Marsova klima je stoljećima bila tema znanstvenih istraživanja, dijelom i zato što je to jedini stjenoviti planet čiju površinu je moguće izravno detaljno promatrati sa Zemlje uz pomoć teleskopa.

Iako je Mars manji od Zemlje, posjeduje 11% Zemljine mase i 50% je dalje od Sunca od Zemlje, njegova klima ima važne sličnosti, poput prisutnosti polarnih ledenih kapa, promjena gosišnjih doba i vidljivih vremenskih obilježja. Privukao je kontinuirano proučavanje planetologa i klimatologa. Iako Marsova klima ima sličnosti sa Zemljinom, uključujući periodično ledeno doba, postoje i važne razlike, poput mnogo niže toplinske inercije. Marsova atmosfera ima veću visinu homogene atmosfere koja iznosi otprilike 11 km, 60% veću od one na Zemlji. Klima je od velike važnosti za pitanje je li život prisutan ili je bio prisutan na planetu. Klima je nakratko dobila više zanimanja za vijesti zbog NASA-inih mjerenja koja su ukazala na povećanu sublimaciju jedne bliske polarne regije što je dovelo do popularnih nagađanja da je Mars prolazio kroz globalno zatopljenje, iako se prosječna temperatura Marsa zapravo pala tijekom posljednjih desetljeća, a same polarne kape rastu.

Mars su proučavali zemaljski instrumenti od 17. stoljeća, ali tek od početka istraživanja Marsa sredinom 1960-ih bilo je moguće promatranje iz blizine. Preleti i orbitalne letjelice pružile su podatke odozgo, dok su sletači i roveri izravno mjerili atmosferske uvjete. Napredni orbitalni instrumenti oko Zemlje i dalje pružaju korisna promatranja relativno velikih vremenskih pojava.

Prva misija upućena na Mars bila je Mariner 4, koja je stigla 1965. Taj brzi dvodnevni prelet (14. – 15. srpnja 1965.) sa slabim instrumentima malo je pridonijela stanju znanja o marsovskoj klimi. Kasnije misije iz programa Mariner (Mariner 6, Mariner 7, Mariner 9) popunile su neke praznine u osnovnim klimatskim informacijama. Klimatske studije temeljene na podacima započele su ozbiljno s sletačima programa Viking 1975. godine i nastavljaju se sondama poput Mars Reconnaissance Orbitera.

Ovo je promatračko djelo dopunjeno vrstom znanstvene računalne simulacije nazvane Marsov opći model cirkulacije (Mars General Circulation Model, MGCM). Nekoliko različitih revizija MGCM-a dovelo je do povećanog razumijevanja Marsa kao i ograničenja takvih modela.

Povijesna promatranja klime
Giacomo Maraldi utvrdio je 1704. da južna polarna kapa nije usredotočena na rotacijski pol Marsa. Tijekom opozicije 1719. godine, Maraldi je primijetio i polarne kape i vremensku varijabilnost u njihovom opsegu.

William Herschel prvi je utvrdio nisku gustoću marsovske atmosfere u svom radu iz 1784. godine pod naslovom O izvanrednim pojavama u polarnim područjima na planetu Mars, nagibu svoje osi, položaju polova i sferoidnom obliku; s nekoliko nagovještaja koji se odnose na njegov stvarni promjer i atmosferu. Kada se činilo da je Mars prolazio pored dvije slabe zvijezde bez utjecaja na njihovu svjetlost, Herschel je točno zaključio da to znači da je oko Marsa malo atmosfere koja bi ometala njihovo svjetlo.

Otkriće "žutih oblaka" na površini Marsa Honorea Flaugerguesa 1809. godine prvo je poznato opažanje Marsovih pješčanih oluja. Flaugergues je također primijetio 1813. značajno opadanje leda na polovima tijekom marsovskog proljeća. Njegova se spekulacija da je Mars topliji od Zemlje pokazala netočnom.

Marsova paleoklimatologija

Za Marsovsko geološko vrijeme danas se koriste dva sustava za datiranje. Jedan se temelji na gustoći kratera i ima tri epohe: noahijska, hesperijanska i amazonska. Drugi je mineraloški vremenski slijed, koji također ima tri dobi: filocij, teijikij i siderik.

Nedavna promatranja i modeliranje daju informacije ne samo o sadašnjoj klimi i atmosferskim uvjetima na Marsu već i o njegovoj prošlosti. Za marsovsku atmosferu noahijske epohe već se dugo teoretiziralo da je tada dominirao ugljični dioksid. Nedavna spektralna promatranja ležišta glinenih minerala na Marsu i modeliranje uvjeta stvaranja glinenih minerala otkrila su da u glini toga doba ima malo ili nimalo karbonata. Stvaranje gline u okolišu bogatom ugljičnim dioksidom uvijek prati stvaranje karbonata, iako se karbonat kasnije može otopiti vulkanskom kiselošću.

Otkriće minerala stvorenih uz prisustvo vode na Marsu, uključujući hematit i jarozit, koje je otkrio rover Opportunity i getita kojeg je otkrio rover Spirit, dovelo je do zaključka da su klimatski uvjeti u davnoj prošlosti omogućavali tekuću vodu na Marsu. Morfologija nekih udarnih kratera na Marsu ukazuje da je tlo bilo mokro u trenutku udara. Geomorfna promatranja kako stope erozije krajolika i mreža marsovskih dolina također snažno impliciraju toplije i vlažnije uvjete na Marsu iz noahijske epohe (prije otprilike prije četiri milijarde godina). Međutim, kemijska analiza uzoraka marsovskih meteorita sugerira da je temperatura okoliša na površini Marsa najvjerojatnije bila ispod 0 °C tijekom posljednjih četiri milijarde godina.

Neki znanstvenici tvrde da je velika masa vulkana Tharsis imala velik utjecaj na klimu Marsa. Erumptirajući vulkani daju velike količine plina, uglavnom vodene pare i CO2. Vulkani su možda oslobodili dovoljno plina da ranija marsovska atmosfera postane gušća od Zemljine. Vulkani su također mogli emitirati dovoljno H2O da pokriju cijelu Marsovu površinu do dubine od 120 m. Ugljični dioksid je staklenički plin koji podiže temperaturu planeta: zarobljava toplinu upijajući infracrveno zračenje. Tako su vulkani Tharsis ispuštanjem CO2 mogli u prošlosti Mars učiniti sličnijim Zemlji. Možda je Mars nekada imao puno gušću i topliju atmosferu, a možda su bili prisutni i oceani ili jezera. Međutim, pokazalo se izuzetno teškim napraviti uvjerljive globalne klimatske modele za Mars koji proizvode temperature iznad 0 °C u bilo kojem trenutku svoje povijesti, iako to može jednostavno odražavati probleme u preciznoj kalibraciji takvih modela.

Dokazi o geološki nedavnom, ekstremnom ledenom dobu na Marsu objavljeni su 2016. godine. Prije samo 370 000 godina, planet bi izgledao više bijelo nego crveno.

Vrijeme

Temperatura i cirkulacija Marsa variraju svake marsovske godine (kao što se očekuje za bilo koji planet s atmosferom i nagibom osi). Marsu nedostaju oceani, izvor mnogih međugodišnjih varijacija na Zemlji.  Podaci Mars Orbiter kamere, koji obuhvaćaju 2,5 marsovske godine. pokazuju da je Marsovsko vrijeme sklonije ponavljanju i stoga je više predvidljivo nego Zemljino. Ako se događaj dogodi u određeno doba godine u jednoj godini, dostupni podaci (rijetki kakvi jesu) ukazuju na to da je prilično vjerojatno da će se sljedeća godina ponoviti na gotovo istom mjestu, dati ili uzeti tjedan dana.

Od formacija kondenzacijske prirode na Marsu se nalazi magla. Često stoji iznad nizina, kanjona, dolina i na dnu kratera po hladnom vremenu.

Snijeg je na Marsu primijećen mnogo puta.Tako je u zimu 1979. na području slijetanja Vikinga 2 pao tanak sloj snijega, koji je ostao na površini nekoliko mjeseci.

Dne 29. rujna 2008., sletač Phoenix otkrio je snijeg koji pada iz oblaka 4.5 kilometara iznad mjesta slijetanja u blizini kratera Heimdal. Oborine su isparile prije nego što su došle do tla; taj se fenomen zove virga.

Oblaci

Marsove pješčane oluje mogu izbaciti fine čestice u atmosferu oko kojih se mogu stvoriti oblaci. Ti se oblaci mogu stvarati vrlo visoko do 100 km iznad planeta. Prve slike Marsa koje je poslao Mariner 4 pokazale su vidljive oblake u gornjoj atmosferi Marsa. Oblaci su vrlo tanki i može se vidjeti samo kako odražavaju sunčevu svjetlost naspram tame noćnog neba. U tom pogledu izgledaju slično mezosfernim oblacima, poznatim i kao noćni svijetleći oblaci na Zemlji, koji se javljaju oko 80 km iznad našeg planeta.

Temperatura
Mjerenja Marsove temperature prethodila su svemirskom dobu. Međutim, rani instrumenti i tehnike radio astronomije dale su sirove, različite rezultate. Rane svemirske letjelice koje su prošle pokraj Marsa (Mariner 4) i kasniji orbiteri koristili su radio okultaciju za obavljanje aeronomije. Pomoću kemijskog sastava koji je već utvrđen pomoću spektroskopije, moguće je odrediti temperaturu i tlak. Unatoč tome, nastale su "snimke" vremena na određenom području, u određeno vrijeme. Orbiteri tada povećavaju broj radiotransekata. Kasnije misije, počevši s Marinerom 6 i 7, te sovjetski Mars 2 i 3, su nosili infracrveni detektor za mjerenje energije zračenja. Mariner 9 je prvi donio infracrveni radiometar i spektrometar u Marsovu orbitu 1971. godine, zajedno s ostalim instrumentima i radio odašiljačem. Uslijedili su Viking 1 i 2, s infracrvenim termalnim maperima (IRTM).

Zabilježene su različite vrijednosti in situ za prosječnu temperaturu na Marsu, a zajednička vrijednost je −63 °C (210 K; -81 °F). Površinske temperature mogu doseći visokih oko 20 °C (293 K; 68 °F) u podne, na ekvatoru, a najniža temperatura od oko −153 °C (120 K; −243 °F) na polovima. Stvarna mjerenja temperature na lokalitetu slijetanja sletača Viking kreću se od −17.2 °C (256,0 K; 1.0 °F) do −107 °C (166 K; −161 °F). Najtoplija temperatura tla koju je procijenio Viking Orbiter je bila 27 °C (300 K; 81 °F). Rover Spirit je zabilježio maksimalnu dnevnu temperaturu zraka u hladu od 35 °C (308 K; 95 °F) i redovito bilježio temperature znatno iznad 0 °C (273 K; 32° F), osim zimi.

Izvješteno je da "Na temelju podataka o temperaturi zraka tijekom noći, svako proučavano sjeverno proljeće i rano sjeverno ljeto je bilo identično unutar razine eksperimentalne pogreške (unutar ± 1 °C) ", ali da" dnevni podaci, međutim, upućuju na nešto drugačiju priču, s temperaturama koje variraju iz godine u godinu i do 6 °C u ovom godišnjem dobu. Ova razlika u danu i noći je neočekivana i nerazumljiva". U južnom proljeću i ljetu varijancom dominiraju prašine koje povećavaju vrijednost noćne niske temperature i smanjuju dnevnu vršnu temperaturu. To rezultira malim (20 °C) smanjenje prosječne površinske temperature i umjereno (30 °C) porast temperature gornjih slojeva atmosfere.

Prije i nakon Vikinga, sa Zemlje su pomoću mikrovalne spektroskopije određene nove, naprednije marsovske temperature. Kako je mikrovalna zraka, manja od 1 kutne minute, veća od diska planeta, rezultati su globalni prosjeci. Kasnije, Spektrometar toplinskih emisija (Thermal Emission Spectrometer, TES) na Mars Global Surveyoru i u manjoj mjeri THEMIS na orbiteru 2001 Mars Odyssey nisu mogli reproducirati samo infracrvena mjerenja, već međusobno uspoređivati podatke sletača, rovera i podataka sa Zemlje. Mars Climate Sounder Mars Reconnaissance Orbitera na sličan način može napraviti atmosferske profile. Skupovi podataka "sugeriraju općenito hladnije atmosferske temperature i niže opterećenje prašinom posljednjih desetljeća na Marsu nego tijekom misije Viking", iako su podaci o Vikingu prethodno revidirani prema dolje. Podaci TES-a pokazuju "Mnogo hladnije (10-20 K) globalne atmosferske temperature zabilježene su tijekom 1997. u odnosu na razdoblja perihela 1977." i "da je globalna Marsova atmosfera hladnija tijekom afela, manje prašnjava i zagrnutija nego što je utvrđeno utvrđenom klimatologijom, "opet, uzimajući u obzir revizije Wilsona i Richardsona Vikingovih podataka.

Kasnija usporedba, iako je priznato "da je najreprezentativniji mikrovalni zapis temperatura zraka", pokušala je spojiti diskontinuirani zapis svemirskih letjelica. Nije bio vidljiv mjerljiv trend globalne prosječne temperature između Viking IRTM-a i MGS TES-a. "Temperrature zraka koje su dobili Viking i MGS u osnovi se ne mogu razlikovati za ovo razdoblje, što sugerira da su doba Vikinga i MGS-a karakterizirane u osnovi istim klimatskim stanjem." U uspredbi je pronađena snažna dihotomija" između sjeverne i južne polutke, "vrlo asimetričnu paradigmu za Marsov godišnji ciklus: sjeverno proljeće i ljeto koje je relativno prohladno, ne baš prašnjavo i relativno bogato vodenom parom i ledenim oblacima; i južno ljeto prilično slično onome što ga je promatrao Viking s toplijim temperaturama zraka, manje vodene pare i vodenog leda i višim razinama atmosferske prašine."

Instrument MCS (Mars Climate Sounder) na Mars Reconnaissance Orbiteru po dolasku je mogao kratko vrijeme raditi zajedno s MGS-om; skupovi podataka manje sposobnog THEMIS-a na Mars Odysseyju i SPICAM-a na Mars Expressu također se mogu koristiti za obuhvatanje jednog, dobro kalibriranog zapisa. Iako su temperature MCS-a i TES-a općenito konzistentne, istraživači izvještavaju o mogućem hlađenju ispod analitičke preciznosti. "Nakon uračunavanja ovog modeliranog hlađenja, temperature MCS u prosjeku su 0,9 (dnevne) i 1,7 K (noću) hladnije od mjerenja koje je izveo TES."

Pretpostavlja se da je Mars u početku svoje povijesti imao puno gušću i topliju atmosferu. Većina ove rane atmosfere sastojala bi se od ugljičnog dioksida. Takva bi atmosfera podigla temperaturu, barem na nekim mjestima, iznad točke ledišta vode. Tekuća voda s višom temperaturom mogla je izdubiti brojne kanale i izlivne doline uobičajene na planetu. Također se možda okupila i formirana jezera i možda ocean. Neki su istraživači sugerirali da je Marsova atmosfera možda bila višestruko gušća od Zemljine; međutim istraživanja objavljena u rujnu 2015. godine iznijela su ideju da možda rana marsovska atmosfera nije bila tako gusta kao što se prije mislilo.

Trenutnačna Marsova atmosfera je vrlo rijetka. Mnogo godina pretpostavljalo se da je kao i na Zemlji većina ranog ugljičnog dioksida bila zatvorena u mineralima, zvanim karbonati. Međutim, unatoč korištenju mnogih orbitalnih instrumenata koji su tražili karbonate, pronađeno je vrlo malo karbonatnih naslaga. Danas se smatra da je sunčev vjetar uklonio velik dio ugljičnog dioksida u marsovskom zraku. Istraživači su otkrili postupak u dva koraka koji plin šalje u svemir. Ultraljubičasto svjetlo Sunca moglo bi udariti u molekulu ugljičnog dioksida, razbiti je u ugljični monoksid i kisik. Drugi foton ultraljubičastog svjetla mogao bi naknadno razbiti ugljični monoksid na kisik i ugljik koji bi dobio dovoljno energije za bijeg s planeta. U ovom bi procesu svjetlosni izotop ugljika (12C) najvjerojatnije napustio atmosferu. Stoga bi ugljični dioksid koji ostane u atmosferi bio obogaćen teškim izotopom (13C). Ova viša razina teškog izotopa ono je što je pronašao rover Curiosity na Marsu.

Atmosferska svojstva i procesi

Niski atmosferski tlak
Marsova atmosfera sastoji se uglavnom od ugljičnog dioksida i ima srednji površinski tlak od oko 600 paskala (Pa), mnogo niži od Zemljinog tlaka od 101.000 Pa. Jedan od učinaka ovoga je da Marsova atmosfera može puno brže reagirati na zadani unos energije od Zemljine atmosfere. Kao posljedica toga, Mars je podložan jakim toplinskim plimama koje nastaju Sunčevim grijanjem, a ne gravitacijskim utjecajem. Te plime mogu biti značajne, jer iznose do 10% ukupnog atmosferskog tlaka (obično oko 50 Pa). Zemljina atmosfera doživljava slične dnevne i poludnevne plime, ali njihov je učinak manje primjetan zbog Zemljine puno veće atmosferske mase.

Iako temperatura na Marsu može doseći iznad točke smrzavanja (0 °C, 273 K, 32 °F), tekuća voda je nestabilna na većem dijelu planeta, jer je atmosferski tlak ispod trojne točke vode i vodeni se led sublimira u vodenu paru. Iznimke su nizine, ponajviše u udarnom bazenu Hellas Planitia, najvećem takvom krateru na Marsu. Toliko je dubok da atmosferski tlak na dnu doseže 1155 Pa, što je iznad trojne točke, pa ako tamo temperatura prelazi 0 °C, ondje bi mogla postojati tekuća voda.

Vjetar

Površina Marsa ima vrlo nisku toplinsku inerciju, što znači da se brzo zagrijava kad je obasja Sunce. Tipične dnevne promjene temperature, udaljene od polarnih područja, kreću se oko 100 K. Na Zemlji se vjetrovi često razvijaju u područjima u kojima se toplinska inercija naglo mijenja, primjerice s mora na kopno. Na Marsu nema mora, ali postoje područja u kojima se toplinska inercija tla mijenja, što dovodi do jutarnjih i večernjih vjetrova sličnih morskim povjetarcima na Zemlji. Antaresov projekt Mars Small-Scale Weather (MSW) nedavno je identificirao neke manje slabosti u trenutnim globalnim klimatskim modelima (GCM) zbog primitivnijeg modeliranja tla. "Prijem topline na tlo i natrag prilično je važan na Marsu, pa sheme tla moraju biti prilično precizne." Te se slabosti ispravljaju i trebale bi dovesti do preciznijih budućih procjena, ali učiniti daljnje oslanjanje na starija predviđanja modelirane marsovske klime donekle problematičnim.

Na niskim geografskim širinama dominira Hadleyeva ćelija, koja je u osnovi jednaka procesu koji na Zemlji stvara pasate. Na višim geografskim širinama vremenom dominira niz područja visokog i niskog tlaka, koja se nazivaju baroklinički valovi tlaka. Mars je sušiji i hladniji od Zemlje, a posljedica toga je prašina koju podižu ti vjetrovi i zadržava se u atmosferi duže nego na Zemlji jer nema oborina koje bi je isprale (osim snijega CO2). Jednu takvu ciklonalnu oluju nedavno je snimio svemirski teleskop Hubble (slika dolje).

Jedna od glavnih razlika između Marsove i Zemljine Hadleyeve ćelije je njihova brzina koja se mjeri na vremenskom mjerilu prevrtanja. Vremenski okvir prevrtanja na Marsu je oko 100 marsovskih dana dok je na Zemlji više od godinu dana.

Pješčane oluje

Kad je sonda Mariner 9 stigla na Mars 1971. godine, znanstvenici su očekivali vidjeti nove slike površinskih detalja. Umjesto toga, vidjeli su pješčanu oluju širom planeta sa samo ogromnim vulkanom Olympus Mons koji se pokazivao iznad magle. Oluja je trajala mjesec dana, a pojava koju su znanstvenici od tada saznali prilično je česta na Marsu. Koristeći podatke s Marinera 9, James B. Pollack i sur. su predložili mehanizam za pješčane oluje na Marsu 1973.

Kao što je opazila svemirska letjelica Viking s površine, "tijekom globalne olujne prašine raspon dnevnih temperatura naglo se suzio, s 50 °C na oko 10 °C, a brzine vjetra znatno su porasle - doista, u roku od samo sat vremena dolaska oluje povećali su se na 17 m/s (61 km/h), s udarima do 26 m/s (94 km/h). Ipak, nije primijećen stvarni transport materijala ni na jednom mjestu, već postupno posvjetljivanje i gubitak kontrasta površinskog materijala dok se na njega taložila prašina." 26. lipnja 2001. svemirski teleskop Hubble primijetio je prašinu koja se nalazila u bazenu Hellas na Marsu (slika desno). Dan kasnije oluja je "eksplodirala" i postala globalni događaj. Orbitalna mjerenja pokazala su da je ova pješčana oluja smanjila prosječnu temperaturu površine i povisila temperaturu atmosfere Marsa za 30 K. Niska gustoća marsovske atmosfere znači da vjetrovi od 18 do 22 m/s (65 do 79 km/h) potrebni su za podizanje prašine s površine, ali budući da je Mars toliko suh, prašina može ostati u atmosferi daleko duže nego na Zemlji, gdje je kiša uskoro ispire. Godišnje doba koje slijedi nakon oluje prašine imalo je dnevne temperature 4 K ispod prosjeka. To se pripisuje globalnom pokrivanju prašine svijetlih boja koja se taložila iz prašine, privremeno povećavajući albedo Marsa.

Sredinom 2007. oluja prašine širom planeta predstavljala je ozbiljnu prijetnju za rovere Spirit i Opportunity smanjivanjem količine energije koju pružaju solarni paneli i nužno zaustavljanje većine znanstvenih pokusa dok se oluja ne razbistri. Nakon oluje, roverima je znatno smanjena snaga zbog taloženja prašine na solarnim ćelijama.

Pješčane oluje su najčešće tijekom perihela, kada planet prima 40 posto više sunčeve svjetlosti nego tijekom afela. Tijekom afela u atmosferi se stvaraju ledeni oblaci koji djeluju u interakciji s česticama prašine i utječu na temperaturu planeta.

Velika pojačana pješčana oluja započela je krajem svibnja 2018. i trajala je sredinom lipnja. Do 10. lipnja 2018., kako je primijećeno na mjestu rovera Opportunity, oluja je bila jača od pješčane oluje iz 2007. godine koju je pretrpio Opportunity. NASA je 20. lipnja 2018. izvijestila da je oluja prašine narasla da u potpunosti pokrije čitav planet.

Promatranja od 1950-ih pokazala su da se globalne pješčane oluje pojavljuju otprilike svaku treću godinu.

Pješčane oluje doprinose gubitku vode na Marsu. Istraživanje oluja s Mars Reconnaissance Orbitera sugeriralo je da je 10 posto gubitka vode s Marsa možda uzrokovano pješčanim olujama. Instrumenti na letjelici Mars Reconnaissance Orbiter otkrili su promatranu vodenu paru na vrlo velikim visinama tijekom globalnih oluja. Ultraljubičasta Sunčeva svjetlost tada vodu može rastaviti na vodik i kisik. Vodik iz molekule vode tada bježi u svemir.

Atmosferski elektricitet
Smatra se da oluja s Marsovom prašinom može dovesti do atmosferskih električnih pojava. Poznato je da se zrna prašine električno nabijaju prilikom sudara sa zemljom ili drugim zrnima. Teoretske, proračunske i eksperimentalne analize prašnjavih protoka u laboratoriju i pješčanih vragova na Zemlji ukazuju da je samoinducirana električna energija, uključujući munje, česta pojava u turbulentnim tokovima opterećenim prašinom. Na Marsu bi se ova tendencija složila s niskim tlakom atmosfere, koji bi se pretvorio u puno niža električna polja potrebna za razgradnju. Kao rezultat toga, aerodinamično razdvajanje prašine i na mezo- i na makro-skali može lako dovesti do dovoljno velikog odvajanja naboja da proizvede lokalno električno pražnjenje u oblacima prašine iznad zemlje.

Unatoč tome, za razliku od ostalih planeta u Sunčevom sustavu, na površini Marsa ne postoje mjerenja na licu mjesta koja bi dokazala ove hipoteze. Prvi pokušaj rasvjetljavanja tih nepoznanica pokušao je sletač Schiaparelli EDM iz misije ExoMars u 2016. godini, koji je uključivao relevantni ugrađeni hardver za mjerenje električnih naboja prašine i atmosferskih električnih polja na Marsu. Međutim, sletač je zakazao tijekom automatiziranog slijetanja 19. listopada 2016. i srušio se na površinu Marsa.

Saltacija
Proces geološke saltacije vrlo je važan na Marsu kao mehanizam za dodavanje čestica u atmosferu. Saltacija čestica pijeska primijećeno je na roveru MER Spirit. Teorija i promatranja iz stvarnog svijeta nisu se međusobno slagali, klasičnoj teoriji nedostaje do polovice čestica soli u stvarnom svijetu. Model koji se usko slaže s opažanjima iz stvarnog svijeta sugerira da čestice koje saltiraju stvaraju električno polje koje povećava učinak saltacije. Marsova zrna saltiraju u 100 puta višim i duljim putanjama i dosežu 5–10 puta veće brzine od zemaljskih zrna.

Periodični sjeverni prstenasti oblak

Veliki oblak u obliku krafne pojavljuje se u sjevernom polarnom području Marsa otprilike u isto vrijeme svake marsovske godine i približno iste veličine. Nastaje ujutro i raspršuje se do Marsovskog popodneva. Vanjski promjer oblaka je otprilike 1,600 km, a unutarnja rupa ili oko je 320 km široka. Smatra se da je oblak sastavljen od vodenog leda pa je bijele boje, za razliku od češćih oluja s prašinom.

Izgleda kao ciklonalna oluja, slična uraganu, ali se ne okreće. Oblak se pojavljuje tijekom sjevernog ljeta i na velikoj geografskoj širini. Nagađa se da su to zbog jedinstvenih klimatskih uvjeta u blizini sjevernog pola. Oluje slične cikloni prvi su put otkrivene tijekom programa Viking, ali sjeverni prstenasti oblak gotovo je tri puta veći. Oblak su također otkrile razne sonde i teleskopi, uključujući Hubble i Mars Global Surveyor.

Ostali događaji koji se ponavljaju su pješčane oluje i prašnjavi vragovi.

Prisustnost metana

Metan (CH4) je kemijski nestabilan u trenutnoj oksidacijskoj atmosferi Marsa. Brzo bi se raspao zbog ultraljubičastog zračenja Sunca i kemijskih reakcija s drugim plinovima. Stoga trajna prisutnost metana u atmosferi može značiti postojanje izvora za kontinuirano dopunjavanje plina.

Tragove količine metana, na razini od nekoliko dijelova na milijardu (ppb), prvi je put izvijestio u atmosferi Marsa tim iz "NASA-inog centra za svemirske letove Goddard" 2003. Izmjerene su velike razlike u zastupljenosti između promatranja provedenih 2003. i 2006. godine, koja sugeriraju da je metan lokalno koncentriran i vjerojatno sezonski. NASA je 2014. izvijestila da je rover Curiosity krajem 2013. i početkom 2014. otkrio deseterostruko povećanje ('skok') metana u atmosferi oko sebe. Četiri mjerenja provedena tijekom dva mjeseca u ovom su razdoblju u prosjeku iznosila 7,2 ppb, što znači da Mars epizodno proizvodi ili oslobađa metan iz nepoznatog izvora. Prije i poslije toga očitanja su bila u prosjeku oko desetine te razine. Dana 7 U lipnju 2018. NASA je najavila cikličke sezonske promjene u pozadinskoj razini atmosferskog metana.

Glavni kandidati za podrijetlo Marsovog metana uključuju ne-biološke procese kao što su reakcije vode i stijenja, radiolizu vode i formiranje pirita, a svi proizvode H2 koji se zatim može stvarati metan i druge ugljikovodike putem Fischer-Tropschovog postupka s CO i CO2. Također se pokazalo da bi se metan mogao proizvoditi postupkom koji uključuje vodu, ugljični dioksid i mineral olivin, za koji se zna da je uobičajen na Marsu.

Živi mikroorganizmi, poput metanogena, drugi su mogući izvor, ali na Marsu nisu pronađeni dokazi o prisutnosti takvih organizama. (Vidi: Život na Marsu#Metan)

Razlozi za sublimaciju ugljičnog dioksida
Slike Mars Reconnaissance Orbiter sugeriraju da se javlja neobičan efekt erozije zasnovan na jedinstvenoj klimi Marsa. Proljetno zagrijavanje u određenim područjima dovodi do sublimacije i strujanja leda CO2, stvarajući vrlo neobične obrasce erozije zvane "paučni kanali". Prozirni led CO2 stvara se tijekom zime i dok proljetno sunčevo svjetlo zagrijava površinu, CO2 isparava u plin koji struji uzbrdo ispod prozirnog leda CO2. Slabe točke u tom ledu propuštaju CO2 gejzire.

Planine

Na Marsovske oluje značajno utječu veliki planinski lanci. Pojedine planine poput rekordnog Olympusa Monsa (26 km) može utjecati na lokalno vrijeme, ali veći vremenski učinci posljedica su veće kolekcije vulkana u regiji Tharsis.

Jedinstveni ponovljeni vremenski fenomen koji uključuje planine je spiralni oblak prašine koji se stvara nad Arsia Monsom. Spiralni oblak prašine nad Arsia Monsom može se uzdizati od 15 to 30 km iznad vulkana. Oblaci su prisutni oko Arsia Mons tijekom Marsovske godine, a vrhunac dosežu krajem ljeta.

Oblaci koji okružuju planine pokazuju sezonsku varijabilnost. Oblaci na Olympus Monsu i Ascreaus Monsu pojavljuju se na sjevernoj hemisferi u proljeće i ljeto, dosežući ukupnu maksimalnu površinu od približno 900 000 km2 i 1.000.000 km2 u kasno proljeće. Oblaci oko Alba Patere i Pavonis Monsa pokazuju dodatni, manji vrh krajem ljeta. Zimi je primijećeno vrlo malo oblaka. Predviđanja iz Marsovog općeg cirkulacijskog modela sukladna su tim opažanjima.

Polarne kape

Mars ima ledene kape na sjevernom i južnom polu, koje se uglavnom sastoje od vodenog leda; međutim, na njihovim je površinama prisutan smrznuti ugljični dioksid (suhi led). Suhi se led nakuplja u sjevernom polarnom području (Planum Boreum) samo zimi, ljeti se potpuno sublimira, dok južni polarni kraj dodatno ima trajni pokrivač suhog leda do osam metara debelog. Ova je razlika posljedica većeg uzvišenja južnog pola.

Toliko se atmosfere može kondenzirati na zimskom polu da atmosferski tlak može varirati i do trećine svoje srednje vrijednosti. Ova kondenzacija i isparavanje uzrokovat će promjenu udjela nekondenzirajućih plinova u atmosferi. Ekscentričnost Marsove orbite utječe na ovaj ciklus, kao i na druge čimbenike. U proljeće i jesen vjetar je zbog procesa sublimacije ugljičnog dioksida toliko jak da može biti uzrok gore spomenutih globalnih oluja prašine.

Sjeverna polarna kapa ima promjer otprilike 1.000 km tijekom sjevernog ljeta, i sadrži oko 1,6 milijuna kubnih kilometara leda, što bi, ako se ravnomjerno raširi po kapi, iznosilo 2 km debljine. (To se uspoređuje s volumenom Grenlandskog ledenog pokrova od 2,85 milijuna kubnih kilometara.). Južna polarna kapa ima promjer 350 km i maksimalne debljine 3 km. Obje polarne kape posjeduju spiralna korita, za koja se u početku mislilo da nastaju kao rezultat diferencijalnog solarnog zagrijavanja, zajedno sa sublimacijom leda i kondenzacijom vodene pare. Nedavna analiza podataka dobivenih radarskim valovima iz SHARAD-a koji prodiru u led pokazala je da su spiralna korita nastala iz jedinstvene situacije u kojoj se katabatski vjetrovi (noćnici) velike gustoće spuštaju s visina kako bi transportirali led i stvorili velike oblike valnih duljina. Spiralni oblik dolazi od Coriolisovog efekta koji forsira vjetrove, slično kao što vjetrovi na zemlji spiralno tvore uragan. Korita nisu nastala istodobno ni s jednom ledenom kapom, već su počela nastajati između 2.4 prije milijun i 500 000 godina, nakon što je postojalo tri četvrtine ledene kape. To sugerira da je klimatski pomak omogućio njihov početak. Obje se polarne kape smanjuju i ponovno rastu slijedeći temperaturna kolebanja Marsovskih godišnjih doba; postoje i dugoročniji trendovi koji se bolje razumiju u modernoj eri.

Tijekom proljeća na južnoj polutki, Sunčevo grijanje naslaga suhog leda na južnom polu vodi na mjestima na nakupljanje stlačenog plina CO2 ispod površine poluprozirnog leda, zagrijana do apsorpcije zračenja od tamnijeg supstrata. Nakon postizanja potrebnog tlaka, plin puca kroz led u perjanicama sličnim gejzirima. Iako erupcije nisu izravno promatrane, oni ostavljaju dokaze u obliku "tamnih dina" i svjetlijih lepeza na vrhu leda, predstavljajući pijesak i prašinu koje su erupcije nosile uvis, i uzorak utora poput pauka stvorenih ispod leda istisnim plinom. (vidi Gejziri na Marsu) Smatra se da se erupcije plinovitog dušika koje je Voyager 2 primijetio na Tritonu događaju sličnim mehanizmom.

Obje se polarne kape trenutno akumuliraju, što potvrđuje predviđane Milankovićeve cikluse u vremenskim okvirima od ~400.000 i ~4.000.000 godina. Sondiranja instrumenta SHARAD na Mars Reconnaissance Orbiteru ukazuju na ukupni rast ograničenja od ~0,24 km3/godišnje. Od toga 92%, odnosno ~0,86 mm/godina, ide prema sjeveru, dok Marsova Hadleyeva ćelija djeluje kao nelinearna pumpa hlapljivih sastojaka prema sjeveru.

Sunčev vjetar
Mars je veći dio svog magnetskog polja izgubio prije otprilike četiri milijarde godina. Kao rezultat, sunčev vjetar i kozmičko zračenje izravno reagiraju s Marsovom ionosferom. To atmosferu čini tanjom nego što bi inače bila djelovanjem sunčevog vjetra koji neprestano uklanja atome s vanjskog atmosferskog sloja. Većina povijesnih atmosferskih gubitaka na Marsu može se pratiti unatrag do ovog efekta sunčevog vjetra. Trenutna teorija postavlja slabljenje sunčevog vjetra, pa su današnji učinci uklanjanja atmosfere mnogo manji od onih u prošlosti kada je solarni vjetar bio jači.

Godišnja doba

Mars ima nagib osi od 25,2°. To znači da na Marsu postoje godišnja doba, baš kao i na Zemlji. Ekscentričnost Marsove orbite je 0,1, mnogo veća od sadašnje Zemljine orbitalne ekscentričnosti od oko 0,02. Velika ekscentričnost uzrokuje da se osunčanost na Marsu mijenja dok planeta kruži oko Sunca. (Marsovska godina traje 687 dana, otprilike 2 zemaljske godine.) Kao i na Zemlji, Marsov nagib osi dominira godišnjim dobima, ali su zbog velike ekscentričnosti zime na južnoj polutki duge i hladne, dok su na sjeveru kratke i tople.

Sada se smatra da se led nakupio kad se nagib Marsove orbite vrlo razlikovao od onoga što je sada. (Os na kojoj se planet vrti je znatno "klimava", što znači da se njegov kut mijenja s vremenom.) Prije nekoliko milijuna godina, nagib Marsove osi bio je 45 stupnjeva umjesto sadašnjih 25 stupnjeva. Njegov nagib jako varira jer ga njegova dva malena mjeseca ne mogu stabilizirati poput Zemljinog Mjeseca.

Smatra se da mnoge značajke na Marsu, posebno u četverokutu Ismenius Lacus, sadrže velike količine leda. Najpopularniji model nastanka leda je klimatska promjena zbog velikih promjena nagiba rotacijske osi planeta. Ponekad je nagib bio veći i od 80 stupnjeva. Velike promjene u nagibu objašnjavaju mnoge značajke na Marsu bogate ledom.

Studije su pokazale da kada nagib Marsa dosegne 45 stupnjeva od svojih sadašnjih 25 stupnjeva, led više nije stabilan na polovima. Nadalje, pri ovom velikom nagibu zalihe krutog ugljičnog dioksida (suhi led) sublimiraju se, čime se povećava atmosferski tlak. Ovaj povećani tlak omogućuje zadržavanje više prašine u atmosferi. Vlaga u atmosferi padat će poput snijega ili kao led zaleđen na zrnima prašine. Izračuni sugeriraju da će se ovaj materijal koncentrirati na srednjim areografskim širinama. Opći cirkulacijski modeli Marsove atmosfere predviđaju nakupine ledom bogate prašine na istim područjima gdje se nalaze obilježja bogata ledom. Kad se nagib počne vraćati na niže vrijednosti, led se sublimira (izravno se pretvara u plin) i iza sebe ostavlja zaostatak prašine. Talog zaostajanja prekriva temeljni materijal, tako da sa svakim ciklusom visokih razina nagiba neki plašt bogat ledom ostaje iza. Imajte na umu da sloj plašta glatke površine vjerojatno predstavlja samo relativno noviji materijal. Ispod su slike slojeva u ovom glatkom plaštu koji se ponekad spušta s neba.

Precesija u poravnanju nagiba osi i ekscentričnosti orbite dovodi do globalnog zatopljenja i hlađenja ("velika" ljeta i zime) s razdobljem od 170 000 godina.

Poput Zemlje, i Marsov nagib osi prolazi kroz periodične promjene koje mogu dovesti do dugotrajnih promjena klime. Još jednom, učinak je izraženiji na Marsu, jer mu nedostaje stabilizirajući utjecaj velikog mjeseca. Kao rezultat, nagib osi se može promijeniti za čak 45°. Jacques Laskar, iz Francuskog nacionalnog centra za znanstvena istraživanja, tvrdi da se učinci tih povremenih klimatskih promjena mogu vidjeti u slojevitoj prirodi ledene kape na Marsovom sjevernom polu. Trenutna istraživanja sugeriraju da se Mars nalazi u toplom međuglacijalnom razdoblju koje je trajalo više od 100 000 godina.

Budući da je Mars Global Surveyor mogao promatrati Mars tijekom 4 marsovske godine, utvrđeno je da je marsovsko vrijeme slično iz godine u godinu. Sve razlike bile su izravno povezane s promjenama u sunčevoj energiji koja je dosegla Mars. Znanstvenici su čak mogli točno predvidjeti oluje prašine koje će se dogoditi tijekom slijetanja Beaglea 2. Otkriveno je da su regionalne oluje prašine usko povezane s mjestom dostupnosti prašine.

Dokazi za nedavne klimatske promjene

Tijekom posljednjih nekoliko marsovskih godina došlo je do regionalnih promjena oko južnog pola (Planum Australe). Godine 1999. Mars Global Surveyor fotografirao je jame u sloju smrznutog ugljičnog dioksida na Marsovom južnom polu. Zbog svog upečatljivog oblika i orijentacije ove su jame postale poznate kao obilježja švicarskog sira. 2001. godine letjelica je ponovno fotografirala iste jame i utvrdila da su narasle veće, povukavši se za oko 3 metra u jednoj marsovskoj godini. Te su značajke uzrokovane sublimacijom sloja suhog leda, čime se izlaže sloj inertnog vodenog leda. Novija zapažanja pokazuju da se led na Marsovom južnom polu nastavlja sublimirati. Jame u ledu i dalje rastu za oko 3 metra po marsovskoj godini. Michael Malin navodi da uvjeti na Marsu trenutno nisu pogodni za stvaranje novog leda. NASA-ino priopćenje za javnost ukazuje da su "klimatske promjene u tijeku" na Marsu. U sažetku zapažanja s kamere na Mars Global Surveyoru, istraživači su pretpostavili da je možda bilo suhog leda taloženog između misija Mariner 9 i Mars Global Surveyor. Na temelju trenutne stope gubitka, današnje naslage mogu nestati za stotinu godina.

Drugdje na planetu, područja s nižim areografskim širinama imaju više vodenog leda nego što bi trebali dati trenutni klimatski uvjeti. Mars Odyssey "nam daje naznake nedavnih globalnih klimatskih promjena na Marsu", rekao je Jeffrey Plaut, projektni znanstvenik za misiju u NASA-inom Laboratoriju za mlazni pogon, u ne-recenziranom objavljenom radu 2003. godine.

Polarne promjene
Colaprete i sur. su proveli simulacije s Marsovim modelom opće cirkulacije koji pokazuju da lokalna klima oko Marsovskog južnog pola trenutno može biti u nestabilnom razdoblju. Simulirana nestabilnost ukorijenjena je u areografiji regije, što autore navodi na pretpostavku da je sublimacija polarnog leda lokalni, a ne globalni fenomen. Istraživači su pokazali da su čak i uz konstantnu sunčevu osvjetljenost polovi mogli skakati između stanja taloženja ili gubitka leda. Okidač za promjenu stanja može biti povećano opterećenje prašinom u atmosferi ili promjena albeda zbog taloženja vodenog leda na polarnoj kapi. Ova je teorija donekle problematična zbog nedostatka odlaganja leda nakon globalne pješčane oluje 2001. godine. Drugo je pitanje što se točnost Marsovog općeg modela cirkulacije smanjuje kako razmjeri fenomena postaju sve lokalniji.

Tvrdilo se da su "uočene regionalne promjene u ledenom pokrivaču južnog polarnog pojasa gotovo sigurno posljedica regionalne klimatske tranzicije, a ne globalnog fenomena i očito nisu povezane s vanjskim prisiljavanjem". Pišući u znanstvenom časopisu Nature, glavni urednik vijesti Oliver Morton rekao je "Klimatski skeptici uhvatili su se zatopljenja ostalih solarnih tijela. Na Marsu se čini da se zagrijavanje svodi na prašinu koja otpuhuje i otkriva velike mrlje crnih bazaltnih stijena koje se zagrijavaju danju."

Klimatske zone

Zemaljske klimatske zone prvo je definirao Wladimir Köppen na temelju raspodjele vegetacijskih skupina. Klimatska klasifikacija nadalje se temelji na temperaturi, kišama i podijeljena na temelju razlika u sezonskoj raspodjeli temperature i oborina; a posebna skupina postoji za ekstrazonalnu klimu kao na velikim nadmorskim visinama. Mars nema ni vegetacije ni kiše, pa bi se svaka klasifikacija klime mogla temeljiti samo na temperaturi; daljnje usavršavanje sustava može se temeljiti na raspodjeli prašine, sadržaju vodene pare, pojavi snijega. Solarne klimatske zone također se lako mogu definirati za Mars.

Trenutne misije
2001 Mars Odyssey trenutno kruži oko Marsa i vrši globalna mjerenja atmosferske temperature pomoću TES instrumenta. Mars Reconnaissance Orbiter trenutno iz orbite uzima dnevna promatranja povezana s vremenom i klimom. Radiometar, jedan od njegovih instrumenata, specijaliziran je za rad na promatranju klime. MSL je pokrenut u studenom 2011., a na Mars je sletio 6. kolovoza 2012. Orbiteri MAVEN, Mangalyaan i TGO trenutno kruže oko Marsa i proučavaju njegovu atmosferu.

 Trenutno izvješće o vremenu na Marsu od strane rovera Curiosity
 Trenutno izvješće o vremenu na Marsu, sletač InSight

Vidi također

 Geologija Marsa
 Istraživanje Marsa
 Kolonizacija Marsa
 Voda na Marsu
 Život na Marsu
 Mars Climate Orbiter
 Mars MetNet, predložena meteorološka mreža na Marsu

Izvori

Daljnja literatura
  review article

Vanjske poveznice

 Vrijeme u krateru Gale s rovera Curiosity (REMS), (Arhiva)
 Vrijeme na ravnici Elysium s Insight Landera
 HRSC - Oblaci
 Studija Naturea objašnjava misterij ledenih kapa na Marsu.
 Mars bi mogao proći kroz veliko globalno zagrijavanje
 Izdanje Mars Global Surveyor MOC2-1151
 Globalno zatopljenje na Marsu?
 Slike topljenja ledene kape: Dokazi o nedavnim klimatskim promjenama na Marsu
 Članak iz National Geographica o problemu Marsovskog globalnog zagrijavanja
Mars
Stranice s nepregledanim prijevodima
Klimatologija

Marsova klima


ابن نُباتة السعدي هو الشاعر أبو نصر عبد العزيز بن عمر بن نباتة بن حميد بن نباتة بن الحجاج بن مطر السعدي التميمي، (من بني سعد من قبيلة بني تميم) ولد في بغداد عام 327هـ/941م، وبها نشأ، ودرس اللغة العربية على أيدي علماء بغداد في عصره حتى نبغ، وكان شاعراً محسناً مجيداً بارعاً جمع بين السبك وجودة المعنى، قال عنه أبو حيان:  وقال عنه ابن خلكان : . وانتشر شعره وطبع ديوانه، ذكره صاحب تاريخ بغداد، وصاحب وفـيات الأعيان، وصاحب مفتاح السعادة، كما ذكر أشعاره وأخباره التوحيدي والثعالبي فـي مؤلفاتهما. طرق معظم أغراض الشعر وموضوعاته ، وطغى على قصائده المدح ، وأغلب الظن أن أول مدائحه كانت فـي سيف الدولة الحمداني، فقد عدّ من خواص جلسائه وشعرائه.

من مؤلفاته وشعره
له (ديوان شعر) وأكثره في مختارات البارودي ويحتوي على أكثر من 297 قصيدة.

وهو قائل البيت المشهور:

ولقد طاف ابن نباتة في البلاد ومدح الخلفاء والأمراء وله في مدح الأمير سيف الدولة الحمداني قصائد لطيفة منها قوله:

ومعظم شعره جيد وله ديوان شعر كبير، وقال عنه الثعالبي: .

ومن شعره يصف فرس سيف الدولة الحمداني:

ومن بديع شعره:

ومن شعر التقوى والزهد قوله:

وفاته
توفي عبد العزيز ابن نباتة السعدي صباح يوم الأحد ثالث أيام عيد الفطر عام 405هـ/1014م، ودفن من بعد صلاة الظهر في مقبرة الخيزران ببغداد، ورثاه الشعراء والأدباء ومنهم مهيار الديلمي بقصيدة باكية مطلعها:

مصادر

مصادر

 ديوان ابن نباتة السعدي كاملا من بوابة الشعراء.

شعراء بغداديون
شعراء بالعربية في القرن 10
مواليد 327 هـ
مواليد 941
وفيات 1014
وفيات 405 هـ
مدفونون في مقبرة الخيزران
بنو تميم

ابن نباتة السعدي


Chesapeake Beach ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Chesapeake Beach (Maryland)
 Chesapeake Beach (Virginia)

Chesapeake Beach


Penza (, ) is the largest city and administrative center of Penza Oblast, Russia. It is located on the Sura River,  southeast of Moscow. As of the 2010 Census, Penza had a population of 517,311, making it the 36th-largest city in Russia.

Etymology
The city name is a hydronym and means in  () from pen 'end of (genitive)' and sa(ra) 'swampy river'.

Geography

Urban layout

This central quarter occupies the territory on which the wooden fortress Penza was once located, therefore it is sometimes called the Serf. The architectural concept of the old fortress, erected on the eastern slope of the mountain above the river, predetermined the direction of the first streets. The direction and location of the first streets were set by the passage towers of the fortress and the orientation of its walls. This is how the first six streets of the city were formed. Subsequently, the names were fixed to them: Governor's, Lekarskaya, Moscow, Nikolskaya, Sadovaya and Teatralnaya.

An important element of the urban development of the city is that the square of the fortress created a network of streets converging at right angles. Initially, there was no proper harmony in them. Often the difficult terrain of the area forced the direction and width of the road to change. Here and there, spontaneous development took shape. Nevertheless, the urban planning matrix was created and predetermined the development of the city for several centuries. During the reign of Empress Catherine the Great, the first general plan of Penza was drawn up, it was approved on October 6, 1785. The city was rebuilt anew in accordance with the rectilinear structure of St. Petersburg. The plan of the city, in its central part practically did not change, as it fully complied with the new norms of Russian urban planning. The mutually perpendicular orientation of the streets and the accompanying division of the urban environment into standard quarters was the original and distinctive feature of Penza. Perhaps Penza owes this to its first builders, who are well acquainted with the European urban planning trends of the 17th century - the German Joseph von Sommer (Lieutenant Colonel of the Moscow Service Osip Zumerovsky) and the Polish nobleman Yuri Kotransky. At the end of the next 18th century, in the process of implementing Catherine's master plan for Penza, only some sections of the old streets were straightened, the standard width of the roadway and sidewalks was set. The redevelopment of the city was preceded by the resettlement of the serving suburban population from the center to suburban villages and wastelands. Newly carved quarters of the Upland part of the city, more comfortable for living, were inhabited by the nobility and eminent merchants.
Initially, the fortress was not only a defense complex, but also the administrative center of a vast region. On that place the governor, archives, treasury, prison, arsenal and other instruments of the regional statehood were settled. In the fortress there was the main cathedral of the region – Spassky and the main square of the city – Cathedral. In accordance with the General Plan of 1785, the dilapidated fortress, trading rows and philistine buildings adjacent to its walls were dismantled. As a result of clearing, the posadskaya Nikolskaya church came out of the environment of spontaneous buildings and acquired a harmonious look, becoming a true decoration of the city.

For several years, on the territory of the central quarter and adjacent streets, state-owned stone buildings were complexly erected: the bishop's courtyard, the governor's residence, the assembly of the nobility and two buildings of public places (7.1 and 7.4).) By the beginning of the 20th century, private residential There are no buildings left in the Fortress Quarter of the city. In the Fortress Quarter there is also a special administrative street of the city – the Line of Public Places, passing from Sadovaya to Moskovskaya, bypassing the Spassky Cathedral. It has never had and still does not have residential buildings. the eastern earthen rampart of the old Penza fortress The ancient defensive rampart runs along the western side of Kirov Street (on this section, Kirov Street was formerly called Teatralnaya Street).

The Cathedral was destroyed by the Communists in 1934, and rebuilt between 2010 and 2022.

History

Penza was founded as a Russian frontier fortress-city, and to this day, remnants of the Lomovskaya sentry line built in 1640 have been preserved at the western edge of the city, and remains of earth ramparts dating from the mid-16th century are preserved in the city center. Until 1663, Penza was a wooden stockade with only a small settlement. In May 1663, the architect Yuri Kontransky arrived in Penza on the Tsar's orders to direct the construction of a fortress city, as part of a wider fortress building program to protect Russia from attacks by Crimean Tatars.   The initial construction consisted of a wooden Kremlin, a village, and quarters for the nobility, small tradesmen, and merchants. The Muscovite government placed the Cossacks here, who constructed a fortress and called it "Cherkassy Ostroh", from which the regional city of Penza has developed, thanks to the arrival of new settlers, particularly Russians. The Cossack roots of the city and its first settlers are now remembered in the names of Cherkasskaya street, along with the "Cherkassy" historical district.

In 1774, the insurgent army led by Yemelyan Pugachev occupied Penza after the citizens of the city welcomed the rebellious Cossacks. The first stone houses started to appear after 1801, and by 1809 Penza's population had grown to more than 13,000 people.

In 1918, Vladimir Lenin sent a telegram to communists in the Penza area, complaining about the "insurrection of five kulak districts". He urged the public hanging of 100 "landlords, richmen, bloodsuckers", grain seizure, and hostage-liberation. This telegram has been used in several historical works on the period and on Lenin. During the Russian Civil War, the Czechoslovak Legions launched an anti-Bolshevik uprising in Penza.

During the Soviet period, the city developed as a regional industrial center. The Ural mainframe was made here between 1959 and 1964.

Administrative and municipal status
Penza is the administrative center of the oblast. Within the framework of administrative divisions, it is incorporated as the city of oblast significance of Penza—an administrative unit with a status equal to that of the districts. As a municipal division, the city of oblast significance of Penza is incorporated as Penza Urban Okrug.

Transportation
Penza is a major railway junction and lies on the M5 highway linking Moscow and Chelyabinsk. Penza Airport serves domestic flights. Local public transport includes buses, trolleybuses and marshrutkas (routed taxis).

Education and culture

Currently, the city of Penza is seen as a regional center for higher education. It has six universities (the Penza State University, the Pedagogic University, the Academy of Agriculture, the Technology Institute, the University of Architecture and Construction, and the Artillery and Engineering Institute), 13 colleges and 77 public schools. Penza's largest repertoire theatre  is Penza Oblast Drama Theater named after A. V. Lunacharsky.  Another prominent and unique theater is the Theater of Doctor Dapertutto, founded by Natalia Kugel and located in the former home of Russian theater director Vsevolod Meyerhold. Besides this, Penza is home to four museums, and three art galleries including The Museum of One Painting named after G. V. Myasnikov.

Facilities of higher education include:
Penza State University
Penza State Pedagogical University (unified with Penza State University in 2012)
Penza State University of Architecture and Construction
Penza Artillery Engineering Institute
Penza State Technological Academy
Penza State Agricultural University
Penza branch of the Moscow's Institute of Economics, Management and Law
Penza branch of the Russian State University of Innovative Technologies and Entrepreneurship

Climate
Penza has a humid continental climate (Köppen climate classification Dfb) with long, cold winters and warm summers. Due to the vast landmass, the summer is much warmer than its 53°N latitude would suggest. The same factors also result in very cold winters by upper mid-latitude European standards. A heat wave in the months of June, July, and August 2010, raised temperatures from previous norms often by  in Penza. Some of the higher fluctuations in temperatures were recorded with seven straight days of temperatures  and higher compared to the previous year where the higher temperatures for the same period were, on average,  lower.

Sports
Penza first hosted the Russian Sidecarcross Grand Prix in 2009, and did so again in 2010, on August 15.

Dizel Penza is Penza's professional hockey team, playing in the VHL.  Dizelist Penza is a junior club playing in the NMHL.

The city football team FC Zenit Penza was established in 1918 but now plays in the Russian Second League. Penza has also a professional rugby union club, Lokomotiv Penza, from Russia's Rugby Championship.

Honors
A minor planet, 3189 Penza, discovered by Soviet astronomer Nikolai Chernykh in 1978, is named after the city.

People

Twin towns – sister cities

Penza is twinned with:
 Békéscsaba, Hungary (1970)
 Busan, South Korea (2007)
 Lanzhou, China
 Ramat Gan, Israel (2007)
 Mogilev, Belarus (2008)

See also
Center of Theatrical Arts «House of Meyerhold»
Penza Planetarium
List of largest cuckoo clocks
Messi (cougar)

Sources

References

Notes

Sources

External links
Official website of Penza
"PenzaNews" news agency

Populated places established in 1663
1663 establishments in Russia
Penzensky Uyezd

Penza


Historier fra hele verden er en dansk julekalender for børn som blev vist på DR1 i 1962. Julekalenderen bestod af to dele, den første del var en kortfilm på ca. 4 minutter, som passede med dagens låge i den trykte julekalender, og den anden del var en film om børn og deres liv i forskellige fremmede lande.

Medvirkende
 Jørn Rose
 Klaus Scharling Nielsen
 Lone Hertz
 Inge Ketti
 Ebba Nørager

Eksterne henvisninger

Tv-julekalendere
Børneserier fra Danmark
Danske tv-serier fra 1960'erne
Børnenes U-landskalender

Historier fra hele verden


සිට්ඩ්ජෙහුටි හෙවත් සැටිබු (හෝ සැට්‍ඩ්ජෙහුටි; "තොත්ගේ දියණිය") යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඊජිප්තුවේ පසුකාලීන දාහත්වන රාජවං‍ශයේ විසූ කුමරියක් මෙන්ම රැජිනකි. ඇය සෙනඛ්ටෙන්රේ අහ්මෝස් පාරාවෝවරයාගේ සහ ටෙටිෂෙරි රැජිනගේ දියණියයි. ඇය සිය සොහොයුරා වූ සෙකෙනෙන්රේ ටාඕගේ භාර්යාව ද විය. එසේම ඇය අහ්මෝස් කුමරියගේ මෑණියන් ද වේ.

දිවිය
සිට්ඩ්ජෙහුටි යනු සෙනඛ්ටෙන්රේ අහ්මෝස් පාරාවෝවරයාගේ දියණිය වූ අතර, ඇය සෙකෙනෙන්රේ ටාඕ පාරාවෝවරයාගේත්, ආහොටෙප් සහ අහ්මෝස් ඉන්හපි රැජිනියන්ගේත් සොයුරිය වූවා ය. ඇය ඇගේ (අර්ධ-) සොයුරා වූ සෙකෙනෙන්රේ-ටාඕ සමග විවාහ වූවා ය. ඔහුට දාව ඇයට අහ්මෝස් නැමැති දියණියක විය. ඇගේ මිනීපෙට්ටියේ සඳහන් වන්නේ ඇය ටෙටිෂෙරිගේ දියණියක බව ය. ඇගේ අනෙක් නාමය සැටිබු ලෙස දැක්වේ.

පදවි
සිට්ඩ්ජෙහුටිගේ පදවි නාම අතර, රජුගේ බිරිඳ, රජුගේ සොයුරිය සහ රජුගේ දියණිය වැනි නාමයන් හමු වේ. ඇය පිළිබඳ රැජිනියන්ගේ නිම්නයෙන් හමුවූ (QV47) ඇගේ දියණිය වූ අහ්මෝස්ගේ මමී වස්ත්‍රයෙහි ද සඳහන් වේ. අහ්මෝස් ද රජුගේ දියණිය සහ රජුගේ සොයුරිය යන නාමයන් උසුලා ඇත. මින් පැහැදිළි වන්නේ අහ්මෝස් යනු සෙකෙනෙන්රේ ටාඕ රජුගේ සහ සිට්ඩ්ජෙහුටිගේ දියණියක බවයි.

මරණය සහ භූමදානය
සිට්ඩ්ජෙහුටිගේ මමිය 1820දී සොයාගැනුණු අතර, ඒ සමග ඇගේ මිනීපෙට්ටිය, රන් වෙස්මුහුණ, හෘද ස්කැරබ් රුවක් සහ ඇගේ ලේලිය වූ අහ්මෝස්-නෙෆටාරි විසින් ප්‍රදානය කළ ලිනන් ද විය. ලිනන්වල මෙලෙසින් සටහන් කොට තිබේ:
දෙවියන්ගේ බිරිය, රජුගේ බිරිය සහ රජුගේ මව වූ අහ්මෝස් නෙෆටාරි, ඇය සදා දිනේවා! විසින් ප්‍රිය සිට්ඩ්ජෙහුටි වෙත ප්‍රදානය කෙරුණකි

සැට්ඩ්ජෙහුටිගේ මිනීපෙට්ටියේ පියන වර්තමානයේ මියුනිච්හි තබා ඇති අතර, ඇගේ අවමංගල වෙස්මුහුණ බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයේ (EA 29770) ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

 සැට්ඩ්ජෙහුටිගේ මමී වෙස්මුහුණ - බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරය.

ක්‍රි.පූ. 16වන සියවසේ කාන්තාවන්
ඊජිප්තුවේ දාහත්වන රාජවංශයේ අගබිසෝවරුන්
පුරාතන ඊජිප්තු මමී
පුරාතන ඊජිප්තු කුමරියන්

සිට්ඩ්ජෙහුටි


Raumpatrouille – Die phantastischen Abenteuer des Raumschiffes Orion (cu sensul de Patrula spațială - Aventurile fantastice ale navei spațiale Orion) este un serial de televiziune german științifico-fantastic. A apărut în 1966, în același an cu serialul american Star Trek: Seria originală. Raumpatrouill este primul și cel mai faimos serial TV german științifico-fantastic. A avut premiera la 17 septembrie 1966 la televiziunea germană (Das Erste).  Serialul alb-negru a devenit cu timpul un element de cult. În serial interpretează actorii Dietmar Schönherr, Eva Pflug, Wolfgang Völz, Claus Holm, Friedrich G. Beckhaus, Ursula Lillig, Charlotte Kerr și Franz Schafheitlin.

În 2003, a fost realizat un film cinematografic cu secvențe compilate din episoadele serialului, film denumit cu litere mici Raumpatrouille Orion -  Rücksturz ins Kino (cu sensul de Patrula spațială Orion - Înapoi în cinema). Cu litere mari, pe ecran, a avut același titlu ca serialul. Filmul a avut premiera la  24 iulie 2003.

Context
În serial, națiunile nu mai există și planeta Pământ este unită. Farfurii zburătoare, cum ar fi nava spațială Orion, sunt pilotate de oameni, în timp ce extratereștrii zboară cu vehicule asemănătoare avioanelor de luptă. Nava spațială titulară   Orion (în germană: Raumschiff Orion) este prezentată ca fiind un "crucișător spațial foarte rapid" (germană: Schneller Raumkreuzer), cea mai nouă navă spațială din flota umanității și cea mai rapidă navă spațială creată vreodată de oameni.

Serialul prezintă povestea comandantului Cliff Allister McLane (Dietmar Schönherr), un căpitan pământean și a echipajului său loial. El este comandantul navei Orion în războiul în curs de desfășurare împotriva unei rase extraterestre denumită Broaște (denumită Frogs în original în limba  germană). McLane este un sfidător de notorietate al superiorilor săi.

Distribuție
 Dietmar Schönherr - Commandant Cliff Allister McLane
 Eva Pflug - Lieutenant Tamara Jagellovsk
 Wolfgang Völz - Lieutenant Mario de Monti
 Claus Holm - Lieutenant Hasso Sigbjörnsen
 Friedrich G. Beckhaus - Lieutenant Atan Shubashi
 Ursula Lillig -  Lieutenant Helga Legrelle
 Benno Sterzenbach - Général Winston Woodrov Wamsler
 Friedrich Joloff - Colonel Hendryk Villa
 Hans Cossy - Mareșal Kublai-Krim
 Charlotte Kerr - General Lydia van Dyke
 Thomas Reiner - Ordonnance Michael Spring-Brauner
 Franz Schafheitlin - Sir Arthur
 Christiane Minazzoli - Elle

Episoade
Au fost realizate 7 episoade:

Note

Legături externe

  Starlight Casino
  AC1000 - Raumpatrouille fan group
  Raumpatrouille Orion Rücksturz ins Kino (the movie)
  Raumpatrouille quiz
 English subtitles for all the episodes
 English review of the series

Vezi și
Științifico-fantasticul în Germania
Cronologia științifico-fantasticului
Listă de seriale științifico-fantastice

Seriale de televiziune științifico-fantastice
Seriale de televiziune din 1966
Seriale germane
1966 în științifico-fantastic

Raumpatrouille Orion


Grete Ellingsen (nascida a 20 de janeiro de 1976) é uma política norueguesa do Partido Conservador.

Foi Secretária de Estado no Ministério do Governo Local e Modernização de 2015 a 2017, servindo no governo de Solberg. Ela serviu também como vice-representante no Parlamento da Noruega por Nordland durante o mandato de 2009 – 2013, embora sem se reunir na sessão parlamentar. Ela também foi presidente de Sortland de 2011 a 2015.

Ela é formada como uma jurista.

Mulheres da Noruega na política
Pessoas vivas
Nascidos em 1976
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Grete Ellingsen


Le   est un test de compétence en japonais conçu pour mesurer objectivement les compétences pratiques de communication d'une personne pour communiquer et répondre à des informations dans un environnement professionnel en japonais. Contrairement au Japanese Language Proficiency Test (JLPT) qui se concentre davantage sur le japonais général, le BJT n'est pas conçu pour mesurer les connaissances en japonais ni les connaissances commerciales.Il est plutôt conçu pour mesurer la capacité de communication pratique d'une personne à utiliser et à répondre à des informations données, capacité à exprimer des pensées et des opinions, et en même temps de promouvoir des idées ou des projets auprès de personnes d'horizons et d'expertises différents.

Le BJT n'est pas seulement conçu pour mesurer les compétences de communication verbale d'une personne, mais aussi la capacité de comprendre et d'utiliser le japonais à l'aide de textes, de diagrammes, de photographies et de toute autre information disponible dans des e-mails ou des fax, etc. et en même temps pouvoir effectuer de manière appropriée des tâches et des charges de travail adaptées à un environnement commercial en langue japonaise.

Le BJT couvre l'ensemble des événements ou situations pouvant survenir dans un environnement professionnel en japonais.

Histoire
Le test a été proposé pour la première fois en 1996 et a été révisé en 2003. Il était à l'origine administré par l'Organisation japonaise du commerce extérieur ( JETRO ). En avril 2009, cependant, la supervision a été transférée à la Japan Kanji Aptitude Testing Public Interest Foundation : la même organisation qui administre le Kanji Kentei.

Le 18 août 2010, il a été annoncé que le test serait « interrompu à la fin de l'exercice en cours ». Cependant, le 25 novembre 2010, il a été annoncé que le test serait « relancé ».

Examen et notation
Le test de compétence en japonais des affaires est divisé en trois parties : compréhension orale, compréhension orale et écrite et compréhension écrite.

 Aperçu de l'examen comme indiqué sur le site officiel du BJT.

Le test est noté sur 800. Le score est ensuite classé sur une échelle de 6 niveaux : J5, J4, J3, J2, J1, J1+, J1+ étant le plus élevé et J5 le plus bas.

* Ligne directrice de niveau telle que décrite sur le site Web de BJT

Lieux de test
Depuis avril 2017, le BJT est désormais livré sous forme de test informatique via le système de livraison Pearson Vue, un changement radical par rapport aux tests papier standard de l'industrie.

Depuis 2018, le BJT est désormais disponible dans plus de 16 pays via le réseau de test Pearson Vue.

* Emplacements des centres de test disponibles sur le site Web de Pearson Vue

Notes et références

Liens externes

 https://web.archive.org/web/20110709170430/http://www.jetro.go.jp/en/bjt/ Le JETRO sur le BJT (pointe maintenant vers le lien suivant).
 https://web.archive.org/web/20081212115504/http://www.kentei.co.jp/bjt/ (japonais)
 http://www.kanken.or.jp/bjt/english/index.html (anglais)

Test de langue japonaise

Business Japanese Proficiency Test


Der Grubenholzkäfer (Hexarthrum exiguum, Syn.: Rhyncolus culinaris) ist ein Rüsselkäfer (Curculionidae) aus der Unterfamilie der Faulholzrüssler (Cossoninae), die in morschem Holz leben. Der Käfer gilt als sekundärer Holzschädling, dessen Larven vor allem in Bergwerken den Splintholzbereich von Konstruktionshölzern zerstören, die bereits von Pilzen befallen wurden.

Merkmale
Der Grubenholzkäfer ist ein rotbrauner und 2,8–3,4 mm langer, typischer Vertreter der Rüsselkäfer. Er besitzt die für die Familie charakteristische Kopfform mit einer rüsselförmigen Verlängerung. Der Rüssel ist beim Männchen kegelförmig und etwas länger als an der Basis breit. Beim Weibchen ist er 1,5 Mal so lang wie breit, schmäler und länger als beim Männchen und von rechteckiger Form. Der Rüssel ist fein punktiert, die Punkte längsrunzelig miteinander verbunden. Die Fühler sitzen seitlich am Rüssel und knicken annähernd rechtwinklig nach vorne ab. Die Augen stehen nicht aus dem Kopf hervor. Der glänzende Halsschild ist nicht oder nur undeutlich chagriniert, das heißt, er weist kein Narbenmuster auf. Die Flügeldecken haben parallele Ränder und besitzen wie bei allen Arten der Gattung kräftige Punktstreifen und Zähnchen an den Hinterrändern.

Der Aedeagus des Männchens ist länglich, rinnenartig und stark gekrümmt. Seine Spitze ist schräg abgeschnitten. Die oberen Seiten des Aedeagus sind in der Mitte ausgebuchtet; das einzige Merkmal, das den Grubenholzkäfer sicher vom mitunter sehr ähnlichen Hexarthrum capitulum unterscheidet. Letzterer hat einen Aedeagus mit geraden Oberseiten.

Vorkommen und Lebensweise
Der Grubenholzkäfer kommt in Süd- und Mitteleuropa vor, wird aber nach Norden schnell seltener und fehlt in Nordwestdeutschland bereits ganz. Seine Nahrung besteht aus Nadel- und Laubhölzern, die starker Feuchtigkeit und häufig bereits Pilzschäden ausgesetzt sind. In Italien wurde er in Rosskastanien und Europäischen Zürgelbäumen gefunden. Für den Holzschutz ist er von Bedeutung, weil seine Larven Fichtenstempel in Bergwerken, aber auch Bauholz in Gebäuden befallen können. Die Larven entwickeln sich besonders gut bei einer Temperatur von etwa 23 °C, die Art tritt das ganze Jahr über auf. In jüngster Zeit wurde ein Vorkommen in der Türkei beschrieben.

Gefährdung
Die Art gilt in der Roten Liste Deutschlands in der Kategorie "Gefährdung unbekannten Ausmaßes" geführt.

Literatur
 Heinz Freude, Karl Wilhelm Harde, Gustav Adolf Lohse: Die Käfer Mitteleuropas. Band 11: Curculionidae II. Spektrum Verlag, Heidelberg/Berlin 1999. ISBN 978-3-8274-0685-9.

Weblinks

 DHBV: Grubenholzkäfer (PDF; 161 kB)
 H. Huseyin Cebeci, Klaus Hellrig, Paul F. Whitehead: First Record of the Pit-Prop Beetle Hexarthrum exiguum (Coleoptera: Curculionidae) in Turkey. In: Florida Entomologist 94(3):404-406. 2011,

Einzelnachweise

Rüsselkäfer

Grubenholzkäfer


بلدية بيتانزوس ، هي إحدى بلديات مقاطعة لا كرونيا إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 12.575 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام

 دانييل رودريغيز
 ديفيد مارتينيز
 ريكاردو نونيز
 فرانسيسكو بويو

مراجع

بلديات قرجيطة

بيتانزوس


Edward Neville Isdell (født 8. juni 1943) er en nordirsk forretningsmand, der tidligere var bestyrelsesformand og administrerende direktør for The Coca-Cola Company.

Isdells familie flyttede til Zambia, da han var ti år gammel, og i 1966 blev han ansat i den lokale afdeling af The Coca-Cola Company. Herfra avancerede han, så han i 1972 blev leder af afdelingen i Johannesburg, firmaets største afdeling i Afrika. Han fik efterfølgende mere og mere betydningsfulde lederstillinger i Coca-Colas afdelinger i Australien, Filippinerne og Europa, inden han i 1998 blev bestyrelsesformand og administrerende direktør for afdelingen i Storbritannien. Han blev pensioneret som direktør i december 2001.

Neville Isdell har siden sin pensionering fungeret som international konsulent for Coca-Cola, og han har været involveret i en række internationale samarbejder, blandt andet det amerikansk-russiske forretningsråd.

Referencer

Erhvervsfolk fra Storbritannien

Neville Isdell


Heron Road (Ottawa Road #16) is a major road in Ottawa, Ontario, Canada. It runs from Walkley Road at an angle to the Rideau River, where it turns into Baseline Road. Heron is home to the Public Works and Government Services Canada headquarters, the Sir Leonard Tilley Building, the Canada Post headquarters, and the Edward Drake Building (at its junction with Riverside Drive). It is also home to St. Patrick's Intermediate High School and Herongate Mall.

Heron Road starts on the Heron Road Bridge which crosses the Rideau River, Rideau Canal, and part of Vincent Massey Park. From there, most of Heron Road is a four- to six-lane divided principal arterial, and often becomes a speed trap; the speed limit is  west of Bank Street and  east of Bank Street despite the overall lack of pedestrians and relatively free flow (especially west of Bronson Avenue).

Roads in Ottawa

Heron Road (Ottawa)


Neurachninae, podtribus trava u tribusu, Paniceae, dio potporodice Panicoideae. Postoje 3 priznata roda.

Rodovi
 Ancistrachne S. T. Blake (3 spp.)
 Neurachne R. Br. (8 spp.)
 Thyridolepis S. T. Blake (3 spp.)

Izvori

Paniceae

Neurachninae


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Hrvatsku

Bojan Đurković (Bjelovar, 17. listopada 1989.), hrvatski športski strijelac. Državni rekorder u pojedinačno 300m trostav, ekipni 50 m trostav, pojedinačni i ekipni u ležeći 50 m te bivši rekorder u pojedinačno 50 m trostav.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 2012. U disciplini MK puška 50 metara (60 hitaca, ležeći) osvojio je 7. mjesto, u zračnoj pušci na 10 metara bio je 36., a u disciplini MK puška 50 metara (3 x 40 hitaca) osvojio je 35. mjesto.

Na Mediteranskim igrama 2013. osvojio je brončanu medalju u disciplini MK puška 50 metara (60 hitaca, ležeći).

Bio je član kluba Končara Zagreba 1786.Trenutno je član kluba SD Bjelovar 1874 iz kojeg je i potekao.

Izvori

Hrvatski športski strijelci

Bojan Đurković


Spijkenisse-Centre (en néerlandais Spijkenisse Centrum) est une station, de la section commune à la ligne C et la ligne D du métro de Rotterdam. Elle est située sur la Ruwaard van Puttenweg sur le territoire de la commune Spijkenisse, limitrophe, au sud-ouest, de Rotterdam au Pays-Bas.

Mise en service en 1985, elle est desservie, depuis 2009, par les rames de la ligne C et la ligne D du métro.

Situation sur le réseau

Établie en aérien, la station Spijkenisse-Centre, de la section commune à la ligne C et la ligne D, est établie : entre la station Zalmplaat, en direction : du terminus de la ligne C De Terp et du terminus de la ligne D Rotterdam-Centrale ; et la station Heemraadlaan, en direction du terminus sud-ouest des lignes C et D De Akkers, terminus  .

Elle comporte deux voies encadrées par deux quais latéraux.

Histoire
La station Spijkenisse-Centre est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la section de Zalmplaat au nouveau terminus De Akkers sur la commune Spijkenisse.

En décembre 2009, lors de la réorganisation des lignes, elle devient une station de passage de la section commune à la ligne C et la ligne D du métro.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
La station située en aérien dispose d'un accès au niveau du sol, sous le viaduc. Elle est équipée, notamment, d'automates pour l'achat ou la recharge de titres de transport et d'un ascenseur pour l'accessibilité des personnes à la mobilité réduite.

Desserte
Spijkenisse-Centre, est desservie par les rames de la ligne C, en provenance ou à destination des terminus De Terp et De Akkers et les rames de la ligne D en provenance ou à destination des terminus Rotterdam-Centrale et De Akkers.

Intermodalité
La station est desservie par les bus de la ligne B8. Elle dispose d'un parking P+R pour les véhicules.

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Rotterdam
 Ligne C du métro de Rotterdam
 Ligne D du métro de Rotterdam
 Liste des stations du métro de Rotterdam
 Tramway de Rotterdam
 RET (entreprise)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne C du métro de Rotterdam
Station de la ligne D du métro de Rotterdam
Station de métro mise en service en 1985

Spijkenisse-Centre (métro de Rotterdam)


El orca C113 es un automóvil superdepotivo que salió a la venta en 2005 creado por la compañía suiza Orca Engineering . Es el primer vehículo desarrollado por esta marca y solo se hicieron unas cien unidades. Este proyecto duró 15 años.

Características
El Orca  C113 pesa 850 kilogramos, tiene un motor de audi S6 con 8 cilindros en V, 40 válvulas y 4.2 litros.  Tiene una caja de cambios semiautomática de 7 velocidades y tracción posterior.  Llega a los 100 kilómetros por hora en 2,9 segundos y una velocidad máxima de 360 km/h. Los neumáticos de este vehículo son en Yokohama 245/35 R18 los delanteros y 285/30 R18 los traseros. Tiene 650 caballos de fuerza a 5400 rpm. Tiene discos de freno de carbono eln las cuatro ruedas.

Véase también
Pagani zonda
Porsche Carrera GT
Ferrari Enzo
Bugatti veyron

Referencias

Enlaces externos
http://www.motorpasion.com/prototipos/orca-c113-un-superdeportivo-de-lichtenstein
https://web.archive.org/web/20120823093942/http://www.super-autos.net/o/orca-c113.html

Automóviles deportivos

Orca C113


Neukirchen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Ostholstein iline bağlı bölge. 28,5 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 1145 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Jürgen Lübbe tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-oldenburg-land.de

Ostholstein iline bağlı yerleşim birimleri

Neukirchen


Ioana Ciolacu (născută Ioana Ciolacu Miron, 21 noiembrie 1982) este un designer de modă român. Ea este cunoscută pentru primirea premiului Designer for Tomorrow de la Stella McCartney și pentru înființarea propriului brand Ioana Ciolacu.

Viața timpurie
Ciolacu s-a născut în Iași, România. Este singură la părinți, tatăl ei fiind arhitect. În copilărie, Ioana Ciolacu și-a petrecut verile în Focșani și în satele românești. În 1992, s-a înscris la Școala Waldorf din Iasi, de unde și-a luat pasiunea pentru natură, o puternică etică și și-a dezvoltat gustul pentru artă. După absolvirea liceului, s-a înscris la Universitatea de Arhitectură și Urbanism Ion Mincu din București, unde s-a specializat în arhitectură. În timp ce era în anul 5 de studiu, ea a decis să-și schimbe cariera prin înscrierea la Sectia Moda a Universitatea Națională de Arte București, în timp ce continua să studieze arhitectura. A absolvit cel două universități, în 2010 ca arhitect și în 2011 ca designer de modă.

Cariera
În timp ce era în școală, Ioana a câștigat European Fashion Award Berlin. Imediat după absolvire, ea a început să lucreze ca asistent si peisagist  pentru Katja Perrey la Universitatea Națională de Arte. În această perioadă, Ciolacu, de asemenea, a dezvoltat prima ei linie de moda cu un mare succes local. În 2012, ea a primit un Bursa de studii a Rectorului la Universitatea de Arte din Londra, London College of Fashion și s-a mutat la Londra pentru a studia pentru o diplomă de masterat în Design vestimentar și Tehnologie - îmbrăcăminte pentru femei. În timp ce era în școală, ea a câștigat Designer for Tomorrow Award, patronat de Stella McCartney, urmat de un an de mentorat în care ea a fost antrenată de către designer în studiourile din Londra sau în culisele designerului la Paris. După ce a absolvit în 2013, ea s-a mutat la București pentru a deschide studioul personal. În vara anului 2014 a prezentat pentru prima dată o Colectia Primavara Vara 2015 la Mercedes Benz Fashion Week Berlin și în același an a arătat o colecție de două ori la târgul  Who's Next Paris și a început să-și vândă colecția pe Moda Operandi și Peek&Cloppenburg retaileri internaționali. În anul următor ea a participat  Who's Next Paris, pentru a treia oară și Ciff Copenhaga cu colectia Tomana Iarna 2015/2016 care a fost prezentat la Mercedes Benz Fashion Week Berlin. În 2015 Vogue.com  a introdus colectia Ioanei de Toamna Iarna 2015-2016 în lista lor ca fiind una de referință pentru sezon  în timp ce ea a lansat o linie de difuzie care promovează moda sustenabila prin reciclare și care încurajează artizanatul local.
În aprilie 2015, Ciolacu și-a deschis Magazin Online și a lansat-o SS15 video de campanie, numit Lure. Regizat Anton și Damian Groves și produs de Studioset, video câștigat mai multe premii printre care cele de la Miami Fashion Festival de Film .

Premii
Următoarele premii au recunoscut realizările Ioanei Ciolacu în modă:
 Nominated for Best Designer at the 2016 Elle Style Awards |
 Awarded Best Designer of the Year at the 2015 Beau Monde Awards
 Awarded Design Award by The One 10 Years of Inspiration
 Awarded Sponsorship Award by 2014 Who's Next The Future of Fashion |
 Nominated for Best Young Designer at 2013 Elle Style Awards
 Awarded Best Designer by 2013 Designer for Tomorrow Stella McCartney
 Awarded Best Young Designer 2nd Place 2010 European Fashion Awards |

Note

Legături externe
 Site-ul oficial
 Lure film de moda
 Romanialibera.ro
 Morgenpost.de
 Berliner-zeitung.de

Nașteri în 1982
Români în viață
Ieșeni
Designeri români
Absolvenți ai Universității de Arhitectură și Urbanism "Ion Mincu"

Ioana Ciolacu


Bernard Délicieux (c. 1260-1270 – 1320) foi um frade franciscano  que resistiu à Inquisição em Carcassonne e na região de Languedoc, no sul da França.

Franciscanos

Bernard Délicieux


Another Cinderella Story: Original Soundtrack es la banda sonora de la película Another Cinderella Story —La Nueva Cenicienta 2 en Latinoamérica y Una Cenicienta Moderna en España—, protagonizada por Selena Gomez y Drew Seeley. El soundtrack contiene 5 canciones interpretadas por Gomez (tres a dúo con Drew) —incluyendo «Tell Me Something I Don't Know» que fue agregada a su primer álbum de estudio—, seis interpretadas por Drew Seeley (tres a dúo con Selena y una junto a Marcus Paulk) y otras interpretadas por Tiffany Giardina, The Twins, Small Change, Lil' JJ, Chani, Jane Lynch y John Paesano. Hasta julio de 2013, vendió 129 000 copias en los Estados Unidos.

Lista de canciones

Referencias:

Posicionamiento en las listas

Referencias

Bandas sonoras de películas

Another Cinderella Story (banda sonora)


Ved et vindue i kunstnerens atelier er en tegning af C.W. Eckersberg, der nok er fra 1852 og nok viser kunstnerens to døtre.

Beskrivelse
Tegningen viser en vinduesniche fra Eckersbergs atelier på Charlottenborg med to stående piger og udsigt til Charlottenborgs facade mod Kongens Nytorv.
Der er tale om det nordøstlige vindue i risalitten.
I venstre side af nichen står en trappestige, i højre side en skammel med en malerkasse. Rummet er afbildet symmetrisk og vinduets skodder er fuldt opslåede i begge sider.
Et gardin falder ned fra oven og dækker de øverste vinduesruder, således at de tolv nederste vinduesruder er synlige.
Pigerne er tegnet rygvendte, begge iført lang kjole.
De står tæt ved siden af hinanden, og pigen til venstre hviler sin venstre fod på trappestigen således af hendes sål er synlig for beskueren.
Hendes underarme hviler på den høje vindueskarm.
Pigen til højre hviler sin højre albue og underarm på vindueskarmen, mens venstre arm hænger slapt ned over hendes venstre bagdel med håndfladen vendt mod beskueren.

Pigerne når op til en højde på linje med vinduets første sprosse, den højre pige lidt højere end den venstre.
Deres hår er sat op til en lille hårknude, med undtagelse af hår der falder som slangekrøller foran ørerne.
Derved ses pigerne blottede nakke.
Pigerne synes ikke at kigge ikke ud af vinduet, men derimod have deres blik rettet mod kammen.
Begge pige har lange ærmer.
Den venstre pige har et v-formet tøjstykke der dækker hendes skulder og øverste del af ryggen.
Kjolerne har talje, der særligt er udtalt for den venstre pige.
Skørterne falder i bløde lodrette folder.

Skygge fra gardinet ses på skodderne,
og skygge fra skamlens og trappestigens ben kaster en skygge, der er forenelig med lysindfald fra et af risalittens nordvestlige vinduer.

Bladmålet er 274 millimeter (højde) gange 231 millimeter (bredde), mens billedmålet er 244 x 201 millimeter.
Tegningen er udført med pen, gråt blæk, pensel, grå og brun lavering over blyant.
Med pensel og vandfarve er der lavet en ramme om tegningen.
Forsiden af papiret har nederst til højre påskriften 1852, mens der på bagsiden (verso) står "Eckersberg 1852" og auktionsnummeret: "224".

Der ses gennemgående streger på tegningen.

Analyse

Datering
Tegningen regnes for at være tegnet i 1852 og forestillende hans to døtre Julie (født 1831) og Emilie (født 1824).

Tegningen er dateret til 1852 på grundlag af en egenhændig påtegning med blyant nederst til højre. Der er dog tvivl om denne datering, da alle Eckersbergs børn var voksne på dette tidspunkt. Det har derfor været foreslået, at dateringen skulle være fra 1832. Den høje vindueskarm får dog de to personer til at se ud til at være mindre og yngre, end de i virkeligheden var. Endvidere er tegningen stilistisk typisk for Eckersbergs sene arbejder.

Til støtte for årstallet 1832 har det været påpeget, at billedet kan forestille Emilie Jensine Eckersberg født 1817 og Julie Wilhelmine Eckersberg født 1820.
Disse to døtre har altså været omkring 15 og 12 år i 1832.

Med dateringen 1852 bliver det en af Eckersberg seneste værker.
Til støtte for den sene datering skriver kunsthistorikeren Erik Fischer

Kommentarer og vurderinger
I en kommentar til billedet fandt Vibeke Vibolt Knudsen at billedets "elementer er harmonisk afbalanceret i forhold til hinanden"
og at dets egentlig indhold er rummet snarere end de to "anonyme" kvinder.
Hun fremdrager, at Eckersberg med baggrund i perspektivlæren skaber "en billedverden, hvor den indre, lovbundne harmoni, bestemt af naturens fornuft, kunne holde kaos på afstand."

Relation til andre værker

Der eksisterer andre tegninger fra Eckersbergs atelier.
Fra Anton Dorphs hånd stammer Interiør fra C.W. Eckersbergs atelier, en tegning med bly og tusch fra omkring 1848, der viser det nordlige hjørne.
Her ses to vinduer, et nordvestligt og det nordøstlige som også ses i Eckersbergs tegning. I Dorphs tegning er skodderne lukkede for det ene vindue, der ses i Eckersbergs tegning.
I Dorphs tegning ses også to stole på et lille podium, et hjørneskab, en skammel med malerkasse og et staffeli.
Skamlen ligner den, som man ser i Eckersbergs tegning.
Hjørneskabets placering er i overensstemmelse med placeringen angivet på et plan over Eckersberg bolig udarbejdet af hans søn Jens Juel Eckersberg omkring 1853.
Placeringen har været så hjørneskabet lige akkurat falder uden for Eckersbergs tegnings synsfelt.

I Martinus Rørbyes skitsebog finder man flere tegninger fra Charlottenborg, der viser interiøret med kunststuderende som maler og tegner.
Disse er skabt noget tidligere i 1825 eller 1826 og må vise det sydvestlige hjørne af Eckersbergs atelier.
I en af disse skitser ser man modellen kigge ud af atelieret sydligste vindue stående på et podium.
En skammel med malerkasse ses også i disse værker.

I 1845 tegnede Eckersberg Udsigt fra Kuppelsalen på Charlottenborg over Botanisk Have.
Ser man bort fra skyggerne er døråbningen til den franske altan i denne menneskeløse tegning tegnet næsten symmetrisk.
De åbne døre i tegningen er tegnet perspektivisk som vinduesskodderne og nichen i Ved et vindue i kunstnerens atelier.

Den stående rygvendte kvinde ses ikke sjældent som motiv i dansk billedkunst. For eksempel malede Eckerberg selv i 1841 En nøgen kvinde sætter sit hår foran et spejl.
Den rygvendte kvinde foran vindue går igen i for eksempel Anna Anchers Pigen i køkkenet fra 1883/1886 og Georg Achens Drømmevinduet i det gamle Liselund Slot fra 1903.
Fra Eckersbergs parisertid findes tillige en interiørtegning, der viser en kvinde og en pige siddende ved et vindue. Her er personerne dog ikke rygvendte.

Eckersbergs elev Ludvig August Smith skabte i 1853 et maleri, Interiør med mor og datter ved vindue, hvor flere elementer fra Eckersbergs værker går igen: To personer ved vinduesniche i færd med dagligdags gøremål, vindueskarm, vinduessprosser og udsigt til hustage.
Her er der dog vægt på den genremæssige skildring med personerne, en mor og hendes barn, i centrum.

Proveniens og udstillinger
Tegningen indgår i Statens Museum for Kunsts Den Kongelige Kobberstiksamling.
Den kan dog ikke normalt ses, kun efter aftale.
Den blev købt på en auktion efter Jens Eckersberg den 29. april 1892 som katalognummer 224.
Museet har digitaliseret og gjort den tilgængelig fra deres webkatalog.

Tegningen indgik i udstillingen Øjenlyst. 53 tegninger fra Den Kgl. Kobberstiksamling i 1933 og Eckersberg-udstillingen En smuk løgn fra 2015. Ved denne sidste udstilling blev den vist i både København og Hamborg.

Tegningen er gengivet og beskrevet i Peter Michael Hornung og Kasper Monrads bog C.W. Eckersberg — dansk malerkunsts fader.
Man ser den også gengivet i en række andre bogværker.

Litteratur
 Anonym: Tegninger af C.W. Eckersberg; Den Kongelige Kobberstiksamling, Statens Museum for Kunst, København 1983;  (s. 148, 210)

Noter

Den danske guldalder
Tegninger

Ved et vindue i kunstnerens atelier


مديرية بلاد الروس إحدى مديريات محافظة صنعاء في الجمهورية اليمنية ، تقع على بعد 32 كيلو متر جنوب العاصمة صنعاء.

الموقع والحدود الجغرافية
تقع مديرية بلاد الروس ضمن قطاع المناطق الجنوبية الشرقية لمحافظة صنعاء الواقعة في الجهة المحاذية لمحافظة ذمار وتبعد عن مركز محافظة صنعاء (40) كيلو متراً تقريباً. يحد المديرية شمالاً: (مديرية سنحان وبني بهلول) وشرقاً: (مديرية سنحان وبني بهلول ومديرية الحصن) .وجنوباً: (مديريات جهران وضوران والحداء التابعة لمحافظة ذمار) وغرباً: (مديرية بني مطر ومديرية ضوران التابعة لمحافظة ذمار).

التقسيم الإداري
عزل المديرية:
 ربع العبس
 وعلان
 الربع الشرقي
 ربع اولاد حسن

المعالم الاثرية
- موقع قرية بيت ضبعان وفيها تم اكتشاف الخط المسند - موقع قرية شباعه.

المعالم السياحية

فان المديرية تتميز بالسياحة العلاجية من خلال حمام الجارف الموجود في قرية الجارف على مقربة من  وادي اعشار والغزير بالمياه الكبريتية الحارة ويعتبر من المنتجعات الطبيعية العلاجية وأحد المزارات السياحية الهامة .

الزراعة
تشتهر هذه المديرية بزراعة محصول اليقطين (ويسمى محلياً الدُبّا) وهي ثمرة كبيرة الحجم، حلوة المذاق وتؤكل مطبوخة غالباً بشكل رئيسي.
بها أيضا وادي أعشار بمحاصيله الزراعية المختلفة مثل البن، اليوسفي، الفاصولياء، الكوسة والباباي (المسمى محليا عمب الفلفل.) يلتقي الوادي بوادي سهام.

الأودية
- وادي الجار - وادي أعشار - وادي أبو عيره ( ربع أولاد حسن ) – وادي سامك (وعلان) – وادي الغيل – وادي خدار (ربع العبس) .

وصلات خارجية

طالع أيضا
 مديريات اليمن

مصادر
 وزارة الإدارة المحلية محافظة صنعاء بلاد الروس الموقع- الحدود - أهم الاودية - أهم المعالم الاثرية ...

مديريات محافظة صنعاء
بلاد الروس

مديرية بلاد الروس


طائرة بدّن واسع  هو تعريف لطائرة مدنية ذات ممرين بقمرة الطائرة ويكون قطرها النموذجي ما بين 5 إلى 6 امتار، وتكون كراسي الركاب بالخط الواحد ما بين 7 إلى 10 كراسي. وللمقارنة فإن الطائرات ضيقة البدن لها قطر من 3 إلى 4 امتار، وممر واحد وخط الكراسي يكون ما بين 2 إلى 6 كراسي. الطائرة ذات البدن العريض تستطيع حمل ما بين 200 إلى 600 راكب بينما أضخم طائرة بدن ضيق تحمل 280 راكب. شركات الشحن الجوي تفضل طائرات الجسم العريض.

السجل التاريخي

بعد النجاحات التي حققتها البوينغ 707 (قطر الهيكل 3,8 متر أي 148 إنش) والدوغلاس دي سي-8 (قطر 3,7 متر أي 147 انش) بأواخر الخمسينات، بدأت شركات الطيران تبحث عن طائرات أكبر لتواجه الطلب المتزايد على السفر جواً عبر أنحاء العالم. وقد واجه المهندسون تحديات كثيرة كرغبة الشركات بركاب أكثر لكل طائرة، مسافات أطول وبكلفة أقل.

الطائرات النفاثة القديمة كالبوينغ 707 ودي سي 8 كان عدد الركاب لكل صف من الكراسي لا يتعدى الست. لذلك فالطائرات الأكبر ستكون أطول وأعلى (طابق علوي) أو أوسع حسب الطلب لتوسعة عدد أكثر من كراسي الركاب. وقد تفهم المهندسون بأن زيادة بطول الطائرة سيسبب بصعوبة الاعتناء بها بالمطار، بينما الأخذ بطابقين قد يخلق صعوبات بقوانين مخارج الطوارئ، مما كان تحدي شديد لجلب التقنية المتاحة بذلك الوقت. تلك التقديرات أبقت توسعة الهيكل هو الخيار الأفضل بواسطة إضافة ممر آخر. فالطائرة الأوسع يمكن تستوعب حتى 10 كراسي بالصف الواحد.

كانت طائرة الجامبو بوينغ 747 ذات المحركات الأربع هي أول طائرة مدنية ذات جسم عريض، وكان ظهورها لأول مرة عام 1969 وبقيت الطائرة المدنية الأضخم الموجودة بالخدمة حتى تاريخ 25 أكتوبر 2007 عندما دخلت إيرباص إيه 380 الخدمة. فقمرة الركاب الرئيسية لطائرة 747 تحتوي على ممرين وصف من 10 كراسي، والقمرة العلوية تحتوي على صف من 6 كراسي وممر واحد. قطر هيكل طائرة البوينغ 747 هو 6,5 متر (أي 256 انش).

ولحقتها طائرة أخرى ذات جسم عريض هما دي سي 10 وترايستار إل-1011 بقطر الهيكل كان 6 امتار (237 انش). وفي عام 1974 أدخلت الإيرباص طائرتها إيرباص إيه 300 وهي أول طائرة نفاثة ذات بدن عريض وثنائية المحرك.

ويلي لائحة بأضخم الطائرات المدنية ذات البدن العريض مع ذكر قطر كل واحدة منها:
 إليوشن إل-86، تاريخ الصنع: 1980، 6,1 متر (239 انش).
 إيرباص إيه 310، أصغر من إيرباص إيه 300 وتاريخ الصنع: 1982، 5,3 متر (208 انش).
 بوينغ 767، 1982، 5 أمتار (198 انش).
 ماكدونل دوغلاس أم دي-11 تاريخ الصنع: 1986، 6 أمتار (237 انش).
 إليوشن إل-96، تاريخ الصنع: 1992، 6,1 متر (239 انش).
 عائلة الإيرباص إيرباص إيه 330 / إيرباص إيه 340 تاريخ الصنع: 1994/1993، 5,6 متر (222 انش).
 بوينغ 777، 1995، 6.2 متر (244).
 إيرباص إيه 380 تاريخ الصنع: 2007، 7,2 متر (282انش).

بالأضافة إلى أن يوجد طائرتين من الجسم العريض وهما لايزالان تحت التطوير وهما:
 بوينغ 787 (المفترض 2008) أول طائرة نقل ركاب تستخدم مركبات متجانسة لبناء الهيكل وكان مخطط بأن تكون البديل للبوينغ 767. القطر الخارجي لها هو 5.8 متر (227 انش).
 إيرباص إيه 350، المفترض عام 2012-2013، ومخطط بأن تكون البديل ل ايرباص 330/340.

اعتبارات التصميم

بما أن الطائرات عريضة البدن لها مقدمة ضخمة نوعا ما عن الطائرات ضيقة البدن (وينتج منها احتكاك بدن (form drag) أكبر)وإن كانت بنفس السعة، ولكن لها مميزات عدة عن نظيرتها ذات البدن الضيق:
 معدل مساحة السطح إلى الحجم يكون أقل، وفي حالة تساوي الحجمين فإنه سيكون أقل بحالة السحب الاحتكاكي (frictional drag).
 وجود ممرين يسرع من عملية دخول أو إخلاء الركاب مقارنة في حالة وجود ممر واحد.
 وجود هيكل عريض يقلل من زيادة الطول، يسهل من القدرة على الحركة بالأرض ويقلل من أخطار الذيل.
 سعة أكبر لحمولة الشحن.
 تكون الكفاءة في بنية الطائرة الأضخم أفضل مما هي موجودة بتصميم البدن الضيق.

اقترح المصممين البريطانيين والروس طائرات تكون مشابهة بالتكوين لطائرات الفايكرز (Vickers VC-10) والبوينغ 717 وبهيكل عريض. لكن المشروع البريطاني المسمى (BAC 311) لم ير النور مطلقا، بينما مقترح الطائرة الروسية اليوشن (Ilyushin Il-86) أعطى بالنهاية تصميم جناح تقليدي له القدرة على حمل المحركات بسبب عدم قدرة الهيكل الخلفي على حمل محركات ضخمة على جانبيه.

اعتبارات التشغيل
صنفت الايكاو (ICAO) الطائرات كل حسب آثار اضطراب الهواء الناتج منها. وبما أن آثار الاضطراب له علاقة بوزن الطائرة، فتلك التصانيف تعتمد على الوزن. لذلك فالطائرة التي يكون الوزن الأقصى للإقلاع فوق 140,000 كغم (300,000 باوند) فهي تصنف كطائرة ثقيلة، أما تلك التي ما بين 140,000 كغم (300,000 باوند) و 7000 كغم (15,500 باوند) فهي مصنفة كطائرة متوسطة، أما ماتحت ال 7,000 كغم (15,500 باوند) فتصنيفها طائرة خفيفة. لذلك فجميع الطائرات البدن الواسع فتصنف كطائرات ثقيلة. أما أخف طائرة بدن واسع بنيت فقد كانت الإيرباص إيرباص إيه 300بي1 حيث كان الوزن الأقصى للإقلاع هو 132,000 كغم (291,000باوند).

يستخدم تصنيف الهواء أيضا للاستدلال على النظام التباعد للطائرات، فتصنيف الطائرات الثقيلة يتطلب تباعد كبير خلف بعض أكثر من تباعد تصنيف طائرات متوسطة، والتي هي بالأخرى تتطلب تباعد أكثر من تصنيف طائرات خفيفة. في بعض البلدان كالولايات المتحدة يتطلب إضافة كلمة "heavy" عند النداء ما بين الطائرة وبرج المطار. فعلى سبيل المثال طائرة ذات بدن عريض وتابعة لخطوط يونايتد رحلة رقم (UAL342) لكي تعرف نفسها للبرج فإنها ترسل الإشارة التالية "United 342 Heavy" وذلك خلال وجودها بالولايات المتحدة.

شركات بدن عريض فقط
هناك القليل جدا من شركات الطيران التي يحتوي اسطولها فقط على طائرات ذات ممرين «بدن عريض» وهي تعتبر من الشركات الناجحة تجاريا، ولا يوجد لها شركات فرعية تستخدم طائرات بدن ضيق. وتلك الشركات هي:
 الخطوط السنغافورية
 طيران الإمارات
 كاثاي باسيفيك
 فيرجن أتلانتيك
 اير تاهيتي نوي

معرض صور

انظر أيضاً
 طائرة ضيقة البدن.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للإيرباص
 الموقع الرسمي للبوينغ

المصادر

أشكال الطائرات
طائرات خطوط جوية

طائرة ذات بدن واسع


Potamí, en , est un village du dème de Káto Nevrokópi, dans le district régional de Dráma, en Macédoine-Orientale-et-Thrace, Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

La localité est située à la confluence entre le fleuve Mesta (en grec Néstos) et la rivière  (en grec Dospátis), principal affluent du premier.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Macédoine-Orientale-et-Thrace
Géographie de Dráma (district régional)

Potamí (Dráma)