සාගරික දේශගුණය යනු පෘථිවියේ මධ්‍ය දේශාංශික මහද්වීපවල හා නිරිතදිග ඔස්ට්‍රේලියාවේ බටහිර වෙරළ තීරයේ දේශගුණයයි. සාගරික දේශගුණය සමපාත දේශාංශ වල උෂ්ණත්ව වලට වඩා පටු උෂ්ණත්ව පරාසයක් මඟින් වර්ගීකරණය කරයි. මෙම කලාපයේ මධ්‍යධරණීය දේශගුණය මෙන් ඉතා වියළි ගිම්හාන සෘතුවක් දක්නට නොලැබේ.

උෂ්ණත්වය අතින් මෙම තත්ත්වයට සමාන දේශගුණික තත්ත්ව වෙරළින් ඈත  පිහිටි නිවර්තන උස් බිම්වල දැකිය හැක. සාමාන්‍යයෙන් මේවා Coppen දේශගුණික වර්ගීකරණයට අනුව CFb හෝ CWB ගණයට අයත් වේ. පටු උෂ්ණත්ව පරාසය සඳහා  හේතුවන්නේ මෙම ප්‍රදේශ වෙරළින් ඈත්ව පිහිටීම නොවේ.

සාගරික දේශගුණයේ නියමිත ස්වභාවය වෙනුවට මෙම තෙත් නිවර්තන දේශගුණික තත්ත්ව වලට මෙක්සිකෝ සිටි මෙන් පැහැදිලි ශීත සෘතුවක් පවතී. නමුත් සාගරික දේශගුණික තත්ත්වය යටතේ ශීත සමය සාපේක්ෂව වඩා උණුසුම් වන අතර, ගිම්හානයට වඩා සිසිල් වේ. එමනිසා කෘෂිකාර්මික තත්ත්වය අතින් සලකන විට සාගරික දේශගුණය තෙත් නිවර්තන කඳුකරය දේශගුණයට සමාන වේ.

වර්ෂාපතනය

සාගරික දේශගුණය පවතින ප්‍රදේශවල වර්ෂාපතනය නිසිකලට ප්‍රමාණවත්ව ලැබේ. සැවානා හා ස්ටෙප් දේශගුණයන් පවතින නිවර්තන උස්බිම් වලදී පමණක් මෙම තත්ත්වය වෙනස් වන අතර ශීත සෘතුවේදී වියළි කාලගුණයක් ඇති මෙම ප්‍රදේශ සිසිල් වන්නේ මුහුදු මට්ටමේ සිට ඇති උස හේතුවෙනි. (Koppen Cwb)  වයඹ පැසිෆික්, දකුණු මධ්‍ය චිලී සාගරික දේශගුණයක් ඇති ප්‍රදේශ ලෙස සැලකුවද, මේවායේ සමහර කොටස් වල ඇතිවන වියළි ගිම්හානය වඩා ගැලපෙන්නේ මධ්‍යධරණී දේශගුණයටයි  (Koppen Cwb).

උෂ්ණත්වය

සමස්ථයක් වශයෙන් ගත් කළ උෂ්ණත්වය විවිධාකාරවේ.  පහත් මුහුදු මට්ටම්වල උපනිවර්තන ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරන නමුත් වඩා ව්‍යාප්තව පවතින්නේ මධ්‍යම උෂ්ණත්ව තත්වයකි. එය සිසිල් නමුත් අධික ශීතලක් නොමැති ශීත සෘතුවකින් හා අධික උණුසුමක් නැති ගිම්හාන සෘතුවකින් යුක්ත වේ. තෙත් උපනිවර්තන කලාප වලට වඩා මෙම කලාපයේ ගිම්හාන සෘතුව සිසිල් වේ. උණුසුම් මාස වල උපරිම උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 22 C පමණ වන අතර සිසිල් කාලයේ අවම උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක -3 C පමණ වේ. (ඇමරිකානු විද්‍යාඥයෝ මෙම අගය සෙල්සියස් අංශක 0 Cලෙස අර්ථ දක්වති) ධ්‍රැවාසන්නයේ පවතින මෙවැනි ප්‍රදේශ උපධ්‍රැව සාගරික දේශගුණික කලාප (Koppen Cfc) ලෙස හඳුන්වන අතර මෙම ප්‍රදේශයේ සෞම්‍ය ශීත සෘතුවක් (අවම උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක -3 C  ට වඩා වැඩි ) හා සිසිල් ගිම්හාන සෘතුවක් (සමාන්‍ය උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 10 C/50 0F ) පවතී. ගිම්හාන සෘතුව පවතින්නේ මාස 4 කට වඩා අඩු කාලයකි. උදාහරණ ලෙස මෙම දේශගුණික තත්ත්වය  උතුරු හා දකුණු අර්ධගෝල දෙකේම පවතින බැවින් උප ආර්ටික් හෝ උත්තර වායු ලෙස හැඳින්වීම යෝග්‍ය නොවේ. මෙම නම යොදන්නේ කෙටි වසන්ත කාලයක් සහිත දේශගුණික ලක්ෂණ හැඳින්වීමටය. නමුත් එමඟින් උතුරු අර්ධගෝලයට පමණක් සීමා වු තත්ත්වයක් යන අදහස ඇති වීම මෙයට හේතුවයි.

බ්‍රිතාන්‍ය දුපත්වල සාගරික දේශගුණයට සමාන දේශගුණික තත්ත්වයක් ව්‍යාප්තව ඇති අතර එයට හේතුව අත්ලාන්තික් සාගරයෙන් නිරිත දිගින් හමන සුළං වේ. එක්සත් රාජධානියේ වාර්ෂික උෂ්ණත්ව පරාසය සාමාන්‍යයෙන් සෙල්සියස් අංශක 10 C පමණ වේ. ඇලස්කෝවේ බටහිර වෙරළ තීරයද, සාගරික දේශගුණික තත්ත්වයන් පෙන්නුම් කරයි. උණුසුම් පැසිෆික් දියවැල් ඉහළ මධ්‍ය දේශාංශවල නොමැතිවීම හේතුවෙන් ශීත සෘතුවේදී මෙම ප්‍රදේශ අධික ශීතලකින් යුක්ත වෙයි. මෙම ප්‍රදේශයට වර්ෂාපතනය වැඩිපුර ලැබෙන්නේ හිම ආකාරයෙනි. සියළුම මධ්‍ය දේශාංශ සාගරික දේශගුණ වර්ගයට අයත් වේ. අමරත වැහිටුවා දේශගුණික තත්ත්ව පවතින ප්‍රදේශ සාගරික දේශගුණයට සමාන ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරන නමුත් ඒවා ස්ටේප් හෝ වර්ෂාපතනය අඩු කාත්තාර ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරයි. මෙවැනි ප්‍රදේශ සඳහා  උදාහරණ වන්නේ වොෂිංටන්හි පහළ තැනිතලා, කැප්කේඩි රේන්ජ් නැගෙනහිරින් පිහිටි ඔරිලන් සහ ආර්ජන්ටිනාවට දකුණින් පිහිටි පලැයෝනියාව උතුරු චිලී හි පිහිටි ඇටකාමා කාන්තාරයයි. බටහිර ඕස්ට්‍රේලියාවේ ගිනිකොණ වෙරළ තීරයද මෙයට තවත් උදාහරණයකි.

සටහන්

|Maritime_climate
|-
{|

සාගරික දේශගුණය


Gonzalo Fonseca (Montevideo, 2. srpnja 1922. – Saravezza 11. lipnja 1997.) bio je urugvajski umjetnik poznat po svom kiparstvu u kamenu. Prvobitno je studirao arhitekturu na Sveučilištu u Montevideu, a suvremenu umjetnost otkrio je 1942. godine, radeći u radionici Joaquina Torresa Garcije. U radionici je studirao slikarstvo do 1949. godine, a za to se vrijeme zainteresirao za predkolumbijsku umjetnost. Fonseca je često povezuje s konstruktivizmom.

Životopis
Fonseca je rođen u Montevideu, u srpnju 1922. godine. Po Europi je putovao 1930-ih, a bio je zainteresiran u arheologiju, antropologiju i povijest. Fonseca se sam naučio kiparstvu u kamenu i slikanje akvarelom. 1939. počeo je studirati arhitekturu na Sveučilištu u Montevideu. Međutim, 1942. Fonseca je napustio Sveučilište kako bi radio s Joaquinom Torres Garcijom. Radeći u radionici, postao je raznovrsniji u svojim tehnikama, iskušavajući kiparstvo, slikanje, keramiku i crtanje. Tijekom 40-ih godina Fonseca je putovao kroz Peru i Boliviju, proučavajući umjetnost s ostalim članovima radionice Torres-Garcia.

1950. napustio je Urugvaj i proputovao nekoliko zemalja u Europi i na Bliskom Istoku. Fonseca je radio na iskopinama koje je vodio Flinders Petrie u Egiptu, Sudanu, Siriji te je putovao kroz Libanon, Jordan, Tursku i Grčku. Ova će se arheološka otkopavanja pokazati utjecajnim u njegovim djelima. Dok je živio u Europi, bavio se keramikom i slikanjem.

Upoznao je i oženio Elizabeth Kaplan iz New Yorka, sredinom 1950-ih (a razveli se dva desetljeća kasnije), te se preselio na Manhattan 1958. nakon što je dobio Guggenheimovu stipendiju.S Elizabeth je iimao četvero djece među njima i kćer Isabel Fonesca

Godine 1962. Fonseca je imao svoju prvu izložbu u Sjedinjenim Državama, u Portland Art Museumu u Oregonu. Izložba je sadržavala uglavnom ravne kompozicije, što je bilo uobičajeno s djelima Torres Garcije radionice u to vrijeme. Fonseca je za ovu izložbu stvorio i drvene reljefe, koji su postavili temelj njegovoj trodimenzionalnoj umjetnosti. Počeo je raditi u New Yorku i u Italiji, blizu Torres Garcije. U 1970-ima se fokusira na slikarstvo umjesto kiparstvu i na trodimenzionalne arhitektonske forme.  Počeo je raditi na velikim komadima od mramora i recikliranim vapnencem srušenih zgrada New Yorka. 1983. godine postao je državljanin Sjedinjenih Država. Tijekom kasnih 1970-ih i 1980-ih više se usredotočio na "Kule", poput Torre del recien nacido ("Kula novorođenog djeteta") i Torre de los vientos. Tijekom karijere imao je nekoliko samostalnih izložbi kao i nekoliko grupnih izložbi u kojima je postao poznat po kamenim skulpturama modernih utjecajnih arhitektonskih oblika. Umro je u Italiji u 74. godini života u svom ateljeu u Seravezzi.

Odabrana djela

Torre de los vientos (" Kula vjetrova "), 1974.

El Pilar (" Pilar "), 1986, 1990, 1997.

Columbarium Major, 1976.

La Casa (" Kuća "), 1963.
 La ruta de la Amistad (" Put prijateljstva "), 1968

Graneros III, 1971-1975.

Izvori

Urugvajski kipari

Gonzalo Fonseca


Vanuatu millî futbol takımı, Vanuatu'nın uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

OFC Uluslar Kupası tarihi

Güney Pasifik Oyunları tarihi
1963 - 1. Tur
1966 - Üçüncü
1969 - Beşinci
1971 - 2. Tur
1975 - 1. Tur
1979 - Çeyrek final
1983 - 1. Tur
1987 - Dördüncü
1991 - Dördüncü
1995 - Dördüncü
2003 - Üçüncü
2007 - Üçüncü

Kaynakça

Vanuatu millî futbol takımı


Diidrodipicolinato sintase (), 4-hidróxi-tetraidrodipicolinato sintase, ácido diidrodipicolínico sintase, L-aspartato-4-semialdeído hidro-liase (adição de piruvato e ciclização), dapA (gene)) é uma enzima com o nome sistemático L-aspartato-4-semialdeído hidro-liase (adição de piruvato e ciclização; formação de (4S)-4-hidroxi-2,3,4,5-tetraidro-(2S)-dipicolinato). Esta enzima catalisa a seguinte reação química:

piruvato + L-aspartato-4-semialdeído  (2S,4S)-4-hidróxi-2,3,4,5-tetraidrodipicolinato + H2O

A reação ocorre em três etapas consecutivas.

Função

Esta enzima pertence à família das liases, especificamente as amina-liases, que clivam as ligações carbono-nitrogênio. 4-Hidróxi-tetraidrodipicolinato sintase é a enzima chave na biossíntese de lisina via a rota diaminopimelato de procariotas, alguns phycomycetes e plantas superiores.  A enzima catalisa a condensação de L-aspartato-beta-semialdeído e piruvato a ácido 4-hidróxi-tetraidropicolínico via um mecanismo ping-pong no qual piruvato se liga à enzima formando uma base de Schiff com um resíduo lisina.

Enzimas
Liases
Domínios proteicos

Diidrodipicolinato sintase


Carley Anne Stenson (Wigan, Inglaterra; 22 de septiembre de 1982) es una actriz inglesa, conocida por haber interpretado a Steph Cunningham en la serie Hollyoaks.

Biografía
En octubre de 2006 comenzó a salir con el actor Ricky Whittle, sin embargo la relación terminó en 2011.

En 2011 comenzó a salir con el actor Danny Mac, quien interpreta a Mark Savage en Hollyoaks. A finales de marzo de 2016 se anunció que la pareja se había comprometido. Finalmente se casaron en agosto de 2017. En marzo de 2021 anunciaron que estaban esperando su primer hijo. Su hija, Skye Bella, nació en junio de 2021.

Carrera
El 8 de marzo de 2010 se unió al elenco principal de la exitosa serie británica Hollyoaks donde interpretó a Steph Cunningham, hasta el 30 de marzo de 2011, después de que su personaje muriera en un incendio mientras intentaba rescatar a Amy Barnes.

En 2008 interpretó de nuevo a Steph, esta vez en el spin-off de la serie llamado "Hollyoaks Later".

En 2011 participó en los programas Celebrity Scissorhands y en Identity.

Filmografía

Series de televisión

Teatro

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy > Celebrity New > Carley Stenson
 Carley Stenson | MailOnline News
 Carley Stenson on TV.com

Actrices de televisión de Inglaterra

Carley Stenson


Guru Amar Das (Gurmukhi: ਗੁਰੂ ਅਮਰ ਦਾਸ, pronunciation: ; 5 May 1479 – 1 September 1574), sometimes spelled as Guru Amardas, was the third of the Ten Gurus of Sikhism and became Sikh Guru on 26 March 1552 at age 73.

Before becoming a Sikh (Shishya from Sanskrit), on a pilgrimage after having been prompted to search for a guru, he heard his nephew's wife, Bibi Amro, reciting a hymn by Guru Nanak, and was deeply moved by it. Amro was the daughter of Guru Angad, the second and then current Guru of the Sikhs. Amar Das persuaded Amro to introduce him to her father  and in 1539, Amar Das, at the age of sixty, met Guru Angad and became a Sikh, devoting himself to the Guru. In 1552, before his death, guru Angad appointed Amar Das as the third Guru of Sikhism.

Guru Amar Das was an important innovator in the teachings of Guru who introduced a religious organization called the Manji system by appointing trained clergy, a system that expanded and survives into the contemporary era. He wrote and compiled hymns into a Pothi (book) that ultimately helped create the Adi Granth.

Amar Das remained the leader of the Sikhs till age 95, and named his son-in-law Bhai Jetha, later remembered by the name Guru Ram Das, as his successor.

Early life

 Family background
Amar Das was born to mother Bakht Kaur (also known as Sullakhani, Lakhmi Devi, or Rup Kaur) and father Tej Bhan Bhalla on 5 May 1479 in Basarke village in what is now called Amritsar district of Punjab (India). His grandfather was Hari Das. His family belonged to the Bhalla gotra (clan) of the Khatri tribe. Amar Das was the eldest child out of four sons. Amar Das worked as both an agriculturalist and a trader.

 Marriage
In his early 20s, Amar Das married Mansa Devi and they had four children which they named Dani (daughter; born in 1530), Bhani (daughter; born 3 August 1533), Mohan (son; born 11 March 1536), and Mohri (son; born 2 June 1539). Bhani was his favourite child of the four.

 Religious pilgrimages
Amar Das had followed the Vaishnavism tradition of Hinduism for much of his life. He was reputed to have gone on some twenty annual pilgrimages into the Himalayas, to Haridwar on river Ganges. About 1539, on one such Hindu pilgrimage, he met a Hindu monk (sadhu) who asked him why he did not have a guru (teacher, spiritual counselor) and Amar Das decided to get one. On his return from his twentieth pilgrimage to the Ganges River, he heard Bibi Amro, the daughter of the Sikh Guru Angad, singing a hymn by Guru Nanak. Amro had been acquainted with Amar Das through her in-laws, whom Amar Das was related to (Amro was married to the son of Amar Das' brother). He learned from her about Guru Angad, and with her help met the second Guru of Sikhism and adopted him as his spiritual Guru who was much younger than his own age.

 Service of Guru Angad

Amar Das is famous in the Sikh tradition for his relentless service to Guru Angad, with legends about waking up in the early hours and fetching water for his Guru's bath, cleaning and cooking for the volunteers with the Guru, as well devoting much time to meditation and prayers in the morning and evening.

Due to his selfless devotion to the second guru, Angad nominated Amar Das as his spiritual successor on 29 March 1552.

Guruship
After eleven years most devoted service of the Guru and the sangats, Amar Das was nominated the third guru. Guru Amar Das moved to Goindwal situated not far away from Khadur on the bank of river Beas on the high road to Lahore, about 8 kilometres from Kapurthala and 45 kms. from Amritsar. He did so to avoid the pending conflict with Guru Angad's sons who had not approved of their supersession. Even at Goindwal he was harassed by Angad's son Datu. He went to Goindwal and said: "Only yesterday thou wert a water-carrier in our house, and today thou sittest as a Guru. "Saying this he kicked the Guru off his seat.  Amar Das humbly said: "O great king, pardon me. Thou must have hurt thy foot." The Guru retired from Goindwal and hid himself in a house at Basarke, his home village. Datu set himself up as the Guru. Amar Das was persuaded by Baba Buddha to return, and Datu, finding no following, went back to Khadur.

 Teachings

Guru Amar Das taught with his own life the meaning of Guru Service, also known in Punjabi religious parlance as Guru Sewa. (also spelt Seva). Amar Das emphasized both spiritual pursuits as well as an ethical daily life. He encouraged his followers to wake up before dawn, do their ablutions and then meditate in silent seclusion. A good devotee, taught Amar Das, should be truthful, keep his mind in control, eat only when hungry, seek the company of pious men, worship the Lord, make an honest living, serve holy men, not covet another's wealth and never slander others. He recommended holy devotion with Guru's image in his follower's hearts.

Amar Das was also a reformer, and discouraged veiling of women's faces (a Muslim custom) as well as sati (a Hindu custom). He encouraged the Kshatriya people to fight in order to protect people and for the sake of justice, stating this is Dharma. He promoted inter-caste marriages, going against the traditional Punjabi social orthodoxy at the time by doing-so. He also promoted the remarriage of widows. He promulgated monogamy as the ideal romantic relationship type.

 Influence

 Religious organization and missionary dissemination
Guru Amar Das started the tradition of appointing manji (zones of religious administration with an appointed chief called sangatias, whom were both men and women), introduced the dasvandh ("the tenth" of income) system of revenue collection in the name of Guru and as pooled community religious resource, and the famed langar tradition of Sikhism where anyone, without discrimination of any kind, could get a free meal in a communal seating. He also started and inaugurated the 84-level step well called baoli at Goindval with a resting place, modeled along the lines of the Indian tradition of dharmsala, which then became a Sikh pilgrimage (tirath) center. Another organization analogous of the Manji was the Piri, which involved an appointed preaching official and missionary for Sikh assemblies and congregations whom were all women and instructed to spread Sikhism amongst womankind (especially women belonging to Muslim backgrounds). According to W. Owen Cole, establishment of the manji and piri systems may have been motivated by the large amounts of new converts coming into the Sikh faith, especially in the Punjab. However, many of these converts brought in beliefs and practices of their original faith, so the preachers were appointed to instruct them on proper Sikh orthodoxy and orthopraxy, essentially motivating them to choose the Sikh faith and all that comes with it, even if it involves discarding their old ways of spirituality in the process. He appointed women to become the congregation leaders of the jurisdictions of Afghanistan and Kashmir. The women appointed for leading the Piri system of disseminating Sikhism to women were Bhani (his younger daughter), Bibi Dani (his elder daughter), and Bibi Pal, all of whom were intellectual types. The Piri system also educated womenfolk in social plus religious norms and customs.

Amar Das personally patronized the education of his son-in-law Jetha (future Guru Ram Das) in North Indian classical music, and Bhai Gurdas, in various languages and religious literature.

 Banning of Sati
Guru Amar Das was a strong opponent of sati, the practice of widowed wives being immolated on the funeral pyre of their deceased husband during the latter's cremation. He states the following regarding the practice:

He further states:

 Opposing the Purdah system Purdah is a traditional custom of women obscuring their face and bodies when in the company of men and secluding themselves from the company of men. Guru Amar Das was vehemently against this custom and is said to have once reprimanded the visiting raja (king) of Haripur and his wives when the latter observed the custom around him. One of the queens of the raja refused to part ways with veiling herself, in which the Guru responded: "if thou art not pleased with the Guru's face why halt thou come hither."

 Akbar

Amar Das met the Mughal Emperor Akbar. According to the Sikh legend, he neither received Akbar nor was Akbar directly ushered to him, rather the Guru suggested that Akbar like everyone sit on the floor and eat in the langar with everyone before their first meeting. Akbar, who sought to encourage tolerance and acceptance across religious lines, readily accepted the suggestion. After the conclusion of the Langar, Akbar sat in the congregation with the rest of the sangat and asked the Guru a question. The Sikh hagiographies called janam-sakhis mention that Guru Amar Das persuaded Akbar to repeal the tax on Hindu pilgrims going to Haridwar.

 Rituals in Sikhism: wedding, festivals, funeral
Amar Das composed the rapturous hymn called Anand and made it a part of the ritual of Sikh marriage called "Anand Karaj", which literally means "blissful event".

Amar Das believed that a successful marriage was one in which the souls of the husband and wife became one metaphorically:

The Anand hymn is sung, in contemporary times, not only during Sikh weddings but also at major celebrations. Parts of the "Anand hymn" are recited in Sikh temples (Gurdwara) every evening, at the naming of a Sikh baby, as well as during a Sikh funeral. It is a section of the Anand Sahib composition of Guru Amar Das, printed on pages 917 to 922 of the Adi Granth and set to the "Ramkali" raga.

Guru Amar Das's entire Anand Sahib composition is a linguistic mix of Panjabi and Hindi languages, reflecting Guru Amar Das' upbringing and background. The hymn celebrates the freedom from suffering and anxiety, the union of the soul with the divine, describing a devotee's bliss achieved through the Guru with inner devotion and by repeating the Name of the Creator. The hymn states in stanza 19 that the Vedas teach "the Name is supreme", in stanza 27 that Smriti and Shastra discuss the good and the bad but are unreal because they lack a Guru and that it is the grace of the Guru which awakens the heart and the devotion to the Name. The hymn celebrates the life of a householder and constant  inner devotion to the One, ending each stanza with the characteristic "says Nanak".

Guru Amar Das is also credited in the Sikh tradition to have encouraged building of temples and places where Sikhs could gather together on festivals such as Maghi,
Diwali and Vaisakhi. He required his disciples to gather together for prayers and communal celebrations in autumn for Diwali and in spring for Vaisakhi, both post harvest ancient festivals of India.

 Founding of Goindwal and construction of the Baoli Sahib
Guru Amar Das was responsible for establishing a new centre of Sikh authority at Goindwal and erecting a stepwell known as Baoli Sahib at the location. The foresight of the Guru building a headquarters at the central location of Goindwal in the Punjab on the bank of the Beas River, being intersected by the three major cultural regions of the area (Majha, Malwa, and Doaba), may have facilitated the fast-spread of Sikhism throughout the three main regions of Punjab. The Baoli Sahib was the first truly Sikh pilgrimage site and it helped attract new prospective members to the faith.

 Site of the Golden Temple

Guru Amar Das selected the site in Amritsar village for a special temple, that Guru Ram Das began building, Guru Arjan completed and inaugurated, and the Sikh Maharaja Ranjit Singh gilded. This temple has evolved into the contemporary "Harimandir Sahib", or the temple of Hari (God), also known as the Golden Temple. It is the most sacred pilgrimage site in Sikhism.

 Festivals
Scholars such as Pashaura Singh, Louis E. Fenech and William McLeod state that Guru Amar Das was influential in introducing "distinctive features, pilgrimages, festivals, temples and rituals" that ever since his time have been an integral part of Sikhism. He was responsible for solidifying the dates of Vaisakhi and Diwali as biannual affairs where Sikhs could gather together and meet directly with their guru.

 Scripture

Amar Das is also remembered as the innovator who began the collection of hymns now known as Goindwal Pothi or Mohan Pothi, the precursor to what became the Adi Granth – the first edition of Sikh scripture – under the fifth Sikh Master, which finally emerged as the Guru Granth Sahib under the tenth Sikh Master.Pashaura Singh (1996), Scriptural Adaptation in the Adi Granth, Journal of the American Academy of Religion, Oxford University Press, Volume 64, Number 2 (Summer 1996), pages 337–357 The nearly 900 hymns composed by Guru Amar Das constitute the third largest part, or about 15%, of the Guru Granth Sahib.

 Choosing a successor

Amar Das had four people in mind that would succeed him as the next Guru:

 Ramu, his son-in-law
 Jetha, his son-in-law
 Mohan, his elder son
 Mohri, his younger son

He devised four tests for them all to undertake to decide who will inherit the guruship. It is said that only Jetha passed them all.

It has been postulated that he may have considered his own daughter, Bhani, as a possible successor for the guruship at some point.

 Death
Shortly before his death, it is recorded in Ramkali Sadu (composed by his great-grandson, Baba Sundar), that he called upon all of his familial relatives to acknowledge the new Guru, Ram Das, and personally placed the sandal paste on Bhai Jetha's forehead to anoint him as his successor. He died in 1574, in Goindwal Sahib, and like other Sikh Gurus he was cremated, with the "flowers" (remaining bones and ash after the cremation) immersed into  (flowing waters).

 In popular culture Guru Amardas'' is a 1979 documentary film, directed by Prem Prakash and produced by the Government of India's Films Division, covering his life and teachings.

Gallery

See also

Bhakti
Bhakti movement
Dasam Granth
Japji

Notes

References

Amar Das
1479 births
1574 deaths
Punjabi people
1552 in India

Guru Amar Das


Ivan Turšić (Zagreb), hrvatski operni i koncertni pjevač, buffo tenor. Solist je berlinske Komische Oper.

Životopis
Ivan Turšić rođen je u Zagrebu. Diplomirao je na zagrebačkom Građevinskom fakultetu. Pjevanje je učio i usavršavao kod poznatih glazbenih pedagoga, Nonija Žuneca i Dubravke Krušelj Jurković. Na Muzičkoj akademiji u Zagrebu 2000. godine upisuje studij solo pjevanja u klasi prof. Cynthije Hansell-Bakić. Godinu dana kasnije debitira u zagrebačkom HNK (Puccini: Il Trittico). 2003. godine nastavlja studij u Stuttgartu u klasi prof. Dunje Vejzović. U to vrijeme nastupa u stuttgartskoj Državnoj operi i nizu projekata Operne škole. Nakon diplome 2007. godine postaje član ansambla Opere u Hannoveru gdje je i danas na stalnom umjetničkom angažmanu. Gostovao je u kazalištima u Baselu, Bremenu, Dessau, Essenu, Kasselu, Krefeldu i Mönchengladbachu.

Na opernoj pozornici do sada je ostvario preko četrdeset uloga od kojih su najznačajnije: Belmonte ("Otmica iz seraja"), Don Ottavio ("Don Giovanni"), Barinkay ("Barun Ciganin"), Caramello ("Noć u Veneciji"), David ("Majstori pjevači"), Sam Kaplan ("Street Scene" K. Weilla), Rinuccio ("Gianni Schicchi"), Cavalier Belfiore ("Il viaggio a Reims"), Skuratov ("Z mrtvého domu" L. Janačeka), Truffaldino ("Ljubav za tri naranče" S. Prokofjeva), Lysander ("San ljetne noći" B. Brittena), Sospiro ("L'opera seria" F. L. Gassmanna), Arbace ("Idomeneo"), Jaquino ("Fidelio"), Mime ("Rajnino zlato"), Brighella i Tanzmeister ("Ariadne auf Naxos").

Nerijetko je prisutan i na koncertnim podijima. Nastupio je u Royal Albert Hallu u Londonu (BBC Proms), na Festivalu u Ludwigsburgu, Dubrovačkim ljetnim igrama, Glazbenim večerima u Sv. Donatu i brojnim drugim priredbama. U Hrvatskoj je surađivao, među ostalim, sa Simfonijskim orkestrom HRT-a, Hrvatskim baroknim ansamblom, Varaždinskim komornim orkestrom, Zadarskim komornim orkestrom i Orkestrom HNK Rijeka.

Usavršavao se kod Richarda Millera, Konrada Richtera, Júlije Hamari, Francisca Araize i drugih.

Od sezone 2015./2016. stalni je član Komische Oper Berlin.

Izvori

Tenori
Hrvatski operni pjevači
Životopisi, Zagreb

Ivan Turšić


Neus Ballús née le  est une réalisatrice et scénariste catalane.

Biographie
Neus Ballús est titulaire d'un diplôme en communication audiovisuelle et d'un master en réalisation documentaire de l'Université Pompeu-Fabra à Barcelone. Elle réalise des courts métrages comme La Gabi en 2004, L'avi de la càmera en 2005 et le documentaire Immersió en 2009.

Son premier long-métrage La plaga en 2013, est projeté au 63e Festival international du film de Berlin. Il remporte quatre prix Gaudí. Le film dépeint la vie quotidienne dans une zone rurale de la périphérie de Barcelone, nommée Gallecs.

Son deuxième film, Le Voyage de Marta (El viatge de la Marta) en 2019 raconte l'histoire d'une jeune fille de 17 ans qui passe ses vacances de Noël au Sénégal avec son frère et son père. Lassée des voyages familiaux planifiés, et du comportement de son père, elle va à la découverte d'un monde qui lui permet de développer des relations étroites et complexes.

En août 2021, son film Six Jours à Barcelone est présenté en avant-première au 74e Festival du film de Locarno. Il raconte la période d'essai d'un plombier marocain confronté aux préjugés de son chef de chantier catalan.

Filmographie
 2009 : Immersion (documentaire)
 2013 : La plaga
 2019 : Le Voyage de Marta (El viatge de la Marta)
 2021 : Six Jours à Barcelone (Sis dies corrents)

Distinctions
 La plaga
 prix Gaudí du meilleur film en langue catalane, 2014
 Six Jours à Barcelone (Sis dies corrents)
 Prix Gaudí 2022 :
 meilleur film en langue catalane
 meilleure réalisation
 meilleur montage

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1980
Réalisatrice catalane
Scénariste catalan
Naissance à Mollet del Vallès

Neus Ballús


La lonja de los Paños o Sukiennice es un edificio renacentista del centro de Cracovia, Polonia, uno de los iconos más reconocibles de la ciudad. Da forma a la zona central de la plaza del Mercado () en el casco antiguo de Cracovia (que es Patrimonio Mundial de la UNESCO desde 1978). Dispuesto según un eje norte-sur, sus fachadas opuestas son simétricas en relación con los ejes de las entradas. Reúne elementos arquitectónicos de épocas muy diferentes, y constituye una síntesis global de la arquitectura de Cracovia.

Historia
Antiguamente fue un centro importante de comercio internacional de la antigua capital polaca. Los viajeros comerciantes se reunían allí para hablar de negocios y practicar el trueque. Durante su época dorada en el , el Sukiennice fue fuente de una variedad de importaciones exóticas de Oriente, destacando especias, seda, cuero y cera, mientras que Cracovia exportaba materiales textiles, plomo y la sal de las minas de Wieliczka.

Cracovia, la capital real de Polonia, fue una de las ciudades más impresionantes de Europa ya desde antes de la época del Renacimiento. Sin embargo, su prosperidad no duraría indefinidamente. El declive de la ciudad se vio acelerado por las guerras y la política que llevaron a las particiones de Polonia a finales del . En el momento de la restauración arquitectónica propuesta para el Sukiennice en 1870 por el reino de Austria-Hungría, gran parte del centro histórico de la ciudad estaba decrépito. Sin embargo, un cambio en la fortuna política del reino de Galitzia y Lodomeria marcó el comienzo del renacer de locales de todo tipo debido a la Asamblea Legislativa de reciente creación o Sejm, y la exitosa renovación de la lonja de los Paños fue uno de los mayores logros de este período.

El Salón ha organizado un sinnúmero de actos con distinguidos invitados a largo de los siglos y todavía se utiliza para entretener a monarcas y dignatarios. El príncipe Carlos de Inglaterra y el emperador Akihito de Japón se dieron cita en él en el año 2002. En el pasado, se celebraban fiestas en él , sobre todo después de que el príncipe Jozef Poniatowski hubiese liberado a la ciudad del imperio austríaco en 1809. Aparte de su gran historia y gran valor cultural, la sala aún florece como un bullicioso centro de comercio, si bien ofrecen artículos a la venta que son muy diferentes de los de siglos anteriores (actualmente sobre todo recuerdos para turistas).

Historia del edificio
El edificio Sukiennice fue construido en varias etapas durante un período que va desde 1257 hasta el presente. En el , se dispusieron en el centro de la plaza del Mercado puestos para la venta de telas al por mayor, de ahí el origen de su nombre. El edificio en sí se remonta a la época en que reinaba Casimiro el Grande. Fue él quien, en 1358, construyó un edificio de  de largo y  de anchura al que se accedía por dos portales ojivales ubicados en el centro de las fachadas principales. Este edificio sobrevivió hasta 1555 cuando se quemó. Se le añadieron los elementos de estilo renacentista, así como los mascarones atribuidos a Santi Gucci. Giovanni Maria Mosca dividió horizontalmente el edificio en dos partes conectando los dos pisos mediante escaleras situadas en los lados más cortos.

Las últimas obras importantes se realizaron de 1875 a 1879 por Tomasz Pryliński (1847–1895), que añadió las arcadas neogóticas de piedra para dar elegancia al edificio.

Planta baja
En la planta baja del edificio se encuentran las galerías de arcadas ojivales neogóticas, así como la iconografía de los capitales diseñados por Jan Matejko. Las arcadas se rematan con una balaustrada neogótica de piedra con una coronación decorada con mascarones que se atribuyen a Santi Gucci (escultor y arquitecto). El edificio cuenta con dos escaleras situadas en los extremos. La planta baja alberga también puestos de madera y tiendas de artesanía artística. El transepto está reservado para exposiciones de arte dilettantes.

Planta de piso
En la planta de piso, a la que se accede a través de una entrada al lado de la puerta principal, hay una sección del Museo Nacional de Cracovia, la Galería de arte polaco del , donde también se programan conciertos.

Planta subterránea
En 2010 se inauguró un nuevo Museo bajo el Rynek de Cracovia (), adscrito al Museo de Historia de la ciudad de Cracovia, instalado bajo la plaza con un acceso por Sukiennice.

Galería de imágenes

Referencias

Enlaces externos

Edificios y estructuras de Cracovia
Lonjas
Mercados de Polonia
Arquitectura del Renacimiento
Arquitectura de Polonia del siglo XIV

Lonja de los Paños (Cracovia)


Les Synurales sont un ordre d'algues unicellulaires Ochrophyte de la classe des Chrysophyceae.

Étymologie
Le nom vient de l'ancienne famille type des Synuraceae que certaines classifications ont inclus dans les Mallomonadaceae.

Liste des familles
Selon  :
 Mallomonadaceae Diesing, 1866
 Neotessellaceae B.Y.Jo, J.I.Kim, W.Shin, P.Skaloud & P.Siver, 2016

Selon  :
 Mallomonadaceae Diesing, 1866
 Neotessellaceae B.Y.Jo, J.I.Kim, W.Shin, P.Skaloud & P.Siver, 2016
 Synuraceae Lemmermann, 1899

Systématique
L'ordre des Synurales renfermait deux autres familles :
 les Phalansteriaceae que les règles de nomenclature ont remplacé par Phalansteriidae, avec une taxonomie complètement modifiée ;
 les Synuraceae qui ont été incluses dans les Mallomonadaceae.

Notes et références

Liens externes

Chrysophyceae
Ordre d'algues (nom scientifique)

Synurales


Machowinko (deutsch Klein Machmin, slowinzisch Mẩulė Mãχɵvjinɵ) ist ein Dorf im Powiat Słupski (Kreis Stolp) der polnischen Woiwodschaft Pommern.

Geographische Lage
Machowinko liegt in Hinterpommern, etwa 15 Kilometer nördlich der Stadt Słupsk (Stolp) und sechs Kilometer südwestlich des Jezioro Gardno. Die Ostsee ist etwa 3,5 Kilometer entfernt.

Geschichte
Klein Machmin war ein Rittergut, das die Familie Ramel besaß, wie Lehensbriefe aus den Jahren 1506, 1547 und 1568 belegen. Das Dorf war in Form eines kleinen Gassendorfs angelegt worden. Im 17. Jahrhundert war dort George Heinrich von Ramel ansässig gewesen. Im Jahr 1677 heiratete sich Matthias von Zastrow ein, und im Jahr 1720 verkaufte der Hauptmann Philipp Heinrich von Zastrow Klein Machmin an Matthias Christian von Below (1684–1742). Bis 1804 blieb das Gut dann im Besitz der Familie Below. Um 1784 hatte der Ort ein Vorwerk, sieben Bauern, drei Kossäten, eine Schmiede, einen Schulmeister, auf der Feldmark die beiden neu angelegten Vorwerke Dorotheenthal und Charlottenhof, den Wohnplatz Alt Strand mit vier nahe am Ostseestrand gelegenen Fischerkaten, den Wohnplatz Neu Strand mit verschiedenen Kolonisten-Unterkünften und insgesamt 52 Haushaltungen.

Der Wohnplatz Neu Strand ist ein von Friedrich dem Großen gegründetes Kolonisten-Dorf. Der Gründungsurkunde von 1772 zufolge wurden auf dem zum Gut Klein Machmin gehörigen Terrain zwölf Kossäten angesetzt. Dies führte zu langwierigen gerichtlichen Auseinandersetzungen mit den Gutsherren. In Klein Machmin bestand bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts eines der insgesamt 141 Patrimonialgerichte des Preußischen Staats im Kreis Stolp. Im Jahr 1821 war dort der Justiziar Vügelow im Amt.

Im Jahr 1901 gingen Klein Machmin und Schönwalde an den Landrat Maximilian von Puttkamer über. Im Jahr 1910 kauften Wilhelm Graf von Zitzewitz und dessen ältester Sohn Heinrich Klein Machmin und Schönwalde. Letzte Besitzer vor 1945 war Günther von Zitzewitz.

Im Jahr 1925 standen in Klein Machmin 55 Wohngebäude. 1939 wurden 107 Haushaltungen und 434 Einwohner gezählt. Außer dem Gut gab es in Klein Machmin 39 weitere landwirtschaftliche Betriebe.

Bis 1945 gehörte das Dorf Klein Machmin zum Landkreis Stolp im Regierungsbezirk Köslin der Provinz Pommern. Die Gemeindefläche war 1.490 Hektar groß. In der Gemarkung Klein Machmin gab es insgesamt zehn Wohnorte:
 Agathonshof
 Alt Strand
 Alte Schäferei
 Jaggork
 Klein Machmin
 Langebusch
 Mühle
 Neu Strand

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde die Region von Groß Machmin am 9. März 1945 von der Roten Armee eingenommen. Zehn Dorfbewohnern war es zuvor gelungen, über Stolpmünde und Danzig mit dem Schiff zu entkommen. Die sowjetischen Truppen verschleppten mehrere Dorfbewohner, von denen einige zurückkamen. Der Gutsbesitzer Günther von Zitzewitz wurde in Stolp im Magazin eingekerkert. Er verstarb am 26. Mai 1945 im Stolper Hospital St. Spiritus.

Ende März 1945 mussten die Dorfbewohner Klein Machmin vorübergehend verlassen, weil die Küstenregion zum militärischen Sperrgebiet erklärt worden war. Im Mai 1945 durften sie wieder zurückkehren.

Nach Kriegsende war Klein Machmin unter polnische Verwaltung gestellt worden. Am 1. August 1945 begann die polnische Besetzung des Dorfs mit der Einsetzung eines polnischen Bürgermeisters, eines polnischen Amtsvorstehers und dem Erscheinen polnischer Miliz. Klein Machmin wurde in Machowinko umbenannt. Bis Ende 1945 ließ sich auf jedem Hof eine polnische Familie nieder. Im Juni 1945 wurden die ersten deutschen Dorfbewohner aus Klein Machmin deportiert. Bis Ende 1946 musste etwa die Hälfte der Bewohner das Dorf verlassen. Ein Transport ging am 15. Dezember 1946. Im Jahr 1952 gab es in Klein Machmin noch 71 Deutsche. Darunter befanden sich zehn deutsche Familien aus Saleske, die nach Klein Machmin zwangsumgesiedelt worden waren, damit sie hier den Gutsbetrieb bewirtschafteten. Es gab 1952 eine deutsche Schule, die etwa fünf Jahre lang bestanden hat.

Später wurden in der Bundesrepublik Deutschland 253 und in der DDR 157 Dorfbewohner aus Klein Machmin ermittelt.

Das Dorf hat heute etwa 280 Einwohner.

Kirche
Die vor 1945 anwesende Bevölkerung von Klein Machmin war evangelischer Konfession.

Söhne des Ortes
 Wilhelm von Below (1783–1864), preußischer Generalleutnant
 Werner von Below (1784–1847), preußischer Generalmajor

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 613–618 (Ortsbeschreibung Klein Machmin; PDF)
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 2, Stettin 1784, S. 984, Nr. 85.

Weblinks
 Die Gemeinde Klein Machmin im ehemaligen Kreis Stolp. Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft, 2011.

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Ustka

Machowinko


Edmond Picard né à Besançon le  et mort à Champagnole le  est un peintre français.

Biographie
Edmond Picard est le fils de Désiré Picard et d'Ève Ullman, une famille juive de la ville.

Il est un proche d'Henri Cain, qu'il rencontre dans l'atelier de Jean-Paul Laurens. Selon son ami, Picard entre à l'École d'horlogerie en 1873, mais le directeur de l'établissement persuade son père de le réorienter vers l'art. À l'âge de 13 ans, il devient élève de l'école municipale de dessin, et y reste jusqu'en 1879 sous l'égide du peintre Honoré Chapuis. Il solidifie sa formation de peintre auprès de Léon Leblanc, et entre dès 1877 à la Société des amis des beaux-arts de Besançon. Il rencontre Alexandre Rapin et Léon Germain Pelouse, qui le prennent sous leurs ailes pendant quelques semaines et convainquent son entourage de l'envoyer à Paris. Il rejoint l'École nationale supérieure des arts décoratifs et l'École des beaux-arts de Paris où il est admis dans l'atelier de Jean-Léon Gérôme, avant de se fixer dans celui de Jean-Paul Laurens.

Edmond Picard est admis aux expositions du Salon à partir de 1881, est membre de la Société des artistes français, et obtient le prix de peinture animalière Troyon en 1885. Exposé dans toute la France, il revient toutefois à Beure en 1892. Il est un des fondateurs de l'Union comtoise des arts décoratifs en 1893, et s'investit à l'École municipale des beaux-arts de Besançon, jusqu'en 1899, aux côtés de Léon Boudot et de Luc Franceschi.

Il fait partie en mars 1896 de la Société internationale de peinture et de sculpture, accueillie pour ses expositions à la Galerie Georges Petit à Paris.

Il meurt le  à l'hôtel Tissot Cottez de Champagnole.

Edmond Picard possédait une collection de toiles de Jules Breton, Jules-Alexis Muenier, Jean-Adolphe Chudant, ou encore Henri Martin.

Collections publiques
 Un marché, 1887, musée de Cambrai.
 La Vache malade, avant 1889, musée de Saint-Brieuc.
 Douce attente, avant 1894, musée de Roubaix.
 Les Adieux du marin, avant 1895, musée des Beaux-Arts de Dole.
 Sur le boulevard, procès-verbal, musée des Beaux-Arts de Morlaix.
 La douce attente, musée La Piscine de Roubaix, dépôt du centre national des arts plastiques.

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre franc-comtois
Élève de l'École nationale supérieure des arts décoratifs
Élève de l'École nationale supérieure des beaux-arts au XIXe siècle
Histoire des Juifs à Besançon
Horlogerie à Besançon
Naissance en décembre 1861
Naissance à Besançon
Décès en septembre 1899
Décès à Champagnole
Décès à 37 ans

Edmond Picard (peintre)


An Dendrobium fimbriatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Jackson Hooker. An Dendrobium fimbriatum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Dendrobium

Dendrobium fimbriatum


Herrens Veje er en dansk tv-serie i 10 afsnit produceret i 2017 og yderligere 10 i 2018 af Danmarks Radio. Seriens hovedforfatter er Adam Price.

Priser
Den fik prisen som årets tv-serie ved Robert-prisen 2018. Ved samme lejlighed vandt Lars Mikkelsen prisen i kategorien Årets mandlige hovedrolle - tv-serie og Ann Eleonora Jørgensen i kategorien Årets kvindelige hovedrolle - tv-serie.

Lars Mikkelsen fik en Emmy for bedste mandlige hovedrolle ved prisuddelingen 19. november 2018.
Serien vandt ved The International Drama Awards i London en pris i kategorien "Bedste ikke-engelsksprogede dramaserie".

Medvirkende
 Johannes Krogh, provst: Lars Mikkelsen
 Elisabeth Krogh, Johannes' kone: Ann Eleonora Jørgensen
 Kristian Krogh, Johannes' søn: Simon Sears
 August Krogh, Johannes' søn: Morten Hee Andersen
 Emilie, Augusts kone: Fanny Louise Bernth
 Liv, violinist: Yngvild Støen Grotmol
 Svend, kirketjener: Joen Højerslev
 Monica Ravn, ny biskop: Laura Bro
 Ursula, graver: Patricia Schumann
 Simon Andreasen, provstisekretær: Mathias Flint
 Lotte, præst: Maj-Britt Mathiesen
 Naja, organist: Johanne Dal-Lewkovitch
 Nete, menighedsrådsformand: Solbjørg Højfeldt
 Mark, Kristians ven: Joachim Fjelstrup
 Amira, Marks kæreste: Camilla Lau
 Daniel, psykiater: Lars Ranthe
 Walid, Amiras eksmand: Hadi Ka-koush

Referencer

Eksterne henvisninger

Dramaserier fra Danmark
Danske tv-serier fra 2010'erne
Søndagsserier på DR

Herrens Veje


Andrias Petersen (født 8. juni 1947 i Oyndarfjørður, død 10. februar 2019) var en færøsk læge og politiker (JF).

Han tog medicinsk embedseksamen fra Københavns Universitet i 1977 og speciallægeuddannelse indenfor almen medicin i Sverige 1980–1984. Han var kommunelæge i Gøtu kommuna og Leirvíkar kommuna 1985–2009, og er kommunelæge i Eysturkommuna fra 2009.

Petersen var kommunalbestyrelsesmedlem i Gøtu kommuna 1993–2004, social- og sundhedsminister i Edmund Joensens første regering 1994–96 og valgt til Lagtinget fra Eysturoy 2002–2008. Petersen mødte endvidere fast i Lagtinget som suppleant or Jóannes Eidesgaard 2008–11.

Referencer
Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 334. (PDF )

Eksterne henvisninger
Andrias Petersen hos Lagtinget

Læger fra Færøerne
Politikere fra Javnaðarflokkurin
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Socialministre fra Færøerne
Sundhedsministre fra Færøerne
Personer fra Østerø

Andrias Petersen


In Times Before the Light debitanski je studijski album norveškog black metal-sastava Covenant. Diskografska kuća Mordgrimm objavila ga je 1997.

Pozadina
In Times Before the Light snimljen je 1995. Jedini članovi sastava u to su vrijeme bili Nagash i Blackheart. U žanrovskom smislu pripada simfonijskom black metalu i njime je skupina stekla obožavatelje na norveškoj black metal-sceni. Album je snimljen kad su Nagash i Blackheart imali 17 godina.

Godine 2002. diskografska kuća Hammerheart Records objavila je ponovno snimljenu inačicu albuma; Nagash i Blackheart izjavili su da su ponovno snimili uradak jer nisu bili zadovoljni izvornim izdanjem. Covenant je u međuvremenu promijenio ime u The Kovenant jer je postojao pop-sastav istoga imena. Ta se inačica albuma uvelike razlikuje od prvotne: riječ je o albumu simfonijskog black metala s utjecajem industrijalne glazbe.

Dana 26. siječnja 2007. VME i Head Not Found ponovno su objavili album, ali pod imenom In Times Before the Light 1995 i s pjesmama s demoalbuma From the Storm of Shadows.

Dana 29. listopada 2011. Nagash je odsvirao sve pjesme s uratka uživo u Arnhemu u Nizozemskoj.

Popis pjesama

Zasluge

 Covenant

 N. Blackheart – vokal, bubnjevi, klavijature
 T. Blackheart – gitara, bas-gitara, klavijature

 Ostalo osoblje

 Sire Johannesen – inženjer zvuka, produkcija
 Alex Kurtagić – naslovnica albuma
 Noctis Irae – produkcija
 Christophe Szpajdel – logotip

Izvori

Norveški glazbeni albumi
Albumi iz 1997.

In Times Before the Light


මැකරෝනීසියාව (පෘතුගීසි: Macaronésia; ස්පාඤ්ඤ: Macaronesia) යනු උතුරු අත්ලාන්තික් සාගරයේ, අප්‍රිකාවේ සහ යුරෝපයේ වෙරළට ඔබ්බෙන් වූ ගිනිකඳු දූපත් හතරක එකතුවකි. සෑම දූපත් සමූහයක්ම සෑදී ඇත්තේ අත්ලාන්තික් සාගර දූපත් ගණනාවකින් වන අතර ඒවා සාගර පතුලේ ඇති මුහුදු කඳුවලින් සෑදී ඇති අතර ඒවායේ කඳු මුදුන් සාගර මතුපිටට ඉහළින් ඉහළ ගොස් ඇත. මැකරෝනියානු දූපත් සමහරක් පෘතුගාලයට අයත් වන අතර සමහර ඒවා ස්පාඤ්ඤයට අයත් වන අතර ඉතිරිය කේප් වර්ඩ්ට අයත් වේ. දේශපාලනික වශයෙන් පෘතුගාලයට සහ ස්පාඤ්ඤයට අයත් දූපත් යුරෝපා සංගමයේ කොටසකි. භූ විද්‍යාත්මකව, මැකරෝනීසියාව අප්‍රිකානු භූ තලයේ කොටසකි. එහි සමහර දූපත් - අසෝර්ස් - එම තහඩුවේ මායිම දිගේ එය යුරේසියානු සහ උතුරු ඇමරිකානු තහඩුවලට යාබදව පිහිටා ඇත.

එක් ජෛව භූගෝලීය පද්ධතියක, කේප් වර්ඩ් දූපත් සමූහය ඇෆ්‍රොට්‍රොපිකල් ක්ෂේත්‍රයේ පවතින අතර අනෙක් දූපත් සමූහය පැලයාර්ටික් ක්ෂේත්‍රයේ පවතී. යුරෝපීය පරිසර ඒජන්සියට අනුව, යුරෝපීය දූපත් සමූහයන් තුන මැකරෝනීසියාව ජෛව භූගෝලීය කලාපය ලෙස හැඳින්වෙන අද්විතීය ජෛව කලාපයක් සමන්විත වේ. ශාක ව්‍යාප්තිය පටිගත කිරීම සඳහා වූ ලෝක භූගෝලීය යෝජනා ක්‍රමය මුළු මැකරෝනීසියාවම අප්‍රිකානු උද්භිද මහාද්වීපයේ ස්ථානගත කරයි.

මැකරෝනීසියාව හි ඒකාබද්ධ ජනගහනය 3,222,054; කැනරි දූපත් වල 2,172,944 (67%), කේප් වර්ඩ් හි 561,901 (17%), මැඩෙයිරා හි 250,769 (8%) සහ අසෝර්ස් හි 236,440 (7%) වේ.

නිරුක්තිය
මැකරෝනීසියා යන නම ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ 'වාසනාවන්තයින්ගේ දූපත්' (μακάρων νήσοι, makárōn nēsoi) යන අර්ථය ඇති ග්‍රීක වචන වලින් ය. ජිබ්‍රෝල්ටාර් සමුද්‍ර සන්ධියට බටහිරින් පිහිටි ඕනෑම දූපතක් හැඳින්වීමට මෙම නම මුලින්ම භාවිතා කළේ පුරාණ ග්‍රීක භූගෝල විද්‍යාඥයන් විසිනි. මැකරෝනීසියා යනු පැසිෆික් සාගරයේ ඉංග්‍රීසි නම ග්‍රීක භාෂාවෙන් ද ව්‍යුත්පන්න වී ඇති අතර, පැසිෆික් සාගරයේ පිහිටි දූපත් සමූහයක් වන මයික්‍රොනීසියා සමඟ ව්‍යාජ සාදෘශ්‍යයක් ලෙසින් මැක්‍රොනීසියා යන්න වරින් වර වැරදි ලෙස අකුරු කර ඇත.

දූපත් සමූහය

මැකරෝනීසියාව ප්‍රධාන දූපත් හතරකින් සමන්විත වේ. උතුරේ සිට දකුණට, මේවා:

 අසෝර්ස්, පෘතුගාලයේ ස්වයං පාලන කලාපයකි
 මැඩෙයිරා, පෘතුගාලයේ ස්වයං පාලන කලාපයකි (සාවේජ් දූපත් ඇතුළුව).
 කැනරි දූපත්, ස්පාඤ්ඤයේ ස්වායත්ත ප්‍රජාවකි
 කේප් වර්ඩ්, ස්වාධීන බටහිර අප්‍රිකානු රටකි

භූගෝලීය

මැකරෝනීසියා දූපත් ගිනිකඳු සම්භවයක් ඇති අතර, භූගෝලීය උණුසුම් ස්ථාන කිහිපයක නිෂ්පාදනයක් ලෙස සැලකේ. භූගෝලීය පිහිටීම, විවිධ සහන සහ උන්නතාංශ පරාසයන් හේතුවෙන් මැකරෝනියානු කඳු පුළුල් පරාසයක දේශගුණයක් නියෝජනය කරයි. අසෝර්ස් සහ මැඩෙයිරා හි සමුද්‍ර සෞම්‍ය, මධ්‍යධරණී සහ උපනිවර්තන දේශගුණයන් ඇත; සමහර කැනරි දූපත් වල මධ්‍යධරණී සහ උපනිවර්තන දේශගුණය; කැනරි වල (විශේෂයෙන් ලැන්සාරෝට් සහ ෆුර්ටෙවෙන්චුරා) සහ මැඩෙයිරා දූපත් සමූහය (සෙල්වාගන්ස් සහ පෝටෝ සැන්ටෝ) සහ කේප් වර්ඩ් (සල්, බෝවා විස්ටා සහ මායෝ) දූපත් වල ඇතැම් භූ විද්‍යාත්මකව පැරණි දූපත් වල ශුෂ්ක සහ අර්ධ ශුෂ්ක දේශගුණය; සහ දකුණු දිග දූපත් සමූහයන් දෙකෙහිම (සැන්ටෝ ඇන්ටෝ, සන්තියාගෝ සහ කේප් වර්ඩ් හි ෆෝගෝ) තරුණ දූපත් වල නිවර්තන දේශගුණයක්. ඇතැම් ස්ථානවල වැසි සෙවනැලි බලපෑම හේතුවෙන් දේශගුණික විපර්යාස පවතී. මැකරෝනීසියාවේ ලෝරිසිල්වා වනාන්තර යනු එම කලාපයේ දේශගුණය වඩාත් තෙතමනය සහිත වූ විට මධ්‍යධරණී ද්‍රෝණියේ වැඩි ප්‍රදේශයක් ආවරණය කළ වෘක්ෂලතා වර්ගයක ධාතු ශාක විශේෂ සහිත කඳුකර වළාකුළු වනාන්තර වර්ගයකි. මෙම ශාක විශේෂ, ඒවායින් බොහොමයක් ආවේණික වන අතර, දූපත් වල විචල්‍ය දේශගුණික තත්ත්වයන්ට අනුවර්තනය වීමට පරිණාමය වී ඇත.

මැකරෝනීසියානු දූපත් ලෝකයේ අද්විතීය ජෛව භූගෝල විද්‍යාවක් ඇත. ඔවුන් විවිධ ශාක හා සත්ව ප්‍රජාවන්ට නිවහන වේ. සැලකිය යුතු කරුණක් නම්, පැනීමේ මකුළු කුලය මැකරෝරිස් මැකරෝනීසියාවෙන් පවා නම් කර ඇත. මැකරෝනීසියානු දූපත් කිසිවක් කිසි විටෙක මහාද්වීපයක කොටසක් නොවූ නිසා, සියලුම දේශීය ශාක හා සතුන් දිගු දුර විසිරී යාමෙන් දූපත් වෙත ළඟා විය. ලෝරිසිල්වා නමින් හැඳින්වෙන ලෝරල්-පත්‍ර සහිත වනාන්තර, වරක් මීටර් 400 ත් 1200 ත් අතර උන්නතාංශයක (නැගෙනහිර කැනරි සහ කේප් වර්ඩ් ඉතා වියළි බැවින්) අසෝර්ස් , මැඩෙයිරා සහ කැනරි වල කොටස් බොහොමයක් ආවරණය කර ඇත. මෙම වනාන්තර අයිස් යුගයේ සිසිලනය සහ වියළීමට පෙර මධ්‍යධරණී ද්‍රෝණිය සහ වයඹ අප්‍රිකාව ආවරණය කළ පුරාණ වනාන්තරවලට සමාන වේ. මැකරෝනීසියානු ලෝරල් වනාන්තරවල දක්නට ලැබෙන ඇපලෝනියාස්, ක්ලෙත්‍රා, ඩ්‍රැකේනා, ඔකෝටියා, පර්සියා සහ පිකෝනියා යන ගණවල ගස් ද අයිස් යුගයට පෙර මධ්‍යධරණී මුහුද අවට සශ්‍රීකව පැවති බව (ෆොසිල සාක්ෂි අනුව) දනියි.

සංරක්ෂණ ගැටළු

දැව සහ දර සඳහා වනාන්තර කැපීම, තණබිම් සහ කෘෂිකර්මාන්තය සඳහා වෘක්ෂලතා ඉවත් කිරීම සහ විදේශීය ශාක හා සතුන් දූපත්වලට හඳුන්වාදීම ඇතුළු මානව ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන් මුල් දේශීය වෘක්ෂලතාවලින් බොහොමයක් අවතැන් වී ඇත. ලෝරිසිල්වා වාසස්ථානය කුඩා විසන්ධි වූ සාක්කු දක්වා අඩු වී ඇත. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, දූපත් වලට ආවේණික ජෛව බොහෝමයක් දැන් බරපතල ලෙස වඳවීමේ තර්ජනයට ලක්ව හෝ වඳ වී ගොස් ඇත. වෙනත් රටවල විලෝපිකයන් - විශේෂයෙන්ම ගෘහාශ්‍රිත සහ වල් බළලුන් - දැනට ආවේණික සත්ත්ව විශේෂවලට බරපතලම තර්ජනයක් වේ. බළලුන් වැඩිපුරම ගොදුරු වන්නේ මීයන් සහ හාවුන් වැනි වෙනත් විදේශීය ක්ෂීරපායින් මත වුවද, එවැනි ගොදුරේ බහුලත්වය එතරම් විශාල බළලුන් ගහනයක් පවත්වා ගෙන යන අතර එය ඊනියා අධිප්‍රේඩේෂන් ක්‍රියාවලියක් ආරම්භ කර ඇති අතර එමඟින් එම ජනගහනයේ ඍණාත්මක බලපෑම සංඛ්‍යාවට තවත් වැඩි වේ. ආවේණික උරගයින් සහ පක්ෂීන්.

2001 සිට, යුරෝපීය සංගමයේ සංරක්ෂණ ප්‍රයත්නයන්, එහි Natura 2000 රෙගුලාසි මගින් නියම කර ඇති අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අසෝර්ස්, මැඩෙයිරා සහ කැනරි දූපත් හි විශාල ගොඩබිම් සහ මුහුදු ප්‍රදේශ 5000 km² ආරක්ෂා කර ඇත.

යොමු කිරීම්

මැකරෝනීසියාව


Tini: Marea Schimbare a Violettei (în ) este un film din 2016 regizat de Juan Pablo Buscarini. Filmul este finalul serialului Violetta și al personajelor sale. Actorii principali sunt Martina Stoessel, Jorge Blanco, Adrian Salzedo, Mercedes Lambre, Maria Clara Alonso, Diego Ramos, Angela Molina și Sofia Carson. Filmul a avut premiera la 6 mai 2016 în Spania, la 12 mai 2016 în Italia și la 2 iunie 2016 în Argentina.

Filmare
Aproape în întregime a fost filmat în Sicilia, Taormina (Italia) în locații uimitoare, filmul conținând unele scene din Spania, iar scenele de început vor fi din Buenos Aires, Argentina, din casa Violettei. Sunt confirmați în seria de film argentinian Diego Ramos, Clara Alonso și Mercedes Lambre.

Personaje
Violetta (Martina Stoessel), o fată luminoasă și plină de viață, a devenit un mare artist la fel ca și iubitul său Leon (Jorge Blanco). Acaparat de presiune filmărilor pentru noul său videoclip în care Melanie (Sofia Carson) va fi iubita sa, Leon nu este informat despre confirmarea lui Melanie făcută în urma speculațiilor că aceștia ar forma un cuplu. Deși protejată de managerul său și de Angie (mătușa sa și soția tatălui său), Violetta află în timpul emisiunii în care este invitată despre idilă. Dezamăgită fiind, Violetta își anunță retragerea. German recitește scrisoarea de la Isabella (Angela Molina), o persoană care găzduiește tinerii artiști din Italia. Acum începe aventura Violettei de a se regăsi pe sine. Aici îl întâlnește pe Caio (Adrian Salzedo),cu care va lega o prietenie frumoasă. Acesta este momentul în care Violetta descoperă mai multe despre mama sa, pe care o simte acum din ce în se mai aproape.

Premiere

Referințe

Filme din 2016
Filme în limba spaniolă
Filme Walt Disney Pictures

Tini: Marea Schimbare a Violettei


Proterra er det tolvte album fra den skotske keltiske rockband Runrig med Paul Mounsey. Det udkom den 17. august 2003. Mounsey var inviteret til at arrangere to sange på albummet; The Old Boys og An Toll Dubh. Disse blev oprindeligt udgivet på albummet Recovery fra 1981.

Albummet vandt prisen som "Årets udenlandske folk-album" ved Danish Music Awards Folk i 2004.

Spor
 "The Old Boys" - 5:16
 "Proterra" - 5:35
 "Day of Days" - 3:38
 "Empty Glens" - 3:51
 "Gabriel's Sword" - 4:57
 "From the North" - 5:28
 "An Toll Dubh" (The Dungeon) - 2:28
 "There's a Need" - 3:34
 "Faileas air an Àirigh" (Shadow on the Sheiling) - 4:06
 "Heading to Acadia" - 4:16
 "All the Miles" - 4:16
 "A Rèiteach" (The Betrothal) - 5:19
 "Angels from the Ashes" - 3:25

Personel
Iain Bayne: Trommer, percussion
Bruce Guthro: Forsanger
Brian Hurren: keyboards, vokal
Malcolm Jones: guitar, harmonika, vokal, pipes
Calum Macdonald: percussion, vokal
Rory Macdonald: vokal, basguitar

Referencer

Eksterne henvisninger
 Runrig - Proterra på Discogs

Runrig-album
Album fra 2003

Proterra


Kirkeklokke, ej til Hovedstæder eller Kirkeklokke! mellem ædle malme er en salme skrevet af N.F.S. Grundtvig i 1845 og med melodi af Henrik Rung komponeret i 1853. Salmen findes om nummer 783 i 2003-udgaven af Den Danske Salmebog.

Historie
Teksten til salmen siges at være skrevet i 1845, da Grundtvig brugte sin sommer hos Kamma Rahbek i Bakkehuset på Frederiksberg, da det endnu var i landlig idyl, men der findes mange historier om, hvornår og hvorfor Grundtvig skrev digtet. En anden udtalelse går på, at Grundtvig skrev digtet, da han i 1844, i en syg tilstand, besøgte sine præstevenner på Sjælland, hvor han blev mindet om sin barndom.
Først i 1945 blev digtet offentliggjort i Dansk Kirketidende.

Tekst

Tekstfortolkning af Anders Malling
Teksten er iflg. Anders Malling inspireret af en helt bestemt kirkeklokke og måske endda en helt bestemt klokkeringning, men er nærmere skrevet som en hyldest til kirkeklokken generelt. Som udgangspunkt bruges kirkeklokken som symbol for den kristne tro, men igennem salmen pådrages klokken forskellige betydninger og karakterer. I andet vers opnår den iflg. Malling en funktion som samler af den lille bys folk, og i tredje vers oplever man klokketonens forskellige funktioner, som "kappedes om Rangen." Her er der f.eks. tale om en hentydning til juleklokken, som "for barnet [var] en englestemme," påskeklokken med sin mere sejrrige og manende lyd og aftenklokken, som lydmæssigt sænkes for at "indsamle de trætte under vingerne."

Fra fjerde til og med sjette vers opnår salmen dog et mere personligt præg, hvor Grundtvig først mindes kirkeklokkerne fra hans barndom i Udby. Derpå mindes han i femte vers påskeklokkerne enten fra Udby, Thyregod eller måske endda senere endnu, og i sjette vers klargøres det, at Grundtvig slet ikke har en intention om, at redegøre for hverken kirkeåret eller hans liv, men nærmere at disse minder udlægges for at "belyse nutidens situation, og det er efteraarsstemningen." Syvende vers forklarer Malling som en analogi, hvor klokkerne er analogt med Herrens stemme, da han går igennem Paradisets have og kalder på Adam; det skal hertil også nævnes, at der i den oprindelige tekst stod skrevet "Giennem Paradis gaaer Skaberrøsten" frem for "Giennem Jorderig gaaer Himmelrøsten." Ottende vers bliver igen personligt, idet verset handler om Grundtvig selv; nu, hvor han er gammel (eller "graahærdet," som Grundtvig selv skriver), kommer han kun på landet som gæst. Om sommeren bor han på landet, og resten af året i byen, men han ved ikke, hvor han virkelig hører hjemme. Hans tanker ledes dog oftere og oftere hen på "lysets hjem," hvortil Gud vil kalde ham snart; af samme årsag ser man i niende vers, at han beder til Gud på kirkeklokkens opfordring. 10. vers fortæller derpå hans bøn: at kirkeklokkerne bibringer til hans nærmeste, at han "sov hen, som Soel i Høst gaar ned." Dette er også en bøn om en stille død. Iflg. Malling har mange senere set denne bøn som gået i opfyldelse, da Grundtvigs død også blev yderst blid.

Melodi
I Koralbogen fra 2003 er melodien noteret i F-dur og spænder en oktav fra c1 til c2. Taktarten er 2/4, og salmens meloditoner holder sig inden for den diatoniske skala, med undtagelse af en enkelt drejetone i takt 3.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Kalliope - Kirke-Klokken fra Dansk Kirketidende 1845–46.

Salmer af N.F.S. Grundtvig
Salmer i Den Danske Salmebog

Kirkeklokke, ej til Hovedstæder


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Brestovany enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Brestovany im Okres Trnava.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Brestovany


Quercus dentata, également appelé  (japonais :柏, kashiwa ; chinois simplifié :柞栎; chinois traditionnel :柞櫟; pinyin : zuòlì ; coréen :, tteokgalnamu) est une espèce de chêne originaire d'Asie de l'Est (Japon, Corée et Chine).

 Description Quercus dentata est un arbre à feuilles caduques atteignant  de haut, avec un tronc atteignant  de diamètre. Son feuillage est remarquable par sa taille, parmi les plus grands de tous les chênes, composé d'un court pétiole poilu, de  de long, et d'un limbe de  de long et de  de large, avec une marge peu lobée ; la forme rappelle une énorme feuille de chêne pédonculé. Les feuilles sont souvent retenues mortes sur l'arbre jusqu'en hiver. Les deux faces de la feuille sont initialement duveteuses, la face supérieure devenant lisse.
Les fleurs sont produites en mai ; les fleurs mâles sont des chatons pendants . Les fleurs femelles sont sessiles , poussant près de l'extrémité des nouvelles pousses, produisant des glands de  de long et  de large, dans de larges coupes à écailles touffues ; les glands mûrissent de septembre à octobre.

 Culture et utilisations Quercus dentata a été introduit dans les îles britanniques en 1830, où il est parfois cultivé dans les jardins botaniques . Il est généralement plus petit en culture qu'à l'état sauvage, devenant un petit arbre angulaire ou un grand arbuste irrégulier. Les spécimens notables incluent un à Osterley Park 14 m de haut et 1,5 m de circonférence, et le plus grand, 18 m de haut, à Avondale Forest Park, comté de Wicklow, Irlande.

Dans la cuisine coréenne , ses glands (en hangul : 도토리, dotori ) sont utilisés depuis les Trois Royaumes de Corée. Un aliment notable est le dotorimuk'' .

Au Japon , ses feuilles sont utilisées comme emballage pour le kashiwa mochi.

Liste de références

Flore en Corée
Flore en Chine
Flore au Japon
Chêne

Quercus dentata


William "Bill" Conti ()  un  din Statele Unite ale Americii, care a primit Premiul Oscar pentru cea mai bună coloană sonoră pentru filmul Cursa spațială. Este cunoscut pentru coloana sonoră a filmului Rocky, cântecul Gonna Fly Now fiind nominalizat la Premiul Oscar pentru cea mai bună melodie originală.

Coloane sonore

Blume in Love (1973)
Harry and Tonto (1974)
Next Stop, Greenwich Village (1976)
Rocky (1976)
F.I.S.T (1978)
Paradise Alley (1978)
The Big Fix (1978)
Slow Dancing in the Big City (1978)
An Unmarried Woman (1978)
Five Days from Home (1978)
Dreamer (1979)
Rocky II (1979)
Goldengirl (1979)
The Seduction of Joe Tynan (1979)
A Man, a Woman and a Bank (1979)
Gloria (1980)
Private Benjamin (1980)
The Formula (1980)
Escape to Victory (1981)
Carbon Copy (1981)
For Your Eyes Only (1981)
Neighbors (1981)
Rocky III (1982)
I, the Jury (1982)
Split Image (1982)
Tema din serialul Dynasty (1982), 9 săptămâni în Billboard Hot 100, locul 52 în decembrie 1982.
That Championship Season (1982)
Emerald Point N.A.S. (1983)
Bad Boys (1983)
The Terry Fox Story (1983)
Grand Canyon: The Hidden Secrets (1984)
The Karate Kid (1984)
The Karate Kid I, II, III, The Next Karate Kid Original Motion Picture Soundtrack Scores (lansare în 2006)
Theme from Dynasty II: The Colbys (1985)
North and South (1985)
The Right Stuff (1985)
Gotcha! (1985)
F/X (1986)
The Karate Kid, Part II (1986) (lansare în 2011)
Nomads (1986)
Masters of the Universe (1987)
A Prayer for the Dying (1987)
Broadcast News (1987)
A Night in the Life of Jimmy Reardon (1988)
Cohen & Tate (1988)
Lock Up (1989)
Rocky V (1990)
Necessary Roughness (1991)
Year of the Gun (1991)
Falcon Crest (TeeVee Tunes Soundtrack) (1992)
Dynasty (TeeVee Tunes Soundtrack) (1992)
Blood In Blood Out (1993)
The Adventures of Huck Finn (1993)
Rookie of the Year (1993) (lansare în 2006)
8 Seconds (1994)
Bushwhacked (1995) (lansare în 2006)
Napoleon (1995)
Spy Hard (1996)
The Real Macaw (1998)
Wrongfully Accused (1998)
Inferno (1999)
The Thomas Crown Affair (1999) (diverși artiști)
Avenging Angelo (2002)
Boys on the Run (2003)
Rocky Balboa (2006)
Rocky Balboa: The Best of Rocky (2006) diverși artiști)

Note

Legături externe

Nașteri în 1942
Nașteri pe 13 aprilie
Compozitori americani

Bill Conti


{ "type": "ExternalData", "service": "geoline", "ids": "Q805956", "properties": { "stroke": "#008000", "stroke-width": 2 } }
Der Bamberton Provincial Park ist ein 27 Hektar großer Provincial Park in der kanadischen Provinz British Columbia. Er liegt etwa 45 Kilometer nördlich von Victoria an der Ostküste der Insel Vancouver Island und ist vom Highway 1 aus zu erreichen. Der Park liegt im Cowichan Valley Regional District.

Anlage
Der relativ kleine Park besteht aus dem räumlich getrennten Campingbereich und dem Picknickbereich. Während der Picknickbereich unmittelbar am Ufer des Saanich Inlet liegt, befindet sich der Campingbereich nicht weit vom Ufer entfernt. Obwohl die Entfernung zwischen den beiden Bereichen nicht sehr groß ist, liegt zwischen ihnen ein Höhenunterschied von rund 50 Meter. Auf der gegenüberliegenden Westseite der Bucht befindet sich die Saanich Peninsula. Der Name der Halbinsel, sowie der Bucht geht auf die dort ansässigen Küsten-Salish-Indianer zurück, die Saanich.Bei dem Park handelt es sich um ein Schutzgebiet der Kategorie II (Nationalpark).

Geschichte
Der Park wurde als privates Erholungsgebiet durch die Firma British Columbia Cement Company eingerichtet und im Jahr 1960 an die Provinz British Columbia übergeben. Benannt ist der Park nach H.K.Bamber, einem Manager der Zementindustrie.

Wie bei fast allen Provinzparks in British Columbia gilt aber auch für diesen, dass er lange bevor die Gegend von Einwanderern besiedelt oder sie Teil eines Parks wurde, Jagd- und Fischereigebiet verschiedener Stämme der First Nations war. Noch heute werden verschiedene Bereiche um den Johns Creek von ihnen im Rahmen feierlicher Zeremonien genutzt.

Flora und Fauna
Der Park liegt im gemäßigten Regenwald. In der Klimaklassifikation nach Köppen und Geiger entspricht das Klima dem Typ Cfb. Innerhalb des Ökosystems von British Columbia wird das Gebiet, in welchem der Park liegt, der Moist Maritime Subzone der Coastal Douglas-fir Zone zugeordnet. Diese biogeoklimatischen Zonen zeichnen sich durch ein ähnliches Klima sowie gleiche oder sehr ähnliche biologische und geologische Voraussetzungen aus. Daraus resultiert in den jeweiligen Zonen dann auch ein sehr ähnlicher Bestand an Pflanzen und Tieren.

Nach forstwirtschaftlicher Nutzung und Aufforstung wachsen hier hauptsächlich Douglasien. Allerdings finden sich hier auch amerikanische Erdbeerbäume (engl. Arbutus tree). Die Bäume sind durch ihre ledrigen, glänzenden grünen Blätter, welche sich im Frühsommer purpurrot verfärben und ihre leuchtend rotbraune, abblätternde Rinde leicht zu identifizieren. Der Erdbeerbaum ist Kanadas einziger immergrüner Laubbaum.
Der Wald hat auch hier einen Unterwuchs aus Schwertfarnen und Heidekrautgewächsen. Im Unterholz finden sich ebenfalls Nuttalls Blüten-Hartriegel, auch Pazifischer Blüten-Hartriegel genannt (engl. Pacific dogwood).
Der Tidenhub der Straße von Georgia setzt sich auch in der Saanich Inlet fort. Selbst am Ende der Bucht, bei Finlayson Arm, beträgt er im Regelfall noch etwa 3 Meter. Die dadurch entstehende Gezeitenzone ist reich an maritimen Leben, wie auch an Seegras. Bei Ebbe besteht die Möglichkeit, am Strand Muschelbänke und andere maritime Lebewesen zu beobachten. Die Muscheln sowie Fische locken Fischadler und Weißkopfseeadler an.

Aktivitäten
Die touristischen Attraktionen des Parks stellt der Picknickbereich mit seinem mehr als 200 Meter langen Sandstrand und der Gezeitenzone dar.

Der Park verfügt über einen, mit einfachen Sanitäranlagen, ausgestatteten Campingbereich. Dieser bietet insgesamt 53, teilweise reservierbare, Stellplätze für Wohnmobile und Zelte.

Weblinks

 Bamberton Provincial Park. In: Englischsprachige Internetpräsenz des Parks bei BC Parks

Einzelnachweise

Gegründet 1960
Regenwald der gemäßigten Breiten
Provincial Park in British Columbia
Geographie (Vancouver Island)
Cowichan Valley Regional District

Bamberton Provincial Park


An Ophrys semibombyliflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bergon ngan E.G.Camus. An Ophrys semibombyliflora in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Italy. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophrys

Ophrys semibombyliflora


Jeg et hus mig bygge vil er en dansk dokumentarfilm fra 1956, der er instrueret af Henning Carlsen.

Handling

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Henning Carlsen
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1956

Jeg et hus mig bygge vil


إبنهس إحدى قرى مركز قويسنا التابع لمحافظة المنوفية في جمهورية مصر العربية.

التاريخ
قرية إبنهس من القرى القديمة، حيث وردت باسمها الحالي في أعمال جزيرة جزيرة قوسينا ضمن قرى الروك الصلاحي التي أحصاها ابن مماتي في كتاب قوانين الدواوين، كما وردت باسم ابنهس في أعمال الغربية ضمن قرى الروك الناصري التي أحصاها ابن الجيعان في كتاب «التحفة السنية بأسماء البلاد المصرية». وفي العصر العثماني ورد اسمها في التربيع العثماني الذي أجراه الوالي العثماني سليمان باشا الخادم في عصر السلطان العثماني سليمان القانوني ضمن قرى ولاية المنوفية، وفي تاريخ 1228هـ/1813م الذي عدّ قرى مصر بعد المسح الذي قام به محمد علي باشا باسم ابنهس ضمن قرى مديرية المنوفية.

ذكرها علي باشا مبارك في كتابه الخطط التوفيقية باسم "ابناس"، حيث ذكر أنها قرية من قرى مديرية المنوفية بقسم سبك، وأن بها عدة مساجد ومعمل دجاج وسوق يقام كل أسبوع.

السكان
بلغ عدد سكان إبنهس 17,299 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة المنوفية

مصادر

الوحدة المحلية لقرية إبنهس (قويسنا)

إبنهس


Iéna () is a station on Line 9 of the Paris Métro, named after the Avenue d'Iéna. The station opened on 27 May 1923 with the extension of the line from Trocadéro to Saint-Augustin. Iéna is the French name of Jena where the Napoleon's army defeated Prussia in 1806 at the Battle of Jena. It is the nearest station to the Guimet Museum (Asian art) and the Palais de Tokyo (contemporary art museum), as well as the Embassy of Mexico, the International Chamber of Commerce, and the Pont d'Iéna ("Jena Bridge").

Station layout

References

Paris Métro stations in the 16th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1923

Iéna station


89909 Linie este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
89909 Linie este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť, în cadrul proiectului KLENOT. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,13 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 1,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 89001-90000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

89909 Linie


Monte Carlo N-Particle Transport Code (MCNP)-  je programski paket za modeliranje nuklearnih procesa temeljen na Monte Carlo metodi. On je dizajniran u Los Alamos Nacionalnom laboratoriju od 1957 s nekoliko značajnih poboljšanja. Primarno se koristi za simulacije nuklearnih procesa, kao što su fisija, ali posjeduje mogućnosti za simulaciju interakcije čestica koje uključuju neutrone, fotone i elektrone. MCNP se primjenjuje pri analizama koje uključuju zaštitu od zračenja i dozimetriju,  medicinsku fiziku, račune nuklearne stabilnosti, dizajn i analiza detektor, ciljani dizajn akceleratora, dizajn fisijskih i fuzijskih reaktora, dekontaminaciju ."

Napomene

Nuklearna energija

MCNP


Cette page concerne les évènements survenus en 1999 en Ukraine  :

Évènement
 mai, juin et juillet : Cosmic Call 1, série de messages radio interstellaires.
 - : Élection présidentielle
  : Gouvernement Iouchtchenko

Sport
 Championnat d'Ukraine de football 1998-1999
 Championnat d'Ukraine de football 1999-2000
 Coupe d'Ukraine de football 1998-1999
 Coupe d'Ukraine de football 1999-2000

Sortie de film
 Est-Ouest

Création

 Union panukrainienne « Patrie »

Dissolution

 Gouvernement Poustovoïtenko
 SK Odessa

Naissance
 , footballeur.
 , mathématicienne.
 , skeletoneur.
 Daniil Nikulin, cycliste.
 , gymnaste rythmique.

Décès
 Alexeï Gorokhov, violoniste.
 , peintre.
 , architecte.
 , historienne de l'art.

Notes et références

1999 en Ukraine
Chronologie de l'Ukraine au XXe siècle

1999 en Ukraine


Le raïon de Kakhovka (en ) est l'un des cinq raïons composant l'oblast de Kherson, dans le sud de l'Ukraine. Son chef-lieu est Nova Kakhovka.

Géographie

Le raïon de Kakhovka est entièrement situé sur la rive gauche du Dniepr le long du réservoir de Kakhovka. Il est bordé au sud par les marais et les lagunes du Syvach qui le séparent de la Crimée.

Population

Le raïon de Kakhovka a une superficie de  et une  population de 225 000 habitants.

Économie

L'économie du raïon de Kakhovka repose sur l'agriculture et la transformation des produits agricoles.

Découpage administratif

Le raïon de Kakhovka comprend 15 communautés territoriales : trois villes : Nova Kakhovka (45 000 habitants en 2020), Kakhovka (55 000 habitants), Tavriisk (11 000 habitants), six communes urbaines et six communes rurales.

Historique

Avec la réforme administrative du , le raïon est étendu en fusionnant les raïons et villes voisines.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Oblast de Kherson
 Syvach

Kakhovka

Raïon de Kakhovka


Unisonic ist das 2012 erschienene Debütalbum der Hard-Rock-Band Unisonic.

Hintergrund
Bereits seit 2009 arbeiteten Michael Kiske (ehemals Helloween), Kosta Zafiriou (ehemals Pink Cream 69), Dennis Ward (Pink Cream 69) und Mandy Meyer (ehemals Gotthard) an Liedern für ihr Projekt Unisonic. Die Arbeiten gingen nur schleppend voran und gewannen erst mit dem Beitritt Kai Hansens (ehemals Helloween, Gamma Ray) im Jahr 2011 an Geschwindigkeit. Nachdem die Gruppe im Februar 2012 die EP Ignition veröffentlicht hatte, die neben drei Studioaufnahme auch ein Liveaufnahme des Helloween-Liedes I Want Out enthielt, folgte am 29. März 2012 die Veröffentlichung des selbstbetitelten ersten Albums.

Unisonic wurde in drei Varianten angeboten: Neben der einfachen Ausführung als CD im Jewelcase wird die Limited Edition des Albums in einem sogenannten Mediabook mit 40-seitigem Booklet und dem Bonus-Track Over the Rainbow erscheinen, außerdem ist eine Variante mit Vinyl-LP und CD erhältlich.

Titelliste
 Unisonic (Meyer, Hansen, Ward) – 3:27
 Souls Alive (Meyer, Ward) – 5:15
 Never Too Late (Hansen) – 4:29
 I've Tried (Ward) – 4:55
 Star Rider (Hansen, Ward) – 4:19
 Never Change Me (Hansen) – 3:44
 Over the Rainbow (Hansen – Bonus-Track der Limited Edition)
 Renegade (Ward) – 4:38
 My Sanctuary (Hansen, Ward) – 4:17
 King for a Day (Hansen) – 4:10
 We Rise (Hansen, Ward) – 4:40
 No One Ever Sees Me (Kiske) – 6:16

Rezeption
Sebastian Kohlmann schrieb im Magazin Rocks, es handele sich bei der Musik auf dem Album um "unverkopften, modernen Hardrock aus dem Hier und Jetzt mit opulentesten Melodien und reichlich Pathos", der Titel I've Tried bediene sich "sogar ein bisschen bei Bon Jovi's" Keep the Faith. Hansens Saitenarbeit steche bei Unisonic "weniger frech heraus", die Musik habe "im Grunde aber viel weniger von Helloween, als manch einer gedacht" habe, dies sei ein Umstand, der den Mitmusikern geschuldet sei. Peter Ehmann von undergrounded.de bewertet das Album mit 6,5 von 10 Punkten, wobei er als Fazit angibt: "… man hätte von dieser Besetzung mehr erwarten können, bekommt aber dennoch ein grundsolides Melodic Hardrock Metal Album zu hören."

Weblinks
 Offizielle Website der Band
 Offizielle Website des Fanclubs

Einzelnachweise

Album (Hard Rock)
Album 2012

Unisonic (Album)


විජයතුංග මුදලිගේ හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග (ඉංග්‍රීසි: Harischandra Wijayatunga) ශ්‍රී ලාංකික ලේඛකයකු, පරිවර්තකයකු, ශබ්දකෝෂ සම්පාදකයකු, ගුරුවරයකු, නීතිඥයකු මෙන් ම දේශපාලඥයකු වෙයි. විවිධ රාජ්‍ය ආයතනවල තනතුරු දරා ඇති ඔහු වර්තමානයේ සිංහලයේ මහසම්මත භූමිපුත්‍ර පක්ෂයේ නායක ධුරය උසුලයි. 1994 සහ 1999 යන වර්ෂවල පැවති ජනාධිපතිවරණ දෙකේ දී එම පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා වශයෙන් ඔහු ඉදිරිපත් විය.

වර්ෂ 2005 දී එළි දක්වන ලද පිටු 2000 ක ට අධික ප්‍රමාණයකින් යුක්ත ගුණසේන මහා සිංහල ශබ්දකෝෂයේ සම්පාදකවරයා ඔහු ය. එමෙන්ම ඔහු සිංහල ශබ්දකෝෂ සම්පාදනය සහ සිංහල අකුරු ප්‍රමිතිකරණය පිළිබඳ වියත් අදහස් ඉදිරිපත් කර ඇත්තෙකි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙනුත් ඔබ්බට ගිය මහා සම්මතවාදය හෙවත් සියළු දෙනාගේම කැමැත්ත මත ක්‍රියාකරන පාලන තන්ත්‍රය ඔහුගේ දේශපාලන දර්ශනය යි. එමෙන් ම ශ්‍රී ලංකාවේ වෙසෙන සිංහල බෞද්ධයන්ගේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් මැතිවරණවල දී සහ තව නොයෙකුත් අවස්ථාවල පෙනී සිට ඇත.

පූර්ව අවධිය
හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග උපන්නේ 1931 ඔක්තෝබර් 25 වන දා මිනුවන්ගොඩ ප්‍රදේශයේ මැඩෑමුල්ල ගමෙහි ය. දේශීය අක්ෂි වෛද්‍යවරයකු වූ ඩබ්ලිව්. එම්. ඩී. බී. විජයතුංග ඔහුගේ පියා යි. මව අමරාවතී ජයසිංහ වූවා ය. දූ දරුවන් අට දෙනෙකුගෙන් යුතු වූ පවුලේ හතරවැන්නා හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග යි.

දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේ ආරක්ෂක පියවරක් ලෙස කොළඹ පැවති පාසල් කොළඹින් පිටතට ගෙන යාමට තීරණය විය. ඒ අනුව කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලය මිනුවන්ගොඩට ගෙන එන ලදි. ඒ වන විට මිනුවන්ගොඩ ආණ්ඩුවේ ද්වී භාෂා පාඨශාලාවෙහි ශාස්ත්‍රෝද්ග්‍රහණය කරමින් සිටි හරිශ්චන්ද්‍ර සිසුවා මිනුවන්ගොඩ නාලන්දා විද්‍යාලයට ඇතුළත් කිරීමට දෙමව්පියෝ කටයුතු කළහ. යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ ඔහු එහි දී විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රවේශ විභාගය සමත් වී 1952 දී එකල ලංකා විශ්ව විද්‍යාලය යනුවෙන් හැඳින්වුණු කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළත් විය. 1955 දී බී. ඇස්. සී. විද්‍යාවේදී උපාධිය ලැබීමට ඔහු සමත් විය.

ආරම්භක සභාපති ලෝක අක්ෂි දාන සංගමය දේශබන්දු වෛද්‍ය හඩ්සන් සිල්වා, කරුණාරත්න අබේසේකර, හිටපු දේශිය වෛද්‍ය ඇමති ගෞරවණීය (වෛද්‍ය) ධර්මසේන ආටිගල, හිටපු වැවිලි ඇමති ගෞරවණීය රුපා කරුණාතිලක, ප්‍රවීන චිත්‍රපට නළු සහ වේදිකා නළු, නාටක කර්තෘ ආචාර්ය හෙන්රි ජයසේන, හිටපු සිලෝන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක හා එන්ගලන්ත ලැන්කශයර් ක්‍රීඩක ස්ටැන්ලි ජයසිංහ, වෛද්‍ය ගුණදාස අමරසේකර හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංගයන්ගේ නොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ සමකාලීනයෝය.

වර්ෂ 1990 දී  Legal Philosophy in Medieval Sinhale යන නිබන්ධනය කැලණිය විශ්ව විද්‍යාලයට ඉදිරිපත් කිරීමෙන් ඔහු ආචාර්ය උපාධිය ලබා ගත්තේ ය.

වෘත්තීය දිවිය
විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය හමාර කළ විජයතුංග මහනුවර ධර්මරාජ විද්‍යාලයයේ විද්‍යා ගුරුවරයෙකු ලෙස සේවයට බැඳුණේය. ඊට අමතරව ඔහු මහනුවර මහමායා බාලිකා විද්‍යාලයයේ රසායන විද්‍යා ගුරුවරයා ලෙස ද කටයුතු කළේය. ඔහුගේ ප්‍රථම කෘතිය වන "මිරිදිය ජීවීහු" ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද්දේ මේ කාලයේදී යි. ඉන්පසු ඔහු සංස්කෘතික දෙපාර්තමේන්තුව විසින් 1956 දී පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයයෙහි පිහිටු වන ලද සිංහල විශ්ව කෝෂ සම්පාදන කාර්යාලයයේ විද්‍යා අංශයේ ප්‍රධාන සම්පාදක ධූරයට පත් විය. කලක් එහි සේවය කිරීමෙන් පසු ඔහු නැවත ධර්මරාජ විද්‍යාලයයේ ම උප විදුහල්පති ධුරය භාර ගත්තේ ය.

ඔහුගේ ඊළඟ පත් වීම ලැබුණේ 1965 දී වැඩ කටයුතු ආරම්භ කරන ලද ශ්‍රී ලංකා ප්‍රමිති ආයතනයේ ප්‍රථම මහා මණ්ඩලයේ ලේකම් ධුරයට යි. අනතුරුව ශ්‍රී ලංකා නීති විද්‍යාලයයට ශිෂ්‍යයකු වශයෙන් ඇතුළු වූ හෙතෙම 1973 දී අධිනීතිඥයකු වශයෙන් දිවුරුම් දුන්නේය.

තම නීතිඥ දිවියේ ඔහු විසින් කරන ලද සේවාවන් අතර 1971 කැරැල්ලට හසු වූවන් වෙනුවෙන් අපරාධ යුක්ති කොමිසම ඉදිරියෙහි සහ 1977 අගෝස්තු මස රට පුරා ඇවිළී ගිය කෝලාහලය පිළිබඳ ව හිටපු අග්‍ර විනිශ්චයකාර එම්. සී. සන්සෝනි ප්‍රමුඛ ජනාධිපති කොමිසම ඉදිරියෙහි නිස්සරණාධ්‍යාශයෙන් පෙනී සිටීම කැපී පෙනෙයි.

ඉන් අනතුරුව එළැඹුණු 1980 දශකයේ සිංහල බෞද්ධයා පත්‍රයේ ප්‍රධාන කර්තෘ, ආයුර්වේද ඖෂධ සංස්ථාවේ අධ්‍යක්ෂ සහ ගම්පහ සිද්ධායුර්වේද විද්‍යාලයයේ පාලක සභා සාමාජික යන තනතුරු දැරූ හෙතෙම 1984 – 1990 කාලය තුළ සිංහල විශ්වකෝෂයේ ප්‍රධාන කර්තෘ ලෙස ද කටයුතු කළේය.

දේශපාලන දිවිය
විජයතුංග සිය දේශපාලන කටයුතු ආරම්භ කළේ විශ්ව ව්ද්‍යාල සිසුවකුව සිටි අවධියේ ය. එකල පැවති  සිංහලය රාජ්‍ය භාෂාව කිරීමේ ව්‍යාපාරයට ඔහු පළමුව හවුල් වූයේ විශ්ව විද්‍යාලීය සිංහල සංගමය පිහිටුවා ගැනීමෙනි. පසුව, මහනුවර වාසය කරන කාලයේ, ඔහු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ දේශපාලන කටයුතුවලට සහාය පළ කළේ ය. තම පරමාර්ථය වන සිංහල බෞද්ධයන්ගේ අයිතිවාසිකම් සුරැකීම ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ දෙකෙන් නොකෙරෙන්නක් බව තීරණය කළ ඔහු විද්වතුන් පිරිසක් සමඟ 1990 දී සිංහලයේ මහසම්මත භූමිපුත්‍ර පක්ෂය පිහිටුවා ගත්තේ ය. එහි නායක ධුරයට පත් වූ ඔහු මේ දක්වාම එම ධුරය හොබවයි. 1994 නොවැම්බර් 4 දා පැවති ශ්‍රී ලංකාවේ තුන්වන ජනාධිපතිවරණයට අපේක්ෂකයකු වශයෙන් ඉදිරිපත් වූ විජයතුංග ඡන්ද 32,651 ක් ලබා ගත්තේය. ඉන් සය වසරකට පසු, 1999 දෙසැම්බර් 21 දා පැවැත්වුණු ජනාධිපතිවරණයට ද තම පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා වශයෙන් ඉදිරිපත් වූ ඔහු ඡන්ද 35,854 ක් ලබා ගැනීමට සමත් විය. මීට අමතරව 2000, 2001 සහ 2004 යන වසරවල පැවති මහා මැතිවරණවලට ද ඔහු අපේක්ෂකයෙකු වශයෙන් තරඟ කළේ ය.

පුද්ගලික දිවිය
විජයතුංග 1964 දී එකල පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයයේ අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටි කරුණා පෙරේරා මෙනෙවිය සමඟ විවා විය. ඈ වර්ෂ 2000 දී අභාවප්‍රාප්ත වූවා ය. එම දෙපළ පුතුන් තුන්දෙනෙකු හා එක් දියණියකගේ මවුපියෝ ය.  ප්‍රසිද්ධ විද්‍යා ලේඛක අතුල මංචනායක, විජයතුංග ගේ බාල සහෝදරිය ගේ සැමියා වෙයි.

ආසියානු, අප්‍රිකා, යුරෝපීය රටවල් රාශියක මෙන්ම ඕස්ට්‍රේලියාවේ ද සංචාරය කොට අත්දැකීම් ලබා ඇති විජයතුංග ඉන්දියාව, ජපානය, එංගලන්තය සහ ඕස්ට්‍රේලියාව යන රටවල විද්වතුන්ගේ මණ්ඩල ඉදිරියේ දේශන පවත්වා තිබේ.

හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග ලේඛනාවලිය
විද්‍යා ග්‍රන්ථ
මිරිදිය ජීවිහු (1955)
ජ්‍යේෂ්ඨ රසායන විද්‍යාව (1956)
පොළොවේ කථාන්තරය (1959)

පරිවර්තන ග්‍රන්ථ
බ්‍රව්නිං සහ ජෝසෆ් ලියූ ප්‍රායෝගික රසායන විද්‍යාව (1958)
ඩරන්ට් ගේ කාබනික රසායනය (1963)
මාඕ සේතුං ගේ කලාව හා සාහිත්‍යය (1963)

සාහිත්‍ය ග්‍රන්ථ
පහන් වන දා (1961)
කුමාරතුංගගේ සමාජ දර්ශනය (1962)
සිංහල ශබ්දකෝෂ සම්පාදනයට අලුත් ආකල්පයක් (1977)
සිංහල අකුරු අකාරාදී කිරීම සහ ප්‍රමිත කිරීම (2003)
හෙවිසි එපා (2007)

ශබ්දකෝෂ
 නූතන සිංහල පාරිභාෂික ශබ්දකෝෂය (1978)
 පරිපාලන ශබ්දකෝෂය (1982)
 ප්‍රායෝගික සිංහල ශබ්දකෝෂය, කාණ්ඩ I සහ II (1982/84)
 ගුණසේන මහා සිංහල ශබ්දකෝෂය (2005)

ආගමික ඉතිහාස ග්‍රන්ථ
ආගමික නිදහස හා මූලික අයිතිය (2003)
ඊර්ෂ්‍යාකාරයා ගේ අණ (2006)

දේශපාලන ග්‍රන්ථ
ජාතික සටන (1960)
ජනතා ජයග්‍රහණයේ අනාගතය (1963)
ලෝකය රක්නා රාජ්‍යතන්ත්‍රය - මහසම්මතවාදය (1991)
ව්‍යවස්ථාවත් වැරදියි, ඒ යටතේ කළ වැඩත් වැරදියි (1991)
ජාතික අනන්‍යතාවේ න්‍යායික පසුබිම (1992)
නේරු-කොතලාවල ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කරමු (1993)
වෙනසක පෙරනිමිති (1995)
මූලික අයිතිය පෙන්වා උත්තරීතර අයිතිය පැහැර ගැනීම (1996)
භීෂණයෙන් තොර සමාජයක් (1999)
මාර සෙනඟ ගේ හා දේවදත්තයන්ගේ වැඩ (2003)
පෙරලියක නිර්මාතෘ - මහාචාර්ය ඇෆ්. ආර්. ජයසූරිය (2007)

නීති ග්‍රන්ථ
නීති නිඝණ්ඩුව (1998)

ඉතිහාස ග්‍රන්ථ
යක්කු සහ කුවේණිය (2008)

දේශාටන විස්තර
සුන්දර කෙන්යාව හෙවත් මාසෛයන් ගේ රට (2002)

මූලාශ්‍ර
සිංහල බෞද්ධ චින්තනය ට බලපෑ විජයතුංග සාධකය, උදය රාජපක්ෂ, ඇස්. ගොඩගේ සහ සහෝදරයෝ, කොළඹ, 2007 (ISBN 955-20-9519-0)

 Dr. Harischandra Wijayatunga: Multifaceted Colossal Literary Genius

චරිත කතා

ශ්‍රී ලාංකික ලේඛකයෝ
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
1931 උපත්
ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලනඥයෝ

හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග


කෑගල්ල යනු ශ්‍රී ලංකාවේ සබරගමුව පලාතේ පිහිටි නගරයකි. එය කොළඹ-මහනුවර මාර්ගයේ, කොළඹ සිට සැතපුම් 48/කිලෝමීටර 78 දුරින් හා මහනුවර සිට සැතපුම් 24 /කිලෝමීටර 40 දුරින් පිහිටා තිබේ.

සබරගමුවේ ඇති දිස්ත්‍රික්ක 2 අතුරින් කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ අගනුවර වන්නේ කෑගල්ලයි. වර්මාතනයේ එය නගර සභාවක් මගින් පාලනය වේ.

ජනප්‍රවාද
ක්‍රි.පු 89 දී, වළගම්බා රජ්ජුරුවන් ගේ රාජ්‍ය පාලන කාලයේදී ලක්දිව ආක්‍රමණය කළ ද්‍රවිඩ සතුරන් පරාජය කිරීමේ අරමුණින් සේනා සංවිධානය කරන්නට විය. දවසක් මෙසේ රට පුරා සේනා සංවිධානය කරන්නට ගිය දිනයක, වළගම්බා රජු දඹුල්ලේ සිට දනගිරිගල, ඇකිරියගල හරහා සල්ගලට යන අතරතුර ලස්සන ගල්තලාවක නැවතී දිවා ආහාර ගෙන බුලත් විටකුත් කෑවේය. ඉන්පසු නැවතත් ගමන යන අතරතුර තව වරක් විටක් කෑමට උවමනා වී රජතුමාගෙ රත්තරං ගිරය සොයන විට එය කෑ ගල උඩ අමතක වෙලා කියල මතක් උනාලු.

ඔන්න ඉතින් එදා ඉඳන් කෑගල ක්‍රමික විකශනයේ ප්‍රතිඵලයක් විදියට 'කෑගල්ල' උනා කියල තමයි ජනප්‍රවාදයෙහි සඳහන් වෙන්නෙ.

මේ 'කෑගල' තියෙන්නෙ 'කෑගල්ලෙ වළගම්බා විද්‍යාලය' ඉදිරියෙන්, ඒ වගේම ඒ ගල උඩ තියෙන පල්ලියට කියන්නෙ 'ගල් පල්ලිය' කියලයි. ඔය 'කෑගල්ලෙ වළගම්බා විද්‍යාලය' ඉස්සරහ තියෙන එහෙමත් නැති නම් 'ගල් පල්ලිය' ලග තියෙන ගලේ තමයි වළගම්බා රජ්ජුරුවො නැවතිලා බුලත් විටක් එහෙම කාල ගිහින් තියෙන්නෙ. මේ ගල තියෙන්නේ කෑගල්ල නගරය ආසන්නයේම තමයි.

වත්මන් කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කය අතීතයේ රුහුණු, මායා, පිහිටි කියන ත්‍රිසිංහලයේ මායා රටට අයත් ප්‍රදේශයක් ලෙස සඳහන් වෙනවා. ' පුංචි දඹුල්ල ' කෑගල්ලේ තිබෙන බව ඔබ දන්නවා ද ?

නගරයේ පිහිටි පාසල්
 කෑගලු විද්‍යාලය
 කෑගලු බාලිකා විද්‍යාලය
ශාන්ත මරියා විද්‍යාලය
 ශාන්ත ජෝශප් බාලිකා විද්‍යාලය
 ස්වර්ණජයන්ති මහා විද්‍යාලය
 වලගම්බා මහා විද්‍යාලය
 මහානාග මහා විද්‍යාලය
 පින්නවල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
ඩඩ්ලි සේනානායක මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය - තෝලංගමුව
 සුජාතා කනිශ්ට විද්‍යාලය
බණ්ඩාරනායක  මහා විද්‍යාලය - හෙට්ටිමුල්ල
 කෑ දැදිගම පැරකුම්බා මහා විදවිද්‍යාලය

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

කෑගල්ල


Ratu Seru Epenisa Cakobau (1815-1883) Fijili şef ve yerel diktatördür. Ülkesinin savaş halinde olan kabilelerini kendi liderliğinde birleştirmiş ve Tui Viti (Fiji Kralı) olarak 5 Haziran 1871'den ülkesini Birleşik Krallık'tan Kraliçe Viktorya'ya 10 Ekim 1874'te bırakana kadar hüküm sürmüştür.

Cakobau babası Ratu Tanoa Visawaqa'nun yerine Bau Vunivalusu (Üstün Şef) olarak 8 Aralık 1852'de geçmiştir. Bau'nun Fiji'nin geri kalanında hükmetme yetkisi olduğunu iddia ederek, gerçekte Fiji Kralı olduğunu iddia etmiştir. Ancak, Cakobau'nun iddiası diğer şefler tarafından kabul görmemiştir ve onu sadece eşitler arasından ilk olarak saymışlardır. Bu nedenle adayı kendi yetkisi altında birleştirmek için neredeyse on dokuz yıl devamlı savaş halinde olmuştur. 1865'te Cakobau'nun Genel Kongre Başkanı olduğu Viti'nin Bağımsız Krallıklar Birliği kurulmuştur. Ancak iki yıl sonra, birlik Bau Krallığı ve Lau Birliği olarak bölünmüştür, Cakobau ilkinin krallığı olduğunu varsaymaktadır. Yabancı yerleşimciler tarafından desteklenmiştir ve sonunda birleşik Fiji krallığını 1871'de kurmayı başarmıştır ve Levuka'yı başkent yapmıştır. Meşruti Monarşi kurmaya karar vermiştir ve ilk yasama meclisi aynı yılın Kasım ayında toplanmıştır. Yasama meclisinin ve kabinenin her ikisinde de yabancılar hakim durumdaydı.

Amerika Birleşik Devletleri hükûmeti Cakobau'nun birleşmiş Fiji üzerindeki krallık iddiasını diğer şefler tanımadan çok önce tanımıştır. Ancak uzun vadede, bu onun iyiliğine olmamıştır. Amerika hükûmeti 1849'da (Cakobau Vunivalu olmadan önce) Nukulau Adası'nda Amerikan konsolosu John Brown William'ın evine yapılan kundakçılık saldırısından sorumlu tutmuştur ve 44.000 $ tazminat istemiştir. Rewan Şeflerinin sebep olduğu borcu ödeyememiş ve Amerikalıların istila ve ilhakından korkan Cakobau adayı Birleşik Krallık'a bırakmaya karar vermştir. Ayrıca Britanya hükmünün medeniyeti ve Hristiyanlığı Fiji'ye getireceği umuduyla harekete geçmiştir. Eski yamyam Cakobau, 1854'te yamyamlığı bırakarak Hristiyanlığa geçmiştir. Fiji'nin üstün şefi durumunu Bau Vunivalusu olarak korumuştur ve 1883'teki ölümüne kadar sakin bir hayat sürmüştür.

Cakobau ismi Fiji'de bugün şereflendirilmektedir, ülkenin önde gelen kişilerinin birçoğu Cakobau'nun doğrudan akrabasıdır. Büyük torunu Ratu Sir George Cakobau, Fiji'nin ilk doğma büyüme Genel Valisidir (1973 - 1983). Diğer bir akrabası, Adi Litia Cakobau'nun kadın tarafından akrabası Fiji Temsilciler Meclisi Sözcüsü Ratu Epeli Nailatikau'dur. Ratu Sir Kamisese Mara modern Fiji'nin kurucu babası da Cakobau'nun soyundandır, ancak erkek soyundan değil. Fiji'nin siyasi, akademik ve askeri seçkinleri Cakobau soyundan gelmektedir.

Dış bağlantılar

 Fiji: Yamyam Adaları
 Fiji'nin kısa tarihi
 Fiji Tarihi  (hatalar içermekte, fakat yamyamlık hakkında doğru gerçekler bulundurmakta).
 Rabuka No Other Way, Eddie Dean ve Stan Ritova: Cakobau'da 32, 36, 71 sayfalarında bahsedilmekte.
 Men of Mana, Kathleen Hancock (Cakobau'ya çeşitli referanslar verilmekte).

Kaynakça

1815 doğumlular
1883 yılında ölenler
Fiji kralları
Fijili kabile liderleri

Tailevu kişileri
Yamyamlar

Seru Epenisa Cakobau


Wagner Duarte (Santos, São Paulo, 16 de octubre de 1973), conocido como Vavá, es un cantante brasileño de pagode, además vocalista del grupo Karametade.

Carrera
Su carrera como cantante comenzó junto a Karametade a mediados de 1996. En 1997, lanzaron su primer CD con un gran impacto a nivel nacional, los éxitos más escuchados en todo Brasil fueron "Decisión", "mejor si se echa a perder."

Permaneció en el escenario hasta el 2000 con la canción titulada "Morango do Nordeste ", uno de sus temás más escuchadas en la radio en ese momento.

Debido a luchas internas y acusaciones entre los miembros del grupo en 2001, Vavá fue luego inició su carrera como solista y lanzó su primer CD para el sello Sony Music. Vava carrera alcanzó su punto máximo con la canción titulado "Tua Cara" y "Desencontros".

En 2002, lanzó su segundo disco en solitario, también ha logrado un gran éxito con canciones  "Convite de Casamento" y "Olhando a imensidão do mar".  En 2003 lanzó su tercer disco titulado "Voy", pero esto había promocionado a cabo sólo una canción en la radio a cambio de un pago económico.

También interpretó algunas canciones cantadas en español como "Toda mujer, ya nace para morir de amor".

Referencias

Cantantes masculinos de Brasil
Gemelos
Participantes de reality shows
Nacidos en Santos

Vavá (cantante)


Guizhou (eða Kweichow) (kínverska: 贵州; rómönskun: Guìzhōu) er landlukt  fjallahérað í suðvestur-Kína. Það liggur við austurenda Yungui hásléttunnar og er hálent í vestri og miðju. Héraðið á mörk að sjálfstjórnarsvæðinu Guangxi í suðri, Yunnan í vestri, Sichuan í norðvestri, risaborginni Chongqing í norðri og Hunan héraði í austri.

Íbúar höfuðborgarinnar Guiyang sem liggur í miðhluta Guizhou héraðs voru árið 2016 um 4,7 milljónir.

Samkvæmt manntali Kína sem framkvæmt var árið 2020, bjuggu 38,6 milljónir í Guizhou héraði.

Lýðfræðilega séð er það eitt fjölbreyttasta hérað Kína. Minnihlutahópar telja meira en 37 prósent íbúanna, þar á meðal af þjóðarbrotum Miao, Bouyei, Dong, Tujia og Yi sem tala tungumál frábrugðin kínversku. Eitt helsta tungumálið í Guizhou er afbrigði af mandarín tungumálinu.

Dian-konungsdæmið, sem byggði núverandi landsvæði Guizhou, var innlimað af Han-ættinni árið 106 f.Kr. Guizhou var síðan formlega gert að héraði árið 1413 á valdatíma Ming-ættarinnar.

Ólíkt mörgum öðrum héruðum Kína hefur Guizhou ekki notið verulegs ávinnings af efnahagsumbótum síðari ára. Héraðið er þó ríkt af náttúrulegum, menningarlegum og umhverfislegum auðlindum. Skógrækt, orku- og námuvinnsla er mikilvægur hluti af efnahag héraðsins. En þrátt fyrir það er Guizhou álitið fremur fátækt og efnahagslega vanþróað hérað. Kínversk stjórnvöld hafa horft til Guizhou til að þróa gagnaver.

Myndir

Tenglar

 Vefur Britannica um Guizhou. Inniheldur ýmsar upplýsingar um héraðið t.d. sögu, landslag, skipulag og markverða staði]

Heimildir

Tilvísanir

Héruð í Kína

Guizhou


مدينة فوتشو (باليابانية 府中市) هي مدينة تقع في محافظة طوكيو، اليابان.

في عام 2003، وصل التعداد السكاني للمدينة إلى 236,491 نسمة والكثافة السكانية 8,060.36 نسمة في الكيلومتر مربع، والمساحة الإجمالية 29.34 كم مربع. تم تأسيس المدينة في الأول من أبريل 1954.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لفوتشو:

أعلام
 كازوناري هوساكا
 نانامي اينو
 ريو ماتسوموتو
 هوماري ساوا
 ناوكي أوراساوا
 مينورو تشياكي

مراجع

وصلات خارجية

 موقع مدينة فوتشو باللغة اليابانية
 موقع مدينة فوتشو باللغة الإنكليزية

فوتشو (طوكيو)
تأسيسات سنة 1954 في اليابان
مدن طوكيو
ملاعب ألعاب قوى أولمبية

ملاعب الألعاب الأولمبية الصيفية 1964

فوتشو (طوكيو)


Arbejdsløs - Danmark 1983 er en dansk dokumentarfilm fra 1983 instrueret af Ib Makwarth.

Handling
En dokumentarfilm, som tager fat på at beskrive de personlige følger af arbejdsløsheden. Der sættes fokus på mennesker, hvis liv er blevet stærkt præget af en tid med ledighed. Helt unge fortæller om fremtidsperspektivet, og voksne, der har været i arbejde, interviewes om deres situation.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1983

Arbejdsløs - Danmark 1983


Yohei Otake (født 2. maj 1989) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub V-Varen Nagasaki.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yohei Otake


La Roue Tourangelle 2017 var den 16. udgave af cykelløbet La Roue Tourangelle. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 2. april 2017. Det blev vundet af franske Flavien Dassonville fra HP BTP-Auber 93.

Hold og ryttere

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI Europe Tour 2017

La Roue Tourangelle 2017


Sebastian may refer to:

People and fictional characters
 Sebastian (name), including a list of persons and fictional characters with the name
 Saint Sebastian, a Christian saint martyred in the 3rd century
 Sebastian of Portugal (1554–1578), the sixteenth king of Portugal and the Algarve
 Infante Sebastian of Portugal and Spain (1811–1875), Infante of Portugal (1811) and Infante of Spain (1824)
 Sebastián (sculptor) (born 1947), artist based in Mexico
 Sebastian (French musician), stage name of French musician, composer, producer, mixer, engineer, vocalist and DJ Sébastien Akchoté-Bozović (born 1981)
 Sebastian (singer), stage name of Danish musician Knud Torben Christensen (born 1949)
 Sebastian (rapper), stage name of American rapper Garland Mosley, Jr., brother of Timbaland
 Sin With Sebastian (also known as Sebastian), German musician Sebastian Roth (born 1971)
 Mr. Sebastian, professional name of body pierce artist Alan Oversby (1933–1996)
 Sebastian Erl or Buddy, a German Eurodance singer

Arts and entertainment

Film and television
 Sebastian (1968 film), a British spy film
 Sebastian (1995 film), a Swedish drama film
 Sebastian (2017 film), a Canadian romantic drama
 "Sebastian" (The Afterparty), an American television episode

Literature
 Sebastian (Bishop novel), the first novel of the Landscapes of Ephemera duology written by Anne Bishop
 Sebastian (Durrell novel), the fourth volume in The Avignon Quintet series by Lawrence Durrell
 "Sebastian, or, Virtue Rewarded", the name of an unpublished poem written around 1815 by the 9-year-old Elizabeth Barrett, later famous as Elizabeth Barrett Browning

Music
 Sebastian (album), 2006 debut album by Swedish pop/rock singer Sebastian Karlsson
 "Sebastian" (song), 1973 song by Cockney Rebel, from The Human Menagerie album

Places

Australia
 Sebastian, Victoria, a town

United States
 Sebastian, Florida, a city
 Sebastian, Ohio, an unincorporated community
 Sebastian, Texas, a census-designated place
 Sebastian County, Arkansas

See also

 Saint-Sébastien (disambiguation)
 San Sebastian (disambiguation)
 Sebastianism, the belief that the sleeping king Sebastian of Portugal will return to save his people
 Sebastiane (1976 film), a 1976 Derek Jarman film in Latin about the saint

Sebastian


La discriminación por edad o edadismo, es la discriminación contra personas o colectivos por motivo de edad. Engloba una serie de creencias, normas y valores que justifican la discriminación de las personas según su edad. Otros términos no recomendados, pero empleados en ocasiones, han sido el préstamo inglés ageism (de age 'edad' y el sufijo -ism), edaísmo (sin una segunda «d»), viejismo, ancianismo, gerontofobia o etarismo.

El término ageism, o edadismo en español, fue acuñado en 1968 por el gerontólogo y psiquiatra Robert Butler para referirse a la discriminación contra las personas mayores, basándose en los términos sexismo y racismo. Butler definió al «edadismo» como una combinación de tres elementos conectados. Entre ellos se encuentran las actitudes perjudiciales hacia las personas mayores, la vejez y el proceso de envejecimiento; prácticas discriminatorias contra las personas mayores; y prácticas institucionales y políticas que perpetúan los estereotipos sobre las personas mayores.

Si bien el término también se usa con respecto a prejuicios y discriminación contra adolescentes y niños, como negarles ciertos derechos (por ejemplo, votar), o ignorar sus ideas porque se los considera «demasiado jóvenes» o asumir que deben comportarse de cierta manera por su edad, se prefiere el término adultocentrismo para referirse a estos conflictos, mientras que el término ageism o edadismo se usa predominantemente en relación con el tratamiento de las personas mayores. Además, se ha señalado que la estigmatización no solo se produce fuera del grupo cohesivamente imaginado de los ancianos, sino que también tiene lugar dentro del propio grupo estigmatizado. El miedo a la muerte y el miedo a la discapacidad y la dependencia son las principales causas del edadismo. Evitar, segregar y rechazar a las personas mayores son mecanismos de afrontamiento que permiten a las personas evitar pensar en su propia mortalidad.

También puede ser pasivo y encubierto, como por ejemplo, una película que muestra solo a las personas jóvenes que habitan una localidad y no se muestran niños, bebés o ancianos en la zona para generar la noción de que el lugar es «joven y romántico»; incluso en/con los medios de comunicación y la publicidad, con importantes sesgos de género y edad.

Conducta ante las personas mayores y jóvenes

La mayoría de la población de diferentes culturas se comporta de forma «negativa» con las personas mayores y jóvenes. El edadismo constituye el conjunto de prejuicios, estereotipos y discriminaciones que se aplican a las personas mayores y jóvenes simplemente en función de su edad.

Generalmente se adquieren en la infancia y se van afianzando durante el resto de la vida, siendo luego difícil o imposible para las personas con prejuicios poder reconocer que sus conductas provienen de una interpretación equivocada de los hechos.

Las personas de mediana edad consideran que los cambios que traen aparejados la vejez, son indeseables e inconscientemente rechazan el proceso de envejecimiento como a las personas que ya han envejecido. Estas ideas no surgen azarosamente, sino que son producto del tipo de sociedad a la que pertenecen, sociedad asentada en los valores de la productividad y el consumo y en donde el principal recurso para su funcionamiento es la población joven.

Teoría del desapego

A su vez, esta concepción nacida de los ejes de la producción, encuentra justificación en la teoría del desapego desarrollada por E. Cummings y W. E. Henry, según la cual, a medida que el sujeto envejece, se produce una reducción de su interés vital por las actividades y objetos que lo rodean, lo cual va generando un sistemático apartamiento de toda clase de interacción social. Según estos autores, este proceso es normal en el desarrollo del individuo y además de ser buscado y deseado por él, pues el distanciamiento afectivo se supone que lo protege de confrontaciones con objetos y situaciones de difícil resolución. De esta teoría se desprende que la conducta aconsejable a seguir con adultos mayores por parte de familiares, profesionales, etc. es la de favorecer un proceso de alejamiento de sus actividades como un paso de preparación necesaria para la muerte. La vejez sería entonces, un período de descenso, de imposibilidad de aprender, de desapego de vínculos y de auto exclusión.

Sexualidad

En relación con la sexualidad, hay una visión moralista y puritana extendida en la sociedad, según la cual, la sexualidad en los ancianos no existe y no es necesaria y si sucede, no es normal. Estas ideas irracionales, estructuradas en conductas prejuiciosas, están extendidas en la mayoría de la población, pero son especialmente peligrosas cuando se trata de trabajadores que consideran a los ancianos o ancianas desde el punto de vista social como enfermos, seniles, deprimidos, rígidos, asexuados, pasados de moda y una cantidad de rótulos descalificadores más. Suelen ser ignorados sus problemas físicos y mentales así como sus necesidades económicas y sociales. La mayoría de los problemas del envejecimiento son imputables a esa conducta basada en prejuicios, pues, tanto la postura de indiferencia y discriminación, como aquella que considera que la vejez carece de valor, tiene consecuencias negativas en los procesos de identificación con la mirada de los "otros" en los individuos que envejecen, que pueden hacer suyas imágenes con esas características y sentirse y/o funcionar como ciudadanos relegados de segunda categoría.

En la vejez, los significados generalizadores del prejuicio y por el otro, el adulto mayor identificándose con esa imagen prejuiciosa y convirtiéndose en víctima de sus propios prejuicios...

Legislación

Canadá

En Canadá, el Artículo 718.2, (a)(i), del Código Penal define como una circunstancia agravante que existan, entre otras circunstancias, «pruebas que el delito fue motivado por… la edad».

Estados Unidos

Aunque cada estado tiene sus propias leyes respecto a la discriminación por motivos de edad, existen también leyes federales.

Unión Europea

El Tratado de la Unión Europea establece que la protección contra la discriminación por motivos de nacionalidad, género, origen racial o étnico, religión o creencia, discapacidad, edad u orientación sexual es un derecho fundamental de la ciudadanía de la UE. El Artículo 21-1 de la Carta de los Derechos Fundamentales de la Unión Europea de la Unión Europea «prohíbe toda discriminación, y en particular la ejercida por razón de (…) edad (…).»

Asimismo, la Directiva Marco 2000/78/EC prohíbe la discriminación por motivo de edad en el entorno laboral.

Consejo de Europa

La Convención Europea de Derechos Humanos en su artículo 14 y su Protocolo Nº 12 prohíben la discriminación por «sexo, raza, color, lengua, religión, opiniones políticas u otras, origen nacional o social, pertenencia a una minoría nacional, fortuna, nacimiento o cualquier otra situación». Las últimas palabras incluyen la discriminación por edad. La violación de estos preceptos por los Estados que han ratificado dichos tratados puede ser denunciada ante el Tribunal Europeo de Derechos Humanos ubicado en Estrasburgo.

Véase también
 Capacitismo
 Envejecimiento humano
 Esperanza de vida
 Justicia intergeneracional
 Madonna y la discriminación por edad

Referencias

Bibliografía
 SALVAREZZA, Leopoldo. Psicogeriatria : teoría y clínica. Paidós, Buenos Aires, 4a. reimpr. 1999

Enlaces externos

 Alcañiz Moscardó, Mercedes Los programas universitarios para mayores en España: una investigación Universitat Jaume I, 2006 ISBN 84-8021-572-0, 9788480215725 En Google Books

 Ancianos y residencias de tercera edad
 Prejuicios, mitos e ideas erróneas acerca de la vejez.

 Desenmascarar la gerontofobia, publicación de Adela Cortina en El País (23 jul 2020) sobre la gerontofobia, el edadismo, en el contexto asociado al Covid 19

Gerontología
Sociología
Edad
Introducciones de 1969

Discriminación por edad