The SEAT Marbella (codenamed 141A) was a badge-engineered Fiat Panda produced by SEAT from 1980 to 1986, in the company's Landaben plant in the Spanish city of Pamplona (from February 1980 until 29 April 1983, when its production ended in that plant) and also in the Zona Franca plant in Barcelona. After the break in the partnership between SEAT and Fiat, the former's model was restyled and renamed SEAT Marbella. It received a slight restyling in 1983, with a new grille and other slight differences.

History
The "Marbella" badge was first used for the 1983 model year, on a luxurious version of the SEAT Panda.

After a second, more thorough restyling in December 1986, it received the SEAT Marbella nameplate (codenamed 28 for SEAT Marbella and 028A for SEAT Marbella box) and was produced by SEAT until 1998 in the company's Zona Franca plant in Spain. The end of Marbella production in 1998 also meant the end of vehicle production in that factory. The SEAT model did not receive the mechanical and cosmetic tweaks (such as the loss of front window quarter-lights) applied to Fiat Pandas "Mark II"s from 1986 but was instead subjected to those from SEAT.

Differences

The obvious differences between a Panda and a Marbella are at the front and back of the car where head and tail lights and boot panels are different, the Marbella gaining a pronounced slope to the front panel.

The Marbella featured a boot with capacity of 272 litres, expandable to 1,088 litres when the rear seats are folded.

Powertrain
Mechanically, the Panda borrowed heavily from the Fiat "parts bin", using engines and transmissions from the Fiat 127. The engine is an inline four-cylinder with 40 PS (29 kW) and 903 cc. This proved adequate for this light car which weighed in at about 680 kg. A  kit to make a more powerful SEAT Panda Abarth version was also on offer, sold in Spain by a company called Apicsa. Shortly after introduction, a smaller-hearted version corresponding to the Italian two-cylinder model was added. Called the "Panda 35", it had a smaller 843 cc version of the engine, a development of the engine originally fitted to the SEAT 850 beginning in the mid-sixties. To set it further apart from the "45", a lower compression rate was chosen. Nonetheless, the smaller engine had to work that much harder to keep up, and in practice the fuel economy savings were negligible.

When the Marbella was introduced in December 1986, the smaller 843 cc version continued to be available. This low-priced version produced only  at 5,600 rpm and was not available with the five-speed transmission. Top speed for the bigger engine was , while the 850 could only reach . 903 cc version of the engine later got electronic injection and reduced its size to 899 cc.

Equipment levels
Several differently labeled models were produced during the lifetime of the car, with few corresponding significant changes in specifications. Common models include the L, Special, XL, GL, and GLX, but there were many "special editions", especially later in the life of the Marbella. In September 1989 the "Black", "Red", and "Yellow" specials were added, "Blue", "Green", "CLX", and "Jeans" joined in September 1990. Various export markets also received market specific editions, such as the "Le Jouet" series marketed in France in the early nineties.

Derivatives

Commercial version

SEAT Terra (24/024A, 1987–1996)
A van version of the Marbella, called the SEAT Terra (codenamed 24 for SEAT Terra and 024A for SEAT Terra box), was produced in Spain from 1987 to 1996 when this model was meant to be replaced from its successor, the SEAT Inca. The SEAT Terra shared the underpinnings and front of the Marbella, but the back was replaced by a large, high metal box; there was also a load rack above the cab roof. It was very popular in Spain, and was also available in export markets.

SEAT Trans
Before this, a van based on the Marbella's predecessor (the SEAT Panda) was also available until 1986. In much the same configuration as the Terra, it was called the SEAT Trans and was extremely similar to the Fiat Panda's commercial version .

Popemobile

In 1982 SEAT produced in its plant in Zona Franca a popemobile car, a modified version derived from the SEAT Panda, which was used during the Pope John Paul II's 1982 visit in Spain. That specific vehicle was an 'all-open-air' car with a grab handle in front so that the Pope could stand still to greet the crowds, while the vehicle was in motion. In that car the Pope entered the FC Barcelona Camp Nou soccer stadium driving through the assembled crowds celebrating mass for a congregation of over 121,000 on 17 November 1982.

Emelba derivatives

The Spanish company Emelba produced several derivative models from the SEAT Panda among others:
 Emelba Elba Cinco puertas (5-door), the sole 5-door version of the SEAT Panda
 Emelba Pandita 4x4
 Emelba Chato/903
 a SEAT Panda equipped with a Daihatsu diesel engine

Concept cars
In the 1991 Frankfurt Motorshow, SEAT presented the SEAT Marbella Playa concept car.

Motorsport

The SEAT Panda/Marbella has not only taken part and won podium positions in various race events, but also has formed its own 'Copa Panda' one-make rally series, a rally trophy - created in 1980 by SEAT and its motorsport competition director at the time José Juan Pérez de Vargas, standing next to the brand's 'Copa Fura' circuit cup - which was addressed to young drivers aiming to come close to the motorsport experience.

The most renowned rally driver who emerged from that competition series was the Spanish Carlos Sainz, the winner in the first edition of the 'Copa Panda' rally. Due to his win SEAT granted to him as an award a SEAT Panda 45 Grupo 2 rally car, under which he won his first title in the first already season of the 'Copa Panda' championship in 1982.

Together with the integration of the Spanish brand to the Volkswagen group, SEAT was able to strengthen even more its involvement in motorsport activities with the formation of the SEAT Sport department in 1985. Since the SEAT Panda model had been replaced in SEAT's range by the SEAT Marbella in 1986, it was the time that the 'Copa Panda' cup should be succeeded too by the 'Copa Marbella' one. The 'Copa Marbella' formed part of the 'Campeonato de España de Rallyes de Tierra' national track championship schedule during eight years, to be ultimately superseded by the 'Copa Ibiza' rally series. In the 'Campeonato de España de Rallyes de Tierra' championship it was the SEAT Marbella Proto, a car powered by a 1.8L 4-cylinder motor derived from the VW Polo G40 equipped with a compressor delivering a horsepower of 140 hp, under which SEAT won the 1988 championship title while in the next season Antonio Rius on the wheel of the Marbella won the two-wheel drive class. In the following years the Marbella was also driven by many drivers among which Àlex Crivillé, Juan Garriga and Jordi Tarrés, with the latter competing successfully against much more powerful cars - like the Lancia Delta - on the driver's seat of a 620 kg lightweight Marbella.

Sales and production figures
The total production per year of SEAT Marbella/Panda and SEAT Terra/Trans cars is shown in the following table:

References

Marbella
Front-wheel-drive vehicles
1990s cars
Cars introduced in 1986
Cars discontinued in 1998

SEAT Marbella


Pismo uredniku (Brevia) u znanstvenom području, predstavlja oblik znanstvenog djela. Znanstveno je priopćenje koje je u novije vrijeme sve većeg značaja te ga neki časopisi izjednačuju i s izvornim znanstvenim radom. To je vrlo sažeti prikaz rezultata znanstvenog istraživanja. Oblikom naliči proširenom sažetku izvornog znanstvenog rada ograničenog obično na 500 riječi (primjerice, većina priloga prestižnog znanstvenog časopisa Nature značaja je pisama uredniku). Vjerojatno će se u budućnosti ograničenja duljine znanstvenih priopćenja sve više voditi primjeni pisma uredniku kao prevladavajućeg oblika pripćenja u znanosti.

Izvori

Znanost

Pismo uredniku (znanost)


Los gavilanes es una zarzuela en tres actos y cinco cuadros en prosa, con música de Jacinto Guerrero y libreto de José Ramos Martín. Se estrenó el 7 de diciembre de 1923 en el Teatro de la Zarzuela de Madrid.

Personajes

Argumento
La acción se desarrolla en una aldea de la Provenza (pero bien podría ser en España) en el año 1845.

Acto 1
Juan, un indiano que ha hecho fortuna en Perú regresa a su pueblo provocando una gran conmoción, ya que todos le creían muerto.

El hermano, la cuñada y las sobrinas de Juan reciben caros regalos y joyas, de las cuales hacen ostentación. Ahora el alcalde del pueblo es Clariván, un antiguo rival de Juan, pero que quiere hacer ver que es un gran amigo suyo para que pague las obras que necesita el pueblo.
Juan confiesa a unos pocos que no vio motivos para volver al enterarse de que Adriana, su gran amor, se había casado con otro. Ahora Adriana es viuda, pobre y con una joven hija, Rosaura.

Acto 2
Juan anuncia que quiere casarse con Rosaura, la hija de su antiguo amor, lo que provoca un escándalo. El alcalde y el gendarme piensan que es un viejo verde.

Acto 3
Juan ha pagado todas las deudas de la familia de Rosaura, para que esté en deuda con él. El alcalde y el gendarme comienzan a llamarle con desprecio "el gavilán", pues ha cazado a una paloma. Rosaura está enamorada de un chico de su edad y piensan en fugarse, son sorprendidos por Juan, quien se da cuenta de lo miserable que ha sido y deja en paz a la joven pareja, ganándose el respeto de todo el pueblo.

Referencias
"Los gavilanes" de zarzuela.net (en inglés)
"Los gavilanes" de Webcindario

Zarzuelas de Jacinto Guerrero
Zarzuelas de 1923

Los gavilanes


الفحيلة هي قرية في مركز قرى حمص التابعة لمنطقة حمص في محافظة حمص.

تقع جنوب شرق حمص، وتبعد عنها 20 كم. تزرع أرضها باللوز، والكرمة، والزيتون. يوجد فيها كنيسة قديمة (دير القديس مار اليان ) وكنيسة جديدة (كنيسة السيدة العذراء). يوجد فيها مدارس ابتدائية، وإعدادية، وثانوية، وهناك بلدية، ومركز صحي.وصالة أفراح.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للقرية الفحيلة - منتديات الصداقة محبة

انظر أيضا

 حمص
 محافظة حمص

فحيلة
فحيلة

الفحيلة


Die  Dorfkirche Blankenburg aus der Mitte des 13. Jahrhunderts steht auf der Dorfaue im heutigen Berliner Ortsteil Blankenburg des Bezirks Pankow inmitten des Friedhofes, der von einer spätmittelalterlichen Mauer aus Feldsteinen umgeben ist. Sie ist eine der über 50 unter Denkmalschutz stehenden Dorfkirchen in Berlin.

Geschichte

Das Angerdorf entstand wie die benachbarten Dörfer im zweiten Viertel des 13. Jahrhunderts. Im Landbuch Karls IV. ist als Besitzer die in Buch ansässige adlige Familie von Röbel genannt, die ihren Anteil in Blankenburg bis 1664 bewahrte. Später erwarben Berliner Patrizierfamilien Blankenburg. Von 1710 bis 1818 war Blankenburg mit einem Vorwerk königliche Domäne.

Architektur

Die Dorfkirche erhielt erst im Laufe mehrerer Jahrhunderte ihre endgültige Gestalt. Die dicken Mauern des Langhauses im Westen der spätromanischen rechteckigen Saalkirche aus Feldsteinquadern bilden den ältesten Bauabschnitt. Er verfügte über kleine rundbogige Fenster sowie ein rundbogiges Südportal. Nach 1372 wurde aus weniger sorgfältig gequaderten Feldsteinen (Baunaht) das Schiff nach Osten verlängert.  Der von außen nicht als solcher erkennbare, weil schiffsbreite Chor ersetzte offenbar einen kleineren eingezogenen Chor. Das Langhaus erhielt ein zusätzliches spitzbogiges Südportal. Das 1982 erneuerte Satteldach ist einheitlich über Schiff und Chor geführt. Der quadratische Turm im Westen aus weniger sorgfältig gequaderten Feldsteinen in Breite des Kirchenschiffs mit spitzbogigem Westportal aus Backstein ist jünger (nach 1402–1405), erkennbar an einer Baunaht. Etwa Mitte des 15. Jahrhunderts wurde der Turm aufgestockt; dieser Teil erhielt weiße Eckkanten aus Rüdersdorfer Kalkstein. Im 16./17. Jahrhundert erhielt die Kirche die an der Nordostecke des Kirchenschiffs angebaute Sakristei. Sie befindet sich unter dem Schleppdach des neuen Dachwerkes. Um 1700 wurde der Turm auf gleichem Grundriss um ein verputztes Glockengeschoss, in dem sich drei Gussstahlglocken von 1920 befinden, aufgestockt, mit zwei Schallöffnungen auf jeder Seite und einem pyramidenförmigen Helm mit einer oktogonalen Laterne. Das baufällige Glockengeschoss wurde 1939 abgetragen, es wurde daraufhin eingezogen mit nur noch je einer Schallöffnung wieder errichtet. Als Provisorium erhielt es ein extrem flach geneigtes Satteldach. 1998 wurde dem Turm ein schlankes Pyramidendach aufgesetzt.

Bei der Renovierung 1884/1885 wurden die gotischen Fenster vergrößert und mit Segmentbogen versehen. Am ältesten Westteil sind an der Nord- und an der Südseite noch je ein vermauertes spätromanisches Fenster zu sehen. Die spitzbogige Südpforte mit Laibungen aus Formziegeln wurde vermauert. Das spätromanische Rundbogenportal an der Südwand wurde dafür wieder geöffnet. Bei der Renovierung 1938 bis 1940 wurden die beiden Fenster in der Ostwand des Chors vermauert, das Giebeldreieck wurde verputzt und erhielt vier schlanke Spitzbogenblenden, von denen die beiden in der Mitte die seitlichen überragen.

Ausstattung

In den Jahren 1960–1963 wurde das Innere der Kirche renoviert. Sie erhielt eine neuere Holzbalkendecke. Auf der Empore an der Westseite steht die Orgel von 1975, gebaut von Jehmlich Orgelbau Dresden.

Die barocken Ausstattungsstücke vor weißgetünchten Wänden sind:
 Stiftungstafel von 1694 mit athanasianischem Glaubensbekenntnis
 Abendmahlsgemälde von 1695 in geschnitztem Arkanthusrahmen
 Altarretabel von 1695
 Taufengel von 1700 mit Muschelschale

Literatur (chronologisch)

 Kurt Pomplun: Berlins alte Dorfkirchen. Berlin 1962 (6. Aufl. 1984).
 Günther Kühne, Elisabeth Stephani: Evangelische Kirchen in Berlin. Berlin 1978.
 Ernst Badstübner, Sibylle Badstübner-Gröger: Kirchen in Berlin. Berlin 1987.
 Institut für Denkmalpflege: Die Bau- und Kunstdenkmale in der DDR – Hauptstadt Berlin II. Berlin 1987.
 Alte Berliner Dorfkirchen. Die Zeichnungen Heinrich Wohlers, hrsg. v. Renate und Ernst Oskar Petras, Berlin 1988.
 Markus Cante: Kirchen bis 1618, in: Berlin und seine Bauten, Teil VI: Sakralbauten. Hrsg.: Architekten- und Ingenieur-Verein zu Berlin, Berlin 1997, S. 334.
 Matthias Friske: Die mittelalterlichen Kirchen auf dem Barnim. Geschichte – Architektur – Ausstattung, Lukas-Verlag, Berlin 2001 (Kirchen im ländlichen Raum, Bd. 1), ISBN 3-931836-67-3
 Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler (Band Berlin). München/Berlin 2006.

Weblinks

 Evangelische Kirchengemeinde Berlin-Blankenburg
 Informationen zur Orgel
 Routen der Romanik in Berlin und Brandenburg: Dorfkirche Blankenburg

Blankenburg
Blankenburg
Berlin-Blankenburg
Blankenburg
Erbaut im 13. Jahrhundert
Blankenburg

Dorfkirche Blankenburg


ميناء دبا هو ميناء في دولة الإمارات يقع على مسافة 50 ميلا بحريا من مضيق هرمز ويعتبر المنفذ الثاني لإمارة الفجيرة. يوجد في الميناء رصيف طوله 150 مترا ومدخل رئيسي عرضه 300 متر وعمقه من 6 إلى 6.5 أمتار، إضافة إلى رصيف صغير طوله 50 مترا بعمق 2 إلى 3 أمتار.

يستخدم الميناء بالدرجة الأولى لخدمة الصيادين في منطقة دبا ولخدمة مصنع الأسمنت في تصدير إنتاجه إلى دول مجلس التعاون وشبه القارة الهندية وأفريقيا، وفي عام 1989 بدأت الحركة التجارية تزدهر باستقبال السفن واللنشات التجارية التي تحمل البضائع من وإلى الدول المجاورة. يعتبر أيضا مقصدا سياحيا ورياضياً حيث تقام عليه بطولة (كأس زوارق الفورمولا 2000).

مراجع

موانئ ومرافئ الإمارات

ميناء دبا الفجيرة


Inicijativa "Rodilište – prijatelj djece" (baby friendly hospital inicijativa (BFHI) jest globalni program Svjetske zdravstvene organizacije i UNICEF-a koji je pokrenut 1992. godine u Indiji. Ova je inicijativa jedan od rezultata donošenja Innocenti deklaracije o promicanju dojenja iz 1990. s intervencijama koje bi majkama omogućile da isključivo doje svoju djecu i tako djeci osiguraju najbolji početak života. Cilj je inicijative poboljšati brigu o trudnicama, majkama i novorođenčadi tijekom boravka u rodilištu, podržavati majke u odluci da doje te zaštititi dojenje od marketinških praksi u skladu s Međunarodnim pravilnikom o načinu reklamiranja i prodaje nadomjestaka za majčino mlijeko.

Briga o podršci dojenju koja je prijateljska prema djeci osigurava da i žene koje ne doje od zdravstvenih radnika u rodilištu dobiju potpune i nepristrane informacije o načinu sigurne prehrane djeteta oslobođene komercijalnih pritisaka.

Sva javna rodilišta u Hrvatskoj nose titulu "Rodilište - prijatelj djece".

Kontekst
Prvih nekoliko sati i dana života novorođenčeta kritični su period za uspostavljanje laktacije i najbolje vrijeme za podršku majci u dojenju.

UNICEF, Svjetska zdravstvena organizacija i brojne nacionalne zdravstvene agencije preporučuju isključivo dojenje djece tijekom prvih šest mjeseci života. Istraživanja su pokazala dojena djeca imaju manji rizik od razvoja ozbiljnih bolesti, uključujući gastroenteritis, astmu, atopijski dermatitis te respiratorne infekcije i infekcije uha. Odrasle osobe koje su kao djeca bile dojene mogu imati manju vjerojatnost da će razviti čimbenike rizika za bolesti srca kao što su pretilost i visoki krvni tlak. Prepoznate su i mnoge prednosti za žene koje doje: nedojenje povećava rizik od razvoja srčanih bolesti, hipertenzije, dijabetesa, visokog kolesterola, raka dojke, raka jajnika i prijeloma kuka u kasnijoj životnoj dobi.

BFHI ima za cilj povećati broj isključivo dojene djece u cijelom svijetu, što bi po procjeni WHO moglo pridonijeti smanjenju za više od milijun smrtnih slučajeva djece svake godine, kao i potencijalno mnogo preranih smrti žena.

Kriteriji za rodilišta
Kriteriji za dobivanje titule "Rodilište - prijatelj djece" (revizija kriterija iz 2018.) uključuju:

Ključne upravljačke procedure
1a. Ustanova se treba u potpunosti pridržavati Međunarodnog pravilnika o načinu reklamiranja i prodaje nadomjestaka za majčino mlijeko i pratećih rezolucija Svjetske zdravstvene skupštine.

1b. Treba imati pisani dokument politike hranjenja dojenčadi s kojim su upoznati svi zaposlenici i zaposlenice ustanove i roditelji.

1c. Uspostaviti kontinuirano praćenje i sustav upravljanja podacima.

2. Osigurati da osoblje koje skrbi o majkama ima dovoljno znanja, kompetencija i vještina za podršku dojenju.

Ključne kliničke prakse
3. Razgovarati o važnosti dojenja i uspostavi dojenja s trudnicama i njihovim obiteljima.

4. Omogućiti neposredan i neprekidan kontakt koža na kožu i podržati rodilje da započnu dojenje što je prije moguće nakon poroda.

5. Podržati majke u započinjanju i održavanju dojenja i rješavanju uobičajenih poteškoća kod dojenja.

6. Ne davati dojenoj novorođenčadi nikakvu drugu hranu ili tekućinu osim majčinog mlijeka, osim ako drukčije nije medicinski indicirano.

7. Omogućiti majkama i njihovoj novorođenčadi da ostanu u zajedničkoj sobi 24 sata dnevno (tzv. rooming in).

8. Podržati majke da doje na zahtjev djeteta.

9. Savjetovati majke o rizicima upotrebe bočica, duda za hranjenje i duda varalica.

10. Koordinirati otpust iz rodilišta tako da roditelji i njihova djeca imaju pravovremeni pristup stalnoj podršci i skrbi u zajednici.

Poštovanje Pravilnika o načinu reklamiranja i prodaje nadomjestaka za majčino mlijeko
Ustanova koja slijedi kriterije "Rodilište - prijatelj djece" ne smije koristiti besplatne tj. donirane nadomjestke za majčino mlijeko (adaptirano mlijeko, formule). Također, ne smije koristiti ni druge proizvode i i pomagala za njegu dojenčadi koje osiguravaju tvrtke koje proizvode nadomjestke za majčino mlijeko (poput šampona, krema, vaga, izdajalica i drugog). Onda kad je tijekom boravka u rodilištu potrebno dohranjivanje djeteta nadomjestkom za majčino mlijeko, preporuča se hranjenje pomoću male šalice ili žlice, a ne bočice, te kontrolirana količina nadomjestka, samo za dopunu dojenju.

Provedba inicijative "Rodilište - prijatelj djece" u svijetu
BFHI je implementirana u gotovo svim zemljama svijeta, ali s različitim uspjehom. Nakon više od četvrt stoljeća pokrivenost na globalnoj razini i dalje ostaje niska. Tako je od 2017. godine samo 10 % djece u svijetu rođeno u ustanovi koja je u tom trenutku imala titulu "Rodilište - prijatelj djece". Također, ustanove, koje se u pravilu dobrovoljno javljaju za sudjelovanje u programu, mogu napraviti promjene u svojim politikama i kliničkim praksama te dobiti titulu, ali te promjene nisu uvijek održive, posebno kada ne postoje redoviti sustavi praćenja provedbe, tzv. reocjene. Do danas je preko 20.000 rodilišta u više od 150 zemalja dobilo status "Rodilište - prijatelj djece". Broj akreditiranih bolnica nastavlja rasti. U 2019. godini je 28% bolnica u SAD-u nosilo titulu BFHI (oko 600 rodilišta).

Provedba inicijative "Rodilište - prijatelj djece" u Hrvatskoj
Od 1993. godine UNICEF je u Hrvatskoj započeo provedbu programa "Promicanje dojenja u Republici Hrvatskoj" s naglaskom na inicijativu projekt "Rodilišta - prijatelji djece". Nakon podijeljenih titula nekolicini rodilišta, program se prekida 1998. godine te je nastavljen tek 2007. godine, a sva rodilišta u Republici Hrvatskoj tada su donijela odluku o sudjelovanju u programu te napravila samoprocjenu svojih praksi koje podržavaju dojenje.

Od 2016. godine, kada je i KBC Zagreb dobilo titulu, sva rodilišta u javnim zdravstvenim ustanovama nose naslov "Rodilište - prijatelj djece". Izuzetak je jedino privatno rodilište u kojem se rađa oko 1 % djece u Hrvatskoj.

Kritike i odgovori na kritike
Jedna grupa autora izrazila je zabrinutost o praksama ove inicijative u svojem radu objavljenom u listopadu 2016. godine. Oni se pitaju može li potpuno poštovanje tzv. deset koraka inicijative "Rodilište - prijatelj djece" nenamjerno dovesti do promicanja potencijalno opasnih praksi i/ili kontraproduktivnih ishoda. Specifične zabrinutosti opisane u ovom radu uključivale su povećani rizik od iznenadnog postnatalnog kolapsa, strogo nametnute prakse zajedničkog smještaja djeteta uz majku (tzv. rooming in) koje za posljedicu imaju iscrpljenost majki ili da majke koje su uzimale jake lijekove, brinu o novorođenčadi te po njima nepotrebnu zabranu korištenja dude varalice u rodilištu.

Sistemski pregled iz 2016. ispitao je utjecaj provođenja obaveznih koraka u inicijativi na dojenje i na ishode zdravlja djece u cijelom svijetu i u SAD. Autori su otkrili da je uvođenje inicijative u rodilišta imalo pozitivan utjecaj na kratkoročne, srednjoročne i dugoročne ishode dojenja. Pregled 58 studija otkrio je i da je podrška zajednice ključ za dugoročnu održivost dojenja koje je uspješno započeto u rodilištima.

Studija objavljena u Journal of Pediatrics 2019. godine pokazala je da je povećanje broja rodilišta koja provode 10 koraka za uspješno dojenje bilo povezano sa smanjenjem stope smrti dojenčadi u prvih šest dana nakon rođenja. Autori su rekli da su njihovi nalazi odbacili sugestiju autora studije iz 2016. godine da bi inicijativa "Rodilište - prijatelj djece" mogla povećati smrtnost dojenčadi.

Izvori

Vanjske poveznice
 Ured UNICEF-a u Hrvatskoj
 Svjetska zdravstvena organizacija
 UNICEF International
 Baby Friendly Initiative UK
 UNICEF UK
Dojenje
Zdravstvo
Ujedinjeni narodi

Inicijativa „Rodilište – prijatelj djece”


Surat ist eine kleine Landstadt im Südosten des australischen Bundesstaates Queensland. Diese liegt am Balonne River, ca. 75 km südlich von Roma und ca. 450 km westlich von Brisbane. Mit dem Auto ist sie über den Carnarvon Highway und die Surat Developmental Road zu erreichen. Bei der Volkszählung 2021 wurden 402 Einwohner gezählt.

Geschichte
Die Gegend wurde erstmals 1846 vom Surveyor-General Sir Thomas Mitchell kartiert. Ende der 1840er-Jahre hatten sich Pastoralisten in der Gegend angesiedelt und 1849 beauftragte Mitchell einen seiner Landvermesser namens Burrowes, einen Platz für eine Siedlung am Balonne River auszuwählen. Burrowes tat dies und benannte die neue Stadt nach der indischen Diamantschleiferstadt Surat, wo er früher gelebt hatte.

Wirtschaft
Südlich der Stadt befinden sich Ölfelder.

Weblinks

 Maranoa Online – Offizielle Website der Region Maranoa (rund um Surat)
 Queensland Places: Surat. University of Queensland

Einzelnachweise

Ort in Queensland
Maranoa Region

Surat (Queensland)


Barbara Wertheim Tuchman (New York City, 30. siječnja 1912. – Greenwich, Connecticut, 6. veljače 1989.) američka je povjesničarka i spisateljica. Dva puta je dobila Pulitzerovu nagradu za "The Guns of August", bestseler koji pripovijeda o uvodu i početku Prvog svjetskog rata te za knjigu "Stilwell and the American Experience in China".

Barbara W. Tuchman rođena je 30. siječnja 1912. godine. Njezin je otac bio bogata i ugledna osoba, vlasnik časopisa "The Nation", predsjednik Američkog židovskog kongresa, istaknuti kolekcionar umjetnina i osnivač kazališnoga društva "Theatre Guild". Njezina majka bila je kći Henryja Morgenthaua, veleposlanika Woodrowa Wilsona u Osmanskom Carstvu. Iako to nije izričito spomenula u svojoj knjizi, bila je prisutna u stvarnosti 1914. godine u Istanbulu u jednom od najvažnijih događaja svoje knjige, koju je kasnije napisala: "Potjera za njemačkim krstaricom zvanom Breslau". Pohađala je Waldenovu školu na Manhattanu. Diplomirala je povijest i književnost na koledžu Radcliffe, 1933. godine. Volontirala je kao istraživačica na Institutu za pacifičke odnose u New Yorku. Provela je godinu dana u Tokiju (1934.–'35), uključujući i mjesec dana u Kini, zatim se Transsibirskom željeznicom vraća u Sjedinjene Američke Države. Tijekom Drugog svjetskog rata radila je u uredu za ratne informacije. Poslije rata brine se o svojoj djeci i objavljuje knjigu pod nazivom "Biblija i mač" (1956).

Tuchman je davala prednost literarnom pristupu pisanju povijesti, pružajući elokventne objašnjavajuće pripovijesti umjesto, da se koncentrira na otkrivanje i objavljivanje svježih arhivskih izvora. Prema riječima jednog biografa, Tuchman "nije bila strogo povjesničarka; ona je bila laička povjesničarka koja je prošlost učinila zanimljivom milijunima čitatelja."

Preminula je 1989. godine u Greenwichu, od moždanog udara, u 77. godini života. Odjel za povijesne međunarodne odnose Udruženja za međunarodne studije ustanovio je nagradu Barbara W. Tuchman za najbolji diplomski rad u području međunarodnih povijesnih odnosa.

Hrvatska publika nije imala priliku previše detaljno upoznati Barbaru i njen rad. Grafički zavod Hrvatske 1984. godine preveo je "Distant Mirror" kao "Daleko zrcalo - zlosretno XIV. stoljeće", prevoditelja Mate Marasa. Riječ je o knjizi u dva sveska manjeg formata ali od ukupno 800 stranica.

Izvori

Američki povjesničari
Američki književnici

Barbara W. Tuchman


حزب طليعة لبنان العربي الاشتراكي هو امتداد الجناح العراقي لحزب البعث العربي الاشتراكي ومرتبط تنظيميا بالقيادة القومية في العراق، قبل حرب الخليج والوصاية السورية على لبنان كانت رخصة الحزب باسم حزب البعث العربي الاشتراكي ولكن سحبت الرخصة ومنح الاسم للبعث السوري ورافق حل الحزب الكثير من الاضطهادات للحزبيين من قبل المخابرات السورية كما امتدت الاضطهادات لتشمل المناطق الشيعية حيث نفوذ حركة امل وحزب الله حيث أن أغلب البعثيين العراقيين من أبناء الطائفة الشيعية.

مرحلة الحرب الاهلية
كان الحزب آنذاك في صفوف الحركة الوطنية تحت قيادة كمال جنبلاط إلى جانب احزاب يسارية اممية:الحزب الشيوعي، منظمة العمل الشيوعي واحزاب وطنية اشتراكية:الحزب التقدمي الاشتراكي وتنظيمات قومية عربية كالمرابطون اضافتا لتنظيمات ناصرية أخرى صغيرة والبعث السوري الذي انسحب اثرالخلافات بين النظام السوري والحركة الوطنية، كما كان في صفوف الحركة الحزب السوري القومي الاجتماعي، كانت الحركة في موقع العداء للاحزاب اليمينية الساعية للبنان منعزل مسيحي في المقابل كانت الحركة الوطنية تطرح مشروع علماني عروبي للبنان، اصطدمت الحركة إلى جانب منظمة التحرير الفلسطينية بالجبهة اللبنانية (اليمين المسيحي) عسكريا وحققت انتصارات لوجستية مهمة ولكن التدخل العسكري السوري اوقف هذه الانتصارات، لم يكن للبعث العراقي مليشيا خاصة به إلا أن مقاتليه كانوا منخرطين في صفوف جبهة التحرير العربية التنظيم الفلسطيني للحزب وقد خاضوا ضمن صفوف الجبهة معارك امام اليمين المسيحي المتمثل بشكل أساسي بالقوات اللبنانية كما وشارك أعضاء الحزب من خلال جبهة التحرير بعمليات ذات طابع كمي ونوعي في جنوب لبنان وشمال إسرائيل ضد الجيش والمستعمرات الإسرائيلية كما والتحق الكثير من الحزبيين قيادةً وقاعدة إلى صفوف الجيش العراقي وشاركوا في الحرب العراقية الإيرانية وقتل الكثير منهم واعتقل آخرون ومنهم من فاقت مدة اعتقالهم العشرين سنة كالشاعر عمر شبلي ومنهم من صفي ضمن عمليات تصفية متبادلة في لبنان بين البعث العراقي وحركة امل الشيعية المتحالفة مع سوريا وإيران وكان أبرز ضحايا التصفيات الشاعر موسى شعيب أحد أبرز شعراء النهضة العربية وهو جنوبي من بلدة الشرقية، كما شارك مقاتلو الحزب ضمن جبهة التحرير العربية بمقاومة الاجتياح الإسرائيلي وسقط لهم الكثير من الشهداء، دخل الحزب في صراعات مسلحة مع إسلاميين متشددين في طرابلس متمثليين بالتوحيد الإسلامي الاخوانية الخلفية ووصل النزاع إلى الهجوم وقذف منزل الدكتور عبد المجيد الرافعي الأمين القطري للحزب، شارك مقاتلو الحزب إلى جانب الفلسطينيين في حرب المخيمات بمواجهة حركة امل وقد شهدت المخيمات معارك عنيفة بين البعثيين وحركة امل

في عهد الوصاية السورية
تم حل الحزب ومصادرة املاكه وهرب الكثير من قياداته إلى بغداد واعتقل عدد من قادته وقاعدته في السجون السورية، وابتعد كثير من محازبيه قسرا عن الحزب وبقي بعض رفاق الامس متواصليين مع بعضهم في الظل من خلال بعض الانشطة الاجتماعية، وكان لافتا فوزهم على حزب الله وحركة امل في انتخابات أحد فروع الجامعة اللبنانية تحت اسم الحزب المحظور.

ما بعد خروج الجيش السوري
بعد اغتيال رفيق الحريري وخروج الجيش السوري عاد الحزب إلى الواجهة وحصل على ترخيص باسم حزب طليعة لبنان العربي الاشتراكي.وشارك في الانتخابات النيابية في عدة دوائر وكانت أبرز نتائجه في الشمال حيث نال امينه القطري عبد المجيد الرافعي ما يقارب ال100000 صوت وكان أول الخاسرين، لم ينخرط الحزب في متاهة السياسة اللبنانية ولم يتبنى طروحات 14 آذار أو8 آذار بل كان في الموقع الوسطي الرافض للتدخل الإيراني من جهة والأمريكي من جهة أخرى، هناك تواصل بينه وبين احزاب علمانية أخرى أبرزها الحزب الشيوعي ولكنه ليس تواصل ممنهج ومؤسساتي، وقيادة الحزب تدعوا وتسعى لاعادة احياء الحركة الوطنية كمشروع وطني علماني، عزف الحزب عن المشاركة في انتخابات 2009 لرفضه لقانون الانتخابات ونظرا للوضع الطائفي المحتقن

واقع الحزب الديمغرافي والجماهيري
هناك تراجع للنفوذ والشعبية والاستقطاب لكل الاحزاب العلمانية على الساحة اللبنانية، ولكن وجودها الفعلي أكبر بكثير من واقعها التمثيلي ودورها في مراكز القرار، ولعدم تمثيلها الفعلي عدة أسباب منها سبب طبيعي وموضوعي وهو عدم تمركزها في منطقة معينة وامتدادها على امتداد الوطن وسبب سياسي وهو قوانين الانتخابات المتعاقبة القائمة على النظام الاكثري مما يعزز مواقع امراء الطوائف، فمن الواضح ان العلمانيين هم القوة الاضعف على الساحة اللبنانية وهي حقيقة يعترف بها العلمانيون قبل غيرهم إلا أن هذا لا يعني انهم بدون قوة جماهيرية، فمثلا الحزب السوري القومي وهو ثاني أكبر الاحزاب العلمانية واقواها تنظيميا يقدر عدد محازبيه ب90000 والحزب الشيوعي ب10000 وهذا العدد يرجع لواقعه المتردي تنظيميا وليس جماهيريا، ورغم القوانين الغير ملائمة لهذه الاحزاب فهنالك 5 نواب علمانيين في مجلس النواب ويتوقع ان يزيد في الانتخابات القادمة ما بين 9 إلى 10 نواب، اما حزب طليعة لبنان فعدد محازبيه يبلغ حوالي8000 اضافتا لآلاف أخرى من غير المنظمن وهو ممتد على كافة الأراضي اللبنانية امانسبة الطوائف من مجمل محازبيه فيحتل الشيعة الصدارة ومن ثم السنة وهنالك عدد لايستهان به من الدروز والمسيحيين، وتعتبر طرابلس والبقاع الغربي والجنوب أبرز معاقله وربما يكون تواجده الاضعف في العاصمة بيروت، ويلاحط انه بعد اعدام صدام شهد الحزب نسبة استقطاب لا باس بها من الشباب.

البعد الايديولوجي
يجب أن نميز بين الإسلام كمظهر ديني وبين الإسلام كثقافة عربية (ميشال عفلق -مؤسس حزب البعث) فتفهم عقيد البعث الإسلام كثقافة عربية وليس لاهوت اوفقه فحزب البعث حزب علماني يفصل بين الدين والسياسة واهدافه هي الوحدة والحرية والاشتراكية، فعلى الصعيد السياسي لا يمكن تصنيف البعث الا بفئة اليسار فهو حزب اشتراكي وقوميته هي ذات طابع تحرري ومفهومها ثقافي حضاري وليس عنصري أو شوفيني امأعلى المستوى السياسي فهناك من يتهم الحزب بالشوفنية تجاه الاقليات العرقية في البلاد التي حكمها اما العراق حيث المرجعية القيادية لحزب طليعة لبنان فقد انحرفت القيادة عن القيم العلمانية فيما بعد حرب الخليج حيث ربطت بين الإسلام والعروبة حتى وان اقتصر الربط حيز الأدبيات فيما سمي بالحملة الايمانية، فيما بعد الاحتلال واعدام صدام ومن ثم استلام عزت الدوري لقيادة الحزب وتحالفه مع إسلاميين وتبنيه ادبياتهم ساهم باثارة بعض القيادات العقائدية في الحزب وكان أحد الأسباب الجوهرية في انشقاق الحزب إلى جناحين جناح الأحمد ذو البعد العلماني وجناح الدوري الديني المظاهر وان كان الدوري يقول انه ما زال على علمانيته ويبرر بعض قيادات الدوري هذا المنحى بانه لأسباب براغماتيكية لوجستية لا عقائدية، رغم أن القيادة اللبنانية للحزب تعترف بشرعية الدوري فان ادبياتها مغايرة لادبياته فهي ما زالت من اشد المطالبين بالعلمنة وفي أكثر من مضمار ترفض الربط بين الدين والسياسة.

اعلام وقادة الحزب

 عبد المجيد الرافعي (نائب سابق في البرلمان)
 راضي فرحات
 الشاعر موسى شعيب
 الشاعر عمر شبلي
 الشاعر جعفر إبراهيم
 معن بشور (فصل من الحزب ابان حكم صدام وعاد بعد حرب الخليج الثانية مقربا من رفاق الامس)
 الياس فرح (مفكر)
 جبران مجدلاوي
 نقولا الفرزلي
 بشارة مرهج (نائب سابق ومفصول من الحزب)
 محمود إبراهيم
 واصف الحركة عضو قيادة قطرية

مواضيع ذات صلة
 حزب البعث العربي الاشتراكي
 حزب البعث العراقي
 جبهة التحرير العربية
 ميشيل عفلق

مراجع

أحزاب اشتراكية في لبنان
أحزاب بعثية
أحزاب سياسية أسست في 1966
أحزاب قومية في لبنان
الحركة الوطنية اللبنانية
الفروع الإقليمية البعثية
القومية العربية في لبنان
تأسيسات سنة 1966 في لبنان
فصائل في الحرب الأهلية اللبنانية
مجموعات مسلحة قومية عربية

حزب طليعة لبنان العربي الاشتراكي


Der Aston Martin V12 Zagato ist ein Sportwagen des britischen Automobilherstellers Aston Martin. Das auf 101 Exemplare limitierte Coupé wurde in Zusammenarbeit mit dem italienischen Designstudio Zagato entwickelt.

Hintergrund
Bereits in den 1950er Jahren bestand eine Geschäftsbeziehung zwischen Aston Martin und Zagato. 1960 hatte Zagato eine Spezialausfertigung des Aston Martin DB4 eingekleidet, die die Bezeichnung DB4 GT Zagato trug und bald zu einem Klassiker des Automobilbaus wurde. Anlässlich des Genfer Automobilsalons 1984 vereinbarten beide Unternehmen, ein neues Projekt zu starten. Heraus kam 1987 der V8 Zagato. Des Weiteren baute Zagato 2002–2004 auf dem DB7 die jeweils auf 99 Stück limitierten Modelle DB7 Zagato sowie DB AR1. Der V12 Zagato setzt somit die Tradition dieser Zusammenarbeit weiter fort.

Fahrzeugcharakteristika
Der V12 Zagato basiert auf dem V12 Vantage, der Motor wurde übernommen. Aus 5,9 Litern Hubraum generiert der V12–Ottomotor 380 kW (517 PS) und 570 Nm und treibt die Hinterräder an. Der Hersteller gibt als Höchstgeschwindigkeit 305 km/h und für den Sprint aus dem Stand auf 100 km/h 4,2 Sekunden an. Bei seiner Premiere am 21. Mai 2011 auf dem Concorso d'Eleganza Villa d'Este am Comer See wurde der V12 Zagato vom Publikum zum schönsten Prototypen gewählt. Anfangs existierten lediglich zwei Modelle ohne Straßenzulassung mit Rennstrecken-Auslegung, die bereits am 24-Stunden-Rennen am Nürburgring teilnahmen.

Am 9. Februar 2012 startete die Fertigung in Kleinserie. Gefertigt wurden 101 Stück zum Preis von ca. 500.000 Euro. Bei der Zusammenstellung der Materialien und in Sachen Design nutzte man die gesammelten Erfahrungen aus der Entwicklung des Supersportwagens One-77. Das Dach, die Motorhaube sowie die Türen wurden aus Aluminium handgefertigt, die Kotflügel vorne und hinten, die Kofferraumklappe sowie die Seitenschweller sind aus kohlenstofffaserverstärktem Kunststoff, um das Leergewicht gering zu halten.

Die wichtigsten Elemente an der Front sind der dominante Grill mit gezackten Lamellen, die ovalen Frontscheinwerfer, die Lippe unter der Frontstoßstange, die großen Lufteinlässe in der Motorhaube und an den Seiten und sein feststehender Heckspoiler. Im Vergleich zur Vantage-Basis ist die Karosserie am Heck deutlich gekürzt, die runden Heckleuchten erinnern an den DB4 GT Zagato. Im Dach sind zwei für Zagato typische Wölbungen – die sogenannte "Double Bubble" – ausgeformt um die Kopffreiheit der Passagiere zu erhöhen. Im Interieur setzt Aston Martin auf Lederschalensitze mit Kontrastnähten, das "Z" aus Zagato ist überall im Innenraum zu finden.

Technische Daten

Weblinks

 V12 Zagato auf astonmartin.com (englisch)

Einzelnachweise

Gruppe-GT-Rennwagen
Coupé
V12 Zagato

Aston Martin V12 Zagato


Solagro est une association française qui vise à favoriser l'émergence et le développement, dans les domaines de l'énergie, de l'environnement, de l'agriculture et de la forêt, de pratiques et de procédés participant à une gestion économe, solidaire et de long terme des ressources naturelles.

Histoire
L'association loi de 1901 est fondée le 22 décembre 1981 sous le nom de Solagro, association énergies renouvelables et agriculture.

En janvier 2001, elle change de dénomination pour association énergies renouvelables et agriculture, avant de prendre celle de Solagro en janvier 2003.

Spécialités
Solagro agit dans la spécialité du conseil en ingénierie, en recherche prospective et la formation dans les domaines de l'agroécologie, la méthanisation, les stratégies territoriales, le gaz renouvelable, la forêt et le bois énergie.

Publications
Dans le cadre de la diminution par 4 des émissions de gaz à effet de serre (GES) en 2050 par rapport à 1990, et par 2 des GES provenant de l'agriculture, l'association est à l'origine de la publication :

 du scénario énergétique négawatt,
 depuis 2009, du scénario d'utilisation des terres agricoles en France en 2050 : Afterres2050. Ce scénario national est décliné pour partie régionalement.

Solagro édite, à destination des collectivités, de nombreux Plans climat-air-énergie territoriaux (PCAET) et des Schémas de cohérence territoriale (SCOT).

Elle teste et chiffre différentes hypothèses de Modélisation systémique de l'usage des terres (MoSUT).

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Association négawatt
 Conférence de Paris de 2015 sur les changements climatiques
 CLER - Réseau pour la transition énergétique

Lien externe

Agriculture en France
Association fondée en 1981
Association ou organisme lié à l'environnement en France
Association ou organisme ayant son siège à Toulouse

Solagro


هو جماز بن منصور بن جماز بن شيحة آل مهنا الحسيني الهاشمي، أحد أمراء إمارة آل مهنا. ولد ونشأ في أسرة تتناوب إمارة المدينة المنورة وتتنافس عليها أحياناً، لذلك سعى لتوليها عند السلطان المملوكي الناصر بن قلاوون الذي كان يعين أمراء المدينة، ونجح في استصدار مرسوم بتعيينه مكان سلفه الأمير مانع بن علي بن جماز وذلك في بداية سنة 759هـ. كان عظيم الهيبة، ظاهر الجبروت، شديداً في أحكامه، دامت ولايته 8 أشهر وعدة أيام حتى قتل أواخر عام 759 هـ. وصف بأنه كان خليقاً بالملك، شهماً، شجاعاً، وافر الحرمة، ودانت له البادية والحاضرة.

انظر أيضا
أمراء وحكام المدينة المنورة

وصلات خارجية

مركز بحوث ودرسات المدينة المنورة

أشخاص من المدينة المنورة
أمراء المدينة المنورة
هاشميون

جماز بن منصور


EAP or E.A.P. may refer to:

 East Asia and the Pacific

Organizations
 Bureau of East Asian and Pacific Affairs, of the United States Department of State
 E.A. Patras, a Greek sports club
 Eastern Partnership, a proposed initiative in the European Union
 Endangered Archives Programme at the British Library
 Engineers Against Poverty
 European Association for Psychotherapy
 European Workers Party ()
 Hellenic Open University, in Patras, Greece
 EAP, a business school which merged with ESCP to become ESCP Europe
 ICC East Asia-Pacific, of the International Cricket Council

Science and technology
 British Aerospace EAP, a fighter aircraft technology demonstrator
 Electroactive polymers

Computing
 Enterprise access point, a cross-vendor marketing name for wireless access points with features for enterprises and large networks.
 Enterprise architecture planning
 Extensible Authentication Protocol
 JBoss Enterprise Application Platform
 Early Access Program

Other uses
 Eleanor Addison Phillips
 Edgar Allan Poe
 Emergency Action Plan, part of Emergency management
 Emergency action principles
 Employee assistance program
 English for academic purposes
 EuroAirport Basel Mulhouse Freiburg, in Blotzheim, France

See also
 University of California Education Abroad Program (UCEAP)

EAP


La Banque Culturelle Tanéka est un musée conservatoire de la Civilisation Tanéka. Située dans la commune de Copargo, département de Donga au Bénin, elle est la seule banque culturelle au Bénin.

Histoire
La banque culturelle de Tanéka est née de la volonté de mettre en place un organe agissant contre les ventes de biens culturels et empêchant la disparition des œuvres et promouvant la valorisation locale des artefacts.

Alassane Zoumarou est le prometteur de cette banque avec le soutien de l'École du Patrimoine Africain et du ministère français des Affaires Étrangères.

Objectifs
Ses objectifs principaux sont de sauvegarder et enrichir le patrimoine culturel béninois ; favoriser le développement de la recherche scientifique culturelle appliquée, dans divers domaines, notamment l'art, sciences humaines et aider les acteurs culturels à comprendre l'importance de leur mission et créer un cadre d'échange.

Collections
Le conservatoire de la Civilisation Tanéka

 expose plusieurs objets de familles;
 sensibilise les écoliers de la Donga à la culture de Tanaké;
 gère le Cercle Référentiel des Acteurs Culturels de la Donga (CRACuD);
 accompagne cinquante groupes de musiques et de danses traditionnelles de la Donga.
 gère un jardin botanique d'une superficie d'environ 10 hectares à Tanéka Béri.

Tourisme, Bâtiments, Équipements et services présents

 Wifi :
 Sites web du musée :
 Parking pour visiteurs :
 Hall de réception :
 Présence de guides et / ou conservateurs au musée :
 Possibilités d'achats d'œuvres :
 Possibilité de prise de vue (photo des collections sans flash) :
 Cadre de recherches (scientifiques...) :
 Partenariats avec d'autres institutions :

Galeries d'images

Notes et Références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Liste de musées au Bénin
 Donga
 Tanéka

Musée au Bénin

Musée Banque Culturelle Tanéka


Poremećaj tjelesnog distresa (BDD) je dijagnoza koja se može dati pojedincu koji doživljava distres zbog trajnih ili ponavljajućih tjelesnih simptoma, u onoj mjeri u kojoj distres i zaokupljenost simptomima ometaju svakodnevno funkcioniranje. Kodiran je u poglavlju za mentalne poremećaje, poremećaje ponašanja i razvoj u Međunarodnoj klasifikaciji bolesti (ICD-11) pod oznakom 6C20. Najčešći tjelesni simptomi povezani s tjelesnim poremećajem uključuju bol (npr. mišićno-koštanu bol, bol u leđima, glavobolju), umor, gastrointestinalne i respiratorne simptome, iako pacijenti mogu patiti od bilo kojih tjelesnih simptoma.

Doživjeti simptome i zabrinutost zbog njih je naravno normalno ljudsko iskustvo. Kako bi ispunio kriterije za dijagnozu poremećaja tjelesnog stresa, pojedinac mora doživjeti karakterističan obrazac misli, osjećaja i ponašanja povezanih s njegovim zdravstvenim problemima, što pridonosi distres i poremećaj u funkcioniranju. Dijagnosticiranje poremećaja tjelesnog distresa značilo bi da bi pacijentu mogle koristiti neke psihološke intervencije ili intervencije u ponašanju za poboljšanje kvalitete života, bez obzira na temeljni uzrok simptoma. Za razliku od prethodnih iteracija dijagnoze, kod poremećaja tjelesnog distresa simptomi nisu "medicinski neobjašnjivi" (tj. mogu se pojaviti uz bolest). Tjelesni poremećaj može pogoditi bilo koga u bilo kojoj dobi, a pojava simptoma kod bilo kojeg pojedinca potkrijepljena je složenom  međuigrom bioloških, psiholoških i društvenih čimbenika.

Tjelesni distresni poremećaj ne treba zbuniti s tjelesnim dismorfnim poremećajem (ICD-11 6B21) budući da se za oba stanja ponekad koristi isti akronim 'BDD'.

Dijagnostički zahtjevi (ICD-11)
Bitne (potrebne) obilježje navedene u ICD-11 su:

 Prisutnost tjelesnih simptoma koji su uznemirujući za pojedinca. Obično to uključuje više tjelesnih simptoma koji mogu varirati tijekom vremena. Povremeno je fokus ograničen na jedan simptom, obično bol ili umor.
 Pretjerana pozornost usmjerena je na simptome, koji se mogu manifestirati u:
 Trajnoj zaokupljenosti ozbiljnošću simptoma ili njihovim negativnim posljedicama. Kod pojedinaca koji imaju utvrđeno zdravstveno stanje koje može uzrokovati ili pridonijeti simptomima, razmjer pozornosti povezan sa simptomima očito je pretjeran u odnosu na prirodu i ozbiljnost zdravstvenog stanja.
 Ponovljeni kontakti s pružateljima zdravstvenih usluga u vezi s tjelesnim simptomima koji su znatno veći od onoga što bi se smatralo medicinski potrebnim.
 Pretjerana pažnja na tjelesne simptome traje unatoč odgovarajućem kliničkom pregledu i ispitivanjima ili odgovarajućem uvjeravanju od strane pružatelja zdravstvenih usluga.
 Tjelesni simptomi su postojani; to jest, neki su simptomi prisutni (iako ne nužno isti simptomi) većinu dana tijekom razdoblja od najmanje nekoliko mjeseci (npr. 3 mjeseca ili više).
 Tjelesni simptomi i s njima povezani distres i preokupacija rezultiraju značajnim oštećenjem u osobnim, obiteljskim, društvenim, obrazovnim, profesionalnim ili drugim važnim područjima funkcioniranja.
 Simptomi ili povezani distres i preokupacija ne mogu se bolje objasniti drugim mentalnim poremećajem (npr. shizofrenijom ili drugim primarnim psihotičnim poremećajem, poremećajem raspoloženja ili poremećajem povezanim s tjeskobom ili strahom).

BDD se može dodijeliti kao blaga (6C20.0) umjerena (6C20.1) ili teška (6C20.2) ovisno o opsegu i utjecaju gore navedenih značajki.

Promjene u odnosu na ICD-10 i moguće implikacije
Izraz poremećaj tjelesnog distresa zamjenjuje staru kategoriju 'somatoformnih poremećaja' korištenu u ICD-10. U DSM-5 koncept somatoformnih poremećaja zamijenjen je konceptom 'Somatski poremećaj simptoma'.

Još jedna važna promjena u novim kriterijima je da dopuštaju postojanje BDD-a uz bilo koju somatsku/tjelesnu bolest. Ove se promjene smatraju postupnim pomakom prema razumijevanju pojedinca u cjelovitijim terminima, daleko od beskorisnih dihotomija tijela i uma, ili "mentalnog naspram fizičkog"; i omogućiti lakše postavljanje dijagnoze tamo gdje postoje paralelni medicinski problemi, omogućujući pacijentu pristup odgovarajućem liječenju. Unatoč tome što su ove promjene oprezno pozdravljene, terminologija u ovom području ima dugu povijest korištenja na problematične i stigmatizirajuće načine. Ostaje zabrinutost da bi se dijagnoza poremećaja tjelesnog stresa mogla koristiti za označavanje 'teškog pacijenta' ili za pristranost kliničara protiv odgovarajućeg istraživanja strukturalne bolesti koja bi mogla pridonijeti simptomima kod ljudi s dijagnozom BDD-a.

Dobivanje dijagnoze
Dijagnozu poremećaja tjelesnog distresa (BDD) obično postavlja liječnik u zdravstvenom okruženju – to može biti liječnik primarne zdravstvene zaštite, bolnički liječnik, psihijatar ili drugi specijalist u području psihosomatske medicine. Liječnik primarne zdravstvene zaštite ili obiteljski liječnik općenito će igrati važnu ulogu u koordinaciji liječenja s kliničarom sekundarne zdravstvene zaštite ako je potrebno. Dijagnoza BDD-a je u biti klinička, pri čemu kliničar poduzima temeljitu medicinsku i mentalnu anamnezu i relevantne preglede. Dijagnoza se temelji na prirodi prisutnih simptoma i predstavlja dijagnozu " uključivanja" za razliku od dijagnoze "isključivanja" – to znači da se temelji na prisutnosti pozitivnih simptoma i znakova koji slijede karakterističan obrazac opisan gore. Ne postoje testovi koji se mogu dosljedno koristiti za dijagnosticiranje BDD-a; međutim, kao što je slučaj sa svim dijagnozama, često će se poduzeti dodatni dijagnostički testovi kao što su krvni testovi ili dijagnostičko snimanje kako bi se razmotrila prisutnost osnovne bolesti. BDD može koegzistirati s bilo kojom drugom dijagnozom (kao što je respiratorna bolest ili rak, ili druge dijagnoze mentalnog zdravlja kao gore).

Diferencijalna dijagnoza (dijagnoze koje zdravstveni djelatnik uzima u obzir pri procjeni)
Oni koji su zaokupljeni mogućnošću da imaju ozbiljne ili po život opasne bolesti, bolje bi odgovarali dijagnozi "zdravstveni anksiozni poremećaj". Pojedinci s zdravstvenim anksioznim poremećajem također mogu potražiti liječničku pomoć, ali njihova je primarna svrha dobiti sigurnost da nemaju ozbiljno zdravstveno stanje od kojeg se plaše. Pojedinci s poremećajem tjelesnog distresa obično traže liječničku pomoć kako bi dobili olakšanje od simptoma, a ne kako bi odbacili uvjerenje da imaju ozbiljnu medicinsku bolest.

Važno je identificirati poremećaje raspoloženja, kao što je depresija, gdje su somatski simptomi (uključujući gubitak težine, umor i bol) često dominantni aspekti kliničke slike. Panični poremećaj i generalizirani anksiozni poremećaj također su važne diferencijalne dijagnoze.

Naravno, potrebno je uzeti u obzir i temeljna medicinska stanja ili bolesti i odgovarajuće ih liječiti. Pacijent također može zadovoljiti kriterije za dijagnostičke kategorije funkcionalnog somatskog sindroma kao što su sindromi povezani s umorom (8E49), disocijativni poremećaji (6B60-6B6Z), kronična raširena bol (MG30.01) ili sindrom iritabilnog crijeva (DD91).

Povijest pojma
Pojam 'tjelesni distres' uveden je 2005. godine nakon što je istraživanje u Danskoj pokazalo da krovni pojam može adekvatno obuhvatiti niz preklapajućih funkcionalnih somatskih sindroma kao i 'somatoformni poremećaj'. Sindrom tjelesnog distresa zamišljen je kao takav krovni pojam za nekoliko dijagnosticiranih obrazaca fizičkih simptoma, za koje se smatra da se odnose na obrasce fiziološkog odgovora na stres. Koncept je imao prednost jer je jasno izveden iz empirijskih studija i potvrđen, dok su mnogi konkurentski koncepti izvedeni konsenzusom ili kroz proces kulturne konstrukcije, što mu je pomoglo da se dopadne komisiji za ICD-11. Međutim, koncept BDD-a prema ICD-11 u konačnici se razvio kako bi bio više usklađen s dijagnozom DSM-5: poremećaj somatskih simptoma, s potrebom za pozitivnim psihološkim nalazima i bez zahtjeva da su simptomi medicinski neobjašnjivi.

Prevalencija
Budući da je ovo novi dijagnostički koncept, potrebna su dodatna istraživanja kako bi se utvrdilo koliko je BDD prevalentan.

Uzroci
Uobičajeni model koji se koristi u zdravstvu za objašnjenje pojava i tijeka bolesti uključuje promatranje predisponirajućih, precipitirajućih (pokretačkih) i perpetuirajućih (održavajućih) čimbenika. Nova istraživanja naglašavaju važnost središnje uloge pojedinčevih "očekivanja simptoma". Na određena očekivanja u vezi s bolešću temeljena na prethodnom iskustvu mogu dodatno utjecati emocionalna stanja kod nekoga tko ima tendenciju katastrofiziranja (misli na najgore) ili tko je sklon tjeskobi zbog bolesti. To može dovesti do razvoja i nastavka trajnih somatskih simptoma. Moć iščekivanja za predviđanje tijeka simptoma i liječenja pokazala se u mnogim stanjima kao što su bol, reumatoidni artritis, rak i takozvani "medicinski neobjašnjivi simptomi"; a pokazalo se da bavljenje iščekivanja simptomima kod pacijenata poboljšava ishode i potencijalno pomaže pojedincima s tim problemima.

Prognoza
Tijek poremećaja tjelesnog distresa (BDD) je promjenjiv. U otprilike polovice pojedinaca kojima je dijagnosticiran poremećaj tjelesnog distresa viđen u ustanovama primarne zdravstvene zaštite, tjelesni simptomi nestaju unutar 6 do 12 mjeseci. Pojedinci s teškim poremećajem i oni s više tjelesnih simptoma imaju tendenciju doživjeti kroničniji i uporniji tijek. Prisutnost višestrukih tjelesnih simptoma obično je povezana s većim oštećenjem funkcioniranja, kao i sa slabijim odgovorom na liječenje bilo kojeg istodobnog mentalnog ili medicinskog stanja. Istraživanja u ovom području rastu i nadamo se da će provedba robusnog znanstvenog istraživanja omogućiti razvoj učinkovite podrške osobama s BDD-om.

Podrška/liječenje
Nakon što osoba dobije dijagnozu, cilj liječenja je pomoći pacijentu da upravlja simptomima i postigne bolju kvalitetu života. Postoje uspostavljeni pristupi samopomoći koje pacijenti mogu isprobati, a koje uključuju ritam, upravljanje stresom i razmišljanje o tome kako okolina može bolje podržati povratak u stanje zdravlja. Kao što je slučaj s bilo kojom bolešću, mjere zdravog načina života kao što su održavanje redovite tjelesne aktivnosti, higijena spavanja, bavljenje društvenim aktivnostima i hobijima su korisne, ali će ih možda trebati polako ponovno uvesti ako je osoba izbjegavala te aktivnosti. Lijekovi mogu pomoći u upravljanju simptomima kada je problem značajna depresija, tjeskoba ili bol.

Razumijevanje i prihvaćanje dijagnoze obično je važan cilj, jer će osobi biti teško početi preusmjeravati fokus na oporavak ako nastavi brinuti da ima pogrešnu dijagnozu. Ponovljena ispitivanja nisu uvijek potrebna ili umirujuća; otvoreni razgovori između pacijenta i njegovog liječnika koji uključuju uvjerljiva objašnjenja uobičajenih simptoma i rizika od potencijalnih rijetkih uzroka obično su korisniji pristup. Kada zdravstveni djelatnici postavljaju dijagnozu i provode liječenje, važno je komunicirati otvoreno i pošteno i ne upasti u zamku dualističkog – odnosno "ili psihičkog ili fizičkog" razmišljanja; ili pokušati "ponovno pripisati" simptome pretežno psihosocijalnom uzroku. Dijagnostički proces smatra se važnim korakom za uspješno napredovanje liječenja.

Specijalističko liječenje BDD-a je nažalost još uvijek rijetko u mnogim zemljama. Zlatni standard liječenja trebao bi imati holistički pristup usmjeren na pacijenta, prilagođen specifičnim potrebama pojedinca. Specifični terapijski pristup koji će se poduzeti vjerojatno će ovisiti o prirodi simptoma i onome što ih može pokretati, a obično uključuje jednog ili više članova multidisciplinarnog terapijskog tima. Psihoterapija kao što je kognitivno-bihevioralna terapija ili terapija prihvaćanja i predanosti mogla bi biti korisna za istraživanje obrazaca misli, radnji i ponašanja koji bi mogli pokretati negativan ciklus koji održava simptome. Fizioterapija može biti relevantna za rehabilitaciju kada slabost, bol, vrtoglavica ili umor predstavljaju problem. U nekim slučajevima može biti korisno povezati se s drugim njegovateljima kao što je obitelj/partner kako biste podržali pojedinca u njegovoj rehabilitaciji.

Za neke pacijente, osobito one koji su godinama živjeli sa simptomima, realno liječenje uključuje fokus na upravljanje simptomima i poboljšanja kvalitete života. Prihvaćanje simptoma i ograničenja koja uzrokuju može biti ključno u tim situacijama, ali većina ljudi može vidjeti određeno poboljšanje u svom stanju. Otvoreni odnosi puni povjerenja sa zdravstvenim timom ključni su za to.

Kontroverze/Stigma
Dugo je postojalo beskorisna podjela u medicinskom sustavu između 'mentalne' i 'fizičke' bolesti, koja proizlazi iz dualizma uma i tijela. Iako se sve više priznaje da većina medicinskih stanja uključuje složenu interakciju fizičkih, iskustvenih i društvenih čimbenika, u mnogim dijelovima društva još uvijek postoji staromodan stav da pacijenti koji imaju BDD (i njegove dijagnostičke prethodnike) imaju čisto psihološki problem, što je povezano sa stigmom.

Mnoge službe za mentalno zdravlje ne smatraju da su problemi sa somatskim simptomima u njihovoj nadležnosti, a budući da je BDD između medicinskih i psihijatrijskih dijelova zdravstvenih usluga, ta stanja poput BDD, gdje su mentalni i fizički čimbenici međusobno povezani i slično važni, često su zapuštena. Nedostatak odgovarajućih usluga liječenja također pogoršava stigmu, a mnogi ljudi koji pate od ovih stanja prijavljuju negativna iskustva sa sustavom zdravstvene zaštite. Također su ih neki liječnici označili kao 'bolesnike s gdje ti srce potone', koji se osjećaju neadekvatno opremljenima da im pomognu, opet dijelom zbog nedostatka usluga specijalističkog liječenja, a dijelom zbog isključivanja ovih vrsta poremećaja iz medicinskog obrazovanja.

Zbog ovih kontroverzi i stigme unutar zdravstvene službe, terminologija koja se koristi za opisivanje ovih poremećaja i dijagnostičke klasifikacije nastavljaju se razvijati. Ova terminologija koja se stalno mijenja može zbuniti i kliničare i pacijente, a sama po sebi smeta boljem razumijevanju ovih stanja. Poremećaj tjelesnog distresa kritiziran je na više točaka. Ima nekih koji smatraju da je sama riječ 'distres' stigmatizirajuća jer bi se mogla upotrijebiti za patologizaciju razumljive reakcije na fizičku patnju. Drugi su zabrinuti da je opis dijagnoze previše subjektivan i normativan – tj. tko je taj da kaže da je zabrinutost oko nekog simptoma 'pretjerana'? To dovodi do zabrinutosti da bi se dijagnoza mogla upotrijebiti za patološki način interakcije sa sustavom zdravstvene skrbi koji liječnik smatra neprikladnim ili na drugi način problematičnim.

Još jedan problem s dijagnozom zahvaćen je strukturom samih dijagnostičkih priručnika. ICD-11 ima odvojena poglavlja za mentalna i tjelesna stanja, ponovno odražavajući dihotomnu strukturu medicinskog sustava i dualizma uma i tijela. Međutim, to vjerojatno dovodi do toga da se dijagnoza premalo koristi jer većinu pacijenata sa somatskim simptomima pregledaju liječnici bez znanja o mentalnom zdravlju i koji stoga možda neće uzeti u obzir dijagnozu. U stvarnosti se ti uvjeti uklapaju između kategorija tjelesnog i mentalnog zdravlja, ali trenutno obično moraju privući dvije odvojene dijagnoze – jednu tjelesnu i jednu mentalnu, koje bi mogle opisivati isti fenomen. Drugi smatraju da je to razumno rješenje, posebice jer postoje različite psihološke značajke BDD-a koje nisu prisutne kod svih pacijenata s trajnim fizičkim simptomima i stoga mogu zahtijevati dodatnu podršku. U mnogim zdravstvenim sustavima postojanje posebnog dijagnostičkog koda može biti od pomoći kako bi se pacijentima omogućio pristup tim specifičnim tretmanima.

Izvori

Bolesti i poremećaji

Poremećaj tjelesnog distresa


Maoculuk ya da Maoizm, adını Mao Zedong'dan alan, kapitalizmin Avrupa'daki gibi bir gelişme seyri izlemediği Uzak Doğu toplumlarına özgü Marksizm'in pratiği olarak ifade edilebilir. Maoizm, taraftarlarına göre, Marksizm-Leninizm siyaset biliminin 3. nitel aşamasıdır ve kırlardan şehirleri kuşatarak proleterya diktatörlüğüne ulaşabilmenin tek altın anahtarıdır. Maocuların asgari programlarında ise, bağımsızlığın sağlanması ve feodalizmin tasfiyesi vardır.

Hakkında
Asya tipi üretim tarzı olarak ifade edilen ve Doğu toplumlarına özgü olan bu durum Avrupa'dakinden farklı bir mülkiyet yapılanmasının bir sonucudur. Avrupa'da toprak sahibi Lordlar bulundukları bölgede Kralın yetkilerini paylaşır kendi bölgelerinde bağımsız hareket ederlerken Asya toplumlarında böyle bir durum görülmez, merkezi otorite güçlü yapısını devam ettirebilmek için toprağı bazı kişilere mülk olarak devretmez, ancak toprağın kullanım hakkını bazı koşullar altında devreder. Böylece ülke topraklarının tamamı devlete ya da aynı anlama gelmek üzere merkezi otoriteye bağlıdır. Böyle bir mülkiyet yapılanmasının sonucu olarak Asya toplumlarının üretim yapısı Avrupa'daki üretim yapısından farklılaşmıştır. Mao bu ikili yapı içerisinde Marksizm'in hayata geçirilmesi ve sosyalist iktidarın kurulabilmesi için Asya toplumlarına farklı bir örgütlenme uygulamıştır.

Mao döneminde Çin nüfusunun önemli bir bölümü köylüydü. İşçi sınıfı ise birkaç büyük kentte çok sınırlı sayıda mevcuttu. Bu somut durum içerisinde Avrupa'daki gibi işçi sınıfının çoğunlukta olmadığı Çin'de işçilerin tek başlarına iktidar mücadelesi vermesi mümkün değildi. Bunu gören Mao, köylü sınıfının gücüne dayanan ancak işçi sınıfının "ideolojik öncülüğüne" dayanan bir mücadeleyi savundu. Buna göre işçi sınıfı Çin'de gelişmediği için kısıtlı bir güce sahipti. Köylü sınıfı ise toplumun çoğunluğunu oluşturduğu için etkin bir güçtü. Mao bu somut koşullar altında şehirlerde işçi sınıfının gerilla örgütlenmesinin başarısızlığa uğrayacağını bu sebeple yine işçi sınıfının "ideolojik önderliğine" dayanan bir köylü gerilla örgütlenmesi kurdu. Çin Kapitalizminin sadece merkezde güçlü olduğu ve çevrede etkili bir güce ulaşamadığı için mücadele çevreden merkeze doğru olmalıydı. Mao Çin'in çevrelerinde köylü gerilları ile başlattığı mücadele genişleyerek merkeze dayandı ve Çin'de Sosyalizm'in başarısıyla sonuçlandı. Ancak Mao sosyalist bir devrimin iktidarı ele almasının yeterli olmadığını, asıl mücadelenin bundan sonra başlayacağını söyledi.

Kapitalizmin ideolojik etkilerinden, insan üzerindeki tahribatlarından, yabancılaşmadan kurtulabilmek için sosyalizmin yaşamın her alanına nüfuz edebilmesi için bir "Kültür Devrimi"ni savundu.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Çin-Sovyet ayrılığı

Dış bağlantılar
Guiding thought of revolution: the heart of Maoism  international project
Marx2Mao.org  Mao Internet Library
The Encyclopedia of Marxism   Mao Zedong Thought.
The Encyclopedia of Marxism  Mao's life.
Monthly Review January 2005  Text of the leaflets distributed by the Zhengzhou Four.
World Revolution Media Maoist revolutionary film, music, and art archive
 Batchelor, J. Maoism and Classical Marxism , Clio History Journal, 2009.

Maoculuk


KCVO may refer to:

 Knight Commander of the Royal Victorian Order, a British honour
 the ICAO identifier of Corvallis Municipal Airport in Corvallis, Oregon, United States
 KCVO-FM, a radio station (91.7 FM) licensed to Camdenton, Missouri, United States

KCVO


Hagen Hasselbalch (født 1. oktober 1915, København, død 28. juni 1997) var en dansk filmfotograf og filminstruktør.

Filmografi

Historien bag kameraet (2006)
Yoga - en vej til lykke (1975)
K 800 - Suite for kamera og mikrofon (1968)
Landet de vandt (1966)
Storby i støbeske (1963)
Hurra for os - ! (1963)
Panik i paradis (1960)
Skattejagt i Østgrønland (1959)
En bonde og hans gård (1958)
Her er mit hjem (1956)
Evighedsklokkerne (1956)
Filmforum S 09 (1955)
Kardinalernes middag (1954)
Der er nemlig forskel (1954)
Før Cannæe (1954)
Skatteøens hemmelighed (1953)
Grønland i sol (1950)
Vejen mod nord (1948)
Hvor vejene mødes (1948)
Hvert syvende sekund (1948)
Giv dem en Chance (1948)
Se (1948)
Denmark grows up (1947)
Sommerrapsodi (1947)
Radiohuset (1947)
Skabt af danske Hænder (1947)
Kammerat - Tovaritsj (1946)
Tiden og Uret (1946)
Kornet er i Fare (1945)
Tom Kristensen (1945)
Betal din Skat med Glæde (1945)
Pigen og Pan (1945)
Skrubtudsen (1944)
Koen (1944)
For Folkets Fremtid (1943)
Solskinsbørn Aaret rundt (1943)
Flyv med! (1943)
Markernes grøde (1942)
Hvem ved hvad (1942)
Thummelumsen (1941)
Gaa med mig hjem (1941)

Kilder

Eksterne henvisninger

Filmfotografer fra Danmark
Filminstruktører fra Danmark
Personer fra København

Hagen Hasselbalch


İnebolu, Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Kastamonu ilinin bir ilçesidir. Geleneksel yerli mimarinin birçok örneğine sahip bir Karadeniz liman şehridir.

Tarih

Türkler öncesi

İnebolu çevresindeki yerleşmelerin ne zaman başladığı tam olarak belirlenemese de ilk antik şehir MÖ. 3. yüzyılda Sinope'ye bağlı bir emperion olarak kurulmuş ve "Abonu'nun Duvarları" anlamına gelen Abonuteikhos adını almıştır. MÖ. 64 yılında Roma egemenliğine giren şehir, MS. 2. yüzyılda Roma İmparatorluğu hükümdarı Marcus Aurelius ya da Antoninus Pius döneminde İyonya kenti anlamındaki İonopolis adı verilmiştir. Ayrıca şehir, Apollon'un yılan formunda yeniden doğduğuna dair bir kült olan Glykon'a ve sahte peygamber olarak anılan Abonuteikhoslu Aleksandros'a ev sahipliği yapmıştır.

Türkler sonrası

1071 Malazgirt Savaşı'ndan sonra Anadolu'ya akın eden Türk Selçuklu Beylerinden Emir Karatekin 1084-85 yıllarında bölgeyi Türk hakimiyeti altına almıştır. Şehrin adı Selçuklu Hanedanı döneminde şimdiki halini almıştır. Anadolu Selçuklu Devleti'nin yıkılmasından sonra Çobanoğulları Beyliği'nin, ardından Candaroğulları Beyliği'nin sınırları içinde kalan ilçe; 1383'de, I. Murad zamanında, Osmanlı Devleti'ne katılmıştır. Bölge Ankara Muharebesi'nden sonra tekrar Candaroğulları Beyliği'nin bir parçası olmuştur. İspanyol Seyyah Clavijo, 1404 yılında İnebolu'ya gelmiş ve bölgedeki kerestelerin çok iyi olduğundan bahsetmiştir.

Osmanlı Hakimiyeti
Candaroğulları Beyliği'nin 1461 yılında Osmanlı'ya katılmasıyla birlikte İnebolu da Osmanlı hakimiyetine girmiştir. Osmanlı Devleti'nde yönetimsel anlamda yapılan düzenlemelerle 1896 yılında İnebolu ilçeye dönüştürüldü. 1880 ve 1885'te iki büyük yangın geçiren kentin ve çarşısı tamamen yanmıştır. Devrin Padişahı II. Abdülhamit zamanında, Kastamonu valisi olan Abdurrahman Paşa tarafından yapılan planla kent mimarisi yeniden düzenlenmiştir.

1915-1920 arası
[[Dosya:Inebolu medal monument 1771.jpg|küçükresim|upright=1|Kasaba saldırıya uğradı ve kararlılıkla kendini savundu, bunun için Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından İstiklal Madalyası ile onurlandırıldı. " Bu, olan biteni anlatan duvar resimleri ve birkaç kayık]]

İnebolu, Çanakkale Savaşı'nda 138 şehit verdi. I. Dünya Savaşı sırasında 19 Temmuz ve 20 Eylül 1915 ile 8 Ocak 1916 tarihlerinde Ruslar tarafından bombalandı. Osman Nuri Bey tarafından 25 Kasım 1919'da İnebolu Müdafaa-i Hukuk kuruldu. Yönetime Müftü Ahmet Efendi seçildi.

İnebolu'dan Zeki Bey Sivas Kongresi'nde Kastamonu'yu temsil etti. 10 Aralık 1920 İnebolu'da Esliha ve Cephane Komisyonu ve Menzil Nokta Komutanlığı kuruldu ve başına Erzincan Küçük Zabit seçildi. Türk Kurtuluş Savaşı için, sıralamayla bitmeyen birçok isimler el ele verdi.

 Kurtuluş Savaşı
Dönemin önemli bir ticaret merkezi olan İnebolu ve İnebolu Limanı Türk Kurtuluş Savaşı'nda stratejik olarak önemli bir rol oynamıştır. Kurtuluş Savaşı'na katılmak için Ankara'ya gitmek isteyenlerin bir bölümü teknelerle İnebolu İskelesine geliyor ve buradan Anadolu'ya geçiyordu. İstanbul ve SSCB'den gelen savaş gereçlerinin Anadolu'ya giriş noktası da İnebolu iskelesi olmuştu. Bunu fark eden Yunanlar Karadeniz'deki donanmalarıyla iskeleyi denetlemeye başladı. Bundan sonuç alamayan Yunan savaş gemilerinden Panter ve Kılkış adlı iki Yunan zırhlısı 9 Haziran 1921'de İnebolu limanına geldi. Şehrin ileri gelenlerine ültimatom vererek cephane ve silahları iki saat içinde teslim etmesini söyledi. Savaş gemilerinin İnebolu'ya doğru hareket ettiği haberi zırhlılardan önce İnebolu'ya ulaşmış ve cephaneler bombalama karşında zarar görmemesi için iç kısımda kalan İkiçay Mevkii'ne, tepenin arkasında kalan ve zırhlıların top atışlarının ulaşamayacağı yerlere taşınmaya başlamıştı. Cephanelerin teslim edilmemesi üzerine Yunan savaş gemileri İnebolu'yu bombaladı ancak Yunanlar Kurtuluş Savaşı'nın gereksinimi olan insan ve cephanenin Anadolu'ya giriş yeri olan bu iskeledeki etkinliği önleyemedi.

Bombalanmanın yıl dönümü olan 9 Haziran, İnebolu Kahramanlık Günü ilan edilmiştir.

 İstiklal Madalyası ve Yiğit İnebolu

1924 yılında, İstiklal Madalyası alan ilk ve tek ilçe olan İnebolu'ya, Atatürk'ün önerisiyle TBMM tarafından "yiğit" ünvanı verilmiştir. (İl olan diğer şehirlerimiz Kahramanmaraş 1925'te, Gaziantep ve Şanlıurfa ise daha sonra İstiklal Madalyası almışlardır.) İnebolulular, yiğit ünvanını, ''Bizler her Türk evladının yapacağı gibi vatani görevimizi yaptık, her Türk yiğittir, farkımız yoktur'' mantığıyla kullanmamışlardır. Bu yüzden de, bu ilçeye hala sadece İnebolu denmektedir.

Türk İstiklâl Mücadelesi sırasında; işgal ordularının el koyduğu Osmanlı silah ve cephanesi İstanbul'dan bin bir güçlükle tekne ve takalarla İnebolu'ya getirilmiş, mavnalarla (kayıklarla) sahile boşaltılmış, bu kutsal emanetler elden ele, yaşlı-genç, çocuk-kadın demeden, omuzlarda ve kağnılarla, İnebolu-Küre-Seydiler-Kastamonu yolu ile bağımsızlık savaşı veren Kuvayımilliye güçlerine Ankara'ya ulaştırılmıştır.

Yiğit İnebolu'nun kahraman kayıkçılarının;  savaşta göstermiş olduğu bu takdire değer mücadele ve vatan için yapılan unutulmaz hizmetleri göz ardı edilmemiş, TBMM tarafından 11 Şubat 1924 tarihinde yapılan 99. oturumunda 66 numaralı Kanunla İnebolu Mavnacılar Loncasına, "Beyaz Şeritli İstiklâl Madalyası ve Beratı" taltif edilmiştir. İnebolu Mavnacılar Loncasına verilen bu beyaz şeritli altın madalya ve berat, kayıkçıların şahsında tüm İnebolu halkına verilmiş bir madalyadır.

İnebolu kayıkçılarının gayret ve başarıları 9 Nisan 1924 tarihli TBMM kararıyla Beyaz Şeritli İstiklâl Madalyası ile ödüllendirilmiştir.

Cumhuriyet dönemi
1923'te Cumhuriyet'in ilanından sonra Yunan Hükûmeti ile yapılan mübadele anlaşmasından sonra ilçe çevresinden 2000 Rum Yunanistan'a göç ettirilmiş, bazı Rumlar İnebolu'daki köy isimleriyle aynı adı taşıyan köyler kurmuşlardır. Mübadele sonrası İnebolu'da Rum kalmamış, ilçedeki köylerin Rumca isimleri de Türkçeleştirilmiştir. Mübadele öncesinde burada yaşayan Rumların torunları tarafından ilçeye ziyaretler yapılmıştır.

 Şapka ve kıyafet devrimi

Atatürk 23 Ağustos 1925'te Kastamonu'ya gelmiştir. Burada İnebolu heyetini kabul etmiş ve yapılan davet üzerine 25 Ağustos 1925 Salı günü saat 11.00'de Kastamonu'dan İnebolu'ya hareket etmiştir.

27 Ağustos 1925 Perşembe günü İnebolu Türk Ocağı'nda tarihi Şapka Nutku'nu söylemiştir. Mustafa Kemal Atatürk'ün İnebolu'ya 1 gün için gelip 3 gün kaldığı, Şapka ve Kıyafet Devrimi'nin ilk Nutkunu söylediği, "Bu serpuşun adına şapka denir"'' dediği 25-28 Ağustos tarihleri arasında her yıl törenler yapılmaktadır.

İnebolu Türk Ocağı, 1931 yılında kapatılmış ve bina halkevi olarak kullanılmaya başlanmıştır. 1951 yılında da Halkevlerinin kapatılmasıyla bina hazineye geçmiş; 1956'da belediyeye devredilmiş, vapur acentesi ve lokanta olarak işletilmiştir. 1999 yılında Anıtlar ve Müzeler Genel Müdürlüğüne devredilmiş, 2005'te başlayan restorasyon çalışmalarının ardından ziyarete açılmıştır. 2020 yılında ise müze olarak kullanılması üzerine çalışmalar başlatılmıştır.

Nüfus

Coğrafya

Konum
İnebolu Karadeniz Bölgesi'nin Batı Karadeniz bölümünde yer almaktadır.Anadolu Yarımadası'nın kuzeyinden geçen 42 derece kuzey paraleli ile 34 derece doğu meridyeninin kesiştiği noktanın yaklaşık 25 km batısındadır. 89 km. güneyinde yer alan Kastamonu'nun kıyı şeridindeki şirin bir ilçesidir. Kuzeyden Karadeniz'le çevrili olan ilçemiz doğuda  Bozkurt, batıda Doğanyurt, güneyde ise Devrekani, Küre  ilçelerine komşudur.

Batı Karadeniz bölümünün hemen kıyı gerisinden itibaren yükselen, kıyıya paralel uzanan İsfendiyar (Küre) genç kıvrım dağlarının kuzey eteklerinde yer alan ilçe, 474 km²'lik alan sahip olan İnebolu'nun kıyıdan 14–18 km kadar içerilerine sokulan güney sınırı Karacehennemboğazı Çayı'nın ikiye ayrıldığı kısmın biraz kuzeyinde Karadeniz'e yaklaşmaktadır. Merkez nüfusu 9800'dür.

İklim
Bölge genel olarak Karadeniz iklimine sahiptir. Fakat özellikle bahar aylarında meydana gelen sisle Karadeniz Bölgesi'nin tipik ikliminden biraz farklılıklar göstermektedir. Kışları serin ve yağışlı, yaz ayları sıcak, nemli ve yağışlıdır. Nispi nem seviyesi her mevsim yüksek olan ılıman bir iklime sahiptir.

İnebolu'nun uzun yıllar (1960-2005) değerlerine bakıldığında; sıcaklık ortalaması: 13,1 derecedir. Ekstrem sıcaklık değerlerine bakıldığında; En yüksek sıcaklık 1977 yılı Ağustos Ayında 35,8 derece, en düşük sıcaklık ise 1985 yılı Şubat ayında -9,2 derece olmuştur.

İlçede yıllık ortalama 1000 mm civarında yağış almaktadır. Genelde ilçe merkezine yağmur yağışı düşmesine rağmen biraz yukarılara doğru çıkıldıkça kar yağışı oranı artarak devam etmektedir. İlçeye kar düşse de genelde erimesi birkaç günü geçmemektedir. İlçede en çok kar yağışı 1985 yılında 146 cm. yağmıştır. Bir sene içerisinde yağışlı gün sayısı 140 gündür. En çok yağış Aralık-Mart ayları arasında olmaktadır. Yağışlar genelde normal ve sağanak şeklinde yağışlardır. İlçede yılda ortalama 21 gün sis, 3 gün kırağı görülmekte, sıcaklığın sıfırın altına düştüğü gün sayısı ile 19 gün olarak tespit edilmiştir. Hakim rüzgâr yönü SSW (Güney-Güneybatı) yönüdür. Deniz suyu sıcaklığı ortalaması; 13,8 derecedir.

Bitki örtüsü
Yüksek sıcaklık frekanslarının düşük ve okyanusal hüküm sürdüğü kıyı kesimlerde, 250–300 m kadar sıcaklık istekleri, yüksek bazı maki elemanları ile Karadeniz'in daha nemcil türlerinin bir arada bulunduğu psödomaki yaygındır. Daha gerideki platolar sahasında, yerini kestane ve meşe ormanlarına bırakır. Plato sahasından dağlık alanların kuzeyinde kayın ormanları, güneyinde meşeler daha yaygındır. Daha yukarılarda ise karaçam ormanları yaygındır.

Akarsular
Yüksek ve engebeli bir yapıya sahip olan ilçe arazisine yerleşmiş bulunan akarsular, sularını denizlere gönderebilmek için üzerinde yer aldığı yataklarını, derin bir şekilde kazmışlardır.İsfendiyar Dağları'nın denize bakan yamaçlarından doğarak denize ulaşan çaylardan ibaret olan ilçe akarsuları içinde, önemli bir akarsu mevcuttur. İki çay adı verilen bu akarsuyun rejimi düzensizdir ve ilçeyi ikiye ayırır diğerleri ise şunlardır: Karacehennemboğazı Çayı, Kızılkara Çayı, Manastır Çayı, Adıyaman Çayı, Gemiciler Çayı. Belirtilen çaylar da rejimi düzensiz akarsulara dâhildir. İlçe çevresinde, yükseklikleri 400 m ile 1200 m arası değişen tepeler mevcuttur. İlçenin yer aldığı vadinin, ağız kısmının doğu ve batı bölümlerinde yer alan tepelerden, güneydoğuda yer alan Geriş Tepesi 495 m güneybatıda yer alan İslam Tepesi 589 m yüksekliğe sahiptir. Diğer tepeler ise; doğuda Darıca Tepesi, batıda Abaş Tepesi, daha batıda Kaleştiren Tepesi, doğuda Manastır Tepesi, güney batıda Çuha Tepesi, güneydoğuda Yukarı Vozu Tepesidir.

İdari yapı
İnebolu ilçesi mülki alanı, merkezi 9,5 km² toplamda ise 395 km² dir. İlçenin toplam olarak 34 km sahil kıyı şeridi bulunmaktadır.

İlçe sınırları içinde 1 belediye teşkilatı, 81 köy ve 138 bağlı mahalle bulunmaktadır. İlçe Merkez Belediyesi 10 mahalleden oluşmaktadır.

Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi'nin 2015 verilerine göre İnebolu'nun genel nüfusu 22.144'tür. Bu nüfusun 9 bin 509'u ilçe merkezinde, 12 bin 635'i ise köylerde yaşamaktadır.

Ekonomi

Balıkçılık
İnebolu'da tutulan hamsi ve diğer balıklar tüm Türkiye'ye gönderilmektedir.

Tarım
İnebolu köylerinin genel geçim kaynağıdır.

Ticaret
İnebolu Limanı her türlü yolcu giriş çıkışına açık olup, ithalat ve ihracat yapılabilmektedir. Kapasite artırımı çalışmaları devam eden limana 10.000 grostonluk gemiler yanaşabilmekte olup, ahşap doğrama, yonga levha, ağaç parke, bakırlı prit, sigara kağıdı, kristal şeker, gübre vb. ürünlerin ihracı ve ithalatı yapılmaktadır. Yılda çokça turizm amaçlı yat ve gezi teknesinin uğradığı ve konakladığı liman sahasında bir ahşap Tekne-Yat yapım tersanesi ve balıkçı barınağı bulunmaktadır. ayrıca Rusya'dan gelen özel gemilerinde dinlenme tesisi de denilebilir.

Küre'de çıkarılan bakır madeni İnebolu Limanı'ndan gemilerle taşınmaktadır. Bir dönem madenin Küre'den limana nakli için ETİ Bakır A.Ş. tarafından Alman PWAŞ firmasına 5 milyon dolara yaptırılan teleferik ise 1988 yılında hizmete girdikten 1 yıl sonra işletmeci firma tarafından elektrik maliyetlerinin yüksek bulunması, verimsizlik gibi sebepler gösterilerek devre dışı bırakılmıştır.

Kültür

İnebolu Evleri
İnebolu Evleri genelde 3 katlı bahçeli yapılardır. Bahçelerde erik, fındık, dut, elma, ceviz gibi meyve ağaçları bulunur. Hemen hemen her bahçede su kuyusu bulunur. Ayrıca bahçelerde yaz sohbetleri için çardak veya avlu içinde oturma mekanları bulunur.

Evler genelde bordo-beyaz renktedir. Bordo rengini Aşı Köyü'nden çıkarılan toprakla yapılan Aşı Boyasından alır. Aşı boyası bu ahşap evleri 20 yıl boyunca rahatlıkla koruyabilmektedir.

Evin çatısı genelde dört tarafa eğimlidir. Çatı denizden çıkarılan ve Marla Taşı (Arduaz) denilen geniş ve ince taşlarla örtülmüştür. Çatıda taş kullanılmasının sebebi son derece sert Karadeniz poyraz rüzgârlarında çatının dayanıklı olmasıdır. Marla taşı ise ince, düz yapısı ve ısı yalıtımına sağladığı katkıdan dolayı tercih edilmiştir.

Bodrum kat soğuktan korunmak ve rutubeti önlemek amacıyla taştan yapılır. İnebolu merkezinde bu bodrum katları iş yeri veya kiler olarak, kırsalda ise ahır olarak kullanılır. Her kat yüksek tavanlı, bol pencereli ve bağımsız bir daire şeklinde ana salona açılan odalar şeklinde tasarlanmıştır. Kat girişleri ana kapı girişinden veya dışarıdan merdivenle ayrılır. Bunun amacı ise aile genişledikçe bağımsız olarak evin rahat bir şekilde kullanılabilmesidir. Her katta tuvalet ve banyo bulunmaktadır. Bunun yanı sıra yatak odasında dolap denilen bugünkü kullanımda ebeveyn banyoya karşılık gelen ilk bakışta gardrop izlenimi uyandıran küçük banyo bulunur. Bazı evlerde iki odadan oluşan çatı katı da bulunur.

Bu tarihi evler Kültür Bakanlığı, Kastamonu Valiliği ve Ankara Mimarlar Odası'nın İnebolu Evlerini Yaşatma Projesi (İNEYAP) çerçevesinde koruma altına alınmıştır. Birçok evin de restorasyonu yapılmaktadır.

İnebolu Kayığı (Denk)
İnebolu Kayığı, Denk Kayığı, İnebolu Kütüğü, Taş Kayığı, Pazar Kayığı gibi isimler altında bilgilere rastlanan ve literatüre İnebolu Kayığı olarak girmiş Pereme tipi teknedir. Önce "kabuk tekniği" ile yapılmış tek Anadolu teknesidir. Bu teknik günümüzdeki gemi yapım tekniğinin bir önceki şekli ve temeli olarak bilinir. Ortalama boyu 10-11 metredir. Bu teknikle yapılmış ve bütün olarak korunabilmiş dünyadaki tek tekne İstanbul'daki Deniz Müzesi'nde sergilenmektedir. Sergilenen bu teknenin diğer bir özelliği ise, Kurtuluş Savaşı'nda ikmal amacıyla bölgede kullanılan bir tekne olmasıdır.

İnebolu Türküleri

 Gıydıvanın Kızları
 Birini De Yavrum Birini
 Çayırda Buldum Seni
 Çifte Çıkar Martinimin Dumanı
 Elma Attım Nar Geldi
 Aktaşın Karası
 Hep Beraber Başlayalım
 İndim Dere Beklerim
 Pınar Başı Burma Burma
 Aktaşın Pınarları
 İnebolu'dan Kum Gelir

Folklor

 Gemici ve kahramanlık türküleri
 Yöresel Giysiler
 Heyamola Oyunu
 Kaşık Oyunu
 Horon
 Davul oyunları

Yemek
 İnebolu Pidesi (Pazar Pidesi)
 İnebolu Kestanesi
 Sabah güveci
 Kulak makarnası
Kulak makarnası içine et konularak katlanmış yufkanın haşlanmasıyla yapılır.
 Kızılcık Tarhanası Çorbası
Olgun kızılcıkların unla hamur yapılıp kurutulmasıyla hazırlanan çorba malzemesine kızılcık tarhanası denir. Bu tarhanadan yapılan çorba kızılcık çorbasıdır.
 Haluşka (Kulaklı makarna ile aynıdır)
Hamurdan yapılan etli yemek. Çeşitli bölgelerde mantı olarak bilinmektedir. Muska şeklinde hazırlanan hamur haşlanır ve üzerine tereyağı gezdirilerek ya da yoğurt ve biberli sos eklenerek servis edilir.

Bulgurlu Pazı Çorbası
Mangır Çorbası
Hamurlu Gözleme
Fasulyeli Erişte
Pıs
Samsi
Kaşık Helvası
Zarbana (Özlüce) Baklavası
Paklalı Makarna
Cevizli Mantı
Hamullu Ekmek

İnebolu Feneri
İnebolu'da denize bakan yamaçta kurulmuş, şu an terk edilmiş, 145 senelik bir deniz feneri vardır.

Fenerin özellikleri
Yeri: Inebolu Burnu
Yapım tarihi: 1863
Mevkii: 41° 58'42" N - 33° 45'54" E
Karakteri: Fi W 10s
Denizden yüksekliği: 38 metre
Yerden yüksekligi: 9 metre
Isik menzili: 11 mil
Yapısı: yıkılmak üzere olan fener evi ve beyaz beton kule

Eğitim
İnebolu ilçesinde bulunan eğitim kurumları şunlardır:

Yükseköğretim Kurumları

Kastamonu Üniversitesi İnebolu Meslek Yüksekokulu

Ortaöğretim Kurumları

 Evliya Çelebi Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 İbn-i Sina Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 İnebolu Anadolu İmam Hatip Lisesi
 İnebolu Anadolu Lisesi
 İnebolu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Piri Reis Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 İsmetpaşa Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 İstiklal Yolu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Prof.Dr.Fuat Sezgin Anadolu Lisesi

İlköğretim Kurumları

 Hüseyin Avni İlkokulu
 İnebolu Azize Ana Ortaokulu
 Vali Enis Yeter Anaokulu
 Mustafa Şerbetçi İlkokulu
 Kabalar Ortaokulu
 Atabeyli Ortaokulu
 Evrenye Mehmet İnce Ortaokulu
 Mehmet Bülent Özyürük İlkokulu
 Mehmet Bülent Özyürük Ortaokulu
 İnebolu İmam Hatip Ortaokulu
 Şeyhömer Nadir Ertan Uygun İlkokulu
 Kabalarsökü İlkokulu
 Akgüney Ceyda Çetinkaya İlkokulu
 Toklukaya Yele İlkokulu
 Korupınar İlkokulu
 Yukarı İlkokulu
 Dikili İlkokulu
 Kuzluk İlkokulu
 Akgüney Şehit Hayrettin Taşdelen İlkokulu
 Hamitköy Hasan Kaynar İlkokulu
 9 Haziran Ortaokulu
 Uğrak İlkokulu
 Özlüce Ortaokulu
 Atatürk Ortaokulu
 Atabeyli İlkokulu

Spor
İneboluspor İnebolu'nun amatör futbol takımıdır. 1960'lardaki Doğanspor ve Güneşspor rekabeti sonrasında iki takımın birleşmesiyle kurulmuş ve 1970'li yıllarda Kastamonu Amatör Ligi'nde defalarca şampiyon olmuştur. Ancak son yıllarda eski başarısını yakalayamamıştır. İnebolu'da çim zemini olan bir stadyum bulunmaktadır. Ayrıca Özlüce'de (Zarbana) her yıl amatör futbol turnuvaları düzenlenmektedir.

İnebolu'da 2. spor kulübü İnebolu Gençlik ve Spor Kulübü adı altında 2007 yılında kuruldu. İnebolu Gençlik ve Spor Kulübü'nde Halkoyunları, Futbol, Tekvando, Masa Tenisi branşlar bulunmaktadır. Bu branşlarda 400 sporcu bulunmaktadır.

İnebolu'da son yıllarda özellikle okullarda voleybola ve masa tenisine olan ilginin arttığı görülmektedir.

Turizm
İnebolu, son yıllarda ilgi çekmeye başlayan turistik yerlerdendir. Denizin yanında özellikle doğal güzelliği, yemyeşil tepeleri hayranlık uyandırmaktadır. 2 adet plajın yanı sıra Cide ve Abana yolları güzergahında birçok güzel koylardan plaj olarak yararlanılmaktadır. Özellikle Özlüce köyü sahillerinin güzel kumsallar çadır ve karavan turizmi için çok elverişlidir.

Basın
İnebolu'da çeşitli gazeteler yayımlanmıştır. Daha önce İnebolu ve Hakkın Sesi gazeteleri yayımlanmıştır. Şu anda Yeni İnebolu Gazetesi, İnebolu Postası yanı sıra, internet üzerinden hizmet veren ve açıldığı günden beri yüzbinlerce kullanıcının ziyaret ettiği İnebolu Haber Gazetesi yayımlanmaktadır.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İnebolu Kaymakamlığı
 İnebolu Belediye Başkanlığı

Beyaz şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri

İnebolu


شركة الخليج العربي للنفط شركة نفط ليبية يقع مقرها في بنغازي في ليبيا تعمل في البحث والتنقيب عن النفط الخام والغاز الطبيعي وإنتاجه وتكريره، تأسست عام 1979 وهي تابعة للمؤسسة الوطنية للنفط ويوجد لها عدد من الفروع بينها فرع في طبرق حيث توجد مصفاة طبرق وميناء الحريقة طبرق .

مراجع

خليج
شركات أسست في 1979

شركة الخليج العربي للنفط


An Axonopus poiophyllus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mary Agnes Chase. An Axonopus poiophyllus in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus poiophyllus


Astronomia musulmană cuprinde dezvoltările în astronomie realizate în lumea musulmană, în special în Epoca de Aur a Islamului (secolele al IX-lea–al XIII-lea),  și scrise în mare parte în limba arabă. Aceste dezvoltări au avut loc mai ales în Orientul Mijlociu, Asia Centrală, Al-Andalus și Africa de Nord, iar mai târziu în Orientul Îndepărtat și . Ea urmează îndeaproape geneza altor științe musulmane prin asimilarea materialelor străine și amalgamarea elementelor disparate ale acelor materiale pentru a crea o știință cu caracteristici musulmane. Printre acestea s-au numărat mai ales lucrări grecești, sasanide și , care au fost traduse și pe baza cărora s-a construit.

Astronomia islamică a jucat un rol semnificativ în revitalizarea astronomiei   și  în urma pierderii de cunoștințe din perioada medievală timpurie, în special cu producerea de traduceri latinești ale operelor arăbești . Astronomia musulmană a avut și o influență asupra  și a .

Un număr semnificativ de stele de pe cer, cum ar fi Aldebaran, Altair și Deneb, și termeni astronomici precum alidadă, azimut și nadir, își trag numele de la denumirea lor arabă. Rămâne astăzi un mare corp de literatură din astronomia musulmană, care numără aproximativ 10.000 de manuscrise împrăștiate în întreaga lume, multe dintre ele nefiind citite sau catalogate. Chiar și așa, poate fi reconstruită o imagine rezonabilă exact a activității musulmane în domeniul astronomiei.

Istorie

Ahmad Dallal observă că, spre deosebire de babilonieni, greci și indieni, care au dezvoltat sisteme elaborate de studiu astronomic matematic,  s-au bazat în totalitate pe observații empirice. Aceste observații s-au bazat pe răsăritul și apusul unor stele particulare, iar această zonă de studiu astronomică a fost cunoscută sub numele de anwa. Anwa a continuat să fie dezvoltată după islamizare de către arabi, unde astronomii musulmani au adăugat metode matematice la observațiile lor empirice. Potrivit lui David King, după ascensiunea islamului, obligația religioasă de a determina qibla și  a inspirat mai multe progrese în astronomie timp de secole.

Donald Hill (1993) a împărțit astronomia islamică în patru perioade de timp distincte din istoria sa:

Islamul timpuriu
În urma , sub , savanții musulmani au început să absoarbă cunoștințe astronomice elenistice și  prin traduceri în arabă (în unele cazuri prin intermediul limbii persane).

Primele texte astronomice care au fost traduse în arabă au fost de origine indiană și persană. Cel mai notabil dintre texte a fost Zij al-Sindhind, o lucrare astronomică indiană din secolul al VIII-lea, care a fost tradusă de Muhammad ibn Ibrahim al-Fazari și  după 770 e.n., cu ajutorul astronomilor indieni care au vizitat curtea califului Al-Mansur în 770. Un alt text tradus a fost Zij al-Shah, o colecție de tabele astronomice (bazate pe parametrii indieni) compilate în Persia Sasanidă de-a lungul a două secole. Fragmente de texte din această perioadă indică faptul că arabii au adoptat funcția sinus (moștenită din India) în locul coardelor de arc folosite în trigonometria greacă.

Epoca de Aur

Casa Înțelepciunii a fost o academie înființată la Bagdad sub califul abasid Al-Ma'mun la începutul secolului al IX-lea. Din acest moment, a fost posibilă investigarea independentă a sistemului ptolemaic. Potrivit lui Dallal (2010), utilizarea parametrilor, surselor și metodelor de calcul din diferite tradiții științifice a făcut ca tradiția ptolemaică să fie "receptivă chiar de la început la posibilitatea rafinării observaționale și a restructurării matematice". Cercetarea astronomică a fost susținută în mare măsură de califul Abbasid Al-Mamun prin Casa Înțelepciunii. Bagdadul și Damascul au devenit centrele unei astfel de activități. Califii nu numai că au susținut financiar această lucrare, dar au înzestrat opera cu prestigiu formal.

Prima mare lucrare musulmană de astronomie a fost Zij al-Sindh a lui al-Khwarizmi din 830. Lucrarea conținea tabele pentru mișcările Soarelui, Lunii și ale celor cinci planete cunoscute la acea vreme. Lucrarea este semnificativă, deoarece a introdus concepte ptolemaice în științele islamice. Această lucrare marchează și punctul de cotitură în astronomia islamică. Până atunci, astronomii musulmani au adoptat o abordare în principal de cercetare a domeniului, traducând lucrări ale altora și luând la cunoștință fapte deja descoperite. Lucrarea lui Al-Khwarizmi a marcat începutul metodelor și studiilor și calculelor netradiționale.

În 850, al-Farghani a scris Kitab fi Jawani (adică "Un compendiu al științei stelelor"). Cartea a dat în primul rând un rezumat al cosmografiei ptolemaice. Totuși, ea îl și corecta pe Ptolemeu pe baza descoperirilor astronomilor arabi anteriori. Al-Farghani a dat valori revizuite pentru oblicitatea eclipticii, mișcarea precesională a apogeelor Soarelui și Lunii și circumferinței Pământului. Cartea a fost vehiculată pe scară largă prin lumea musulmană și tradusă în latină.

Astronomul egiptean  a fost primul astronom care a găsit cu adevărat o eroare validă în calculele lui Ptolemeu despre mișcările planetei și aspectele lor particulare la sfârșitul secolului al X-lea. Ptolemeu calculase că ondularea Pământului, altfel cunoscută sub numele de precesie, varia cu 1 grad la fiecare 100 de ani. Ibn Yunus a contrazis această constatare calculând că ar fi fost de fapt 1 grad la fiecare 70 de ani și un sfert. Descoperirile lui Ibn Yunus și Ibn al-Shatir au făcut parte din calculele lui Copernic prin care el și-a dat seama că Soarele este centrul universului.

În această perioadă a înflorit un sistem de astronomie specific musulman. Perioada a început când astronomii musulmani au început să pună la îndoială cadrul sistemului astronomic ptolemaic. Totuși, aceste critici au rămas în cadrul geocentric și au urmat paradigma astronomică a lui Ptolemeu; un istoric a descris activitatea lor drept "un proiect reformist menit să consolideze astronomia ptolemaică prin alinierea la propriile sale principii".

Între 1025 și 1028, Ibn al-Haytham a scris Al-Shukuk ala Batlamyus (adică "Îndoieli asupra lui Ptolemeu"). Menținând realitatea fizică a modelului geocentric, el a criticat elementele modelelor ptolemaice. Mulți astronomi au preluat provocarea prezentată în această lucrare, și anume aceea de a dezvolte modele alternative care să rezolve aceste dificultăți. În 1070,  a publicat Tarik al-Aflak unde discuta despre problema "echivalentă" a modelului ptolemaic și propunea o soluție. În Al-Andalus, lucrarea anonimă al-Istidrak ala Batlamyus (adică "Recapitulare cu privire la Ptolemeu"), a inclus o listă de obiecții la adresa astronomiei ptolemaice.

Perioada târzie
Printre astronomii notabili din perioada medievală târzie se numără  (c. 1266), Nasir al-Din al-Tusi (1201–74),  (c. 1311), Sadr al-Sharia al-Bukhari (c. 1347), Ibn al-Shatir (c. 1375) și  (c. 1474).

La sfârșitul secolului al XIII-lea, Nasir al-Din al-Tusi a creat cuplul Tusi, așa cum este ilustrat mai sus. Modelul avea să fie ulterior viabil pentru înțelegerea de către Copernic a acestor mișcări în opera sa din perioada Renașterii.

În secolul al XV-lea, căpetenia Timuridă  din Samarkand a făcut din curtea sa ca un centru de patronaj pentru astronomie. A studiat-o în tinerețe, iar în 1420 a ordonat construirea , care a produs un nou set de tabele astronomice, și a contribuit și la alte progrese științifice și matematice.

Influențele în Asia de Est

China

Influența musulmană asupra astronomiei chinezești a fost înregistrată pentru prima dată în timpul dinastiei Song, când un astronom musulman Hui, pe nume , a introdus conceptul de șapte zile într-o săptămână și a adus și alte contribuții.

Astronomii islamici au fost aduși în China pentru a lucra la elaborarea calendarului și la astronomie în timpul Imperiului Mongol și al dinastiei Yuan succesive. Savantul chinez  l-a însoțit pe Genghis Han în Persia în 1210 și a studiat calendarul persanilor pentru a-l folosi în Imperiul Mongol. Kublai Han a adus iranieni la  și o instituție pentru studii astronomice.

Mai mulți astronomi chinezi au lucrat la , fondat de Nasir al-Din al-Tusi în 1259 sub patronajul lui  din Persia. Unul dintre acești astronomi chinezi a fost Fu Mengchi sau Fu Mezhai. În 1267, astronomul persan , care anterior lucrase la observatorul Maragha, i-a prezentat lui Kublai Han șapte instrumente astronomice persane, inclusiv un  terestru și o sferă armilară, precum și un almanah astronomic, care ulterior a fost cunoscut în China sub numele de Li Wannian ("Calendarul celor zece mii de ani" sau "Calendarul etern"). El a fost cunoscut sub numele de "Zhamaluding" în China, unde, în 1271, a fost numit de han primul director al observatorului islamic din Beijing, cunoscut sub numele de Biroul Astronomic Musulman, care a funcționat alături de Biroul Astronomic Chinez timp de patru secole. Astronomia musulmană și-a câștigat o bună reputație în China pentru teoria latitudinilor planetare, care nu exista în astronomia chineză la acea vreme, și pentru predicția exactă a eclipselor.

Unele instrumente astronomice construite de celebrul astronom chinez Guo Shoujing la scurt timp după aceea seamănă cu stilul de instrumentare construit la Maragheh. În special, "instrumentul simplificat" (jianyi) și marele  de la  prezintă urme de influență musulmană. În timp ce a formulat calendarul Shoushili în 1281, lucrarea lui Shoujing în trigonometria sferică ar fi putut fi parțial influențată de , care era acceptată în mare parte la curtea lui Kublai. Aceste posibile influențe includ o metodă pseudo-geometrică pentru conversia între coordonatele ecuatoriale și ecliptice, utilizarea sistematică a zecimalelor în parametrii de bază și aplicarea interpolării cubice în calculul neregularității în mișcările planetare.

Împăratul Hongwu (r. 1368-1398) al dinastiei Ming (1328–1398), în primul an al domniei sale (1368), a recrutat specialiști han și ne-han  în astrologie din instituțiile astronomice din Beijing ale fostului yuan mongol la Nanjing să devină oficiali ai nou-înființatului observator național.

În acel an, guvernul Ming a convocat pentru prima dată oficialii astronomi să vină spre sud din capitala de sus Yuan. Ei erau paisprezece. Pentru a spori precizia metodelor de observare și calcul, împăratul Hongwu a consolidat adoptarea sistemelor calendaristice paralele, Han și Hui. În anii următori, Curtea Ming a numit mai mulți astrologi Hui în funcții înalte în Observatorul Imperial. Ei au scris multe cărți despre astronomia islamică și au fabricat și echipamente astronomice bazate pe sistemul musulman.

Traducerea a două lucrări importante în chineză a fost finalizată în 1383: Zij (1366) și al-Madkhal fi Sina'at Ahkam al-Nujum, Introducere în Astrologie (1004).

În 1384, s-a realizat un astrolab chinezesc pentru observarea stelelor pe baza instrucțiunilor de fabricare a echipamentului islamic polivalent. În 1385, aparatul a fost instalat pe un deal din nordul Nanjingului.

În jurul anului 1384, în timpul dinastiei Ming,  a ordonat traducerea în chineză și compilarea , sarcină care a fost îndeplinită de savanții Mashayihei, astronom musulman, și Wu Bozong, un savant-oficial chinez. Aceste tabele au fost cunoscute sub numele de  ( Sistemul musulman de astronomie calendrică), care a fost publicat în China de mai multe ori până la începutul secolului al XVIII-lea, deși dinastia Qing a abandonat oficial tradiția astronomiei sino-islamice. în 1659. Astronomul musulman  era cunoscut pentru atacurile sale asupra științelor astronomice ale iezuiților.

Coreea

La începutul perioadei Joseon, calendarul musulman a servit drept bază pentru ca reforma calendaristică să fie mai exactă decât calendarele existente bazate pe cele chinezești. O traducere coreeană a lui , un text care combină  cu lucrările de astronomie islamică ale lui Jamal ad-Din, a fost studiată în Coreea în cadrul dinastiei Joseon în perioada Sejong din secolul al XV-lea. Tradiția astronomiei sino-islamice a supraviețuit în Coreea până la începutul secolului al XIX-lea.

Observatoare

S-a afirmat că primele observații sistematice în Islam au avut loc sub patronajul lui al-Mamun. Aici, și în multe alte observatorii private de la Damasc la Bagdad, au fost măsurate grade , s-au stabilit parametri solari și s-au efectuat observații detaliate ale Soarelui, Lunii și planetelor.

În secolul al X-lea, dinastia  a încurajat întreprinderea unor lucrări ample în astronomie, precum construcția unui instrument pe scară largă cu care s-au făcut observații în anul 950. Știm acest lucru prin consemnări făcute în  de astronomi. ca Ibn al-Alam. Marele astronom Abd Al-Rahman Al Sufi a fost patronat de prințul , care a revizuit în mod sistematic catalogul de stele al lui Ptolemeu .  a înființat și el un observator similar în Bagdad. Relatările lui  și al-Zarqall din Toledo și Cordoba indică utilizarea unor instrumente sofisticate pentru vremea lor.

Malik Shah I a înființat primul mare observator, probabil la Isfahan. Aici au construit Omar Khayyám împreună cu mulți alți colaboratori un zij și au formulat calendarul solar persan, numit și calendarul jalali. O versiune modernă a acestui calendar este încă în prezent oficial în uz în Iran.

Cel mai influent observator a fost însă fondat de  în secolul al XIII-lea. Aici, Nasir al-Din al-Tusi a supravegheat construcția tehnică de la Maragha. Facilitatea conținea camere de odihnă pentru , precum și o bibliotecă și o moschee. Unii dintre cei mai de seamă astronomi ai vremii s-au adunat acolo, iar din colaborarea lor au rezultat modificări importante ale sistemului ptolemaic de-a lungul unei perioade de 50 de ani.

În 1420, prințul , el însuși astronom și matematician, a fondat un alt mare observator în Samarkand, ale cărui rămășițe au fost excavate în 1908 de echipe rusești.

 a fondat în 1577 un  în Constantinopolul otoman, care se afla la aceeași scară cu cele din Maragha și Samarkand. Observatorul a avut o durată de folosire scurtă, deoarece predominau adversarii observatorului și ale prezicerilor din ceruri, iar observatorul a fost distrus în 1580. Deși clerul otoman nu se opunea științei astronomiei, observatorul a fost folosit în primul rând pentru astrologie, față de care ei se opuneau și au reușit să obțină distrugerea lui.

Instrumente

Cunoștințele actuale despre instrumentele folosite de astronomii musulmani provin în primul rând din două surse: în primul rând instrumentele rămase din colecțiile private și muzeale de astăzi, iar în al doilea rând din tratatele și manuscrisele păstrate din Evul Mediu. Astronomii musulmani din "Epoca de Aur" au adus multe îmbunătățiri la instrumentele care erau deja utilizate înainte de vremea lor, cum ar fi adăugarea de noi scale sau detalii.

Globuri cerești și sfere armilare
Globurile cerești au fost utilizate în principal pentru rezolvarea problemelor din astronomia cerească. Astăzi, 126 de astfel de instrumente rămân la nivel mondial, cel mai vechi din secolul al XI-lea. Altitudinea Soarelui sau ascensia dreaptă și declinația stelelor puteau fi calculate cu acestea introducând locația observatorului pe inelul meridian al globului.

O sferă armilară avea aplicații similare. Nu s-au păstrat sfere armilare islamice timpurii, dar au fost scrise mai multe tratate despre "instrumentul cu inele". În acest context, există și o evoluție islamică, astrolabul sferic, din care a supraviețuit doar un singur instrument complet, din secolul al XIV-lea.

Astrolaburi
Astrolabii de alamă au fost o invenție elenistică. Primul astronom musulman despre care se știe că a construit un astrolab este Muhammad al-Fazari (sfârșitul secolului al VIII-lea). Astrolabii erau populari în lumea islamică în "Epoca de Aur", în principal ca ajutor pentru găsirea qibla. Cel mai vechi exemplu cunoscut este datat din 927/8 (AH 315).

Instrumentele au fost folosite pentru a citi ora răsăritului Soarelui și a stelelor fixe. al-Zarqali din Andaluzia a construit un astfel de instrument în care, spre deosebire de predecesoarele sale, nu depindea de latitudinea observatorului și putea fi folosit oriunde. Acest instrument a devenit cunoscut în Europa sub numele de Saphea.

Calendar mecanic
Abu Rayhan Biruni a realizat un instrument pe care l-a numit "Cutia Lunii", care era un calendar lunisolar mecanic, care folosea un  și opt roți dințate. Acesta a fost un exemplu timpuriu de mașină de procesare a cunoștințelor cu cablaj fix.

Cadrane solare

Musulmanii au adus unele îmbunătățiri și teoriei și tehnicii construcției cadranelor solare, pe care le-au moștenit de la predecesorii lor indieni și greci. Khwarizmi a alcătuit tabele pentru aceste instrumente, prin care s-a scurtat considerabil timpul necesar calculelor specifice.

Cadranele solare erau plasate frecvent la moschei pentru a determina ora de rugăciune. Unul dintre cele mai izbitoare exemple a fost construit în secolul al XIV-lea de către muwaqqit (ceasornicarul) din Moscheea Umayyadă din Damasc, ibn al-Shatir.

Cvadranții
Mai multe forme de  au fost inventate de musulmani. Printre ele se număra cvadrantul sinusoidal utilizat pentru calculele astronomice și diverse forme ale cadranului orar, folosite pentru a determina timpul (în special vremurile rugăciunii) prin observații ale Soarelui sau ale stelelor. Un centru al dezvoltării cvadranților a fost Bagdadul secolului al nouălea.

Equatoriumuri
 este o invenție din Al-Andalus, a lui Al-Zarqali. Cel mai vechi equatorium cunoscut a fost realizat în secolul al XI-lea. Este un dispozitiv mecanic pentru găsirea pozițiilor Lunii, Soarelui, stelelor și planetelor, fără calcul folosind un model geometric pentru a reprezenta media și poziția anomalistă a corpului ceresc.

Note de completare

Bibliografie

Note bibliografice

Lucrări

 , in

  (cf. )

 , June 2003
 , June 2003

 , June 2004

Epoca de aur a islamului
Istoria astronomiei

Astronomia în lumea medievală musulmană


زهايركين  هي مدينة في مقاطعة زابايكالسكي كراي في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4261 نسمة.

مدن زابايكالسكي كراي

جايركين (زابايكالسكي كراي)