كولوفون (باليونانية القديمة: Κολοφών) كانت مدينة قديمة في إيونيا. تأسست حول مطلع الألفية الأولى قبل الميلاد، ويرجح أنها من إحدى أقدم المدن الإثني عشر التابعة للرابطة الأيونية. في العصور القديمة كانت تقع بين ليبيدوس (تبعد 120 ستاديون إلى الغرب) وإفسوس (تبعد 70 ستاديون إلى الجنوب). اليوم يمكن العثور على أنقاض المدينة إلى الجنوب من بلدة دغيريمينديري فيف في منطقة مندريس في محافظة إزمير في تركيا. أتي اسم المدينة من كلمة «القمة» باليونانية.

التاريخ

وفقا لكتابات أبولودوروس وبروكلوس، توفي العراف الأسطوري كالخاس في كولوفون بعد نهاية حرب طروادة، بينما يذكر سترابون أنه توفي في كلاروس القريبة، والتي أصبحت فيما بعد مركز عبادة في إقليم كولوفون. وقال له كاهن أنه سيموت عندما يلتقي بعراف أفضل منه. عاد كالخاس والأبطال الآخرون إلى أوطانهم من طروادة، وقابل عرافا يدعى موبسوس في كولوفون، وتنافس الاثنان في العرافة. لم يتمكن كالخاس من مجاراة مهارات موبسوس في العرافة، كونه ابن أبولو ومانتو، فمات بعدها.

في الحكايات القديمة اليونانية، قام اثنين من أبناء كودروس ملك أثينا بإنشاء مستعمرة هناك. وكانت مسقط رأس الفيلسوف كزينوفانيس والشعراء أنطيماخوس وميمنيرموس.

كانت كولوفون هي أقوى المدن الأيونية واشتهرت بقوة فرسانها وبذخ حياة سكانها، إلى أن احتلها غيغس ملك ليديا في القرن السابع قبل الميلاد. ثم انحدرت كولوفون وارتفع نجم إفسوس المجاورة وكذلك ميليتوس بقوتها البحرية.

بعد وفاة الإسكندر الأكبر، طرد بيرديكاس المستوطنين الأثينيين في ساموس إلى كولوفون، بما في ذلك عائلة إبيقور، الذي انضم إليهم هناك بعد الانتهاء من خدمته العسكرية.

في القرن الثالث قبل الميلاد، تم تدمير المدينة من قبل ليسيماخوس – وهو ضابط مقدوني وأحد ملوك طوائف الإسكندر، والذي أصبح فيما بعد ملك تراقية وآسيا والصغرى (306 قبل الميلاد)، خلال نفس الحقبة كاد يدمر مدينة ليبيدوس الأيونية المجاورة، وأجلى سكانها بالقوة.

كانت مستوطنة نوتيوم هي ميناء المدينة، وتقع قربها قرية كلاروس، مع معبدها الشهير للإله أبولو، حيث تنافست كالخاس مع موبسوس.

لم تتعافى كولوفون بعد غزو ليسيماخوس، على خلاف ليبيدوس، وفقد أهميتها في العصر الروماني. انتقل الاسم إلى موقع قرية ميناء نوتيوم، واختفى الاسم الأخير ما بين الحرب البيلوبونيسية وفترة شيشرون (من أواخر القرن الخامس قبل الميلاد إلى القرن الأول قبل الميلاد).

بالإضافة إلى ذلك، ذكر بعض المؤرخين أن المدينة قد تكون موطن هوميروس أو مسقط رأسه، باعتبارها موقعًا مهمًا على البر الرئيسي. كما أدرجها لوقيان في كتابه «التاريخ الحقيقي» كمكان ميلاد محتمل لهوميروس مع جزيرة خيوس ومدينة سميرنا، رغم أن هوميروس (كما ذكرل لوقيان) زعم أنه من بابل.

الأسقفية

ذكرت الكتابات المسيحية الأولى أن أول أسقف على كولوفون كان سوسثينيس (الأعمال 18:17 والكورنثيين 1:1) أو تيخيكوس (تيطس 3:12)، لكن الأسقفين الوحيدين اللذان تم توثيقهما تاريخيا هما يولاليوس (أو يوثاليوس) الذي كان حاضرا في مجمع أفسس عام 431 م، وألكساندر الذي تم تمثيله في مجمع خلقيدونية عام 451 م ولم يحضر شخصيا.

ظلت كولوفون مدرجة في سجلات الأساقفة الكاثوليكية حتى القرن الثاني عشر أو الثالث عشر كامتداد لإفسوس، عاصمة مقاطعة آسيا الرومانية.

لم تعد مدرجة في قائمة الأسقفيات الكاثوليكية، وهي اليوم مدرجة من قبل الكنيسة الكاثوليكية كمجلس اسمي.

مصادر

 هذه المقالة تضم معلومات مترجمة من دائرة المعارف الكاثوليكية عام 1913، وهي ضمن إطار الملكية العامة

 Loeb Classical Library, vol. 3/8 of Lucian's works, with facing Greek text
 Works of Lucian of Samostata at sacred-texts.com
 Herodotus Project: Colophon
 'The Rise of the Greeks' - Michael Grant (Guild Publishing) 1987 - pages 159, 345.

أعضاء الاتحاد الديلي
أماكن مأهولة أسست في الألفية الثانية قبل الميلاد
أماكن مأهولة سابقا في تركيا
تاريخ محافظة إزمير
جغرافيا محافظة إزمير
مدن اليونان القديم
مواقع أثرية في تركيا
مواقع إغريقية في تركيا

كولوفون (مدينة)


ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය ශ්‍රී ලංකාවට හඳුන්වා දීමට පෙර පැවති වෛද්‍ය ක්‍රමය වූයේ පාරම්පරිකව පැවත ආ "දේශීය චිකිත්සාව" හෙවත් සිංහල වෙදකමයි. ශ්‍රී ලංකාව වෙත බුදු දහම සම්ප්‍රාප්ත වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ආයුර්වේදයද දායාද විය. ආයුර්වේදය  ශ්‍රී ලංකාවට ලැබුනේ අවුරුදු තුන්දහසකටත් අධික කාලයක් තිස්සේ එය වැඩී වර්ධනය වූ ඉන්දියාව වෙතිනි.කෙසේ නමුත් වර්තමානයේ ශ්‍රී ලංකාවේ ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය උතුරු ඉන්දීය ආයුර්වේද වෛද්‍ය සම්ප්‍රදාය, දකුණු ඉන්දීය සිද්ධ වෛද්‍ය සම්ප්‍රදාය, අරාබි යුනානි  වෛද්‍ය සම්ප්‍රදාය, සහ ශ්‍රී ලංකාවේ  පාරම්පරික දේශීය චිකිත්සා ක්‍රමය යන සියල්ලෙහි සංකලනයක් ලෙසින් පවතින්නකි. එසේ වුවද ශ්‍රී ලංකාව ස්වකීය ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය ආවේනික සම්ප්‍රදායක් තුළ පවත්වා ගෙන යන අනන්‍ය වෛද්‍ය විද්‍යාවක් ලෙස පිළිගෙන තිබේ.

ආයුර්වේදය යන්නෙහි අදහස
ආයුෂ පවත්වා ගෙන යාමේ විද්‍යාව යනු ආයුර්වේදය යන්නෙහි අදහසයි. ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය නිවාරණය පදනම් කර ගත්තකි. එහි ප්‍රතිකාර ක්‍රම මෙන්ම ඇවතුම් - පැවතුම් ක්‍රම හා වත් පිළිවෙත් ද පවතී. හුදෙක් රෝගයකට ප්‍රතිකාර කිරීමට වඩා රෝගයන්ට ගොදුරු නොවන පරිදි කායික - මානසික දෙ අංශයෙන්ම සුවදායී සෞඛ්‍යමත් ජීවිතයක් පවත්වා ගෙන යාම ආයුර්වේදය මගින් අදහස් කෙරේ.
आयु़्रश्मिन्  विद्य  तेनेनवा  आयुर्  विन्दतिति  आयुर्वेद:
ආයුෂ පිළිබද ඉගැන්වන බැව්න් ආයුර්වෙදය නම් වේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය පිළිබඳ මූලාශ්‍ර
ඓතිහාසික ග්‍රන්ථ හා පුරා විද්‍යාත්මක සාධක යනාදිය ඉපැරණි ශ්‍රී ලංකාවේ දියුණු,ව්‍යාප්ත එමෙන්ම විධිමත් ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමයක් පැවති බව සනාථ කරයි.

ඓතිහාසික ග්‍රන්ථ - මහාවංශය
ආරෝග්‍යශාලා ඉදිකිරීම, ඖෂධ හා ආහාර පාන වැනි දෑ සම්පාදනය කිරීම පිළිබඳ ව මහාවංශයෙහි තොරතුරු දැක්වේ.

පුරාවිද්‍යාත්මක සාධක

සිංහල ශිලා ලේඛන

මුල් කාලීන බ්‍රාහ්මී ශිලා ලේඛන වල මේ පිළිබඳ ව සඳහන් නොවේ. නමුත් සෞඛ්‍යාරක්ෂාව පවත්වා ගෙන යාම,නිරෝගී සම්පත ආදී කරුණු පිළිබඳ ව මෙන්ම ආරෝග්‍යශාලා පිහිටුවීම හා සම්බන්ධ කරුණු ද සිංහල ශිලා ලේඛන මගින් දක්වයි.

උදාහරණ

මැදිරිගිරිය ආරාම සංකීර්ණයේ පිහිටි ආරෝග්‍යශාලාව සම්බන්ධ නීති රීති දක්වන vi මිහිඳු රජුගේ මැදිරිගිරිය පුවරු ලිපිය

iv වන දප්පුල රජු විසින් ප්‍රධාන වෛද්‍යවරයෙකු වෙත ගම්වරයක් ප්‍රදානය කිරීම පිළිබඳ ව දැක්වෙන දෙවන දොරබාවිල ටැම් ලිපිය

පැරණි ආරෝග්‍යශාලාවන්හි සහ වෛද්‍ය මෙවලම් හා උපකරණ වල නටඹුන්
මිහින්තලේ,මැදිරිගිරිය,ආළාහණ පිරිවෙණ, ආදී ස්ථාන වලින් මෙම නෂ්ටාවශේෂ හමුවී තිබේ.

ආරෝග්‍යශාලා
මහාවංශය දක්වන පරිදි ශ්‍රී ලංකාවේ ආරෝග්‍යශාලා ඉදි කිරීම ක්‍රි.පූ.4 වන සියවසේ පණ්ඩුකාභය රජ සමය තරම් ඈත අතීතයකට දිවෙයි. ආරෝග්‍යශාලා ඉදි කිරීම පිළිබඳ අදහස පැහැදිලිවම බෞද්ධ සංකල්පයකි. මිහින්තලේ ආරාම සංකීර්ණයෙහි පිහිටුවා තිබූ ආරෝග්‍යශාලාවෙහි නටඹුන් වලට අනුව එය ලෝකයේ ප්‍රථම විධිමත් ආරෝග්‍යශාලාව වන බවට විශ්වාස කරයි. ශ්‍රී ලංකාවේ ආරෝග්‍යශාලා පිළිබඳ තොරතුරු ලබා ගත හැකි වැදගත්ම මූලාශ්‍රය වන්නේ මහාවංශයයි.
පැරණි ශ්‍රී ලංකාවේ ආරෝග්‍යශාලා
1.ගෘහස්ථයන් සඳහා වන ආරෝග්‍යශාලා

2.ආරාමිකයන් සඳහා වන ආරෝග්‍යශාලා
වශයෙන් දෙවර්ගයක් යටතේ හඳුනා ගත හැකිය. මහාවංශයෙහි තොරතුරු දක්වන්නේ ගෘහස්ථයන් සඳහා වන ආරෝග්‍යශාලා පිහිටුවීම සම්බන්ධයෙන් පමණි. ආරාමිකයන් සඳහා ඉදි කළ ආරෝග්‍යශාලා පිළිබඳ තොරතුරු ටැම් ලිපි ආදී ශිලා ලේඛන මගින් ද අනුරාධපුර, පොළෙනේනරුව වැනි ප්‍රදේශයන් වලින් හමුවූ නටඹුන් මගින් ද හෙළිදරව් වේ.

ගෘහස්ථයන් සඳහා වන ආරෝග්‍යශාලා
රටේ ප්‍රධාන පුරවැසියා වූ රජුගේ මාළිඟාවට යාව "බෙහෙත් ගේ " නමින් ස්ථිර වෛද්‍යාගාරයක් පිහිටුවා තිබිණි. මේ පිළිවෙත මහනුවර රාජධානි සමය වන තුරු පැවතිණි.
පොදු ජනතාවගේ ප්‍රයේජනය පිණිස ආරෝග්‍යශාලා  පිහිටුවීම රාජානුග්‍රහය මත සිදුවිය. ඒවා රෝගීන්ට නැවතී ප්‍රතිකාර ලැබීමට සුදුසු පරිදි සැළසුම් කර තිබිණි. එනම් නැවතී සිටීම පිණිස සාදන ලද්දේ යයි සැළකෙන කුටි වටේට මැද මිදුලක් හා ඊට යාබද ව පිහිටි පොදු පහසුකම් සහිත කාමර වලින් වටවූ දෙවන මිදුලක් ලෙස සැළසුම් කර ඇත.
විශේෂ සේවා ආරෝග්‍යශාලා ගණනාවක් ද පැරණි ශ්‍රී ලංකාවෙහි ඉදිකොට තිබිණි.මින් බොහොමයක් ඉදිකොට තිබුණේ අනුරාධපුර නගරයේය.
බුද්ධදාස රජු	(ක්‍රි.ව. 362-409)
ධාතුසේන රජු	(ක්‍රි.ව. 460-478)
ii උපතිස්ස රජු	(ක්‍රි.ව. 522-524)
i උදය රජ		(ක්‍රි.ව. 790-792)
යන රජවරුන් ආබාධිත සහ කොර තැනැත්තන් සඳහා රෝහල් පිහිටුවා තිබේ.
බුද්ධදාස
ii උපතිස්ස යන රජවරුන් අන්ධ තැනැත්තන් සඳහා විශේෂ රෝහල් පිහිටුවා තිබේ.
මුල්ම මාතෘ නිවාසය ඉදිකරන ලද්දේ ii උපතිස්ස රජු විසිනැයි සෙල් ලිපියක සඳහන් වේ.

ආරාමිකයන් සඳහා වන ආරෝග්‍යශාලා
අනුරාධපුර, පොළොන්නරුව යන නගර ආශ්‍රිතව භික්ෂුන් වහන්සේ දෙදහසකට පමණ වාසය කළ හැකි ආරාම සංකීර්ණ පිහිටුවා තිබූ අතර ඒවායේ ආරෝග්‍යශාලා ද ඉදි කර තිබිණ. පැරණි ආරෝග්‍යශාලා වල නටඹුන් මෙතෙක් මතු කර ගැනීමට හැකිවී ඇත්තේ මිහින්තලේ,මැදිරිගිරිය,ආළාහණ පිරිවෙණ, ආදී  ආරාම භූමි ප්‍රදේශ වලින් පමණි. මේ ස්ථාන වල තිබී සෙල් මුවා(ගලින් කරන ලද) බෙහෙත් ඔරු සහ වෛද්‍ය උපකරණ හමුවී තිබේ. මීට අමතරව මැදිරිගිරිය ආරාම සංකීර්ණයේ පිහිටි ආරෝග්‍යශාලාව සම්බන්ධ නීති රීති දක්වන සෙල් ලිපියක් ද එම භූමි ප්‍රදේශයෙන් හමු වී තිබේ.

බෙහෙත් ඔරු සහ වෛද්‍ය උපකරණ
බෙහෙත් ඔරුව පැරණි වෛද්‍ය ක්‍රමයේ අපූර්ව නිර්මාණයකි. බෙහෙත් ඔරුවක් මුල් වරට සොයා ගත්තේ ඉතිහාසඥ එච්. සී. පී.බෙල් මහතා විසිනි. ඒ 1886 දී ථූපාරාම විහාර භූමිය ආශ්‍රිත නටඹුන් වලිනි.
එහිදී ඖෂධීය දියර බෙහෙත් ඔරුවෙහි බහා ඒ මත රෝගී පුද්ගලයා ගිල්වා කරන ප්‍රතිකාර විධිය "අවගාහන කායික චිකිත්සාව" ලෙස හැඳින්වේ. අනුරාධපුර,මිහින්තලේ,මැදිරිගිරිය,දීඝවාපිය ආදී ස්ථාන වලින් මෙම බෙහෙත් ඔරු හමුවී තිබේ. ඒවා නව වන සියවස තරම් ඈත අතීතයකට හිමිකම් කියයි.
තවද බුද්ධඝෝෂ හිමියන් විසින් පස් වන සියවසේ දී සිංහලෙන් පාලි බසට පරිවර්තනය කරන ලද අටුවා ග්‍රන්ථයකට අනුව  උණු දිය පුරවන ලද භාජනයක රෝගියෙකු බස්සවා එම උණු දියෙන් තවා කරන චිකිත්සා ක්‍රමයක් ගැන සඳහන් වේ.  එනම් "නිමර්ජන චිකිත්සාව "ක්‍රි.පූ. 5 වන සියවස තරම් අතීතයේ සිට භාවිතා වී ඇත.
තනි ගල් කුට්ටියකින් නිර්මාණය කරන ලද බෙහෙත් ඔරුව වූකලී,ශරීරයේ හැඩය හා අනුරූප වන පරිදි හෑරීමෙන් සකස් කර ඇත.ඔසු දියර ෑපරිම ලෙස පිරිමසා ගැනීම සඳහා අවම ඔසු දියර ප්‍රමාණයක මුළු සිරුරම ගිල්විය හැකි පරිදි ඔරුවේ ඇතුළු පැත්ත සකස් කර තිබේ.
ශාක යුෂ,කිරි,ගිතෙල්,තෙල් වර්ග,විනාකිරි ආදිය යොදා ගනිමින් ඒ ඒ රෝගී තත්වයන්  අනුව වෙනස් සංයෝග වලින් යුතු ඖෂධීය දියරයන් තනාගෙන තිබේ.  මෙම චිකිත්සා ක්‍රමය චර්ම රෝග,වාත රක්තය,අර්ශස් සහ උණ වැනි රෝගී තත්ත්වයන් වලට ප්‍රතිකාර කිරීම සඳහා යොදා ගෙන තිබේ.
බෙහෙත් ඔරු වලට අමතරව බෙහෙත් ඇඹරුම් ගල්, ගලින් සහ වානේ වලින් සෑදු කතුරු හා පිහි වැනි ශල්‍ය වෛද්‍ය උපකරණද නටඹුන් අතර තිබී හමුවී ඇත.

ඖෂධ වර්ග සහ චිකිත්සා ක්‍රම

ආයුර්වේදයේ භාවිතා වන ඖෂධ වර්ග වැඩි ගණනක ම මූලාශ්‍රය වන්නේ ශාකමය කොටස් ය. ඖෂධීය වටිනාකමක් ඇති ශාකයක පංචාංගය (මුල්,කොළ,පොතු,මල්,ඵල ) ඇසුරින් ඔෂධ නිපදවා තිබේ. ඔසු පැන්,යුෂ,තෛල,බෙහෙත් ගුලි,කල්ක,ආසව,කෂාය,අරිෂ්ඨ ආදී වශයෙන් ආයුර්වේදයේ  ඖෂධ මාධ්‍යයන් භාවිතා වී තිබේ. ශාක ඖෂධ වලට අමතරව මී පැණි, සත්ව මූලාශ්‍ර වලින් නිපදවෙන ඖෂධ මෙන්ම විවිධ පාෂාණ වර්ගද ඖෂධ වශයෙන් භාවිතා කර තිබේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ද ඔසු උයන් පවත්වා ගෙන ගොස් ඇති අතර මෙරට නොවැඩෙන ඖෂධ වර්ග ආනයනය කර තිබේ. සාම්ප්‍රදායික වෛද්‍ය විද්‍යාව,චිකිත්සා ක්‍රම,ස්වස්ථතාව පවත්වා ගෙන යාමේ ක්‍රම,සහ ඖෂධ නිෂ්පාදනය සම්බන්ධ මධ්‍යස්ථානයක් තිබූ බව රිටිගල නටඹුන් ඇසුරින් පෙනේ.
චිකිත්සා ක්‍රම සළකා බලන විට ඖෂධ පානය කිරීම පමණක් නොව ඖෂධීය තෙල් ගැල්වීම,සම්බාහනය,නස්‍ය කිරීම,සැත්කම් ආදිය සිදු කර තිබේ. මීට අමතරව දෛනික ව්‍යායාම්,යෝග හා භාවනා ක්‍රම ද ආහාර චර්යාවන් ද ප්‍රතිකාර ක්‍රම සමඟ බැඳී පැවතිණි.

වෛද්‍යවරු
දුරාතීතයේ වෛද්‍යවරු සමාජයේ සම්භාවනාවට හා ගෞරවාදරයට පත් වෘත්තිකයන් ලෙස පිළිගෙන ඇත. සිංහල රජවරුන් අතර වෛද්‍යවරුන් ලෙසද කටයුතු කර ඇත්තාහ. මේ නිසාම "රජ කෙනෙකු විය නොහැකි නම් වෙදැදුරෙකු වන්න" යනුවෙන් කියමනක් සිංහලයන් අතර ප්‍රචලිතව පවතී.
බුද්ධදාස රජු (ක්‍රි.ව. 362-409) එසේ වෙදකම් කළ රජවරුන් අතර පුරෝගාමී වේ. ඔහු අති දක්ෂ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකි. "සාරාර්ථ සංග්‍රහය" නම් වෛද්‍ය ග්‍රන්ථය රචනා කළේ  එතුමාය. සතුන් ට පවා ඔහු වෙදකම් කර ඇත. vii වන අග්බෝ, මහා පරාක්‍රමබාහු වැනි රජවරුන්ද වෛද්‍යවරුන් ලෙස සේවය කර ඇත.  රජවරුන්ට අමතරව භික්ෂූන් වහන්සේලා ද වෛද්‍ය කර්මයෙහි නිරත වූහ. වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය ලබා දීමේ පුරෝගාමීන් වූයේද භික්ෂූන් වහන්සේය.

වෛද්‍ය ග්‍රන්ථ
වෛද්‍ය ග්‍රන්ථ ලිවීම සඳහා වැඩි වශයෙන් යොදා ගෙන තිබුනේ සංස්කෘත භාෂාවයි. මුල් කාලීන ව උගතුන්ගේ භාෂාවන් වූයේ ද පාලි සහ සංස්කෘත භාෂාවන්ය. මේ භාෂා දෙකෙහිම නිපුණත්වය ලැබූ බහුතරය වූ භික්ෂූන් වහන්සේ ලා විසින් වෛද්‍ය ග්‍රන්ථ ලියූ අතරම සංස්කෘත වෛද්‍ය ග්‍රන්ථ සිංහලයට පරිවර්තනය කර තිබේ.
මුල් කාලීනව ග්‍රන්ථකරණයට යොදා ගත්තේ තල් පත් ඉරු වලින් තැනූ පුස්කොළ පොත්ය. ඒවායේ ලිවීම ඉතා දුෂ්කර සහ විශාල කාලයක් වැය වන්නක් වූ නිසා බොහෝ වෛද්‍යවරු දැනුම රැස් කර තබා ගත්තේ සිත් හි  ධාරණය කර ගැනීමෙනි. ගද්‍යයට වඩා පද්‍යය පහසුවෙන්  ධාරණය කර ගත හැකි වූ නිසා ඇතැම් වෛද්‍ය ක්‍රම සහ ඖෂධ වට්ටෝරු ආදිය පද්‍යයට නංවා මුඛ පරම්පරාගතව පවත්වා ගෙනැවිත්තිබේ. වර්තමානයේ දක්නට ලැබෙන පුස්කොළ පොත් වලින් බොහොමයක් ආයුර්වේද වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රය අළලා ලියනු ලැබ ඇති අතර ඒවා දෙවන ස්ථානය ගන්නේ ධර්මය සම්බන්ධයෙන් ලියැවී ඇති පුස්කොළ පොත් වලට පමණි.

වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය
වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රය ඉගෙනීම භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ සහ ප්‍රභූ පවුල් වල උපත ලැබූවන්ගේ වරප්‍රසාදයක් විය. පැරණි වෛද්‍ය අධ්‍යාපනයෙහි මුල් බිම වූයේ බෞද්ධ පන්සලයි. එසේම පැරණි පුස්කොළ පොත් එක් රැස් කර තිබුණේද එහිය.
වෛද්‍ය විද්‍යාව හැදෑරීමට අපේක්ෂා කරන්නන් විසින් එහි නිපුණ ආචාර්යවරයෙකු සොයා ගත යුතු විය. භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් හෝ ගිහි වෛද්‍යාචාර්යවරයෙක් ගුරුවරයා විය.ශිෂ්‍යයා තුළ වෛද්‍ය විද්‍යාව ඉගෙනීමෙහි ලා සහජ දක්ෂතාවයක් පැවතීම සහ ශිෂ්‍යයා කෙරේ ආචාර්යවරයා තුළ ගොඩ නැඟෙන විශ්වසනීයත්වය වෙදකම පිළිබඳ ශාස්ත්‍රය පවරා දීමේදී වැදගත් වශයෙන් සළකා තිබේ.
බොහෝ විට පන්සලේ හෝ වෙදැදුරුතුමාගේ නිවසේ හෝ වසර ගණනක් වෙසෙමින් ශාස්ත්‍රය හදාළ යුතු විය. නමුත් අද වන විට ආයුර්වේද වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය විශ්ව විද්‍යාල මට්ටමින් පුළුල් වී තිබේ.

ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය හා විදේශීන් ගේ බලපෑම
අනුරාධපුර සහ පොළොන්නරු රාජධානි සමයන් හි ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය ඉතා දියුණු මට්ටමක පැවතියද පොළොන්නරු රාජධානිය බිඳ වැටීමත් සමඟඉ එය පසුබෑමට ලක්විය. කෝට්ටේ යුගයෙහි දී පාරම්පරික ආයුර්වේද වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රය යම් පමණකින් හෝ නඟා සිටුවීමට උත්සාහ ගන්නා ලද්දේ 1707 දී රජකමට පත් නරේන්ද්‍රසිංහ රජු විසිනි. එතුමාගේ ආරාධනාව පරිදි වැලිවිට සරණංකර සඟරජ හිමිපාණන් විසින් " භේසජ්ජ මඤ්ජුසා" නම් පාලි වෛද්‍ය ග්‍රන්ථය සිංහලයට පරිවර්තනය කරන ලදි. සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ ශ්‍රී ලාංකීය ජනතාව සිය සෞඛ්‍යය පවත්වා ගෙන යාම සඳහා භාවිතා කළ ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය1505 දී පෘතුගීසින් ගේ ආක්‍රමණයත් සමඟ සැළකිය යුතු ලෙස අභියෝගයට ලක් විය. පෘතුගීසි පාලන සමයේ කොළඹ, යාපනය සහ මන්නාරම යන නගරයන්හි රෝහල් පිහිටුවන ලදි. ලන්දේසින් විසින් එක් එක් ආරෝග්‍යශාලාවට දේශීය වෛද්‍යවරයෙකු බැගින් පත්කරනු ලැබීය. ඒ ලන්දේසි වෛද්‍යවරයාට සහය වීම පිණිසය.
පෘතුගීසි හෝ ලන්දේසි මෙන් නොව බ්‍රිතාන්‍ය පාලකයෝ රට වැසියාට සෞඛ්‍ය සේවා සැපයීම සම්බන්ධයෙන් උනන්දුවක් දැක්වූහ. මේ කාලයේ විවිධ වසංගත රෝග පැගිර යාම සුලභ කරුණක් විය. ඒ නිසා ගම් මට්ටමින් ජංගම බෙහෙත් ශාලා පිහිටුවීමට බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයෝ පියවර ගත් අතර බටහිර වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ක්‍රම ප්‍රචලිත කරවූහ. 1858දී මහජන සෞඛ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව පිහිටු වූ බ්‍රිතාන්‍ය පාලකයෝ බටහිර වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ක්‍රමය රජයේ වෛද්‍ය ක්‍රමය ලෙස දියුණු කළහ. මේ නිසා රට වැසියන් ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය වෙතින් ඈත් වීමට පටන් ගත්හ.

ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය
ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමානයේ පවා පුළුල් වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වන්නේ බටහිර වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ක්‍රමයයි. නමුත් ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමයේ ද නව පිබිදීමක් දක්නට ඇත. විශෞෂයෙන් ශ්‍රී ලංකාව සංචාරකයන ආකර්ෂණය කරන තෝතැන්නක් බවට පත් වීමට ශ්‍රී ලංකාවේ දේශීය වෛද්‍ය ක්‍රමය හේතු වී තිබේ. ඒ හැර ශ්‍රී ලාංකිකයන් ද පෙරට වඩා වැඩි උනන්දුවක් ආයුර්වේද ප්‍රතිකාර ක්‍රම සහ වත් පිළිවෛත් කෙරේ දක්වති.
වර්තමානයේ ආයුර්වේද වෛද්‍ය  වෘත්තිකයන් පුහුණු කිරීම විවිධ ආකාරයෙන් සිදුවේ. ඇතැම් විට බටහිර වෛද්‍ය සම්ප්‍රදායයන් අනුව ද වෛද්‍යවරු සහ හෙදියන් පුහුණු කෙරෙති. දේශීය වෛද්‍ය අමාත්‍යාංශයත් ඒ යටතේ පිහිටුවා ඇති ආයුර්වේද දෙපාර්තමේන්තුවත් ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය සංවර්ධනය කිරීම හා ව්‍යාප්ත කිරීමෙහි ලා ප්‍රධාන කාර්යයක් ඉටු කරයි.
ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය ඉගැන්වීම හා පුහුණු කිරීම විධිමත් අන්දමින් සිදු කෙරේ. ආයුර්වේද වෛද්‍ය වෘත්තිකයන් ලියාපදිංචි කිරීම මගින් පිළිගැනීමක්,ප්‍රමිතියක් සහ ආරක්ෂණයක් සපයා ඇත. 1961 අංක 31 ආයුර්වේද පනත යටතේ ආයුර්වේද වෛද්‍ය සභාව පිහිටුවා ඇති අතර එමගින් සහ පනත මගින් දක්වන සුදුසුකම් සපුරාලන තැනැත්තන් වෛද්‍ය වෘත්තිකයන් ලෙස ලියාපදිංචි කෙරෙනු ලැබේ. එසේ ලියාපදිංචිය ලබා ගත් වෛද්‍යවරුන්ට පමණක් "වෛද්‍යාචාර්ය" යන නාමය භාවිතා කිරීමට අවසර තිබේ. ආයුර්වේද වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය උපාධි මට්ටමින් පිළිගැනීම දේශීය වෛද්‍ය විද්‍යායතනය මගින් සහ ආයුර්වේද වෛද්‍ය සභාව මගින් සිදු කරයි. ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයට අනුබද්ධ දේශිය වෛද්‍ය විද්‍යාතනය හා කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයට අනුබද්ධ ගම්පහ වික්‍රමාරච්චි විද්‍යායතනය ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය සහ යුනානි වෛද්‍ය ක්‍රමය පිළිබඳ උපාධි පාඨමාලා පවත්වා ගෙන යයි.

පින්තූර ගැලරිය

මේවාත් බලන්න
 ආයුර්වේදය
 සිංහල වෙදකම

මූලාශ්‍ර
අපේ සංස්කෘතික උරුමය. ද්වීතීය කාණ්ඩය,සංස්කෘතික හා ආගමික කටයුතු අමාත්‍යාංශය.1998

අඩවියෙන් පිටත පිටු
 Department of Ayurveda

ආයුර්වේදය
භෙ සජ්ජ්‍ය මංජුසාව

ශ්‍රී ලංකාවේ සාම්ප්‍රදායික වෛද්‍යක්‍රම


Rigspræsidentpaladset (tysk Reichspräsidentenpalais) var fra 1919 til 1934 den tyske rigspræsidents embedsbolig. Bygningen lå på Wilhelmstrasse 73. Rigspræsidentpaladset var bolig for Friedrich Ebert (1919–1925) og Paul von Hindenburg (1925–1934).

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Berlin
Forsvundne bygninger, konstruktioner og anlæg

Rigspræsidentpaladset


A eleição municipal de Cabo de Santo Agostinho em 2008 ocorreu no dia 5 de outubro do mesmo ano com o objetivo de escolher um prefeito e um vice-prefeito por meio do Voto Majoritário, junto a 12 vereadores por meio do Quociente Partidário para um mandato de quatro anos em seus respectivos cargos. O mandato iniciou-se no dia 1 de Janeiro de 2009 e finalizou-se no dia 1 de Janeiro de 2013. Foi calculado pelo Tribunal Regional Eleitoral de Pernambuco que, nesta eleição, o eleitorado apto foi composto por 133.605 votantes. Destes, 17.888 (13.39%) eleitores aptos não compareceram às urnas, de modo que 115.717 (86.61%) sufragistas foram capazes de validarem seus votos neste confronto eleitoral.

Resultados

Prefeito e Vice-Prefeito
No pleito à eleição da chapa composta por um prefeito e um vice-prefeito, concorreram 3 prefeitáveis, são eles: O então prefeito titular concorrendo à reeleição, Luiz Cabral de Oliveira Filho, que obteve 62.828 (60.44%) votos válidos; o então suplente à Deputado Estadual e agrônomo Heberte Lamarck Gomes da Silva, do PSDB, que obteve 40.851 (39.30%) votos válidos e o Advogado Antônio José Paiva Filho, que concorreu pelo PSOL e obteve 230 (0.22%) votos válidos.

Pondo em vista que um dos candidatos atingiu um quantitativo de votos maior que a metade dos votos válidos mais um, e, levando em conta que o eleitorado apto do município durante este pleito era menor que 200.000 eleitores, conclui-se que, durante este confronto eleitoral, não havia viabilidade legislativa, jurídica ou eleitoral para que houvesse um segundo turno entre as duas principais chapas.

Neste pleito, concorreria junto aos 3 candidatos o Advogado Morge Mirim Rodrigues da Silva, pelo PV, porém, o mesmo teve a sua candidatura indeferida pelo Tribunal Superior Eleitoral por não reunir as informações necessárias à sua candidatura.

A enorme e considerável diferença de votos entre os candidatos deste pleito justifica-se por meio da popularidade do então titular Luiz Cabral de Oliveira Filho, que foi reeleito e venceu em ambas as zonas eleitorais do município apesar da forte campanha do segundo colocado Heberte Lamarck Gomes da Silva, focada nos bairros mais povoados do Cabo de Santo Agostinho.

Vereadores Eleitos
No sufrágio à eleição de vereadores, disputaram 172 candidatos. Destes, 12 foram eleitos para administrar o município na câmara municipal. O TRE-PE contabilizou que, do comparecimento de 115.717 eleitores, 109.874 (94.95%) surtiram votos válidos, enquanto 3649 (3.15%) sufragistas deram votos brancos e 2.194 (1.90%) consagraram votos nulos.

Referências

Ver também

 Eleições municipais no Brasil em 2008

Cabo de Santo Agostinho
Política de Cabo de Santo Agostinho

Eleição municipal de Cabo de Santo Agostinho em 2008


Carski ratni muzej (engl. Imperial War Museum) predstavlja muzejski kompleks koji sadržava pet stalnih postava u tri britanska grada (Londonu, Manchesteru i Duxfordu) posvećenih Britanskom Carstvu tijekom Prvog svjetskog rata.

Cjelokupna zbirka sadržava oko 10,7 milijuna predmeta koji uključuje službene pisane i zvučne zapise, fotografije, snimke, vojne značke, isprave i druge memorabilije, umjetnička djela, vojnu opremu i vojna vozila.

Kompleks godišnje posjeti oko 2 milijuna posjetitelja.

Više puta tijekom povijesti muzej je mijenjao položaj, od Kristalne palače u londonskom Hyde parku preko Carskog instituta u Kesingtonu do Betlehemske vojne bolnice u Southwarku.

Vanjske poveznice
 Službene stranice

Londonski muzeji i galerije
Prvi svjetski rat

Carski ratni muzej


Joseph Ward Moore () a fost un scriitor american de literatură științifico-fantastică. Conform The Encyclopedia of Science Fiction, "a contribuit mai rar în acest domeniu, dar fiecare din cărțile sale au devenit cumva clasice."

Carieră
Moore a început să publice cu romanul  Breathe the Air Again (1942), despre ce a dus la Marea criză economică. Povestea prezintă mai multe puncte de vedere, cu Ward Moore însuși apărând ca personaj în roman.

Cea mai faimoasă lucrare a sa este romanul de istorie alternativă Bring the Jubilee (1953). Acest roman, narat de protagonistul Hodge Backmaker, spune povestea unei lumi în care sudiștii câștigă Războiul Civil American, lăsând nordul unionist în ruine.

Alte romane ale lui Moore  sunt Cloud By Day, în care un mare incendiu amenință un oraș din Topanga Canyon;
Greener Than You Think, un roman despre pirul gros care crește fără a mai putea fi oprit, amenințând umanitatea;
Joyleg (cu Avram Davidson) istorie alternativă în care Statul lui Franklin (Free Republic of Franklin) supraviețuiește și nu a dispărut în 1788 și
Caduceus Wild (cu Robert Bradford) despre o națiune condusă de medici.

Moore este cunoscut și pentru două povestiri postapocaliptice:  "Lot" (1953) și "Lot's Daughter" (1954) cu trimiteri către Biblie. Filmul Panic in Year Zero! (1962) s-a bazat (fără a menționa acest lucru) pe cele două povestiri. Povestea lui scurtă "Adjustment" a fost tipărită de mai multe ori, aceasta prezintă un om obișnuit care face ca mediul să se adapteze lui și să-i îndeplinească dorințele.

Lucrări scrise

Romane
 Greener Than You Think, 1947
 Bring the Jubilee, 1955
 Caduceus Wild, 1978

Povestiri
 Flying Dutchman, 1951
 Measure of a Man, 1953
 Lot, 1953
 Lot's Daughter, 1954
 Old Story, 1955
 Dominions Beyond, 1955
 The Mysterious Milkman of Bishop Street, 1955
 No Man Pursueth, 1956
 Adjustement, 1957
 The Fellow who married the Maxill Girl, 1959
 Rebel, 1962
 Frank Merriwell in the White House, 1973

Note

Legături externe
 Biography  at SciFi.com

  (under "Moore, Ward, 1903–", previous page of browse report)

Vezi și
Listă de autori de literatură științifico-fantastică

Nașteri în 1903
Decese în 1903
Autori americani
Scriitori americani de literatură științifico-fantastică

Ward Moore


Methiye, edebiyatta bir kimseyi veya bir şeyi övmek için yazılmış şiirlerdir. Methiyeler, genellikle padişahları, sadrazamları, devlet ileri gelenlerini ve din büyüklerini övmek için yazılan kasidelerdir. Ancak kaside şeklinden başka nazım şekilleri ile söylenmiş methiyeler de vardır.

Klasik Arap edebiyatında methiye
Arap Edebiyatında methiye şiirin en yaygın konularından birisidir. Câhiliye Dönemiyle birlikte methiye şiirleri söylenmeye başlanmıştır. Emevî Döneminin en meşhur methiye şairlerinden birisi aynı zamanda nakîdeleri ile de meşhur olan el-Ahtal'dır. Kadim bedevî geleneğini izleyen el-Ahtal'ın methiyeleri, konularını zamanının olaylarından alarak dönemin siyasi ittifak ve husumetlerini gözler önüne sermiş, bununla birlikte Câhiliye üslubunu korumuştur. Örneğin; halifelere nazmettiği methiyelerinin başlangıcında, tıpkı Câhiliye kasideleri gibi göç eden sevgilinin hatırası ile açılış yapmış, onların arda kalan izlerinden bahsetmiştir. Ayrıca kasidelerinde, uzun uzadıya yapılan deve tasvirlerini terk etmeme konusunda tutucu davranmış, bu bahsi neredeyse Câhiliye şairleri kadar uzun tutmuştur. el-Ahtal'ın aksine, Cerîr ve el-Farazdak, uzun deve tasvirleri yerine methettikleri kişilere yaptıkları yolculuğu ve onlara giderken karşılaştıkları zorlukları ele aldıkları rahîl bölümünü genişletmeyi tercih etmiştir. el-Buhturî, Abbasi döneminde yaşamış en meşhur methiyecilerden biridir.

Konuyla ilgili yayınlar
 Esat Ayyıldız, Klasik Arap Methiyelerinde Yaygın Şekilde Övülen Özellikler, Filoloji Alanında Teori ve Araştırmalar II, Ankara: Gece Kitaplığı, 2020. s.67-95.
 Esat Ayyıldız, el-Ahtal'ın Emevilere Methiyeleri , Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 2017, 57(2).
 Esat Ayyıldız, "Hassân b. Sâbit'in Methiyeleri". ICHES Uluslararası İnsani Bilimler ve Eğitim Bilimleri Kongresi. ed. Meriç Eraslan. 286-298. İzmir: Asos Yayınevi, 2019.
 Esat Ayyıldız, el-Mutenebbî'nin Seyfüddevle'ye Methiyeleri (Seyfiyyât) . BEÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi, 2020, 7 (2), 497-518 . DOI: 10.33460/beuifd.810283
Esat Ayyıldız, "el-Buhturî'nin Methiyeleri" , Bingöl Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 18 (Aralık 2021), 136-153. https://doi.org/10.34085/buifd.1011660

Kaynakça

Türlerine göre konuşmalar

Methiye


Clive Tanner, né le  à Londres en Angleterre et mort le , est un homme politique canadien. Il a été député au  et à l'Assemblée législative de la Colombie-Britannique.

Biographie
Clive Tanner est né dans le quartier londonien d'Edmonton en Angleterre le .

De 1970 à 1974, il a été membre du  pour la circonscription de . Il a également été ministre de la Santé. Après que le territoire du Yukon eut introduit les élections partisanes à la nouvelle Assemblée législative du Yukon en 1977, Clive Tanner s'est présenté comme candidat avec le Parti libéral du Yukon dans la circonscription de Whitehorse-Porter-Creek-Ouest lors des , mais il ne fut pas élu.

Par la suite, il déménagea à Sidney en Colombie-Britannique où il fut propriétaire de librairies ainsi qu'à Victoria. Il fut un candidat lors de la course à la chefferie du Parti libéral de la Colombie-Britannique en 1987, mais il se retira de la course.

De 1991 à 1996, il fut député à l'Assemblée législative de la Colombie-Britannique pour la circonscription de Saanich North and the Islands avec le Parti libéral de la Colombie-Britannique.

Résultats électoraux

Notes et références

Naissance en janvier 1934
Naissance à Edmonton (Londres)
Député à l'Assemblée législative du Yukon
Député du Parti libéral de la Colombie-Britannique
Décès à 88 ans
Décès en septembre 2022
Décès en Colombie-Britannique

Clive Tanner


Promaque est un personnage de l'Odyssée.

Il a fait partie des douze prétendants ayant tentés d'épouser Pénélope en l'absence d'Ulysse son mari.

Il fut tué par ce dernier lorsque celui-ci revint anonymement chez lui.

Références

Personnage de l'Odyssée

Promaque (prétendant)


An Alocasia perakensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Botting Hemsley. An Alocasia perakensis in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alocasia

Alocasia perakensis


Lars-Erik Torph (11. siječnja 1961. – 23. siječnja 1989.) bio je švedski je reli vozač koji je nastupao na utrkama svjetskog prvenstva u reliju (WRC).

Prvi nastupa na utrci svjetskog prvenstva bio mu je u automobilu Volvo 142 na Reliju Švedska sezone 1980.
Ukupno je zabilježio 20 nastupa na utrkama svjetskog prvenstva. Sezone 1984. na četiri utrke svjetskog prvenstva završio je na podiju. U karijeri nije pobijedio niti na jednoj utrci svjetskog prvenstva u reliju.

Na Reliju Monte Carlo, u sezoni 1989. Torph je pomagao švedskom vozaču Fredriku Skoghagu tako što je vozeći etape utrke bilježio podatke o uvjetima na stazi. Na petoj etapi utrke, nakon što je sa svojim suvozačem Bertil-Runeom Rehnfeldtom obavio svoj posao, otišao je pogledati utrku.
Na petoj etapi, u jednom trentuku talijanski reli vozač Alex Fiorio izgubio je kontrolu nad svojim automobilom Lancia Delta Integrale, sletio s ceste, udario u Toprha i Rehnfelta pri brzini od oko 145km/h, te ih na mjestu usmrtio.
Fiorio i njegov suvozač Luigi Pirollo prošli su bez ozljeda.

Švedski vozači relija

Lars-Erik Torph


Emel Esin (d. İstanbul 1914 - ö. İstanbul, 26 Şubat 1987), Türk - İslâm kültür ve sanat tarihi uzmanı

Yaşamı
Türkçülüğün önemli isimlerinden, Türk Ocağı kurucular heyeti üyesi, meşrutiyet meclisi mebuslarından, birinci meclis hükûmetinin maliye ve dahiliye vekili daha sonra diplomat olan Ahmet Ferit Tek ile Fecr-i Âtî devri yazarlarından romancı Müfide Ferid Hanım'ın kızıdır. İngiltere ve Fransa'da tahsil gördü. Fransızca, İngilizce ve Almanca öğrendi. Lise sonrası bakaloryasını verdi ve mimarlık tahsili görmek üzere Ortaçağ usulünde öğretim veren  Ecole des Beaux Arts'a kaydoldu. Buranın ağır şartlarından hoşlanmadı ve  dolayı tahsilini yarıda bıraktı. Ebeveyninin tahsil görmüş olduğu Ecole des Sciences Politiques'in tarih bölümüne kaydolarak buradan mezun oldu. Yüksek matematik sahasında Sorbonne'dan sertifika aldı. Daha sonra Paris ve Viyana güzel sanatlar akademilerinde mimarî, resim, mozaik, vitray ve gravür gibi alanlarda öğrenim gördü.

Türkiye'de Prof. Necati Lugal'den Arapça ve Farsça, Prof. Dr. Zeki Velidi Togan'dan Orta Asya tarihi ve Prof. Dr. Herbert Jansky'den Ortaçağ Türkçe metinleri dersleri aldı. Paris Üniversitesi'nde Le Dragon dans l'iconographie Turque (Türk İkonografisinde Ejder)  başlıklı tezini savunarak sanat tarihi doktoru payesini kazandı. İyi derecede bildiği bellibaşlı Doğu ve Batı dillerinin yanında Moskova Sefiresi iken Rusça da öğrendiği için farklı  dillerdeki eserleri inceleyip değerlendirmek suretiyle Türk ve İslam sanat tarihi ve arkeolojisi sahalarında dikkat çekici çalışmalara girişti ve önemli eserler yazdı. Fiş usulü ile çalışan Esin topladığı bilgileri fişlere kaydederek sakladığı için binlerce fişten meydana gelen bir ihtisas koleksiyonu oluşturdu. Çalışmalarını yalnız başına ve hasbî olarak yürüttü, ülke içinde ve ülke dışında katıldığı kongrelerde tebliğler verdi, yerli yabancı dergilerde makaleleri yayımlandı.

İslâm Ansiklopedisi heyetinin talebi üzerine "Tirmiz" ve "Turfan"; Türk Ansiklopedisi'ne aralarında "Hac", "Hacer-i Esved", "Hızır", "Hz. İbrâhim", "Kâbe", "Medine", "Mekke", "Medrese", "Mescid", "Mescid-i Aksâ", "Minare" maddeleriyle  İslâm, İlhanlı, İran, Karahanlı ve Karluk sanatlarıyla ilgili madde kısımlarını, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi'ne de "Ahmed Yesevî Külliyesi", "Ahsîkes", "Almalığ", "Amuderya" ve "Börk" maddelerini kaleme aldı.

Türk - Arap İncelemeleri Vakfı'nın kurucu üyeleri arasında yer aldı. 1983 yılında, Atatürk Kültür Dil Tarih Yüksek Kurumu bünyesindeki Atatürk Kültür Merkezi aslî  üyeliğine seçildi. Atatürk Kültür Merkezi namına olduğu Uygur Türk medeniyeti tarihi, Hâkāni Türk medeniyeti tarihi, Oğuz Türkleri'nin kültür ve sanat tarihine dair çalışmalarını yürütmekteyken 26 Şubat 1987'de İstanbul'da vefat etti ve Karacaahmet Mezarlığı'na toprağa verildi.

Tek-Esin Türk Kültürünü Araştırma ve Geliştirme Vakfı
Vefatından sonra, vasiyeti üzerine, bağışladığı mal varlığı ile Türk kültürü sahasındaki çalışmaları desteklemek ve bu sahaya dair araştırmaları neşretmek üzere 28 Aralık 1989'da Üsküdar Salacak'taki kendi evinde Tek-Esin Türk Kültürünü Araştırma ve Geliştirme Vakfı kuruldu.
Esin'in çoğu Türk kültür ve sanatına dair olmak üzere 7385 cilt kitap, 890 yazma, 4500 makale ve ayrı basım ile 290 ayrı dergi yanında çeşitli çalışmalarıyla ilgili dosyalar ve zengin bir fotoğraf ve dia arşivini ihtiva eden zengin ve emsalsiz kütüphanesi de adına kurulan bu vakfın bünyesinde olup katalogları vakıfça yayımlanmıştır.
Emel Esin, 1931 yılında Mısır Prensi Vahid Yüsri Paşa ile evlendiyse de bu evliliği, ahid Yüsri Paşa ikinci bir evlilik dolayısıyla uzun sürmeden sona ermiştir. Japonya sefiri olan babasıyla Tokyo'ya giden Esin, 1941 yılında Tokyo'da Plevne Kahramanı Gazî İbrahim Edhem Paşa'nın ailesinden Büyükelçi Seyfullah Esin'le evlenmiştir. Çocukları olmamıştır.

Eserleri

 Orta Asya'da Maddî Kültürün Oluşumu
 Türk Kozmolojisine Giriş ISBN 975-8240-43-9
 Türk Sanatında İkonografik Motifler, 457
 Türklerde Maddî Kültürün Oluşumu
 Aspects of Turkısh Cıvılısatıon In Cyprus, Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü Yay.: 14, Ankara, 1965, 83 s
 Türkistan Seyahatnamesi, Ankara 1959, 123 s.
 Mecca the Blessed Madinah the Radiant, London, 1963, 64 p.
 Antecedents And Development Of Buddhıst And Manıchean Turkısh Art in Eastern Turkestan And Kansu, Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları, İstanbul, 1967. 120 s.
 Lebbeyk Hac Hâtıraları, İstanbul, 1968.
 Türk Kültürü El Kitabı, II. Cild I/B -İslamiyetten Önceki Türk Kültür Tarihi ve İslam'a Giriş, Edebiyat Fakültesi Matbaası, İstanbul, 1978.
 A Hıstory Of Pre-Islamıc And Early-Islamıc Turkısh Culture (Supplement to the handbook of Turkish Culture,Series II,Volume 1/b), İstanbul, ünal matbaası,  1980, 400+116S., levha.16.
 Türk Kosmolojisi (İstanbul 1979). 11. Türk Kültür Tarihi İç - Asya'daki Erken Safhalar, Ankara 1985.
 The Culture of the Turks: The Inital Inner Asian Phase, Ankara 1986.

Bibliyografya

 Dr. Emel Esin Kütüphanesi Kataloğu: Kitaplar, Haz: Mihin Lugal... [v.d], İstanbul: Tek-Esin Türk Kültürünü Araştırma ve Geliştirme Vakfı, 1994, VII, 443 s.
 Dr. Emel Esin Kütüphanesi Kataloğu: Ayrıbasımlar - Makaleler,   Haz: Mihin Lugal... [v.d.] İstanbul: Tek-Esin Türk Kültürünü Araştırma ve Geliştirme Vakfı, 1997.  IV, 349 s.
 Dr. Emel Esin Kütüphanesi Kataloğu: Yazma Eserler, Haz: Mine Esiner Özen, İstanbul: Tek-Esin Türk Kültürünü Araştırma ve Geliştirme Vakfı, 1995.  IX, 264, [8s. Levha].

Kaynakça

 Kaplan, Mehmet ve İnci Enginün, "Emel Esin İle Mülâkat", Kaynaklar, 2 (Ankara 1984) 58-65.
 Baykara, Tuncer, "Dr. Emel Esin", Türk Kültürü Araştırmaları, XXIV/1 (1986), s. V – IX.
 Cunbur, Müjgân, "Dr. Emel Esin'i Kaybettik ", Erdem, III/7, Ankara 1987, s. 297-307.
 Köprülü, Orhan F., "Emel Esin'in Arkasından", Türk Kültürü, XXV/290 (1987), s. 340-341.
 Üçer, "Müjgân, "Dr. Emel Esin'den Hatıralar", Türk Kültürü, XXV/288 (1987), s. 219-223.
 İhsanoğlu, Ekmeleddin, "A Tribute to Dr. Emel Esin", Art and the Islamic World, IV/4, London 1987-88, s. 81-83.
 Öztürkmen, N[eriman] Malkoç, "Dolu Yaşanmış Bir Hayat", Zaman, (18-23 Eylül 1989).
 "Tek - Esin Türk Kültürünü Araştırma ve Geliştirme Vakfı", STAD, III/8 (1990), s. 10.
 Özel, Ahmet, "ESİN, Emel" TDV İslâm Ansiklopedisi, C. 11, s. 381
 Akder, Necati, "Seçkin Vatansever, Büyük Milliyetçi, Değerli Fikir ve Mefkûre Adamı Ahmet Ferit Üful Etti, Türk Kültürü, sayı: 110, 1971, s. 116–128.
 Kabalcı Yayınevi

20. yüzyıl Türk tarihçileri
Türk sanat tarihçileri
Ön Türk
1914 doğumlular
1987 yılında ölenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler

Emel Esin


تعاونية التأمين للتعليم  شركة تونسية للتأمين، هي شركة ذات صبغة تعاونية و قد أحدثت اثر انتهاء أنشطة تعاونية التأمين للمعلمين الفرنسيين في تونس عام 1962

كان منخرطوها – خلال العشرية الأولى المربين فقط واقتصر نشاطها على تأمين السيارات. ولقد تقرر ضمن تمشّيها التطوري وتنوع سياستها – أن تعطي الإمكانية للموظفين أن ينخرطوا فيها ثم الأجراء وكذلك المهن الحرة.

وبمرور الوقت وتطور سوق التأمين وخاصة في مجال المنافسة، وسعت تعاونية التأمين للتعليم مجال نشاطها التجاري وذلك بانفتاحها على المؤسسات والجمعيات. وهكذا شملت التعاونية قطاعات أخرى كالتأمين على الحياة والمسؤولية المدنية العامة والأخطار التقنية.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لتعاونية التأمين للتعليم.

شركات تأمين تونسية

تعاونية التأمين للتعليم


An Fimbristylis blakei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Latz. An Fimbristylis blakei in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis blakei


is a city located in Gifu, Japan. , the city had an estimated population of 41,858, and a population density of 41 persons per km2, in 15,341 households. The total area of the city was . Gujo Hachiman, a part of the city that was an independent town until 2004, and has a large summer bon odori festival, Gujo Odori.

Geography
Gujō is located in west-central Gifu Prefecture. The headwaters of the Nagara River are in the city.

Waterways
Gujō's waterways operate the same way as they did in the 17th century. The canals and fountains are still used for washing rice, vegetables, and laundry. Townspeople cooperate to keep the canals clean and the water fresh. As a result of their efforts, Gujō's drinking water is a source of local pride.

Gujō Hachiman is in a valley where three major fast-running rivers meet: the Yoshida, the Nagara and the Kodara. Pure mineral water flows from every tap in the town. The local ayu, soba, and sake all depend on the water for their flavors. Some residents still use the town's unique system of small waterways to wash laundry and dishes, following a set of very strict rules that describe what may be washed where. This practice has survived for centuries and ensures that all households have access to clean water.

Climate
The city has a climate characterized by hot and humid summers, and mild winters (Köppen climate classification Cfa). The average annual temperature in Gujō is . The average annual rainfall is  with July as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around , and lowest in January, at around .

Neighbouring municipalities
Gifu Prefecture
Takayama
Seki
Mino
Gero
Fukui Prefecture
Ōno

Demographics
According to Japanese census data, the population of Gujō has declined steadily over the past 50 years.

History
Historically, the area around Gujō was part of the former Mino Province. During the Edo period, most of the area was under the control of Gujō Domain under the  Tokugawa shogunate. During the post-Meiji restoration cadastral reforms, the area was organised into Gujō District, Gifu. The town of Hachiman was created on July 1, 1889, with the establishment of the modern municipalities system. The modern city of Gujō was established on March 1, 2004, from the merger of the towns of Hachiman, Shirotori and Yamato, and the villages of Meihō, Minami, Takasu and Wara (all from Gujō District).

Government
Gujō has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral city assembly of 18 members.

Economy

Food replicas
Gujō is a leading producer of food replicas in Japan. Many of the food replicas, used by restaurants to decorate their windows and inform patrons of their dishes, are produced here.

Education
Gujō has 22 public elementary schools and eight public middle schools operated by the city government, and two public high school operated by the Gifu Prefectural Board of Education.

Transportation

Railway
  - Nagaragawa Railway Etsumi-Nan Line
  -  -  -  -   -  -   -  -  -  -   -   -  -   -  -   -   -   -   -  -  -   -

Highway
 Tōkai-Hokuriku Expressway

Local attractions

 Hirugano Botanical Garden
 Gujō Hachiman Castle

Gujō Odori
The dance festival — Gujō Odori — started over 400 years ago and continues today. During the four days of Obon in mid-August, dances continue all night. The dances begin on the same night as Kyoto's Gion Festival and continue for 30 nights. They begin at the Yasaka Shrine and move to another shrine each night. The Gujō Odori Preservation Society tell musical stories through an o-hayashi, which consists of a soloist, a shamisen, a taiko, and a shakuhachi. Listeners participate by dancing around the stage. During Urabon (August 13 to 16) the dancing continues until 5 a.m. More than 20,000 visitors come to town for the odori.

References

External links

Cities in Gifu Prefecture

Gujō, Gifu


Henrietta Adası, Yeni Sibirya Takımadaları'na bağlı, De Long Adaları grubununa bağlı küçük bir adadır. 1881 yılında George W. DeLong tarafından bulunmuştur. 12 km2'lik yüzölçümü sahip olan ada geçmişte Amerika Birleşik Devletleri kontrolünde iken günümüzde Rusya'ya aittir. En yüksek noktası 351 metredir ve adanın büyük bölümü buzullar ile kaplıdır.

De Long Adaları

Henrietta Adası


Bölükören, Karabük ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Bölükviran olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 50 km, Ovacık ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ovacık (Karabük) belde ve köyleri

Bölükören, Ovacık


.im Man Adası için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

İnternet ülke alan kodları

.im


Bugsy este un film american din 1991 regizat de Barry Levinson. Filmul prezintă viața gangsterului Bugsy Siegel și relația sa amoroasă cu Virginia Hill. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Warren Beatty, Annette Bening, Harvey Keitel, Ben Kingsley, Elliott Gould și Joe Mantegna. Scenariul este scris de James Toback pe baza unei cărți din 1967, We Only Kill Each Other de Dean Jennings.

Prezentare

Distribuție
 Warren Beatty ca Benjamin "Bugsy" Siegel
 Annette Bening ca Virginia Hill
 Harvey Keitel ca  Mickey Cohen
 Ben Kingsley ca Meyer Lansky
 Elliott Gould ca  Harry Greenberg
 Joe Mantegna ca George Raft
 Bebe Neuwirth ca Countess di Frasso
 Bill Graham ca Charlie "Lucky" Luciano
 Lewis Van Bergen ca Joe Adonis
 Wendy Phillips ca Esta Siegel
 Richard C. Sarafian ca Jack Dragna
 Giancarlo Scandiuzzi - Count di Frasso

Producție

Primire
Pe site-ul Rotten Tomatoes  filmul are un rating de 85%, pe baza a 59 de recenzii.

Premii și nominalizări

Bugsy a câștigat Premiul Oscar pentru cele mai bune decoruri (Dennis Gassner, Nancy Haigh) și cele mai bune costume. A fost nominalizat la Premiul Oscar pentru cel mai bun actor (Warren Beatty), cel mai bun actor în rol secundar (Harvey Keitel și Ben Kingsley), cea mai bună imagine, cel mai bun regizor, cea mai bună coloană sonoră, cel mai bun film și cel mai bun scenariu original. A avut nouă nominalizări la  Premiile Globul de Aur și a câștigat Globul de Aur pentru cel mai bun film dramatic. Tăcerea mieilor a câștigat majoritatea categoriilor la care  Bugsy a fost nominalizat în 1991. Filmul a fost nominalizat  la Ursul de aur la ediția a 42-a a Festivalului Internațional de Film de la Berlin.
 Liste ale Institutului American de Film
 AFI's 100 Years...100 Heroes and Villains:
 Bugsy Siegel – Nominalizare ca răufăcător
 100 de ani...100 de replici memorabile:
 "Why don't you go outside and jerk yourself a soda?" – Nominalizare
 AFI 10 top 10 – Nominalizare la Filme cu gangsteri

Note

Legături externe

Vezi și

Filme din 1991
Filme americane
Filme despre mafia americană
Filme în limba engleză
Filme regizate de Barry Levinson
Filme biografice
Filme dramatice americane
Filme despre mafie
Filme TriStar Pictures
Bugsy Siegel în cultura populară
Lucky Luciano în cultura populară
Meyer Lansky în cultura populară
Joe Adonis în cultura populară
Frank Costello în cultura populară

Bugsy


Vistal Gdynia er en polsk håndboldklub, hjemmehørende i Gdynia, Polen. Klubben nåede hele vejen til semifinalen i EHF Challenge Cup 2010, men blev slået ud.

Resultater

Ekstraklassa:
Vinder: 2012, 2017

Polsk kvinde cup :
Vinder: 2014, 2015, 2016

EHF Challenge Cup:
Semifinalist: 2010

Truppen

Truppen i sæsonen 17-18

Målvogtere
  Malgorzata Gapska
  Weronika Kordowiecka
  Oliwia Kaminska

Fløjspillere
RW
  Katarzyna Janiszewska
  Aneta Łabuda
  Jagoda Blaszkowska
LW
  Magdalena Stanulewicz
  Kinga Gutkowska

Stregspillere
  Patrycja Kulwińska
  Joanna Szarawaga
  Marta Śliwińska

Bagspillere
  Aleksandra Zych
  Martyna Boryslawska
  Joanna Kozłowska
  Patricia Matieli Machado
  Paulina Uścinowicz
  Alicja Pękala
  Natalia Kowalczyk
  Kornelia Małecka

Kilder

Eksterne henvisninger

Håndboldklubber fra Polen
Etableret i 1990
Sport i Gdynia

Vistal Gdynia


Michael Peter Ancher (9 de junio de 1849 - 19 de septiembre de 1927) fue un pintor impresionista danés. Es el más asociado con sus pinturas de los pescadores y otras escenas del puerto danés de Skagen. Sus cuadros son clásicos y es probablemente uno de los artistas más populares de Dinamarca.

Historia

Michael Peter Ancher nació en Rutsker en la isla de Bornholm. Estudió en la Real Academia Danesa de Arte en Copenhague (1.871 a 5), donde sus profesores Wilhelm Marstrand y Frederik Vermehren alentó su interés por la pintura de género. Aquí también conoció a Karl Madsen, quien más tarde se convertiría en el primer director del Museo de Skagen y quien lo invitó a viajar a Skagen. Un grupo de artistas se habían congregado para formar los pintores de Skagen en Skagen, un pequeño pueblo pesquero en el norte de Dinamarca, situada donde el mar Báltico y el mar del Norte, convergen.

Después de Ancher visitó por primera vez Skagen en 1874, se estableció allí unirse a la creciente sociedad de artistas. La colonia de pintores regularmente se reunieron en el Hotel Brondums en Skagen con el fin de intercambiar ideas. En 1880 se casó con la pintora Ancher y Skagen nativos Anna Brøndum, cuyo padre era propietario del Hotel Brondums. En los primeros años de su matrimonio, la pareja tuvo una casa y estudio en el "Garden House", que ahora está en Skagen jardín del Museo. Después del nacimiento de su hija Helga, en 1883 la familia se trasladó a Markve en Skagen.

Carrera

Él consiguió su avance artístico en 1879 con el cuadro Vil Han klare pynten (Va a Ronda el punto?). Obras de Michael Ancher son reales como la vida de las representaciones de la realidad y al mismo tiempo, composiciones de figuras monumentales. Trabajo de la vida de Michael Ancher se funda en la serie heroica se lleva el bote por las dunas (1883), la tripulación se guardan (1894) y El Ahogado (1896).

Michael Ancher fue influenciado por su formación tradicional en la Real Academia Danesa de Bellas Artes en la década de 1870 que impuso reglas estrictas para la composición, y le fue difícil adaptarse a la pintura moderna avance escandinavo, la "Escuela de Skagen". Su matrimonio con Anna Ancher, sin embargo, le presentamos el concepto naturalista de la reproducción de la realidad sin adornos y colores. Mediante la combinación de la composición pictórica de su juventud con las enseñanzas del naturalismo, Michael Ancher creó lo que se llama arte figurativo moderno monumentales, como un bautismo.

Las obras de Anna y Michael Ancher se puede ver en el Museo de Skagen, el Museo Real de Bellas Artes, el Museo de Frederiksborg, la colección de Hirschsprung y Ribe Museo de Arte. Michael Ancher recibió la Medalla de Eckersberg en 1889 y en 1894 la Orden del Dannebrog. Originalmente sus pinturas colgadas en el comedor del Hotel Brondums. El pintor PD Krøyer concibió la idea de colocar obras de diferentes artistas en los paneles de pared. En 1946 el comedor fue donado al Museo de Skagen.

Michael y la casa de Anna Ancher

La residencia de Skagen Anne y Michael Ancher fue comprado en 1884. En 1913, un gran estudio anexo se agrega a la propiedad y esto también forma parte de lo que se exhibe hoy en día. A su muerte en 1964, la hija del Ancher es, Helga, a la izquierda de la casa y todo su contenido a una fundación. La antigua residencia ha sido restaurada y abierta como museo y atracción turística.

En 1967, Michael y la casa de Anna Ancher fue convertida en un museo de la Fundación Helga Ancher. Michael y la casa de Anna Ancher es (Hus Anchers) en Skagen se ha convertido en un museo y está abierto al público para visitas. Muebles y cuadros creados por los Anchers y otros artistas de Skagen se muestran en la casa restaurada y estudio. Exposiciones de arte se disponen en Saxilds Gaard, otro edificio en la propiedad. Esta casa está llena de muestra de pinturas de Michael y Anna Ancher, así como los de muchos otros pintores de Skagen que formaban su círculo de amigos.

En el otro edificio :

Billete de mil coronas danesas

Anna y Michael Ancher son actualmente figura en el anverso del billete DKK1000. La versión actual de este proyecto de ley entró en circulación el 25 de noviembre de 2004. El anverso del billete tiene un doble retrato de Anna y Michael Ancher, derivada de los 1884 cuadros por Peder Severin Krøyer, que originalmente colgadas en las paredes en el comedor en el Hotel Brondums.

Pinturas

Véase también
Arte de Dinamarca

Referencias

Enlaces externos
Brøndums Hotel Danish
Skagen Paintings

Pintores de Dinamarca del siglo XIX
Pintores de Dinamarca del siglo XX
Caballeros de la Orden de Dannebrog
Pintores de Skagen

Michael Peter Ancher


"Det er mig der står herude og banker på" er en dansk sang af Thomas Helmig, fra dennes tredje studiealbum "Vejen væk", fra 1988. Både musik og tekst var skrevet af Thomas Helmig selv. I 1993 udtalte Helmig at han nok ikke skulle have skrevet sangen. I et tv-program med Jarl Friis-Mikkelsen i 1992, reciterede Ove Sprogø sangen som et digt, og den blev efterfølgende udsat for en tolkning af litteraturforskeren Ole Egeberg. Sangen var i 1989 den 9. mest spillede sang i Danmark.

Spor
7" single
"Det er mig der står herude og banker på" – 3:30

Musikere
Følgende musikere var med på sangen;
Thomas Helmig – vokal, diverse instrumenter, producer, sangskriver

Referencer

Eksterne henvisninger

Thomas Helmig-sange
Singler fra 1988
Sange fra 1988

Det er mig der står herude og banker på


Secchi ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite in den Montes Secchi, zwischen Mare Tranquillitatis und Mare Fecunditatis, südwestlich des Kraters Taruntius.
Der Krater ist sehr stark erodiert. Im Süden und Norden ist der Wall geöffnet.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem italienischen Astronomen Angelo Secchi offiziell benannt.

Weblinks

 Secchi auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Secchi (Mondkrater)


An Aphanelytrum in uska genus han Liliopsida. An Aphanelytrum in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aphanelytrum

Aphanelytrum


An Bothriochloa hybrida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gould, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gould. An Bothriochloa hybrida in nahilalakip ha genus nga Bothriochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bothriochloa

Bothriochloa hybrida


David Stifler Johnson (December 9, 1945 – March 8, 2016) was an American computer scientist specializing in algorithms and optimization.  He was the head of the Algorithms and Optimization Department of AT&T Labs Research from 1988 to 2013, and was a visiting professor at Columbia University from 2014 to 2016. He was awarded the 2010 Knuth Prize.

Johnson was born in 1945 in Washington, D.C. He graduated summa cum laude from Amherst College in 1967, then earned his S.M. from MIT in 1968 and his Ph.D. from MIT in 1973. All three of his degrees are in mathematics. He was inducted as a Fellow of the Association for Computing Machinery in 1995, and as a member of the National Academy of Engineering in 2016.

He was the coauthor of Computers and Intractability: A Guide to the Theory of NP-Completeness () along with Michael Garey. As of March 9, 2016, his publications have been cited over 96,000 times, and he has an h-index of 78. Johnson died on March 8, 2016, at the age of 70.

See also
 NP-completeness
 List of computer scientists
 List of important publications in computer science

References

External links
 David S. Johnson: David S. Johnson, On-Line Encyclopedia of Integer Sequences

1945 births
2016 deaths
American computer scientists
Fellows of the Association for Computing Machinery
Amherst College alumni
Massachusetts Institute of Technology alumni
Theoretical computer scientists
Fellows of the Society for Industrial and Applied Mathematics
Columbia University faculty
Columbia School of Engineering and Applied Science faculty
Knuth Prize laureates
Scientists at Bell Labs
Members of the United States National Academy of Engineering

David S. Johnson


Cahiers pour l'Analyse var et fransksproget tidsskrift, der blev udgivet af en gruppe unge filosofistuderende ved École Normale Supérieure (ENS) i Paris. Tidsskriftet nåede at udkomme ti gange mellem 1966 og 1969. Et af målene med tidsskriftet var, inspireret af deres lærere Georges Canguilhem, Jacques Lacan og Louis Althusser, at udvikle filosofi baseret på formelle begrebers forrang og videnskabelig strenghed. Ved at forsøge at kombinere strukturalisme og psykoanalyse med logisk og matematisk formalisering, distancerede tidsskriftet sig fra filosofi, som baserer sig på fortolkning af mening (fx hermeneutik) eller levet erfaring (fx fænomenologi). De udviklede herved teori, der fortsat den dag i dag informerer noget af tidens vigtigste og mest provokerende teoretiske arbejde.

En del af teksterne er blevet oversat til engelsk og genudgivet af forlaget Verso Books i 2012 i to bind i bøgerne Concept and Form.

Bidragydere
Der var i alt over 60 forskellige bidragydere til tidsskriftet. Blandt disse findes flere af det 20. og 21. århundredes største filosoffer og teoretikere. Tidsskriftet har bragt tekster af blandt andet:

Louis Althusser
Gaston Bachelard
Alain Badiou
George Boole
Jacques Bouveresse
Georges Canguilhem
Georg Cantor
Antoine Culioli
Jacques Derrida
René Descartes
Georges Dumézil

Michel Foucault
Kurt Gödel
André Green
Martial Gueroult
Thomas Herbert aka. Michel Pêcheux
David Hume
Luce Irigaray
Jacques Lacan
Antoine Lavoisier
Serge Leclaire

Claude Lévi-Strauss
Niccolò Machiavelli
Dimitri Mendeleev
Jacques-Alain Miller
Judith Miller
Jean-Claude Milner
Bernard Pautrat
François Regnault
Bertrand Russell
Daniel Paul Schreber

Eksterne henvisning
Forskere tilknyttet Kingston University (se hjemmeside) har - udover oversættelse og udgivelse - digitaliseret og katalogiseret tidsskriftet
Etableret i 1966
Tidsskrifter fra Frankrig

Cahiers pour l'Analyse


Agave apedicellata ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave) in der Unterfamilie der Agavengewächse (Agavoideae). Das Artepitheton apedicellata leitet sich von der griechischen Vorsilbe a- für 'ohne' sowie dem lateinischen Wort pedicellatus für 'gestielt' ab und verweist auf die sitzenden Blüten der Art.

Beschreibung
Agave apedicellata wächst schlank mit linealischen, schmalen, stumpfen Laubblättern von 2 bis 5 Millimeter Breite.

Der "ährige" fast kahle Blütenstand ist zwei- bis dreimal so lang wie die Laubblätter. Die breit eiförmigen Brakteen sind spitz oder laufen kurz spitz zu. Die meist in Paaren angeordneten, sitzenden Einzelblüten sind bis zu 54 Millimeter lang. Die Perigonblätter der Blüten sind weiß. Ihre Blütenröhre ist schmal. Die Narbe ragt nicht aus der Blüte heraus.

Über die Früchte und Samen ist nichts bekannt.

Systematik und Verbreitung
Agave apedicellata ist im mexikanischen Bundesstaat San Luis Potosí in Höhenlagen von 2450 Metern verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Bravoa sessiliflora durch William Botting Hemsley wurde 1880 veröffentlicht. Joachim Thiede und Urs Eggli stellten die Art 1999 in die Gattung Agave. Dabei mussten sie einen neuen Namen wählen, da bereits die Art Agave sessiliflora  (1880) existierte.  Ein nomenklatorisches Synonym ist Polianthes sessiliflora .

Die Art gehört in die Untergattung Manfreda und wird dort der Polianthes-Gruppe zugeordnet.

Agave apedicellata ist nur ungenügend bekannt. Sie wurde 1878 von Charles Christopher Parry und Edward Palmer (1831–1911) gesammelt und ist bisher nur von dieser Aufsammlung bekannt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Agaven
Apedicellata

Agave apedicellata


Northcott peut faire référence à :

Patronyme

 Douglas Northcott (1916-2005), mathématicien britannique.
 John Northcott (1890-1966), homme politique australien.
 Lawrence Northcott (1908-1986), joueur professionnel canadien de hockey sur glace.

Toponyme

 Northcott, village situé dans le Devon, en Angleterre.

Divers
 (3670) Northcott, un astéroïde de la ceinture principale d'astéroïdes.

Voir aussi
 .

Homonymie de patronyme

Northcott


Czesław Okińczyc, lit. Česlav Okinčic  (* 13. September 1955 in Vilnius, Litauische SSR) ist ein litauischer Wirtschaftsjurist, Rechtsanwalt, ehemaliger Diplomat und Politiker, Mitglied des Seimas.

Leben
Nach dem Abitur an der Mittelschule Juzef Ignacij Kraševskij Vilnius absolvierte er von 1977 bis 1982 das Diplomstudium der Rechtswissenschaften an der Rechtsfakultät der Vilniaus universitetas.

Von 1982 bis 1990 war er Rechtsanwalt in der 1. Anwaltskanzlei Vilnius, von 1990 bis 1992 Mitglied des Obersten Rats Litauens, ab 1998 Berater des litauischen Präsidenten, ab 2001 Botschafter und ab April 2005 assoziierter Partner der Anwaltskanzlei "Sutkienė, Pilkauskas ir partneriai".

Er ist auch Mitglied des Rats der Universität Vilnius.

Quellen

Mitglied des Seimas
Litauischer Botschafter
Rechtsanwalt (Litauen)
Jurist im auswärtigen Dienst (Litauen)
Träger des Verdienstordens der Republik Polen (Großkreuz)
Träger des Ordens Polonia Restituta (Komtur)
Absolvent der Universität Vilnius
Litauer
Sowjetbürger
Geboren 1955
Mann

Czesław Okińczyc


Dualchi (sardinski: Duàrche) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 321 metar i ima 616 stanovnika. Prostire se na 23,41 km². Gustoća naseljenosti je 26 st/km².Susjedne općine su: Aidomaggiore, Birori, Borore, Bortigali, Noragugume, Silanus i Sedilo.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Dualchi


Peter Griffin puede referirse a:
Peter Griffin, personaje ficticio en la serie de televisión animada Family Guy.
Peter Griffin (cantante), cantante de música disco alemán.

Peter Griffin (desambiguación)


Hermiona Asachi (alte nume: Ermiona sau Hermione, după căsătorie: Hermione Quinet; ) a fost o traducătoare din limba franceză și italiană, scriitoare și editoare română.

Biografie
Fiica adoptivă a lui Gheorghe Asachi și a Elenei (născută Teyber, fiica compozitorului austriac Anton Teyber  și nepoata lui ), pasionată de literatură și istoria veche și beneficiind de cunoștințele tatălui, cunoscător a vreo șase limbi străine, și ale mamei, muziciană recunoscută, Hermiona și-a însușit o bogată cultură, devenind pianistă eminentă și fină interpretă la harfă. A fost fiica lui Kiriaco Melirato și a Elenei Teyber (sau Tauber), fiind adoptată de Gheorghe Asachi, al doilea soț al Elenei, în anul 1840.

Traduce încă de la 18 ani (în 1839), începând cu nuvela René Paul și Paul René de , publicată în "Almanahul literar" și apreciată mai târziu de Mihai Eminescu.

Publică un volum cu povestiri biblice intitulat Istoria sfântă pentru tinerimea moldo-română (1840) și traduce din  și Benjamin Franklin texte pe care le publică în Albina românească.

După eșecul căsătoriei cu prințul Alecu Moruzi, rămasă foarte tânără singură cu un copil, George, născut la 1 ianuarie 1839, Hermiona pleacă la Paris pentru a-și desăvârși studiile (1841-1845), tatăl ei dorind ca ea să aibă o serioasă pregătire spirituală. Se stabilește, din 1845, la Paris, unde intră în cercul intelectualilor revoluționari francezi.

Căsătorită în 21 iulie 1852 cu istoricul Edgar Quinet, se dedică editării operelor acestuia și editează cărțile scrise de tatăl său în limba franceză. Proscriși prin Decretul din 9 ianuarie 1852, după proclamarea lui Napoleon al III-lea împărat al Franței, soții au îndurat exilul 19 ani, până la căderea celui de al doilea imperiu, la 4 septembrie 1870, când împăratul a fost înlăturat și s-au putut întoarce la Paris. Zilele înstrăinării de patrie au fost consemnate în Memorii din exil, scris de Hermiona și publicat în 1868 de Librăria internațională din Paris.

A corespondat cu unii dintre marii intelectuali francezi, printre care Victor Hugo, Jules Michelet, Louis Blanc ș.a.

Opera
 René-Paul și Paul-René, traducere din Emile Deschamps, 1839;
 Rut, traducere din Karoline Pichler, 1839;
 Istoria sfântă pentru tinerimea moldo-română (tradusă cu adăogiri de Ermiona Muruz născută Asaki), Iași, Albina, 1840; ediția a 2-a Iași, Institutul Albinei, 1846;
 Despre îndatoririle oamenilor, traducere din Silvio Pellico, 1843
 Mémoires d'exile (Bruxelles-Oberland), Paris, Librairie Internationale, 1868;
 Cinquante ans d'amitié: Michelet-Quinet, 1899;
 Edgar Quinet avant l'exil 1888
 Edgar Quinet depuis l'exil, 1889

Note

Bibliografie

Legături externe
  Correspondance. Lettres à sa mère. (Paris, Germer, 1877), Online Books by Hermione Quinet (Quinet, Hermione (Asachi) 1821-1900)
 Paris, journal du siège, par Mme Edgar Quinet, précédé d'une préface d'Edgar Quinet, 1873
 Edgar Quinet avant l'exile, by Quinet, Hermione (Asachi), 1821-1900

Nașteri în 1921
Decese în 1900
Traducători români
Scriitori români din secolul al XIX-lea
Scriitoare din secolul al XIX-lea
Scriitoare române
Editori români
Români de origine austriacă
Românce din secolul al XIX-lea
Femei din secolul al XIX-lea

Hermiona Asachi


Kiyoshi Nakakura (中倉清, 1910. – 2000.), japanski majstor borilačkih vještina. Nositelj je 9. Dana u kendu i 9. Dana u iaidu.

Životopis

Kiyoshi Nakakura bio najbolji učenik kod majstora kenda Hakuda Nakayame, zbog čega ga je poslao u aikido dojo Moriheija Ueshibe. Nakon dolaska Ueshibi, Nakakura se oženio Ueshibinom kćerkom Matsuko i bio pravno usvojen u obitelj Ueshiba, uzevši pri tome ime Morihiro Ueshiba.

Kiyoshi Nakakura je bio impresioniran Ueshibininim znanjem borilačkih vještina, ali se nije složio s O-Senseijevim uvjerenjima oko religije Omoto-kyo, zbog čega je napustio obitelj nakon nekoliko godina. Njegovu ulogu nasljednika Ueshibine vještine preuzeo je Ueshibin rođeni sin Kisshomaru.

Nakakura je nastavio vježbati kendo i iaido tijekom svog života, postigavši 9. Dan u obje vještine.

Izvori

Vanjske povezice
 Kiyoshi Nakakura

Japanske kendoke
Iaidoke

Kiyoshi Nakakura


Extreme es el primer álbum de estudio del grupo estadounidense de hard rock Extreme, lanzado en 1989.

Listado de canciones

Posición en listas

Álbum

Sencillos

Créditos

 Pat Badger — Voz, guitarra
 Nuno Bettencourt — Guitarra
 Gary Cherone — Diseño
 Extreme — Productor
 Paul Geary — Batería
 Jeff Gold — Dirección de arte
 Nigel Green —	Mezcla
 Mack — Productor
 Mack 10 — Ingeniero
 Rapheal May —	Armónica
 Bob St. John — Ingeniero
 Harris Savides — Fotografía

Véase también
 Extreme

Referencias

Enlaces externos
 Página web de Extreme

Álbumes de 1989
Álbumes de hard rock

Extreme (álbum)


El Monte es una estación  de autobuses de tránsito rápido en la línea Plata del Metro de Los Ángeles y es administrada por la Autoridad de Transporte Metropolitano del Condado de Los Ángeles. La estación se encuentra localizada justo entre la Interestatal 10 y el San Bernardino Freeway en la ciudad de El Monte, California.

Renovaciones
La estación está siendo renovada como parte del Proyecto Metro ExpressLanes  por LACMTA y la Agencia de Desarrollo de la Ciudad de El Monte, y se espera que sea completada en 2012.

Services

Metro Liner BRT service
El Servicio de la línea Plata opera aproximadamente entre las 4:15 AM hasta las 1:45 AM de lunes a viernes y de 5:00 A.M.- 1:45 A.M. los fines de semana y días festivos.

Conexiones
Metro Local: 70, 76, 176, 190, 194, 267, 268, 270, 287
Metro Rapid: 770
Foothill Transit: 178, 282, 486, 488, 492, 494
Silver Line
Foothill Silver Streak
Metro Express: 487, 577X
El Monte Trolley: Flair, Civic Center
Greyhound Lines

Referencias

Enlaces externos

 Metro Silver Line Destinations (en inglés)
 Destinos de la línea Plata (en español)

Estaciones del Metro de Los Ángeles
Arquitectura de Estados Unidos de 1973
Estaciones de la línea C (Metro de Los Ángeles)
Estaciones de la línea Plata (Metro de Los Ángeles)
Estaciones de autobuses de California

Estación de Autobuses de El Monte


Russell Williams, né le  à London, est un homme politique québécois, député de Nelligan à l'Assemblée nationale du Québec sous la bannière du Parti libéral du Québec de 1989 jusqu'à sa démission en 2004.

Biographie

Jeunesse
Russell Williams naît de Harold Williams et de Gloria Higgins en 1953. Il complète ses études secondaires à Beaconsfield avant de poursuivre ses études collégiales à l'. Il reçoit son baccalauréat en sciences sociales appliquées de l'université Concordia en 1976.

Il occupe par la suite plusieurs postes administratifs, comme directeur du YMCA Montréal entre 1982 et 1983, directeur exécutif d'Alliance Québec de 1985 à 1986, directeur du Conseil de la santé du comté de Brant en 1988 et directeur de la Fondation canadienne des droits humains de 1988 et 1989, entre autres.

Carrière politique
Il est élu au conseil municipal de Beaconsfield en 1983 et y reste jusqu'en 1986. Il participe aux élections générales québécoises de 1989 et est élu dans la circonscription de Nelligan. Il est réélu aux élections de 1994, 1998 et 2003. Pendant sa période à l'Assemblée nationale, il occupe plusieurs postes dans le conseil des ministres comme adjoint au ministre délégué aux Affaires intergouvernementales canadiennes Gil Rémillard, au ministre de la Santé et des Services sociaux Marc-Yvan Côté et au ministre de l'Emploi Serge Marcil. De 1994 à 1998, il est vice-président de la Commission des affaires sociales, puis de la Commission des finances publiques de 1999 à 2003 avant de redevenir adjoint au ministère de la Santé, Philippe Couillard, jusqu'à sa démission l'année suivante.

Le , Williams annonce sa démission au caucus libéral pour devenir lobbyiste auprès de l'entreprise pharmaceutique Rx&D. Il était connu comme l'un des rares députés non-francophones de l'époque et a lutté pour le droit des anglophones au Québec.

Après la vie politique
Du  au , il est président de Rx&D - Les Compagnies de recherche pharmaceutique du Canada, devenu Médicaments novateurs Canada en janvier 2016.

Il reçoit le prix d'Excellence de la Coalition pour les soins de vie de qualité du Canada et le prix Leadership de Recherce Canada. L'ancien homme politique refait les nouvelles en 2010 lorsqu'un colonel de l'armée canadienne du même nom a été arrêté pour deux meurtres et plusieurs viols. Le chroniqueur Patrick Lagacé de La Presse en a notamment fait la remarque.

Résultats électoraux

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
  du Québec
  du Québec
  du Québec
  du Québec
 Circonscription de Nelligan

Liens externes

 Fonds Russell Williams, Assemblée nationale du Québec.

Député du Parti libéral du Québec à l'Assemblée nationale
Député de la 34e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Député de la 35e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Député de la 36e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Député de la 37e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Naissance en janvier 1953
Naissance à London (Ontario)
Étudiant de l'Université Sir George Williams
Étudiant de l'Université Concordia

Russell Williams (député)


The voiceless alveolar lateral fricative is a type of consonantal sound, used in some spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents voiceless dental, alveolar, and postalveolar lateral fricatives is , and the equivalent X-SAMPA symbol is K.

The symbol  is called "belted l" and is distinct from "l with tilde", , which transcribes a different soundthe velarized (or pharynɡealized) alveolar lateral approximant, often called "dark L".

Some scholars also posit the voiceless alveolar lateral approximant distinct from the fricative.  More recent research distinguishes between "turbulent" and "laminar" airflow in the vocal tract.  write that "the airflow for voiced approximants remains laminar (smooth), and does not become turbulent. The approximant may be represented in the IPA as .

In Sino-Tibetan language group,
 argue that Burmese and Standard Tibetan have voiceless lateral approximants  and Li Fang-Kuei & William Baxter contrast apophonicaly the voiceless alveolar lateral approximant from its voiced counterpart in the reconstruction of Old Chinese.

 includes the voiceless velarized alveolar lateral approximant .

Features
Features of the voiceless alveolar lateral fricative:

Occurrence
The sound is fairly common among indigenous languages of the Americas, such as Nahuatl and Navajo, and in North Caucasian languages, such as Avar. It is also found in African languages, such as Zulu, and Asian languages, such as Chukchi, some Yue dialects like Taishanese, the Hlai languages of Hainan, and several Formosan languages and dialects in Taiwan.

The sound is rare in European languages outside the Caucasus, but it is found notably in Welsh in which it is written . Several Welsh names beginning with this sound (Llwyd , Llywelyn ) have been borrowed into English and then retain the Welsh  spelling but are pronounced with an  (Lloyd, Llewellyn), or they are substituted with  (pronounced ) (Floyd, Fluellen). It was also found in certain dialects of Lithuanian Yiddish.

The phoneme  was also found in the most ancient Hebrew speech of the Ancient Israelites. The orthography of Biblical Hebrew, however, did not directly indicate the phoneme since it and several other phonemes of Ancient Hebrew did not have a grapheme of their own. The phoneme, however, is clearly attested by later developments:  was written with , but the letter was also used for the sound . Later,  merged with , a sound that had been written only with . As a result, three etymologically distinct modern Hebrew phonemes can be distinguished:  written ,  written  (with later niqqud pointing שׁ), and  evolving from  and written  (with later niqqud pointing שׂ). The specific pronunciation of  evolving to  from  is known based on comparative evidence since  is the corresponding Proto-Semitic phoneme and is still attested in Modern South Arabian languages, and early borrowings indicate it from Ancient Hebrew (e.g. balsam < Greek balsamon < Hebrew baśam). The phoneme  began to merge with  in Late Biblical Hebrew, as is indicated by interchange of orthographic  and , possibly under the influence of Aramaic, and became the rule in Mishnaic Hebrew. In all Jewish reading traditions,  and  have merged completely, but in Samaritan Hebrew  has instead merged into .

The  sound is also found in two of the constructed languages invented by J. R. R. Tolkien, Sindarin (inspired by Welsh) and Quenya (inspired by Finnish, Ancient Greek, and Latin). In Sindarin, it is written as  initially and  medially and finally, and in Quenya, it appears only initially and is written .

Dental or denti-alveolar

Alveolar

Alveolar approximant

Velarized alveolar approximant

Semitic languages
The sound is conjectured as a phoneme for Proto-Semitic language, usually transcribed as ; it has evolved into Arabic , Hebrew :

Among Semitic languages, the sound still exists in contemporary Soqotri and Mehri. In Ge'ez, it is written with the letter Śawt.

Capital letter

Since the IPA letter "ɬ" has been adopted into the standard orthographies for many native North American languages, a capital letter L with belt "Ɬ" was requested by academics and added to the Unicode Standard version 7.0 in 2014 at U+A7AD.

See also
 Voiced dental and alveolar lateral fricatives
 Voiceless alveolar lateral affricate
 Index of phonetics articles

Notes

References

 Official database:

Further reading
Beth am y llall? John Wells's phonetic blog, 1 July 2009. (How the British phonetician John Wells would teach the sound .)
 A chance to share more than just some sounds of languages walesonline.co.uk, 3 May 2012 (Article by Dr Paul Tench including information on transcribing  in Chadic languages.)

External links

Alveolar consonants
Fricative consonants
Lateral consonants
Pulmonic consonants
Voiceless oral consonants

Voiceless dental and alveolar lateral fricatives


An Stuckenia bottnicus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hagstr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni J. Holub. An Stuckenia bottnicus in nahilalakip ha genus nga Stuckenia, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stuckenia

Stuckenia bottnicus


Se denomina molinete frenante el estado de vuelo de un helicóptero en el que la velocidad axial descendente del aparato es al menos mayor que dos veces el módulo de la velocidad inducida. Este estado de funcionamiento del rotor del helicóptero, es el régimen de funcionamiento de los aerogeneradores.

En vuelo axial descendente a velocidades moderadas, la configuración fluida que aparece está muy alejada de la configuración unidimensional empleada en la teoría de cantidad de movimiento. Se identifican dos zonas:
 La velocidad vertical descendente está entre cero y dos veces el módulo de la velocidad inducida.
 La velocidad vertical descendente es mayor que dos veces el módulo de la velocidad inducida.

En el primer caso, aparecen anillos turbillonarios y recirculación dentro del rotor, con lo que existen zonas donde la velocidad axial es positiva.

Sin embargo en el segundo caso, cuando la velocidad de descenso es muy grande, todas las regiones de la estela presentan velocidad axial negativa, ascendente respecto al rotor, y por tanto con el mismo sentido que la tracción. En esta situación la frontera de la estela está bien definida, en la zona superior del rotor y de nuevo es posible identificar un volumen de control simplificado y obtener relaciones análogas a las que se obtienen con la teoría de cantidad de movimiento para vuelo axial ascendente.

Formulación matemática
Aplicando al volumen de control seleccionado las leyes de conservación de la masa, la cantidad de movimiento y la energía para el siguiente gasto másico:

Del balance de la cantidad de movimiento:

que sustituyendo queda:

En el balance de energía, no se consideran las componentes de energía potencial ni interna del fluido:

Véase también
Diseño de helicópteros
 Teoría de cantidad de movimiento
 Autorrotación
 Rotor de helicóptero
 Helicóptero militar
 Autogiro
 Juan de la Cierva y Codorníu
 Convertiplano
 Helipuerto

Referencias

Bibliografía
 Diseño de helicópteros y aeronaves diversas. 4º curso de Ingeniería Aeronáutica. Septiembre de 2011. Escuela Técnica Superior de Ingeniería Industrial y Aeronáutica de Tarrasa, de la Universidad Politécnica de Cataluña (ETSEIAT – UPC).

Aerodinámica de helicópteros
Conceptos sobre aviación

Molinete frenante


Gelozia, bat-o vina! este un film românesc din 1954 regizat de Elena Negreanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Florin Scărlătescu, Tatiana Iekel, Ion Lucian.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1954 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1954
Filme de comedie românești

Gelozia, bat-o vina!


Thalia veya Thaleia, Yunan mitolojisindeki müzlerden (musalardan) yani ilham perilerinden biri. Pastoral şiir ve komedinin ilham perisidir. Genellikle elinde komik bir maske (gülen bir yüz ifadesi) ile resmedilmiştir.

Kaynakça

 Erhat, Ezra (2004 ), Mitoloji Sözlüğü İstanbul:Remzi Kitabevi (Büyük Fikir Kitapları Dizisi) ISBN 9789751403919

Müzler
Nereidler
Zeus'un çocukları
Apollon'un aşık olduğu kadınlar
Antik Yunan komedyası
Antik Yunan tiyatrosu
Yunan tanrıçaları
Hikmet tanrıçaları

Thalia (Müz)


Acest articol este despre un termen utilizat în medicină. Pentru alte utilizări ale termenului vezi Sincopă.

Sincopa este definită ca fiind o scurtă pierdere a conștientei și a puterii mușchilor (pierderea tonusului postural) caracterizată printr-un debut rapid, durată scurtă și o recuperare spontană și completa. Aceasta este cauzată de scăderea fluxului sanguin către întregul creier, de obicei din cauza tensiunii arteriale scăzute.

Simptome
Unele sincope au simptome prodomale înainte de pierderea cunoștinței. Aceste simptome pot include, printre altele, amețeli, transpirație, piele palidă, vedere încețoșată, greață, stări de vomă și senzații de cald. Sincopele pot fi asociate și cu episoade scurte de spasme musculare. Atunci când persoana nu își pierde total cunoștința și forța musculară, acest fenomen este numit presincopă. Se recomandă ca presincopa să fie tratată în același mod ca și sincopa.

Cauze
Cauzele variază de la cele care nu sunt grave la cele cu potențial fatal. Există trei categorii principale de cauze: legate de inimă sau vasele sanguine, reflexe, cunoscute și sub numele de sincope pe cale neuronală și hipotensiune ortostatică. Problemele cu inima și vasele sanguine reprezintă cauza a aproximativ 10% dintre cazuri, iar în general acestea sunt cele mai grave, în timp ce acelea influențate de sistemul nervos sunt cele mai comune. Printre altele, cauzele referitoare la problemele de inimă pot include ritm anormal al inimii, probleme cu valvele cardiace sau mușchiul inimii și  blocaje a vaselor sanguine din cauza unui embolism pulmonar sau disecția aortică. Sincopa mediată neural apare atunci când vasele de sânge se dilată și ritmul cardiac scade în mod necorespunzător. Acest lucru poate apărea ca și rezultat al unui eveniment declanșator, cum ar fi expunerea la sânge, durere, sentimente puternice sau o activitate specifică, de exemplu urinare, stări de vomă sau tuse. De asemenea, acest tip de sincopă poate apărea atunci când este apăsată o anumită zonă a gâtului, numit sinus carotidian. Ultimul tip de sincopă este cauzat de o scădere a tensiunii arteriale în momentul în care persoana se ridică în picioare. Acest fenomen apare adeseori din cauza medicației, dar poate avea legătură și cu deshidratarea, sângerări semnificative sau infecții.

Diagnostic și gestionare
Un istoric medical, un control medical și o electrocardiogramă (ECG) reprezintă cele mai eficiente metode a descoperi cauza latentă a sincopei. EKG-ul este util pentru a detecta un ritm anormal al inimii, flux sanguin slab către mușchiul inimii și alte probleme electrice, cum ar fi sindromul QT lung și Brugada. Cauzele provocate de inimă au adeseori un slab istoric al prodomului. Tensiunea arterială scăzută și un ritm arterial crescut după un eveniment poate fi indicele unei pierderi de sânge sau deshidratare, în timp ce niveluri scăzute de oxigen în sânge poate apărea după eveniment la acele persoane cu embolism pulmonar. Mai multe teste specifice, cum ar fi implantarea unui aparat Holter ECG, testul mesei înclinate sau masaj al sinusului carotidian pot fi utile în anumite cazuri. Tomografia computerizată (TC) nu este necesară de obicei decât în cazul anumitor îngrijorări. Alte cauze ale simptomelor asemănătoare care ar trebui luate în considerare cuprind, printre altele, convulsii, accidente vasculare cerebrale, comoții, nivel scăzut de oxigen în sânge, glicemie scăzută, intoxicație medicamentoasă și anumite tulburări psihice. Tratamentul depinde de cauza latentă. Acei pacienți care prezintă riscuri grave pot fi internați în spital după încheierea investigației pentru efectuarea unei monitorizări a inimii.

Epidemiologie și prognoză
Sincopa afectează aproximativ 3-6 oameni la fiecare mie de persoane în fiecare an. Apare mai des la persoanele în vârstă și femei. Aceasta reprezintă motivul a 1-3% dintre vizitele efectuate la departamentul de primiri urgențe și al internărilor în spital. Până la jumătate dintre femeile cu vârsta de peste 80 de ani și o treime din studenții la Medicină au suferit cel puțin un astfel de eveniment într-un moment al vieții. Dintre toți cei care suferă de sincopă, aproximativ 4% dintre ei mor în următoarele 30 de zile. Însă riscul unui astfel de rezultat depinde foarte mult de cauza latentă.

Referințe

Boli
Tulburări psihologice
Diagnostic psihiatric
Tulburări afective
Cogniție

Sincopă (medicină)


Zlatko Hanžek (Zagreb, 1953.), hrvatski arhitekt

Životopis
Rođen u Zagrebu 1953. godine. Na zagrebačkom Arhitektonskom fakultetu diplomirao je 1977. godine u klasi prof. Miroslava Begovića. Postdiplomski studirao u Beogradu predmet Stanovanje.  Sudionik više opsežnih i složenih građevinskih projekata, poput Rafinerije nafte u Rijeci, TE Plomin II, KBC Novi Zagreb, ACY marine, Petrokemijski kompleks u Kutini, Multifunkcionalne benzinske crpke INA-e, stambeno naselje A. Hebrang u Sl. Brodu, OŠ Štrpce na Kosovu, kapelica u Hrgovima Donjim, kapelica u Doknju, spomen-dom Crkvičko Polje, Plužine u Crnoj Gori, pogon Jugovinila u Kaštel Sućurcu, kongresna dvorana na Brijunima, crkva sv. Ilije u Doknju  i dr.

Izvori

Hrvatski arhitekti
Životopisi, Zagreb

Zlatko Hanžek


Colli del Tronto (im lokalen Dialekt: li Cuollë) ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Ascoli Piceno in den Marken. Die Gemeinde liegt etwa 13,5 Kilometer ostnordöstlich von Ascoli Piceno.

Geschichte
Die Gegend war in der Antike von den Picenern besiedelt. Im Gemeindegebiet findet sich eine große Nekropole mit picenischen, aber auch mit römischen Gräbern.

Verkehr
Mit der Nachbargemeinde Spinetoli besteht dort ein gemeinsamer Haltepunkt an der Bahnstrecke von Ascoli Piceno nach San Benedetto del Tronto. Die südliche Gemeindegrenze bildet der Raccordo autostradale 11 von Ascoli Piceno zur Adriaküste.

Persönlichkeiten
 Raniero Cantalamessa (* 1934), katholischer Theologe, Prediger des päpstlichen Hauses und Kardinal

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in den Marken
Weinbauort in Italien

Colli del Tronto


NGC 7728 je eliptična galaktika u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7728
  Auke Slotegraaf: NGC 7728 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7728 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7700 - 7749

7728

NGC 7728


Az Üstökös (Cometa) a fost prima revistă umoristică din Ungaria (Dicționarul Pallas îl consideră un săptămânal umoristico-beletristic, humoristico-belletrisztikus hetilap), care a început să fie publicat la Pesta începând din 21 august 1858.

Istoric
Revista Az Üstökös a fost fondată în 1858 de scriitorul Mór Jókai, fiind inspirată de stilul editorial al revistelor Nagy Tükör și Kakas Márton Albuma. Jókai era proprietarul și redactorul revistei care era tipărită în tipografia Landerer și Heckenast. Articolele au fost inspirate de desenele lui János Jankó. Începând din 25 aprilie 1863 Lajos Dienes a preluat editarea revistei, ca urmare a problemelor juridice ale proprietarului, dar Jókai a rămas principalul redactor. În 15 august 1865 Jókai a devenit din nou editorul revistei. Numărul 1000 a fost publicat pe 14 octombrie 1877, iar numărul 2000 pe 10 ianuarie 1896. Revista a fost redactată începând din 11 ianuarie 1880 de Endre Szabó, care a devenit proprietarul ei în 1 ianuarie 1882.

Az Üstökös a fost tipărită din 4 iulie 1863 de tipografiile Emich Gusztáv și Athenaeum, iar la începutul secolului al XX-lea de tipografia Pallas.

În paginile acestei reviste au apărut pentru prima dată personajele Ádám Mindenváró și Zebulon Tallérossy, care au devenit foarte populare în acea perioadă și au fost preluate apoi de Jókai în romanul Fiii omului cu inima de piatră (1869).

Note

Bibliografie
 A Pallas nagy lexikona
 A magyar sajtó története (1705-1892) 2. Élclapok (1849–1867)
 Buzinkay Géza: Borsszem Jankó és társai. Magyar élclapok és karikatúráik a XIX. század második felében; Corvina, Bp., 1983

Lectură suplimentară
 Élclapok a Somogyi Károly Városi és Megyei Könyvtár gyűjteményéből - SzegediLap

Umor
Reviste din Ungaria
Mór Jókai

Az Üstökös


Dihidroxiacetona (denumită și gliceronă) este o monozaharidă, din categoria triozelor, cu formula C3H6O3. Se poate obține din surse vegetale, precum sfecla de zahăr sau trestia de zahăr, dar și prin fermentația glicerolului. Este cea mai simplă cetoză și singura care nu prezintă activitate optică.

Proprietăți și preparare
Dihidroxiacetona se găsește sub formă de pudră albă cristalină higroscopică. Are un gust dulce și un miros caracteristic. Forma normală este un dimer care este puțin solubilă într-o parte de apă și 15 părți de etanol.  Spre deosebire de aceasta, forma de monomer este solubilă în apă, etanol, eter dietilic, acetonă și toluen. Dimerul se depolimerizează ușor în soluție apoasă, prin acțiunea catalitic a acizilor și bazelor.

Gliceraldehida este izomerul structural al dihidroxiacetonei.

Dihidroxiacetona poate fi preparată, împreună cu gliceraldehida, în urma reacției de oxidare blândă a glicerolului, catalizată de peroxid de hidrogen și o sare a fierului divalent. Poate să fie preparată cu randament mare și selectiv, la în condiții normale de temperatură și presiune, folosindu-se catalizatori pe bază de paladiu cu oxigen, aer sau benzochinonă, ca și co-oxidanți.

Dihidroxiacetona se transformă ușor în metilglioxal prin acțiunea acizilor diluați. Este un compus care poate fermenta cu drojdie.

Rol biologic
Forma fosforilată a dihidroxiacetonei, dihidroxiaceton-fosfatul, este un intermediar important în metabolismul fructozei, participând la glicoliză.

Referințe

Bibliografie
 C. D. Nenițescu, Chimie Organică, vol. II, ediția a VIII-a, Editura Didactică și Pedagogică, 1980

Vezi și
Acetonă
Glicerol
Trioză

Dioli
Cetone
Monozaharide
Chimicale cosmetice

Dihidroxiacetonă


تشوكتاو هي إحدى قبائل السكان الأصليين لأمريكا الشمالية ويعود أصلهم من جنوب شرق الولايات المتحدة (ميسيسيبي، فلوريدا، ألاباما، لويزيانا). تنتمي لغة تشوكتاو إلى عائلة لغات موسكوغي. وتشوكتاو هم من نسل شعوب ثقافات هوبويل وميسيسبي، الذين عاشوا في أنحاء شرق وادي نهر المسيسبي وروافده. بنى أهل هوبويل تلة نانيه وايا منذ حوالي 1700 سنة، وهي تلة ترابية كبيرة لا تزال تعتبر مقدسة من قبل تشوكتاو. قابل المستكشفون الإسبان الأوائل قرى وقبائل ثقافة ميسيسيبي في منتصف القرن السادس عشر. يرى عالم الأنثروبولوجيا جون سوانتون أن اسم تشوكتاو أتى من أحد الزعماء المبكرين. ويرى المؤرخ هنري هولبرت أن اسمهم مشتق من عبارة في لغتهم وهي "هاتشا هاتاك" (أهل النهر).

اتحد التشوكتاو كشعب في القرن السابع عشر، وكونوا ثلاثة تقسيمات سياسية وجغرافية متميزة: الشرقية والغربية والجنوبية، وكونوا أحيانا تحالفات مختلفة مع القوى الأوروبية المجاورة. وشملت هذه التحالفات الفرنسيين على ساحل الخليج وفي لويزيانا، والإنجليز في الجنوب الشرقي، والإسبان في فلوريدا ولويزيانا خلال الحقبة الاستعمارية. ساند معظم التشوكتاو المستعمرات الثلاثة عشر خلال الثورة الأميركية من أجل الاستقلال عن التاج البريطاني. ولم يدخلوا في حرب ضد الولايات المتحدة قبل قانون إزالة الهنود.

في القرن التاسع عشر، أصبح تشوكتاو معروفين بكونهم أحد «القبائل الخمسة المتحضرة» لأنهم اعتمدوا ممارسات عديدة من جيرانهم الأمريكيين. وافق التشوكتاو والولايات المتحدة على تسع معاهدات، وفي الثلاثة الأخيرة كسبت الولايات المتحدة عدة تنازلات عن مساحات شاسعة من الأرض وهجّرت معظم التشوكتاو إلى غرب المسيسيبي نحو المقاطعة الهندية. كانوا أول الهنود الذين تم تهجيرهم بموجب قانون إزالة الهنود. تم نفي التشوكتاو لأن الولايات المتحدة أرادت توسيع الأراضي المتاحة للاستيطان للأميركيين الأوروبيين،  ولحفظ القبيلة من الانقراض،  وللاستحواذ على الموارد الطبيعية. فاوض تشوكتاو على أكبر مساحة وأكثر أرض مرغوبة في المقاطعة الهندية. قسمت الحكومة الأولى إلى ثلاث مناطق، لكل منها زعيمها الخاص، وكانوا يجتمعون في المجلس الوطني. ويعين التشوكتاو مندوبا لتمثيلهم مع الحكومة الأمريكية في واشنطن العاصمة.

بموجب معاهدة دانسينغ رابيت كريك عام 1831، أصبح التشوكتاو الذين اختاروا البقاء في ولاية مسيسبي المشكلة حديثا من أوائل المجموعات العرقية الكبرى غير الأوروبية الذين أصبحوا مواطنين أميركيين. (المادة 8 في معاهدة 1817 مع الشيروكي نصت على أنه قد يرغب الشيروكي في أن يصبحوا مواطنين أمريكيين). وخلال الحرب الأهلية الأمريكية، تحالف التشوكتاو في كل من أوكلاهوما وميسيسيبي إلى جانب الولايات الكونفدرالية الأمريكية. أشارت الكونفدرالية إلى أنها ستدعم إقامة ولاية تحت السيطرة الهندية إذا انتصروا في الحرب. عقدت معاهدة جديدة معهم بعد الحرب، وأمرتهم الولايات المتحدة بتحرير عبيدهم وعرضت لهم المواطنة الكاملة؛ عرف هؤلاء العبيد باسم التشوكتاو المعتقون. بعد الحرب الأهلية، أصبح التشوكتاو في ميسيسيبي منسيين لفترة من الزمن.

كافح التشوكتاو في أوكلاهوما لبناء أمتهم، ونقلوا أكاديمية تشوكتاو هناك وافتتحوا واحدة للفتيات في عقد 1840. في أعقاب إقرار قانون دوز، حلت الولايات المتحدة الحكومات القبلية وعينت زعماء عليهم. خدم الجنود التشوكتاو في الجيش الأمريكي خلال الحرب العالمية الأولى، كأول مراسلي شفرات، وذلك باستخدام لغة التشوكتاو. أعاد التشوكتاو حكومتهم بعد قانون إعادة التنظيم الهندي لعام 1934، وحافظت أمة تشوكتاو على ثقافتها رغم الضغوط لاستيعابهم داخل الثقافة الأمريكية. وهم ثالث أكبر قبيلة معترف بها فدراليا، وأنشأوا مؤسسات جديدة، مثل الجامعات القبلية، هيئة عامة للإسكان، ونظام قضائي. اليوم توجد قبيلتان معترف بهما فدراليا هما أمة تشوكتاو في أوكلاهوما وجماعة تشوكتاو في ميسيسيبي؛ تعترف ولاية ميسيسيبي بجماعة أخرى، وتوجد مجموعة تشوكتاو أصغر في لويزيانا وتكساس.

مراجع

أمريكيون أصليون
السكان الأصليين في الولايات المتحدة في الثورة الأمريكية
تاريخ الأمريكيين الأصليين في ألاباما
شوكتو
عصر قبل كولومبي
قبائل أمريكية أصلية في ألاباما
قبائل أمريكية أصلية في تكساس
قبائل أمريكية أصلية في كاليفورنيا
قبائل أمريكية أصلية في لويزيانا
قبائل أمريكية أصلية في مسيسيبي
قبائل الأمريكيين الأصليين في أوكلاهوما
قبائل الأمريكيين الأصليين في فلوريدا
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة

تشوكتاو


An Pachyphyllum crystallinum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Pachyphyllum crystallinum in nahilalakip ha genus nga Pachyphyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pachyphyllum

Pachyphyllum crystallinum


Ernest Howard Armstrong,  (July 27, 1864 – February 15, 1946) was a Canadian politician and journalist who served as the ninth premier of Nova Scotia from 1923 to 1925.

Early life and career
Born in Kingston, Nova Scotia, the son of Edward and Sarah A. (Currell) Armstrong, Armstrong studied at Acadia University and Dalhousie University where he received a Bachelor of Laws degree.

He was created King's Counsel in 1907. He practiced law in Weymouth, Nova Scotia from 1889 to 1892 and during that period was also editor of the Weymouth Free Press.

In 1892, he moved to Yarmouth, Nova Scotia where he held the office of vice and deputy United States Consul from 1894 to 1906.

Political career
He was elected to the town council in 1900 and was the mayor of Yarmouth from 1904 to 1906, when he won a seat in the Nova Scotia House of Assembly. He joined the  Cabinet of Liberal Premier George Henry Murray in 1911 and served as minister of public works and then as minister of mines.

In 1923, Armstrong succeeded Murray as Premier and inherited a Liberal government that had been in power for 40 years. Armstrong was unable to overcome the effects of a serious economic downturn in the region, underestimated the strength of the Maritime Rights Movement and the feelings of alienation among Nova Scotians, and also mishandled labour unrest in Cape Breton, all of which led to the defeat of his government in the 1925 election. The Liberals won only three seats out of 43 in the legislature. He died in Bridgewater, Nova Scotia.

References
 History of Nova Scotia (Volume 3) (1916)

1864 births
1946 deaths
Acadia University alumni
Canadian Methodists
Canadian people of Scottish descent
Schulich School of Law alumni
Nova Scotia Liberal Party MLAs
People from Kings County, Nova Scotia
Premiers of Nova Scotia
Nova Scotia municipal councillors
Canadian King's Counsel
Nova Scotia political party leaders

Ernest Howard Armstrong


The original Soochow University () was a university based in Suzhou and Shanghai in China, established in 1900. The university was registered in the state of Tennessee in the United States.

After the Chinese Civil War, the university was disbanded by the People's Republic of China government in 1952, with its faculties amalgamated with parts of other universities to create various specialist universities in Suzhou and Shanghai. One of these specialist institutions, the Jiangsu Teacher's College (also known as Jiangsu Normal School), took over the main Suzhou campus of the old Soochow University, and in 1982 adopted the English name "Soochow University" (a different Chinese name to the original institution was adopted).

A university by the same name (both in English and Chinese) was set up by alumni in Taiwan in 1951.

History
The original Soochow University was founded by Methodist missionaries in Suzhou, Jiangsu, Qing dynasty in 1900 as a merger of three existing institutions: the Buffington Institute and the Kung Hang School in the city of Soochow (now spelled Suzhou), in Jiangsu Province, and the Anglo-Chinese College in Shanghai, which at the time was also part of Jiangsu Province. In 1901, the university registered in the state of Tennessee in the United States under the name Central University in China. Its first president was David Lawrence Anderson who was also the founder of the predecessor Kung Hang School.

The original Soochow University, like the university currently in Taiwan, was named Dōngwú Dàxué () in Chinese. "Dongwu" or "East Wu" refers to the Wu region, in which both Suzhou and Shanghai are located and of which Suzhou was historically the cultural and political centre.

Soochow University was especially well known for the quality of its law school, based in Shanghai.

After the Chinese Civil War, members of the Soochow Alumni Association who moved to Taiwan established a new institution in Taiwan in 1951 to make up for the Soochow University lost in mainland China. A law school was opened in 1954, and a full university was certified in 1971.

After the establishment of the PRC, the institution in Suzhou merged with the Southern Jiangsu College of Culture and Education and the Department of Mathematics and Physics at Jiangnan University to form the Jiangsu Teacher's College in 1952, while the law school in Shanghai merged into the East China University of Politics and Law. The English name Soochow University was revived in 1982 by the Jiangsu Teacher's College; however, the original Chinese name Dongwu 東吳 was not adopted, and the institution was given the name Suzhou 苏州. The new Soozhow University is a Chinese Ministry of Education Double First Class Discipline University, with Double First Class status in certain disciplines.

Successor universities

From 1900 to 1952, Soochow University () operated in Suzhou and Shanghai
Soochow University (Suzhou) (; 1982–present) - into which several of the original university's faculties merged in 1952, and based at the original campus of Soochow University.
East China University of Political Science and Law - into which the Soochow University Law School merged in 1952.
Shanghai University of Finance and Economics - into which the Soochow University accounting faculty merged in 1952.
Soochow University (Taiwan) (; operating in Taiwan 1952–present) - revival by alumni.
Chung Chi College of the Chinese University of Hong Kong - founded in 1951 as a successor to 13 abolished Christian universities in mainland China, including Soochow University, later a founding college of the Chinese University of Hong Kong.

References

External links
Soochow University

Universities and colleges in Jiangsu

Soochow University (1900–1952)


Short Circuit  é um filme estadunidense de 1986, dos gêneros comédia/ficção científica, dirigido por John Badham.

Sinopse
Em uma demonstração de robôs militares, um deles, S.A.I.N.T. Número 5, é atingido por um raio e acaba alcançando sentiência. Ele foge para Astoria, Oregon e recebe asilo de uma cuidadora de animais, Stephanie Speck, onde desenvolve melhor seus conhecimentos e linguagem.

Elenco
 Ally Sheedy...Stephanie Speck
 Steve Guttenberg...Newton Crosby, PhD
 Fisher Stevens...Ben Jahrvi
 Austin Pendleton... Dr. Howard Marner
 Tim Blaney...Número 5 (Voz)
 G. W. Bailey... Captain Skroeder

Refilmagem
Em 2011, a Dimension Films adquiriu os direitos para um remake de Short Circuit; inicialmente, a direção ficaria a cargo de Tim Hill.

Filmes dos Estados Unidos de 1986
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Filmes de ficção científica dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por John Badham
Filmes com estreia na direção
Filmes sobre direitos humanos
Filmes da TriStar Pictures
Filmes em língua inglesa
Filmes com robôs

Short Circuit