Cinnamaldehyde is an organic compound with the formula(C9H8O) C6H5CH=CHCHO. Occurring naturally as predominantly the trans (E) isomer, it gives cinnamon its flavor and odor. It is a phenylpropanoid that is naturally synthesized by the shikimate pathway. This pale yellow, viscous liquid occurs in the bark of cinnamon trees and other species of the genus Cinnamomum. The essential oil of cinnamon bark is about 90% cinnamaldehyde. Cinnamaldehyde decomposes to styrene because of oxidation as a result of bad storage or transport conditions. Styrene especially forms in high humidity and high temperatures. This is the reason why cinnamon contains small amounts of styrene.

Structure and synthesis
Cinnamaldehyde was isolated from cinnamon essential oil in 1834 by Jean-Baptiste Dumas and Eugène-Melchior Péligot and synthesized in the laboratory by the Italian chemist Luigi Chiozza in 1854.

The natural product is trans-cinnamaldehyde. The molecule consists of a benzene ring attached to an unsaturated aldehyde.  As such, the molecule can be viewed as a derivative of acrolein. Its color is due to the π → π* transition: increased conjugation in comparison with acrolein shifts this band towards the visible.

Biosynthesis

Cinnamaldehyde occurs widely, and closely related compounds give rise to lignin. All such compounds are biosynthesized starting from phenylalanine, which undergoes conversion.

The biosynthesis of cinnamaldehyde begins with deamination of L-phenylalanine into cinnamic acid by the action of phenylalanine ammonia lyase (PAL). PAL catalyzes this reaction by a non-oxidative deamination. This deamination relies on the MIO prosthetic group of PAL. PAL gives rise to trans-cinnamic acid. In the second step, 4-coumarate–CoA ligase (4CL) converts cinnamic acid to cinnamoyl-CoA by an acid–thiol ligation. 4CL uses ATP to catalyze the formation of cinnamoyl-CoA. 4CL effects this reaction in two steps. 4CL forms a hydroxycinnamate–AMP anhydride, followed by a nucleophile attack on the carbonyl of the acyl adenylate. Finally, Cinnamoyl-CoA is reduced by NADPH catalyzed by CCR (cinnamoyl-CoA reductase) to form cinnamaldehyde.

Preparation
Several methods of laboratory synthesis exist, but cinnamaldehyde is most economically obtained from the steam distillation of the oil of cinnamon bark. The compound can be prepared from related compounds such as cinnamyl alcohol, (the alcohol form of cinnamaldehyde), but the first synthesis from unrelated compounds was the aldol condensation of benzaldehyde and acetaldehyde; this process was patented by Henry Richmond on November 7, 1950.

Applications

As a flavorant
The most obvious application for cinnamaldehyde is as flavoring in chewing gum, ice cream, candy, e-liquid and beverages; use levels range from 9 to 4,900 parts per million (ppm)  (that is, less than 0.5%).  It is also used in some perfumes of natural, sweet, or fruity scents. Almond, apricot, butterscotch, and other aromas may partially employ the compound for their pleasant smells.  Cinnamaldehyde can be used as a food adulterant; powdered beechnut husk aromatized with cinnamaldehyde can be marketed as powdered cinnamon.  Some breakfast cereals contain as much as 187 ppm cinnamaldehyde.

As an agrichemical
Cinnamaldehyde has been tested as a safe and effective insecticide against mosquito larvae.  A concentration of 29 ppm of cinnamaldehyde kills half of Aedes aegypti mosquito larvae in 24 hours. Trans-cinnamaldehyde works as a potent fumigant and practical repellant for adult mosquitos. It also has antibacterial and antifungal properties.

Miscellaneous uses
Cinnamaldehyde is a corrosion inhibitor for steel and other alloys. It is believed to form a protective film on the metal surface.

Derivatives
Numerous derivatives of cinnamaldehyde are commercially useful. Dihydrocinnamyl alcohol (3-phenylpropanol) occurs naturally but is produced by double hydrogenation of cinnamaldehyde. It has the fragrances of hyacinth and lilac. Cinnamyl alcohol similarly occurs naturally and has the odor of lilac but can be also produced starting from cinnamaldehyde. Dihydrocinnamaldehyde is produced by the selective hydrogenation of the alkene subunit. α-Amylcinnamaldehyde and α-hexylcinnamaldehyde are important commercial fragrances, but they are not prepared from cinnamaldehyde. Hydrogenation of cinnamaldehyde, if directed to the alkene, gives hydrocinnamaldehyde.

Toxicology
Cinnamaldehyde is used in agriculture because of its low toxicity, but it is a skin irritant. Cinnamaldehyde may cause allergic contact stomatitis in sensitised individuals, however allergy to the compound is believed to be uncommon.

DNA repair

Cinnamaldehyde is a dietary antimutagen that effectively inhibits both induced and spontaneous mutations.  Experimental evidence indicates that cinnamaldehyde induces a type of DNA damage in the bacterium Escherichia coli and in human cells that elicits recombinational DNA repair that then reduces spontaneous mutations.
In mice, X-ray induced chromosome aberrations were reduced when cinnamaldehyde was given orally to the mice after X-ray irradiation, perhaps due to cinnamaldehyde stimulated DNA repair.

References

External links
GMD MS Spectrum

Alkene derivatives
Conjugated aldehydes
Flavors
Fungicides
Plant toxin insecticides
Phenylpropanoids
Corrosion inhibitors
Xanthine oxidase inhibitors
Cinnamon

Cinnamaldehyde


An Alopecurus textilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier. An Alopecurus textilis in nahilalakip ha genus nga Alopecurus, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: A. t. tiflisiensis.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Alopecurus

Alopecurus textilis


Der Begriff Puls bezeichnet in der Elektrotechnik ein sich periodisch wiederholendes impuls- oder stoßartiges Ereignis. Er ist mit dem Begriff Impulsfolge gleichbedeutend.

Festlegungen

Während mit Impuls ein einmaliger Vorgang bezeichnet wird, dessen Augenblickswerte nur innerhalb einer beschränkten Zeitspanne merklich von null abweichen, wird ein Puls in der Elektrotechnik als periodischer Vorgang definiert, der aus einer sich kontinuierlich wiederholenden Folge von gleichen Impulsen besteht. Der Begriff Impuls ist in diesem Kontext nicht mit dem Begriff des Impulses aus dem Bereich der Mechanik zu verwechseln.

Ein Puls kann durch seine Periodendauer  gekennzeichnet werden bzw. durch eine Pulsfrequenz (Impulsfolgefrequenz) , ferner durch die Höhe und Dauer der Impulse. Die Impulsform kann in die Benennung des Pulses einbezogen werden, z. B. Rechteckpuls, Sägezahnpuls.

Spektral kann ein Puls durch eine Überlagerung einer diskreten Reihe harmonischer Schwingungen dargestellt werden. Für einen Impuls benötigt man eine kontinuierliche Überlagerung von harmonischen Schwingungen. Ein einzelner Impuls weist somit ein kontinuierliches Spektrum auf, während eine periodische Impulsfolge ein diskretes Linienspektrum aufweist.

In der englischsprachigen Literatur wird meist kein Unterschied zwischen den Begriffen Impuls und Puls gemacht. Auch im deutschen Fachjargon ist mit "Puls" oft ein Impuls gemeint.

Anwendungen

Rechteckpuls zur Modulation
Beim Rechteckpuls erscheinen die zwei Zustände wie Logikpegel, die mit 0 und 1 bezeichnet werden können. Doch stellen sie keine Ziffern einer Zahl dar und enthalten keine Information wie ein Digitalsignal. Eine Information kann aber im Tastgrad durch die stufenlos einstellbare Breite der Impulse oder deren Häufigkeit enthalten sein. Mittels der Pulsdauermodulation und der Pulsfrequenzmodulation wird ein Analogsignal übertragen und zwar bei steilen Flanken so störungsarm wie ein Digitalsignal, weil die Pulsbreite und -frequenz kaum verfälschbar sind. Am Ende des Übertragungsweges kann die Information leicht durch Messung der Breite (Zeit) oder der Frequenz mittels Zählverfahren digitalisiert werden, siehe Digitale Messtechnik.

Rechteckpuls zur Synchronisation
In der Digitaltechnik laufen viele Vorgänge nicht nach Laufzeit, sondern synchron zu einem Taktsignal ab. In der Mikroprozessortechnik steuert stets ein Taktgenerator den Arbeitsablauf des Prozessors, und dieser steuert (je nach Fabrikat mit einem weiteren Puls) die parallele Datenübertragung von bzw. zu Speicher und Peripherie.

Weitere Anwendungen
Impulstechnik
Impulsradar

Belege

Elektronik

Puls (Elektrotechnik)


كفرخل قرية من قرى شمال الأردن تتبع إداريا لمحافظة جرش.

التسمية
الأصل في التسمية «كفر» وهي كلمة عربية تعني «قرية زراعية» و«خل» والمقصود به خل العنب أو النبيذ. لذلك فالتسمية كفر خل تعني «قرية العنب», والقرية ما زالت مشهورة لحد الآن بزراعة العنب بالإضافة إلى زيت الزيتون.

جغرافيا ومناخ المنطقة
تقع كفرخل في شمال محافظة جرش إلى الغرب من الطريق الدولي الواصل بين محافظة اربد والعاصمة عمان بحوالي 5 كم.
بنيت القرية في منطقة جبلية عالية تتكون من ثلاث تلال; جبل السناد، جبل العاهد والجبل الغربي، ومركز القرية في وسط هذه التلال الثلاث.
تعتبر كفرخل المنطقة المهمة الواصلة بين جبال عجلون ومحافظة جرش وسهول حوران في اربد فهي تبعد 18كم عن مدينة جرش و15كم عن مدينة عجلون و32كم عن مدينة اربد. وتقدر مساحة القرية بحوالي 6كم², تشكل المناطق الحرجية ما نسبته 52% من إجمالي المساحة، وتقع معظم هذه المساحات الحرجية على قمم جبال عالية يصل ارتفاعها إلى أكثر من 1100م عن سطح البحر.
تمتاز كفرخل بمناخ معتدل صيفًا وبارد شتاءُ فمعدل درجة الحرارة العظمى في شهر حزيران حوالي 26 درجة مئوية ومعدل درجة الحرارة الصغرى في شهر كانون الثاني حوالي 3,5 درجة مئوية، ويعود ذلك إلى طبيعة المنطقة الجبلية العالية بحيث يفصلها عن رأس منيف وهو من أعلى المرتفعات في شمال المملكة حوالي 3كم فقط.

تاريخ القرية
يمتد تاريخ كفرخل من العصر الحجري إلى العصر الإسلامي مرورا بحكم الإمبراطورية الرومانية في الأردن والدولة البيزنطية، فلقد تم العثور على العديد من الأدوات الحجرية البدائية بالقرب من البلدة يعود تاريخها إلى العصر الحجري، بالإضافة إلى المعابد والكنائس والفسيفساء التي تعود إلى أيام الحكم الروماني للمنطقة.
تم فتح كفرخل على يد الصحابي الجليل شرحبيل بن حسنة كنتيجة لمعركة طبقة فحل عام 635م.
وهناك آثار لمسجد وبعض البيوت والخرائب يعود تاريخها للعصرين الأموي والعباسي، بالإضافة إلى الآثار المملوكية.
ومن أهم المناطق الأثرية في القرية: الدير، خربة حطين.

اقتصاد القرية
يعتمد سكان كفرخل اعتمادا كبيرا على الزراعة وبالأخص زراعة الزيتون والعنب والتين والتفاح والرمان، بالإضافة إلى الحرف اليدوية والمنتجات التقليدية التي تعتمد على حليب الأغنام كالجبن والسمن.

الحياة الاجتماعية
يقدر عدد سكان البلدة بحوالي 7355 نسمة جميعهم مسلمون سنيون، ويوجد في البلدة خمسة مساجد. أما بالنسبة للعادات والتقاليد فهي نفسها السائدة في المناطق الشمالية من الأردن بما فيها: المدالة والسبوعية والخميسية بالإضافة إلى الاحتفالات والأعياد الدينية مثل اللإحتفال بالمولد النبوي الشريف.
تعتبر نسبة المتعلمين في كفرخل عالية.

المعالم السياحية
أكثر ما يميز قرية كفرخل طبيعتها ومناخها الجميل، فكانت دائما محط أنظار للباحثين عن جمال الطبيعة وتنوعها وتفردها، فتم إنشاء محمية الأمير حمزة عام 2004 على مساحة 40 هكتار من الأراضي الحرجية في البلدة، وتتميز محمية الأمير حمزة بالتنوع الحيوي الكبير من حيوانات ونباتات مثل البلوط والصنوبر والقيقب وزهرة السوسنة السوداء.

المراجع

انظر أيضا
 جرش
 سوف

قرى الأردن
مناطق مأهولة في محافظة جرش
قرى محافظة جرش

كفرخل


Nul n'est méchant volontairement (en grec ancien : οὐδένα ἀνθρώπων ἑκόντα ἐξαμαρτάνειν οὐδὲ αἰσχρά) est une citation de Socrate, transcrite par Platon dans plusieurs de ses œuvres. Il s'agit d'une des phrases les plus célèbres du corpus platonicien.

Thèse
La phrase  apparaît à plusieurs reprises dans les écrits de Platon. Elle récapitule, en effet, une partie de la philosophie morale de l'auteur et de son maître. Sous la plume de Platon, Socrate défend un moralisme intellectualiste, c'est-à-dire qu'il ramène les questions morales à des questions intellectuelles. La morale serait affaire de savoir, et non de sentiment. Ceux qui agissent mal (sont méchants) sont ceux qui se trompent sur la nature du bien.

Cette thèse s'inscrit dans la réflexion morale socratique, qui elle-même est une réponse à beaucoup de thèses répandues au temps de Socrate et de Platon. Eschyle, dans Prométhée enchaîné, écrit par exemple : .

Occurrences
Socrate déclare en premier, dans le Protagoras : .

Dans le Gorgias, dans sa discussion avec Polos, Socrate soutient cette thèse, sans utiliser la phrase, en 467b. La phrase apparaît ensuite à diverses reprises sous la plume de Platon. On la retrouve dans Les Lois.

Postérité

Critique aristotélicienne
Aristote critique la position de Socrate dans la Grande Morale. Il écrit, dans le premier livre (chapitre VII), que si , c'était une erreur : . Ainsi, Socrate aurait négligé le rôle de l'intempérance : .

Approbation cartésienne
René Descartes, ayant lui-même adopté une forme d'intellectualisme à cet égard, écrit dans le Discours de la méthode que . Le mal ne peut être voulu pour lui-même, mais se produit car la raison a failli. Dans la quatrième méditation des Méditations métaphysiques, il se demande : . Il écrit que la raison . Par conséquent, .

Notes et références

Socrate

Nul n'est méchant volontairement


Zbor deasupra unui cuib de curci este un film românesc din 2003 regizat de Ovidiu Georgescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Andi Vasluianu, Constantin Drăgănescu, Coca Bloos.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2003 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2003

Zbor deasupra unui cuib de curci


Conus alrobini é uma espécie de caracol do mar, um gastrópode marinho molusco na família Conidae, os caracóis de cone, conchas ou cones.

Esses caracóis são predatórios e venenosos. Eles são capazes de "picar" humanos.

Descrição
O comprimento da casca atinge 105 mm.

Distribuição
Esta espécie marinha de caracol cone é endêmica e ocorre ao largo do Vietnã Central.

 Thach N.N. (2016). Vietnamese new mollusks. Seashells – Land snails – Cephalopods. With 59 new species. 205 pp. Published by the author. page(s): 53

Ligações externas

alrobini

Conus alrobini


Hesleyside Hall est une maison de campagne privée du  et la maison ancestrale de la famille Border Reivers Charlton à environ  à l'ouest de Bellingham, Northumberland. Il s'agit d'un bâtiment classé Grade II*.

Histoire
Les Charlton sont à Hesleyside depuis le  . Le manoir actuel, qui aurait été construit sur le site d'une tour Pele du , est construit en 1719. Le terrain est aménagé par Capability Brown en 1776 et la façade est a été remodelée par l'architecte William Newton en 1796.

Edward Charlton est créé baronnet en 1645 . Plus tard, les Charltons servent comme haut shérifs de Northumberland en 1721 et 1837, et comme sous-lieutenant.

L'écurie adjacente (un bâtiment classé Grade II) incorpore une pierre datant de 1747.

L'éperon du Charlton est un éperon du  situé au niveau de la maison qui était parfois servi au chef de famille sur un plateau, indiquant que la nourriture était faible et qu'il était nécessaire de faire du pillage de bétail .

Hesleyside Hall est actuellement géré par William et Anna Charlton qui ont effectué d'importants travaux de conservation et de mise à niveau et diversifié le domaine pour inclure des cabanes de berger dans le parc .

En 2015, Hesleyside Hall est apparu dans l'émission de télévision Tales from Northumberland avec Robson Green.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II* dans le Northumberland

Hesleyside Hall


Hofheim am Taunus, kısaca Hofheim, Frankfurt yakınlarında küçük bir şehirdir. Nüfusu yaklaşık 40.000'dir. Main-Taunus-Kreis (MTK)'in başkenti diye geçer. Hofheim'da çok sayıda Türk ve müslüman yaşamamasına rağmen küçük bir camii bulunmaktadır.
Dünyaca ünlü Gar-i Bahn grubunun üyleri Hofheimlı olup hala orada yaşamaktadırlar.

Bağlı şehirler
 Marxheim
 Wildsachsen
 Diedenbergen
 Lorsbach
 Hofheim
 Wallau

Dış bağlantılar

 Resmî site
 Historisches Ortslexikon (deutsch)

Hessen'deki şehirler

Hofheim am Taunus


Agrilus drescheri é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fisher, 1935.

Referências

drescheri

Agrilus drescheri


Kazete,  İzmir merkezli  bağımsız kadın yayın organı.

"Özgür Kadının Sesi" sloganıyla 7 Ekim 1997'de iki ayda bir çıkan bağımsız bir alternatif kadın gazetesi olarak yayımlanmaya başladı. On yıl sonra aylık gazete haline gelen Kazete; günümüzde yayın hayatına dijital olarak devam etmektedir.

Türkiye'de kadın hareketi açısından alternatif medya işlevi üstlenen ilk yayın organlarından birisidir ve  bu alanda ülkenin en eski ve yayınına kesintisiz ara vermeden devam eden en uzun süreli kadın hakları gazetesidir. Kadınların renk, dil, din, ırk, engelli ve etnik durumlarına bakılmaksızın yaşamın her alanında eşit temsilini savunduğunu ifade eder.

Geçmişi
Kadın Hakları üzerine yayın yapan ilk alternatif bağımsız kadın gazetesi olarak 7 Ekim 1997'de gazeteci Berrin Güray Dilekçi'nin girişimiyle yayımlanmaya başladı.  Dilekçi, İzmir'in Bornova ilçesinde şiddete maruz kalan kadınların başvurduğu bir kadın danışma merkezinin belediye tarafından kapatılması üzerine kadınların sesini duyurmak üzere gazeteyi çıkarmaya karar verdiğini belirtmiştir. Haberlerin iletilmesinde ve dağıtılmasında farklı illerdeki kadın dernekleri destek vermiştir.

Kazete, tabloid boyda 4 sayfası renkli 24 sayfa olarak ofset basılmakta idi. Başlangıçta üç bin adet basılan Kazete, 2000 yılından itibaren internet üzerinden de yayımlanmaya başladı ve daha geniş bir okur kitlesine ulaştı. Basılı yayını ilk on yıl iki ayda bir iken, on yılın sonunda aylık gazete haline geldi.. 2008 yılında dağıtım sorunları yaşayınca abonelik sistemi ile dağıtılmaya başladı.

29 Mayıs 2012'de kürtaj yasağına karşı yürüttüğü yayınları nedeniyle internet sitesi bir hacker grubu tarafından hacklendi, arsivi büyük ölçüde silindi.

Kazete, 2017 yılında  basılı yayınını durdurdu; abonelerine son kez  "Cumhuriyeti Unutturmayacağız" manşetiyle basılı olarak dağıtıldı Yayın hayatını kesintisiz olarak dijital ortamda sürdürmektedir.

Künye
Kazete'nin İmtiyaz Sahibi ve Sorumlu Yazı İşleri Müdürü Berrin Gürçay Dilekçi; Haber Yayın Koordinatörü Ceren Dilekçi'dir. Danışma Kurulunda Feride Acar, Yakın Ertürk,  Huriye Kuruoğlu, Serpil Sancar, Kadriye Bakırcı, Selma Acuner, Hülya Gülbahar, Av. Sema Kendirci, Ayşen Erdoğan, İlknur Üstün ve Sevilay T. Dökmeci yer alır.

Bazı yazarları
 Berrin Gürçay Dilekçi
 Emine Bozkurt
 Yakın Ertürk
 Gülsün Bilgehan
 Meltem Arıkan
 Zerrin Toprak Karaman
Yaşar Seyman
 Ş.Huriye Kuruoğlu
 Şirin Tekeli
 İpek İlkkaracan
 Nuran Talu
 Songül Sallan Gül
 Ceren Dilekçi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'de feminizm
Türkiye gazeteleri
Türkçe gazeteler
Alternatif medya

Kazete


Os Prêmios Guild of Television Producers and Directors de 1955 foram entregues no Savoy Hotel em Londres. Esses foram os primeiros grandes prêmios de televisão do gênero no Reino Unido. Após a fusão do Guild com a British Film Academy, os prêmios mais tarde ficaram conhecidos como British Academy Television Awards (BAFTA TV Awards), sob o qual são dados até hoje.

As indicações não foram anunciadas, apenas vencedores em seis categorias.

Vencedores
Ator
Paul Rogers
Atriz
Googie Withers
Designer
Michael Yates
Personalidade
Sir Mortimer Wheeler
Produção
Christian Sampson
Escritor
Iain McCormack
Prêmio dos Escritores
Iain McCormack

Ligações externas
Site Oficial

1955 na televisão
1955 no Reino Unido
Prémios de televisão do Reino Unido
Edições dos BAFTA

Guild of Television Producers and Directors Awards de 1955


Comet Borrelly  or Borrelly's Comet (official designation: 19P/Borrelly) is a periodic comet, which was visited by the spacecraft Deep Space 1 in 2001. The comet last came to perihelion (closest approach to the Sun) on February 1, 2022 and will next come to perihelion on December 11, 2028.

Deep Space 1 returned images of the comet's nucleus from 3400 kilometers away. At 45 meters per pixel, it was the highest resolution view ever seen of a comet.

Discovery
The comet was discovered by Alphonse Borrelly during a routine search for comets at Marseilles, France on December 28, 1904.

Exploration

Deep Space 1 flyby

On September 21, 2001 the spacecraft Deep Space 1, which was launched to test new equipment in space, performed a flyby of Borrelly. It was steered toward the comet during the extended mission of the craft, and presented an unexpected bonus for the mission scientists. Despite the failure of a system that helped determine its orientation, Deep Space 1 managed to send back to Earth what were, at the time, the best images and other science data from a comet.

References

External links
 http://jcometobs.web.fc2.com/pcmtn/0019p.htm
 19P – Gary W. Kronk's Cometography
 Elements and Ephemeris for 19P/Borrelly – Minor Planet Center

Periodic comets
0019
Comets visited by spacecraft
Comets in 2015
19041228

19P/Borrelly


Libichava este o comună slovacă, aflată în districtul Bánovce nad Bebravou din regiunea Trenčín, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 138 de locuitori.

Istoric
Localitatea Libichava este atestată documentar din 1329.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Libichava


Antoine-Léonor Houdin est un architecte français, occasionnellement graveur, né vers 1620 et mort après 1689.

Biographie

Origines et entourage
Antoine-Léonor Houdin est le fils de Pierre Houdin, joueur de luth, et de Gabrielle de La Lande. Sa mère se remarie (après 1645) avec le graveur François Bignon. Ce dernier est par ailleurs le beau-frère du peintre Zacharie Heince, avec qui il collabore régulièrement. Par sa sœur Catherine, Houdin est le beau-frère du peintre génois Francesco Maria Borzone.

L'architecte
Antoine-Léonor Houdin propose en 1661 un vaste plan de réaménagement du Louvre, des Tuileries et de leurs alentours.

Ces projets, gravés, sont édités par le beau-père de Houdin, François Bignon. Rémi Mathis émet l'hypothèse, sans s'avancer, qu'Houdin les ait gravés lui-même.

Auteur de travaux sur des ponts flottants, Antoine-Léonor Houdin est présenté en 1689 comme « architecte des bâtiments du roi » et habite rue des Deux-Écus, paroisse Saint-Eustache.

Le graveur

Ami, comme de nombreux membres de son entourage  de Savinien de Cyrano de Bergerac, Antoine-Léonor Houdin en grave à l'eau-forte le portrait, d'après une peinture de Zacharie Heince. Publié dans les Œuvres diverses, dernier livre que Cyrano de Bergerac voit diffusé de son vivant, il s'agit du principal portrait d'époque du célèbre libertin.

Cette activité de graveur est épisodique et liée à la proximité avec son beau-père Bignon ; son style est d'ailleurs très proche de celui de ce dernier.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .

Liens externes

Graveur français du XVIIe siècle
Aquafortiste français
Architecte français du XVIIe siècle

Antoine-Léonor Houdin


La Coupe des Pays-Bas de football 1908-1909, nommée la KNVB Beker, est la  de la Coupe des Pays-Bas.

Déroulement de la compétition
Tous les tours se jouent en élimination directe. À chaque tour, un tirage au sort est effectué pour déterminer les adversaires.

Finale
La finale se joue le  à Dordrecht, la deuxième équipe du Quick La Haye bat le VOC Rotterdam  2 à 0 et remporte son premier titre.

Notes et références
KNVB Beker 1908-1909 sur voetbalarchieven.nl

1908-1909
1908 aux Pays-Bas
1909 aux Pays-Bas
Pays-Bas


Jelena Simić (født 19. februar 1992 i Bijeljina) er en bosnisk professionel tennisspiller. Hun spiller på ITF Women's Circuit hvor hun har vundet fem titler i single, og seks i double.

Eksterne henvisninger

Personer fra Bijeljina
Tennisspillere fra Bosnien-Hercegovina

Jelena Simić


Heilige Dreifaltigkeit ist eine römisch-katholische Kapelle in Walchs, einem Ortsteil der Gemeinde Stetten im Landkreis Unterallgäu. Die Kapelle gehört zur Pfarrei Erisried. Sie ist in der amtlichen Denkmalliste nicht eingetragen.

Geschichte
Die Kapelle wurde 1849 an der Stelle einer baufälligen Vorgängerin errichtet. Die Kosten trugen die Bewohner von Walchs. Den Plan fertigte der Zimmermeister Wiest aus dem nahen Mindelheim. Um 1900 wurde die heute wiederum baufällige Kapelle renoviert. Der nach Westen gerichtete, flach gedeckte Bau hat einen segmentbogigen Schluss. In den Längswänden befinden sich je zwei kleine Korbbogenfenster. Im Osten ist eine Stichbogentür zwischen runden Guckfenstern in die Wand eingelassen. Außen setzt sich ein vorkragendes Traufgesims an den mit glattem Putz herausgehobenen Ecken der Ostseite fort.

Der Altar wurde wohl Ende des 17. Jahrhunderts gefertigt und ähnelt den alten Seitenaltären in Stetten. Das Holz wurde allerdings erst um 1900 gefasst. Er besitzt einen Sarkophagstipes und einen viersäuligen Aufbau. Die Außensäulen sind zurückgestaffelt. Das Gebälk ist verkröpft, der Fries trägt ohrmuschelähnliches Dekor. Der Giebel ist gesprengt. Das Altarbild mit der Heiligen Dreifaltigkeit wurde um 1900 auf Blech gemalt. Das Gestühl mit Brettwangen stammt wohl aus dem 19. Jahrhundert. Ein Gemälde des heiligen Otmar als Viehpatron ist eine Kopie aus dem Jahre 1943. Das Original von 1793 befand sich früher in der Kapelle und hängt gegenwärtig in der Pfarrkirche von Eutenhausen, Gemeinde Markt Rettenbach.

Literatur

Stetten
Bauwerk in Stetten (Schwaben)
Kirchengebäude im Landkreis Unterallgäu
Walchs
Erbaut in den 1840er Jahren
Kirchengebäude in Europa
Walchs

Hl. Dreifaltigkeit (Walchs)


El Coro Ambrosiano (en inglés, Ambrosian Singers) es uno de los grupos corales más conocidos de Londres, particularmente apreciado por su gran variedad del repertorio grabado.

El coro fue fundado después de la Segunda Guerra Mundial en Inglaterra. Uno de sus co-fundadores fue Denis Stevens (1922–2004), un musicólogo británico e intérprete de viola que se unió al departamento de la BBC Music en 1949 y desarrolló programas de música del Renacimiento y barroca. El otro fue John McCarthy (1919–2009), un solista tenor profesional.

Organizaron y crearon el Coro Ambrosiano como un pequeño coro profesional en 1951. El Coro Ambrosiano participado en numerosos álbumes navideños, aparecieron en álbumes con artistas pop y rock como Neil Diamond, Grace Jones, Julie Andrews, y otros, y además cantaron en varios álbumes de estudio de musicales de Broadway.

Han participado en la grabación de bandas sonoras de películas como Brainstorm, Krull, Carros de fuego y The Secret of NIMH, y en algunos álbumes de películas italianas: bandas sonoras de Ennio Morricone y Nino Rota (dirigidos por Henry Mancini, colecciones de partituras de Miklos Rozsa y partituras originales de musicales clásicos de la MGM. Hicieron la introducción vocal de la canción "Inside" de Stiltskin en 1994.

Implicación en ópera
El Coro Ambrosiano también es llamado Ambrosian Opera Chorus (o Ambrosian Chorus o Ambrosian Choir).  El conjunto ha realizado numerosas grabaciones de óperas integrales bajo diversos directores incluyendo Zubin Mehta, Carlo Maria Giulini, Claudio Abbado, Nello Santi, Julius Rudel, Georges Prêtre y muchos más. Desde 1961 a 1966, cuando McCarthy era un director coral de la Orquesta Sinfónica de Londres, el Coro Ambrosiano fue conocido como el London Symphony Orchestra Chorus ("Coro de la Orquesta Sinfónica de Londres").

Bajo diversos nombres (Ambrosian Singers, Ambrosian Opera Chorus, Ambrosian Chorus, Ambrosian Choir or London Symphony Orchestra Chorus), el conjunto ha aparecido en varias grabaciones con muchos cantantes de ópera en recitales, música sacra, arias seleccionadas y óperas completas con Montserrat Caballé, Joan Sutherland, Kiri Te Kanawa, Luciano Pavarotti, Plácido Domingo y José Carreras, entre otros.

Referencias

Enlaces externos

Bach-Cantatas.com page on the Ambrosian Singers
Joseph Stevenson, "Ambrosian Singers". Classical Artist Biographies. All Media Guide, 2008.

Grupos de música de Londres
Ambrosiano

Coro Ambrosiano


Methodenstreit (tysk for 'Metodestrid') er en intellektuel strid og uenighed mellem den tyske økonom Gustav von Schmoller(1838-1917) og den østrigske økonom Carl Menger(1840-1921), som var uenige om, hvordan samfund skulle undersøges. Schmoller ledte den tyske historiske skole, mens Menger ledte den den østrigske skole. De to forskellige metoder anvendes stadig i dag til at undersøge samfund i fx statskundskab og økonomi. Methodensteit stammer fra økonomi, men uenigheden om, hvilken slags metode man skal bruge til at undersøge samfund, er aktuel i alle samfundsfaglige grene.

Schmoller og Mengers metode
Schmoller mente, at man skal kende et samfunds institutioner, hvis man skal kunne undersøge samfundet. (klassisk politisk økonomi) Schmoller ville mene, at en undersøgelse af Tysklands økonomi ville være anderledes end en undersøgelse af Storbritanniens økonomi, fordi de to lande er forskellige, og mennesker opfører sig forskelligt i de to lande. Menger mente dog omvendt, at man i samfundsvidenskaben kan gå ud fra, at mennesker har en bestemt adfærd, lige meget hvilket land, de befinder sig i. Dette er, ifølge Menger, grundet, at mennesker er individer, hvis opførsel er bestemt ud fra deres egne egoistiske interesser, og hvad de får mest (nytte) ud af. (maginalistisk politisk økonomi) Derfor mente menger i modsætning til Schmoller, at man godt kan generalisere resultater fra den tyske kontekst over i den engelske kontekst, fordi mennesker lige meget hvad i følge Menger, handler ud fra, hvad der giver mest mening i deres eget liv. Alt ud fra, hvad forskeren tror på, vil forskeren altså undersøge forskellige ting. Nogle mener altså, at de ovennævnte institutioner slet ikke er relevante ligesom Menger, mens andre mener, de er altafgørende. Mengers måde at undersøge samfund på kan ses som mere simplistisk end Schmollers, fordi kulturelle, institutionelle og historiske forhold ikke bruges i til at undersøge økonomi. Det er vigtigt at holde for øje, at nogle grene af samfundsvidenskaben lægger mere vægt på institutioners vigtighed, mens andre lægger vægt på individet som værende vigtigt, og sætter fokus på de nogle formodninger om menneskets ageren. Denne metodestrid er altså stadig til den dag i dag relevant.

Referencer

Økonomisk historie
Økonomisk idehistorie, økonomisk metode og heterodoks økonomi
Statskundskab

Methodenstreit


Lo sposo di tre e marito di nessuna (Esposo de tres y marido de ninguna) es una ópera bufa en dos actos de Luigi Cherubini con libreto en italiano de Filippo Livigni. Se estrenó en noviembre de 1783 en el Teatro San Samuele de Venecia y tuvo gran éxito. Pronto se representó en otros teatros, a menudo con ciertas revisiones.

La única ópera bufa de Cherubini escrita para la escena veneciana, Lo sposo di tre e marito di nessuna fue compuesta con un estilo afín al de las obras teatrales de Giovanni Paisiello, la cual presenta una prodigiosa musicalidad, así como un sentido del humor, sobre todo en las piezas de conjunto. El trabajo trata de la historia de un matrimonio no exitoso, construida sobre engaños, enmascaramientos, equívocos y comicidad.

Esta ópera en tiempos modernos por primera vez se puso en escena y fue registrada el 24 de julio de 2005 en el Festival della Valle d'Itria de Martina Franca.

Enlaces externos

Cherubini en scena en el Festival: "Lo sposo di tre e marito di nessuna"

Óperas de Luigi Cherubini
Óperas de 1783
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Venecia

Lo sposo di tre e marito di nessuna


La télécorrélation atmosphérique (téléconnexion par calque de l'anglais) est un concept en météorologie et en océanographie qui consiste à établir des corrélations significatives entre des événements ou des variations climatiques qui surviennent dans des régions souvent éloignées de plusieurs milliers de kilomètres et sans liaison apparente. La plus connue relie la pression au niveau de la mer entre Tahiti et Darwin en Australie, qui définit le rapport de l'oscillation australe, et l'apparition du phénomène du El Niño dans ce qui est nommé la relation El Niño – Oscillation australe (ENSO).

Définition
Le terme « téléconnexion » a été introduit en 1981 par deux chercheurs américains, Wallace et Gutzler, pour désigner un effet climatique récurrent résultant d'un forçage (changement de température, pression) distant. Le terme est ambivalent en français alors que l'on peut penser aux interconnexions dans les télécommunications, c'est pourquoi le terme « télécorrélation atmosphérique » est plus approprié.

Un exemple de ce concept est la phase d'El Niño-Oscillation australe (ENSO) dans le Pacifique tropical qui a un impact sur les précipitations en Californie, dans certaines parties de l'Australie, de l'Afrique du Sud et de l'Amérique du Sud. Plusieurs autres modes climatiques tels que l'oscillation de Madden-Julian (OMJ), l'oscillation nord-atlantique (ONA), l'oscillation quasi-biennale (OQB), le dipôle de l'océan Indien (DOI) et l'oscillation décennale du Pacifique (ODP) ont été décrits, et leurs interconnexions ainsi que leurs impacts à distance ont été largement étudiés à l'aide d'observations, de modèles climatiques et de la théorie physique.

Étant donné que la température de surface de la mer en zone tropicale est prévisible jusqu'à deux ans à l'avance, la connaissance des modèles de télécorrélation donne une certaine prévisibilité dans des endroits éloignés avec des perspectives parfois aussi longues que quelques saisons. Par exemple, la prévision d'El Niño permet de prévoir les précipitations, les chutes de neige, les sécheresses ou les modèles de température en Amérique du Nord avec un délai de quelques semaines à quelques mois. À l'époque de Sir Gilbert Walker, un fort El Niño signifiait généralement une mousson indienne plus faible, mais cette anticorrélation s'est affaiblie dans les années 1980 et 1990.

Histoire et théorie
Les télécorrélations ont été notées pour la première fois par le météorologue britannique Sir Gilbert Walker à la fin du  grâce au calcul de la corrélation entre les séries chronologiques de la pression atmosphérique, de la température et des précipitations. Ils ont servi de base à la compréhension de la variabilité climatique en montrant que celle-ci n'était pas purement aléatoire dans le cas de l'ENSO. Ce phénomène a des effets dans plusieurs endroits à la fois, même en Amérique du Nord.

Dans les années 1980, des observations améliorées ont permis la détection de télécorrélations à de plus grandes distances dans toute la troposphère. Simultanément, la théorie a émergé selon laquelle de tels modèles pourraient être compris à travers la dispersion des ondes de Rossby en raison de la géométrie sphérique de la Terre. Ceci est parfois appelé le « proto-modèle ».

Les télécorrélations au sein du Pacifique tropical ont commencé à être comprises grâce aux calculs idéalisés d'A. E. Gill et plus tard à travers des modèles plus complexes. S'appuyant sur le proto-modèle, une grande partie de la première théorie des télécorrélations traitait d'un modèle barotrope linéarisé de l'écoulement atmosphérique autour d'un état moyen constant. Ce modèle a été rapidement invalidé lorsqu'il a été découvert que les télécorrélations réelles étaient presque insensibles à l'emplacement du forçage, en contradiction directe avec les prédictions offertes. Simmons et ses collaborateurs ont ensuite montré que si un état initial plus réaliste était utilisé, il deviendrait instable, conduisant à un schéma similaire quel que soit l'emplacement du forçage, conformément aux observations. Cette propriété modale s'est avérée être un artefact de la barotropie du modèle, bien qu'elle soit apparue pour des raisons plus subtiles dans des modèles plus réalistes.

Des travaux plus récents ont montré que la plupart des télécorrélations des tropicales et extratropicales peuvent être comprises avec une précision surprenante par la propagation d'ondes planétaires linéaires sur un état de base tridimensionnel variant selon les saisons. Parce que les modèles sont persistants dans le temps et quelque peu contraints par caractéristiques géographiques telles que les chaînes de montagnes, ces ondes sont appelées stationnaires.

Un autre mécanisme de télécorrélation entre les océans tropicaux et les régions de latitude moyenne est symétrique le long des cercles de latitude (c'est-à-dire zonal) et entre les hémisphères, contrairement au mécanisme des ondes stationnaires. Il repose sur des interactions entre les tourbillons transitoires et le flux atmosphérique moyen qui se renforcent mutuellement (c'est-à-dire effets non-linéaires). Il a été démontré qu'il expliquait certains aspects des télécorrélations ENSO en termes de température et de précipitations. D'autres auteurs ont également suggéré une corrélation entre de nombreux schémas de télécorrélation et des facteurs locaux de variation climatique.

Références

Liens externes

Climatologie
Théorie météorologique
Circulation atmosphérique

Télécorrélation atmosphérique


An Polystachya laurentii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni De Wild.. An Polystachya laurentii in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya laurentii


Vulkanska breča je vrsta piroklastične stijene. Izbacuje ju vulkan za vrijeme erupcije.

Autoklastične naslage. Kad vulkanska lava teče, postupno se hladi, a na površini se stvara kora koja razlamanjem daje breču. Autobrečiranjem breča iz samih lava nastaju vulkanogene stijene. Ako je u proksimalnijim dijelovima toka, breča se nalazi na površini. Tad je u bazi masivnog sloja lave. Ako je u distalnim dijelovima toka, čitav tok može biti tok breče.

Vulkanska breča u granulometrijskoj klasifikaciji tefre jest vulkanoklastični sediment čija je veličina čestica veća od 64 mm. Ako se radi o "bombama", to su vulkanoklastične čestice (tefra) izbačene u tekućem stanju i kad dođe do faze vulkanoklastičnih sedimenata, radi se o aglomeratima. Ako se radi o "blokovima", to su vulkanoklastične čestice (tefra) izbačene u krutom stanju i kad dođe do vulkanoklastičnih sedimenata radi se o breči. Ako je tefra manja od 64 mm a veća od 2 mm, radi se o česticama lapilima, a sedimente nazivamo lapilit. Još manje čestice i veličinom pripadajući im sedimenti su krupnozrnati pepeo i vulkanski pješčenjak te sitnozrnati pepeo i vulkanski muljnjak.

Vulkanska je breča jedna od skupina konglomerata zvanih breča, kojima je zajedničko da su im čestice veće od 2 mm i uglate. Ostali oblici su rasjedna breča, borana breča, breča sklona klizanju, talus breča.

Literatura
http://hol.lzmk.hr/clanak.aspx?id=31055 vulkanska breča, Hrvatski obiteljski leksikon
https://www.pmf.unizg.hr/_download/repository/XVI_Vulkanoklasticni_sedimenti.pdf 16.1 Vuklanoklastični sedimenti, str. 151 i 153
http://rgn.hr/~smihalic/nids_snjezanamihalic/SEM_Gradiski_SEJLOVI%20I%20DR.pdf Karolina Gradiški: Šejlovi, pješčenjaci i s njima povezane stijene, str. 9

Vulkanizam

Vulkanska breča


Federico Fabian Peña (n. 15 de marzo de 1947) es un abogado y político estadounidense. Fue Secretario de Transporte entre 1993 y 1997 y Secretario de Energía de Estados Unidos de 1997 a 1998, durante la presidencia de Bill Clinton.

Nacido en Laredo, Texas, Peña obtuvo el grado B.A. (1969) y J.D. (1972) de la Universidad de Texas en Austin y Escuela de Leyes de la Universidad de Texas, respectivamente. Se traslada a Colorado, donde hace sus prácticas de Derecho, Peña fue elegido para la Cámara de Representantes como Demócrata en 1979, donde llega a ser líder de la Minoría. En 1983, Peña vence a quien estaba durante 14 años en el cargo, William H. McNichols, Jr. llegando a ser el primer hispano Alcalde de Denver, puesto al cual fue reelecto en 1987.

Peña asesoró al Gobernador de Arkansas Bill Clinton en temas de transporte durante la transición presidencial de Clinton y luego Clinton designó a Peña para encabezar el Departamento de Transporte de Estados Unidos.

Luego de dejar la administración Clinton, Peña regresó a Denver y se unió a la compañía de inversiones Vestar Capital Partners en agosto de 1998, como Asesor Senior. El 18 de enero de 2000, Vestar anunció que Peña había sido promovido miembro del Directorio de la empresa.

Peña es padre de tres hijos: Nelia, Cristina, y Ryan Peña. El divorcio de Federico Peña y su primera esposa Ellen Hart Peña, se llevó a cabo el 10 de septiembre de 2001. Federico Peña se casó con Cindy Velasquez el 2 de septiembre de 2006. Cindy Velasquez es una ex  ejecutiva del Canal 7, KMGH-TV, y Canal 9, KUSA-TV, en Denver, Colorado y tiene una hija, Pilar.

En la actualidad, Peña sirve a varias corporaciones, es vicepresidente Nacional de la Coalición por la Competencia, y está involucrado en varias organizaciones filantrópica.

Referencias

Hispano-estadounidenses
Mexicano-estadounidenses
Alcaldes de Denver
Demócratas de Estados Unidos
Secretarios de Energía de Estados Unidos
Secretarios de Transporte de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de Texas en Austin

Federico Fabian Peña


Gertrud je roman njemačkog pisca Hermanna Hessea objavljen 1910. Radnja romana govori o zaljubljenosti glazbenika Kuhna u lijepu Gertrud Imthor, koga ona doživljava samo kao prijatelja.

Radnja

Roman je napisan kao sjećanje poznatog skladatelja Kuhna, i Gertrud priča o njegovom djetinjstvu i adolescenciji prije nego dođe do srži priče; njegovoj vezi s dva
umjetnika, pomenutom Gertrud Imthor, i opernim pjevačem Heinrichom Muothom.  Kuhna je Gertrud privukla još kod prvog susreta, no ona se zaljubljuje i udaje za Muotha, s kojim je skladatelj prijatelj već nekoliko godina. Ovaj brak je beznadeždan slučaj i njihova destruktiva veza je osnova za Kuhnov magnum opus.

Analiza
Kao i kod drugih Hesseovih romana, i u ovom se osjeća jak utjecaj Nietzschea, posebice njegovog djela Rođenje tragedije. Muoth predstavlja strasne Dionizove umjetničke elemente, dok je Gertrud predstavljena s otmjenim Apolonovim elementima. Činjenica da je Kuhnova opera rezultat njihove veze, nagovještava da se kombinacijom ova dva elementa postiže umjetnost visoke kvalitete.

Njemačka književnost

Gertrud (Hesse)


Bjarki Már Elísson (16. svibnja 1990.), islandski rukometni reprezentativac. Sudjelovao na svjetskom prvenstvu 2019. godine.
9. siječnja 2019. objavljen je konačni sastav islandske momčadi za SP na kojem je Guðjón Valur Sigurðsson ispao iz sastava zbog ozljede i zamijenio ga je Elísson.

Izvori

Islandski rukometaši

Bjarki Már Elísson


Grof Lope (umro 948.) bio je španjolski grof Pallarsa (920. – 948.).

Bio je vrlo vjerojatno sin grofa Rajmonda I. i njegove prve supruge (Guinigenta?) te brat grofova Isarna i Bernarda I. Imao je i brata Ata, koji je bio katolički biskup.

Brak
Lopeova je supruga bila Gotruda de Cerdaña (Cerdanya), čiji je otac bio Miró II. Imali su djecu:
Ramón II. od Pallarsa
Borrell I. od Pallarsa
Suñer I.
Sunifredo
Riquilda

Lopea su nakon smrti sinovi naslijedili.

Poveznice
Sančo I., Lopeov rođak, kralj

Izvori

Grofovi Pallarsa

Lope I. od Pallarsa


Phosphocreatine, also known as creatine phosphate (CP) or PCr (Pcr), is a phosphorylated form of creatine that serves as a rapidly mobilizable reserve of high-energy phosphates in skeletal muscle, myocardium and the brain to recycle adenosine triphosphate, the energy currency of the cell.

Chemistry
In the kidneys, the enzyme AGAT catalyzes the conversion of two amino acids — arginine and glycine — into guanidinoacetate (also called glycocyamine or GAA), which is then transported in the blood to the liver. A methyl group is added to GAA from the amino acid methionine by the enzyme GAMT, forming non-phosphorylated creatine. This is then released into the blood by the liver where it travels mainly to the muscle cells (95% of the body's creatine is in muscles), and to a lesser extent the brain, heart, and pancreas. Once inside the cells it is transformed into phosphocreatine by the enzyme complex creatine kinase.

Phosphocreatine is able to donate its phosphate group to convert adenosine diphosphate (ADP) into adenosine triphosphate (ATP). This process is an important component of all vertebrates' bioenergetic systems. For instance, while the human body only produces 250 g of ATP daily, it recycles its entire body weight in ATP each day through creatine phosphate.

Phosphocreatine can be broken down into creatinine, which is then excreted in the urine. A 70 kg man contains around 120 g of creatine, with 40% being the unphosphorylated form and 60% as creatine phosphate. Of that amount, 1–2% is broken down and excreted each day as creatinine.

Phosphocreatine is used intravenously in hospitals in some parts of the world for cardiovascular problems under the name Neoton, and also used by some professional athletes, as it is not a controlled substance.

Function
Phosphocreatine can anaerobically donate a phosphate group to ADP to form ATP during the first five to eight seconds of a maximal muscular effort.  Conversely, excess ATP can be used during a period of low effort to convert creatine back to phosphocreatine.

The reversible phosphorylation of creatine (i.e., both the forward and backward reaction) is catalyzed by several creatine kinases. The presence of creatine kinase (CK-MB, creatine kinase myocardial band) in blood plasma is indicative of tissue damage and is used in the diagnosis of myocardial infarction.

The cell's ability to generate phosphocreatine from excess ATP during rest, as well as its use of phosphocreatine for quick regeneration of ATP during intense activity, provides a spatial and temporal buffer of ATP concentration. In other words, phosphocreatine acts as high-energy reserve in a coupled reaction; the energy given off from donating the phosphate group is used to regenerate the other compound - in this case, ATP. Phosphocreatine plays a particularly important role in tissues that have high, fluctuating energy demands such as muscle and brain.

History
The discovery of phosphocreatine was reported by Grace and Philip Eggleton of the University of Cambridge and separately by Cyrus Fiske and Yellapragada Subbarow of the Harvard Medical School  in 1927. A few years later David Nachmansohn, working under Meyerhof at the Kaiser Wilhelm Institute in Dahlem, Berlin, contributed to the understanding of the phosphocreatine's role in the cell.

References

External links
 Human Metabolome Database at the University of Alberta

Carboxylic acids
Guanidines
Phosphoramidates

Phosphocreatine


Le grand muscle de l'hélix  est un muscle peaucier du pavillon de l'oreille.

Il a  la forme d'une étroite bande verticale située sur le bord antérieur de l'hélix, là où elle devient transversale.

Description

Origine
Le grand muscle de l'hélix nait sur l'épine de l'hélix.

Trajet
Les fibres musculaires monte légèrement en arrière.

Terminaison
Le muscle se termine sur la fosse triangulaire de l'anthélix.

Innervation
Il est innervé par une branche temporo-faciale du nerf facial.

Action
Ce muscle a très peu d'action chez l'homme, il permet d'ajuster la forme de l'oreille en effaçant la portion ascendante de l'hélix et augmente l'ouverture du méat auriculaire.

Embryologie
Le grand muscle de l'hélix est dérivée du développement du deuxième arc branchial.

Anatomie comparée
Il semble que ce n'est que chez les primates que le grand muscle de l'hélix et le petit muscle de l'hélix soient deux muscles distincts.

Voir aussi
 Petit muscle de l'hélix

Références

de l'hélix (grand)

Grand muscle de l'hélix


Romain Grosjean (født 17. april 1986 i Genève) er en fransk-schweizisk racerkører, der i  fik debut i Formel 1. Fra -sæsonen kører han for det debuterende Haas F1 Team. Grosjean kører under fransk nationalitet, selvom han er født i, og har dobbelt statsborgerskab med Schweiz.

Formel 1

Renault (2008–2009)
I  blev Grosjean testkører for Renault F1, da han skulle afløse Nelson Piquet, Jr., som havde fået et fast sæde hos teamet. Sæsonen efter fortsatte han som testkører, indtil han afløste karantæneramte Nelson Piquet ved det Europæiske Grand Prix på Valencia Street Circuit. Han nåede i alt at deltage i syv Formel 1 grand prix' i 2009. Efter sæsonen fortsatte han ikke hos Renault, og i hele 2010 kørte han ikke F1.

Lotus (2012–2015)

Grosjean blev i 2011 tilknyttet som én af fem testkørere hos Lotus Renault GP.

9. december 2011 blev det offentliggjort at Romain Grosjean fra  vendte permanent tilbage til Formel 1, da han havde fået det ene sæde hos det nydøbte Lotus-team (tidligere Renault). Her kørte han til og med , som også blev hans bedste sæson, da han scorede 51 point, og endte på en samlet 11. plads.

I  og 2015 var Saxo Bank sponsor for Lotus F1, ligesom den var personlig sponsor for Grosjean.

Haas (2016-2020)
Den 29. september 2015 offentliggjorde Grosjean på Twitter, at han fra -sæsonen skulle køre for amerikanske Haas F1 Team, som ville få sin debut i F1-feltet. Her skulle han være teamkammerat med tidligere Sauber-kører og Ferrari testkører Esteban Gutiérrez Under Brasiliens Grand Granprix 2016 blev det offentliggjordt at Kevin Magnussen skal erstatte Estban Gutiérrez, dermed bliver danske Kevin Magnussen og Romain Grosjaen teamkammerater for HAAS-teamet i 2017 og 2018.

Ved Bahrains Grand Prix havde Grosjean en alvorlig ulykke. Efter en kollision med Daniil Kvjats AlphaTauri brød hans køretøj gennem autoværnet med en hastighed på omkring 220 kilometer i timen, blev revet i to stykker ved kollisionen og gik derefter op i flammer. Grosjean var i det brændende vrag i cirka 26 sekunder, men var i stand til at befri sig selv. Han fik forbrændinger på begge hænder. Pietro Fittipaldi blev derefter annonceret til at erstatte ham ved Sakhirs Grand Prix i Bahrain. Grosjean ligger i øjeblikket på 18. plads med to point i kørermesterskabet efter det 15. løb.

Grosjean sagde fra sin hospitalsseng bagefter: "I wasn't for the halo some years ago, but I think it's the greatest thing that we've brought to Formula 1, and without it I wouldn't be able to speak with you today,"

Referencer

Eksterne henvisninger

 Romain Grosjeans officielle hjemmeside

Formel 1-kørere fra Frankrig
Personer fra Genève

Romain Grosjean


Rüdiger Jungbluth (* 14. Dezember 1962 in Brühl) ist ein deutscher Journalist und Autor.

Jungbluth studierte Volkswirtschaft und Politik. Er absolvierte die Kölner Journalistenschule und arbeitete später für den Stern, den Spiegel und die Zeit.

Werk
 Tod in der Südstadt. Emons Verlag, Köln 1990, ISBN 3-924491-26-7.
 Die Quandts. Ihr leiser Aufstieg zur mächtigsten Wirtschaftsdynastie Deutschlands. Campus, Frankfurt am Main 2002, ISBN 3-593-36940-0.
 Die Oetkers: Geschäfte und Geheimnisse der bekanntesten Wirtschaftsdynastie Deutschlands. Campus, Frankfurt am Main 2004, ISBN 3-593-37396-3.
 Die 11 Geheimnisse des IKEA-Erfolgs. Campus, Frankfurt am Main 2006, ISBN 3-593-37776-4.
 Die Quandts. Deutschlands erfolgreichste Unternehmerfamilie. Campus, Frankfurt am Main 2015, ISBN 978-3-593-50270-0.

Weblinks

 Rüdiger Jungbluth: Kurzporträt (zeit.de)
 Kurzporträt im Lexikon der deutschen Krimiautoren

Journalist (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1962
Mann

Rüdiger Jungbluth


عيال بو سالم, مسلسل كويتي

بطولة

غانم الصالح – محمد جابر – عبد الرحمن العقل – سعاد علي – محمود بو شهري – أسامه المزيعل - محمد الحملي - صادق بهبهاني - رزيقة الطارش - منى شداد - ملاك

نبذة عن العمل

مسلسل كوميدي اجتماعي يطرح قضية اجتماعية مهمة وهي الطمع والجشع ما بين الإخوان والأبناء داخل البيت الواحد، سيف بن جندل (بو سالم) ويجسد شخصيتة الفنان غانم الصالح تاجر عقار كون ثروته من تجارة العقار ويعمل لديه (بو محمد) ويجسد شخصيتة الفنان عبد الرحمن العقل ويعتبر بو محمد الذراع اليمني لبو سالم وحافظ اسراره وبالجانب الآخر نجد أخ بو سالم وهو (بو شرار) ويجسد شخصيته الفنان محمد جابر الشخصية الجشعة والطامعة بمال أخوه بو سالم ومحاولة الاستيلاء علي أموال بو سالم بأي طريقة كانت.

وأثناء صراع بو شرار للحصول علي المال يتوفي بو سالم ويترك لأولاده (سالم) ويجسد شخصيته الفنان محمود بو شهري و (سلمان) ويجسد شخصيته الفنان أسامة المزيعل وهم الأبناء الطائشون وعديمي المسؤولية والعابثين بورث أبوهم بو سالم وتكون محاولة السيطرة عليهم من عمهم بو شرار الطامع بورث بو سالم.

مسلسلات تلفزيونية كوميدية كويتية
مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2008
مسلسلات كويتية عن الطمع

عيال بو سالم (مسلسل)


Troy Anthony Davis (9 de octubre de 1968 – 21 de septiembre de 2011), fue un hombre afroestadounidense condenado y ejecutado por el asesinato del policía Mark MacPhail, hecho ocurrido  en Savannah, Georgia, en 1989. Troy Davis se declaró inocente de todos los cargos. En agosto de 1991 fue condenado a muerte. La ejecución estuvo prevista en 3 ocasiones (en julio de 2007, septiembre de 2008 y octubre de 2008) pero en todos los casos hubo un aplazamiento de la sentencia. Finalmente fue ejecutado el 21 de septiembre de 2011. Su ejecución ha reavivado el debate sobre la pena capital en los Estados Unidos.

Este caso fue descrito por sus abogados como el prototipo del negro condenado injustamente por la muerte de un blanco.

Los hechos
Según la fiscalía el acusado en primer lugar realizó disparos en una fiesta en el barrio de Cloverdale, Savannah, hiriendo a un hombre en el rostro. Luego asesinó a MacPhail. Los fiscales apoyaron su acusación en el informe de balística el cual determinó que los casquillos hallados en la escena del crimen y los encontrados en el tiroteo anterior provendrían de la misma arma.

De los nueve testigos que declararon en contra de Davis en el juicio, siete se retractaron posteriormente y en agosto de 2009 denunciaron que fueron presionados por la policía para inculpar al joven. Por otra parte, el arma con la que se cometió el asesinato jamás pudo ser hallada ni se recolectaron huellas dactilares ni rastros de ADN. Nada de esto logró torcer la voluntad de los tribunales que revisaron el caso.

Pedidos de clemencia

El caso había tomado trascendencia internacional, hubo pedidos de clemencia de Amnistía Internacional, la Unión Europea, el expresidente de Estados Unidos Jimmy Carter, el Papa Benedicto XVI y numerosos grupos de derechos civiles, sin embargo la Junta de Perdones y Libertad Condicional de Georgia un día antes de su ejecución le negó clemencia.

Según Amnistía Internacional: "Desde que fue inculpado, Troy Davis reconoció haber estado en el lugar de los hechos, pero negó ser el autor del crimen, no hay ninguna prueba material en su contra".

Palabras finales
Antes de morir, Davis dirigió unas palabras a la familia de Mark MacPhail: "Que Dios tenga piedad de vuestras almas. Yo no maté a vuestro hijo, no estaba armado, no hice eso. No tenía un arma esa noche, no he sido responsable de eso".

Por su parte Anneliese MacPhail, madre del policía asesinado dijo: "Estoy contenta, aceptamos la decisión, quiero tener paz ahora. Esto tenía que acabar".

Ejecución
El deceso de Davis por inyección letal se produjo a las 4:08 GMT, solo cuarenta minutos después de que la Corte Suprema de Estados Unidos rechazara un recurso in extremis para impedir la ejecución.

Referencias

Véase también
 Pena de muerte
 Pena de muerte en Estados Unidos
 Amnistía Internacional

Enlaces externos

Corte Suprema de los Estados Unidos
 Troy Anthony Davis v. Georgia, No. 08-66 (demanda de habeas corpus), docket
 In re Troy Anthony Davis, No. 08-1443 (demanda de habeas corpus), docket
 In re Troy Anthony Davis, No. 08-1443, Auto judicial de Juez Stevens, el 17 de agosto de 2009
 In re Troy Anthony Davis, No. 08-1443, Opinión discrepante de Juez Scalia, el 17 de agosto de 2009

Tribunal de Distrito de los Estados Unidos
 In re Troy Anthony Davis, No. CV409-130, (S.D. Ga. Aug. 24, 2010), Orden final sobre el recurso de habeas corpus. páginas 1–62; páginas 63–174.

Multimedia
 Juez rechaza declaración de inocencia del prisionero condenado a muerte Troy Davis – informe de Democracy Now!
 Case:Troy Davis de Amnistía Internacional (en inglés)

Ejecutados por inyección letal
Ejecutados en Estados Unidos

Troy Davis


An Epistephium hernandii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Epistephium hernandii in nahilalakip ha genus nga Epistephium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epistephium

Epistephium hernandii


Like an Everflowing Stream debitanski je studijski album švedskog death metal sastava Dismember. Diskografska kuća Nuclear Blast Records objavila ga je 28. svibnja 1991.

Pozadina

Naslov albuma se može odnositi na biblijsku knjigu Amosa 5:24, "Nego sud neka teče kao voda i pravda kao silan potok." Za pjesmu "Soon to Be Dead" snimljen je i spot. Jer Karmageddon Records posjeduje prava na album, album nije bio ponovo objavljen kao digipack 2005. kao što su drugi albumi (osim albuma Where Ironcrosses Grow). Diskografska kuća Regain Records ponovno objavila digipack verzije i također remasterirane albume dok je Karmageddon izdao vjernu kopiju izdanja iz 1996. Nuclear Blasta s dvjema dodatnim pjesmama.

Nicke Andersson, bubnjar sastava Entombed svirao je solo gitaru na svim pjesmama osim sola na pjesmi "Override of the Overture" koji svirao je David Blomqvist.

Popis pjesama

Recenzije

Moderne recenzije albuma Like an Everflowing Stream bio je pozitivne. Phil Freeman sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu pet od pet zvjezdica te nazvao je "jedan od ključnih dokumenata švedske death metal scene ranih 90-ih." Adam McCann sa stranice Metal Digest izjavio je da "Uz Entombed, Grave i Unleashed, ovaj debitanski album nije samo pomogao postaviti švedski death metal na kartu, uzeo je zastavu i probio je kroz beživotno tijeko, otkrivški plavo i žuto. Za mnoge fanovi Dismembera, Like an Everflowing Stream često se smatra ne samo njihovom omiljenkm album Dismembera, već i jednim od najboljih death metal albuma svih vremena."

Osoblje

Dismember
 Matti Kärki – vokal
 David Blomqvist – ritam gitara, solo gitara (na pjesmi "Override of the Overture")
 Robert Sennebäck – ritam gitara
 Richard Diamon – bas-gitara
 Fred Estby – bubnjevi, produkcija, miks, aranžmani
Dodatni glazbenici
 Nicke Andersson – solo gitara (pjesme 2. – 8.), logotip sastava

Ostalo osoblje
 House of Kicks Design – umjetnički smjer
 Michael "Mike" Trengert – fotografije
 Gottfried Järnefors – fotografije
 Tomas Skogsberg – produkcija, inženjer zvuka, miks
 Dan Seagrave – naslovnica albuma

Izvori

Albumi sastava Dismember
Albumi iz 1991.

Like an Everflowing Stream


En France, un président de tribunal judiciaire, est un magistrat du siège qui, conformément aux lois et aux règlements, est chargé de diriger, animer, administrer, organiser, représenter et coordonner les services d'un tribunal judiciaire.

Il exerce ses fonctions de direction en collaboration avec le procureur de la République, qui gère le parquet, et le directeur de greffe, qui gère le greffe. Il est assisté d'un ou de plusieurs vice-présidents.

Comme tout juge, il exerce également des fonctions juridictionnelles, dont certaines, comme le contentieux de l'urgence, qui lui sont réservées.

Histoire

Statut

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Magistrat (France)
 Procureur de la République (France)
 Directeur des services de greffe judiciaires (France)
 Attaché d'administration de l'État
 École nationale de la magistrature

Liens externes

 Site de l'École nationale de la magistrature

Magistrat par fonction

Président de tribunal judiciaire (France)


Lokma (în turcă) sau Loukoumades (în greacă: λουκουμάδες) este un desert cunoscut în bucătăria arabă, greacă, persană, și turcească. Loukoumades sunt bile de aluat preparate în Grecia dintr-un aluat special de drojdie cu scorțișoară și prăjite apoi în grăsime. În turcă, bilele sunt numite "lokma", în traducere "mușcătură", iar în acest caz, de obicei,  nu este folosită la fel de multă scorțisoară ca în varianta greacă. La servire, bilele sunt înmuiate în sirop de zahăr sau miere, presărate cu scorțișoară și consumate fie cu furculița, fie pe un băț de lemn sau cu mâna.

În majoritatea țărilor sunt cunoscute mai mult ca desert. În Grecia, Loukoumades sunt consumate la micul dejun sau ca o gustare între mese.

Etimologie
În limba turcă, cuvântul lokma înseamnă mușcătură. Se acceptă, că există și o legătură cu limba araba لقمة luqma(t). O variantă, numită لقمة القاضي luqmat al-qadi ("mușcătura judecătorului"), a fost descrisă de al-Baghdadi, în secolul al XIII-lea și se prepară în țările arabe până astăzi. Cuvântul grecesc λουκουμάς (loukoumas, "gogoașă") este derivat la rândul său din limba turcă lokma.

În limba română, substantivul locma vine din limba turcă și înseamnă mâncare gustoasă.

Surse

Bucătăria greacă
Bucătăria turcă

Lokma


Pest, Adrian Josey (DJ-vokal), Benjamin Mallott (DJ-keys), Thomas Marriott (trombon), Wayne Urquhart (çello), Matt Chandler (gitarlar)'dan oluşan İngiliz grup. 2002'de Londra'da kuruldu. Müzikleri, caz, hip hop, funk, rock, tekno ve UK garage türlerinin Pest'e özgü birlikteliğinden oluşur.

İlk albümlerini 2003'te "white label" olarak yayınlamalarının ardından İngiliz plak şirketi Ninja Tunes ile anlaşma imzaladılar ve yakın tarihli iki adet albüm, beş adet EP yayınladılar. "Necessary Measures" (2003) albümü ile dikkat çeken grup, ikinci albümleri "All Out Fall Out" (2005) ile kendine has müziğini icra etmeye devam ediyor.

İngiliz elektronik müzik grupları
2001'de kurulan müzik grupları

Pest


Anneliese Schütz (n. prin 1875 - d. secolul al XX-lea) a fost o traducătoare germană, cunoscută mai ales ca prima traducătoare în limba germană a Jurnalului Annei Frank și a cărții Geschichten und Ereignisse aus dem Hinterhaus.

Viața
Anneliese Schütz a fost o jurnalistă, o prietenă a familiei Frank și o fostă profesoară particulară a Annei Frank, pe care, după moartea fiicei sale, Otto Frank a însărcinat-o cu traducerea jurnalului în limba germană. Traducerea era destinată inițial doar bunicii Annei, Alice Frank din Basel, care nu cunoștea limba neerlandeză, dar ea a fost publicată în 1950 de o editură germană. Anneliese Schütz era originară din Berlin, potrivit unui articol publicat în 1959 în revista Der Spiegel, și a emigrat, înainte de cel de-al Doilea Război Mondial, la Amsterdam. Potrivit aceluiași articol, Schütz făcea parte din mișcarea sufragetelor din epoca wilhelmiană și a susținut acordarea dreptului de vot pentru femei.

Laureen Nussbaum a afirmat că Anneliese Schütz a fost angajată de unele familii evreiești germane din Amsterdam, printre care și familia Frank, pentru a le iniția copiii în lectura clasicilor germani. Sora mai mare a Annei, Margot Frank, participa la acest cerc literar. Cu copiii mai mici Anneliese Schütz a pregătit pentru Hanuka în anul 1941 piesa Die Prinzessin mit der Nas'. Anne Frank și prietenele ei, Sanne Ledermann și Laureen Nussbaum, au primit roluri în această piesă.

Otto Frank a descris-o pe Anneliese Schütz, într-o scrisoare din perioada postbelică, după cum urmează: Dra. Schütz este o doamnă de peste 50 de ani, nu mai vede aproape deloc și este foarte singură. De aceea mă caută, era jurnalistă și avea dintotdeauna un mare interes față de copii. Margot a urmat un curs de literatură cu ea [...] Indicația vârstei furnizată de Frank se potrivește doar parțial afirmației lui Mirjam Pressler că Anneliese Schütz avea deja șaptezeci de ani, atunci când a tradus jurnalul.

Traducerea Jurnalului Annei Frank a fost criticată în mod repetat pentru presupusele ei abateri de la textul original și din cauza folosirii unei exprimări improprii copiilor, dar a fost vândută cu succes, timp de decenii, înainte de a fi înlocuită cu o traducere realizată de Mirjam Pressler.

Note

Bibliografie
 Simone Schroth: Das Tagebuch / The Diary / Le Journal. Anne Franks Het Achterhuis als Gegenstand eines kritischen Übersetzungsvergleichs. Waxmann, Münster 2006, ISBN 3-830-91523-3.
 Mirjam Pressler: Ich sehne mich so! Die Lebensgeschichte der Anne Frank. Beltz, Weinheim 2008, ISBN 978-3-407-74097-7, S. 40.

Legături externe
  Anneliese Schütz  în Catalogul Bibliotecii Naționale a Germaniei (Informații despre Anneliese Schütz • PICA • Căutare pe site-ul Apper)

Traducători germani
Persoane asociate cu Anne Frank

Anneliese Schütz


البيت بيتك مسرحية كوميدية من تأليف أيمن الحبيل ومن إخراج نادر الحساوي

أبطال المسرحية

طارق العلي
هيا الشعيبي
شهاب حاجيه
هند البلوشي
محمد الحملي
فرحان العلي
حيدر الحداد
منى البلوشي
هاني الطباخ
يونس العلوي
أحمد البارود
محمد باش
محمد الوزير
إبراهيم الشيخلي
محمد تقي
سلطان العلي

أحداث المسرحية
تدور أحداث المسرحية في إطار كوميدي، حيث تلقي الضوء على العديد من القضايا الحياتية التي تهم المجتمع بجميع فئاته، كالصراع الدائر بين العادات القديمة والتطور السريع في جوانب الحياة، وكيف تم رفضه أو تقبله من أفراد مجتمعنا العربي بطابع كوميدي هادف. وتتحدث المسرحية عن العديد من المواقف الاجتماعية في المجتمع الخليجي، بالإضافة إلى تطرقها إلى العلاقات الزوجية والخلافات في الاسر الخليجية.

مسرحيات 2006
مسرحيات كوميدية
مسرحيات كويتية

البيت بيتك (مسرحية)


Marcel Olteanu (n. 4 mai 1872, Craiova - d. 1943, București) a fost unul dintre generalii Armatei României din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcții de comandant de regiment, brigadă și divizie în campaniile anilor 1916, 1917, și 1918.

A fost decorat cu Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III, pentru modul cum a condus Brigada 3 Roșiori în luptele de la Oituz, din campania din 1917.
"Pentru vitejia cu care a condus Brigada descălecată în luptele de pe Valea Oituzului în iulie și august 1917, s-a distins prin atacurile date de brigada sa pentru cucerirea importantei pozițiuni de pe Coșna."
Înalt Decret no. 1327 din 11 noiembrie 1917

Cariera militară
După absolvirea școlii militare de ofițeri  (8 iulie 1891) este avansat la gradul de sublocotenent. A ocupat diferite funcții în cadrul unităților de cavalerie sau în eșaloanele superioare ale armatei.

Este avansat la gradul de locotenent pe 1 ianuarie 1894, la gradul de căpitan pe 28 noiembrie 1900, la gradul de maior pe 10 mai 1910.

În 1912, când se înființează Liceul Militar "Nicolae Filipescu" de la Mănăstirea Dealu, este numit în funcția de comandant al acestei școli, funcție pe care o deține până în 1916.

Este avansat la gradul de locotenent-colonel la 1 aprilie 1914 și la gradul de colonel pe 10 mai 1916.

În perioada Primului Război Mondial, îndeplinit funcțiile de comandant al Regimentului 2 Călărași, șef de stat major al Corpului I Armată, comandant al Brigăzii 3 Roșiori  și comandant al Diviziei 6 Infanterie, remarcându-se pe timpul Bătăliei de la Oituz.

În noiembrie 1917 a fost numit comandant al Corpului Voluntarilor Români Ardeleni-Bucovineni  cu baza la Hârlău.

Lucrări
 Deprinderi tactice pentru tinerii ofițeri din toate armele, de Căpitan Marcel Olteanu. București (Inst. Grafic Universala, Iancu Ionescu), 1910
 Huzarul negru, [de] Lt.-Colonel Marcel Olteanu. Carte ostășească, ostașilor români. București (Inst. de Arte Grafice C. Sfetea), 1915

Decorații
  Ordinul "Coroana României", în grad de ofițer (1910)
  Medalia "Avântul Țării", (1914)
  Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III, 11 noiembrie 1917

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
 Dumitru Preda, Vasile Alexandrescu, Costică Prodan, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Comandanți de mari unități ale Armatei României

Nașteri în 1872
Nașteri pe 4 mai
Decese în 1943
Decese în București
Comandanți români din operațiile militare postbelice (1918-1920)
Craioveni
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decorați cu Medalia "Avântul Țării"
Decorați cu Ordinul Mihai Viteazul clasa III, în Primul Război Mondial
Generali români din Primul Război Mondial
Ofițeri ai Forțelor Terestre Române
Români ai Războiului româno-ungar din 1919

Marcel Olteanu


Ring Syd er en to sporet ringvej der går syd om Ølstykke. Vejen er med til at lede trafikken syd om byen, så byen ikke bliver belastet af for meget gennemkørende trafik.

Vejen forbinder Frederikssundvej i nord med Frederikssundvej i nord, og har forbindelse til Garbogårds Alle, Frode Fredegods Vej, Gjelstensåsen, Skolevej og Stadionvej.

Kilder

Ølstykke-Stenløse
Ringveje i Danmark

Ring Syd (Ølstykke)


Alexej Barchevitch (* 6. November 1976 in Leningrad, Sowjetunion) ist ein deutscher Violinist und Konzertmeister russischer Herkunft.

Leben
Alexej Barchevitch wurde 1976 in Leningrad (heute St. Petersburg) als Sohn einer Musikerfamilie geboren. Er besuchte die Spezialmusikschule des Petersburger Konservatoriums bei der Professorin Larissa Baranowa. Seine Ausbildung setzte er bei Jost Witter im Musikgymnasium Schloss Belvedere in Weimar fort. Danach begann er mit dem Studium an der Hochschule für Musik Franz Liszt Weimar bei Jost Witter und schloss 1998 mit dem Diplom ab. Es folgte ein Aufbaustudium und 2003 der Abschluss mit Konzertdiplom.

Alexej Barchevitch sammelte Orchestererfahrungen als Konzertmeister des "Belvedere"-Kammerorchesters, des Hochschulorchesters und als Solist des Orchesters der Internationalen Jugend Orchesterakademie.

Ab 2001 folgte ein mehrmaliger Einsatz als erster Konzertmeister beim London Philharmonic Orchestra (LPO) und bei den Nürnberger Philharmonikern sowie der Frankfurter Oper. Von 2001 bis 2005 arbeitete er als erster Konzertmeister am Meininger Staatstheater. Von 2005 bis 2009 war er erster Konzertmeister von "de Filharmonie"/Royal Flemish Philharmonic in Antwerpen. 2009/2010 war er erster Konzertmeister der Meininger Hofkapelle. Seit Januar 2011 ist er erster Konzertmeister der Thüringen Philharmonie Gotha, jetzt Thüringen Philharmonie Gotha-Eisenach.

Instrumente
 1997 Leihgabe einer J. B. Guadagnini-Violine, die von Louis Spohr gespielt wurde
 1999 Leihgabe einer Vincenzo-Panormo-Geige, Stiftung Deutsches Musikleben
 seit 2003 spielt er eine Landolfi-Geige

Auszeichnungen
 1993 Bundeswettbewerb Jugend musiziert, Preisträger
 1996 Pierre-Lantier-Wettbewerb, Paris/Frankreich, 1. Preis (Grand Prix) und Spezialpreis
 1997 DAAD-Preis (Deutscher Akademischer Austauschdienst)
 1998 Andrea-Postaccini-Wettbewerb, Fermo/Italien, 2. Preis
 1998 Louis-Spohr-Wettbewerb, Weimar, 3. Preis

Weblinks
 Image Videoclip für Weimarer Land (Salve TV)

Rezensionen
 "Alexej Barschewitsch rettet Sinfoniekonzert in Gotha" Thüringer Allgemeine, 12. Mai 2012
 "Beglückendes Erlebnis" Meininger Tageblatt 29. Dezember 2011
 "Hunde kläfften zu den schönsten Tönen" Meininger Tageblatt 6. Juli 2010

Einzelnachweise

Klassischer Geiger
Russe
Deutscher
Geboren 1976
Mann

Alexej Barchevitch


El cachudito pechicenizo, cachudito de pecho cenizo o torito de pecho cenizo (Anairetes alpinus) es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae perteneciente al género Anairetes. Es nativo de regiones andinas del oeste de América del Sur, se encuentra amenazado de extinción.

Disribución y hábitat
Se distribuye de forma muy fragmentada y local en la cordillera de los Andes del centro norte de Perú (Áncash) hasta Cuzco y hasta el oeste de Bolivia (La Paz.

Esta especie es considerada rara y muy local en su hábitat natural: parches de bosques de Polylepis, a grandes altitudes, entre 3700 y 4600 m.

Estado de conservación
El cachudito pechicenizo ha sido calificado como amenazado de extinción por la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN) debido a que su muy pequeña  población, estimada ente 150 y 700 individuos maduros, se encuentra confinada a un hábitat que está severamente fragmentado y sujetado a una continua degradación en su extensión y calidad.

Sistemática

Descripción original
La especie A. alpinus fue descrita por primera vez por el ornitólogo estadounidense Melbourne Armstrong Carriker en 1933 bajo el nombre científico Yanacea alpina; su localidad tipo es: «Yánac, Áncash, 15000 pies (c. 4570 m), Perú». El holotipo, un macho adulto colectado el 26 de marzo de 1932, se encuentra depositado en la Academia de Ciencias Naturales de la Universidad Drexel, bajo el número ANSP 108195.

Etimología
El nombre genérico masculino «Anairetes» proviene del griego «αναιρετης anairetēs» que significa destructor (p. ej. tirano); y el nombre de la especie «alpinus» en latín significa 'alpino', 'de las altas montañas'.

Taxonomía
Anteriormente fue colocado en un género Spizitornis porque se pensaba que Anairetes estaba pre-ocupado. Los análisis genéticos indican que la presente especie es hermana de Anairetes flavirostris.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/Bird v.2019 se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Anairetes alpinus alpinus (), 1933 – pendiente occidental de los Andes en el norte de Perú (La Libertad, Áncash, Lima).

 Anairetes alpinus bolivianus (), 1935 – sureste de Perú (Cuzco, Apurímac) y noroeste de Bolivia (La Paz).

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Anairetes alpinus en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Anairetes-alpinus en xeno-canto.

alpinus
Taxones descritos por Melbourne Armstrong Carriker
Aves de América del Sur
Fauna de los Andes
Animales descritos en 1933

Anairetes alpinus


Grupa D de la Campionatul Mondial de Fotbal 2018 a avut loc în perioada 16-26 iunie 2018. Grupa a constat din Argentina, Islanda, Croația, și Nigeria. Clasate pe primele două locuri, Croația și Argentina au avansat în runda optimilor.

Echipe

Note

Clasament

Meciurile
Toate orele sunt listate la ora Rusiei.

Argentina vs Islanda
Cele două echipe nu s-au întâlnit niciodată înainte.

Croația vs Nigeria
Cele două echipe nu s-au întâlnit niciodată înainte.

Argentina vs Croația
Cele două echipe s-au întâlnit în patru meciuri, inclusiv un joc la Campionatul Mondial de Fotbal 1998, cu victoria Argentinei cu 1–0.

Nigeria vs Islanda
Cele două echipe s-au întâlnit doar o singură dată, un joc amical în 1981, câștigat de Islanda cu 3-0.

Nigeria vs Argentina
Cele două echipe s-au întâlnit în opt meciuri, inclusiv patru jocuri la Campionatul Mondial de Fotbal, în 1994, 2002, 2010 și 2014, toate câștigate de Argentina.

Islanda vs Croația
Cele două echipe s-au întâlnit în șase meciuri, cel mai recent în 2017 pentru calificările pentru Campionatul Mondial FIFA 2018, care s-a încheiat cu victoria Islandei cu 1 – 0.

Disciplină
Puncte de fair-play, care sunt folosite ca tie-break în cazul în care înregistrările generale și cap-la-cap ale echipelor sunt egale, sunt calculate pe baza cartonașelor galbene și roșii primite în toate meciurile din grupă după cum urmează:
 Primul cartonaș galben: minus 1 punct;
 Indirect cartonaș roșu (al doilea cartonaș galben): minus 3 puncte;
 Cartonaș roșu direct: minus 4 puncte;
 Cartonaș galben și un cartonaș roșu direct: minus 5 puncte;

Doar una dintre penalizările de mai sus se aplică unui jucător într-un singur meci.

Referințe

Legături externe
 2018 FIFA World Cup Grupa D , FIFA.com

Campionatul Mondial de Fotbal 2018
2018 în Rusia

Campionatul Mondial de Fotbal 2018 Grupa D


Le dème d'Egnatía, en  / Dímos Egnatías, est un ancien dème du district régional de Thessalonique, en Macédoine-Centrale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Vólvi.

Selon le recensement de 2011, la population du dème s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce
Dème en Macédoine-Centrale

Dème d'Egnatía (Thessalonique)


وثيقة جنيف هي وثيقة غير رسمية، تم التوقيع عليها، بتاريخ1 ديسمبر 2003، بين بعض السياسيين الفلسطينيين وعلى رأسهم ياسر عبد ربه مع بعض السياسيين الإسرائيليين المحسوبين على معسكر اليسار، وعلى رأسهم رئيس ميرتس يوسي بيلن، أحد مهندسي اتفاقية أوسلو.الاتفاقية، تنص على انسحاب إسرائيل، من معظم الأراضي التي احتلت في حرب عام1967 ، وعلى ترسيم الحدود بين الطرفين، وإنهاء النزاع الفلسطيني الإسرائيلي. لاقت الوثيقة تأييدا في بعض الأوساط، الأكاديمية والسياسية والثقافية، في كلا من فلسطين وإسرائيل حيث تظهر قائمة موقعة، بأسماء المبادرين إلى الوثيقة، التي أرسلت نسخ منهابالبريد، لمختلف الجهات الرسمية، والمؤسسات، لكنها في الوقت ذاته لاقت معارضة من أوساط اليمين الإسرائيلي ومن بعض الأحزاب الوطنية والإسلامية الفلسطينية.

ديباجة عامة
تبدأ الاتفاقية بديباجة عامة، بتسمية دولة إسرائيل ومنظمة التحرير الفلسطينية كأطراف للاتفاقية، بتأكيدهما، على وضع حد للصراع والمواجهات، وعزمهما على التعايش بسلام وكرامة وأمن متبادل، على أساس سلام عادل ودائم وشامل، وتحقيق مصالحة تاريخية، والانتقال إلى فترة تناسب زمن السلم، مع التأكيد بأن منطق السلام، يتطلب حلولا وسطا، وان الحل الوحيد القابل للتحقيق، يقوم على أساس قرار مجلس الأمن 242 وقرار مجلس الأمن رقم 338
مع التأكيد على حق الشعب اليهودي في دولة، والاعتراف بحق الشعب الفلسطيني في دولة، دون الإجحاف بالحقوق المتساوية، لمواطني كلا من الطرفين، مع اتخاذ الطرفين لإجراءات تناسب فترة السلم، وتنهي فترة الصراع الطويل، ويعترف كل منهما، في الوجود السلمي، والأمن ضمن حدود آمنة، ومعترف بها، لا تكون عرضة للتهديد وأعمال العنف، مع العزم على بناء علاقات قائمة على التعاون، والالتزام بالعيش جنبا إلى جنب كجارين طيبين.كذلك يؤكد الطرفان أن الاتفاقية أبرمت في اطار عملية السلام في الشرق الأوسط، التي بدأت بمؤتمر مدريد أكتوبر 1991، وإعلان المبادئ 13 يوليو 1993، والاتفاقيات اللاحقة، الاتفاقية الانتقالية، ومذكرة واي ريفر ومذكرة شرم الشيخ، ومفاوضات قمة كامب ديفد وافكار كلينتون ومفاوضات طابا ياناير2001 ، ويعيدان التأكيد على الالتزام بقرارات مجلس الامن242 و338 و1397 التي ستؤدي إلى تسوية الصراع الإسرائيلي الفلسطيني، بكافة جوانبه، مع الإعلان أن هذه الاتفاقية، تحقق التصورات المتعلقة بالوضع الدائم، وإحلال السلام، كما أعرب عنها الرئيس الأمريكي جورج بوش وكما وردت في خارطة الطريق التي وضعتها الرباعية وفي خاتمة الديباجة، يعلن الطرفان ان هذه الاتفاقية، تمثل تصالحا تاريخيا بين الطرفين الفلسطيني والإسرائيلي، وتمهد الطريق أمام المصالحة، بين العالم العربي وإسرائيل، وفقا للبنود ذات الصلة، التي تضمنها قرار الجامعة العربية الصادر في اجتماعها في بيروت في28 مارس 2002مع التصميم على إقامة سلام إقليمي شامل، بشكل يساهم في إحلال الاستقرار والأمن، والتنمية والازدهار، في المنطقة جمعاء.

مواد الاتفاقية
تتكون الوثيقة، من سبعة عشر مادة، أبرزها، المواد المتعلقة، بالأراضي، والقدس، والاجئين، والحدود، والمياة، والمعتقلين، وتعرض كل مادة، بنود اتفاق لموضوع خلافي معين، لتغطي كافة النقاط الخلافية، بين الطرفين، هذا بالإضافة، لوجود خرائط وملاحق توضيحية، متعلقة بالوثيقة، كما تغطي مواد الوثيقة، طرح رؤية شاملة عن الوضع، بعد الاتفاقية، على صعيد العلاقات الإسرائيلية الفلسطينية، أو على صعيد العلاقات العربية الإسرائيلية.

بنود مهمة في الاتفاقية
 اقامة دولة فلسطينية، على اراضي الضفة الغربية وقطاع غزة، وتبادل الاعتراف بين دولة إسرائيل ودولة فلسطين، وحق الشعب اليهودي في وطن، كذلك تضع الاتفاقية نهاية للدعاوي، وبعد التوقيع يعتبر النزاع منتهيا رسميا، ومن جانب اخر الاتفاقية تلزم الفلسطينيين، على إنهاء كل أنواع العنف ضد إسرائيل، بما في ذلك أعمال الإرهاب والتحريض، كما يعلن عن حل ونزع سلاح الجماعات المسلحة.

القدس
المادة المتعلقة بالقدس هي المادة 6، وهي تتكون من 13 باب، تورد بنود وشروحات اجرائية مفصلة، أبرزها الباب 2 من الوثيقة، وينص على أن يكون لكل طرف عاصمته الواقعة تحت سيادته، مع اعتراف كل طرف بعاصمة الطرف الآخر، وينص الباب الخامس بند ج انه في نهاية فترة الانسحاب المنصوص عليها في المادة 5/7، تبسط دولة فلسطين سيادتها على الحرم القدسي الشريف وينص الباب السادس من المادة 6 على بقاء حائط المبكى تحت السيادة الإسرائيلية.

مشكلة اللاجئين
يقر الطرفان، بأن حلا متفقا عليه لمشكلة اللاجئين، ضروري لتحقيق سلام عادل وشامل، مع ذلك هناك عدم توافق حول أي البنود الملزمة لقبول حل مشكلة اللاجئينوالنص المتعلق بهذا الامر هو المادة سبعة الباب الرابع الخيار رقم 4، والذي ينص على ان إسرائيل كمكان إقامة دائمة للفلسطينيين، قرار يبقى في إطار السيادة الإسرائيلية، وبناء على التقدير الإسرائيلي، ووفقا للعدد الذي ستقدمه إسرائيل إلى اللجنة الدولية، وهو العدد الذي سيكون العدد الإجمالي الذي ستقبل به إسرائيل، وكأساس إسرائيل ستأخذ في الحسبان مجمل الأعداد المقدمة من ثلاث دول مختلفة إلى اللجنة الدولية.

الأراضي والمستوطنات الإسرائيلية
الفلسطينيين سوف يستعيدون معظم الأراضي، التي احتلت أثناء حرب 1967 من قبل إسرائيل، في المقابل، إسرائيل ستضم عدة مناطق، ذات كثافة سكانية عالية، بجوار الخط الأخضر (مثل قوش عتسيون معاليه أدوميم والتي سوف تربط مع القدس بواسطة طريق، كما هو الحال، مع جبل اسكوبس إبان حرب 1948). المدن الأخرى مثل أرييل والتواجد في الخليل والمستوطنات سوف تزال، وسكانها سيتم إجلاءهم، وفي مقابل الأراضي، التي سوف تحتفظ بها إسرائيل سيعطى الفلسطينيين، أراضي مساوية لها في المساحة، تتاخم قطاع غزة.

دعم وتأييد
رفضت الحكومة الإسرائيلية الاتفاقية صراحة، بينما لم يرد عليها حزب العمل الإسرائيلي لا بالموافقة ولا بالرفض، وعلى الصعيد الرسمي الفلسطيني، قوبلت الاتفاقية بفتور ملحوظ، على أية حال، جماعات تأييد فلسطينية وإسرائيلية، قد أجرت استطلاع، تبين من خلاله، نسبة تأييد للوثيقة تبلغ 50% في المجتمعين الفلسطيني والإسرائيلي، وحسب تقرير اوردته صحيفة الجيروزليم بوست في 10 مارس 2008 فإن مروان البرغوثي وهو شخصية فلسطينية، لها تأثير كبير على الساحة الفلسطينية، قد اخبر حاييم اورون (سياسي بارز من اليسار الإسرائيلي)أنه من الممكن، التوصل لحل على الوضع النهائي، من خلال الخطوط العامة لوثيقة جنيف.
وثيقة جنيف، تم تمويلها، من مصادر غير رسمية، ومن متبرعين خاصين، حيث رصدت 8 مليون$ ، لتمويل نشاطات نشر الوثيقة، والاعلام عنها للجمهور، والمتبرع الرئيسي للاتفاقية فضلا عن بعض البلدان الأوروبية واليابان هي سويسراكذلك عبر الرئيس الأمريكي السابق جيمي كارترعن دعمه للاتفاقية.

مقالات مرتبطة
 اتفاقية أوسلو
 خارطة الطريق
 مبادرة السلام العربية

مراجع
 وثيقة جنيف مسودة اتفاقية للوضع الدائم
 / المعرفة - ملفات خاصة 2007 - وثيقة جنيف
 [ http://www.amin.org/look/amin/article.tpl?IdLanguage=17&IdPublication=7&NrArticle=43011&NrIssue=1&NrSection=2وثيقة جنيف تنازل فلسطيني مجاني بلا هدف ولا غاية ولا مستقبل]
 النقاط الرئيسية في وثيقة جنيف
 وثيقة جنيف بوصفها اختراقاً للجمودIdLanguage=17&IdPublication=7&NrArticle=43011&NrIssue=1&NrSection=2
 http://www.heskem.org.il/
 تحالف السلام الفلسطيني
 http://www.nfc.co.il/archive/003-D-4070-00.html?tag=1-05-53

إسرائيل في 2003
فلسطين في 2003
جنيف
علاقات دولية في 2003
عملية السلام الإسرائيلية الفلسطينية
معاهدات مقترحة
مؤتمرات دبلوماسية في سويسرا

مبادرة جنيف (2003)


Sergio y Estíbaliz war ein baskisches Gesangsduo, gebildet von Sergio Blanco Rivas (* 17. November 1948 in Bilbao; † 15. Februar 2015 in Madrid) und Estíbaliz Uranga Amézaga (* 9. Dezember 1952 in Bilbao), das in den 1970er und 1980er Jahren sehr populär in Spanien war.

1968 lernten sich die beiden kennen. Sie wurden Mitglieder der Gruppe Mocedades (Estíbaliz gehört zu den Gründungsmitgliedern). Drei Alben später, im Jahr 1972, machte sich das Paar selbständig. Als Sergio y Estíbaliz spielten sie bis Anfang der 1990er Jahre fast jedes Jahr ein Album ein. Sie wurden durch die Rundfunkanstalt TVE beauftragt, Spanien beim Eurovision Song Contest 1975 in Stockholm zu vertreten. Mit dem Schlager Tú volverás erreichten sie den zehnten Platz. Im selben Jahr heirateten die beiden. Aus der Ehe gingen zwei Töchter hervor, die 1983 und 1988 geboren wurden.

1976 nahm das Duo ein Album auf, das lateinamerikanischen Volksliedern gewidmet war. 1979 erschien mit Beans ein Album mit hauptsächlich englischsprachigen Titeln. Mehrere der Lieder waren im damals populären Disco-Stil gehalten.

Im Jahr 1993 schlossen sie sich der neugegründeten Band El Consorcio an, die von ehemaligen Mocedades-Mitgliedern gegründet wurde.

Weblinks
 Sergio y Estíbaliz Webseite
 El Consorcio Webseite

Einzelnachweise

Spanische Band
Schlagerband
Duo (Musik)
Interpret eines spanischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Musik (Baskenland)

Sergio y Estíbaliz


Leonid Isaakovič Mandeljštam (Mogilev, Bjelorusija, 4. svibnja 1879. – Moskva, 27. rujna 1944.), bjeloruski fizičar. Profesor fizike na Sveučilištu u Moskvi (od 1925.), član Ruske akademije znanosti (od 1929.). Njegovi radovi posvećeni su uglavnom problemima optike, radiofizike i teorije titranja. Zajedno s ruskim fizičarom Grigorijem Samuilovičem Landsbergom otkrio je 1928., neovisno o indijskom fizičaru Č. V. Ramanu, da se prilikom raspršivanja monokromatske svjetlosti u kristalima, osim frekvencije primarne svjetlosti, pojavljuju i niže i više frekvencije (Ramanov učinak). Jedan je od osnivača teorije nelinearnih titranja. Riješio je mnoge probleme iz radiofonije.

Ramanov učinak

Diskretne energije molekula možemo studirati i Ramanovim učinkom. Ramanov učinak je prorekla kvantna teorija, on je neminovna posljedica osnovnih načela kvantne teorije.

Kroz plin ili tekućinu možemo pustiti određene valne duljine. Na molekulama plina takva se monokromatska svjetlost raspršuje. Raspršenje svjetlosti je razumljivo po klasičnoj valnoj teoriji. Molekule predstavljaju male ogibne centre koji raspršuju valnu frontu svjetlosti. Prilikom raspršenja na takvim ogibnim centrima, naravno, ne mijenja se valna duljina svjetlosti. Po klasičnoj teoriji dobili bismo raspršenu svjetlost s istom valnom duljinom kakva je valna duljina prvobitne svjetlosti. Djelomično se to zaista i opaža. Kvantna teorija pridodaje tom monokromatskom raspršenju svjetlosti još druge mogućnosti. Po čestičnoj (korpuskularnoj) teoriji svjetlosti možemo svjetlost shvatiti kao roj čestica (korpuskula). Prilikom srazova s molekulama kvanti svjetlosti (fotoni) mogu promijeniti svoju energiju i impuls sile. Promjena impulsa kvanta svjetlosti očito se očituje u promjeni smjera raspršene zrake. No kvant se ne mora uvijek odbiti od molekule kao od tvrde stijene. On može pri udaru prevesti molekulu u koje više energetsko stanje. Srazom kvanta pogođena molekula može prijeći iz rotacije (vrtnje) s kvantnim brojem l u rotaciju s kvantnim brojem l + 1. Pri takvim srazovima umanjuje se energija kvanta svjetlosti za energiju potrebnu za skok molekule u koje više energetsko stanje. Prema tome, frekvencija takve raspršene svjetlosti umanjuje se upravo za frekvenciju jedne od spektralnih linija, koje inače molekula emitira. Pri srazu molekula može isto tako prenijeti nešto od svoje unutarnje energije na kvant svjetlosti. Srazom s molekulom kvant svjetlosti može umanjivati ili povećavati svoju energiju za razliku (diferenciju) između dvaju energetskih nivoa molekula. S povećanjem ili umanjenjem energije mijenja se frekvencija kvanta svjetlosti upravo za frekvenciju emitiranih ili apsorbiranih linija molekula.

Godine 1928. uspjelo je Ramanu, a nezavisno i Grigoriju Samuiloviču Landsbergu i L. I. Mandeljštamu da utvrdi te pojave. Molekule su gušće nagomilane u tekućinama nego u plinovima, pa je zato raspršenje svjetlosti u tekućinama jače nego u plinovima. Pažljivim promatranjem Raman je utvrdio da se pored frekvencije primarne svjetlosti pojavljuje nalijevo i nadesno niz novih spektralnih linija. Broj novih linija vrlo je velik. Što uzimamo točniji i osjetljiviji spektroskop, to nailazimo na veći broj linija. Pomak frekvencije prema većim ili manjim točno se slaže s frekvencijama koje inače mogu emitirati ili apsorbirati molekule.

Pojava novih linija u spektru raspršene svjetlosti odrazuje vjerno energije molekula. U Ramanovom učinku lijepo se opažaju vrpce molekularnih spektara. Prolazom monokromatske svjetlosti kroz plin i tekućine nastaje iz jedne spektralne linije čitava vrpca, a ta se vrpca svojim linijama gomila oko prvobitne vidljive linije. Ramanov učinak ima važnu primjenu u kemiji za ispitivanje strukture molekule.

Izvori

Fizičari
Ruski fizičari

Leonid Isaakovič Mandeljštam


Avraham "Avi" Gabbay (în ebraică: אַבְרָהָם "אָבִי" גַּבַּאי,  născut la 22 februarie 1967 la Ierusalim) este un om de afaceri și om politic israelian, în anii 2017-2019 lider al Partidului Muncii din Israel,
A fost directorul general al companiei israeliene de telecomunicații Bezek între anii 2007-2013, iar între anii 2015-2016 a fost ministrul mediului înconjurător în guvernul de centru-dreapta al lui Binyamin Netanyahu, din partea partidului de centru Kulànu (Noi toți). În anii 2020-2021 a fost directorul general al trustului israelian de comunicații Cellcom, din 2022 - al companiei de telecomunicații "Partner".

Biografie

Copilărie și tinerețe
Avi (Avraham) Gabbay s-a născut și a crescut în cartierul Baka din Ierusalim ca al șaptelea din cei opt copii ai lui Moïse  și Sara Gabbay, imigranți evrei din Casablanca, Maroc. Tatăl său, venit în Israel în anul 1964, a lucrat la un garaj al companiei de telefoane "Bezek", pe atunci companie de stat. Mama sa a lucrat la un cămin de copii al Asociației Akim pentru copii cu handicap motoriu. Gabbay a lucrat în copilărie, în vacanțe, la locul de muncă al tatălui său.
A studiat la școala primară Geulim , unde a fost identificat ca un elev dotat în mod deosebit. Apoi a învățat la prestigiosul Gimnaziu ebraic Rehavia , tot din Ierusalim. După bacalaureat, a făcut serviciul militar obligatoriu în corpul de informații al armatei israeliene, ajungând la gradul de locotenent. Dupa eliberarea din armată, a făcut studii de licență în economie și apoi master în gestiune de afaceri la Universitatea Ebraică din Ierusalim
Gabbay a continuat serviciul militar în rezervă, din care s-a eliberat cu gradul de maior.

Cariera la compania Bezek
Gabbay și-a început cariera lucrând vreme de 4 ani și jumătate în departamentul bugetar al Ministerului de finanțe. În anul 1999 a fost angajat la compania Bezek ca asistent al directorului general Ami Harel. Harel a fost foarte impresionat de talentul și profesionalismul lui Gabbay și mai târziu a afirmat că Gabbay a devenit mâna sa dreaptă. A fost numit curând vicedirector al departamentului de cadre al companiei, și la scurtă vreme după aceea vicedirector al departamentului de economie și regulații. Din 2003 a fost directorul al companiei subordonate "Bezek International" iar între 2007-2013 a devenit directorul general al companiei "Bezek" înseși, care între timp a fost privatizată.
Sub conducerea sa, compania Bezek, a fost confruntată cu politica de deschidere pentru concurență a pieții telefoniei din Israel și a investit sume remarcabile pentru întemeierea rețelei de internet rapid NGN.
În cursul activității sale la "Bezek", prin salarii, bonusuri și opțiuni,  Gabbay a devenit un om înstărit și magazinul "Forbes" apreciază ca posedă o avere de circa 14 milioane de dolari. Înainte de a intra în politică a încercat, fără succes, să achiziționeze controlul asupra companiei aeriene naționale a Israelului, El Al, care este și ea privatizată.
În anul 2016 Gabbay a devenit ca voluntar președintele directoratului asociației filantropice Yadid care ajută persoane cu resurse financiare reduse să-si obțină drepturile la ministerele de resort.

Cariera politică
În anul 2015, în preajma alegerilor legislative,  Gabbay s-a numărat printre fondatorii noului partid de centru "Kulanu" condus de Moshe Kahlon și a condus apoi, cu succes, campania electorală a partidului.
Deși nu a fost ales în Knesset, el a fost cooptat în noul guvern  de coaliție al premierului Netanyahu, ca ministru al ocrotirii  mediului înconjurător din partea partidului "Kulanu".
Ca ministru a elaborat un program de reducere a poluării în zona Haifa cu 50 % până în anul 2018, a căutat sa încurajeze avansarea folosirii vehiculelor electrice hibride cu un nivel redus de poluare a aerului, a condus preluarea de către Societatea de servicii pentru calitatea mediului inconjurator  a programului de reabilitare a terenurilor evacuate de bazele militare și de industria militară. A trecut prin parlament legea prin care magazinele au fost obligate să perceapă pentru fiecare pungă de plastic o sumă de 10 agorot (piaștri) destinată unor  proiecte de ocrotirea mediului înconjurător ("Legea pungilor de plastic").

La 27 mai 2016 a demisionat din guvern in semn de protest contra numirii lui Avigdor Lieberman, liderul partidului de dreapta "Israel, vatra noastră" în funcția de ministru al apărării. El a văzut în această numire o deviere spre o linie politică mai intransigentă în relațiile cu vecinii arabi. La 29 decembrie 2016 el a anunțat că se alătură Partidului Muncii, aflat în opoziție în cadrul blocului "Tabăra Sionistă" (Hamahanè Hatzionì), iar la 4 martie 2017 s-a declarat candidat la conducerea acestui partid.
La prima rundă a alegerilor din cadrul Partidului Muncii, s-a clasat pe locul secund cu 27.08% din voturi. după Amir Peretz care a obținut 32.7%.
La al doilea tur de scrutin din 10 iulie 2017 Gabbay a câștigat cu 52.4% din voturi.
Ulterior Gabay a îndepărtat-o pe Tzipi Livni din conducerea blocului Tabăra Sionistă, care a încetat curând să mai existe, și s-a prezentat la alegerile parlamentare din 9 aprilie 2019 in fruntea listei Partidului Muncii. Partidul, confruntat nu numai cu un bloc de dreapta întărit, dar și cu opoziția de centru condusă de blocul Albastru Alb,  a suferit cea mai mare înfrângere din istoria sa, până atunci, obținând doar șase mandate în Knesset. În timpul eforturilor premierului Netanyahu de a forma un nou guvern de coaliție, contactele lui Gabay cu Netanyahu au fost dezvăluite de presă și nu au avut vreun rezultat. La 11 iunie 2019 Gabay a anunțat ca nu va mai candida pentru conducerea Partidului Muncii. În locul său a fost ales Amir Peretz.

Viața particulară
Gabbay locuiește în cartierul Tel Baruch din Tel Aviv. El este căsătorit cu Ayelet, evreică imigrată din Australia, om de calculatoare și profesoară de engleză la un liceu din Tel Aviv. Ei au trei fii.
În viața sa privată, Gabbay se ocupă mult cu sportul, participând în trecut la mai multe întreceri de maraton.
Gabbay mai a fost activ în două asociații filantropice, una care acordă asistență familiilor care au pierdut rude din cele mai apropiate în timpul serviciului militar, și alta care promovează angajarea de persoane cu handicap în activități de reciclarea electronicelor.

Note

Legături externe
saitul oficial al lui Avi Gabbay
saitul de ministru
înregistrarea partidului "Kulanu" - ziarul "Jerusalem Post" 11.12.2014
reportaj al ziarului "Haaretz", versiunea engleză - despre alegerea lui Avi Gabbay în fruntea Partidului Muncii din Israel 10.7.2017

Politicieni israelieni
 Social democrați evrei
 Oameni din Ierusalim

Avi Gabbay


دُقَّة هي مدينة أثرية (دقة الآثار) تقع في معتمدية تبرسق من ولاية باجة، بالشمال الغربي لتونس.
أُدْرِجت ضمن لائحة التراث العالمي لمنظمة اليونسكو سنة 1997، باعتبارها أفضل مدينة رومانية محفوظة في شمال أفريقيا. تموقع دقّة، وسط ضيعة فلاحيّة، جعلها محميّة من الزّحف العمراني، عكس قرطاج مثلا، التي نُهبت وتمّت إعادة بناءها العديد من المرّات.
تتميّز المدينة بامتدادها على مسافة 70 هكتارا، محافظتها على الآثار وبثراء تاريخها البونيقي، النّوميدي، الروماني والبيزنطي.
تستمد مدينة دقة اسمها الحالي من اسمها الأمازيغي القديم وهو تُوغًّا Thugga و يعني اسمها الجّبل الصّخري.

الموقع

تقع دقّة على بعد 5 كيلومترات من معتمديّة تبرسق و حوالي 108 كم من العاصمة تونس. شُيّدت المدينة على هضبة تطل على مناظر رائعة على هضاب، عيون جارية، حقول قمح وزيتون وسهول منها سهل وادي خلّاد، ويشهد موقعها على أوضاع
الإتّصال بين العالمين البونيقي والبربري، إذ تحيط بها من الشرق خنادق فوساريجيا ومن الشمال الشرقي جرف شديد الانحدار يسمَى جرف كاف دقّة، وهذا ما جعل منها موقع محصّن، لديه وضعيّة دفاعيّة جيّدة.

تاريخ المدينة
أصبح تاريخ دقّة معروفا، بعد الغزو الروماني، رغم وجود معالم فيها مثل المقبرة وضريح آتيبان بن أبتيمتاح والمعابد التي تمّ العثور عليها إثر الحفر والتي ترتبط بفترات ما قبل الفترة الرومانية. وتشهد هذه المعالم على أهميّة المدينة من قبل قدوم الرومان.

المدينة الإفريقية القديمة
الاسم النوميدي للمدينة TBGG والاسم اللوبي TBG يعني «يحمي» حسب غابرييل كامبس وبذلك تتّضح تسمية المدينة، من خلال خصائص الموقع إذ أنّه موقع يسهل الدّفاع عنه.
يعود تأسيس المدينة إلى القرن السّادس ق م. ويذهب بعض المؤرخين للاعتقاد بأنه من الممكن التّعرف على دقّة من خلال أغاثقلس، ملك صقلية، الذي أطلق عليها تسمية TOKAÎ وعرّفها على أنّها «المدينة جميلة من الحجم الكبير».

في جميع الأحوال، كان الاستيطان البشري للموقع، مبكّرا ومهمّا وقد اتّخذ شكلا حضاريّا ويتضح ذلك من خلال وجود مقابر بالمناطير. أقدم دليل أثري من دقة، مقام بعل آمون، لوحات تذكارية بونيقية ضريح، شظايا معمارية ومعبد مخصص لماسينيسا، تم العثور عليها خلال الحفريات.

اكتشاف الموقع
سنة 1631 ، زار الرّحّالة توماس داكروس دقّة وأخذ نقيشة أثريّة وقدّمها إلى أحد مواطنيه وهو العالم بيراز الذي انكّب على دراستها. حينها كانت دقة مخفية وسط ضيعة فلاحيّة صغيرة، ثم أصبحت منذ بداية القرن 18 م من أهمّ المواقع الأثريّة التي يرتادها الرحّالة الأوروبيّون في البلاد التونسيّة. فانطلقت الأبحاث بنسق حثيث منذ السنوات الأولى للحماية الفرنسيّة بتونس سنة 1881 . وكانت الحصيلة حفر ثلث الموقع تقريبا لكن هذه الحفريات مكنت من إبراز عدد كبير من المعالم المتنوّعة والتي تعود إلى عدّة فترات تاريخيّة. ونجد من بينها معالم فريدة من نوعها جعلت من دقة موقعا خارقا للعادة.

المعالم الاثرية
توجد في المدينة الأثرية أطلال تمثل حقبا تاريخية متعاقبة، بدءا من الآثار الليبية القرطاجية، مثل ضريح آتيبان بن أبتيمتاح، مرورا بالمعابد الرومانية مثل معبد الكابيتول ومعبد ماركير (Mercure) الذي شُيّد في نهاية القرن الثاني وغيرهما، المسرح الرّوماني، بعض المقابر الرومانية، قصور، السّاحة والممرّات، أقواس النصر، حمامات عمومية، حمّامات ساخنة، منازل فخمة مفروشة بالفسيفساء، وانتهاء بالتحصينات البيزنطية. كما تكتسب دقة 2000 نقيشة لوبيّة، بونيّة محدثة، إغريقيّة ولاتينيّة.

ولعل ما يميز «دقة» عن أغلبية المواقع الأثرية الأخرى، هو أنها لم تتعرض للدمار بفعل الزلازل التي ضربت المنطقة، كما نجت من الغزو الروماني الذي أتى على العديد من المدن المجاورة. وبآثارها الغنية والفريدة من نوعها.

المسرح الروماني
يقع المسرح في مدخل المدينة الأثرية كانت تقام فيه المسرحيات والطقوس الدينيّة. يتكوّن المسرح من ثلاث أجزاء: المدارج، الأركسترا وخشبة المسرح ويتّسع لأكثر من 3000 متفرّج.

مبنى الكابيتول
يحنل أكبر مساحة من بين المباني الأخرى ويقع بجانب المسرح، وهو عبارة عن معبد لعبادة الثالوث الإلهي لمدينة روما، بني على النمط الروماني وبه مدرج يفتح على بوابة بأربع أسوار وساريتين في الداخل وفي الأعلى توجد نقشة تمثل رجلا محمولا على نسر. شُيد المبنى في بداية النصف الثاني من القرن الثاني ميلادي ويعود تاريخه بين 166 و167، وهو المبنى الذي كان يسكن فيه القيصر (الحاكم) .

الضّريح
و هو ضريح آتيبان بن أبتيمتاح ، أحد أمراء نوميديا ويبلغ طوله 21 مترا.

أصنام برؤوس مقطوعة
تمثّل الأصنام الأشخاص الذين عاشوا في تلك المدينة، التي تضم التاريخ الفينيقي والعمارة الرومانية، وتتميز الأصنام بكبر حجمها وبالرداء الفاتح الذي كان يرتديه الملوك ورجال المدينة.

لوحات الفسيفساء
تحتوي البيوت الرّومانيّة الموجودة بدقّة على لوحات فسيفساء أرضيّة كبيرة الحجم وملوّنة، كما توجد مجموعة أخرى من اللّوحات التي تمثّل ملامح الحياة اليومية (تنشيط، آلهة، أرباب، جلسات خمريّة...) كما نجد مشاهد ميثولوجيّة. تمكّن مختلف هذه العروض من تصور ومعرفة عقليّة السكّان الدقيين Thargenses . أكثر من عشرين لوحة منها معروضة ب المتحف الوطني بباردو .

مهرجان دڨة الدولي

هو مهرجان سنوي للموسيقى يقام كل سنة من يوم 25 يوليو إلى يوم 13 (توضيح) شهر أغسطس بالمسرح الرّوماني.

معرض الصور

مراجع

انظر أيضا
 مهرجان دڨة الدولي

وصلات خارجية
  دقة على موقع The Princeton Encyclopedia of Classical Sites.

أماكن مأهولة سابقا في تونس
دقة
مدن أمازيغية قديمة
مدن تونس
مواقع التراث العالمي في تونس

دقة (تونس)