artes e Ciências (2017).

Obras publicadas

 Choice Cuts: Meat Production in Ancient Egypt (Leuven: Peeters, 1995); . (em inglês)
 Pyramids (Cairo: Zeitouna, 1995); . (em inglês)
 Royal Mummies in the Egyptian Museum (with Aidan Dodson, Cairo: Zeitouna/American University in Cairo Press, 1997); . (em inglês)
 The Mummy in Ancient Egypt: Equipping the Dead for Eternity (with Aidan Dodson, New York: Thames & Hudson/Cairo: AUC Press, 1998); . (em inglês)
 Diet in: Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt (New York: Oxford University Press, 2001); . (em inglês)
 Catalogue général of Egyptian antiquities in the Cairo Museum: 24048/24056, Non-human mummies (Cairo: Supreme Council of Antiquities Press, 2002); . (em inglês)
 Death and Burial in Ancient Egypt (Longman, 2003);  (em inglês)
 Divine Creatures: Animal Mummies In Ancient Egypt (American University in Cairo Press, 2005); . (em inglês)
 The Tomb in Ancient Egypt: royal and private sepulchres from the early dynastic period to the Romans (with Aidan Dodson, London & New York: Thames & Hudson/Cairo: AUC Press, 2008); . (em inglês)
 'Meat Processing' in Nicholson, P. and Shaw, I. Ancient Egyptian Materials and Technology (Cambridge: Cambridge University Press, 2009); . (em inglês)
 Ancient Egypt: An Introduction (New York: Cambridge University Press, 2010); ISBN 9780521675987. (em inglês)
 Ancient Nubia: African Kingdoms on the Nile (edited, with M. Fisher, P. Lacovara, and S. D'Auria, Cairo: AUC Press, 2012) ISBN 9789774164781. (em inglês)
 Chasing Chariots: Proceedings of the First International Chariot Conference (Cairo 2012) (edited, with André J. Veldmeijer, Amsterdam: Sidestone, 2012) ISBN 9789088902093. (em inglês)
 Egyptian Bioarchaeology: Humans, Animals, and the Environment (with Jessica Kaiser; Roxie Walker, Cambridge: Cambridge University Press, 2015); . (em inglês)
 Divine Creatures: Animal Mummies in Ancient Egypt (Cairo: The American University in Cairo, 2016) ISBN 9789774166969. (em inglês)

Obras para leitores jovens

 Egyptology (Amideast, 1997) - em inglês
 In Ancient Egypt: Gods and Temples (Los Altos, CA: Hoopoe Books Ltd., 1998) - em inglês
 In Ancient Egypt: Mummies and Tombs (Los Altos, CA: Hoopoe Books Ltd., 1998) - em inglês
 Pharaohs (Amideast, 1997) - em inglês
 Land and People (Amideast, 1997) - em inglês

Ligações externas

 Perfil de Salima Ikram na Universidade Americana do Cairo (em inglês)

!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)
Naturais de Lahore
Cientistas do Paquistão
Egiptólogos
Professores da Universidade Americana do Cairo

Salima Ikram


Access aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Microsoft Access, veri tabanı yönetim programı
 Access Point, bilgisayarları kablosuz olarak birbirine veya İnternete bağlamaya yarayan aygıt

Access


Wendelin Kusche (* 6. April 1926 in Nimptsch, Schlesien; † 4. Juni 2003 in Bivio Montorgiali, Italien) war ein deutscher Maler und Kunstdozent an der Erziehungswissenschaftlichen Fakultät der Universität Erlangen-Nürnberg. Er lebte und lehrte überwiegend im fränkischen Raum. Kusche beschäftigte sich hauptsächlich mit Landschafts- und Stadtansichten. Im Focus seines Schaffens steht jedoch der Mensch und dessen Stellung in der Welt. Künstlerisch ist er der Nachfolge Cézannes einzuordnen.

Leben

Kindheit und Jugend

Wendelin Kusche wurde in Nimptsch (Schlesien), als Sohn eines Lehrers geboren. Nach dem Besuch der Volksschule in Groß-Petersdorf (Kreis Rothenburg, Schlesien) von 1932 bis 1938 war er bis 1944 Schüler an der Aufbauschule der Staatlichen Zahnschen Schulanstalten Bunzlau. Seine Begabungen im künstlerischen und sportlichen Bereich wurden in Schülerwettbewerben honoriert.

   Im Zweiten Weltkrieg wurde er als Luftwaffenhelfer eingesetzt und erhielt im Anschluss an diesen Einsatz 1944 nach der achten Klasse den Reifevermerk, also die Zulassung für das Studium. Im gleichen Jahr wurde er zur Luftwaffe einberufen und geriet bis 1945 in amerikanische Kriegsgefangenschaft. In dieser Zeit, von März bis Oktober 1945, führte Kusche ein Kriegstagebuch mit 14 Darstellungen seiner Erfahrungen (Bleistiftzeichnungen, rote Kreide oder Wasserfarben) in DIN A5-Format.

Ausbildung und Studium
Seine künstlerische Ausbildung begann Wendelin Kusche 1946 in München an der Akademie der Bildenden Künste bei  Joseph Oberberger und Franz Xaver Fuhr, wo er Zeichnung und Malerei studierte. Mehrmals wurden Kusches Arbeiten zu Weihnachtswettbewerben der Akademie mit Preisen ausgezeichnet.

In den Jahren nach seinem Studium arbeitete er als freier Künstler.

1957 absolvierte Kusche eine einjährige Ausbildung zum Werklehrer, ebenfalls in München. 1960 siedelte Kusche nach Franken um, wo die Auftragslage für ihn günstig war. So finden sich seine Werke der Angewandten Kunst an und in ungefähr 120 öffentlichen Gebäuden in ganz Franken.

Lehrtätigkeit
Wendelin Kusche arbeitete 1962–72 als Dozent für Zeichnen und Malen an der Volkshochschule Erlangen, war 1970–73 Fachlehrer für Zeichnen und Malen am Gymnasium Ebermannstadt sowie Fachlehrer für Zeichnen, Malen und Werken am Staatsinstitut für die Ausbildung von Fachlehrern in Nürnberg.

Ab dem Sommersemester lehrte Wendelin Kusche an der Pädagogischen Hochschule Nürnberg. Im Wintersemester 1972/73 wurde er "als Lehrkraft im Angestelltenverhältnis im Teilgebiet Werken des Faches Kunsterziehung einschließlich der Didaktik des Unterrichts im Zeichnen und Werken" angestellt, wonach er aus zeitlichen Gründen seine Tätigkeiten am Gymnasium in Ebermannstadt und an der Volkshochschule aufgab.

1978 wurde Kusche vom Werklehrer zum Kunsterzieher befördert und behielt diese Stellung bis zu seiner Pensionierung am 30. April 1991.

Wendelin Kusche hielt an der Universität Erlangen Vorlesungen und Übungen, teils auch in Kombination, im Fachgebiet Kunst und Werkpädagogik. Seine Lehrveranstaltungen umfassten die Gebiete Textiles Gestalten, Holz- und Metallgestaltung in Grund- und Hauptschule, Glasbearbeitung, Gestalten mit Kunststoff, Gestaltung von Teppichen, Mosaiken und Schmuck aus Holz und Metall, Flechttechniken, Modell- und Musikinstrumentenbau, Graphische Darstellungsmethoden, Dekoratives Gestalten, Dekorative Ästhetik, Gegenständliches Zeichnen, Zeichnen nach der Natur, Figürliche Komposition, Malen vor der Natur, Kopf- und Figurenzeichnen, das Malen und Zeichnen von Stillleben, Aktzeichnen, Aquarellmalerei, Bühnenbildgestaltung, Zeichnen im Tierpark, Schriftgestaltung, Gestaltungsgesetze im Bildnerischen bis zum korrekten Gebrauch von Material und Werkzeugen mit Unfallverhütung. Außerdem unterrichtete Kusche didaktische Fächer wie Methodik der Gruppenarbeit, Didaktik des Werkunterrichts, Werkformbeurteilung, Diagnose von Fehlleistungen an Werkformen. Kusche hielt über zwei kunsttheoretische Themen Vorlesungen: "Die Gestaltungsvoraussetzungen im Bildnerischen" sowie über "Die Ursachen des Kitsches und ihre Folgen".

Letzte Lebensjahre

Wendelin Kusche übersiedelte mit seiner Ehefrau, Sonja Gabriel-Kusche, nach Bivio di Montorgiali in der Toskana/Italien, wo er am 4. Juni 2003 verstarb.

Werk

Maltechnik, Kunsthistorische Einordnung

Die bevorzugten Techniken Kusches waren Ölmalerei,  Aquarell und das gesamt Spektrum der (Druck-)Grafik. Daneben nutzte Kusche eine Fülle von Techniken auf dem Gebiet der Angewandten Kunst wie Freskomalerei, Mosaik, Sgraffito, Enkaustik, Metall- und Holzarbeit und Bildwirkerei.

Kusche war die Komposition der Farben und Formen wichtig, bei der er sich an seinem Vorbild Paul Paul Cézanne anlehnte. Das "Modulieren" von hellen und dunklen, leuchtenden und matten Farben und Farbtönen ersetzte dabei das Spiel mit Licht und Schatten und erzeugt eine eigene farbwirksame Komposition. Anders als später in der abstrakten Malerei löste Kusche jedoch die Gegenstände nicht vollends auf, sondern gab Rahmenstrukturen zu erkennen, die dem Betrachter Anhaltspunkte für Interpretation und Wiedererkennung geben. Kusche ließ seine Werke stets unkommentiert und legte sich nicht in den verschiedene Sichtweisen auf seine Gemälde fest.

Kusche verstand seine Arbeiten als "autobiographisch". Er vermied jedoch private Informationen und hob stattdessen seine Aussagen auf eine Metaebene. Künstlerische Innovation zählte für ihn auf formaler, statt auf inhaltlicher Ebene. Es versuchte, bekannten Motiven eine unverbrauchte Seite abzugewinnen: "Jedes Motiv ist vorstellbar in eigener Umsetzung, (…) in einem mit bisher bekannten Malerhandschriften unverwechselbaren 'Wie'."

Wendelin Kusche kommt in der Kunstgeschichte der Nachkriegszeit eine gewisse Sonderstellung zu. Anders als der Mainstream wandte er sich nicht der Abstrakten Malerei oder der Neuen Sachlichkeit zu. Künstlerisch schwamm er gewissermaßen gegen den Strom, denn sein Malstil blieb stets am Gegenständlichen orientiert, auch wenn ein gewisses Maß an Abstraktion in seinen Gemälden und Aquarellen sichtbar wird.

Arbeiten

Werke im Besitz der Universität Erlangen-Nürnberg

Wendelin Kusche fertigte Porträts Erlanger Wissenschaftler, etwa von den Rektoren Bernhard Ilschner und Nikolaus Fiebiger, sowie von Professoren der Chirurgischen Klinik, und Wanddekorationen in einzelnen Universitätsgebäuden.

Zu den bekanntesten öffentlichen Werken in Erlangen zählen die Glasmosaiken im Studentenwohnheim in der Raumerstraße und Kupferdrückarbeiten in der EWF in Nürnberg und im Auditorium maximum in Erlangen.

Unter Kusches Anleitung arbeiteten seine Studenten mit ihm an einem Kupferrelief zum Thema "Universität" in der Philosophischen Fakultät. Außerdem entstanden mehrere Wandteppiche in Erlangen und Nürnberg und ein Wandfries in der Zahnklinik Erlangen. Die Universität besitzt eine Vielzahl von Aquarellen, Tuschezeichnungen, Lithographien, einige Ölbilder und mehrere Arbeiten in der Buchkunst.

Für das Schlossgartenfest der Universität Erlangen-Nürnberg entwarf Kusche mehrere Jahre lang die Plakate und Einladungskarten.

Kusche gestaltete mit Studenten Wandteppiche aus Sisal und Wolle, die sich heute in der Universität Erlangen-Nürnberg und in Schulen im Umkreis befinden. Die Textilarbeiten waren zumeist die Ergebnisse der Übung zu Kusches Vorlesung "Methodik der Gruppenarbeit im Bildnerischen Gestalten", die er seit 1974 hielt und in regelmäßigen Abständen wiederholte.

Öffentliche Arbeiten in Auswahl
 Erlangen: Wandgestaltung in der Hauptstelle der Sparkasse, Wandmosaik in der Michael-Poeschke-Schule, Ehrentafel für Emmy Noether im gleichnamigen Gymnasium
 Lilling bei Gräfenberg: Ausmalung der Kapelle von 1969 bis 1970
 Pretzfeld: Kupferwände in einer Schule zum Thema "Berufe" und "Das Kirschenfest"
 Ebermannstadt: Glasmosaik für das Schwimmbad; eine Emaillearbeit in Beton für die Volksschule Ebermannstadt
 Effeltrich: Mosaik für die Schule in Effeltrich im Treppenhaus (Thema: die Erdhälften)sowie eine Wandmalerei in der Pausenhalle (Thema: der Festzug)
 Uttenreuth: Mosaik für die Kirche
 Spardorf:  Glasintarsie für die Volksschule
 Neunkirchen am Brand: Wandmalerei in der Hemmerleinhalle
 Großgründlach bei Nürnberg: Kupfertür zum Thema "Märchen" in Zusammenarbeit mit den Grundschülern der vierten Klasse
 Forchheim: Mosaikwand in der Schalterhalle der Sparkasse Forchheim
 Forchheim-Reuth: Wandbild an der Giebelwand der Volksschule mit Szenen ländlichen Lebens

Weitere Werke
 1951: naturgetreue botanische Zeichnungen für das Sachbuch "Die Unkräuter des Gartens" von Otto Schleissing
 1967: Illustration des Theaterstück "Eurydike" von Klaus Peter Dencker
 1980: 22 großformatige Aquarelle zum Thema Sri Lanka
 1989: Illustrationen für Godehard Schramms Werk "Fränkischer Orientexpress. Reise mit Friedrich Rückert".

Ausstellungen

In Deutschland
 Regelmäßige Teilnahme an der "Winterausstellung Fränkischer Künstler" des Kunstvereins Erlangen im Wassersaal der Orangerie sowie  Ausstellungen in der Kunststube Erlangen 1963 und 1968
 Mehrere Ausstellungen in Nürnberg: 1952, 1956, 1960, 1965, 1978, 1981, 1989
 Im fränkischen Raum: Bamberg 1965, Bayreuth 1975, Wunsiedel 1979, Ebermannstadt 2020
 In der Bundesrepublik: Bonn 1974 und Baden-Baden 1988

Internationale Ausstellungen
 1963: Stockholm, Gruppenausstellung mit anderen Erlanger Künstlern
 1971: Kapstadt, Südafrika
 1974: Le Perreux-sur-Marne, Frankreich: Für seinen Beitrag zur Ausstellung "La Palette du Val-de-Marne" erhält er die Goldene Medaille der Stadt
 1984: Paris, Frankreich

Retrospektive
 21. Juni – 8. Juli 2012: Ausstellung (Ausstellungseröffnung Wendelin Kusche, 20. Juni 2012) in der renovierten Orangerie in Erlangen.

Quellen

Maler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1926
Gestorben 2003
Mann

Wendelin Kusche


Vida je izraz koji se koristi za kratku proznu biografiju trubadura.

Riječ vida znači "život" na okcitanskom. U srednjovjekovim kolekcijama trubadurske poezije šansonijerima, djela određenih pjesnika, često su praćena kratkom proznom biografijom. Često je upitno do koje mjere su vide bazirane na samostalnim izvorima — je li nešto legenda, je li je izvučeno iz konteksta, ili doslovnom tumačenjem poezije tog autora i detalja u pjesmi. Većinu vida, napisao je u Italiji, većinom od Uc de Saint Circ.

Neke pjesme su objašnjene i razoom, tj. objašnjenjem u kakvim je uvjetima ta pjesma nastala.

Trubaduri čije su vide napisane

Trubaduri
Književni žanrovi
Srednjovjekovna književnost
Srednjovjekovna glazba

Vida (književna forma)


Los baltingos fueron una dinastía visigótica que gobernó Hispania y parte de Galia. El nombre procede de Baltha (Balþa o Balþs en godo), un vocablo que Jordanes tradujo como audaz, como un epíteto para referirse al linaje de Alarico I:

Sus sucesores lideraron al pueblo visigodo hasta la muerte de Amalarico en 531. Wolfram indica la posibilidad que el origen del término estuviera en la legendaria isla de Baltia.

Jordanes estableció en Origen y hechos de los Godos que los baltingos fueron una de dos linajes de los godos, junto con los amalos, que tenían desde tiempo ancestral la dignidad real, y que habrían representado la división del pueblo godo:

La dinastía de los baltingos se extendió entre 395 y 531, cuando fue sustituida en España por la ostrogoda de Teudis. Alarico I saqueó Roma en 410 y fundó un reino en la Galia romana, que duró un siglo y se extendió a la península ibérica romana, donde duró alrededor de dos siglos.

* Alarico I (395–410)
 Ataúlfo (410–415)
 Walia (415–419)
 Teodorico I (419–451)
 Turismundo (451-453)
 Teodorico II (453–466)
 Eurico (466–485)
 Alarico II (485–507)
 Gesaleico (507–511)
 Amalarico (507–531)

El historiador británico Edward Gibbon, en su Historia de la decadencia y caída del Imperio romano, menciona que esta estirpe ha dejado una huella en la provincia gótica de Septimania con el apelativo —corrupto— de Baux, y una rama de esta familia se encuentra a continuación en el reino de Nápoles. Los señores de Baux, cerca de Arlés, y de 79 ciudades subordinadas, no estaban subordinados al conde de Provenza.

Referencias

 Orlandis, José. La vida en España en tiempo de los godos.
 Gibbon, Edward. Historia de la decadencia y caída del Imperio Romano.

Véase también
Anexo:Reyes visigodos

Visigodos
Baltingos
Hispania visigoda
Europa en el siglo V
Europa en el siglo VI

Baltingos


Eriophyes tiliae  er sníkill sem sýgur safa blaða linditrjáa. Sem viðbragð við efnum frá mítlinum mynda blöðin gall utan um hann. Vera mítlanna virðist að öðru leyti ekki hafa áhrif á vöxt trésins. Tegundin er útbreidd í Evrópu.

Annað
Gall

Tenglar

Sníkjudýr
Mítlar

Eriophyes tiliae


موضوع القرار: الحالة بين إيران والعراق.

تاريخ اتخاذ القرار: 29 سبتمبر 1989

أعضاء مجلس الأمن أثناء اتخاذ القرار: الإتحاد السوفياتي، أثيوبيا، البرازيل، الجزائر، السنغال، الصين، فرنسا، فنلندا، كندا، كولومبيا،ماليزيا، المملكة المتحدة، نيبال، الولايات المتحدة، يوغوسلافيا

المراجع

انظر أيضا
 منظمة الأمم المتحدة للتربية والتعليم والثقافة.
 منظمة الأمم المتحدة للطفولة.
 قائمة قرارات مجلس الأمن

وصلات خارجية
 الصفحة الرئيسية لموقع الأمم المتحدة على الشبكة
 موقع الأمم المتحدة باللغة العربية
 الهيكل التنظيمي لمنظومة الأمم المتحدة

قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 1989
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن حرب الخليج الأولى
إيران في 1989
العراق في 1989
أحداث سبتمبر 1989

قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 642


Hürriyet ve İtilaf Fırkası (; güncel Türkçe: Özgürlük ve Anlaşma Partisi), İkinci Meşrutiyet döneminde iktidardaki İttihat ve Terakki Cemiyeti'ne (İTC) karşı kurulmuş olan en önemli muhalefet partisidir. 1911-1913 arasındaki ilk etkinlik dönemi, 23 Ocak 1913'te İttihat ve Terakki'nin Bâb-ı Âli Baskını ile hükûmeti ele geçirmesiyle sona erdi. Mondros Mütarekesi'nden sonra Ocak 1919'da yeniden kurulan parti, ertesi yıl başlarında etkinliğini kaybetti.

Partinin belli başlı liderleri Damat Ferit Paşa, Miralay Sadık Bey, Gümülcineli İsmail Bey, "Filozof" Rıza Tevfik (Bölükbaşı), Refik Halit Karay, Ali Kemal, Lütfi Fikri (Düşünsel), Rıza Nur'dur. Birinci dönemde Kâmil Paşa hükûmeti (29 Ekim 1912 - 23 Ocak 1913), ikinci dönemde ilk Damat Ferit Paşa hükûmetleri (4 Mart - 30 Eylül 1919), parti hükûmeti olmamakla birlikte, Hürriyet ve İtilaf Fırkası'nın desteğine sahip olmuşlardır.

Birinci Dönem
Birinci Meclis-i Mebûsan (1908-1912) içinde İttihat ve Terakki'ye muhalif olan çeşitli grupların birleşerek güçlü bir parti kurması fikri 1911 başlarından itibaren gündeme geldi. Bu gruplar arasında en çok adı duyulan, "Prens" Sabahaddin Bey'in liberal-ademimerkeziyetçi çizgideki Ahrar Fırkası (Özgürlükler Partisi) idi. Mutedil Hürriyetperveran Fırkası (Ilımlı Liberal Parti) daha çok Arnavut ve Arap liberallerin desteğine sahipti. Osmanlı Demokrat Fırkası, İttihat ve Terakki'den ayrılan iki ünlü Jöntürk, Abdullah Cevdet ve İbrahim Temo tarafından kurulmuştu. İsmail Kemal'in Ahali Fırkası (Halk Partisi), İTC'nin aşırı Türk milliyetçiliği nedeniyle Balkanlarda Arnavut isyanına yol açtığı kanısındaydı.

Mahir Said, Kemal Midhat, Hüseyin Sîret ve Rıza Nur, Hürriyet ve İtilaf Fırkası kuruluş beyannâmesini ve programını İstanbul Valisi Emin Bey'e 21 Kasım 1911 vererek fırkayı kurulmuşlardır.

24 Kasım'da yapılan kongrede Damat Ferit Paşa parti reisliğine seçildi. Ancak partinin aktif önderi daha çok Miralay Sadık Bey idi. Parti programını Ahmet Reşit (Rey) kaleme aldı.

Parti Programı
Partinin amacı "en felsefi manasıyla hürriyete vasıl olmak" olarak tanımlanmıştı. İttihat ve Terakki'nin, Osmanlı toplumunu oluşturan çeşitli kavimleri Türkleştirmek çabası bir "hayal-i ham" olarak tanımlanıyor ve "muhtelif anasır [unsurlar] arasında hakiki bir imtizaç [uyum] ile daimi bir vifak ve tesanüt [birlik ve denge]" hedef gösteriliyordu. Balkan Harbi arefesindeki şartlarda, İTC'nin güttüğü İslamcılık ve Türkçülük siyaseti, devletin dini ve etnik yapısından ötürü dağılmasına yol açacak tehlikeli bir tavır olarak görülüyordu. Seçilmesi gereken siyaset, "ittihad-ı anasır" [unsurların birliği] olmalıydı.

"Memleket şimdiye kadar ne çekmişse hep cebirden, tazyikten" çekmişti. Bu yüzden örfi idare (sıkıyönetim) kaldırılmalıydı. İdari yapılanmada merkeziyetçi yapıdan uzaklaşılmalıydı.

Dış politikada parti İngiliz dostluğundan yana idi. "Bu mülkün atisi ve hali [yarını ve bugünü] İngiliz dostluğu ile temin" olunabilecekti [güvenceye alınabilecekti]. "Denize düşerseniz yılana sarılın, kurtulursunuz; fakat Almanya'ya sarılmayın, boğulursunuz," deniyordu.

Siyasi Olaylar
Parti, Meclis-i Mebusanda 70 dolayında mebusun desteğine sahipti. İstanbul mebusu ve Hariciye Nazırı Mehmed Rifat Paşa'nın Paris Büyükelçiliği'ne atanması sonucu ara seçim gündeme gelmiştir. İTC, Adliye Nazırı Mehmed Memduh Bey'i aday gösterirken; H-İ ise Tahir Hayreddin Bey'i aday göstermiştir. 11 Aralık 1911'de yapılan seçimde 195 oy alan Memduh Bey'i 1 oy farkla geçerek 196 oy alan Tahir Hayrettin Bey, mebus seçilmiştir. Bunun üzerine Sait Paşa kabinesinin devrilerek, H-İ'nin desteklediği Kâmil Paşa'nın sadrazamlığa getirilmesi umudu doğdu.

15 Ocak 1912'de Sait Paşa bir manevrayla meclisin feshini sağladı. 20 Şubatta sonuçlanan yeni meclis seçimi, İttihat ve Terakki örgütünün ağır baskısı altında gerçekleşti; siyasi literatürde "sopalı seçim" adıyla anıldı. Seçim sonunda, altı muhalif mebus dışında Meclise sadece İTC yandaşları girebildi. Etnik ve dini azınlıklar çok az temsilci çıkarabildiler. Seçim sonuçları tüm ülkede büyük tepkiyle karşılandı. Balkan ve Arap vilayetlerinde ayaklanma çalışmaları başladı. Nihayet ordu içinde kurulan Halâskâr Zâbitân [Kurtarıcı Subaylar] adlı bir grup, 16 Temmuz'da verdikleri bir muhtıra ile Sait Paşa hükûmetinin istifasını sağladı. 22 Temmuz'da Gazi Ahmet Muhtar Paşa başkanlığında kurulan partilerüstü "Büyük Kabine", başta H-İ olmak üzere, tüm İTC muhaliflerinin coşkun desteğiyle karşılandı.

22 Temmuz 1912 - 23 Ocak 1913 arasındaki muhalif hükûmetler dönemi, muhalefet için tam bir hayal kırıklığı ile sonuçlandı. 8 Ekim'de çıkan Balkan Savaşı, kısa sürede bozguna dönüştü. 29 Ekim'de Ahmet Muhtar Paşa hükûmeti kargaşalık içinde istifa etti; ancak yerine gelen Kâmil Paşa hükûmeti de H-İ ile direkt bir bağlantıdan kaçındı. 8 Kasım'da imparatorluğun ikinci kenti Selanik düştü. Kasım ortasında Edirne kuşatıldı ve Bulgar ordusu Çatalca'ya vardı.

23 Ocak 1913'te Enver Bey öncülüğündeki bir İTC fedai grubu Bâb-ı Âli'de bakanlar kurulu toplantısını basarak Harbiye Nazırı'nı öldürdü; sadrazam Kâmil Paşa'yı da başına tabanca dayayarak istifaya zorladı. Bâb-ı Âli Baskını olarak anılan bu olaydan sonra muhalefet şiddetli polis baskısıyla etkisiz hale getirildi. H-İ liderlerinin birçoğu 1918'e dek geri gelmemek üzere yurt dışına kaçtı. Kâmil Paşa hükûmetinin maliye ve dahiliye nazırları tutuklandı. Muhalefet gazeteleri kapatıldı.

Mart sonunda H-İ içinde Prens Sabahaddin Bey'e yakın bazı kişilerin içinde yer aldığı bir hükûmet darbesi teşebbüsü ortaya çıkarıldı. Bu olay üzerine Sabahaddin Bey ve Dr. Nihat Reşat (Belger) de yurt dışına kaçtılar.

11 Haziran 1913'te Sadrazam Mahmut Şevket Paşa'nın bir suikast sonucunda hayatını kaybetmesi, muhalefetin tamamen ezilmesine vesile oldu. Yurt dışında bulunan H-İ liderlerinin çoğu gıyaben idama mahkûm edildi. Basın ve siyaset dünyasında İttihat ve Terakki karşıtı olarak tanınan 322 kişi (Burhan Felek'e göre 601 kişi) Sinop'a sürüldüler.

İkinci Dönem
I. Dünya Savaşı'nın Osmanlı yenilgisi ile sonuçlanması üzerine Talat Paşa başkanlığındaki İttihat ve Terakki hükûmeti düştü. Hemen ardından genel af ilan edildi ve Sinop'ta ve yurt dışında bulunan sürgünler İstanbul'a dönmeye başladı. 17 Kasım 1918'de eski Tokat mebusu Mustafa Sabri Efendi'nin, Hürriyet ve İtilaf Fırkası'nın yeniden örgütlenmesine dair yazısı yayımlandı. 2 Aralık'ta Ali Kemal, Sabah'taki başyazısında hükûmetin H-İ tarafından kurulmasını savundu. Bunu izleyen günlerde ülkenin çeşitli yerlerinde H-İ şubelerinin açıldığına dair haberler çıktı.

10 Ocak 1919'da yapılan bir toplantıda H-İ Fırkası yeniden kuruldu ve Merkez-i Umumi oluşturuldu. Yeni yönetim kurulunun çoğunlukla saraya yakın yaşlı ve emekli devlet görevlilerinden oluştuğu dikkati çekiyordu. Eski genel başkan Damat Ferit Paşa partiye katılmamıştı. Eski ve aktif H-İ üyelerinden Mustafa Sabri, Ali Kemal, Rıza Tevfik ve Refik Halit (Karay) parti yönetiminde görev aldılar. Basında partinin en önemli sözcüleri Ali Kemal ve Ref'i Cevat (Ulunay) idi.

3 Mart 1919'da kurulan birinci Damat Ferit Paşa hükûmeti kamuoyunda genellikle "Hürriyet ve İtilaf hükümeti" olarak değerlendirildi. Oysa gerçekte partinin, hükûmete bir veya iki üye vermek dışında, iktidarda gerçek bir payı yoktu. Refik Halit'e göre, Ferit Paşa "fırkayı kışlık bir hırka gibi kullanmıştı." 23 Haziran'da başbakanın Fransa lehine verdiği bir demeç, İngiliz politikasını savunan parti sözcüleri tarafından basında şiddetle eleştirildi. 25 Haziran'da H-İ merkez-i umumisi, yayınladığı bir bildiri ile, hükûmetle fırka arasında hiçbir münasebet kalmadığını ilan etti. Bu tarihten sonra parti birkaç hizbe bölündü. 21 Temmuz'da merkez-i umumi yeni Damat Ferit hükûmetini gayrımeşru ilan ederek derhal istifasını talep etti. Aynı günlerde partiden ayrılan bir kanat Muhafazakârlar Fırkası adıyla yeni bir parti kurdu.

Kasım 1919'da yapılan son Osmanlı Meclis-i Mebusan seçimlerine, Hürriyet ve İtilaf Fırkası ile ondan ayrılan grupların hiçbiri katılmadı. Seçim, Sivas ve Ankara'dan yönetilen Müdafaa-yı Hukuk hareketinin kesin galibiyetiyle sonuçlandı.

Fırkanın yayın organı olarak bilinen en dikkate değer gazete, fırkanın veznedarı Bâlâlı Şehsüvarzâde Hacı Osman Bey tarafından ancak on dokuz sayı çıkarılabilen Mes'ûliyet'tir (27 Ağustos-15 Eylül 1919).

Ayrıca bakınız
 Mustafa Sabri Efendi
 Said Molla
 Damat Ferid Paşa

Kaynakça

Türk Kurtuluş Savaşı'nda kurumlar
1911'de kurulan siyasi partiler
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki siyasi partiler
Osmanlı İmparatorluğu Meşrutiyet dönemi

Hürriyet ve İtilaf Fırkası


Nisipurile Oleșki (în ) este cea mai mare întindere de nisip din Ucraina și una dintre cele mai mari din Europa. Acestea sunt situate în zona interioară a teritoriului ucrainean, preponderent în raionul Țiurupînsk din regiunea Herson (sudul Ucrainei). Deșertul este format din dune care ajung la o înălțime de cinci metri.

Din cauza temperaturii sale și cantității de precipitații reduse, aceste nisipuri sunt considerate uneori ca semideșert. O vegetație rară poate fi observată de-a lungul nisipurilor. Nisipurile Oleșki au 15 km în diametru și sunt înconjurate de o pădure foarte densă, plantată pentru a preveni deșertificarea zonelor adiacente. Din cauza densității sale, pădurea este adeseori cuprinsă de incendii. Deși este o stepă nisipoasă relativ mică, aici există furtuni de nisip. Ele apar ca urmare a tipului de nisip din zonă, foarte fin și ușor de preluat de vânt. Intensitatea furtunilor de nisip este destul de slabă. Suprafața totală a parcului național este de 1600 km2. Teritoriul se întindea pe 150 km de la sud la nord și 30 km de la vest la est.

Vezi și
Askania-Nova
Cumania

Legături externe
Privire de ansamblu
 Imagini video a zonei
 Blog cu privire la nispurile Oleșki

Forme de relief din Ucraina
Regiunea Herson
Deșerturi ale Europei
Dune

Nisipurile Oleșki


Fast & Furious 8 (Furios și iute 8 în română) este un film de acțiune american regizat de Felix Gary Gray și scris de Chris Morgan. Acesta este cel de-al optulea film din franciza Fast and Furious. Distribuția principală este formată din Vin Diesel, Dwayne Johnson, Michelle Rodriguez, Tyrese Gibson, Chris 'Ludacris' Bridges, Nathalie Emmanuel, Don Omar, Tego Calderon, Kurt Russell, Charlize Theron și Jason Statham. Acesta a fost lansat pe 13 aprilie a 2017.

Pregătirile pentru film au început imediat după premiera Furious 7 (2015). În octombrie 2015, după efectuarea filmului Straight Outta Compton, Felix Gary Gray a fost anunțat să regizeze filmul, în locul lui James Wan, care a regizat filmul anterior din serie.

Sinopsis
Acum că Dominic Toretto și Letty Ortiz sunt în Luna de Miere, și Brian și Mia au fost scoși, iar restul echipei au fost exonerați, echipa a găsit calea spre o viață normală. Dar atunci când o femeie misterioasă îl seduce pe Dom într-o lume a crimei pare să nu fie capabil de a scăpa și își trădează familia. Se vor confrunta cu încercări pe care îi va testa ca niciodată înainte. De la coastele Cubei și pe străzile din New York până în câmpiile înghețate ale Mării Barents, echipa de elită va traversa globul pentru a opri o anarhistă din a declanșa haosul în lume și pentru a recupera omul care a creat familia.

Distribuție
 Vin Diesel ca Dominic Toretto
 Dwayne Johnson ca Luke Hobbs
 Jason Statham ca Deckard Shaw
 Michelle Rodriguez ca Letty Ortiz
 Tyrese Gibson ca Roman Pearce
 Ludacris ca Tej Parker
 Scott Eastwood ca Little Nobody
 Nathalie Emmanuel ca Ramsey
 Elsa Pataky ca Elena Neves
 Kurt Russell ca Mr. Nobody
 Charlize Theron ca Cipher

Note

Legături externe

Vezi și
Lista celor mai costisitoare filme

Filme din 2017
Filme Universal Pictures
Filme de acțiune
Filme regizate de F. Gary Gray
Filme în limba engleză
Road movies
Furios și iute
Filme cu acțiunea în avioane

Furios și iute 8


Palacio de Herodes es el nombre con el que la bibliografía se refiere al palacio-fortaleza y residencia real mandada construir en Jerusalén por Herodes I el Grande, rey de Judea.

El Palacio de Herodes fue el segundo edificio más importante de la ciudad, tras el templo de Jerusalén. Se construyó entre el año 37 y el 4 antes de Cristo sobre edificios anteriores (la Torre de David). El Palacio de Herodes estaba construido sobre una plataforma de 330 metros de largo por unos 130 metros de ancho, hoy en día todavía se pueden visitar en Jerusalén los restos del palacio en la actual ciudadela. Herodes solamente residiría únicamente en las grandes fiestas en el palacio, el vivía en el Herodium o el Maqueronte en Jordania y Masada en el Mar Muerto.  Este palacio fue destruido en el año 66 dC en una sublevación contra los romanos. Flavio Josefo conoció el palacio quien hizo una descripción increíble del mismo, lo describe "El Palacio Real supera toda descripción estaba unido por la zona interior con unas torres que estaban situadas al norte, fortificado totalmente a su alrededor por unos muros de una altura de unos 30 codos en los que se repartían a distancias iguales torres ornamentales, inmensas alas y alojamientos provistos de 100 camas para huéspedes. En estas construcciones había una indescriptible variedad de piedras, pues ahí se encontraban muchos tipos que en otros partes son raras, también eran llamativos sus techos, la magnitud de sus vigas y el esplendor de su ornamentación, así mismo había variedad de estancias de muchas formas todas completamente amueblados y la mayoría de sus enseres eran de oro y plata, numerosos pórticos se sucedían en círculo uno tras otro y los patios estaban totalmente verdes poseía todo tipo de vegetación en medio de los que se habrían paseos rodeados de profundos canales, estanques decorados con estatuas de bronce de las que salía agua. No obstante no es posible describir de un modo digno el Palacio, su recuerdo nos atormenta pues nos trae a la memoria las perdidas ocasionadas por el incendio de los bandidos". En su parte norte se levantaron tres grandes torres (la Torre Phasael, la Torre Hipicus y la Torre Mariamme). Tras la muerte de Herodes el palacio acogió la residencia oficial de los gobernadores romanos (Praetorium).

A poca distancia de la ciudad (unos 12 kilómetros), se levantó el Herodión, cerca de Belén.

Con el nombre de Castillo de Herodes se conoce una de las partes tradicionales de los belenes.

Enlaces externos
Mapas del Palacio de Herodes en Jerusalén
Imagen de una reconstrucción del Palacio de Herodes en el Holyland Hotel
Imagen de una reconstrucción de las tres torres
Imagen de una reconstrucción de la fortaleza del Palacio de Herores en Jerusalén y de las torres asmoneas

Arquitectura del siglo I a. C.
Historia antigua de Israel
Historia de Jerusalén
Yacimientos arqueológicos de Israel
Herodes
Asia en el siglo I a. C.
Dinastía herodiana
Edificios y estructuras terminadas en el siglo I a. C.
Judíos y judaísmo en el Imperio Romano
Poncio Pilato
Herodes el Grande

Palacio de Herodes (Jerusalén)


Anarhija, država i utopija (engl. Anarchy, State, and Utopia), kapitalno djelo američkog političkog filozofa i harvardskog profesora Roberta Nozicka (1938. – 2002.), objavljeno 1974. u SAD-u. Jedno od ključnih djela libertarijanske filozofske doktrine.

Nozick se u njemu zalaže za minimalnu državu, koja se treba ograničiti samo na zaštitu građana od nasilja, krađe i kršenja ugovora. Dokazuje kako svaka država sa širim ovlastima od navedenih krši prava pojedinaca. Međutim, odbacuje anarhističke teze o tome da postojanje države u bilo kojem obliku nije opravdano.

Socijalna država i raspodjela materijalnih dobara krše temeljna, neotuđiva prava pojedinaca. Održanje bilo kakvog sistema redistribucije zahtijevalo bi sustavno uplitanje države i njenih službenika u tuđe živote i onemogućavalo slobodno odlučivanje odraslih ljudi.

Nozickova koncepcija nenarušivih prava pojedinaca (engl. entitlement theory) je radikalno individualistička, a u ekonomskoj praksi se može ostvariti samo u slobodnom, laissez-faire kapitalizmu. Suprotstavlja se utjecajnoj liberalnoj teoriji pravednosti Johna Rawlsa, koja ima snažne egalitarističke momente.

Smatra se jednim od temeljnih tekstova libertarijanske političke doktrine, i velikim izazovom za mislioce koji zastupaju socijalnu državu i egalitarizam. Uz Rawlsovu "Teoriju pravednosti" (1971.), okosnica je i okvir rasprava u političkoj filozofiji kraja 20. i 21. stoljeća.

Izvori

Filozofija

Anarhija, država i utopija


Dominic Mark Phillips (Bebington, 23 de julho de 1964 – Atalaia do Norte, 5 de junho de 2022) foi um jornalista britânico. Trabalhou para os jornais Washington Post, The New York Times e Financial Times.

Morou no Brasil de 2007 a 2022, quando desapareceu e foi morto junto com o indigenista Bruno Araújo Pereira, no Vale do Javari.

Infância e educação
Phillips nasceu em 23 de julho de 1964, em Bebington, Cheshire. Ele tinha uma irmã e um irmão. Ele estudou na faculdade em Liverpool, mas saiu sem diploma para viajar pelo mundo, morando em Israel, Grécia, Dinamarca e Austrália.

Carreira
Phillips montou The Subterranean, um fanzine de curta duração, com Neil Cooper no início dos anos 1980. Na década de 1990, Phillips escreveu e editou para a revista britânica Mixmag, onde cunhou o termo "house progressivo".

Phillips morava no Brasil desde 2007. Em 2009, ele publicou Superstar DJs Here We Go!: The Rise and Fall of the Superstar DJ, uma história de vanguarda da cultura club dos anos 1990.

Phillips escreveu sobre política, pobreza e desenvolvimento cultural no Brasil. Ele contribuiu para o The Washington Post de 2014 a 2016, onde cobriu os preparativos do Brasil para a Copa do Mundo de 2014 e os Jogos Olímpicos de 2016. Ele também informou sobre o desmatamento no Brasil, liderando uma investigação do The Guardian sobre fazendas de gado de grande escala estabelecidas em terras de floresta desmatada. Phillips também contribuiu para o Financial Times, Bloomberg News e revistas sobre futebol.

Em junho de 2020, Phillips esteve na região do Vale do Javari, pesquisando um livro sobre desenvolvimento sustentável por lá. Ele havia recebido uma bolsa da Fundação Alicia Patterson para escrever o livro e pretendia terminá-lo até o final do ano

Vida pessoal
Phillips casou-se com Alessandra Sampaio, uma brasileira. Morou em São Paulo, Rio de Janeiro e Salvador.

Assassinato

Obras

Ver também
Dorothy Stang

Ligações externas

Britânicos expatriados no Brasil
Jornalistas da Inglaterra
Mortos em 2022
Naturais de Cheshire
Pessoas desaparecidas encontradas mortas no Brasil
Jornalistas assassinados

Dom Phillips


A latrine is a toilet or an even simpler facility that is used as a toilet within a sanitation system. For example, it can be a communal trench in the earth in a camp to be used as emergency sanitation, a hole in the ground (pit latrine), or more advanced designs, including pour-flush systems.

The term "latrine" is still commonly used military parlance, less so in civilian usage except in emergency sanitation situations. Nowadays, the word "toilet" is more commonly used than "latrine", except for simple systems like "pit latrine" or "trench latrine".

The use of latrines was a major advancement in sanitation over more basic practices such as open defecation, and helped control the spread of many waterborne diseases. However, unsafe defecation in unimproved latrines still remained a widespread problem by the end of 2020, with more than 3 billion people affected (46 % of the global population).  Eradication of this public health threat is one of the United Nations' 17 goals for sustainable development.

Terminology
The word "latrine" is derived from the Latin lavatrina, meaning bath. Today it is commonly used in the term "pit latrine". It has the connotation of something being less advanced and less hygienic than a standard toilet . It is typically used to describe communal facilities, such as the shallow-trench latrines used in emergency sanitation situations, e.g. after an earthquake, flood or other natural disaster.

Types

Many forms of latrine technology have been used, from very simple to more complex. The more sophisticated the system, the more likely that the term "toilet" is used instead of "latrine".

Pit latrine

A pit latrine is a simple and inexpensive toilet, minimally defined as a hole (pit) in the ground. More sophisticated pit latrines may include a floor plate, or ventilation to reduce odor and fly and mosquito breeding (called ventilated improved pit latrine or "VIP latrine"). Many military units, if intended for extended use, place basic shelters and seating over the pits. A pit is typically sited well away from any water sources to minimize possible contamination. After prolonged use, a pit is typically buried.

Other types of pit latrines may include the Reed Odourless Earth Closet, the arborloo or treebog (very simple types of composting toilet), or the twin pit pour-flush pit latrine, popularized by Sulabh International.

The shelter that covers such a pit latrine is known in some varieties of English as an outhouse.

Trench latrine
In a location without longer term sanitation infrastructure, such as for emergency sanitation, a trench latrine is a workable solution. It typically consists of a pit or a trench in the ground,  to  deep and  to  long.

Slit-trench latrine
A slit-trench latrine consists of a relatively shallow trench which is narrow enough to stand with one leg on either side (see defecation postures). This type is used either by squatting, with the users' legs straddling the pit, or by various arrangements for sitting or leaning against a support structure. Such support may be simply a log, plank, branch or similar arrangement placed at right angles to the long axis of the pit. This type of latrine is not commonly found in developing countries but can be used for emergency sanitation.

Shallow-trench latrine
The shallow-trench latrine is similar to the slit-trench latrine but is wider (200-300mm wide) than the latter. It is also shallow, with a depth of about 150 mm. This type of latrine is often used in the initial phases of emergencies and is a simple improvement on open defecation fields.  A rule of thumb in emergency sanitation provision is to allow 0.25 m2 of land per person per day. This means 2,500m2 per 10,000 people per day, or nearly two hectares per week. Men's and women's areas should always be separated.

Aqua privy
An aqua privy is essentially a small septic tank located directly below a dry toilet squatting pan or bowl which has a drop pipe extending below the liquid level in the tank to form a simple water seal to minimise odors.

Most basic
 Campers refer to a cathole – a one-use, shallow scrape.
 Bucket

See also

 Emergency sanitation
 Reredorter, medieval monastic latrine

References

Toilets
Appropriate technology
Sanitation

Latrine


Diogo de Brito Souza (Lavras, 4 de outubro de 1984), mais conhecido como Guito Show ou simplesmente Guito, é um violeiro, cantor, compositor, ator e instrumentista brasileiro. Se tornou conhecido nacionalmente ao aceitar o convite para representar na novela Pantanal o personagem Tibério. Seu estilo caracteriza-se pelo experimentalismo. Agrega uma sonoridade tipicamente caipira da viola de 10 cordas, também com influências das culturas fronteiriças do seu estado, ao mesmo tempo refletindo traços populares e eruditos.

Carreira
Cantor e violeiro desde 2004, Guito ganhou o apelido do primo, o jogador Alemão, por ser parecido com Maradona, sendo chamado na família inicialmente como "Dioguito Maradona". Ficou conhecido nacionalmente pelo papel de Tibério na telenovela Pantanal (2022).

Discografia

Singles

Filmografia

Ligações externas

Atores de Minas Gerais
Cantores de Minas Gerais
Compositores de Minas Gerais
Naturais de Lavras
Violeiros de Minas Gerais
Pessoas relacionadas à cultura caipira
Participantes de Dança dos Famosos

Guito Show


F.D.B. er en dansk dokumentarisk stumfilm fra 1924 med ukendt instruktør.

Handling
Akt 1-4: Besøg på garveri, hvor man følger de forskellige stadier i garvning af huder.
Akt 5-7: Besøg på skotøjsfabrik

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1924

F.D.B.


Yuge hyōkan, Yuge hyoukan (Citrus x ampullacea hort. ex Tanaka) est un agrume tardif d'origine taïwanaise produit à petite échelle au Japon. Il est apparenté aux pomelos (C. maxima).

Dénomination
 devrait son nom à l'île Yuge  dans la mer intérieure de Seto, Préfecture de Ehime. Il est produit à Setoda dans une des îles de cette mer, l'île Ikuchijima et sur l'Île d'Awaji.

C. ampullacea appartient avec Kawachi bankan (dont il serait le géniteur femelle) et Ujukitsu à un clade de 3 variétés qui partagent tous les allèles entre eux, il proviendrait («filiation pas évidente» écrivent Tokurou Shimizu et al. 2016) soit d'une graine d'Ujukitsu soit d'une graine de Naruto fécondée par un pollen indéterminé. Il aurait donc une parenté avec les pomelos (C. maxima). Rien ne justifie d'en faire un synonyme de C. aurantium.

Description
La plante aurait été introduite récemment (pendant l'ère Shōwa, en 1945) au Japon depuis Taïwan. Sa production au Japon est limitée et il n'est commercialisé que depuis 2010 ( par an en 2014). Juridiquement ni le nom ni la variété ne sont enregistrés au Japon, ils sont donc libres de droits.

Le fruit
Le fruit est moyennement gros (), maturité fin février à début mars au Japon mais on parle encore de récolte en mai, légèrement sucré (). Il est disponible d'avril à aout ce qui en fait un agrume tardif de jours longs et se mange réfrigéré. Son gout est proche de celui de kawachi bankan et, selon un dégustateur local, le plus attrayante est son parfum rafraîchissant (en le pelant «vous vous sentez heureux avant même de le manger»). Il présente une légère amertume et une texture croquante mais juteuse; la douceur et l'acidité sont modérées.

Transformation
On en fait de la confiture en utilisant le fruit entier (peau riche en auraptène elle se confit au sucre), des bonbons rafraîchissants, du jus.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Kanpei, Dékopon, Setoka, Kawachi bankan
 agrumes japonais, agrumes coréens de Jeju, agrumes chinois

!Yuge hyōkan
Agrume
Fruit de la cuisine japonaise

Yuge hyōkan


An Perotis patens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michel Gandoger. An Perotis patens in nahilalakip ha genus nga Perotis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Perotis

Perotis patens


Line Geltzer Johansen  (født 26. juli 1989) er en tidligere dansk fodboldspiller, der spillede målmand for Danmarks kvindefodboldlandshold. Hun kommer fra Aalborg og har spillet fodbold siden hun var 9 år gammel. Hun har spillet i AaB, B52, Fortuna Hjørring, Team Viborg i Danmark, EdF Logroño i Spanien, Grimstad Amazon FK og Vålerenga IF i Norge, Watford L.F.C. i England og i Australien har hun spillet for Box Hill United og University of Queensland FC. Samtidig med at hun har spillet fodbold i forskellige lande, har hun studeret på Aalborg Universitet og mens hun spillede for University of Queensland FC i Australien, færdiggjorde hun sin kandidatudannelse, og blev uddannet som kandidat i  Kultur, Kommunikation og Globalisering. Hun skrev speicale med titlen: The War for Volunteer Talent: Attracting and Recruiting Australian Engineers for International Volunteering Assignments. Det var ellers et praktikophold hos Danfoss i forbindelse med studiet, der bragte hende til Australien.

Hun valgte i foråret 2022 at indstille hendes professionele fodboldkarriere, for i stedet at blive fodboldagent for bureauet People in Sport.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Fortuna Hjørring

Line Geltzer Johansen


Sara Anne McLagan (Belfast, 1.º de abril de 1855 – Vancouver, 20 de março de 1924), nascida Sara Anne Maclure, foi uma editora de jornal canadense nascida na Irlanda e clubwoman, cofundadora e produtora editorial do Vancouver Daily World. Ela é frequentemente descrita como "a primeira produtora feminina de um jornal diário no Canadá"  ou "a primeira editora canadense de um jornal feminino".

Primeiros anos
Filha de John Cunningham Maclure e Martha McIntyre Maclure, Sara Anne Maclure nasceu perto de Belfast, no Condado de Tyrone. Seu pai mudou-se para New Westminster em 1858, como agrimensor da Royal Engineers. No ano seguinte, mudou-se para o Canadá com a mãe e a irmãzinha, para se juntar a ele.

O pai de Maclure ensinou-lhe sobre a telegrafia. Aos doze anos de idade, quando um grande incêndio florestal ameaçou sua casa em Matsqui (agora parte de Abbotsford), Sara enviou uma mensagem para New Westminster pedindo ajuda. Aos quinze anos, ela foi funcionária na estação telegráfica de New Westminster.

Carreira

Telegrafia e jornalismo
McLagan trabalhou na Western Union Telegraph Company em Matsqui e em Victoria, como operadora, testadora, despachante e gerente de escritório, até se casar em 1884. Em 1888 ela foi cofundadora (com seu marido) do periódico Vancouver Daily World. Após a morte de seu marido em 1901, ela continuou como presidente e editora do jornal, o maior diário canadense publicado no oeste de Winnipeg, com seu irmão Frederick S. Maclure. Ela é frequentemente descrita como "a primeira editora feminina de um jornal diário no Canadá". Durante seu mandato, o jornal adicionou uma página feminina. Ela vendeu o jornal para um grupo de empresários em 1905.

McLagan foi uma dos primeiros membros do Canadian Women's Press Club, e do British Columbia Institute of Journalists.

Liderança no sufrágio feminino
McLagan foi fundadora do Conselho Local de Mulheres de Vancouver e presidente da organização de 1898 a 1900. Ela foi uma líder provincial do Conselho Nacional de Mulheres do Canadá de 1903 a 1907, defendendo o  sufrágio feminino no Canadá e melhores oportunidades de carreira para as mulheres. Ela ajudou a fundar um projeto de Vancouver, intitulado Ordem Vitoriana das Enfermeiras, presidindo a organização de 1902 a 1906, e ajudou a criar uma casa de treinamento de enfermeiras na cidade. Em 1903, ela atuou como presidente da Art, Historical and Scientific Association of Vancouver. Ela também esteve envolvida na Associação Cristã de Mulheres Jovens e na Associação Cristão de Moços da cidade, e ativa no Georgian Club e na Imperial Order Daughters of the Empire (abreviado do inglês: IODE).

Primeira Guerra Mundial
O único filho de McLagan, Patrick Douglas Maclure McLagan, morreu na Terceira Batalha de Ypres em 1917, na Primeira Guerra Mundial. Em 1920, ela foi presenteada com a "Cruz do Sacrifício" por seu trabalho de socorro pós-guerra com a Cruz Vermelha em Vitry-en-Artois, comuna da França, patrocinado pelo IODE. Ela e sua filha foram os únicos colombianos britânicos na inauguração do Cenotáfio ao Guerreiro Desconhecido na rua de Whitehall, em 1921. Posteriormente, naquele ano, ela escolheu a Igreja Presbiteriana de St. Andrew, em Vancouver, para abrigar uma placa memorial de bronze em memória de seu filho.

Vida pessoal
Sara Anne Maclure casou-se com o impressor viúvo John McLagan em 1884. Ele tinha um filho adulto, e eles tiveram mais filhos juntos, incluindo quatro filhas: Geraldine (que morreu em 1891), Hazel, Marguerite e Doris, e um filho, Patrick Douglas (que morreu em 1917). Ela morreu em 1924, aos 68 anos, em Vancouver. A partir de 2012, seu túmulo não estava marcado.

Em 2018, a Câmara Municipal de Vancouver a nomeou num espaço público da esquina da West Pender Street e Beatty Street como "Sara Anne McLagan Plaza".

Ligações externas

 Sara Anne McLagan no Find a Grave (em inglês)

Mortos em 1924
Nascidos em 1855
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Sara Anne McLagan


A World Transformed is a 1998 book () by former U.S. President George H. W. Bush and Brent Scowcroft, Bush's national security advisor, documenting foreign relations during the Bush administration.

They explained in 1998 why they failed to go to Baghdad and remove Saddam Hussein's government from power in 1991 during the Gulf War:

Notes

Further reading

 Sparrow, Bartholomew H. "Realism's Practitioner: Brent Scowcroft and the Making of the New World Order, 1989–1993." Diplomatic History 34.1 (2010): 141–175. online
 Sparrow, Bartholomew. The Strategist: Brent Scowcroft and the Call of National Security (2015).

External links
Booknotes interview with Bush and Scowcroft on A World Transformed, October 4, 1998.

1998 non-fiction books
Political books
Books by George H. W. Bush
Alfred A. Knopf books
Books about George H. W. Bush
Gulf War books
Books written by presidents of the United States

A World Transformed


Europas Grand Prix er et Formel 1-løb som første gang blev arrangeret på Brands Hatch-banen i 1983. Siden den gang er det blevet arrangeret på en række forskellige baner, i en række forskellige lande i Europa. Fra 2008 til 2012  var Europas Grand Prix kørt på gadebanen i Valencia i Spanien. I -sæsonen blev løbet kørt på gadebanen Baku City Circuit i Baku i Aserbajdsjan, men vil fra  blive kørt som Aserbajdsjans Grand Prix.

Vindere af Europas Grand Prix

Baner

Eksterne henvisninger

Europas Grand Prix


Hasan Hüsamettin Özkan (d. 20 Haziran 1950, Develi, Kayseri), Türk siyasetçi. 1999 ve 2002 yılları arasında Bülent Ecevit tarafından kurulan Koalisyon Hükûmeti'nde Başbakan Yardımcısı olarak yer aldı. 1991, 1995 ve 1999 Türkiye genel seçimlerinde İstanbul Milletvekili olarak meclise girdi.

Hayatı
Çerkezlerin Adığe-Kabardey kolundan gelen bir ailenin 7 çocuğundan en küçüğü olan Hüsamettin Özkan, İstanbul'da lise öğrenimini Pertevniyal Lisesi'nde, yükseköğrenimini ise   Özel Galatasaray Yüksek İktisat ve Ticaret Okulunun İşletme İktisadı ve İdareciliği Bölümü'nde tamamladı. 1968'de Tülin Aktan ile beraber katıldığı Altın Fener Dans Yarışması'nda birinci oldu. Ağabeyi Necdet Özkan, Bayrampaşa Belediye Başkanı olunca ailesinin ticari işlerinin ağırlığı onun üstüne kaldı. Yine abisi aracılığıyla Bülent Ecevit ile tanışarak 1991'de DSP'den Milletvekili seçildi. Kısa sürede Ecevit'in sağ kolu hâline geldi. ANAP - DSP - DTP arasında kurulan 55. Türkiye Cumhuriyeti Hükûmeti'nde Devlet Bakanlığına getirildi.

1999 erken genel seçimlerden sonra DSP ile MHP ve ANAP arasında kurulan 57. Hükûmet'te tekrar Devlet Bakanlığı'na getirildi. Cumhurbaşkanlığı seçimleri, Abdullah Öcalan'ın idamı ve 21 Şubat Krizi gibi hayati konularda Hükûmet içinde etkin rol oynadı. Rahşan Affı'na destek verdi, 21 Aralık 2000'de yapılan oylamada kabul oyu verdi. 2002 yılında Bülent Ecevit ile sağlık durumu nedeniyle görüş ayrılığına düşünce DSP'den ve bakanlıktan istifa ederek İsmail Cem, Kemal Derviş ve Zeki Eker ile beraber Yeni Türkiye Partisi'ni kurdu. YTP'nin, 2002 genel seçimlerinde bir varlık gösterememesi üzerine bu partiden de istifa ederek aktif siyasetten çekildi 19., 20. ve 21. dönem İstanbul Milletvekilliği yaptı. Evli ve 2 çocuk sahibidir.

Recep Önal ile birlikte "Türkiye Halk Bankası AŞ yöneticilerini korumak ve sorumluların yargılanmalarını önlemek kastıyla, yasalara aykırı uygulamalarda bulunarak bankanın zarara uğramasına sebep oldukları" iddiasıyla 15 Haziran 2004 tarihinde Yüce Divan'a sevk kararı TBMM tarafından alındı. Yüce Divan sıfatıyla görev yapan Anayasa Mahkemesi, her iki kişinin suçlama kararının ayrı ayrı alınması gereği nedeniyle kararı iade etti. Karar 26 Ekim 2004'te tekrarlandı ve onaylandı. Yüce Divan, 31 Mart 2007 tarihinde 5'e karşı 6 oyla "suç oluşmadığından" Hüsamettin Özkan'ı beraat ettirdi. Kızı Didem Özkan 2006 yılında İş insanı Turgay Ciner ile evlenmiştir.

Kaynakça

1950 doğumlular
İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisinde öğrenim görenler
Develi doğumlular
TBMM 19. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 20. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 21. dönem İstanbul milletvekilleri
Yüce Divan'da yargılanan siyasetçiler ve bürokratlar
TBMM Demokratik Sol Parti Grup Başkanvekilleri
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler
Pertevniyal Lisesinde öğrenim görenler
Bülent Ecevit

Hüsamettin Özkan


Spomenik Martinu Kukučínu je brončani kip slovačkog pisca i dramaturga Martina Kukučína. Izradio ga je hrvatski kipar Ivan Meštrović, odnosno dvije kopije. Prva se nalazi u slovačkoj prijestolnici Bratislavi a druga pokraj knjižnice američkog sveučilišta Oregon State University gdje je postavljena 1977. godine. Sam spomenik prikazuje Kukučína kako prekriženih nogu čita otvorenu knjigu.

Dimenzije ovog brončanog kipa su 2 m x 0,91 m x 1,6 m te se nalazi na betonskoj podlozi. Sama instalacija uključuje ploču s natpisom o informacijama o Kukučínu i Meštroviću.

Vidjeti također
Ivan Meštrović

Izvori

Skulpture Ivana Meštrovića

Spomenik Martinu Kukučínu


لو وغارون  هي محافظة تقع في جنوب غرب فرنسا، وتمت تسميتها على نهري لو وغارون.

معرض صور

مراجع

أقاليم آكيتين الجديدة
تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1790
لوغارون

لوت وغارون (إقليم فرنسي)


65698 Emmarochelle este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
65698 Emmarochelle este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Andrew Lowe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,59 ua, o excentricitate de 0,34 și o înclinație de 5,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 65001-66000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

65698 Emmarochelle


Gwacheon (en coreano:과천시, Romanización revisada:gwacheonsi) es una ciudad en la provincia de Gyeonggi al norte de la república de Corea del Sur. Está ubicada al sur de Seúl a unos 20 km. Su área es de 35.8 km² y su población total es de 72 mil (2010).

Administración
La ciudad de Gwacheon se divide en 6 distritos (dong).
 Jung-angdong (중앙동)
 Galhyeondong (갈현동)
 Byeol-yangdong (별양동)
 Bulimdong (부림동)
 Gwacheondong (과천동)
 Mun-wondong (문원동)

Símbolos
 Árbol. el castaño.
 Flor. la azalea real.
 Ave. la paloma.
 Animal. el caballo.

Ciudades hermanas
 Airdrie, Canadá.
 Nanning, China.
 Shirahama, Japón.
 Burlington, EE. UU.

Referencias
Kim Seok-jin

Enlaces externos
Gwacheon.com

Localidades de Gyeonggi

Gwacheon


Alaca yunus (Cephalorhynchus commersonii), yunusgiller (Delphinidae) familyasından Cephalorhynchus cinsindeki dört yunus türünden biri.

Bu yunus türü coğrafi olarak iki ayrı bölgede bulunmaktadır:
 Güney Amerika'nın güney ucunda Ateş Toprakları ve Falkland Adaları civarında ve
 Hint Okyanusu'nun güney kısmında Kerguelen Adaları yakınlarında.

Yunusun bilimsel adı Macellan Boğazı'ndan geçerken bu yunusları gözlemleyen ve ilk defa 1767'de tanımlayan Philibert Commerson'un anısına verilmiştir.

Fiziksel tanımlama
Alaca yunus çok belirgin bir vücut rengine sahiptir. Başı, sırt yüzgeci, ve kuyruğu siyah, boğazı ve gövdesi ise beyazdır. İki renk arasındaki geçiş oldukça keskin hatlarla belirlenmiştir. Boyut ve biçim olarak oldukça tıknaz yapıdadır ve yaklaşık 1,5 metreye kadar büyür. Dış görünüşü ile yunustan çok muturlara benzese de davranış itibarıyla tipik bir yunustur. Ön tarafı uzun ve dik olan sırt yüzgecinin ucu kıvrıktır. Arka tarafı içbükeydir ama yarım ay şeklinde değildir. Kuyruğun ortasında bir çentik bulunur. Yunusun ağzı dışa doğru çıkıntılı değildir.

Dişiler altı ile dokuz yıl içinde doğurganlığa erişir. Erkekler de cinsel olgunluğa aynı yaşlarda erişir. İlkbahar ve yazın olan çiftleşmenin ardından on bir aylık hamilelik dönemi sonunda yavrular doğar. Bilinen en yaşlı alaca yunus 18 yaşında ölmüştür.

Popülasyon ve dağılım
Alaca yunus türü iki bölgede bulunur. Daha büyük bir popülasyon Arjantin'in çeşitli koy ve körfezlerinde, Macellan Boğazı'nda ve Falkland Adaları yakınında bulunur. 1950'lerde ortaya çıkarılan ikinci bir popülasyon en yakın kuzenlerine 8.000 km doğusunda Kerguelen Adaları'nın yakınında yaşar. Alaca yunus sığ suları tercih eder. Sayıları tam olarak bilinmese de yerel olarak sıradan türler arasında sayılmaktadır. 1984'te yapılan bir çalışma sonucunda MAcellan Boğazı'nda 3.400 bireyin olduğu tahmin edilmiştir.

Davranış
Alaca yunus oldukça hareketlidir. Çok sık olarak yüzeyde hızlıca yüzerken ya da suyun dışına sıçrarken gözlemlenir. Yüzerken kendi etrafında hızlıca döner ve kıyıya yakın olduklarında kırılan dalgalarda sörf yapar. Hızlı giden teknelerin baş dalgalarında ve teknelerin arkasında yüzer.

Bu yunus sahil ve derin deniz balıkları ile mürekkep balığından oluşan bir beslenmeye sahiptir. Güney Amerika'da bulunanlar ayrıca kabuklu deniz hayvanları da yer.

Koruma
IUCN Kırmızı Liste'sinde alaca yunusu "eksik bilgi" sınıfında listeler. Yunusun kıyıya yakın yaşaması balık ağlarına takılarak ölmesine neden olmaktadır. 1970'lerde ve 1980'lerde Arjantinli ve Şilili balıkçılar alaca yunusu yengeç yemi olarak avlıyordu. Bu uygulama şu an azalmıştır.

Notlar

 National Audubon Society: Guide to Marine Mammals of the World ISBN 0-375-41141-0
 Encyclopedia of Marine Mammals ISBN 0-12-551340-2

Durumu belirsiz hayvanlar
Yunusgiller
Atlas Okyanusu'ndaki balinalar
1767'de tanımlanan omurgalılar

Alaca yunus


Haela Hunt-Hendrix, née le  à New York, est une musicienne, compositrice et philosophe américaine.

Elle est surtout connue pour son travail en tant que fondatrice, chanteuse et guitariste du groupe de black metal Liturgy.

Biographie

Vie privée
Haela Hunt-Hendrix est née en 1985 à New York. Elle est l'enfant des auteurs Helen LaKelly Hunt et Harville Hendrix. Son grand-père est le magnat du pétrole Haroldson Lafayette Hunt, Jr.. Hunt-Hendrix grandit au Nouveau-Mexique, dans le New Jersey et à Brooklyn, à New York.

En mai 2020, Hunt-Hendrix s'est révélée transgenre dans une publication Instagram, écrivant : .

Carrière
Hunt-Hendrix forme Liturgy en tant que projet solo alors qu'elle fréquente l'Université Columbia à New York. En 2008, Hunt-Hendrix sort l'EP Immortal Life sous le nom de Liturgy. Le groupe forme alors un quatuor avec Bernard Gann (guitare), Greg Fox (batterie) et Tyler Dusenbury (basse). Liturgy sort son premier album, Renihilation, en 2009. Peu de temps après, Hunt-Hendrix publie le traité philosophique Transcendental Black Metal: A Vision of Apocalyptic Humanism dans le cadre du symposium Hideous Gnosis Black Metal. Les deuxième et troisième albums de Liturgy, Aesthethica (2011) et The Ark Work (2015), sortent chez le label Thrill Jockey Records. Malgré le succès critique d'Aesthetica Hunt-Hendrix déclare dans une interview avec Pitchfork que .

En novembre 2019, Liturgy propose son quatrième album studio, Haqq. L'album dévoile une nouvelle formation, comprenant les membres originaux que sont Hunt-Hendrix et Gann et rejoint par Tia Vincent-Clark (basse) et Leo Didkovsky (batterie). Sur cet album, la formation est accompagnée d'un ensemble comprenant une harpe, un hichiriki, un piano, un ryuteki, un vibraphone, de la voix et des cordes assorties. Hunt-Hendrix commence également à publier une série de vidéos expliquant le système philosophique qui a inspiré l'album. Elle est aussi représentée sur la couverture.

Le 20 novembre 2020, Liturgy sort son cinquième album studio complet, Origin of the Alimonies. La sortie est accompagnée de l'annonce d'un film d'opéra écrit, tourné, édité par et mettant en vedette Hunt-Hendrix. Comme pour les versions précédentes de Liturgy, Origin of the Alimonies fait partie du cadre philosophique et mythologique plus large de Hunt-Hendrix. L'opéra . Hunt-Hendrix lance une version antérieure de l'opéra vidéo au National Sawdust, en octobre 2018.

En 2005, le projet parallèle de Hunt-Hendrix, The Birthday Boyz, sort son premier album, The Bro Cycle. A la suite de cela, Hunt-Hendrix collabore avec le guitariste de Krallice, Collin Marston, ainsi qu'avec les anciens membres du groupe Birthday Boyz, Greg Smith et Jeff Bobula. Ensemble, ils forment Survival, qui sort son premier album éponyme en 2013.

En 2016, Hunt-Hendrix sort un album électronique intitulé New Introductory Lectures on the System of Transcendental Qabala, sous le nom d'artiste Kel Valhaal. Hunt-Hendrix décrit l'album comme combinant des éléments de musique classique, de musique électronique, de rap et de metal, ainsi que comme œuvrant afin .

En septembre 2019, Hunt-Hendrix sort le single Seraphim avec le groupe de , Ideal.

Philosophie

Dans le traité Transcendental Black Metal: A Vision of Apocalyptic Humanism, Hunt-Hendrix introduit le concept, le caractère et la technique du black metal transcendantal, un clivage affirmatif du genre marqué par le burst beat. Alors qu'un  manque d'articulation et de portée, le battement en rafale est défini par . Il est démontré que ces caractéristiques stylistiques reflètent les valeurs du matérialisme transcendantal incarnées dans le Transcendental Black Metal.

Hunt-Hendrix trace une généalogie du metal comme ayant suivi une trajectoire téléologique vers une intensité maximale, ici appelée . Le genre est marqué par une satisfaction de sa brutalité, de son agressivité musculaire et de sa puissance destructrice. Mais cela génère aussi une inévitable insatisfaction lorsqu'aucune expression d'intensité ne peut atteindre la « plénitude absolue » du Vide Haptique. L'introduction de nouveaux sous-genres, dit Hunt-Hendrix, n'a pas été une , mais plutôt une progression de réponses de plus en plus intensifiées à ce sentiment d'inadéquation.

La tradition scandinave et norvégienne largement considérée comme les racines de l'USBM (black metal américain) ici appelé « Hyperborean Black Metal », est identifié comme « l'aboutissement de l'histoire du metal extrême ». L'échec de cet aboutissement – et la justification de la « rupture décisive avec la tradition européenne » du TBM – est qu'un royaume de « plénitude absolue » n'a pas de place pour les oscillations de la vie (cette équivalence entre la totalité et la mort est figurée dans le langage du Haptic Void, terme désignant l'intensité maximale qui signifie simultanément le néant). Le black metal hyperboréen exécute cette stase-de-plenum dans la technique percussive du blast beat : .

Le black metal transcendantal est décrit comme une nouvelle relation au vide haptique et au dépassement du black metal hyperboréen. Au lieu d'embrasser le nihilisme, le black metal transcendantal est une . La technique déterminante du black metal transcendantal est le burst beat, qui représente un arc d'intensité. Contrairement au blast beat statique et infini, le burst beat est fini et dynamique. Il accélère et décélère aussi bien qu'il démarre ou s'arrête brusquement, ne laissant jamais un tempo statique. . Le black metal transcendantal reconnaît ainsi le vide haptique mais accepte qu'il ne soit pas atteint, remplaçant le nihilisme par l'affirmation.

Haela Hunt-Hendrix élargit sa philosophie à travers d'autres publications, albums ainsi que sa série en cours sur YouTube.

Notes et références

Liens externes

Compositeur américain d'opéra
Chanteuse américaine de heavy metal
Guitariste américain de heavy metal
Compositrice d'opéra
Compositrice américaine
Étudiant de l'université Columbia
Naissance en janvier 1985
Naissance à New York
Chanteuse trans

Haela Hunt-Hendrix