Go Youn-jung  (Hangul: 고윤정; nascida em 22 de abril de 1996) é uma atriz sul-coreana. Ela fez sua estreia como atriz na série de televisão He Is Psychometric (2019) e ganhou reconhecimento por seu papel coadjuvante na série Sweet Home (2020). Ela também é conhecida por seus trabalhos nos dramas Law School (2021), Alchemy of Souls (2022) e Moving (2023).

Biografia
Ela nasceu em 22 de abril de 1996, em Seul, Coreia do Sul. Ela frequentou Seoul Woman's University para estudar Arte Contemporânea.

Carreira

início de carreira
Depois de se formar em Seoul Woman's University, ela ingressou na MAA Entertainment como modelo e atriz. Ela primeiro trabalhou como modelo para vários comerciais de esportes, Nike, Giorgio Armani, Ritz Crackers e vários comerciais para KT.

2019–presente
Em 2019, após manifestar interesse e talento em atuar, ela fez sua estreia como atriz na série de televisão He Is Psychometric, interpretando Kim So-hyun.

Em 2020, ela fez uma participação especial muito elogiada na série de televisão coreana da Netflix, The School Nurse Files, e no mesmo ano, ela apareceu na série de sucesso Sweet Home, como Park Yu-ri, uma triste zeladora com um passado trágico. Por esse papel ela recebeu elogios e reconhecimentos adicionais.

Em 2021, ela estrelou como Jeon Yeseul em Law School e ganhou reconhecimento por sua interpretação de uma estudante de direito que sofre violência doméstica. Nesse mesmo ano foi anunciado que ela estava em negociações para se juntar ao elenco principal da série Moving.

Em 2022, ela fez sua estreia no cinema no thriller de ação Hunt . No mesmo ano, ela se juntou à série de fantasia de época da Tvn Alchemy of Souls, fazendo uma breve aparição como a assassina habilidosa Naksu na Parte 1. Em dezembro de 2022, ela voltou como protagonista feminina na Parte 2 da série - Alchemy of Souls: Light and Shadow , onde interpretou uma sacerdotisa Jin Bu-yeon/Naksu ao lado de Lee Jae-wook .

Em agosto de 2023, ela estrelou como uma das protagonistas da série Moving da Disney+ com a personagem Jang Hui-soo, imediatamente ela conquistou os corações dos telespectadores com sua beleza e personalidade 'girl crush'. Huisoo é uma estudante com superpoderes e chama atençao com seu charme que parece ter sido retirado de uma história em quadrinhos. Ela é positiva e transmite sua energia brilhante ao apresentar um caráter confiante. Também em 2023, YounJung entrou para o elenco do drama da TVING Death's Game que tem sua estreia programada para dezembro.

Filmografia

Filme

Séries

Prêmios e indicações

Referências

Atrizes de televisão da Coreia do Sul
Modelos femininos da Coreia do Sul
Pessoas vivas
Nascidos em 1996
!Artigos com texto em coreano

Go Youn-jung


NGC 7112 (NGC 7113) je eliptična galaktika u zviježđu Pegazu. Naknadno je utvrđeno da je NGC 7113 ista galaktika.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7112
  Auke Slotegraaf: NGC 7112 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7100 - 7149

7112

NGC 7112


Yenice, Karabük'ün bir ilçesidir.

Coğrafya
İlçe coğrafi yapısı gereği çok engebeli araziye ve çok yoğun ormanlık alanlara sahiptir. İlçe merkezinin ortasından Filyos Çayı ve İncedere Çayı geçmektedir. Ormanlarında standartların çok üzerinde boy ve çapa ulaşmış anıt ağaçlar ve çok miktarda ağaç türü bulunmaktadır. Ayrıca "orman denizi" denilen içinde hiçbir yerleşim yeri olmayan kesintisiz ormanlara sahiptir.

Nüfus
2020 adrese dayalı nüfus sayımına göre yoğun miktarda göç vermiş olduğu anlaşılan ilçenin merkez nüfusu 9.306, toplam nüfusu ise 20.116 kişidir. İlçe merkezinde 11 mahallesi olup, 1 beldesi ve 34 köyü bulunmaktadır.

İlçe 1990'lı yıllardan sonra özelleştirmeler ile birlikte iş imkânlarının azalması ve yeni yatırımların yapılmaması nedeniyle yoğun olarak göç vermektedir. İlçe merkezinin nüfusu yaz aylarında daha bağını koparmamış yurt dışından ve diğer şehirlerden gelen Yeniceliler nedeniyle yoğun olur. Yenice çoğunlukla ağaçlarıyla bilinir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNet

Yenice, Karabük


La frase de Mundos opuestos se puede referir a:

Mundos opuestos (East Side, West Side, en versión original), película estadounidense de 1949, protagonizada por  Barbara Stanwyck, James Mason, Van Heflin y Ava Gardner.
Mundos opuestos (telenovela), telenovela producida por Ernesto Alonso para Televisa y protagonizada por Lucía Méndez (1976).
Mundos opuestos (álbum), álbum de estudio por las hermanas Ha*Ash (2005);
Mundos opuestos (reality show), reality show chileno, producido y transmitido por Canal 13 (2012);
 Mundos opuestos (Colombia), versión colombiana;
 Mundos opuestos (Paraguay), versión paraguaya;

Mundos opuestos


Željko Dučmelić (Vinkovci, 10. studenoga 1919. - ), hrvatski emigrantski književnik. Pisao je pjesme, crtice, eseje i novele i jedan roman.

Životopis
Rodio se je 1919. u Vinkovcima. U rodnim Vinkovcima završio pučku školu i gimnaziju. Pošao 1938. godine na studij na Tehnički fakultet u Zagrebu, na geodetski odsjek. Poslije drugoga svjetskog rata otišao je inozemstvo. Smješten u logore. Dobivši stipendiju, nastavio je studirati u Padovi. Iz Italije se je prosinca 1947. preselio u Argentinu, gdje je radio kao inženjer na izgradnji cesta, mostova i naselja. U slobodno vrijeme bavio se poučnoproznom pisanju na španjolskom i hrvatskom jeziku o hrvatskoj suvremenoj nacionalnoj problematici, domovinskoj i iseljeničkoj. Za to napisati služio se autobiografskim događajima i opisima. To je objavio u višesveščanoj životopisno-didaktičkoj prozi El Croata. Objavio je četiri knjiga na hrvatskom i ciklus je planirao okončati petom knjigom. U međuvremenu otišao je u mirovinu i nastavio živjeti u pokrajini Buenos Aires.

Djela
Njegova životopisno-didaktička proza El Croata objavljena je od 1988. do 1991. u 40 svezaka, po 20 stranica, koji su se sadržajem nastavljali jedan na drugoga. Zasebno objavio knjige:
 Cuatro meses en el paraiso, Florida (Buenos Aires) 1971.
 Hrvat 1 - Dogodovštine jednoga običnog čovjeka, Florida (Buenos Aires) 1990.
 Hrvat 2 - Hrvatska pati ali ne umire nikada, Florida (Buenos Aires) 1991.
 Hrvat 3 - Četiri mjeseca u raju (hrvatsko izdanje njegove knjige "Cuatro meses en el paraiso), Florida (Buenos Aires) 1992.
 Hrvat 4 - Po putevima u neizvjesnost, Florida (Buenos Aires) 1993.
 Hrvat 5 -Drveni sok otrgnutih grana, Florida (Buenos Aires) 1994.
 Hrvat - Slikovni dodatak, Florida (Buenos Aires) 1994.

Šimun Šito Ćorić uvrstio ga je u svoju antologiju 60 hrvatskih emigrantskih pisaca.

Izvori

Životopisi, Vinkovci
Hrvati u Argentini
Hrvatski književnici

Željko Dučmelić


A phytochorion, in phytogeography, is a geographic area with a relatively uniform composition of plant species. Adjacent phytochoria do not usually have a sharp boundary, but rather a soft one, a transitional area in which many species from both regions overlap. The region of overlap is called a vegetation tension zone.

In traditional schemes, areas in phytogeography are classified hierarchically, according to the presence of endemic families, genera or species, e.g., in floral (or floristic, phytogeographic) zones and regions, or also in kingdoms, regions and provinces, sometimes including the categories empire and domain. However, some authors prefer not to rank areas, referring to them simply as "areas", "regions" (in a non hierarchical sense) or "phytochoria".

Systems used to classify vegetation can be divided in two major groups: those that use physiognomic-environmental parameters and characteristics and those that are based on floristic (i.e. shared genera and species) relationships. Phytochoria are defined by their plant taxonomic composition, while other schemes of regionalization (e.g., vegetation type, physiognomy, plant formations, biomes) may variably take in account, depending on the author, the apparent characteristics of a community (the dominant life-form), environment characteristics, the fauna associated, anthropic factors or political-conservationist issues.

Explanation

Several systems of classifying geographic areas where plants grow have been devised. Most systems are organized hierarchically, with the largest units subdivided into smaller geographic areas, which are made up of smaller floristic communities, and so on. Phytochoria are defined as areas possessing a large number of endemic taxa. Floristic kingdoms are characterized by a high degree of family endemism, floristic regions by a high degree of generic endemism, and floristic provinces by a high degree of species endemism. Systems of phytochoria have both significant similarities and differences with zoogeographic provinces, which follow the composition of mammal families, and with biogeographical provinces or terrestrial ecoregions, which take into account both plant and animal species.

The term "phytochorion" (Werger & van Gils, 1976) is especially associated with the classifications according to the methodology of Josias Braun-Blanquet, which is tied to the presence or absence of particular species, mainly in Africa.

Taxonomic databases tend to be organized in ways which approximate floristic provinces, but which are more closely aligned to political boundaries, for example according to the World Geographical Scheme for Recording Plant Distributions.

Early schemes
In the late 19th century, Adolf Engler (1844-1930) was the first to make a world map with the limits of distribution of floras, with four major floral regions (realms). His Syllabus der Pflanzenfamilien, from the third edition (1903) onwards, also included a sketch of the division of the earth into floral regions.

Other important early works on floristics includes Augustin de Candolle (1820), Schouw (1823), Alphonse de Candolle (1855), Drude (1890), Diels (1908), and Rikli (1913).

Good (1947) regionalization

Botanist Ronald Good (1947) identified six floristic kingdoms (Boreal or Holarctic, Neotropical, Paleotropical, South African, Australian, and Antarctic), the largest natural units he determined for flowering plants. Good's six kingdoms are subdivided into smaller units, called regions and provinces. The Paleotropical kingdom is divided into three subkingdoms, which are each subdivided into floristic regions. Each of the other five kingdoms are subdivided directly into regions. There are a total of 37 floristic regions. Almost all regions are further subdivided into floristic provinces.

Takhtajan (1978, 1986) regionalization
Armen Takhtajan (1978, 1986), in a widely used scheme that builds on Good's work, identified thirty-five floristic regions, each of which is subdivided into floristic provinces, of which there are 152 in all.

Holarctic Kingdom

I. Circumboreal region
1 Arctic province
2 Atlantic Europe province
3 Central Europe province
4 Illyria or Balkan province
5 Pontus Euxinus province
6 Caucasus province
7 Eastern Europe province
8 Northern Europe province
9 Western Siberia province
10 Altai-Sayan province
11 Central Siberia province
12 Transbaikalia province
13 Northeastern Siberia province
14 Okhotsk-Kamchatka province
15 Canada incl. Great Lakes province

II. Eastern Asiatic region
16 Manchuria province
17 Sakhalin-Hokkaidō province
18 Japan-Korea province
19 Volcano-Bonin province
20 Ryūkyū or Tokara-Okinawa province
21 Taiwan province
22 Northern China province
23 Central China province
24 Southeastern China province
25 Sikang-Yuennan province
26 Northern Burma province
27 Eastern Himalaya province
28 Khasi-Manipur province

III. North American Atlantic region
29 Appalachian province (forested areas extending east to include the piedmont and west to the start of the prairies)
30 Atlantic and Gulf Coastal Plain province
31 North American Prairies province

IV. Rocky Mountain region
32 Vancouverian province
33 Rocky Mountains province

V. Macaronesian region
34 Azores province
35 Madeira province
36 Canaries province
37 Cape Verde province

VI. Mediterranean region
38 Southern Morocco province
39 Southwestern Mediterranean province
40 South Mediterranean province
41 Iberia province
42 Baleares province
43 Liguria-Tyrrhenia province
44 Adriatic province
45 East Mediterranean province
46 Crimea-Novorossijsk province

VII. Saharo-Arabian region
47 Sahara province
48 Egypt-Arabia province

VIII. Irano-Turanian region

8A. Western Asiatic subregion
49 Mesopotamia province
50 Central Anatolia province
51 Armenia-Iran province
52 Hyrcania province
53 Turania or Aralo-Caspia province
54 Turkestan province
55 Northern Baluchistan province
56 Western Himalaya province

8B. Central Asiatic subregion
57 Central Tien Shan province
58 Dzungaria-Tien Shan province
59 Mongolia province
60 Tibet province

IX. Madrean Region
61 Great Basin province
62 Californian province
63 Sonoran province
64 Mexican Highlands province

Paleotropical Kingdom

X. Guineo-Congolian region
65 Upper Guinean forests province
66 Nigeria-Cameroon province
67 Congo province

XI. Usambara-Zululand region
68 Zanzibar-Inhambane province
69 Tongoland-Pondoland province

XII. Sudano-Zambezian region

12A. Zambezian subregion
70 Zambezi province

12B. Sahelo–Sudanian subregion
71 Sahel province
72 Sudan province

12C. Eritreo–Arabian subregion
73 Somalia-Ethiopia province
74 South Arabia province
75 Socotra province

12C. Omano-Sindian subregion
76 Oman province
77 South Iran province
78 Sindia province

XIII. Karoo-Namib region
79 Namibia province
80 Namaland province
81 Western Cape province
82 Karoo province

XIV. St. Helena and Ascension region
83 St. Helena and Ascension province

XV. Madagascan region
84 Eastern Madagascar province
85 Western Madagascar province
86 Southern and Southwestern Madagascar province
87 Comoro province
88 Mascarenes province
89 Seychelles province

XVI. Indian region
90 Ceylon (Sri Lanka) province
91 Malabar province
92 Deccan province
93 Upper Gangetic Plain province
94 Bengal province

XVII. Indochinese region
95 South Burma province
96 Andamans province
97 South China province
98 Thailand province
99 North Indochina province
100 Annam province
101 South Indochina province

XVIII. Malesian region

18A. Malesian subregion
102 Malaya province
103 Borneo province
104 Philippines province
105 Sumatra province
106 Java province

18B. Papuan subregion
107 Celebes province
108 Moluccas and West New Guinea province
109 Papua province
110 Bismarck Archipelago province

XIX. Fijian region
111 New Hebrides province
112 Fiji province

XX. Polynesian region
113 Micronesia province
114 Polynesia province

XXI. Hawaiian region
115 Hawaii province

XXII. Neocaledonian region
116 New Caledonia province

Neotropical Kingdom

XXIII. Caribbean region
117 Central America province
118 West Indies province
119 Galápagos Islands province

XXIV. region of the Guayana Highlands
120 The Guianas province

XXV. Amazon region
121 Amazonia province
122 Llanos province

XXVI. Brazilian region
123 Caatinga province
124 Central Brazilian Uplands province
125 Chaco province
126 Atlantic province
127 Paraná province

XXVII. Andean region
128 Northern Andes province
129 Central Andes province

South African Kingdom

XXVIII. Cape region
130 Cape province

Australian Kingdom

XXIX. Northeast Australian region
131 North Australia  province
132 Queensland province
133 Southeast Australia province
134 Tasmania province

XXX. Southwest Australian region
135 Southwest Australia province

XXXI. Central Australian or Eremaean region
136 Eremaea province

Antarctic Kingdom

XXXII. Fernandezian region
137 Juan Fernández province

XXXIII. Chile-Patagonian region
138 Northern Chile province
139 Central Chile province
140 Pampas province
141 Patagonia province
142 Tierra del Fuego province

XXXIV. region of the South Subantarctic Islands
143 Tristan-Gough province
144 Kerguelen province

XXXV. Neozeylandic region
145 Lord Howe province
146 Norfolk province
147 Kermadec province
148 Northern New Zealand province
149 Central New Zealand province
150 Southern New Zealand province
151 Chatham province
152 New Zealand Subantarctic Islands province

Regionalization according to Wolfgang Frey and Rainer Lösch (2004, 2010)

Notes(with focus on Europe, matching the image on the right)
 The central European region and the central Russian region are sister regions.
 The border between them is similar to the Fagus sylvatica limit (January, day-time temperature average: above -2 °C).
 The border between the central Russian region and the boreal region is similar to the Quercus spp. limit (Day-time temperature average: above 10 °C, 4 months per year).
 The border between the boreal region and the arctic region is similar to the tree line, taiga/arctic tundra limit (July, day-time temperature average: above 10 °C).
 The border of the Atlantic region is the limit of no frost (average), Gulf Stream influence.
 The warm islands in the Atlantic ocean are in the Macaronesia region: isolated populations in a more humid environment.
 The Mediterranean region is similar to the occurrence of wild Olea europea and wild Cistus salviifolius (Olea europea is grown very North in Italy).
 The border between the submediterranean region and the central European region is similar to the alpine arc (upper Rhone, upper Rhine, lower Danube), a weather barrier.
 The Pontic region border is similar to the tree line/ steppe limit (less than 450 mm precipitation per year).
 The Turanian region has a semi-arid climate.

References

Bibliography
 Frodin, D.G. (2001). Guide to Standard Floras of the World. An annotated, geographically arranged systematic bibliography of the principal floras, enumerations, checklists and chorological atlases of different areas. 2nd ed. (1st edn 1984), pp. xxiv, 1100, .Cambridge University Press, Cambridge, .

+

+
+
+

Phytochorion


Kup Hrvatske u odbojci za muškarce za 2015. godinu je osvojila Mladost iz Zagreba.
Kup je igran u jesenskom dijelu sezone 2015./16.

Rezultati

1. kolo
Prvi susreti su igrani 3. i 4. listopada, a uzvrati 21. listopada 2015. godine.

Četvrtzavršnica
Prve utakmice igrane 4. studenog, a uzvrati 25. studenog 2015.

Završni turnir
Igrano 19. i 20. prosinca 2015. u Zagrebu u dvorani Dom odbojke - Bojan Stranić.

Poveznice
 Kup Hrvatske u odbojci za muškarce
 1.A liga 2015./16.
 2.A HOL 2015./16.
 Kup za žene 2015.

Izvori

 hou.hr, HRVATSKI ODBOJKAŠKI KUP - seniori (2015./2016.) , pristupljeno 4. siječnja 2017.

2015

Kup Hrvatske u odbojci za muškarce 2015.


පෝෂක ප්‍රදේශයක් යනු වැස්සෙන් සහ හිම දියවීමෙන් හෝ අයිස් පරිවාහයක් මගින් ලැබෙන ජලය පහළට ගලා ගොස් ගංගාවක්, විලක්, ජලාශයක්, පුනීල මෝයක්, තෙත්බිමක්, මුහුදක් හෝසාගරයක් වැනි ජල ස්කන්ධයක් වෙතට එක් වන භූමි ප්‍රදේශයකි. ජලය රැගෙන යන ඇළ සහ ගංගාවන් මෙන්ම මෙම දිය මං වෙත ජලය සපයන භූමි තලයන්ද මෙම පෝෂක ප්‍රදේශයන්ට අයත් වන අතර, මෙම එක් එක් ප්‍රදේශ අනුයාත ප්‍රදේශයන්ගෙන් වෙන් වන්නේ ජලවහන බෙත්මක් මගිනි.

ජල ධාරා ප්‍රදේශය ප්‍රනීලයක් වැනිය. ජල ධාරාවට අයත් සියලු ප්‍රදේශ වල ජලය එක්රැස් කර ජල මාර්ගයකට බැස්ස වීම සෑම ජල ධාරාවකම භූමි ප්‍රදේශ අතර යාබද ජල ධාරා වලින් උස් වූ  වැටියකින් වෙන් කෙරේ. එය ජලය බෙදීම යනුවෙන් හැදින්වේ. එම සංකල්පයට විස්තර කිරිමට යොදා ගත හැකි වෙනත් වචන වන්නේ වැහි වතුර එක්කාසු කරන ප්‍රදේශයයි.

කාර්මික අවබෝධයෙන් නම් දිය බස්නා ව එක් ජල බැස යාමේ ප්‍රදේශයක් වෙනත් ජල බැසයාමේ ප්‍රදේශයක් වෙන් කිරිමයි. කෙසේ වුවද එක්සත් ජනපදයේ හා කැනඩාවේ මෙම වචන බොහෝ විට යොදා ගන්නේ ජල ධාරාව හෝ ජලය එක්කරන ප්‍රදේශයට මයි. දිය බස්සා වෙනත් දියබස්සා වලට ගලා යයි. ලොකු ඒවා කුඩා ඒවා වලට ඇදී හෝ උප දියබස්නා වලට ජලය ගලා යයි. දිය බස්නා එක් නොකොට සම්බන්ධ කිරිම තේරැම් ගැනිමට ජෙමෝෆෝලොජජි තේරැම් ගැනීමට අවශ්‍ය.

අධෝසටහන්

පෝෂක ප්‍රදේශය


Mouraz, Portekiz'de Tondela belediyesine bağlı olan, 9,22 km2 yüzölçümüne sahip, 998 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Tondela

Mouraz


Ordubadski rajon (azerski: Ordubad rayonu) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Ordubadski rajon se nalazi na jugozapadu Azerbajdžana unutar Nahičevanske Autonomne Republike na granici s Armenijom i Iranom. Središte rajona je Ordubad. Površina Ordubadskog rajona iznosi 972 km². Prema popisu stanovništva Ordubadski rajon ima oko 49.500 stanovnika.

Ordubadski rajon se sastoji od 45 općina.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana
Rajoni Nahičevanske Autonomne Republike

Ordubadski rajon


Gent-Wevelgem 1974 var den 36. udgave af cykelløbet Gent-Wevelgem og blev arrangeret 9. april 1974. Løbet blev vundet af Barry Hoban.

Hold

Resultater

Eksterne henvisninger

1974
Cykelløb i 1974

Gent-Wevelgem 1974


Poison (veneno en los idiomas francés e inglés) puede referirse a:

 Poison, una banda estadounidense de hard rock.
 Poison, una canción del grupo estadounidense Alice Cooper.
 Poison, una canción de la artista hawaiana Nicole Scherzinger.
 Poison, una canción de 1990 del grupo Bell Biv DeVoe.
 Poison, primer álbum del grupo Bell Biv DeVoe.
 Poison, un personaje del videojuego Final Fight y en los últimos Street Fighter como personaje jugable.
 The Poison, álbum debut de la banda de heavy metal británica Bullet For My Valentine.

Poison (desambiguación)


بلدية ساباديل (بالكاتالانية: Sabadell) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 201.712 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لساباديل:

توأمة
لساباديل اتفاقيات توأمة مع كل من:
 العركوب (14 مايو 1989 - )
 ماتاغلبا (1989 - )
 سراييفو (1995 - )

أعلام

 سيرجيو بوسكيتس
 مارك جينيه
 اميليو فيدال
 أوليغر
 داني بيدروسا
 جوردي ماسيب

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
ساباديل
بلديات في فالس أوكيدنتل

ساباديل


Der Nationalpark Ankarafantsika ist einer der ältesten Naturschutzparks Madagaskars in der Region Boeny.

Geographie
Er befindet sich 114 km südlich von der Hafenstadt Mahajanga und 450 km nördlich von der Hauptstadt Antananarivo.
Die Nationalstraße 4 (Antananarivo–Mahajanga) durchquert den Park. Die nächsten Ortschaften sind Andranofasika (4 km), Ankazomborona (23 km). und Marovoay (41 km).
Die Ostgrenze bildet der Fluss Mahajamba und im Westen, der Betsiboka. Der Ravelobe See ist Teil des Nationalparks.

Fauna und Flora
Im Nationalpark leben acht verschiedene Lemurenarten, darunter der Mongozmaki, der Coquerel-Sifaka und der Westliche Fettschwanzmaki, 129 Vogelarten, darunter der Madagaskarseeadler (Ankoay), wovon 75 endemisch sind. Des Weiteren zahlreiche Reptilien wie Chamäleons, Leguane, Schlangen und Süßwasserschildkröten.

Die Flora des Nationalparks ist ausgesprochen üppig, man findet hier 823 Arten, wovon 82 % endemisch sind.

Weblinks

 Offizielle Webseite von Parcs Madagascar
 Madacamp - Fotos & Beschreibung - (englisch)

Nationalpark in Madagaskar
Ramsar-Gebiet in Madagaskar
Geographie (Boeny)
Nationalpark in Afrika

Nationalpark Ankarafantsika


Türkiye Bilimler Akademisi (TÜBA), Türkiye'de tüm bilim alanlarındaki araştırmaları, bilim insanlığını ve araştırıcılığı özendirmek ve bu alanlarda emeği geçenleri onurlandırmak; gençleri bilim ve araştırma alanına yöneltmek; Türkiye'deki bilim insanları ve araştırıcıların toplumsal statülerinin yükseltilmesi ve korunmasına çalışmak; bilim ve araştırma standartlarının yükseltilmesine yardım etmek amacıyla 1993'de kurulan, tüzel kişiliğe, bilimsel, idari ve mali özerkliğe sahip yüksek bilim kuruluşu, Türkiye'nin ulusal bilimler akademisidir.

Görevleri
Türkiye Bilimler Akademisinin görevleri şunlardır:
 Bilimsel konularda ve bilimsel önceliklerin saptanması amacıyla incelemeler ve danışmanlık yapmak.
 Toplumda bilimsel yaklaşım ve düşüncenin yayılmasını sağlamak.
 Hükûmete, Türk bilimcileri ve araştırıcılarının toplumsal statüleri, yaşam düzeyleri, gelirleri ve bu tür faaliyetlerin gereği olan özel kolaylık ve ayrıcalıklara ilişkin mevzuat değişiklikleri önermek.
 Bilimin öneminin ülke kamuoyunca takdir ve kabulünü sağlamak ve bilim insanlığını özendirmek için ödüller vermek.
 Yukarıda belirtilen amaçların gerçekleştirilmesi ve görevlerin yerine getirilebilmesi ile ilgili her türlü faaliyette bulunmak.

Bu doğrultuda, TÜBA; Bilim Eğitimi, Üstün Başarılı Genç Bilim İnsanları Ödül programı (TÜBA-GEBİP), Bilimsel Telif Eser(TESEP) ödülleri, TÜBA-Uluslararası Akademi Ödülleri, Türk İslam Bilim Kültür Mirası, A. Tietze-Tarihi ve Etimolojik Türkiye Türkçesi Lugati, Türkçe Bilim Terimleri Sözlükleri, Açık ders Malzemeleri, Kültür Envanteri çalışmaları; Akademi ve Üniversite Konferansları gibi program ve projeleri ile Bilim Eğitimi, Bilim ve Eğitim Politikaları, Kanser, Kök Hücre, Gıda ve Beslenme, Enerji gibi Çalışma grupları ile Akademi üyeleri ve diğer bilim insanlarının gönüllü katkılarıyla faaliyetlerini sürdürmektedir. Ayrıca, akademi, süreli ve süresiz yayınlar da gerçekleştirmektedir. TÜBA, 30'dan fazla ulusal akademi ile ikili işbirliği anlaşması ve 10'un üzerinde (IAP, ISC, S-20, ALLEA, AASSA, Türk Dünyası Akademiler Birliği gibi küresel, kıtasal ve bölgesel) Akademik Çatı Kuruluş üyelikleri çerçevesinde Uluslararası ilişkiler/Bilim diplomasisi faaliyetlerini yürütmektedir.  Akademinin toplam 205 üyesi bulunmaktadır. Kasım 2019'da Akademi Konsey karari ile TÜBA-GEBİP üyesi akademisyenlerin doğal üye olduğu TÜBA-Genç Akademi' kurulmuştur. Aslî,Şeref ve Asosye üyelerden oluşan Akademi Genel Kurulu, Genel Kurulca seçilen 10 üye ve Başkan'dan oluşan Akademi Konseyi ve Akademi Başkanlığı, TÜBA'nın başlıca organlarıdır.

Akademi üyeliği
 Akademide; asli üye, asosye üye ve şeref üyesi olmak üzere üç tür üye bulunur. Aslî üye sayısı, Türkiye'de çalışan profesör unvanlı bilim insanlarının yüzde ikisini geçemez. Asosye üye sayısı ise, asli üye sayısı için belirlenen üst sınırın yarısını geçemez. Üyeler, Akademi Genel Kurulunca seçilir.
 Şeref üyeliği sayısı herhangi bir sınırlamaya tabi değildir.
 Asli ve asosye üyeler her yıl sonunda o yıl içinde yaptıkları çalışmalarla gelecek yıl yapmayı planladıkları araştırmaları birer rapor halinde Akademi Konseyine sunarlar.

Üyeliğe seçilme şartları
1. Asli üye aşağıda belirlenen şartları taşıyan T.C. uyruklu seçkin bilim insanları arasından seçilir:

 Ulusal veya uluslararası saygın kuruluşlardan ödül veya madalya almış olmak.
 Kendi adıyla anılan keşif, icat, teori ve modellere sahip olmak ve/veya adı klasik kitaplara veya derleme makalelere geçmiş olmak.
 Uluslararası bilim atıfları kataloglarında genel kabul görmüş yüksek sayıda atıf almış olmak.
2. Asosye üye, asli üye olmaya aday T.C. uyruklu yetenekli genç bilim insanları arasından seçilir.

3. Şeref üyesi, asli üye olma şartlarına sahip, ancak yaş haddi sebebiyle asli üyeliğe seçilemeyen T.C. uyruklu bilim insanları ile asli üyelerde aranan şartları taşıyan yabancı bilim insanları arasından seçilir.

Üye seçimi

4 sayılı Cumhurbaşkanı Kararnamesi* ile üye seçimi aşağıdaki şekilde düzenlenmiştir:

 Şeref üyeleri, Akademi üyelerince; Aslî ve asosye üyeler, Akademi Üyeleri, Yükseköğretim Kurulu ve TÜBİTAK Yönetim Kurulu tarafından önerilen adaylar arasından Akademi Genel Kurulu tarafından seçilir.
 Akademiye üye seçimi; Aslî üyeler veya Yükseköğretim Kurulu ya da TÜBİTAK Yönetim Kurulu tarafından Akademi Başkanlığına gerekçeli yazıyla önerilen adayların Akademi Konseyince kabulü ve Genel Kurula sunulmasından sonra Genel Kurulca onaylanması suretiyle gerçekleşir.
 Asli üyeler tarafından önerilecek aslî, asosye ve şeref üyeleri için bir aslî üye tarafından Akademi Başkanlığına yazılı olarak başvurulması ve aday gösterilen kişinin, aday gösteren üye dışında iki Genel Kurul üyesi tarafından da yazılı olarak desteklenmesi gerekir. Adaylık, Akademi Konseyi tarafından kabul gördükten sonra Genel Kurulun onayına sunulur.
 Aslî üyelik altmış yedi yaşına kadar sürer. Yaş haddi nedeniyle aslî üyelik statüsü sona eren üyeler, şeref üyesi olurlar. Asosye üyeler üç yıl için seçilirler. Asosye üyelik süresi toplam en çok dokuz yıldır.
(http://www.tuba.gov.tr/files/Kanun/4%20Nolu%20Cumhurba%C5%9Fkanl%C4%B1%C4%9F%C4%B1%20Kararnamesinin%20T%C3%9CBA%20B%C3%B6l%C3%BCm%C3%BC.pdf )

Özerklik tartışması

KHK ile TÜBA'nın fiilen özerk bir kurum olmaktan çıkarıldığı ve hükûmete bağlı bir kuruluş haline getirildiğini ileri süren bazı Türkiye Bilimler Akademisi (TÜBA) üyeleri, 2 Eylül 2011 tarihinde ana sayfasından duyurduğu kamuoyu bildirisi ile "istifa etmeyi ve yeni bir yapıda örgütlenmeyi düşündüklerini" dile getirmişlerdir. İstifa eden 70 kadar üye Bilim Akademisi (BAD) adlı yeni bir dernek kurmuştur. İstifalar, 27 Ağustos 2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 497 s. Kanun Hükmünde Kararname ve Ekim 2011'de yapılan değişikliklere bir tepki olarak gerçekleşmişti. Bu değişikliklere göre Akademi Başkanı TÜBA Genel Kurulu tarafından seçilen üç aday arasından Başbakan tarafından atanmaya başlanmış ve Akademi Başkanının ve Konsey Üyelerinin görev süresi dört yıldan üç yıla indirilmişti.

Ayrıca bakınız
TÜBİTAK

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkiye Bilimler Akademisi internet sitesi

Bilimler Akademisi
Türkiye'de bilim ve teknoloji
Ulusal bilimler akademileri
1993'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
1993'te kurulan kuruluşlar

Türkiye Bilimler Akademisi


Joachim Ernst af Anhalt kan henvise til flere personer med dette navn:
 Joachim Ernst af Anhalt (1536-1586) – fyrste af Anhalt fra 1570 til 1586
 Joachim Ernst af Anhalt (1901-1947) – hertug af Anhalt fra september til november 1918

Joachim Ernst af Anhalt


Deizm veya yaradancılık, din, peygamber veya vahiy aracı olmaksızın bireyin akıl, gözlem, sezgi gibi yollarla Tanrı'nın varlığına inanmasına dayalı bir felsefi görüştür.

Deizm felsefesi doğal dünyaya dair gözlemlerin ve mantığın kaynağını oluşturduğu; dinsel bilgiye dolaysız biçimde, sadece akıl yoluyla ulaşılabileceği ilkesini esas alır, bu sebeple vahiy ve esine dayalı tüm dinleri reddeder. İlk deist düşünürlerin çoğu Tanrı'nın Dünya'nın işleyişine doğrudan müdahale etmediği görüşündedir ve deist felsefe genel olarak canlılara müdahale edip dünya işlerine karışan bir Tanrı inancını kabul etmemektedir.

Deist felsefeye göre Tanrı vardır ve nihai olarak evrenin yaratılmasından sorumludur. Eş değer olarak deizm, Tanrı'nın varoluşunu her şeyin sebebi olarak ortaya koyan ve onun kusursuzluğunu (ve genellikle doğal hukuk ile takdir-i ilahinin varlığını da) kabul eden, ancak Tanrı'nın evrende mucizeler aracılığıyla ilahi vahyini veya doğrudan müdahalesini reddeden görüş olarak da tanımlanabilir.

İnanışın tanımlanmasında kullanılan doğal din ya da doğal inanç kavramları, hiçbir aracı olmaksızın sadece akıl yoluyla kavranabilecek yalın bir Tanrı inancını belirtir.  Bu inancı benimseyen kişiye deist denir. Deizm kavramı ilk olarak 17. yüzyılda özellikle İngiltere'de kullanılmaya başlanmıştır. Deist kavramı yazılı olarak belki de ilk kez Pierre Viret'in İnanç ve İncil Öğretisi Eğitimi (Instruction Chrétienne en la doctrine de la foi et de l'Évangile) adlı 1564 tarihli yapıtında kullanılmış olup; Pierre Bayle'nin Tarih ve Eleştiri Sözlüğü adlı yapıtının Pierre Viret maddesinde ilgili bölüm yeniden basılmıştır. Terim Latince Tanrı anlamındaki Deus sözcüğünden türetilmiş ve özgür düşüncelilerin Tanrı inancını belirtmede kullanılmıştır.

Genel bakış
Evreni yaratan, işleyişi için doğa kanunlarını koyan, ayrıca insanlığa ve evrene müdahalede bulunmayan; doğruları keşfetmeleri için insanlara akıl veren bir tanrıya duyulan inanç deizmi ifade etmektedir. Deistler genellikle bu doğrultuda evreni Tanrı tarafından tasarlanan, hareketi başlatılan; dışarıdan müdahale olmadan doğa kanunlarına uygun şekilde işleyen bir bütünlük olarak görme eğilimindedir.

Kehanetlerin, mucizelerin, dinsel dogmaların, demagojilerin ve kaynağı ilahi ilan edilen dinlerin reddinden dolayı peygamberler, kutsal kitaplar, sevap, günâh, ibâdet, dua, vahiy, melek, cin, şeytan, cennet, cehennem, ahiret ve kader gibi kavramların genellikle bu inanışta yeri yoktur. Belirli bir öncüsü, merkezi bulunmaması sebebiyle deizmde ihtiyaç duyulan tek şey sağduyulu olmak ve her şeyi akıl süzgecinden geçirmektir.

Deizmin temel inançları dışında bazı deistler ölümden sonra yaşama veya reenkarnasyona inanabilir. Bununla birlikte deistlerin ruhun ölümsüzlüğüne dair inançları hayli çeşitlidir. Ruhların Tanrı tarafından ölümden önceki hayatlarındaki davranışlarına göre ödüllendirileceğine ya da cezalandırılacağına veya sadece ruhun ölümsüzlüğüne inanan, ruhun ölümsüzlüğü konusunda agnostik yaklaşım sergileyen ve ruhun ölümsüz olmadığını düşünen deistler vardır. Deist yazarlar Yüce Varlık, İlahi Saatçi, Evrenin Büyük Mimarı ve Doğanın Tanrısı gibi ifadeler kullanarak çeşitli şekillerde Tanrı'ya atıfta bulunmuştur.

Deizm, evrim teorisine karşı değildir. Deizme göre insan, Tanrı'nın oluşturduğu kurallar çerçevesinde, daha ilkel canlıların evrimleşmesi sonucu oluşmuş olabilir. Bir Yaratıcıya inanmak, o Yaratıcının, insanı aşama geçirmeksizin bir anda yarattığı fikrine inanmayı gerektirmez. Evrim teorisine karşı ortaya atılan akıllı tasarım görüşü deizmde bulunmak zorunda değildir.

Tarihçe

Deist düşüncenin eski zamanlardan beri var olduğu düşünülmektedir. Deizm kelimesi ise; 17. yüzyılda özellikle İngiltere'de kullanılmaya başlanmıştır. Doğal dine inanış 17. yüzyılda Avrupa'da bir devrim olmuş; birçok kültür bu akıma destek vermiştir. Rönesans dönemindeki hümanist yaklaşım; Avrupa'nın Klasik Roma ve Antik Yunan dönemindeki düşünceleri çalışmaya itmiştir. Mitoloji üzerine yapılan araştırmalarda da; birçok dinin kendinden önceki dinlerden örnekler alarak hikâyelerde karakterlerin isimlerini değiştirerek kullandığını ortaya çıkarmıştır. Bunun yanı sıra; eski dokümanların analiz edilmesi doğrultusunda ve bilimin de sunduğu olgularla tarihte ilk defa Hristiyan toplumlar tarafından İncil eleştirilmiştir. Yapılan araştırmalar doğrultusunda, dünya tarihinin Kitab-ı Mukaddes'te anlatıldığından çok daha farklı olduğu ortaya çıkmıştır. 16. ve 17. yüzyılda Avrupalıların Amerika, Asya ve Pasifik'i de keşfetmesinden sonra; aradaki farklılıklardan, dini Nuh'tan geliş inancının bozduğuna inanılmıştır. Bu konuda Herbert; De Religione Laicide (1645) şu sözleri yazmıştır: Birçok inanış ya da din, açıkça, birçok ülkede uzun süredir vardı ve kesinlikle kanun koyucuların bahsetmediği bir tane bile yoktu, Wayfarer'ın Avrupa'da bir tane bulması gibi, başka biri Afrika'da, Asya'da ve bambaşka bir tanesi de Hindistan'da...

Bu doğrultuda, Hristiyanlığın birçok din arasındaki dinlerden biri olduğunun farkına varılmış ve hiçbir şeyin bir dinin diğerinden daha iyi ya da daha doğru olduğunu ispatlamayacağına inanılmıştır.

Bölgelere göre

Avrupalı deistler
Bu akım, 17. yüzyılın ilk yarısında İngiliz düşünür Edward Herbert ile başladı ve en yaygın olduğu ülke İngiltere'ydi. Cherbury'li Lord Herbert İngiliz deizminin babası olarak kabul edilmekteydi. Onun takipçisi Charles Blount, bir deist olduğunu açıkça beyan eden ilk düşünürdür ve ölümünden sonra yayınlanan Summary Account of Deist's Religion adlı eseri deist fikirlerin yayılmasında hayli etkili olmuştur. Daha sonra John Toland, Christianity Not Mysterious ve Matthew Tindal Christianity as Old as the Creation adlı eserinde deist fikirleri açıklamış ve yaygınlaştırmıştır. O, bu eserinde doğal dinin Hristiyanlıkla veya daha geniş bir ifade ile vahyedilmiş dinle aynı doğruluk ve mükemmelliğe sahip olduğunu ve yine hem doğal din hem de vahyedilmiş dinin aynı amaca sahip olduğu ve dolayısıyla onların ahlâki kurallarının da aynı olması gerektiğini ifade eder.

Deizmin en ünlü temsilcilerinden olan John Toland, bir doğal din kültürünün taslağını çizerek Pentheistikan adlı eserinde bunu izah etmiştir. Ona göre, böyle bir kültürün rahibi bilim, kahramanları ise insanlık kültürünün tarihindeki büyük yetiştiriciler olacaktı. Shaftesbury, deizm anlayışı içerisinde yer alan bir düşünürdür. Ona göre din, insanın hayatının yücelmesidir. Tanrı'yı biz evren gibi kendi mükemmel eseri içerisinde bulabiliriz; çünkü tabiat her yanı ile kendisine şekil vermiş olan büyük sanatçının izlerini taşır, Onun bu engin dünya görüşünün temeli "güzellik" idesine dayanır.

Fransız deistleri içindeki en önemli ve tanınmış sima olan Voltaire, Newton fiziği ve tabiat kanunu fikrini esas alan bir doğal din anlayışını savunmuştur. Evrensel çekim kanunundan hareketle Newton fiziğini yorumlayan Voltaire, Tanrı'nın sürekli yaratıcılığı inancı ile evrendeki tabiî süreklilik fikri çeliştiği için deizme ulaşmıştır.

Rousseau ise Voltaire'in akılcı ve katı deizmini romantik ve esnek bir anlayışla sürdürmüştür. Filozofa göre, insanda doğuştan mevcut olan iyilik ve adalet duygusu sonradan kötülüğe ve eşitsizliğe dönüşebilmekte, ancak insanın tabiatında var olan ışık ona yeniden yol gösterebilmektedir. Bu görüşler Hristiyanlığın doğuştan günahkar insan anlayışına ve dolayısıyla İsa'nın kurtarıcılığı inancına aykırıdır; ayrıca kilisenin yol gösterici rolünün ve ruhani otoritesinin yerine akli aydınlanmayı koymaktadır.

Rousseau ve Voltaire, deizm anlayışı içerisinde yer alan Fransız filozoflardır. Özellikle Voltaire, "Tanrı düşüncesinden başka her şey saçmadır", "Tanrı olmasaydı biz O'nu icat etmek zorunda kalacaktık, ama bütün tabiat O'nun var olduğunu bize haykırmaktadır." demiştir. Rousseau'ya göre de din, yüksek bir varlığın bizlere verdiği yüksek bir duygudan ibarettir.

Amerikalı deistler
18. yüzyıl sonuna değin deizm, İngiliz, Fransız ve Alman aydınları arasında egemen dinsel görüş durumuna gelmiş, sonraları Amerikalıların da dinsel görüşlerinin biçimlenmesinde önemli rol oynamıştır. Amerika'daki deist düşünürlerin arasında en önemlisi Thomas Paine'dir. Paine, Akıl Çağı adlı eserinin ilk bölümünde açık bir şekilde Hristiyanlığa, özellikle de kurtuluş akidesi ve vahiy anlayışını eleştiriyor, Kitab-ı Mukaddes'teki vahiy, mucize, ahlak, enkarnasyon ve evren hakkındaki bilgileri açıkça eleştirerek reddediyor ve özellikle astronomi ilminin ortaya koyduğu evren telakkisiyle uyuşmazlığını göstererek diğer deistler gibi bilime verdiği önemi gösteriyordu. İkinci bölümde ise, doğal din anlayışını ortaya koyuyordu. Böylece Paine, birinci bölümde yıkmaya çalıştığı vahye dayalı Hristiyanlık yerine ikinci bölümde aklı esas alan doğal din sistemini anlatmaya çalışıyordu. Kısaca Paine, Paul Blanshard'a göre Amerika tarihinde en ünlü özgür düşünür olup dinleri eleştirmiş ve hem Tanrı'ya hem de ölümsüzlüğe inanmıştır.

Dünya Deistler Birliği (World Union of Deists)'nin web sitesinde bu birliğe üye olmak isteyenlerden önce Paine'in bu eserindeki öğretileri kabul etmelerini şart koşmaktadırlar.

Tanrı'nın varlığına dair felsefi argümanlar

Deist yazarlara bakıldığında genellikle benzer sebeplerden dolayı yüce bir varlık sonucuna ulaştıkları gözlenmektedir. Bunlar sırasıyla aşağıda belirtilmiştir.

Kozmolojik Argüman: Bu argüman, ilk neden ve nedensellik kanıtıdır. Hiçbir şey, nedensiz olarak meydana gelmez. Her şeyin bir nedeni vardır; her bir neden, başka bir nedenin sonucudur. Yani var olan her şeye, kendisinden önce gelen bir şey neden olmuştur. Bu nedenlere bakarak, ilk nedene kadar ineriz ve nedeni bulunmayan Tanrıyı buluruz. Tanrı var olma nedeni bulunmayan temel tek varlıktır. Sıralamasıyla şöyledir:
Var olmaya başlayan her şeyin bir sebebi vardır,
Evren var olmaya başlamıştır,
Demek ki evrenin bir sebebi vardır.

Doğa Yasası Argümanı: Bu argüman teleolojik argümanın farklı bir biçimidir. Doğa yasası argümanına göre doğada tutarlı ve tahmin edilebilir doğa yasaları olduğu için, bu yasaları yürürlüğe koyan bir de yasa koyucu olması gerekir. Bu yasa koyucu da yüce bir varlıktır. Sıralamasıyla şöyledir;
 Doğayı yöneten doğa yasaları vardır,
 Bütün yasaların bir de yasa koyucusu vardır,
 Bu yasa koyucu yüce bir varlıktır.

Teleolojik Argüman: Ayrıca dizayn ya da tasarım argümanı da denir. Bu argüman doğal dünyaya baktığımızda her şeyin kendi işlevini yerine getirecek şekilde en ince ayrıntısına kadar düzenlenmiş ve ayarlanmış olduğunu göreceğimizi belirtir. Bu da düzenleyen üstün bir varlığın kanıtıdır. Ereksel nedenselliği temele alan ve saat ile evren arasında bir analoji kuran bu delile göre, nasıl ki bir saatin varoluşu bir Saatçinin varoluşunu gerektiriyorsa, aynı şekilde maddi evrende var olan ve herkes için aşikâr olan düzen de akıllı bir yaratıcının, bireysel Saatçiden çok daha bilge ve güçlü olan bir yaratıcının varlığını gerektirir.

Temel inançlar ve ilkeler
Deizm her ne kadar çeşitlilik içeren, geniş bir inanç olsa da bazı değişmez temel inanç ve ilkeleri vardır. Temel inançlar ve ilkeler şunlardır;
 Yaratıcı bir güç inancı,
 Mantığın bize doğruları öğretebileceği inancı,
 Kehanetlerin, mucizelerin, dinsel dogmaların, demagojilerin ve kaynağı ilahi ilan edilen dinlerin reddi.

Deistler genellikle yaratıcı gücü Tanrı olarak ifade etmektedir.

Bilimsel gelişmeler

20. yüzyılda kuantum kuramının gelişmesiyle beraber fizik felsefesi belirleyici bir güncellik kazanmış, evrenin doğasının belirlenirci mi yoksa belirlenemezci mi olduğu çokça tartışılmış ve kuantum mekaniğinin farklı yorumları ortaya atılmıştır. Önbilimsel nitelikte ortaya çıkan bu yorumlar daha sonra bilimsel bilginin sentezlenmesine ve çeşitli teorilerin hem düşünce deneyleriyle hem de yüksek enerjili parçacık hızlandırıcıların, dev teleskopların, dedektörlerin ve uzay sondalarının kullanıldığı gözlem ve deneylerden elde edilen sonuçlarla matematiksel formülasyonlara oturtarak ispatlamasına önayak olmuştur.

20. yüzyılda gelişen bilimsel keşifler (1915-genel görelilik kuramı, 1929-kırmızıya kayma, 1964-kozmik mikrodalga arka plan ışıması) ışığında bildiğimiz evrenin Büyük Patlama ile bir başlangıcı olduğu kanıtlanmıştır. Kuantum mekaniğinin çoğul dünyalar yorumuna göre gerçekliğin kendisi olarak tüm kainat için tek ve evrensel bir dalga fonksiyonu mevcuttur. Bu evrensel dalga fonksiyonu her şeyin dalga fonksiyonu olarak, bildiğimiz dünyamızdaki bütün olasılıkları ve hatta bunun dışında evrilmesi olası bütün dünyaları kapsamaktadır.

Günümüz ve Tanrı anlayışı
Deizmin iki ana formu vardır: klasik deizm ve modern deizm. Modern deistler klasik deizm inanışını, modern felsefe ile birleştirerek günümüz bilimiyle kullanmak istemişlerdir. Bu doğrultuda da birçok yeni inanışın çıkmasına sebebiyet vermiştir. Klasik deizm inanışında; Tanrı ile kişisel bir diyalog yahut karşılaşma mümkün gösterilirken günümüzde Tanrı'nın insanüstü olduğu ve Tanrı'yı anlamanın insan mantığı sınırları içinde olmadığına inanılmıştır. Başka bir şekilde ifade edilirse bu anlayışa göre Tanrı, Mutlak'tır; yaratılanlar ise görece ve görelidir. Dolayısıyla, görece ve göreli hiçbir varlık Mutlak'la kıyaslanamaz, oranlanamaz. Dolayısıyla, Mutlak, hiçbir şeyle, hiçbir tarzda, hiçbir yolda ilinti ve kıyas kabul etmez. O'na hiçbir değer takdir edilemez. O Mutlak olduğundan, görece ve göreli olan varlıkların sıfatlarıyla ifade edilemez. Dolayısıyla, kıyasa ve oranlamaya dayalı anlayış ve kabullerine göre O'na yakıştırılacak bir sıfat ne kadar yüksek düzeyli kabul edilirse edilsin ve ne kadar ideal olursa olsun, O'nu ifade edemez.

Deizmde evreni bir ilk nedenin sonucu olarak evrensel kanunlar çerçevesinde yaratan Tanrı'nın, sonrasında deterministik olarak gelişen olaylara müdahalede bulunmadığına inanılmaktadır.

Formları
Deizmde evrene aşkın ve müdahale etmeyen tek tanrılı standart yalın deizm konsepti hakimdir. Fakat her inanışta olduğu gibi deizmin de zamanla kendi içinde farklılıklar oluşmuştur. Sonradan ortaya çıkan inançlar ya da akımlar anlam karışıklığı oluşmaması amacıyla başlarına ek veya isim getirilerek ifade edilir. Bunlar pandeizm, panendeizm, polideizm, Hristiyan deizmi, felsefi deizm, bilimsel deizm, spiritüel deizm, proses deizm, hümanist deizm, birleşik deizm gibi deizmden türeyen ya da başka inançlarla birleştirilmiş alt dallardır. Ayrıca amorian deizm, pagan deizmi gibi deizmin bazı küçük alt kategorileri de mevcuttur.

Günümüzde standart deizm konsepti dışında etkili alt dallar şunlardır:

Pandeizm
Pandeizm evrenin bütününü Tanrı olarak kabul eder. Pandeizmde, her şey Tanrı'nın bir parçası olarak kabul edilir, Tanrı her şeydir ve her şey Tanrı'dır. Pandeizme göre Tanrı'nın evrenden ayrı ve bağımsız bir varlığı yoktur. Tanrı doğada, nesnelerde, insan dünyasında vardır. Her şey Tanrı'dır.

Panendeizm
Panendeizm, pandeizmde olduğu gibi evrenin kendisinin Tanrı olduğunu, pandeizmden farklı olarak ilk devindirici olan Tanrı'nın evren ve tüm varlıkları özünden yarattığı ve evrene aşkın, evrenin bilincinde mutlak ve değişmez bir varlık olarak egemen olduğu inancıdır. Panendeizm her şey Tanrı'dan sudur etmiştir. Ruhun tek amacı, oluştuğu Tanrı'ya dönmektir. Bunun da yolu tek evrensel yasa olan evrimden geçmektir. Somut anlamda Tanrı'nın bütünleştiği evrenin ve varlıkların, evrim ile diyalektik olarak değiştiği ve geliştiği, gelişimini tamamladıktan sonra dönüşün yine ezeli ve ebedi olan tanrıya olacağı bu geri dönüşte tekamülünü tamamlayan ruhların da tanrıya kavuşacağına inanılır. Panendeizme göre tanrı, hem değişmeyen (mutlak), hem de değişendir (göreli). Hem zamanın içinde, hem dışında; hem sonlu, hem de sonsuzdur. Aynı zamanda hem tikel, hem tümel; hem neden, hem sonuçtur.

Spiritüel deizm
Spiritüel deizm içinde meditasyon, tefekkür, doğa ile birleşme, sezgi gibi durumları barındırır. Onlar da diğer deistler gibi Tanrı'nın evrene müdahale ettiği fikrini, dinsel dogmaları ve doğaüstü olayları reddetmektedir. Spiritüel deizm, genel ve manevi varlığı doğada hissedilebilir tarifsiz bir Tanrı inancı içerir. Spiritüel deistler sonsuz ödül, reenkarnasyon, karma gibi inançlara sahip olabilir. Bu tür deistler literatürde "spiritüal fakat dinsel değil" ya da "spiritüel fakat dini yok"  ifadesiyle tanımlanır.

Deistlerin tümü olmasa da bir kısmı transandantalistler gibi aşkın ideal spiritüel durumun; fiziksel ve empirik olduğu ve kurumlaşmış dinlerin doktrinleriyle değil yalnızca bireyin bağımsızca kendi içine dönmesi yoluyla idrak edilebileceği, var olan toplumsal kurumların bireyin kendi içindeki iyiliği fark etmesi ve ona dönmesine engel olduğuna inanmakta, bu yüzden bireyin kendini keşfine önem vermektedir.

Deizm ve teizm
Teizm, her şeyden önce bir tanrı veya tanrıların var olduğu kabulünün üzerine kurulmuş bir düşünce yapısıdır. Teist görüşte, tanrı veya tanrılar yaratılmamışlardır, olmuş ve olacak her şeyi bilirler, sonsuz kudrete sahiptirler, zaman ve mekandan bağımsızdırlar, bilinen şeyler ile benzerlikleri yoktur. Teizmde çoğunlukla tanrı veya tanrıların evrenin işleyişine müdahale ettikleri inancı hakimdir. Klasik teizm, anılan özelliklere sahip tanrı veya tanrıları kabul ederek her şeyi bu referans noktasından hareket ile açıklamaya çalışır. Deist düşünceye göre de evren üstün, yüce bir varlık tarafından yaratılmıştır. Deizmde, teizmin aksine, Tanrı'nın evrenin işleyişine müdahale etmediği fikri hâkimdir.

Başka bir anlatımla deizm, teizm ile bir yaratıcı gücün varlığını doğrulaması yönüyle uyuşur fakat deizm, teizmin Tanrı'nın insanlara peygamber ve dinler gönderdiği iddiasını kabul etmemesiyle ondan ayrılır. Teistlerin ilahilik iddiasına karşın deistler dinlerin insan tecrübesinin ve bilgi birikiminin birer ürünü olarak görmekte ve bu sebepten ötürü ilahiliklerini reddetmektedir. Ayrıca teistler deistlerden farklı olarak herhangi bir dine bağlı kimselerdir.

Türkiye ve nüfus
Deistler araştırmalarda herhangi bir dine bağlı olmayanlar kategorisi altında değerlendirilir. Dentsu'nun 2006 yılına ait verilerine göre nüfusun %3'ü herhangi bir dine bağlı değildir. Bu kısım ateistler, deistler, agnostikler ve hümanistlerden oluşmaktadır.

Bu araştırma sonucu deist nüfus hakkında kesin bilgi vermemektedir. 2005 yılı Eurobarometer anketine ait veriler ise deist nüfus hakkında tahmin yapılmasına imkân tanımaktadır. Ankete göre Türkiye nüfusunun %2'si herhangi bir dine mensup olmayıp yaratıcı bir güce inanmaktadır.

MAK Araştırmanın 2017 yılındaki "TÜRKİYE'DE TOPLUMUN DİNE VE DİNİ DEĞERLERE BAKIŞI" anketine göre Türkiye'de nüfusun %6'sı deisttir.

2019 yılında OPTİMAR tarafından yapılan araştırmaya göre ise bu oran %4.5'tir.

Deistik kavramlar
Dünya Deistler Birliği tarafından tespit edilmiş bazı deistik kavramlara aşağıda yer verilmiştir.

 Deizm: Durağan ve içinde değişim bulundurmayan öğretilerin, inanışların aksine, tüm insanların yapabildiklerinden daha yüce evrensel bir yaratıcı gücün varlığına yönelik sonsuz inanç ile insanın doğuştan sahip olduğu aklıyla doğanın ve evrendeki kanun ve tasarımın kişisel gözlemlerle onaylanıp benimsenmesidir.
İman: Deistler Yaratıcının varlığına inanmaları için "iman"a gereksinmezler. İnanışta "iman" değil, koşulsuz "güven" vardır. Voltaire şöyle der: "İman nedir? Apaçık ortada olan şeye inanmak mıdır? Hayır. Bana göre apaçık ortadadır ki, varlığı gerekli olan, sonsuz, yüce ve akıllı bir yaratıcı vardır. Bu iman ile değil akıl ile alakalıdır."
 Tanrı: Doğadaki tasarım ve kanunların kaynağı olan evrensel yaratma gücü.
Vahiy: Deizmde vahiy bulunmamakla birlikte, vahiy kavramına farklı anlamlar yüklendiğine rastlanır. Örneğin Thomas Paine vahyi şöyle anlatır: "Bazıları, "Tanrı kelamı yok mudur, vahiy yok mudur?" diye soracaklar belki. Ben buna evet derim, Tanrı kelamı ve vahiy vardır. Tanrı kelamı gözlemlediğimiz evrendir: Bu anlamıyla hiçbir insan icadının ne karşı çıkabileceği, ne de değiştirebileceği bir kelamdır ve Tanrı insana evrensel bir dille seslenmektedir. İnsan dili yerel ve değişkendir bu nedenle de değişmez ve evrensel bilgi için kullanılmada yetersiz kalır."
 Akıllı Tasarım: Akıllı tasarımdan kasıt doğadaki yapılardır, mesela gözlemlenebilir olan ve akıllı bir tasarımcı gerektiren DNA'nın karmaşıklığı. Bu başlık altında "YAPI"dan kastettiğimiz, bir şeylerin sonsuz bir işbirliği motifi ile planlanmasıdır.
 Doğal İnanç ya da Doğal Din: Doğanın tasarımlarına, kanunlarının ve aklın uygulanmasına dayalı Tanrı inancıdır.
Felsefe: Varoluş ilkelerinin ve gerçeklerinin öğretisi, bilgi veya inanış.
 Mantık/Akıl: Gerçeklere dayalı mantıksal çıkarımları veya sonuçları şekillendirmede kullanılan ruhani güç.
İnanç: Sebebe, doğaya ve evrenin amacına ilişkin inançlar dizisi.
Güven: Güven, bir insanın mantık süzgecinden geçirdikten sonra başka bir insana veya başka bir şeye inanmasıdır.

Ayrıca bakınız
 Letsizm
 Deistler listesi
 Transandantalizm

Kaynakça

Dış bağlantılar

Felsefi akımlar

Deizm


Geraldo Pinho Alves Filho (Paulista, ) é um advogado e político brasileiro. Foi deputado estadual entre 1987 e 1990, eleito com 29.088 votos .

Deputados estaduais de Pernambuco

Geraldo Pinho Alves Filho


Cistus (from the Greek kistos) is a genus of flowering plants in the rockrose family Cistaceae, containing about 20 species (Ellul et al. 2002). They are perennial shrubs found on dry or rocky soils throughout the Mediterranean region, from Morocco and Portugal through to the Middle East, and also on the Canary Islands.

Cistus, with its many hybrids and cultivars, is commonly encountered as a garden flower.

The common name rockrose (rock rose in the UK) is applied to the species, a name also shared by the related genera Halimium, Helianthemum and Tuberaria, all in the family Cistaceae. The common name gum cistus is applied to resin-bearing species, especially C. ladanifer.

Description

The leaves are evergreen, opposite, simple, usually slightly rough-surfaced, 2–8 cm long. In a few species (notably C. ladanifer), the leaves are coated with a highly aromatic resin called labdanum.

They have showy 5-petaled flowers ranging from white to purple and dark pink, in a few species with a conspicuous dark red spot at the base of each petal.

Taxonomy

Phylogeny
Cistus and Halimium form a cohesive and the most derived clade within Cistaceae. Molecular phylogenetic analyses conducted between 2005 and 2011 confirm that Cistus species divide into two well-defined clades, neither of which was fully resolved internally. The first clade consists of those with purple and pink flowers (the "purple pink clade" or PPC). The second clade consists of those with white flowers or, in the case of Cistus parviflorus, pale pink flowers (the "white or whitish pink clade" or WWPC). Although the flower colour of C. parviflorus is anomalous, it has very short styles, otherwise characteristic of WWPC species. A hybrid origin has been suggested. A simplified cladogram is shown below:

Within the purple pink clade (PPC), C. crispus is consistently the first diverging species. C. albidus, C. creticus and C. heterophyllus form a well supported clade. Seven species endemic to the Canary Islands form a polytomy, resolved differently in different analyses, in which subtaxa of some species do not always cluster together. Within the white and whitish pink clade (WWPC), there is weak support for a clade consisting of C. clusii and C. munbyi; the other species either formed part of a polytomy or resolved differently in different analyses. Halimium and Cistus were regularly shown to be paraphyletic with respect to one another.

Species
The following species are recognised in the genus Cistus:

Cistus albidus L.
Cistus asper Demoly & R.Mesa
Cistus atlanticus (Humbert & Maire) Demoly
Cistus atriplicifolius Lam.
Cistus calycinus L.
Cistus chinamadensis Bañares & P.Romero
Cistus clusii Dunal
Cistus creticus L.
Cistus crispus L.
Cistus formosus Curtis
Cistus grancanariae Marrero Rodr., R.S.Almeida & C.Ríos
Cistus halimifolius L.
Cistus heterophyllus Desf.
Cistus horrens Demoly
Cistus inflatus Pourr. ex J.-P.Demoly, syn. Cistus psilosepalus Sweet
Cistus ladanifer L., including Cistus palhinhae N.D.Ingram – Gum Rockrose
Cistus lasianthus Lam.
Cistus lasiocalycinus (Boiss. & Reut.) Byng & Christenh.
Cistus laurifolius L.
Cistus libanotis L.
Cistus macrocalycinus (Pau) Byng & Christenh.
Cistus monspeliensis L. – Montpellier Cistus
Cistus munbyi Pomel
Cistus ocreatus C.Sm.
Cistus ocymoides Lam.
Cistus osbeckiifolius Webb
Cistus palhinhae N.D.Ingram
Cistus palmensis Bañares & Demoly
Cistus parviflorus Lam.
Cistus populifolius L.
Cistus pouzolzii Delile ex Gren. & Godr.
Cistus salviifolius L. – Salvia Cistus
Cistus sintenisii Litard. (syn. C. albanicus)
Cistus symphytifolius Lam.
Cistus tauricus C.Presl
Cistus umbellatus L.

Gallery

Hybrids
In addition a large number of hybrids have been recorded, including:

Cistus × aguilari O.E.Warb. (C. ladanifer × C. populifolius)
Cistus × akamantis Demoly
Cistus × albereensis Gaut. ex Rouy & Fouc.
Cistus × banaresii Demoly
Cistus × canescens Sweet
Cistus × cebennensis Aubin & J.Prudhomme
Cistus × cheiranthoides Lam.
Cistus × clausonii Font Quer & Maire
Cistus × conradiae Demoly
Cistus × corbariensis Pourr. (C. populifolius × C. salviifolius)
Cistus × cyprius Lam. (C. ladanifer × C. laurifolius)
Cistus × dansereaui P.Silva (C. ladanifer × C. inflatus)
Cistus × escartianus Demoly
Cistus × florentinus Lam. (C. monspeliensis × C. salviifolius)
Cistus × hybridus Pourr.
Cistus × incanus L. (C. albidus × C. crispus)
Cistus × ingwersenii Demoly
Cistus × laxus Aiton (C. populifolius × C. inflatus ?)
Cistus × ledon Lam. (C. laurifolius × C. monspeliensis)
Cistus × matritensis Carazo Roman & Jiménez Alb.
Cistus × nigricans Pourr. (C. populifolius × C. monspeliensis)
Cistus × novus Rouy
Cistus × obtusifolius Sweet (C. inflatus × C. salviifolius)
Cistus × pauranthus Demoly (C. parviflorus × C. salviifolius)
Cistus × philothei Sennen & Mauricio
Cistus × platysepalus Sweet (C. monspeliensis × C. inflatus)
Cistus × pourretii Rouy & Foucaud
Cistus × purpureus Lam. (C. ladanifer × C. creticus)
Cistus × rodiaei Verg. (C. ladanifer × C. albidus)
Cistus × santae (Sauvage) Demoly
Cistus × skanbergii Lojac. (C. parviflorus × C. monspeliensis)
Cistus × stenophyllus Link (C. ladanifer × C. monspeliensis)
Cistus × timbalii Demoly
Cistus × verguinii Coste (C. ladanifer × C. salviifolius)
Cistus × vinyalsii Sennen

Ecology
They are thermophilous plants, which require open, sunny places. This plant genus is peculiar in that it has developed a range of specific adaptations to resist summer drought and frequent disturbance events, such as fire and grazing. In addition, it can form both ectomycorrhizas and arbuscular mycorrhizas. More than 200 ectomycorrhiza-forming fungal species belonging to 40 genera have been reported so far to be associated with Cistus. As with many other Cistaceae, the species of Cistus have the ability to form mycorrhizal associations with truffles (Tuber) and are thus able to thrive on poor sandy soils or rocks.  Cistus ladanifer has been found to have mycorrhizal associations with Boletus edulis, Boletus rhodoxanthus, and Laccaria laccata.

Cistus are the only host of Cytinus hypocistis, a small parasitic plant that lives on the roots and is noticeable only for a short period of time when in flower. The presence of the parasite does not seem to harm the host population.

Cistus species are used as food plants by the larvae of some Lepidoptera species including Coleophora confluella and Coleophora helianthemella, the latter recorded on Cistus monspeliensis.

Various Cistus species are known to emit volatile oils, rendering the plants flammable.

Cultivation
Cistuses are suitable for sunny gardens with a nearly frost-free Mediterranean climate. The hardiest of the species is C. laurifolius, which survived the hard frost at Royal Botanical Gardens at Kew in 1895 that eliminated all the cistuses save this and two white-flowered natural hybrids, C. × corbariensis, already grown by John Tradescant the Elder, and C. × loretii, a 19th-century introduction.

Cultivars
Cultivars (those marked  have gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit) include:

C. × aguilarii 'Maculatus'
C. × argenteus 'Peggy Sammons' - pink flowers, grey-green leaves
C. × bornetianus 'Jester'
C. × cyprius
C. × cyprius var. ellipticus 'Elma'
C. × dansereaui 'Decumbens'
C. × dansereaui 'Jenkyn Place'
C. × florentinus - white flowers
C. 'Gordon Cooper'
C. × hybridus - pink buds, white flowers
C. × laxus 'Snow White'
C. × lenis 'Grayswood Pink'
C. × obtusifolius 'Thrive'
'C. 'Paladin' - large white flowers, dark green leaves
C. × pulverulentus 'Sunset'
C. × purpureus  - pink petals with dark blotches near centre
C. × skanbergii - small pink flowers
C. 'Snow Fire'
 ×Halimiocistus 'Ingwersenii'
×Halimiocistus sahucii

Gallery

References

Bibliography
  Proposes merging Cistus and Halimium.

External links

Malvales genera
Taxa named by Carl Linnaeus

Cistus


Cinq navires différents de la marine royale suédoise ont porté successivement le nom de HMS Draken (en suédois : dragon) :
 Le , un navire de guerre lancé en 1595.
 Le , un navire de guerre lancé en 1926 et échoué en 1677.
 Le , une galère lancée en 1717.
 Le , un sous-marin de  lancé en 1926 et détruit en 1948.
 Le , un sous-marin de  lancé en 1960 et détruit en 1982.

Notes et références

HMS Draken


Die Leki Lenhart GmbH (Eigenschreibweise LEKI) ist ein deutsches Unternehmen, das auf die Produktion von Sportausrüstung spezialisiert ist. Sitz des Unternehmens ist das baden-württembergische Kirchheim unter Teck. Das Unternehmen wird kontrolliert von der SCHE 13 Verwaltungsgesellschaft mbH in Frankfurt am Main.

Geschichte
Der heutige Produzent für Sportartikel entstand aus dem 1948 in Dettingen unter Teck gegründeten Holzverarbeitungsbetrieb von Karl Lenhart, der Schriftzüge aus Holz für verschiedene Gewerbe erzeugte. Dann stellte der Inhaber das Produktionsspektrum auf Griffe und Schneeteller für Skistöcke um; die Produktion ging in den 1960er Jahren in Serienfertigung über. Aus Aluminium und Verbundwerkstoffen fertigte er später Skistöcke an und begann sie 1970 unter dem Markennamen Leki zu vertreiben. Klaus Lenhart (* 1. Mai 1955; † 30. April 2012), der jüngste Sohn des Gründers, wurde im Alter von 19 Jahren in die Geschäftsführung berufen. Ab 1984 hatte Klaus Lenhart (zunächst zusammen mit seiner Ehefrau) die alleinige Geschäftsführung inne. Nach dem tödlichen Unfall von Klaus Lenhart (s. u.) übernahm dessen Ehefrau Waltraud Lenhart im Sommer 2012 die Geschäftsführung, die sie bis zu ihrem Tod am 17. April 2021 innehatte. Neben Ski-, Langlauf- und teleskopierbaren Trekkingstöcken sind auch Zubehör für Skirennen, Handschuhe und Nordic-Walking-Stöcke im Angebot. 1993 begann die Fertigung von Langlaufstöcken. Im selben Jahr ging die neue Produktionsstätte in Tachov in Tschechien in Betrieb. Laut eigenen Angaben ist diese die weltgrößte Skistockfertigungsanlage. Die Fertigung in Deutschland wurde aufgegeben. 1997 erfolgte die Umfirmierung in Leki Lenhart GmbH. Der Name Leki steht für Lenhart in Kirchheim. 2010 erzielte das Unternehmen einen Umsatz von 40 Mio. Euro.

SCHE 13 Verwaltungsgesellschaft mbH
Die SCHE 13 Verwaltungsgesellschaft mbH in Frankfurt am Main ist eine Holding und Konzernmutter der Leki Lenhart. Die SCHE 13 Verwaltungsgesellschaft hält an folgenden Unternehmen Beteiligungen:

 LEKI Lenhart GmbH, Kirchheim unter Teck, 100 %
 LEKI-AUSTRIA Handels GmbH, Lauterach, Österreich, 100 %
 Novasport spol. s.r.o., Tachov, Tschechien, 100 %

Produkte
Leki ist Hersteller von Ski-, Wander- und Trekking- sowie Skatingstöcken. In diesem Produktbereich hat das Unternehmen seit den 1980er Jahren zahlreiche Patente angemeldet. Leki wird in diesem Bereich oft als Weltmarktführer bezeichnet. Außerdem produziert das Unternehmen Sommer- und Winterhandschuhe.
Die Stöcke werden ausschließlich in Tschechien, die Handschuhe in Asien hergestellt.

Sonstiges
 Das Unternehmen ist Sponsor zahlreicher Spitzenathleten vor allem im Wintersport sowie Ausrüster des Deutschen Skiverbands, des schwedischen Biathlonverbands und des Schweizer Skiverbandes Swiss-Ski.
 Gemeinsam mit den Schuhherstellern Lowa und Meindl sowie mit dem Rucksackproduzenten Deuter gründete  Leki einen Verbund, der aufeinander abgestimmte Ausrüstung für sportliches Wandern (Speed Hiking) anbietet.
 Am 30. April 2012 kam der Geschäftsführer Klaus Lenhart beim Absturz mit seinem Kunstflugzeug vom Typ Extra 300L bei Kirchheim unter Teck ums Leben. Lenhart war seit 1998 Motorkunstflieger und unter anderem 2009 Deutscher Meister in der Motorkunstflugklasse "Advanced". Der 24 Jahre alte Pilot der zweisitzigen Maschine überlebte den Absturz schwer verletzt.

Weblinks

 Webpräsenz von Leki

Einzelnachweise

Sportartikelhersteller
Markenname
Unternehmen (Kirchheim unter Teck)
Gegründet 1948
Produzierendes Unternehmen (Landkreis Esslingen)

Leki Lenhart


Rexdale est un quartier de la ville de Toronto, au Canada. Il se situe au nord-ouest du centre-ville, dans l'ancienne ville d'Etobicoke.

Rexdale définit une zone de plusieurs quartiers officiels au nord de l'autoroute 401 et à l'est de l'autoroute 427.

Il est centré sur Rexdale Boulevard et Islington Avenue.

L'hippodrome de Woodbine se situe à Rexdale.

Quartier de Toronto

Rexdale


Galešnik je tvrđava jugoistočno od Jelse.

Zemljopisni položaj
Smješten je na gorskom bilu južno od Jelse. Ime tvrđave je Galičnik, a u pučkom govoru Galešnik, Grad (=Grad) a navodno i Trim). Tvrđava Grad na lokalitetu Galešnik smještena je na brijegu jugoistočno od Jelse, na strateški istaknutom položaju nad bračko – hvarskim kanalom. Sagrađena je na prirodnoj stijeni koja nije pristupačna sa svih strana. Galešnik je na istom platou "gorske kose" gdje i zapadnije smještena ilirsko-grčka tvrđava Tor iz 4. st. pr. Krista. Galešnik je na 210 m nadmorske visine do 247 mnv. Do Tora i Galešnika danas vodi uređena pješačka staza iz Jelse. Slikoviti put prolazi kroz polja i maslinike i završava starim popločanim rimskim putem koji vodi do Grada tvrđave. Staza do Galešnika počinje kod crkve Velike Gospe iznad Jelse i vodi prema jugu i planinskim vrhovima Hvara. Staza je strma. S Galešnika se pruža panoramski pogled na Jelsu i okolna mjesta, otok Brač i Podbiokovlje. Od Galešnika se pravcem prema jugu približno stiže na Grebišće.

Povijest
U pisanim vrelima najstariji su zapisi u najstarijoj sačuvanoj redakciji hvarskog općinskog statuta iz 1331. godine gdje je zabilježen kao Castrum Vetus, quod vocatur Galicnich. Sljedeće vrelo koje ga spominje je rad hvarskog humanista dominikanca Vicka Pribojevića iz prve polovice 16. stoljeća. Zabilježio je da je castrum tada bio još gotovo posve sačuvan u izvornom obliku. Mletački dužnosnik Giovanni Bragadin navodi ga pod imenom Galicinich i zapisao je rupe za grede unutar zidova, pretpostavljajući da potječu od drvenog obrambenog hodnika koji je išao uokolo utvrde. Bragadin je bitan kao zapisivač "nesuvisle pučke pripovijesti" o dvojici mjesnih velmoža: jedan je kao bio gospodar Galičnika, a drugi Gradine te su neprestano ratovali jedan protiv drugoga. Dokumentirao je i svagda nazočne lakovjerne i pohlepne ljude koji su ovdje uzalud tražili skriveno blago.

Opis dobra
Širine je 20-ak metara. Opasavaju ga zidovi 80 m dugi, visoki oko 4 m i tusti 50 – 60 cm. Obzidana površina je 1.520 m2. Djelomično je očuvana građevina pravokutna oblika površine oko 40 m2.
Bedemi su sačuvani u cijeloj dužini. Pretpostavlja se da je Galešnik mogao poslužiti kao refugij (pribježište) kasnoantičkom naselju na jelšanskoj Gradini. Sačuvalo se je vjerovanje da je pripadao plemenitaškoj obitelji Slavogost(ić)a i znamenitom Galeši Slavogostu, jednim od vođa pobune protiv mletačke vlasti 1310. godine, po kojemu je i dobila ime. Njegovoj je obitelji, prema toj predaji, pružila utočište od tadašnje mletačke vlasti, no naposljetku su Mlečani grad osvojili i porušili ga.

Utvrda je izduženog nepravilnog oblika s izlomljenom linijom vanjskog plašta koji je na mjestima visok oko 4 metra. Zidovi su građeni lomljenim kamenom u pravilnim redovima uz obilnu uporabu žbuke. Uzduž zidova, u pravilnim razmacima, pojavljuju se rupe za kamene grede. Na sjeverozapadnom dijelu utvrde nalaze se temeljni ostatci zgrada za posadu, a u nižem dijelu cisterna za vodu četvrtastog oblika s ostatcima bačvastog svoda i hidraulične žbuke. Način zidanja datira utvrdu u 6. st. Tezi o gradnji u 6. stoljeću pridonio je 2000. godine pronađeni kratki kasnoantički natpis blizu tvrđave. Iz njegova se sadržaja osnažilo mišljenje da je castrum Galičnik skupa s Gradinom na ulazu u jelšansku luku nastao u kasnoj antici, vjerojatno u kad je u 6. stoljeću Justinijan utvrđivao jadranske pomorske puteve.

Glede strateške lokacije, razumna je pretpostavka da je ovdje barž postojala ilirska građevina na čijim je temeljima podignuta ova tvrđava. Tvrđavom su se bavili Niko Duboković Nadalini koji je iznio pretpostavku o višeslojnosti zdanja, t.j. da je donji sloj zida rimski i da se na nj nadovezuje srednjovjekovni. Dovodio je tvrđavu u svezu s Galešom Slavogostićem za kojega tvrdi da je "'1310. godine podigao bunu proti Mletaka i komune i naposljetku bio svladan". Duboković je naglasio izvidnički položaj utvrde. Zapisao je da do gradine vode serpentine a da su građene "masivnim ciklopskim kamenjem, a podsjećaju na rimski rad". Nikša Petrić je prvi jasno datirao u kasnu antiku. Smatrao je da mu je bila namjena braniti pristup s istočne kopnene strane otoka. Godinu poslije Petrić je iznio stav da je to "utvrđeno ranosrednjovjekovno naselje čiji slojevi idu još od antike". Vanja Kovačić je utvrdu datirao u kasnu antiku, a neki radovi od poslije datiraju ga u razdoblje između kasne antike i ranog srednjovjekovlja.

Moguće je da je služio romaniziranim Ilirima od hrvatskih slavenskih pridošlica od 7. do 9. stoljeća, no u 10. stoljeću najkasnije je integriran u neretvansku sklaviniju. Budući da ga vrela već u 14. stoljeću nazivaju "starim" (vetus), to ne označava samo starost, nego ono što je prije bilo za neku svrhu a sada već nije. Napuštenosti je pridonijela nenaseljenost tog dijela otoka. U srednjem vijeku bila je na Hvaru naseljena samo središnja ravnica koju čine Starogradsko i Jelšansko polje, dok je Galičnik bio na rubu tog područja, pred ondašnjim Plamama bez stanovnika. Izvorno je ime Galičnik, barem od 14. do 19. st., a ime Galešnik je novija pučka iskrivljenica iz zadnjih stoljeća.

Ispitivanjima 2000. utvrđeno je da je kasnoantička obrambena građevina. Nema tragova višeslojnosti građevine u nadzemnom dijelu odnosno svi dijelovi datiraju iz istog doba. Zidove čine srazmjeno tanki lomljenci koje vezuje žbuka uz primjesu smrvljene opeke. to je vezivo vodonepropusno vezivo i vidljivo unutar zidova pretpostavljene cisterne na istočnome kraju utvrde. Mnoštvo je na površini crjepova - tegula od svijetložute gline. Rupe za grede su unutar perimetralnih zidova
i unutar cisterne. Serpetine su solidno izvedene s podzidom ("bankinom") od velikih prirodnih
lomljenaca (nešto poput divovskih "basetina"). Izvađeni su u kamenolomu u kosi jugozapadno od Galičnika. Do Galešnika vodi široki put pod kaldrmom ("inkunjan"), ali se ne nastavlja dalje ka južnoj obali Hvara. Po predaji put je povezivao Galešnik i Gradinu. Dalje vode samo kozje staze.

Zaštita
Pod oznakom Z-6412 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "vojne i obrambene građevine".

Izvori

Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Jelsi
Utvrde u Hrvatskoj

Galešnik (utvrda)


වෙරළාන්ත දේවාලය (නිර්මාණය ක්‍රි.ව. 700–728) එනම ලබා ඇත්තේ එය බෙංගාල බොක්කේ වෙරළ තීරයේ ඇතිවාක් මෙන් දිස්වන බැවිනි. ක්‍රි.ව. 8වන සියවසේ නිර්මාණය වූ මෙය ග්‍රැනයිට් කුට්ටි යොදාගෙන තැනූ දේවාලයකි. මෙය ගොඩනගා ඇත්තේ ඉන්දියාවේ තමිල් නාඩු ප්‍රාන්තයේ චෙන්නායිවලට දකුණින් පිහිටි මහාබලිපුරම් ගම්මානයේ බෙංගාල බොක්ක දෙසට නෙරා ගිය උස්වූ තුඩුවක් මත ය. මෙය නිර්මාණය වූ අවධියේ, එනම්  පල්ලව රාජවංශයේ IIවන නරසිංහවර්මන් රජ සමයේ මෙම ගම්මානය කාර්යබහුල තොටුපළක්ව පැවතිණි. මහාබලිපුරම් ස්මාරක සමූහයට අයත් එක් ස්මාරකයක් වන මෙය 1984දී යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස වර්ගීකරණය කරන ලදී. මෙය දකුණු ඉන්දියාවේ පිහිටි පැරණිතම ව්‍යූහමය ශෛලමය දේවාල අතුරින් (ගලෙහි-නෙළූ දේවාලවලට එදිරිව) එකක් ලෙස සැලකේ.

භූගෝල විද්‍යාව

වෙරළාන්ත දේවාලය, එක් විශාල දෙවොලක් සහ කුඩා දෙවොලවල් දෙකක් වශයෙන් දේවාල තුනකින් සැදි දේවාල සංකීර්ණයකි. මෙය බෙංගාල බොක්කේ කොරමැන්ඩල් වෙරළ තීරයේ දකුණු පසින් මහාබලිපුරම්හි පිහිටියේ ය. මහාබලිපුරම් අතීතයේ මාමල්ලපුරම් යනුවෙන් හැඳින්විණි. පල්ලව රාජවංශ සමයේ මෙය වරාය නගරයක් ලෙස පැවතිණි. එකල රාජධානියේ අගුනවර පිහිටා තිබූයේ කාංචිපුරම්හි ය. මෙය පල්ලව රාජවංශය විසින් ඉදිකරන ලද්දේ එය රාජවංශයේ වෙළඳ තොටුපළ ලෙස පැවති හෙයිනි.

ඉතිහාසය
නාවිකයන් විසින් වෙරළාන්ත දේවාලය සප්ත පැගෝඩා ලෙස හඳුන්වා තිබේ. වෙරළ තීරයේ පිහිටි මෙම උසැති ගොඩනැගිල්ල ඈතට දිස්වූ හෙයින් එය යාත්‍රාකරණයේ දී මංසලකුණක් ලෙස භාවිතා විය. මෙය නාවිකයන්ට දැකපුරුදු පැගෝඩාවක් හෙවත් ස්තූපයක් මෙන් දිස්වූ හෙයින් එම නාමය භාවිතා වී ඇත.

ක්‍රි.ව. 7වන සියවසේ මැදි භාගයේ Iවන නරසිංහවර්මන් (මාමල්ල ලෙස ප්‍රකට විය. මොහුගේ නාමය අනුව මාමල්ලපුරම් නම්කෙරිණි) රජු විසින් ලෙන් දේවාල සහ ඒකශිලා රථ තනමින් ආරම්භ කළ ගෘහනිර්මාණ ශෛලියේ උච්චස්ථානය මෙම දේවාල සංකීර්ණය තුළින් නිරූපණය වේ. අතිරණචන්ද ලෙන, පිඩාරි රථ සහ ව්‍යාඝ්‍ර ලෙන වැනි ඇතුළට කැනීමේ සහ කලා ඉවත් කිරීමේ ක්‍රමවේදය අනුව තැනූ ව්‍යූහයන් මෙයට පසුකාලීන යුගයන්හි ඉදිවුව ද, වෙරළාන්ත දේවාල සංකීර්ණයේ ඇති විශිෂ්ට ගෘහනිර්මාණ ක්‍රමවේදයේ ගෞරවය පල්ලව රාජවංශයේ රාජසිංහ හෙවත් (ක්‍රි.ව. 700–728) හෙවත් IIවන නරසිංහවර්මන් රජුට හිමි වේ. වර්තමානය වන විට අනුමාන කෙරෙන්නේ මෙම දේවාල සංකීර්ණය වෙරළ තීරයේ ගිලී ගිය දේවාල සමුහය අතුරින් අවසන් දේවාලය බවයි. මේ බවට සාක්ෂි 2004 සුනාමියේ දී මෙහි සහෝදර දේවාලවල නටබුන් හමුවීමෙන් ලැබේ. වෙරළාන්ත දේවාලයේ ගෘහනිර්මාණ ශෛලිය පල්ලවයන් පරාජය කොට තමිල් නාඩුවේ පාලනය ගෙනගිය චෝළයන් විසින් ඉදිරි‍යට ගෙන යන ලදී.

2004 දෙසැම්බර් සුනාමිය හේතුවෙන් කොරමැන්ඩල් වෙරළෙහි ඇද වැටුණු, සම්පූර්ණයෙන්ම ග්‍රැනයිට් ගල් කුට්ටිවලින් තැනූ පැරණි දේවාලයක නටබුන් නිරාවරණය විය. මේ අනුව යුරෝපීයයන්ගේ දිනපොත්වල සඳහන් සප්ත පැගෝඩාවන්ගෙන් කොටසක් මහාබලිපුරම් වූ බවට වන මතය අලුත් විය. ඒ අනුව සෙසු දේවාල සය මුහුදෙන් යටවී ඇති බව පැවසිණි. සුනාමිය හේතුවෙන් 7වන සහ 8වන සියවස්වල පල්ලව යුගයේ දේවාලවල බිත්ති අලංකාර කිරීමට භාවිතා වූ සිංහ, හස්ති සහ මොනරුන්ගේ ප්‍රතිමා අනාවරණය විය.

2004 දෙසැම්බර් 26 දින ඉන්දියානු සාගරයේ ඇති වූ සුනාමියෙන් දේවාලයට අවට භූමිය යටවූ නමුත්, දේවාලයට ඉන් විශාල හානියක් සිදුනොවී ය. එයට හේතුව මිනිත්තු කිහිපයකට පසු සාගර ජල මට්ටම යළි සාමාන්‍ය තත්ත්වයට පත්වීමයි. සුනාමිය හේතුවෙන් දෙවොල ඉදිරිපිට පිහිටා තිබූ බලි පීඨය (පූජාසනය), බෝට්ටු ජැටිය වෙත වූ පියගැට සහ වෙරළාන්ත දේවාලයේ පාදමේ පිහිටා තිබූ වරාහ ප්‍රතිමාවක් සහිත කුඩා පුජාස්ථානයට හානි සිදු විය. දේවාලයේ අත්තිවාරම් දැඩි ග්‍රැනයිට් පාෂාණයෙන් තනා තිබූ බැවින්, සුනාමි තරංගවලින් එයට විශාල හානියක් සිදු වූයේ නැත. දේවාල භූමිය වටා පිහිටුවා තිබූ රළකඩන ද දේවාලයේ ආරක්ෂාවට ඉවහල් විය.

කුඩා ශිව දේවාලයක ඵලකයකින් හමුවූ අභිලේඛන දෙකක් අනුව දේවාල තුනක නම් සඳහන් වේ. ඒවා ක්ෂත්‍රීයසිංහ පල්ලවේශ්වර-ගෘහම්, රාජසිංහ පල්ලවේශ්වර-ගෘහම් සහ පිලිකොණ්ඩරුලිය-දේවර් නම් විය. සම්පූර්ණ දේවාල සංකීර්ණයම ජලශයන (ජලයෙහි සැතපීගත්) යනුවෙන් හඳුන්වා ඇත. මේ අනුව සනාථ වන්නේ මෙහි කැනීමට ඇති පළමු පූජාස්ථානය විෂ්ණු පූජාස්ථානය බවයි. විෂ්ණු පූජාස්ථානයේ උඩළිපතෙහි වූ අභිලේඛනයේ ද මේ බව නරපතිසිංහ පල්ලව විෂ්ණු ගෘහ යනුවෙන් සඳහන් කරයි. මෙහි නරපතිසිංහ යනු රාජසිංහගේ පදවි නාමයකි.

පුරාවිද්‍යාඥයකු විසින් නිරීක්ෂණය කොට ඇත්තේ: "දේවාලය මුහුදු වෙරළේ අන්තයේ නිර්මාණය කොට එය අනතුරුවලට භාජනය වන පරිදි තනා තිබීමෙන් නිර්මාණකරුවන් අස්වාභාවික බලවේග පිළිබඳ විශ්වාසය තබා ඇති බවට සැකයක් පවතින බවයි."

මාමල්ලපුරම් ඉන්දියානු නර්තන මංගල්‍යය
මාමල්ලපුරම් නර්තන මංගල්‍යය සෑම වර්ෂයක දෙසැම්බර්-ජනවාරි අතර කාලයේ තමිල් නාඩුවේ මාමල්ලපුරම්හි පැවැත්වේ. මෙම නර්තන මංගල්‍යය සංවිධානය කරනු ලබන්නේ තමිල් නාඩු රජයේ සංචාරක දෙපාර්තමේන්තුව විසිනි. භරතනාට්‍යම්, කුචිපුඩි, කථක්, ඕදිෂි, මෝහිනී අට්ටම් සහ කථකලී ප්‍රවීණ නිර්තන ශිල්පීන් අනර්ඝ පල්ලව ශෛලමය ප්‍රතිමා පසුබිමෙහි නර්තනයෙහි යෙදේ. අතිශයින් විචිත්‍ර නර්තන මංගල්‍යයක් වන මෙය මාසයක් පුරා පැවැත්වෙන අතර අතිවිශාල ප්‍රේක්ෂක පිරිසක් මේ සමග සම්බන්ධ වේ.

පුරාවෘත්තය
මූලිකව වෙරළාන්ත දේවාලය මහාබලිපුරම්හි සප්ත පැගෝඩා අතුරින් එකක් ලෙස හඳුනාගැනුණ ද, පුරාතන හින්දු පුරාවෘත්තයක් අනුව මෙම පැගෝඩාවන් හා සම්බන්ධ මිත්‍යාමය සම්භව කතා පුවතක් යෝජනා වී ඇත. හිරන්‍යකාසිපු කුමරු විෂ්ණු දේව වන්දනාව ප්‍රතික්ෂේප කළේ ය. කුමරුගේ පුත්‍රයා වූ ප්‍රහ්ලාද විෂ්ණු හට අතිශයින් ප්‍රිය කරමින් ගෞරව දැක්වූ අතර ඔහු සිය පියාගේ අවාසනාව පිළිබඳ විවේචනය කළේ ය. හිරන්‍යකාසිපු ප්‍රහ්ලාදව පිටුවහල් කළ අතර, පසුව සිය කෝපය අඩුවූ පසු ඔහුව සිය නිවස වෙත කැඳවී ය. පියා සහ පුත්‍රයා විෂ්ණුගේ ස්වභාවය පිළිබඳ වාදයක පැටලුණහ. විෂ්ණු සිය නිවසේ බිත්ති ඇතුළු සෑමතැනකම සිටින බවට ප්‍රාහ්ලාද පැවසීමත් සමග ඔහුගේ පියා කුළුණකට පා පහරක් එල්ලකළේ ය. අනතුරුව සිංහ හිසක් සහිත මිනිසකුගේ විලාසයෙන් කුළුණෙන් ඉස්මතු වූ විෂ්ණු හිරන්‍යකාසිපුව මරාදැමී ය. ක්‍රමයෙන් ප්‍රහ්ලාද රජු බවට පත් වූ අතර ඔහුට බලි නම් මුණුපරකු විය. බලි විසින් මෙම භූමියේ මහාබලිපුරම් ගොඩනගන ලදී.

මහාබලිපුරම්හි ස්මාරකවල වූ විශිෂ්ටභාවය කෙරෙහි දෙවිවරුන් ඊර්ෂ්‍යාවෙන් පසුවූ බව පුරාණෝක්තිවල සඳහන් වේ. ඔවුන් විසින් ජලගැලුම් ඇති කළ අතර ඒ හේතුවෙන් නගරයේ බොහෝ ප්‍රදේශ මුහුදෙන් යට විය. වර්තමානයේ දක්නට ඇති ස්මාරක ස්වල්පය වැනි සුළු ගොඩනැගිලි ප්‍රමාණයක් ඉන් ශේෂ වූ බැව් කියැවේ..

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

සැලැස්ම

වෙරළාන්ත දේවාල සංකීර්ණයේ දේවාල තුනම තනා ඇත්තේ එකම වේදිකාව මත ය. උතුරු අන්තයෙන් බැලූ විට දේවාල ධර්මරාජ රථයේ පිටපතක් මෙන් දිස්වේ. නැගෙනහිරට මුහුණලා පිහිටි ප්‍රධාන වෙරළාන්ත දේවාලයේ ප්‍රධාන දේවතාවා වන ශිව ලිංගය වෙත හිරු කිරණ පතිත වේ. මෙම භූමියෙහි පිහිටි ගලෙන් නෙළූ සෙසු ස්මාරක මෙන් නොව, මෙය ගල් කුට්ටි යොදා ගොඩනැගූ මහල් පහකින් යුත් හින්දු දේවාලයකි. යාබද ගල් වැඩපළකින් රැගෙන ආ කැටයම් කළ ග්‍රැනයිට් ගල් කුට්ටිවලින් මෙය තනා තිබේ. මෙය දකුණු ඉන්දියාවේ පිහිටි පැරණිතම වැදගත් ව්‍යූහාත්මක දේවාලය වේ. මෙහි පිරමිඩාකාර ව්‍යූහය අඩි 60ක් (18 m) උසින් යුතු වන අතර, එය ගොඩනගා ඇත්තේ අඩි 50 (15 m) සමචතුරස්‍රාකාර වේදිකාවක් මත ය. මෙහි ඉදිරිපස පිහිටි කුඩා දෙවොල සැබැවින්ම මෙහි මුල් ද්වාරමණ්ඩපය විය. මෙය ද ගොඩනගා ඇත්තේ මනාව කැපූ දේශීය ග්‍රැනයිට්වලිනි. වෙරළාන්ත දේවාලය ජනප්‍රියම දේවාල අතුරින් එකක් ද වේ. මෑතකාලීන කැනීම් කටයුතුවල දී වැලි යට සැඟව තිබූ නව ව්‍යූහයන් ගණනාවක්ම අනාවරණය විය.

දේවාලය පූජාස්ථාන තුනකින් සමන්විත ය. ප්‍රධාන පූජාස්ථානය සහ කුඩා දෙන පූජාස්ථානය ශිව දෙවියන්ට පුදකළ ඒවා වේ. කුඩා තෙවන පූජාස්ථානය වැතිරගත් විෂ්ණුහට පුදකොට ඇති අතර, ඇතැම්විට එහි විෂ්ණු පූජාස්ථානයට ඇතුළුවන අයුරින් ජල සම්පාදනයක් සිදුවන්නට ද ඇත. ශිව පූජාස්ථාන ද්විත්වය ප්‍රලම්බ හැඩයක් ගනියි. මෙහි ප්‍රවේශය තීර්යක් අඹරා වහලක් සහිත ගෝපුරයක් ලෙසින් වේ. එහි ශිඛර ද්විත්වය පිරමිඩාකාර සැලැස්මකින් යුතු අතර, එහි සෑම ස්තරයක්ම නෙරා ඇති අගුවලින් සමන්විත ය. මේ නිසා අඳුරු පැහැ සෙවණැලි ඇති වේ. විෂ්ණු පූජාස්ථානයේ පිටත බිත්තිය සහ සීමා ප්‍රාකාරයේ ඇතුළත පෙදෙස අතිශයින් කැටයමින් විසිතුරු කොට ඇති අතර, එහි මුදුනේ නන්දි ගව‍යාගේ විශාල ප්‍රතිමා රැසක් දැකගත හැක. දේවාලයේ පිටත බිත්ති නෙරි කුළුණු මගින් වෙන්කොට ඇති අතර, ඒවායේ පහළ පෙදෙස්වල සිටගත් සිංහ රූ ගණනාව්ක කැටයම් කොට ඇත. දේවාලයේ බිත්තිවල නන්දි ගවයාගේ විශාල ප්‍රතිමා දක්නට ලැබේ.

ලක්ෂණ

දේවාලයේ ගර්භගෘහය තුළ ශිවලිංගය තැන්පත් කොට ඇත. ඝනකම් පිටත බිත්තිය සහ කුඩා මණ්ඩපය අතර වූ අවකාශය ප්‍රදක්ෂිණා කටයුතු සඳහා භාවිතා වන්නට ඇත. එහි පසුපසින් ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවලට මුහුණලා ඉදිකළ කුඩා පූජාස්ථාන දෙකකි. ක්ෂත්‍රීයසිංහේශ්වර වෙනුවෙන් පුදකළ ඇතුළු පූජාසනය වෙත ගමන්කළ යුත්තේ පැසේජයක් තුළිනි. විෂ්ණු හට පුදකළ අනෙක් පූජාස්ථානය පිටතට මුහුණලා පිහිටා ඇත. සිය සිංහ වාහනය මත අසුන්ගත් දුර්ගා‍ගේ රුවක් ද දැකගත හැක. මෙහි සිංහ රුවේ ලයෙහි කුටීරයක් ලෙස කුඩා පූජාසනයක් තනා ඇත.

වෙරළාන්ත දේවාලය තුළ ශිව පූජාස්ථාන දෙකක් සහ ඒ අතරමැද කුඩා විෂ්ණු පූජාස්ථානයක් තනා තිබීම තුළින් වෙනස්, තරගකාරී ආගමික සම්ප්‍රදායයන් සංසිඳුවීමට ගත් උත්සාහය වටහාගත හැක.

දේවාලවල පියැසි පංච රථවලට සමාන අයුරින් අලංකාර කොට ඇත. පියැසිවල මුදුනේ කොතක් වැනි ව්‍යූහයක් වේ. මෙමගින් එහි වූ ආගමික ස්වභාවයත්, එය සම්පූර්ණ කළ දේවාලයක් බවත් වටහාගත හැක. ශිව වෙනුවෙන් පුදකළ පූජාස්ථාන ද්විත්වයෙහි ශිඛරවල ඇති අෂ්ටාස්‍රාකාර ස්වභාවය හේතුවෙන් එය ද්‍රවිඩියානු ගෘහනිර්මාණ ශෛලියට අයත් බව පෙන්නුම් කරයි. කුළුණුවලට පහළින් සිද්ධස්ථානයේ බිත්ති බොහෝමයක් කැටයම්වලින් තොර හිස් ස්වභාවයක් ගන්නා නමුත්, කුළුණුවල පාදම සිංහ කැටයම්වලින් අලංකාර කොට ඇත. මෙම පූජාස්ථානවල පිටත මුහුණවත්වල මෝස්තර පංච රථවල දක්නට ලැබෙන මෝස්තරවලට සමාන ය. නමුත් මෙම දෙවොල මුහුදට සමීපව පිහිටීම නිසා ලවණ මිශ්‍ර සුළඟ හේතුවෙන් මෙම කැටයම් තරමක් ඛාදනය වී ඇත.

දේවාලයේ දක්නට ලැබෙන වඩාත් සුවිශේෂී ලක්ෂණ ලෙස නැගෙනහිරට මුහුණලා පිහිටි ක්ෂත්‍රීයසිංහේශ්වර දේවාලයේ ගර්භගෘහයේ ඇතුළත බිත්තිවල කැටයම් කොට ඇති සෝමස්කන්ධ පනේලය සහ ධරලිංගය සැලකේ. ධරලිංගය ගර්භගෘහය තුළ වන්දනාවට පාත්‍ර වූ අතර, අඩි 12 (3.7 m) ප්‍රමාණයේ සමචතුරස්‍රයක හැඩය ගන්නා අතර එහි උස අඩි 11 (3.4 m) කි. ධරලිංගය හෙවත් ශිවලිංගය රාජසිංහ ශෛලියෙන් යුතුව නිමවා ඇති අතර, එය කළු බැසෝල්ට් පාෂාණයෙන් කැටයම් කොට ඇත. මෙහි මුහුණත් දහසයක් ඇති අතර, මුදුනේ කිරුළක් ගොඩනැගෙන පිරිදි එහි රැළි යොදා ඇත. ලිංගයේ මුදුන හානි වී ඇත. එහි සම්පූර්ණ උස අඩි 6ක් (1.8 m) වන අතර, අඩියක ප්‍රමාණයක් අත්තිවාරම තුළ ගිල්වා ඇත්තේ ස්ථායී බව රැකගැනීම උදෙසායි. දේවාලයේ කුඩා පූජාස්ථානයක වූ පාෂාණමය පුවරුක ශිව ඔහුගේ දේවිය වූ පාර්වතී සහ ඔවුන්ගේ දරුවා වන කාර්තිකේය නිරූපිත අල්ප-උන්නත කැටයමක් දක්නට ලැබේ. මෙම ශිලා කැටයම සෝමස්කන්ධ පනේලය ලෙස හඳුන්වයි. මෙයට සමාන තවත් පනේල දෙකක් දේවාලයේ ප්‍රවේශ ආරුක්කුවේ දැකගත හැක. මෙවැනි පනේලයක් පරමේස්වරවර්මන්ගේ යුගයට අයත්, යාබදව පිහිටි ධර්මරාජ රථයෙන් ද හමුවේ. ගර්භගෘහයට පිවිසීමට පෙර හමුවන පළමු කුටීරය වන අර්ධමණ්ඩපය තුළ දකුණු පසින් බ්‍රහ්මගේ ප්‍රතිමාවක් වේ. එහි උතුරු බිත්තියේ විෂ්ණුගේ රුව දැකගත හැක. ශිව ත්‍රිපුරන්ථක ලෙසින් සිටින රුවක් සහ දුර්ගාගේ රුව ප්‍රධාන පූජාස්ථානයේ උතුරු බිත්තියේ පසුපස දැකගත හැක. ප්‍රධාන පූජාස්ථානය වටා පැදකුණු කළ හැකි ප්‍රදක්ෂිණා පථයක් ද වේ.

ප්‍රධාන දේවාලයට පසුපසින් වූ කුඩා ශිව දේවාලය මහල් දෙකකින් යුත් ව්‍යූහයක් වන අතර, එය වක්‍රාකාර ග්‍රිවයක් වටා අෂ්ටාස්‍රාකාර ශිඛරයක් සහිත පිරමිඩාකාර පේසාමය ව්‍යූහයකි. කලසක් සහ කොතක් ශිඛරයට ඉහළින් සවිකොට ඇත. බිත්ති ශීර්ෂවල වූ කූඩු (අශ්ව ලාඩම් හැඩැති අරුක්කුමය නෙරුම්) සහ කුඩා පූජාස්ථාන ව්‍යූහයේ සෑම මට්ටමකම දක්නට ලැබේ. ඇතුළු ඵූජාස්ථානයේ පසුපස බිත්තිය සෝමස්කන්ධ පනේලයක් මගින් විසිතුරු වී ඇත. මෙම පූජාස්ථානය ඉදිරිපිට මණ්ඩපයක් දැකගත හැකි නොවේ. (ඇතැම්විට විනාශ වන්නට ඇත) පිටත බිත්තිවල පනේල දෙකක් දැකගත හැක. ඉන් එකක් ඒකපාදමූර්ති නම් වේ. මෙහි ශිව, බ්‍රහ්ම සහ විෂ්ණු නිරූපිත ය. දෙවන පනේලය තුළ පෙන පහක් සහිත නාගයකුගේ සෙවණ යට සිටින නාගරාජයකු දැක්වේ.

අනන්ශායී විෂ්ණු (අනන්ත නාගයා මත වැතිරගත් විෂ්ණුගේ හිඳි ඉරියව්ව) රුව විශාල ක්ෂත්‍රීයසිංහේශ්වර දේවාලය සහ රාජසිංහ පල්ලවේශ්වර දේවාලය අතර වූ කුඩා ඍජුකෝණාස්‍රාකාර පූජාස්ථානයක් තුළ කැටයම් කොට ඇත. විෂ්ණුහට අත් සතරක් ඇති නමුත්, ඒවායේ දරා තිබූ දෑ දක්නට නැත. (විනාශ වී ඇත) දේවාල ව්‍යූහයේ ඍජුකෝණාස්‍රාකාර ශිඛරය ද දක්නට නැත. දර්ශීය කූඩු මෝස්තර සහ කුඩා සමචතුරස්‍රාකාර පූජාස්ථාන මෙහි බිත්තිශිර්ෂයේ කොටසකි. බාහිර බිත්තිවල ක්‍රිෂ්ණා විසින් කේසි අසුරයාව වනසා දමන අයුරු සහ ක්‍රිෂ්ණා කාලිය (පෙන සතක් ඇති නාගයා) සමග නර්තනයෙහි යෙදෙන අයුරුත් නිරූපිත ය. එහිම කිඹුලකුගේ මුඛයෙන් ගජේන්ද්‍ර (හස්තියකු) මුදාගන්නා විෂ්ණු ගරුඩා මත හිඳ සිටිනු දක්නට ලැබේ. මෙහි උඩළිපතේ වූ පල්ලව ග්‍රන්ථ අක්ෂරවලින් යුත් අභිලේඛනය අනුව පෙනීයන්නේ මෙය දේවාල සංකීර්ණයේ පැරණිතම පූජාස්ථානය බවයි.

දේවාල වටකොට පිහිටි සමස්ත අංගණ ප්‍රාකාරය ශිවගේ වාහනය වන නන්දි ගවයාගේ විශාල ප්‍රතිමාවලින් අලංකාර කොට ඇත. එහි යාලි සහ වරාහ රූ ද දැකගත හැක.

සිංහ ඒකශිලාව
දේවාල සංකීර්ණයේ අංගණ ප්‍රාකාරය ඇතුළත ක‍ඳෙහි ජිද්‍රයක් සහිතව අර්ධ වශයෙන් කැටයම් කළ සිංහයකුගේ ප්‍රතිමාවක් දැකගත හැක. මෙම රූපයේ පසුපස දුර්ගාගේ කුඩා රූපයක් කැටයම් කොට ඇත. මෙමගින් දුර්ගාගේ මහීෂාසුරමර්දිනී ස්වරූපය නිරූපණය වේ. සිංහයාගේ විවෘත මුඛය තුළින් දුර්ගාගේ ප්‍රියතම වාහනය වශයෙන් සිංහයාගේ කාර්යභාරය පෙන්වා දී ඇත. සිංහයාගේ පාදයක් මත දුන්නක් අතැති ආරක්ෂිකාවකගේ රුවක් ද වේ.

ක්ෂුද්‍ර පූජාස්ථානය

1990දී, ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව (ASI) විසින් ළිඳක ආකාරයේ ස්ථානයක් තුළ පැවති භූවරාහගේ රුව සහිත ක්ෂුද්‍ර පූජාස්ථානයක් සොයාගන්නා ලදී. මෙය පල්ලව රජ නරසිංහවර්මන් මාමල්ල (ක්‍රි.ව. 638–660) රාජ්‍ය සමයට අයත් යැයි කාලනිර්ණය කොට ඇත. මෙය වටා රාජසිංහ (ක්‍රි.ව. 700-728) සමයේ ඉදිකළ ඉලිප්සාකාර ළිඳක් දක්නට ලැබේ. මේවා මව් පාෂාණය මත කැටයම් කොට ඇති අතර, වෙරළාන්ත දේවාල සංකීර්ණයේ ඇති වැතිරගත් විෂ්ණු රුව ද එවැන්නකි. මෙම ක්ෂුද්‍ර පූජාස්ථානය ද ශිව කැපකළ එකකි. මෙහි පැති දහසයක් සහිත පාදම ද මව් පාෂාණයෙන් කැටයම් කළ එකකි. මෙහි වක්‍රාකාර බිත්තිය සහ උපරිව්‍යූහය ව්‍යූහාත්මක වර්ගයේ ඒවා වේ. මෙහි නෙරි කුළුණු මත සිංහ රූ දැකගත හැක. මෙය එයටම අනන්‍ය වූ තනි මහල් දේවාලයක් වූ බවත්, එය පල්ලව යුගයේ වෙනත් දේවාලවල දක්නට නොලැබෙන්නක් බවත් වාර්තා වේ. මෙහි වක්‍රාකාර ශිඛරය වේසර ශෛලියෙන් යුතු ය. ශිඛරය පිහිටුවා ඇත්තේ වක්‍රාකාර ග්‍රිවයක් මත වන අතර එහි සතර පැත්තේ කූඩු සහ මහා-නාසික දැකගත හැක. මේ සෑම නාසිකාවකම ගනේෂගේ රුව දැකගත හැක. ශිඛරයට ඉහළින් වූ කලස දක්නට නැත. භූවරාහ කැටයම මගින් වරාහ හෙවත් වල් ඌරකු ලෙසින් විෂ්ණුගේ නැවත උපතක් නිරූපණය වේ. මෙම රුව අසාමාන්‍ය ස්වරූපයකින් යුක්ත ය. රටේ අනෙක් ප්‍රදේශවලින් හමුවන වරාහ රූ මෙන් නොව, මෙහි භූදේවියගේ හෝ සාගරයේ රූප දක්නට නැත. මෙම කැටයම මගින් වරාහයා සාගරයේ පිහිනා යමින් භූදේවිය හෙවත් පෘථිවි මාතාව මුදාගැනීමට දරන උත්සාහය නිරූපණය වේ. මෙම සංකේතවාදය පුරාණෝක්තිය අදහස් කරන්නේ මෙම දේවාලය සාගර ජලයට යටවී පැවතියේ නම් පමණි. මෙම ප්‍රතිමාව කැඩී ගොස් ඇති අතර, එහි පාදමේ පල්ලව රජකු වන රාජසිංහගේ පදවි නාම ඇතුළත් අභිලේඛනයක් දැකගත හැක. පූජාස්ථානයට වටා ඇති බිත්ති මගින් මුහුදෙන් වැලි රැගෙන ඒම වැළකුණු අතර, එහි ද ඉහළම ස්තරයේ අභිලේඛනයක් දැකගත හැක. පල්ලව-ග්‍රන්ථ අක්ෂරවලින් යුතු මෙහි රජුව අර්ජුන හා සමාන කොට දක්වා ඇත.

සංරක්ෂණය
ASI මගින් වෙරළාන්ත දේවාලය වටාම දිය කඩන පවුරක් ඉදිකොට ඇත්තේ දේවාලයට තවදුරටත් සිදුවන හානිය අවම කිරීමටයි. රළු මුහුද සහ ලවණ මිශ්‍ර සුළං මගින් හානි වූ දේවාල ව්‍යූහවලට ඉන්දියානු පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් සංරක්ෂණ වැඩපිළිවෙලක් දියත් කොට ඇති අතර, එහි දී ඛාදන වාරක ඉදිකිරීම, බිත්ති කඩදාසි පල්පයකින් පිරියම් කිරීම සහ වෙරළ තීරය දිගේ ඇතැම් ශාක විශේෂ රෝපණය කිරීම සිදුවේ. මෙම පල්ප පිරියම හේතුවෙන් ලවණ ජලය අවශෝෂණය කරයි. මීට අමතරව පාෂාණය තුළට ජලය කාන්දු වීම වැළැක්වීමට රසායනික ප්‍රතිකර්ම ද යොදා ඇත. මෙම ආකාරයේ ප්‍රතිකර්ම මගින් පාෂාණ තුළ තැන්පත්ව තිබූ ජලය ඉවත් කොට එහි ශක්තිමත්භාවය රැකගැනීම ද අරමුණු කෙරිණි. වෙරළාන්ත දේවාලය වටා භූමි අලංකරණය ද සිදු වේ. පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ උද්‍යාන අංශය මගින් වෙරළාන්ත දේවාලය වටා අක්කර 11ක (හෙක්ටයාර 4.4) තෘණ වගාවක් නිර්මාණය කොට ඇත. මීට අමතරව මෙම අලංකරණ වැඩපිළිවෙල තුළ ස්මාරක අවට තොරතුරු පුවරු සවි කිරීම සහ ජල මල් සවි කිරීම ද සිදු වේ.

මේවාත් බලන්න
මහාබලිපුරම් සප්ත පැගෝඩා

ගැලරිය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 වෙරළාන්ත දේවාලයෙ එහි භූමියේ නැගී සිටියි
මහාබලිපුරම් ස්මාරක සමූහය (1984), තමිල් නාඩු
 www.shoretemple.com

මහාබලිපුරම්
තමිල් නාඩුවේ පුරාවිද්‍යා අඩවි
මහාබලිපුරම්හි හින්දු දේවාල
තමිල් නාඩුවේ පුරාවිද්‍යාත්මක ස්මාරක

වෙරළාන්ත දේවාලය


Giovanni Raineri (Borgo San Donnino,  - Rome, ) est un homme politique italien, fondateur d'organisations coopératives agricoles et plus tard ministre et sénateur du Royaume

Biographie
Né à Borgo San Donnino, l'actuelle Fidenza, dans la province de Parme, dans une famille bourgeoise de cols blancs, de son père Rainero, secrétaire podestataire, et de sa mère Catterina Bravetta, il obtient un diplôme d'arpenteur agraire et, en 1879, passe une licence en sciences agricoles à Milan, à l'École supérieure d'agriculture, alors royale, qui devient plus tard la Faculté d'agriculture de l'Université de Milan.

Les comités agraires
Il s'installe avec sa famille à Piacenza et, en 1883, devient secrétaire du Comizio Agrario local. Il réussit à convoquer un congrès national à Piacenza en 1889 où il pose le thème de la nécessité de favoriser l'associationnisme agricole, afin d'apporter un renouveau à un secteur dans lequel l'Italie se caractérise par un grand retard, encore accentué par la grave crise viticole provoquée par la propagation du phylloxéra dans les vignobles et par la crise de la culture céréalière due aux importations de céréales d'Ukraine et des États-Unis.

En 1891, il fonde le Giornale di agricoltura (Journal de l'Agriculture).

À cette époque, l'expérience originale des Comizi Agrari se transforme en Consorzi agrari, avec le soutien des banques populaires. En 1892, la Federconsorzi (Fédération italienne des consortiums agraires) est fondée à Piacenza, dont la présidence est confiée à Enea Cavalieri et dont Giovanni Raineri est le premier directeur général. Les consortiums agraires passent de 16 en 1892 à 81 en 1895 et 192 en 1900.

Il collabore bientôt avec Luigi Luzzatti, président de l'Association nationale des banques populaires, et avec l'autre forme de coopération en matière de crédit : les banques rurales.

Dans une Italie agricole confrontée à de graves problèmes de récupération de la fertilité, compromise par des siècles de culture irrationnelle, il crée la "Section de propagande pour l'utilisation nationale des engrais chimiques", qui devient rapidement un important institut à la fois technique et coopératif.

En 1900, il publie un texte sur l'utilisation et l'importance des engrais chimiques pour l'amélioration de la productivité de l'agriculture, qui donne l'impulsion à la création d'un consortium coopératif pour la production de superphosphates.

Engagement politique
En 1905, Raineri est nommé président de Federconsorzi et élu à la Chambre des députés dans la circonscription de Parme et Piacenza lors d'une élection multipartite qui lui vaut le soutien non seulement des électeurs libéraux, mais aussi des catholiques et des radicaux. Il est ensuite réélu pour quatre autres législatures, jusqu'en 1923.

En 1910, avec le gouvernement Luzzatti, il devient ministre de l'Agriculture, de l'Industrie et du Commerce ; en 1916, il devient membre du Conseil d'État. Dans le gouvernement Boselli, il est nommé ministre de l'agriculture pour la période 1916 - 1917, et a la responsabilité complexe du ravitaillement en temps de guerre, confiée en grande partie aux Federconsorzi et aux Consorzi agrari.

De 1920 à 1922, Raineri est ministre des Terres libérées, dans les gouvernements Nitti I, Giolitti V et enfin Bonomi I, dans lesquels il confie un grand rôle aux organismes coopératifs.

Franc-maçon, il est membre du Grand Orient d'Italie.

Les dernières années
Avec l'avènement du fascisme, Raineri se retire de la scène politique, même s'il est nommé sénateur du Royaume en 1924. En 1923, il est nommé premier président de la Fédération nationale des Chevaliers du Travail (Federazione Nazionale dei Cavalieri del Lavoro) , et reste en fonction jusqu'à sa mort à Rome le 26 novembre 1944.

Décorations honorifiques
 - Chevalier de l'Ordre du mérite du travail - Rome, 3 juillet 1902

 - Commandeur de l'Ordre des Saints-Maurice-et-Lazare - Rome, 17 décembre 1908

 - Grand Officier de l'Ordre des Saints-Maurice-et-Lazare - Rome, 7 juillet 1910

 - Chevalier de Grand-croix de l'Ordre de la Couronne d'Italie - Rome, 29 décembre 1916

 - Chevalier de Grand-croix de l'Ordre des Saints-Maurice-et-Lazare - Rome, 5 juin 1921

 - Chevalier de Grand-Croix de l'Ordre de l'Étoile de Karageorge - Serbie

Remerciements et dédicaces
Giovanni Raineri a été fait citoyen d'honneur de Trévise, et l'Istituto Statale d'Istruzione Superiore Agraria de Piacenza lui a été dédié.

Références

Bibliographie
  V. Cavallaro, Artefici del movimento cooperativo. Giovanni Raineri e la sua opera per la cooperazione rurale di fine secolo, in La Rivista della cooperazione, 1-2, 3-4, 5-6, 1965.
  Antonio Saltini, Istituzioni Agrarie e progresso delle campagne - Nasce a Piacenza il moto di rinnovamento nazionale, Rome, Edizioni Spazio Rurale, 2006.
  Alberto M. Banti, Storia della borghesia italiana - L'età liberale, Rome, Donzelli Editore, 1996, p. 275, .
  Giorgio Amadei, Nascita e morte di Federconsorzi. Una storia tutta made in Italy (PD), dans Terra e Vita, n. 29-30, juillet 2009, pp. 20-22.

Liens externes

  Giovanni Raineri, sur le site storia.camera.it, Chambre des Députés.
  Giovanni Raineri, sur le site Senatori d'Italia, Sénat de la République.

Naissance en septembre 1858
Naissance à Fidenza
Décès en novembre 1944
Décès à Rome
Décès à 86 ans
Personnalité politique italienne du XIXe siècle
Personnalité politique italienne du XXe siècle
Sénateur de la XXVIIe législature du royaume d'Italie
Député de la XXIIe législature du royaume d'Italie
Député de la XXIIIe législature du royaume d'Italie
Député de la XXIVe législature du royaume d'Italie
Député de la XXVe législature du royaume d'Italie
Député de la XXVIe législature du royaume d'Italie
Personnalité de la franc-maçonnerie italienne
Ministre des Terres libérées de l'ennemi du royaume d'Italie (1861-1946)
Conseiller d'État italien
Grand-croix de l'ordre des Saints-Maurice-et-Lazare
Grand-croix de l'ordre de la Couronne d'Italie
Récipiendaire de l'ordre de l'Étoile de Karageorge
Ordre du Mérite du travail

Giovanni Raineri (homme politique)


فاليري إيفانوفيتش توكاريف (بالروسية:Валерий Иванович Токарев) هو رائد فضاء روسي. من مواليد 29 أكتوبر 1952.

جوائز
منح لقب بطل الفيدرالية الروسية بالإضافة إلى العديد من الأوسمة والميداليات في روسيا.

مراجع

سائرون في الفضاء
أبطال الاتحاد الروسي
أشخاص على قيد الحياة
رواد فضاء روس
مواليد 1952
أشخاص من زنامينسك

فاليري إيفانوفيتش توكاريف


An Centrolepis ciliata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Claridge Druce. An Centrolepis ciliata in nahilalakip ha genus nga Centrolepis, ngan familia nga Centrolepidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Centrolepis

Centrolepis ciliata


ملفات جنوم  هو مدير الملفات الرسمي لسطح مكتب جنوم. حل ملفات جنوم محل مدنايت كوماندر في جنوم 1.4 وصار مدير الملفات المبدئي من الإصدارة 2.0 فما بعدها.

كان ملفات جنوم المنتج الرئيسي لشركة إيزل (خرجت من السوق الآن). ملفات جنوم برنامج حر تحت رخصة جنو العمومية.

الخصائص

يدعم ملفات جنوم تصفّح نظام الملفات المحلي بالإضافة إلى مواقع بروتوكول نقل الملفات، وويندوز SMB، وغيرها عبر نظام ملفات جنوم الافتراضي.

كما يدعم العلامات، وخلفيات النافذة، والشعارات، والملاحظات، كما يتيح للمستخدم الاختيار بين مشهد الأيقونات أو القائمة. كما يحفظ تأريخ المجلدات المزارة -مثله مثل متصفحات الوب- بما يتيح سهولة الرجوع لها. كما يستطيع عرض معاينات للملفات تظهر على أيقوناتها، سواء نلفات النصوص أو الصور أو الفيديو عبر المُصغِّرات مثل طوطم.

يستطيع ملفات جنوم تتبع التغيرات على الملفات المحلية آنيا مستخدما مكتبة طفل، رافعا الحاجة إلى تحديث المشهد يدويا.

مراجع

وصلات خارجية

انظر أيضًا
 كنكرر
 دلفين
 ثيونر

متصفحات ملفات تستخدم جتك
متصفحات ملفات حرة
برمجيات 2001
برمجيات تستخدم ميزون
برمجيات حرة بلغة سي
جتك
مديرو ملفات

ملفات جنوم


අල්ෆෝන්සෝ පෙරෙයිරා ඩි ලසෙයාර්ඩ යනු,  පෘතුගීසි ලංකාවේ 5වන කැප්ටන්-මේජර්වරයා විය. 1555 වසරෙහිදී ලසෙයාර්ඩ තනතුර ලද්දේ  පෘතුගාලයේ සෙබැස්තියන් රජ යටතේ වන අතර, 1559 දක්වා ඔහු කැප්ටන්-මේජර් තනතුර හෙබවීය. ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ජෝර්ජි ඩි මෙනේසිස් බරෝචි විය.

ආශ්‍රිත

 සෙයිලෝහී කැප්ටන්-මේජර්වරු
16වන-සියවසේ පෘතුගීසි ජනයා

අල්ෆෝන්සෝ පෙරෙයිරා ඩි ලසෙයාර්ඩ


Simone Arianne Biles () este o gimnastă artistică americană.

Este cea mai decorată gimnastă din a Statelor Unite, fiind laureată cu 19 de medalii olimpice și mondiale. La Jocurile Olimpice de vară din 2016 a fost prima gimnastă, după românca Ecaterina Szabó, care a cucerit patru medalii de aur la o singură ediție a Jocurilor Olimpice.

Carieră
S-a născut în Columbus, Ohio. La vârsta de trei ani, a fost adoptată de bunicii ei, mama sa fiind incapabilă de a îngriji copii din cauza dependenței de droguri și alcool. A crescut în Texas, unde s-a apucat de gimnastică la vârsta de șase ani. Două ani mai târziu, a început să se pregătească cu Aimee Boorman, care rămane antrenoarea ei până în prezent.

Și-a făcut debutul internațional în 2013. În același an, a luat parte la Campionatul Mondial de Gimnastică Artistică de la Antwerpen, unde a fost cea mai decorată gimnastă americană cu aur la individual compus și la sol, argint la sărituri și bronz la barnă. S-a clasat și pe locul 4 la paralele.

În ciuda unei răni la umăr în începutul sezonului, a cucerit patru medalii de aur și una de argint în cadrul Campionatului Mondial din 2014 de la Nanning. În anul următor, a devenit prima gimnastă care a câștigat proba de individual compus trei ani la rând.

La Jocurile Olimpice din 2016 de la Rio de Janeiro, a adăugat palmaresului patru medalii de aur (la individual compus, la sol, la sărituri și pe echipe) și o medalie de bronz la bârnă. Astfel, a devenit prima gimnastă, după românca Ecaterina Szabó, care a cucerit patru medalii de aur la o singură ediție a Jocurilor Olimpice.

Note

Legături externe
 Site-ul oficial
 Profil  la USA Gymnastics
 Profil  la FIG

Nașteri în 1997
Nașteri pe 14 martie
Gimnaști americani
Sportivi americani în viață
Gimnaști la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Gimnaști la Jocurile Olimpice de vară din 2020
Medaliați olimpici cu aur americani
Medaliați olimpici cu bronz americani

Simone Biles


Sophie Astrabie est une romancière française née le 14 avril 1988 à Albi.

Biographie
Sophie Astrabie est née à Albi dans le Tarn. Pratiquant le basket à un haut niveau, elle fait des études de commerce à Toulouse puis à Rouen, à la Neoma Business School. En 2013, elle commence son premier emploi en marketing, duquel elle démissionne rapidement pour écrire un livre. Mais le manuscrit restera deux ans dans un tiroir, jusqu'au jour où, licenciée de l'entreprise dans laquelle elle travaille, Sophie Astrabie se décidera à le mettre en auto-édition sur la plateforme Amazon. Quelques semaines plus tard, Le Pacte d'Avril s'y classe parmi les meilleures ventes.

Écriture
Sophie Astrabie publie son premier roman en auto édition sur Amazon avant d'être repérée par une maison d'édition. En 2018, Le pacte d'Avril est publié chez Albin Michel et sort en 2019 aux éditions Livre de Poche. En 2020, elle rejoint les éditions Flammarion avec son deuxième roman La somme de nos vies qui sera publié aux éditions J'ai Lu en 2021. Son troisième roman, Les bruits du souvenir est également édité chez Flammarion en février 2022. Son quatrième roman, Billie Pretty a disparu est également publié chez Flammarion en mai 2023.
En 2020, elle participe à l'écriture d'une nouvelle avec d'autres auteurs, pour le recueil Graines de Héros pour une opération de l'Unicef en partenariat avec Le Livre de poche.

En 2023, son premier album jeunesse À la fenêtre, illustré par Aurélie Guillerey, est publié aux Éditions Glénat.

Vie privée
Sophie Astrabie est mère de trois enfants : Romie, Brune, Suzanne.

Publications

Romans
 Le pacte d'Avril, Albin Michel, 2018 ; Le Livre de Poche, 2019
 La somme de nos vies, Flammarion, 2020 ;  J'ai Lu, 2021
 Les bruits du souvenir, Flammarion, 2022 ; J'ai lu, 2023
 Billie Pretty a disparu, Flammarion, 2023

Albums jeunesse

 À la fenêtre, illustré par Aurélie Guillerey, Éditions Glénat, 2023

Divers
 Je suis, TOME 1, 20 portraits de femmes fascinantes, Curiosity Club, 2021

 Je suis, TOME 2, 20 portraits de femmes fascinantes, Curiosity Club, 2022

 Carnet d'une écrivaine, 2022

 Journal de bord d'un joyeux bordel, Eyrolles, 2023

Notes et références

Liens externes

Romancière française du XXIe siècle
Naissance en avril 1988
Naissance à Albi

Sophie Astrabie