Marketingul responsabil din punct de vedere social este o filosofie de marketing pe care orice companie ar trebui să o ia în considerare. Cu alte cuvinte, companiile ar trebui să se întrebe cum ar putea servi mai bine interesele societății, în prezent și pe termen lung.

Prezentare generală

Marketingul responsabil din punct de vedere social combate consumul excesiv și critică distrugerea mediului de către corporații. Este bazat pe ideea că ofertele pieței nu trebuie să aducă doar profit, ci trebuie să consolideze și valorile sociale și etice în beneficiul cetățenilor.

Ideea de marketing responsabil din punct de vedere social este uneori privită ca o prelungire a conceptului de Responsabilitate Socială Corporativă (CSR). Responsabilitatea Socială Corporativă este promovată ca un model de afaceri pentru a ajuta companiile să se auto-reglementeze, recunoscând că activitățile lor influențează o gamă largă de părți interesate, inclusiv publicul larg.  CSR-ul este structurată ca o  piramidă având la bază fiind economia, iar pe partea superioară având acțiunile  legale, etice și filantropice la. Pe ultimele două straturi ale piramidei CSR, adică cele privitoare la etică și filantropie, apar cele mai mari oportunități pentru marketingul responsabil din punct de vedere social. Prin urmare, ca cele două condiții privitoare la etică și filantropie să funcționeze este nevoie de o bază economică și juridică bine pusă la punct.

Marketingul responsabil și etica din punct de vedere social
Marketingul responsabil din punct de vedere social este adesea discutat prin etică. Diferența este dată de faptul că noțiunea de etică are diferite definiții în afaceri, în societate și la nivel individual. Pentru a fi considerată etică, o afacere sau o societate nu trebuie să respecte neapărat regulile marketingului social responsabil.  Unii sunt de părere că pentru calificarea în marketingul responsabil din punct de vedere social trebuie să acționezi mai mult, nu doar să respecți regulile minime ale unei afaceri  responsabile din punct de vedere social.

Importanța marketingului responsabil social
Marketingul responsabil social a apărut în urma efectului negativ al practicilor clasice de marketing, interesate doar de profit. Cele mai mari critici la adresa marketingului convențional sunt următoarele: 1) Metodele marketingului convențional rezultă prețuri ridicate. Datorită lanțului mare de intermediari din comerț, distribuția de mărfuri pentru consumatori costă foarte mult. Ca urmare, persoanele fizice plătesc taxe mai mari pentru bunurile și serviciile pe care le primesc. 2) Marketingul contemporan se bazează foarte mult pe publicitate și promovare agresivă. Pentru a compensa costurile, companiile ridică foarte mult prețurile. 3) Cea mai bună și frecventă unealtă utilizată în marketing este diferențierea produselor. Aceasta nu doar creează o valoare artificială a prețului ridicat, ci pune la îndoială modul în care sunt împachetate brandurile având un impact negativ asupra mediului. Prin urmare, marketingul responsabil din punct de vedere social respinge orice formă de marketing care se bazează pe reclamă, preț și împachetare necorespunzătoare, chiar dacă aparent care aparent respectă legile.

În plus, pe lângă câștigurile economice, marketingul exercită un impact semnificativ asupra valorilor societății. Reprezentanții marketingului responsabil din punct de vedere social afirmă că sistemul actual creează dorințe false în ceea ce privește nevoia de bunuri, încurajând oamenii să cumpere mai mult decât au nevoie, injectând constant dorința de a deține bunuri materiale, ajungându-se la o cheltuială excesivă. Prea multă obsesie asupra bunurilor materiale pe termen lung poate provoca daune societății. Profitul corporațiilor nu ar trebui să eclipseze buna stare a societății colective. Astfel, marketingul responsabil din punct de vedere social atrage atenția asupra "costurilor sociale", care sunt încorporate în comercializarea, vânzarea și consumul de bunuri private. Acesta solicită un sistem de marketing care contribuie la susținerea socială și de mediu, în timp ce produce profit pentru întreprinderi.

Clasificări
Există mai multe concepte legate de marketing care se încadrează în marketingul responsabil din punct de vedere social,iar acestea includ următoarele: marketing social, cauza legată de marketing, marketing verde, calitatea vieții și responsabilitatea socială de a cumpăra.

Marketingul iluminat
Filosofia marketingului iluminat se încadrează în conceptul de marketing responsabil din punct de vedere social. Marketingul iluminat susține ca marketingul unei companii ar trebui să sprijine cea mai bună performanță pe termen lung a sistemului de marketing. Acest concept conține cinci principii: marketing orientat spre consum, marketing inovator, marketing valoric, marketing cu sens și scop, marketing pentru societate.

În marketingul orientat spre consum, compania "își organizează activitățile de marketing conform punctului de vedere al consumatorului." Activitățile de marketing se concentrează pe nevoile unui anumit set de utilizator.

Marketingul inovator afirmă că o companie trebuie să-și îmbunătățească în continuare produsele și eforturile de marketing, recunoscând că, dacă nu, riscă să-și pierdă afacerea în fața unui concurent care face asta.

Principiul marketingul valorii susține că o companie "ar trebui sa folosească o mare parte din resurse pentru a valorifica investițiile de marketing." O critică la adresa marketingului este concentrarea pe termen scurt în sensul promovărilor și îmbunătățirilor minore. Pe termen lung, marketingul valorii urmărește să creeze loialitate clienților prin adăugarea unei valori semnificative pentru consumatori.

Marketingul cu sens și scop sugerează că misiunea unei companii poate fi definită ca termeni sociali cuprinzători în contradicție cu ''termeni limitați de produs''. Această tehnica încadrează scopul afacerii într-o manieră în care organizația se poate sprijini pe un scop mai profund.

Principiul de marketingului de societate cere companiei să ia în considerare interesul pe termen lung al consumatorilor, nevoile   companiei și societății pe termen lung.

Beneficiile afacerilor
Practica marketingului responsabil din punct de vedere social are multe avantaje distincte pentru companiile care aleg să-l îmbrățișeze.

Pentru avantajul financiar a companiilor, guvernul a introdus o serie de reduceri fiscale și alte beneficii pentru companii din mai multe industrii ca stimulentele să fie mai responsabile din punct de vedere social. De exemplu, scutiri de taxe și alte bonuri sunt oferite companiilor care își reduc emisiile de carbon și nivelurile de poluare, pentru implicarea lor în conștientizarea și responsabilitatea față de mediu.

Chiar și în cazurile în care beneficiile de acest gen nu sunt disponibile ca stimulent, pe termen lung companiile sunt interesate să se îndrepte spre un marketing mai responsabil din punct de vedere social și în interesul societății. Adoptând sistemul de marketing responsabil din punct de vedere social în detrimentul soluțiilor și metodelor dăunătoare societăților, compania poate elimina o mare parte din obstacolul care provine din viitorul sistem legislativ. Cu alte cuvinte, alegând de la început sistemul de marketing responsabil din punct de vedere social, compania oferă mai puține motive pentru ca guvernul să ceară taxe suplimentare și să pună restricții în plus de la început, ceea ce îi ajută pe termen lung.

În mod similar, responsabilitatea marketingului în societate ajută, asigurând că o companie care urmărește regulile nu numai că inspiră încredere în rândul clienților de bază, dar ajută și pentru menținerea companiei din orice fel de probleme în ceea ce privește problemele juridice și în termeni de relații publice.

De asemenea, clienții apreciază responsabilitatea socială și, ca rezultat, companiile pot obține afaceri și să le mențină cu mai multă ușurință. De exemplu, dacă o companie poate certifica produsul lor ca "verde", se poate obține un anumit avantaj competitiv față de concurență și mulți clienți vor fi mai dispuși să cumpere produsul lor decât un produs care nu a fost certificat ca fiind "verde" pentru că ei percep valoarea produsului să fie mai mare decât altele. Mai mult, aceste lucruri pot inspira un sentiment de încredere și bunăvoință pentru clienți și îi provoacă pe consumatorii  să se simtă mai bine cumpărând din nou produsul. Din punct de vedere social marketingul este ca o strategie de afaceri deoarece nu numai că se extinde baza de clienți, dar crește probabilitatea de a dezvolta loialitatea clienților făcându-i să cumpere din produsul lor pe viitor.

Note

Tipuri de marketing

Marketing responsabil social


Unterklingen ist ein Gemeindeteil des Marktes Weiltingen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Die Einöde besteht aus drei Wohnhäusern und einem Dutzend Nebengebäuden. Sie befindet sich mit Oberklingen, Bosacker und Hahnenberg in einer Waldlichtung. Im Norden liegt das Waldgebiet Hundsmarkt, im Osten Hahnenschlag, im Süden Klingenspitz und im Westen der Weiltinger Forst. Dort erheben sich der Greiselbacher Berg und der Rote Berg (). Ein namenloser Bach fließt ostwärts als linker Zufluss in den Weihergraben, der wiederum ein rechter Zufluss der Wörnitz ist.

Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Oberklingen (0,3 km südöstlich) bzw. zu einer Gemeindeverbindungsstraße (0,4 km nordöstlich), die nach Bosacker (0,7 km südöstlich) bzw. nach Hahnenberg (0,2 km nördlich) führt.

Geschichte
Die Fraisch über Unterklingen war umstritten. Sie wurde sowohl vom ansbachischen Oberamt Wassertrüdingen als auch vom oettingen-spielbergischen Oberamt Aufkirchen beansprucht. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Unterklingen drei Köblergüter und ein Gemeindehirtenhaus. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft und Grundherrschaft über alle Anwesen hatte das württembergische Oberamt Weiltingen.

Mit dem Gemeindeedikt wurde Unterklingen dem 1811 gebildeten Steuerdistrikt und Ruralgemeinde Veitsweiler zugewiesen. Am 1. Mai 1978 wurde Unterklingen im Zuge der Gebietsreform in Bayern nach Weiltingen eingegliedert.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Veit (Veitsweiler) gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Margareta (Wilburgstetten) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Weiltingen)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Unterklingen


පිළියන්දල හෝරාස්ථභය ශ්‍රී ලංකාවේ පිළින්දල නගර මධ්‍යයයේ පිහිටා ඇති අතර එය එම නගරයේ ප්‍රචලිත මංසලකුණකි. ප්‍රදේශවාසීන් සහ ලේඛනගත තොරතුරු අනුව මෙම හෝරාස්ථම්භය ශ්‍රී ලංකාවේ හෝරාස්ථම්භ අතරින් උසම එකක් වන අතර උසින් අඩි 78ක් හා වටප්‍රමාණයෙන් අඩි 16ක් වේ. මෙම හෝරාස්ථම්භය වසර හැටකට වඩා කාලයක් තිස්සේ ක්‍රියාත්මක තත්ත්වයේ පවතින අතර එහි පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකම පිළියන්දල නගරයට පෞරාණික වටිනාකමක් එක් කරයි.

ඉතිහාසය
එවකට මොරටුව පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී සෝමවීර චන්ද්‍රසිරි මහතා කරන ලද ඉල්ලීමකට අනුව පිළියන්දල වෑවල විසූ දානපති ඩී. එස්. ඩබ්ලිව්. සමරකෝන් මහතා එතුමාගේ පෞද්ගලික ධනයෙන් තම මවුපියන් වන පරලොව සැපත් දොන් කොරනේලිස් විජේවික්‍රම මහතා සහ එම මහත්මිය සිහිවීම පිණිස පිළියන්දල නගර මධ්‍යයේ ඇති හෝරාස්ථම්භය ඉදිකර තිබේ.
එවකට පළාත් පාලන ඇමැති සී. ඩබ්ලිව්. ඩබ්ලිව්. කන්නන්ගර මහතා විසින් 1952 සැප්තැම්බර් 18 වැනි දින මේ හෝරාස්ථම්භය ඉදිකිරීමට මුල්ගල තබා ඇත.
1953 අපි‍්‍රයෙල් 30 වැනි දින මේ හෝරාස්ථම්භය සියලු වැඩ අවසන් කොට ජනතාවට වේලාව දක්වන්නට සැලැසු බවට එම හෝරස්ථම්භයේ ඇති ලේඛනයේ සඳහන් වේ.

නිමැවුම
පිළියන්දල හෝරාස්ථම්භය මහල් තුනකින් යුක්ත වන අතර ගඩොල් සහ සිමෙන්තියෙන් නිමවා ඇත. එහි උඩම මහල කොන්ක්‍රීට් ස්තරයක් මත ඉදිකරනු ලැබ ඇත. එම ඉහළ මාලය වෙත ළඟා වීම සඳහා යකඩ පඩිපෙළක් ඇත. මෙම යකඩ පඩිපෙළ මුදුනේ වයින් කරන යන්ත්‍ර 3කින් සමන්විත පෙට්ටියක් පිහිටා තිබේ.

ආශ්‍රිත

ඔරලෝසු කණු - ශ්‍රී ලංකා

පිළියන්දල හෝරාස්ථම්භය


Santiago es un distrito y ciudad cabecera del cantón de Puriscal en la Provincia de San José de Costa Rica.

Historia

Terremoto de Puriscal
El 22 de diciembre de 1990 ocurrió un sismo de 5,8 grados en la escala sismológica de Richter, que en Costa Rica se conoció popularmente como el «terremoto de Alajuela en 1990», aunque el epicentro fue en el cantón de Mora (provincia de San José). La ciudad de Santiago, cabecera del cantón de Puriscal, sufrió serios daños.

Geografía

El distrito de Santiago ha existido desde el establecimiento de la categoría distrital en la década de 1910. Desde su inicio y hasta antes del Censo 2000 Santiago de Puriscal tenía un área de 36,37 km². Los datos a partir del Censo 2000 utilizan la superficie territorial actual.

Demografía

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 136
 Ruta nacional 137
 Ruta nacional 239
 Ruta nacional 314

Referencias

Enlaces externos
 TicoIndex Puriscal. Sitio web con noticias e información sobre Santiago de Puriscal y el cantón en general.

Distritos del cantón de Puriscal
Cabeceras cantonales de Costa Rica

Santiago de Puriscal


Das sogenannte Welpersche Badehaus auf der Museumsinsel in Berlin war eine private Badeanstalt, die von etwa 1805 bis 1865 bestand. Ihr Bau war von dem Berliner Stadtphysikus und "Geheimen Obermedizinalrat" Dr. Georg Adolph Welper (1762–1842) initiiert worden, der damit zum Begründer des neuzeitlichen Badewesens in Berlin wurde.

Georg Adolph Welper
Georg Adolph Welper (* 1. Mai 1762 in Kandern/Baden, † 29. Mai 1842 in Berlin) ließ sich nach dem Medizinstudium an der Universität Jena in Berlin nieder. Er wurde 1803 Ober-Medizinalrat und Stadtphysikus, 1810 Geheimer Ober-Medizinalrat. 1840 ging er in den Ruhestand.

Das Badeschiff

Um 1800 gab es in Deutschland nur wenige private Bäder, die auch Duschen oder Räumlichkeiten für Dampfbäder besaßen. Große Badeanstalten wie etwa das Pariser Vauxhall-Badhaus oder das Wiener Dianabad bestanden nirgends. Der Berliner Arzt Georg Adolph Welper, der von den Wohltaten des Schwimmens und des gründlichen Waschens überzeugt war, leistete deshalb Pionierarbeit, als er 1802 ein schwimmendes Badehaus im klassischen Stil in Berlin an der Langen Brücke in der Spree vor Anker gehen ließ, um auch dem Badebedürfnis des Durchschnittsberliners, der sich Reisen zu entfernten, mondänen Badeorten nicht erlauben konnte, entgegenzukommen.

Durch allerhöchste Kabinettsordre vom 2. Oktober 1801 war Welper genehmigt worden, eine solche schwimmende Badeanstalt – in Form eines Badeschiffs – an der Spree zwischen Lange Brücke und den Mühlen, am Ende der Burgstraße, einzurichten.

Das Badeschiff war in der Mitte nach unten offen und nicht als geschlossenes Bassin konstruiert, so dass sich die Badenden direkt im Spreewasser befanden. In der Mitte waren Badezellen installiert. Diese waren auf den Breit- und Schmalseiten des Schiffes durch einen Umgang verbunden, den zum Wasser hin dorisch-ionische Säulen schmückten. Die Baderäume waren in vier Klassen eingeteilt. Die erste Klasse bot den Luxus von Papiertapeten und gemalten Decken, Lampen aus Alabaster und bis zum Boden reichenden Spiegeln. In einzelnen Kabinen waren auch Wannenbäder mit warmem Wasser möglich.

Das Badehaus auf der Museumsinsel

Nach dem Erfolg des Badeschiffs wurde einige Zeit danach von Welper eine größere Badeanstalt auf dem festen Land an der Friedrichsbrücke auf der (später als "Museumsinsel" bezeichneten) Spreeinsel nördlich des Berliner Lustgartens eingerichtet. Dafür ließ Welper ein an dieser Stelle – wie die alten Stadtpläne zeigen – bereits bestehendes Haus von dem Architekten Ludwig Catel, der aus einer Hugenotten-Familie stammte, umbauen. Das Welpersche Badehaus lag direkt an der Spree neben der Friedrichsbrücke.

Baubeschreibung
Die gesamte Anlage bestand aus einem Haupt- und einem daneben befindlichen gesonderten Nebengebäude. Beide Gebäude waren massiv gebaut und mit einem Zinkdach gedeckt. Das Hauptgebäude war im ionischen Stil mit Säulen verziert. Am vorderen Giebel des Hauptgebäudes, über dem mit vier ionischen Säulen eingeschlossenen Bogenfenster, stand die werbende Inschrift: "in balneis salus" (Baden ist gesund.). Eine frei liegende Treppe am Ende des Gebäudes führte zwischen zwei ionischen Wandsäulen zum Eingang und in einen mit Blumen geschmückten Korridor, aus welchem man in einen kleinen Garten zwischen der Spree und dem Hause weitergehen konnte. Vom Korridor nach rechts trat man in das Gesellschaftszimmer, wo der Besucher die Karte zu dem bestimmten Bad in Empfang nehmen konnte. Das Hauptgebäude bestand aus einem Keller und zwei oberirdischen Geschossen. Das Nebengebäude, das – wie alte Stiche zeigen – zunächst eingeschossig war, erhielt später zwei weitere Geschosse.

Badeleben und Service des Badehauses
Das Welpersche Badehaus bot seinen Kunden Bäder verschiedener Art an, darunter auch russische Dampfbäder. Zu diesen Bädern wurde einfaches Spreewasser verwendet. Die Bäder der Männer waren im ersten und die der Frauen im zweiten Geschoss untergebracht; im Kellergeschoss befanden sich die Bäder der vierten Klasse. Nach diesen verschiedenen Klassen richteten sich auch die damit verbundenen Bequemlichkeiten, so wie die in den Zimmern herrschende Eleganz der Möbel, wie der Sofas, Spiegel usw. Desgleichen waren die Badewannen erster Klasse aus glasiertem Ton, aus der Berliner Feilnerschen Ofenfabrik, die der zweiten Klasse waren aus Zink, die der übrigen Preisklassen von schlichtem Holz. In jedem der beiden obern Geschosse befanden sich elf Bäder, im unteren aber zwölf. Im untern Geschoss waren drei Bäder ausschließlich für die Armen bestimmt, welche unentgeltlich benutzt werden durften. Im Nebengebäude befanden sich vier Schwefelbäder, ein Schwefeldampfbad und Wasserdampfbäder.

Sämtliche Zimmer der beiden Geschosse des Hauptgebäudes waren tapeziert; sie wurden im Winter durch die im Souterrain befindliche Dampfmaschine auf eine angenehme und gleichmäßige Art erwärmt; die Wärme verbreitete sich durch das Innere der ganzen Anstalt. (Dies war in anderen später entstandenen Anstalten nicht immer der Fall.) Besonders angenehm war es für den Besucher, dass nicht nur jedes Geschoss, sondern auch jede Seite desselben nach Willkür mehr oder weniger erwärmt werden konnte. Sowohl für die Damen, als auch für die Herren, war jeweils ein Eintrittszimmer vorhanden; in dem Erfrischungen genossen werden konnten. Der kleine Garten an der Spree diente zum Spazierengehen vor oder nach dem Bad. Unter dem Dache des Hauptgebäudes befanden sich zwei große Wasserbehälter für das aus der Spree heraufgepumpte Wasser. Hierfür waren Röhren unter dem Bett des Flusses entlang, bis unter den dritten Bogen der Friedrichsbrücke, in den Hauptstrom geführt worden. "Personen mit zweifelhaftem Ruf" war es untersagt, das Haus zu betreten und Bäder zu nehmen.

Vorbild für andere Badehäuser
Das Welpersche Badehaus an der Friedrichsbrücke wurde zum Vorbild für andere Einrichtungen der gleichen Art in Berlin. Bald gab es "in fast allen Theilen der Stadt dergleichen Anstalten zu einfachen und künstlichen Wannen-Bädern, und sodann auch zu russischen Dampfbädern". So durften diejenigen Einwohner Berlins, die sich die Eintrittspreise leisten konnten, außer im Welperschen Badehaus an der Friedrichsbrücke sich bald auch in Pochhammers Mariannenbad, im Carlsbad oder im Albertinenbad reinigen oder sich in den Neanderschen Schlammbädern verwöhnen lassen. Die meisten der etwa 265.000 Berliner jener Zeit mussten allerdings, wie die große Mehrheit der Bewohner anderer deutscher Städte, mit der einfachen Waschschüssel auskommen.

Abriss in den 1870er Jahren

Das Welpersche Badehaus an der Cantianstraße auf der Museumsinsel wurde 1871 oder wenig später abgerissen, da das Gelände für den Bau der spreeseitigen Kolonnaden benötigt wurde.

Literatur
 W. Mila: Berlin oder Geschichte des Ursprungs, der allmähligen Entwickelung und des jetzigen Zustandes dieser Hauptstadt. Nicolaische Buchhandlung, Berlin und Stettin 1829.
 J. D. Rumpf: Berlin und Potsdam. Eine Beschreibung aller Merkwürdigkeiten dieser Städte und ihrer Umgebungen. 5. Auflage. Berlin 1833.
 J.Welke, R. Steeg: Geschichte der Spreebäder. (PDF-Datei).
 Udo Wiesmann: Historische Impressionen bei einer Spreefahrt durch Berlin. Acatech Materialien – Nr. 2., Wasserhistorische Schifffahrt am 16. November 2009, acatech Projekt Georessource Wasser – Herausforderung Globaler Wandel. (PDF-Datei)

Weblinks
 Spreeufer im Nikolaiviertel (Burgstraße) auf den Seiten des Vereins für die Geschichte Berlins e.V.

Einzelnachweise

Abgegangenes Bauwerk in Berlin
Erbaut in den 1800er Jahren
Zerstört in den 1860er Jahren
Architektur (Preußen)
Museumsinsel (Berlin)

Badehaus (Museumsinsel)


Naturaleza muerta es un cuadro del pintor Antonio de Pereda, realizado en 1652, que se encuentra en el Museo del Hermitage de San Petersburgo, Rusia.

Pintor de obras religiosas, bodegones y vanitas, Pereda expone en esta obra una muestra sublime de un bodegón, en el que incluye elementos decorativos y comestibles. Algunos objetos están realizados con tal perfección (como el recipiente que contiene un líquido indeterminado) que hacen de la pintura una joya detallista.

Véase también
 Pintura del Barroco

Referencias

Colecciones del Museo del Hermitage
Cuadros de 1652
Bodegones

Naturaleza muerta (Pereda)


Andrea Rita Dworkin (26. rujna 1946. - 9. travnja 2005.) bila je američka radikalna feministička aktivistica i spisateljica. Najpoznatija je po svojoj analizi pornografije, iako njezini feministički spisi, počevši od 1974., traju 30 godina. Napisala je preko deset samostalnih djela: devet knjiga publicistike, dva romana i zbirki kratkih priča. U koautorstvu s profesoricom američkog ustavnog prava i feminističkom aktivisticom, Catharine A. MacKinnon je napisala ili uredila još tri djela.

Središnja tema rada Andree Dworkin je ponovno vrednovanje zapadnog društva, kulture i politike. Ona je to učinila kroz prizmu seksualnog nasilja muškaraca nad ženama u kontekstu patrijarhata. Pisala je o širokom rasponu tema uključujući i životima žena kao što su: Ivana Orleanska, Margaret Papandreou, i Nicole Brown Simpson. Analizirala je književnost Charlotte Brontë, Jeana Rhysa, Lava Nikolajevič Tolstoja, Kōbōa Abea, Tennesseeja Williamsa, Jamesa Baldwina i Isaaca Bashevisa Singera. U svoje proučavanje predmeta koji su povijesno napisanih ili opisanih s muške točke gledišta, unijela je vlastitu radikalnu feminističku perspektivu. Tako je pisala o bajkama, homoseksualnosti, lezbijstvu, djevičanstvu, antisemitizmu, Izraelu, holokaustu, biološkoj superiornost, i rasizmu. Ispitivala je premise temeljnih koncepata kao što su sloboda medija i građanskim slobodama. Teoretizirala je seksualnu politiku inteligencije, straha, hrabrosti i integriteta. Opisala je političku ideologiju muške nadmoći koja se očituje i konstituira silovanjem, zlostavljanjem, prostitucijom i pornografijom.

Za vrijeme njezinog života, napisane su dvije knjige koje su analizirale rad Andree Dworkin. Prva je knjiga Jeremya Marka Robinsona pod naslovom Andrea Dworkin, koja je objavljena 1994.  Druga je Without Apology: Andrea Dworkin's Art and Politics, napisala ju je Cindy Jenefsky, a objavljena je 1998.  Nakon smrti Andree Dworkin, posmrtno je objavljeno nekoliko njezinih radova, kao i radova o njoj. John Stoltenberg je 2015. godine producirao predstavu Aftermath,   nakon što je pronašao njezin neobjavljen tekst koji je prilagodio za pozornicu. Antologija njenog rada, Last Days at Hot Slit, objavljena je 2019. Godine 2020. objavljen je dokumentarni film o njoj, Zovem se Andrea, autora Pratibhe Parmar a objavljena je i njezina biografija Andrea Dworkin: The Feminist as Revolutionary Martina Dubermana.

Biografija

Rani život
Andrea Dworkin je rođena  26. rujna 1946. u Camdenu, New Jersey. Roditelji su joj bili Harry Dworkin i Sylvie Spiegel. Otac joj je bio unuk ruskog Židova koji je pobjegao iz Rusije s 15 godina kako bi izbjegao vojnu službu, a majka je bila dijete židovskih imigranata iz Mađarske. Imala je mlađeg brata, Marka. Otac joj je bio školski učitelj i predani socijalist. Andrea Dworkin je govorila kako je baš otac bio taj koji je  potaknuo njezinu strast za socijalnom pravdom. Njezin odnos s majkom bio je napet. Kasnije je Dworkin pisala kako je majčino vjerovanje u legalnu kontracepciju i pobačaj, "davno prije nego što su to bila prihvaćena uvjerenja", inspiriralo njezin kasniji aktivizam.

Premda je sama opisala da je odrasla u židovskoj obitelji u kojoj je  na mnogo načina dominiralo sjećanje na Holokaust, njeno djetinjstvo je bilo sretno sve do njezine devete godine, kada ju je nepoznati muškarac zlostavljao u kinu. Kada je imala deset godina, njezina se obitelj preselila iz grada u predgrađe Cherry Hill, New Jersey (tada poznato kao Delaware Township), za koje je kasnije napisala da je "doživjela da su je oteli vanzemaljci i odveli u kažnjeničku koloniju". U šestom razredu je bila kažnjena jer je odbila pjevati "Tiha noć" (kao Židovka smatrala je da ju u školi prisiljavanju pjevati kršćanske vjerske pjesme). Rekla je da bi "vjerojatno postala rabin" da je to ženama bilo dozvoljeno, dok je bila u srednjoj školi te da bi "voljela" biti znalac Talmuda.

U šestom razredu osnovne škole Dworkin je počela pisati poeziju i beletristiku. U to vrijeme je bila i neodlučna hoće li postati odvjetnica ili spisateljica. Ipak, zbog svog tadašnjeg interesa za abortus odabrala je pisanje jer je to mogla "raditi sama u sobi" i "nitko me nije mogao spriječiti". Tijekom cijele srednje škole mnogo je čitala, na što su je i roditelji poticali. Na Dworkin su posebno utjecali Arthur Rimbaud, Charles Baudelaire, Henry Miller, Fjodor Dostojevski, Che Guevara i Beat pjesnici, naročito Allen Ginsberg, a među pisce kojima se najviše divila uvrstila je Jeana Geneta, Percyja Bysshea Shelleya i Lord Byron. Maturirala je 1964. u sadašnjoj srednjoj školi Cherry Hill West.

Fakultet i rani aktivizam
Kao brucošica na koledžu Bennington, 1965 godine, Dworkin je uhićena tijekom prosvjeda protiv rata u Vijetnamu ispred Misije Sjedinjenih Država pri Ujedinjenim narodima.  Poslana je u New York Women's House of Detention, poznatu po smještaju poznatih ljevičarki. Nakon što je pisala povjerenici za kaznena djela Anni Cross, Dworkin je svjedočila da je u pritvoru bila podvrgnuta grubom pregledu, nakon kojeg je danima krvarila. Javno je govorila i svjedočila pred velikom porotom o svom iskustvu, a medijsko izvještavanje o njezinom svjedočenju postalo je domaća i međunarodna vijest. Velika porota odbila je u ovom slučaju odbila podići optužnicu, ali je svjedočenje Andree Dworkin pridonijelo bijesu javnosti zbog maltretiranja zatvorenika. Sedam godina kasnije, zatvor je zatvoren.

Ubrzo nakon svjedočenja pred velikom porotom, Dworkin je napustila Bennington College te je otišla živjeti u Grčku. Otputovala je Orient Expressom od Pariza do Atene. Otišla je živjeti i pisati na otok Kretu. Tijekom svog boravka na Kreti napisala je niz pjesama pod naslovom (Vijetnamske) varijacije, zbirku pjesama i pjesama u prozi koje je tiskala na otoku u knjizi pod nazivom Dijete. Tamo je napisala  i roman u stilu  magičnog realizma pod nazivom Bilješke o gorućem dečku —  kao referencu na Normana Morrisona, pacifista koji se spalio u znak protesta protiv rata u Vijetnamu. Napisala je i nekoliko pjesama i dijaloga koje je ručno ispisala nakon povratka u Sjedinjene Države u knjizi Morning Hair.

Nakon Krete, Dworkin se vratila na Bennington College. Tamo je nastavila studirati književnost te je sudjelovala u različitim kampanjama protiv kodeksa ponašanja studenata, za kontracepciju na kampusu, za legalizaciju pobačaja kao i protiv rata u Vijetnamu. Diplomirala je književnost 1968. godine. Tih godina objavila je dvije knjige poezije, Dijete (1965.) i Jutarnja kosa (1967.).

Život u Nizozemskoj
Nakon što je diplomirala, Dworkin se preselila u Amsterdam kako bi intervjuirala nizozemske anarhiste pokreta Provo. Pokret Provo je  koristio kazališne ulične događaje kako bi potaknuo promjene. Dok je bila tamo, počela je vezu s Corneliusom (Iwan) Dirkom de Bruinom, jednim od anarhista. Ubrzo nakon što su se vjenčali, rekla je da ju je de Bruin počeo ozbiljno maltretirati. Rekla je da ju je udarao šakama i nogama, opekao cigaretama, udarao po nogama drvenom gredom i udarao joj glavom o pod sve dok se ne bi onesvijestio.

Nakon što je krajem 1971. godine napustila de Bruina, Dworkin je rekla kako ju je njezin bivši suprug i dalje napadao, proganjao, maltretirao, tukao ju i prijetio joj kad god bi pronašao gdje se skriva. U to vrijeme Dworkin nije imala sredstava za život, živjela je kao beskućnica, tisućama kilometara daleko od svoje obitelji. Kasnije je pisala da je primijetila da je "često živjela životom bjegunca, osim što je to bio očajniji život pretučene žene koja je posljednji put pobjegla, bez obzira na ishod." Zbog siromaštva, Dworkin  je neko vrijeme bila primorana baviti se prostitucijom. Ricki Abrams, feministica i iseljenica, sklonila je Dworkin u svom domu te joj pomogla pronaći smještaj u čamcima, na farmi i u napuštenim zgradama. Dworkin je pokušao prikupiti novac za povratak u Sjedinjene Države.

Abrams je upoznala Dworkin s ranim tekstovima radikalnog feminizma iz Sjedinjenih Država. Dworkin je bila posebno inspirirana Seksualnom politikom Kate Millett, Dijalektikom seksa Shulamitha Firestonea i Sestrinstvom je moćno Robin Morgan. Dworkin i Abrams su počele zajedno raditi na "ranim dijelovima i fragmentima" radikalnog feminističkog teksta o mržnji prema ženama u kulturi i povijesti, uključujući i poglavlja o pornografskom kontrakulturnom časopisu Suck.

Dworkin se 1972. godine vratila u Sjedinjene Države. Dworkin je trebala prokrijumčariti aktovku heroina u  u zamjenu za 1000 dolara i avionsku kartu. Mislila je ako uspije vrati će se kući s kartom i novcem, a ako ne uspije završit će u zatvoru, ali sigurna od zlostavljanja bivšeg muža.  Dogovor za aktovku je propao. Ipak osoba koja je Dworkin obećala novac joj je dao avionsku kartu.

Prije nego što je napustila Amsterdam, Dworkin je razgovarala s Riki Abrams o svojim iskustvima u Nizozemskoj, feminističkom pokretu u nastajanju i knjizi koju su zajedno počele pisati. Dworkin je pristala dovršiti knjigu — koju je nazvala Woman Hating. U svojim memoarima, Dworkin piše kako se tijekom tog razgovora zaklela da će svoj život posvetiti feminističkom pokretu.

Povratak u New York i kontakt s feminističkim pokretom
U New Yorku Dworkin ponovno radi kao organizatorica anti-ratnih prosvjeda. Sudjelovala je u demonstracijama za prava lezbijki i protiv aparthejda u Južnoj Africi. Feministička pjesnikinja Muriel Rukeyser zaposlila ju je kao asistenticu (Dworkin je kasnije rekao: "Bila sam najgora asistentica u povijesti svijeta. Ali Muriel me zadržala jer je vjerovala u mene kao pisca." ) Također se pridružila i feminističkoj skupini za podizanje svijesti te se ubrzo uključila u radikalno feminističko organiziranje, fokusirajući se na kampanje protiv muškog nasilja nad ženama. Osim po pisanju i aktivizmu, Dworkin je postala poznata i kao govornica. Uglavnom je govorila na događajima koje su organizirale lokalne feminističke skupine. Njezini govori su bili strastveni, beskompromisni, izazivali su snažne osjećaje i kod pristaša i kod kritičara, te su inspirirali njezinu publiku na djelovanje. Neki od njezinih najpoznatijih govora su onaj na  maršu Take Back the Night u studenom 1978. i govora 1983. na Midwest Regionalnoj  Konferenciji Nacionalne organizacije za promjenu muškaraca (sada Nacionalna organizacija za muškarce protiv seksizma ) pod nazivom "Želim 24 satno primirje tijekom kojeg nema silovanja".

Veza s Johnom Stoltenbergom
Dworkin je 1974. godine upoznala Johna Stoltenberga kada su oboje demonstrativno napustili čitanje poezije u Greenwich Villageu zbog mizoginog materijala. Postali su bliski prijatelji i na kraju su živjeti zajedno. Stoltenberg je počeo pisati niz eseja, knjiga i članaka koji ispituju muškost i muževnost iz radikalne feminističke perspektive. Iako je Dworkin javno napisala: "Volim Johna svojim srcem i dušom", a Stoltenberg je opisao Dworkina kao "ljubav mog života", ona se nastavila javno identificirati kao lezbijka, a on kao gay. Dworkin i Stoltenberg su se vjenčali 1998. godine. Nakon njezine smrti Stoltenberg je rekao: "Zato nikome zapravo nismo rekli da smo se vjenčali, jer su ljudi zbunjeni zbog toga. Oni misle, Oh, ona je tvoja. A mi jednostavno nismo htjeli te gluposti."

Kasniji život
Od 1974. do 1983. Dworkin je intenzivno pisala te je napisala četiri knjige u kojima je razvila svoju cjelokupnu tezu o praksi, značenju i funkciji patrijarhalnog, mizoginog nasilja. Godine 1977. postala je suradnica Ženskog instituta za slobodu tiska. U petnaestogodišnjem razdoblju od 1985. do 1997. godine objavila je još osam knjiga: tri s Catharine A. MacKinnon kao koautoricom ili urednicom i dvije zbirke neobjavljenih eseja i govora. Njezine dvije posljednje knjige izašle su izašle početkom 2000. a potonja su memoari.

Dworkin je bila snažna protivnica predsjednika Billa Clintona i Hillary Clinton tijekom skandala s  Monicom Lewinsky,. Dworkin je  podržavala Lewinsky.

U lipnju 2000. godine je objavila knjigu Žrtvi jarac: Židovi, Izrael i oslobođenje žena. U njoj je Dworkin ugnjetavanje žena usporedila s progonom Židova. Raspravljala je o seksualnoj politici židovskog identiteta i antisemitizmu te je pozvala na uspostavu ženske domovine kao odgovor na ugnjetavanje žena.

Istog mjeseca, Dworkin je objavila članke u New Statesmanu i u The Guardianu u kojima navodi da ju je jedan ili više muškaraca silovao u njezinoj hotelskoj sobi u Parizu godinu prije, stavivši joj GHB u piće kako bi je onesposobio. Njezini su članci izazvali javnu kontroverzu nakon što su pisci kao Catherine Bennett i Julia Gracen objavile sumnje u njezinu priču, polarizirajući mišljenje između skeptika i pristaša kao što su Catharine MacKinnon, Katharine Viner, i Gloria Steinem. Emocionalno krhka i narušenog zdravlja, Dworkin se na dvije godine nakon članaka uglavnom povukla iz javnog života.

Godine 2002. Dworkin je objavila svoju autobiografiju, Heartbreak: The Political Memoir of a Feminist Militant. Ubrzo je ponovno počela govoriti i pisati, a u intervjuu 2004. godine s Julie Bindel je rekla: "Mislila sam da sam gotova, ali osjećam novu vitalnost. Želim nastaviti pomagati ženama." Objavila je još tri članka u The Guardianu i započela rad na novoj knjizi, Writing America: How Novelists Invented and Gendered a Nation, o ulozi romanopisaca kao što su Ernest Hemingway i William Faulkner u razvoju američkog političkog i kulturnog identiteta, koji su ostali nedovršeni.

Bolest i smrt
Tijekom posljednjih godina svoga života, Dworkin je bila slabog zdravlja. U svojoj posljednjoj kolumni za The Guardian otkrila je da je posljednjih nekoliko godina bila slaba i gotovo osakaćena zbog svoje težine i teškog osteoartritisa u koljenima. Ubrzo nakon povratka iz Pariza 1999., hospitalizirana je s visokom temperaturom i krvnim ugrušcima u nogama. Nekoliko mjeseci nakon što je puštena iz bolnice je podvrgnuta operaciji kojom su joj koljena zamijenila titanom i plastičnom protezom. Napisala je: "Liječnik koji me najbolje poznaje kaže da osteoartritis počinje mnogo prije nego što osakati - u mom slučaju, vjerojatno zbog toga što sam bila beskućnica, ili zbog seksualnog zlostavljanja, ili zbog premlaćivanja po nogama, ili zbog moje težine. John, moj partner, krivi Žrtvenog jarca, studiju o židovskom identitetu i oslobođenju žena za koju mi je trebalo devet godina da napišem; to je, kaže, knjiga koja mi je ukrala zdravlje. Ja krivim silovanje drogom koje sam doživjela 1999. u Parizu." Kad je u intervjuu bila upitana kako bi voljela da je se pamti, rekla je: "U muzeju, kada je muška nadmoć mrtva. Želio bih da moj rad bude antropološki artefakt iz izumrlog, primitivnog društva." Umrla je u snu ujutro 9. travnja 2005. u svom domu u Washingtonu, DC. Kasnije je utvrđeno da je uzrok smrti akutni miokarditis. Imala je 58 godina.

Antipornografski aktivizam
Dworkin je poznata kao feministička govornica, spisateljica i aktivistica  protiv pornografije. U veljači 1976. godine je preuzela vodeću ulogu u organiziranju javnih skupova Snuff u New Yorku, a tijekom jeseni pridružila se Adrienne Rich, Grace Paley, Gloriji Steinem, Shere Hite, Lois Gould, Barbari Deming, Karli Jay, Letty Cottin Pogrebin, Robin Morgan i Susan Brownmiller u pokušajima formiranja radikalne feminističke antipornografske skupine. Članice ove grupe su 1979. godine osnovali Women Against Pornography, ali već tada se Dworkin počela distancirati od grupe zbog razlika u pristupu. Govorila je na prvom maršu Take Back the Night u studenom 1978. i pridružila se maršu kroz četvrt crvenih svjetala u San Franciscu u kojem je sudjelovalo 3000 žena.

Godine 1981. godine Dworkin je objavila knjigu Pornography: Men Possessing Women, u kojoj analizira suvremenu i povijesnu pornografiju kao industriju dehumanizacije koja mrzi žene. Dworkin tvrdi da je pornografija duboko povezana s nasiljem nad ženama, kroz  proizvodnju (zlostavljanjem žena koje su glumile u njemu), društvene posljedice njegove konzumacije. Ona smatra da pornografija potiče  muškarce da erotiziraju dominaciju, ponižavanje i zlostavljanje žena. Dworkin u ovoj knjizi također tvrdi da je ocrnjivanje žena ugrađena u jezičnim normama.

Antipornografska uredba o građanskim pravima
Godine 1980. Linda Boreman (koja se pojavila u pornografskom filmu Duboko grlo kao "Linda Lovelace") je javno izjavila da ju je njezin bivši suprug Chuck Traynor pretukao i silovao, te ju je nasilno prisilio na snimanje tog i drugih pornografskih filmova. Boreman je objavila svoje optužbe na konferenciji za tisak, a uz nju su bile i Dworkin, feministička odvjetnica Catharine MacKinnon i članice Women Against Pornography. Nakon tiskovne konferencije, Dworkin, MacKinnon, Gloria Steinem i Boreman su počele raspravljati o mogućnosti korištenja saveznog zakona o građanskim pravima za naknadu štete od Traynora i autora Deep Throata. Boreman je bila zainteresiran, ali je odustao nakon što je Steinem otkrila da je prošao rok zastare za moguću tužbu.

Dworkin i MacKinnon su međutim nastavile raspravljati o parnicama za građanska prava kao mogućem pristupu borbi protiv pornografije. U jesen 1983. godine, MacKinnon je omogućila Dworkin da jedan semestar predaje na Sveučilištu Minnesota. Dworkin je predavala književnost na ženskim studijima, a zajedno s MacKinnonom  među-odjelni kolegij o pornografiji, gdje su iznijele pojedinosti pristupa građanskim pravima. Uz poticaj aktivista zajednice u južnom Minneapolisu, Gradska vlast Minneapolisa, na poticaj lokalnih aktivista angažirala je Dworkin i MacKinnon da izrade antipornografski pravilnik o građanskim pravima kao amandman na uredbu o građanskim pravima grada Minneapolisa.

U amandmanu pornografija je definirana kao kršenje građanskih prava žena. Ujedno je omogućio ženama koje su tvrdile da im je pornografija nanijela štetu da tuže proizvođače i distributere na građanskom sudu za naknadu štete. Gradsko vijeće Minneapolisa je dva puta usvojilo zakon, ali je oba puta gradonačelnik Don Fraser uložio veto. On je smatrao da je tekst uredbe previše neodređen. Druga verzija uredbe donesena je u Indianapolisu, Indiana, 1984. godine, ali kao neustavna, jer nije u skladu s Prvim amandmanom. Amandman je poništio je Sedmi okružni žalbeni sud u slučaju American Booksellers v. Hudnut. Dworkin je nastavila podržavati pristup građanskim pravima u svom pisanju i aktivizmu. Podržavala je feministkinje koje su se borile protiv pornografije i koje su kasnije organizirale kampanje u Cambridgeu, Massachusetts (1985.), i Bellinghamu, Washington (1988.), kako bi donijele verzije uredbe inicijativa birača.

Utjecaj
Andrea Dworkin je postala jedna od najutjecajnijih spisateljica i glasnogovornica američkog radikalnog feminizma tijekom kasnih 1970-ih i 1980-ih. Pornografiju je okarakterizirala kao industriju štetne objektivizacije i zlostavljanja, a ne kao područje metafizičke fantazije. Raspravljala je o prostituciji kao o sustavu izrabljivanja i o snošaju kao o ključnom mjestu intimne podređenosti u patrijarhatu. Njezina analiza i pisanje utjecali su i inspirirali rad suvremenih feministica kao što su Catharine MacKinnon, Gloria Steinem, John Stoltenberg, Nikki Craft, Susan Cole, i Amy Elman. Rebecca Traister izjavila je da je knjiga Andree Dworkin Intercours jedna od knjiga koja je inspirirala njezinu knjigu Good and Mad iz 2018. Međutim, Jessa Crispin je u svojoj knjizi Zašto nisam feministkinja: feministički manifest iz 2017. ukorila suvremene feministice što su napustile Dworkinov rad.

Beskompromisne pozicije Andree Dworkin i snažan stil pisanja i govora, koje je Robert Campbell opisao kao "apokaliptične", doveli su do njezinih čestih usporedbi s drugim govornicima kao što su Malcolm X ( Robin Morgan, Susie Bright, i drugi ). Gloria Steinem je više puta uspoređivala stil Andree Dworkin sa stilom biblijskih proroka.

Kritična prema onome što je opisala kao vrijednosti muške suprematizma izražene među konzervativcima, liberalima i radikalima  ona se ipak angažirala sa sve tri skupine. Izašla je iz pokreta koje su vodili muškarci ljevičari, kao što je prosvjed protiv rata u Vijetnamu ili kada je bila aktivna u Pokretu za oslobođenje homoseksualaca. Obratila se liberalnim muškarcima po pitanju silovanja. Razgovarala je i pisala o politički konzervativnim ženama, što je rezultiralo publikacijom Desničarske žene. Svjedočila je na saslušanju Komisije Meese o pornografiji dok je državni odvjetnik Edwin Meese služio socijalno konzervativnom predsjedniku Ronaldu Reaganu.

Kritika
Diskurzivni stil Andree Dworkin zajedno s antipatijom prema njezinim stavovima, doveo je do oštro polarizirajuće rasprave. Gledali su je s podsmijehom i podsmijehom: "Ljudi misle da Andrea mrzi muškarce, nazivaju je fašistom i nacistom - osobito američka ljevica, ali to se ne može otkriti u njezinu radu." Iako su se često polarizirali među ljevicom, stajališta Andreee Dworkin su također bila podijeljena u konzervativnim krugovima, izazivajući i pohvale i osude od desničarskih kritičara. Nakon njezine smrti, konzervativni homoseksualni pisac i politički komentator, Andrew Sullivan, tvrdio je da se "mnogima na socijalnoj desnici se sviđala Andrea Dworkin. Poput Dworkina, njihov osnovni impuls kada vide da ljudska bića žive slobodno je pokušati ih kontrolirati ili zaustaviti - za njihovo dobro. Poput Dworkin, užasnuti su muškom seksualnošću i vide muškarce kao  problem koji treba pripitomiti. Poput Dworkin, oni vjeruju u moć države da cenzurira i prisili seksualne slobode. Poput Dworkin, oni na ogromnu novu slobodu koju su žene i homoseksualci stekli od 1960-ih gledaju kao na užasan razvoj za ljudsku kulturu." Libertarijanska / konzervativna novinarka Cathy Young požalila se na "izbjeljivanje" u feminističkim osmrtnicama za Dworkin, tvrdeći da su pozicije Andree Dworkin  očito mizandristične, navodeći da je Dworkin zapravo luda, kritizirajući ono što je nazvala  "destruktivnim naslijeđem" Andree Dworkin te opisujući Dworkin kao "tužnog duha" kojeg feminizam treba istjerati.

Druge su feministkinje, međutim, objavile simpatične ili slavljeničke spomenice na internetu i u tisku. Catharine MacKinnon, Dworkinova dugogodišnja prijateljica i suradnica, objavila je kolumnu u The New York Timesu, slaveći ono što je opisala kao "užarenu književnu i političku karijeru" Andree Dworkin, sugerirala je da Dworkin zaslužuje nominaciju za Nobelovu nagradu za književnost i požalila se da "laži o njezinim stavovima o seksualnosti (za koje je vjerovala da je snošaj bio silovanje) i njezinim političkim savezima (da je bila u krevetu s desnicom) su objavljene  i ponovno objavljivane bez pokušaja provjere, dok su demanti  gotovo uvijek odbijana. Tamo gdje se fizički izgled muških pisaca smatra nevažnim ili njeguje kao šarmantna ekscentričnost, Andrein je bio vrijeđan i ismijavan i pretvoren u pornografiju. Kad je tužila za klevetu, sudovi su pornografske laži banalizirali kao fantaziju i dostojanstveno ih proglasili satirom."

Drugi kritičari, posebno žene koje se identificiraju kao feministkinje, ali se oštro razlikuju od Dworkininih pozicija i strategija, ponudile su iznijansirane stavove, sugerirajući da je Dworkin skrenula pozornost na stvarne i važne probleme, ali da je njezino naslijeđe u cjelini bilo destruktivno za ženski pokret. Njezin rad i aktivizam na pornografiji—posebno u obliku Antipornography Civil Rights Ordonance— bili su kritizirani od strane liberalnih skupina kao što je Feministička radna skupina za borbu protiv cenzure (FACT).

Dworkin je također naišla na kritike od strane seksualno pozitivnih feministikinja, u onome što je postalo poznato kao feministički seksualni ratovi kasnih 1970-ih i 1980-ih. Seksualni ratovi bili su niz žestokih rasprava koje su polarizirale feminističku misao o brojnim pitanjima koja se odnose na seks i seksualnost. Seksualno pozitivni feministički kritičari kritizirali su pravni aktivizam Andree Dworkin kao cenzorski i tvrdili da njezin rad na pornografiji i seksualnosti promiče esencijalistički, konzervativni ili represivni pogled na seksualnost, koji su često okarakterizirali kao "anti-seks" ili "seks-negativan". Za njezine kritike uobičajenog heteroseksualnog seksualnog izražavanja, pornografije, prostitucije i sado-mazohizma često se tvrdilo da zanemaruje vlastito zalaganje žena u seksu ili negira seksualne izbore žena. Dworkin je ustvrdila da su njezini kritičari često pogrešno predstavljali njezine stavove i da pod naslovom "izbor" i "seksualna pozitiva", njezine feminističke kritičare nisu uspjele preispitati često nasilne političke strukture koje su ograničavale izbor žena i oblikovale značenje seksualnih činova.

Izvješća Andree Dworkin o nasilju koje je pretrpjela od strane muškaraca su ponekad budila skepticizam. Najpoznatiji je primjer  javna polemika oko njezinih navoda da je bila drogirana i silovana u Parizu.  Dworkin je 1989. godine napisala članak o svom životu pretučene supruge u Nizozemskoj, "Što znači biti pretučena", kao odgovor na Susan Brownmiller, koja je tvrdila da je Hedda Nussbaum, pretučena žena, trebala biti optužena za propust da spriječiti Joela Steinberga da ubije njihovu posvojenu kćer. Newsweek je u početku prihvatio "Što znači biti pretučena" za objavljivanje, ali ga je zatim, prema Dworkin, odbio na zahtjev njegovog odvjetnika. Dworkin je članak trebala ili objaviti anonimno "kako bi zaštitila identitet nasilnika" i uklonila reference na određene ozljede, ili je trebala dostavi "liječničku i policijsku  dokumentaciju, pisanu izjavu liječnika koji je vidio ozljede". Umjesto toga, Dworkin je poslao članak Los Angeles Timesu, koji ga je objavio 12. ožujka 1989.

Bibliografija

Publicistika

Samostalna djela

U koautorstvu/suuređivanju s Catharine A. MacKinnon

 uključuje:
  PDF

 9780962184901  Dostupno na internetu.
 In Harm's Way: saslušanja o građanskim pravima pornografije, Dworkin, Andrea; MacKinnon, Catharine A., ur. Boston: Harvard University Press. 1998.ISBN 9780674445796

Antologija

 Last Days at Hot Slit: The Radical Feminism of Andrea Dworkin, Fateman, Joanna; Schholder, Amy, ur. Cambridge: The MIT Press. 2019.ISBN 9781635900804

Poglavlja u drugim antologijama

 978-0809015771
 Bell, Diane i Renate Klein, ur. (1996). " Dworkin na Dvorkinu ". Radikalno govoreći: Feminism Reclaimed ( N. Melbourne, Vic., Australija : Spinifex. str. 203–0217.ISBN 1-875559-38-8
 978-0231107082
 978-0231107082
 978-0743466271

Fikcija

Poezija

Članci

 Pdf
 Stranica 1 od 4 Stranica 2 od 4. Stranica 3 od 4 Stranica 4 od 4
  PDF. Stranica 1 od 2 Stranica 2 od 2
  Pdf
  Page 1 of 2. Page 2 of 2

 Ulomak s bilješkom Johna Stoltenberga, 25. svibnja 2007

 Osvrt na Lucky od Alice Sebold,

 Review of Normal: transsexual CEOs, cross-dressing cops, and hermaphrodites with attitude by Amy Bloom,

Govori

 Zašto muškarci toliko vole pornografiju i prostituciju Andrea Dworkin Glavni govor na Međunarodnoj konferenciji o trgovini ljudima, 1989. (Audio datoteka: 22 min, 128 kbit/s, mp3)
 Svjedočenje Andree Dworkin Komisiji glavnog državnog odvjetnika  o pornografiji i prostituciji
 Nasilje, zlostavljanje i žensko građanstvo Brighton, UK, 10. studenog 1996.
 "Sloboda sada: okončanje nasilja nad ženama"
 "Govor sa Sveučilišta Duke, siječanj 1985."

Snimanje izgovorene riječi

 Snimljeni telefonski intervju s Andreom Dworkin koju je intervjuirala Nikki Craft o Allenu Ginsbergu, 9. svibnja 1990. (Audio datoteka, 20 min, 128 kbit/s, mp3)
 Dworkin o Dworkin, c. 1980.

Recenzije
 Led i vatra, Andrea Dvorkin; Spolni odnos, Andrea Dvorkin. "Muško i žensko, muškarci i žene", Recenzirala Carol Sternhell za The New York Times (3. svibnja 1987.).
 Spolni odnos, Andrea Dvorkin; Feminism Unmodified, Catharine MacKinnon. "Pornografija u SAD-u, prvi dio", Recenzirala Maureen Mullarkey za The Nation (30. svibnja 1987.)
 , Recenzirala Giney Villar za Women in Action (3:1998)
 , Recenzirao Jed Brandt za NYC Indypendent (7. veljače 2005.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Portal za web stranice Andree Dworkin održava Nikki Craft
 Službena internetska knjižnica Andrea Dworkin koju održava Nikki Craft
 Memorijalnu stranicu Andrea Dworkin održava Nikki Craft
 Radovi, 1914. – 2007. (uključivo), 1973. – 2000. (skupno): A Finding Aid., Institut Radcliffe, Sveučilište Harvard.
 Zbirka videokaseta Andree Dworkin, 1981.–1998. (uključivo): Pomoć u pronalaženju., Institut Radcliffe, Sveučilište Harvard
 Zbirka audio kaseta Andree Dworkin, 1975.–1997. (uključivo): Pomoć u pronalaženju., Institut Radcliffe, Sveučilište Harvard

Američke feministice

Andrea Dworkin


Denumirea Jirlău privește:
 Lacul Jirlău din județul Brăila
 Satul Jirlău învecinat
 Comuna Jirlău din jurul satului
 Nava de pescuit "Jirlău" (1962-1968), devenită goeleta "Speranța" (1968-1982)

Etimologia este incertă dar poate proveni de la forma cumană (secolul XII) a toponimului slav anterior "gârlă".

Note

Nume proprii

Jirlău (dezambiguizare)


Kamil Mitoń (* 12. April 1984 in Krakau) ist ein polnischer Schachmeister.

Leben

Mitoń lernte das Schachspiel mit fünf Jahren. Er wurde 1996 U12-Jugendweltmeister in Cala Galdana, ein Jahr später belegte er in Cannes hinter Sergei Grigorjanz den zweiten Platz bei der U14-Weltmeisterschaft. Mitoń siegte oder belegte vordere Plätze in mehreren Turnieren: I. Platz beim Open in Posen 1995, I.-III. Platz beim World Open in Philadelphia 2002, I. Platz beim World Open in Philadelphia 2005, II.-III. Platz beim Grundfos Young Masters in Aarhus 2005, I. Platz beim 17. Elgoibar Turnier in Gipuzkoa 2007 und I. Platz beim Turnier in Skanderborg 2010.
Bei der Juniorenweltmeisterschaft 2000 in Jerewan wurde er hinter Lázaro Bruzón Zweiter.
Den Titel Internationaler Meister erhielt er 1998, Großmeister ist er seit 2002.

Nationalmannschaft

Mitoń nahm mit der polnischen Mannschaft an den Schacholympiaden 2002, 2004, 2008 und 2010 sowie den Mannschaftseuropameisterschaften 2007, 2011 und 2013 teil.

Vereine

In der polnischen Mannschaftsmeisterschaft spielte Mitoń 2000 für WKSz Hetman Wrocław, 2001, 2002, 2005 und 2006 für PTSz Płock, mit dem er 2001 auch am European Club Cup teilnahm, 2003 und 2004 für GKSz Grodzisk Mazowiecki, mit dem er 2003 auch am European Club Cup teilnahm, seit 2007 spielt er für KSz HetMaN Szopienice (seit 2015 WASKO HETMAN Katowice), mit dem er 2007, 2008, 2010, 2013, 2015, 2016, 2017, 2018 und 2019 polnischer Mannschaftsmeister wurde. In Frankreich spielte er von 2007 bis 2013 für die Mannschaft von Marseille Echecs, mit der er 2011 französischer Mannschaftsmeister wurde, seit der Saison 2014/15 spielt er für Bois-Colombes. In der russischen Mannschaftsmeisterschaft spielte er 2006 für Meriya Moskau - Ulan-Ude, 2007 und 2008 für Shatar Buryatia, in der tschechischen Extraliga spielt er seit der Saison 2009/10 für den ŠK H.Fuchs Ostrava. In der deutschen Schachbundesliga spielte er in der Saison 2011/12 für den SC Hansa Dortmund, seit der Saison 2015/16 spielt er für den Hamburger SK. In der Saison 2014/15 spielte er beim DJK Aufwärts St. Josef Aachen in der 2. Bundesliga. In der britischen Four Nations Chess League spielte er in der Saison 2005/06 für die Hilsmark Kingfisher, in der dänischen Skakligaen in der Saison 2011/12 für das Team Nordea Skb und in der belgischen Interclubs in der Saison 2003/04 für Boey Temse. In der slowakischen Extraliga spielt Mitoń seit 2012 für die Mannschaft von TJ INBEST Dunajov und wurde mit dieser 2019 Meister. In der spanischen Mannschaftsmeisterschaft spielte Mitoń 2007 für CA La Caja Las Palmas.

Weblinks

  (polnisch)

Einzelnachweise

Schachspieler (Polen)
Schachspieler (DJK Aufwärts St. Josef Aachen)
Schachspieler (SC Hansa Dortmund)
Schachspieler (Hamburger SK)
Schachspieler (SVG Plettenberg)
Schachspieler (C.E. de Bois-Colombes)
Schachspieler (Club de Marseille Echecs)
Schachspieler (Boey Temse)
Schachspieler (Hilsmark Kingfisher)
Schachspieler
Pole
Geboren 1984
Mann

Kamil Mitoń


ෂෙන්ගන් යන්නෙන් පහත දේ අදහස් විය හැක:
 ෂෙන්ගන් එකඟතාව, සහභාගි වන රටවල දේශසීමා පාලන ඉවත් කිරීමට ඉඩ සලසන යුරෝපියානු එකඟතාවයකි
 ෂෙන්ගන් ප්‍රදේශය, එකිනෙකා අතර දේශසීමා පාලන අවලංගු කළ යුරෝපියානු රටවල් කණ්ඩායමකි
 ෂෙන්ගන් තොරතුරු පද්ධතිය, දේශසීමා ආරක්ෂාව හා නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම පිළිබඳ යුරෝපියානු රජයේ දත්තගබඩාවක්
 ෂෙන්ගන්, ලක්සම්බර්ග්, ෂෙන්ගන් එකඟතාව අත්සන් කළ මොසෙලා ගංගාවේ ගංගා-බෝට්ටුව තිබූ ස්ථානයට සමීපයෙන් පිහිටි ලක්සම්බර්ගියානු ගම්මානය හා ප්‍රජා කොට්ඨාශය

ෂෙන්ගන්


Gloxiniinae, podtribus gesnerijevki, dio tribusa Gesnerieae. Podijeljen je na 21 rod a tipični je Gloxinia iz Južne i Srednje Amerike

Tribusi

 Gloxinia L'Hér. (5 spp.)
 Gloxiniopsis Roalson & Boggan (1 sp.)
 Seemannia Regel (4 spp.)
 Monopyle Moritz ex Benth. & Hook. fil. (22 spp.)
 Diastema Benth. (18 spp.)
 Gloxinella (H. E. Moore) Roalson & Boggan (1 sp.)
 Kohleria Regel (24 spp.)
 Pearcea Regel (18 spp.)
 Achimenes Pers. (27 spp.)
 Eucodonia Hanst. (2 spp.)
 Smithiantha Kuntze (6 spp.)
 Nomopyle Roalson & Boggan (2 spp.)
 Niphaea Lindl. (3 spp.)
 Moussonia Regel (21 spp.)
 Solenophora Benth. (16 spp.)
 Amalophyllon Brandegee (13 spp.)
 Phinaea Benth. (3 spp.)
 Heppiella Regel (4 spp.)
 Chautemsia A. O. Araujo & V. C. Souza (1 sp.)
 Mandirola Decne. (4 spp.)
 Goyazia Taub. (3 spp.)

Izvori

Gesnerijevke

Gloxiniinae


أونيكا تسورن Unica Zürn (ولدت في 16 يوليو 1916 في ضاحية جرونيفالد في برلين تحت اسم Nora Berta Unica Ruth Zürn - وماتت في 19 أكتوبر 1970 في باريس) هي كاتبة ورسامة ألمانية.

حياتها

عملت أونيكا تسورن في شركة السينما الألمانية Ufa سكرتيرة ثم موثقة أرشيف ثم دراماتورج للأفلام الداعائية. تزوج في عام 1942 من إريش لاوبنمولن وأنجبت منه طفلين. ثم انفصلا في عام 1949 وحصل الأب على حق الرعاية. وبين عامي 1949 و 1955 كسبت قوتها عبر تأليف القصص للصحف البرلينية.

وفي عام 1953 تعرفت على الفنان هانس بيلمر، ونشأت بينهما علاقة حميمة انتهت إلى الارتباط. وتبعته إلى باريس حيث بدأت الرسم وتأليف الألغاز. وعرضت رسوماتها بين عامي 1953 و 1957 في باريس. ومنذ عام 1957 كانت لها صلات بالسرياليين الباريسيين ومنهم هانس أرب وأندريه بريتون ومارسيل دوشامب وماكس إرنست وهنري ميشو، وبدأت في كتابة مقطوعات نثرية سريالية. وفي العام 1959 اشتركت في documenta II في كاسل قسم الجرافيك. أصيبت في بداية الستينات بالشيزوفرينيا. قضت بين عامي 1961 و 1963 فترة علاج في المستشفى النفسي في باريس، كما كانت هناك فترات علاج أخرى في المستشفيات في السنوات التالية. وفي عام 1967 أقامت بالاشتراك مع هانس بيلمر معرضا كبيرا في هانوفر بألمانيا. وقضت عام 1970 في مستشفى نفسي في فرنسا وتحسنت حالتها للمرة الأولى بشكل ملحوظ منذ بداية مرضها. وقد سمح لها بالخروج من المستشفى لمدة يومين في 18 أكتوبر. إلا أنها انتحرت في 19 أكتوبر بإلقاء نفسها من نافذة منزل هانس بيلمر.

أما أعمال أونيكا تسورن الأدبية فقد لم تعط حقها الكامل من الاهتمام، فقد كانت مصطبغة بملامح من السيرة الذاتية واتخذ شكل المقطوعات النثرية. واتخذت من علاقاتها العاطفية ومرضها موضوعا لأعمالها، وكذلك فقد كتبت العديد من القصائد منها 123 قصيدة لغز تعد هي الأهم بين أعمالها.

من أعمالها
 نصوص الساحرات 1954
 الربيع القاتم 1969
 في غبار هذه الحياة 1980
 البياض ذو النقطة الحمراء 1981
 بيت المرضى 1986

روابط خارجية

مراجع

رسامات ألمانيات
رسامون ألمان في القرن 20
فنانات سرياليات
فنانون سرياليون ألمان
فنانون منتحرون
كاتبات ألمانيات في القرن 20
كاتبات ألمانيات منتحرات
مدفونون في مقبرة بير لاشيز
مصابون بالفصام
انتحار في 1970
مواليد في برلين
وفيات 1970
وفيات في باريس

أونيكه تسورن


Vanishing () est un thriller franco-coréen écrit et réalisé par Denis Dercourt, sorti en 2021.

Il s'agit d'une adaptation libre du roman Les Disparues de Shanghai de Peter May, édité en 2006.

Synopsis
Dans la province d'Incheon, en Corée du Sud, un cadavre décomposé est repêché dans une rivière. En raison de sa putréfaction avancée, la police est incapable de l'identifier et décide donc de contacter une chercheuse française spécialisée dans l'identification des empreintes digitales, Alice Launey, de passage à Séoul pour donner une conférence à ses confrères. Conséquemment, elle accepte la demande du policier chargé de l'enquête, Park Jin-ho, et le duo met rapidement à jour un important réseau de trafic d'organes...

Fiche technique
 Titre original : 배니싱:미제사건
 Titre international : Vanishing
 Réalisation et scénario : Denis Dercourt, d'après Les Disparues de Shanghai de Peter May
 Musique : Jérôme Lemonnier
 Photographie : Axel Cosnefroy
 Montage : Valentin Féron
 Production : Alexis Dantec et Yoon-Seok Nam
 Sociétés de production et distribution : Studio Santa Claus et JNC Media Group
 Pays d'origine :  /
 Langue originale : coréen, français
 Format : couleur
 Genre : thriller
 Durée : 88 minutes
 Dates de sortie :
  :
  :  (VOD)

Distribution
 Yoo Yeon-seok : Park Jin-ho
 Olga Kurylenko : Alice Launey
 Choi Moo-sung  : le donneur anonyme
 Ye Ji-won  : Im-sook
 Lee Seung-joon : Dr. Lee
 Park So-yi : Yoon-ah
 Sung Ji-ru  : détective Jae-yeong
 Anupam Tripathi : le livreur
 Kim Myung-gon : le chef de la Mafia chinoise

Références

Liens externes

Film sud-coréen sorti en 2021
Film français sorti en 2021
Film réalisé par Denis Dercourt
Thriller (film) sud-coréen
Thriller (film) français
Film se déroulant à Séoul
Film tourné à Séoul
Adaptation d'un roman britannique au cinéma
Film sur le trafic d'organe

Vanishing


David Will (* 21. März 1988 in Bayern) ist ein deutscher Springreiter.

Werdegang
Will stammt aus einer pferdebegeisterten Familie, seine Eltern leiten den Reitstall Gut Ising in Chiemgau. Neunjährig begann er regelmäßig zu reiten und verließ nach dem 10. Schuljahr das Gymnasium, um eine Bereiterlehre zu absolvieren. Diese begann er in München, wechselte später in den Stall von Dietmar Gugler in Pfungstadt. Nach Abschluss der Lehre ging er für ein Jahr zur Sportschule der Bundeswehr nach Warendorf. Danach kehrte er in den Stall von Gugler zurück.

Sein erstes S-Springen gewann er 2010 in Mannheim. Beim CHIO Rotterdam wurde er 2011 erfolgreichster Reiter des Turniers. 2012 siegte er im Sattel von Don CeSar mit der deutschen Mannschaft im Nationenpreis in Wellington (Florida). Im November 2012 gewann Will mit Colorit den Großen Preis des CSI 4*-Turniers Munich Indoors. Zudem erreichte er den dritten Platz der Gesamtwertungen der Riders Tour 2012 und der Riders Tour 2015.

In Oktober 2017 verließ Will den Stall von Dietmar Gugler. Zunächst betrieb er zusammen mit Andreas Kreuzer einen Ausbildungs- und Turnierstall in Herford. Seit Jahresanfang 2019 ist er selbständig in Marburg-Dagobertshausen tätig. Im Jahr 2020 gründete er dort mit dem Springreiter Richard Vogel eine gemeinsame Gesellschaft, die sich im Folgejahr um mehrere Bereiterinnen anwuchs und Stand Ende 2021 60 Pferde in Beritt hatte.

Seinen bis dahin größten Einzelerfolg glückte Will im Juli 2019, als er den King Georges V Gold Cup beim CSIO 5* Hickstead gewann. Im Abstand von weniger als zwei Wochen war David Will im November 2020 Mitglied von zwei siegreichen Nationenpreismannschaften. Gut zwei Jahre nach seinem Sieg in Hickstead gewann David Will erneut einen Großen Preis eines traditionsreichen Nationenpreisturniers, den mit 400.000 Euro dotierten Großen Preis des CSIO Rom auf der Piazza di Siena.

Will war im Jahr 2012 Teil des deutschen B2-Kaders der Springreiter. Der Perspektivkader (vormals B-Kader) gehörte er von 2013 bis 2016 sowie wieder ab Dezember 2020 an. Nachdem Will bereits für die im Jahr 2021 ausgetragenen Olympischen Spiele in Tokio auf der Longlist stand, wurde er für die im gleichen Jahr ausgetragenen Europameisterschaften in Riesenbeck mit C Vier nominiert. Mit der Mannschaft belegte er dabei den 2. Platz und in der Einzelkonkurrenz den 7. Rang.

In der jährlichen Springreiter-Rangliste der Deutschen Reiterlichen Vereinigung war David Will 2021 erstmals der erfolgreichste deutsche Springreiter. In der Weltrangliste erreichte er im Februar 2022 auf Platz 18.

Beim Weltcupfinale 2022 trat Will mit C Vier an. Bei seinem ersten Weltcupfinalstart erreichte er den sechsten Rang.

Pferde (Auszug)
 aktuelle:
 Concordia (* 1997), Württemberger Schimmelstute, Vater: Colorit, Muttervater: Cassini I

 ehemalige Turnierpferde:
 Don CeSar (* 1997), Westfalischer Fuchswallach, Vater: Drossan, Muttervater: Frühlingsball; zuletzt 2012 im internationalen Sport eingesetzt
 Aperol (* 2000), Holsteiner Fuchshengst, Vater: Aloube Z, Muttervater:  Landgraf I; zuvor von Angelica Augustsson und Lars Nieberg geritten, später von Sönke Rothenberger und Yves Houtackers geritten
 Mic Mac du Tillard (* 2000), Selle Français-Fuchsstute, Vater: Cruising, Muttervater: Galoubet A; wurde bis Ende 2013 von Angelica Augustsson geritten, im Sommer 2017 aus dem Sport verabschiedet
 Colorit (* 2003), Württemberger Schimmelhengst, Vater: Coriano, Muttervater: Capitol; bis Ende 2011 von Franz-Josef Dahlmann geritten, ab Juli 2015 von Christian Ahlmann geritten
 Spring Dark (* 2006), braune Selle Français-Stute, Vater: Jazz Band Courcelle, Muttervater: Palestro II; zuvor u. a. von Markus Hauri, James Shore und Rolf-Göran Bengtsson geritten, ab August 2020 von Denis Lynch geritten
 Chillert Blue (* 2008), brauner Westfalenwallach, Vater: Chacco-Blue, Muttervater: Polydor; seit Juni 2018 von Matthis Westendarp geritten
 C Vier (* 2008), brauner Holsteiner Wallach, Vater: Cardento, Muttervater: Concorde, bis Juli 2020 von Janine Rijkens geritten, ab Mai 2022 von Cian O'Connor geritten
 Never Walk Alone (* 2010), brauner Holsteiner Wallach, Vater: Numero Uno, Muttervater: Mytens xx; bis Anfang Juni 2019 von Gerald Nothdurft geritten, ab Ende 2020 von Richard Vogel geritten

Erfolge

Championate und Weltcup
Europameisterschaften:
 2021, Riesenbeck: mit C Vier 2. Platz mit der Mannschaft und 7. Platz im Einzel

Weltcupfinale:
 2022, Leipzig: 6. Platz mit C Vier

Weitere Erfolge
 2012: 6. Platz beim Großen Preis von Hagen a.T.W. (CSI 4*) mit Colorit, 3. Platz im Großen Preis von Mannheim (CSI 3*) mit Colorit, 1. Platz im Großen Preis von München
 2013: 1. Platz im Weltcupspringen von 's-Hertogenbosch (CSI 5*-W) mit Colorit, 1. Platz im Großen Preis von Kakegawa Tsumagoi (CSI 3*) mit Bolleke van het Heike, 1. Platz in der Badenia  (CSI 3* Mannheim) mit Colorit
 2014: 4. Platz im Großen Preis von Falsterbo (CSIO 5*) mit Mic Mac du Tillard, 2. Platz im Großen Preis von Boll (CSI 2*) mit High Voltage
 2015: 1. Platz im Großen Preis von Hagen a.T.W. (CSI 4*) mit Colorit, 1. Platz im Großen Preis von Šamorín (CSI 4*) mit Mic Mac du Tillard, 2. Platz im Großen Preis von Odense (CSI 3*) mit Mic Mac du Tillard, 1. Platz im Großen Preis der Munich Indoors (CSI 3*) mit Mic Mac du Tillard, 3. Platz im Großen Preis der Salzburg (CSI 4*) mit Mic Mac du Tillard
 2016: 1. Platz im Weltcupspringen von al-Ain (CSI 3*-W) mit Mic Mac du Tillard
 2017: 1. Platz im Weltcupspringen von Abu Dhabi (CSI 3*-W) mit Mic Mac du Tillard, 4. Platz im Weltcupspringen von al-Ain (CSI 3*-W) mit Mic Mac du Tillard, 2. Platz im Großen Preis von Schardscha (CSI 2*) mit Cento du Rouet, 1. Platz im Großen Preis von Damme (CSI 2*) mit Chillert Blue sowie mit der deutschen Mannschaft 4. Platz im Nationenpreis von al-Ain (CSIO 5*) mit Monodie H
 2018: 3. Platz im Großen Preis eines CSI 3* in Vilamoura mit Chillert Blue, 1. Platz im Großen Preis eines CSI 2* in Oliva mit Forest Gump
 2019: 1. Platz im Großen Preis von Redefin (CSI 3*) mit Spring Dark, 1. Platz im Großen Preis von Dettighofen-Albführen (CSI 3*) mit Spring Dark, 1. Platz im Großen Preis von Jakubowice (CSI 3*) mit Never Walk Alone, 1. Platz im King Georges V Gold Cup (CSIO 5* Hickstead) mit Never Walk Alone, zwei Siege in CSI 2*-Großen Preisen in Grimaud mit Perry, 1. Platz im Großen Preis eines CSI 3* im Oktober in Oliva mit Forest Gump, 2. Platz im Großen Preis eines CSI 3* im November in Opglabbeek mit Primus vom Neumühler Hof, 1. Platz im Weltcupspringen von Al-Ain (CSI 3*-W) mit Spring Dark
 2020: 2. Platz im Großen Preis eines CSI 2* im November in Oliva mit Ted, 3. Platz im Großen Preis des CSIO 3* in Vilamoura, 2. Platz im Großen Preis des CSIO 3* in Vejer de la Frontera mit C Vier sowie mit der deutschen Mannschaft 1. Platz im Nationenpreis von Vilamoura (CSIO 3*) mit C Vier und 1. Platz im Nationenpreis von Vejer de la Frontera (CSIO 3*) mit C Vier
 2021: 1. Platz im Großen Preis von Rom (CSIO 5*) mit C Vier, 1. Platz im Großen Preis eines CSI 2* in Šamorín mit Primus vom Neumühler Hof, 1. Platz im Großen Preis des CSI 3*-Rahmenturniers bei den Europameisterschaften in Riesenbeck mit Quentucky Jolly, 1. Platz im Großen Preis eines CSI 2* in  Opglabbeek  mit Babalou, 2. Platz im Weltcupspringen von Madrid (CSI 5*-W) mit C Vier, 3. Platz im Weltcupspringen von Al-Ain (CSI 3*-W) mit Babalou sowie mit der deutschen Mannschaft 2. Platz im Nationenpreis von Rom (CSIO 5*) mit C Vier
 2022: 1. Platz im Weltcupspringen von Abu Dhabi - Al Shira'aa (CSI 4*-W) mit Babalou, 2. Platz im Großen Preis eines CSI 2* in Opglabbeek mit Babalou, 1. Platz im Großen Preis von Bayern (CSI 2* München-Riem) mit Primus vom Neumühler Hof, 1. Platz im Großen Preis von Wiesbaden (CSI 4*) mit Concordia sowie mit der deutschen Mannschaft 4. Platz im Nationenpreis von Abu Dhabi (CSIO 5*) mit Babalou
(Stand: 10. Juni 2022)

Weblinks

Einzelnachweise

Springreiter
Reiter (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1988
Mann

David Will (Reiter)


Le Strike Fighter Squadron 204 ou VFA-204, connu sous le nom de "River Rattlers", es tun escadron  de chasseur d'attaque aéroporté de l'United States Navy Reserve  (USNR) pilotant le F/A-18C/D Hornet. L'escadron est basé à la Naval Air Station New Orleans (Joint Reserve Base) et fait partie de la Tactical Support Wing de la Réserve navale des États-Unis. Leur indicatif radio est River et leur code de queue est AF.

Historique

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Naval Air Station New Orleans
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 VFA-204 - Site GlobaleSecurity.org
  VFA-204  "River Rattlers" - Site Seaforces.org
  VFA-204 -  Site Wings-Aviation.ch

Strike Fighter Squadron de l'United States Navy

VFA-204


Aceasta este o listă de actori iranieni.

A
 Akbar Abdi
 Golab Adineh
 Mahnaz Afshar
 Shohreh Aghdashloo
 Pegah Ahangarani
 Desiree Akhavan
 Taraneh Alidousti
 Jahangir Almasi
 Fariborz Arabnia
 Daryoush Arjmand

B
 Asal Badiee

D
 Delkash

E
 Ezzatollah Entezami
 Homayoun Ershadi
 Hadi Eslami

F
 Parviz Fannizadeh
 Behzad Farahani
 Golshifteh Farahani
 Shaghayegh Farahani
 Mohammad Ali Fardin
 Farimah Farjami
 Bita Farrahi
 Hamid Farrokhnezhad
 Jahangir Forouhar
 Leila Forouhar
 Mohammad Reza Foroutan

G
 Garsha
 Faramarz Gharibian
 Sorayya Ghasemi
 Mohammad Reza Golzar
 Googoosh

H
 Azita Hajian
 Mehdi Hashemi
 Jamshid Hashempour
 Leila Hatami
 Amin Hayaee

J
 Rambod Javan
 Hamid Jebeli

K
 Niki Karimi
 Mohammad Ali Keshavarz
 Reza Kianian
 Gowhar Kheirandish
 Fakhri Khorvash

M
 Majid Majidi
 Nasser Malekmoti'ee
 Jamshid Mashayekhi
 Parvaneh Ma'soumi
 Bahman Mofid
 Ali Mosaffa
 Fatemeh Mo'tamed-Aria

N
 Ahmad Najafi
 Ali Nassirian
 Roya Nonahali

P
 Hossien Panahi
 Parviz Parastui
 Atila Pesyani
 Mahaia Petrosian
 Parsa Pirouzfar
 Parviz Pourhosseini
 Saeed Poursamimi

R
 Saeed Rad
 Bahram Radan
 Davoud Rashidi
 Habib Rezaee
 Homa Rousta
 Reza Rouygari

S
 Hossein Sarshar
 Parviz Sayyad
 Khosrow Shakibaee
 Mozhdeh Shamsaee
 Mehraveh Sharifinia
 Mohammad Reza Sharifinia
 Jamileh Sheykhi
 Soroush Sehhat

T
 Iraj Tahmasb
 Amin Tarokh
 Sussan Taslimi
 Hedyeh Tehrani

V
 Behrouz Vossoughi

Z
 Merila Zare'i

Note

Vezi și
 Listă de regizori iranieni

iranieni
Actori
 Listă
Cinematografia iraniană

Listă de actori iranieni


is a Japanese actress, model, and gravure idol. Her best-known role was Usagi Tsukino/Sailor Moon in the live-action adaptation of Sailor Moon which ran from 2003 to 2004.

Personal life
Sawai was born in Kanagawa Prefecture. On October 22, 2022, she announced that she had married comedian Hiroyuki Takagishi.

Modeling career

Photobooks
 2002: Miyu -
 2004: Kiss -
 2005: Miyu -
 2008: Present: Purezon -
 2013: Hitotoki -

Idol DVDs
 2002: Me
 2002: You
 2004: Kiss
 2005: South Wind
 2005: Perfect Collection
 2005: Me→You
 2006: Snow White
 2006: Fresh:Re:Fresh
 2008: Sawai Ryu

Digital photo and movie works
 2011: Colors: 3 ri no Sawai Miyu

Filmography

Television
Pretty Guardian Sailor Moon (2003–04), Usagi Tsukino
Kids Wars 5 (2005), Yoko Kimura
Kamen Rider Wizard (2013), Aya Yamamoto (episodes 47, 48, 51)
Kamen Rider Amazons (2016), Mika (episodes 9, 12)
Kamen Rider Ex-Aid (2017), Tōko Suzuki (episodes 42–44)
Kishiryu Sentai Ryusoulger (2019), Master Pink
The Sunflower Disappeared in the Rain (2022), Tae Asami

Film
A Chain of Cursed Murders (2005), Saki
Shaolin Girl (2008), Kanagawa Miyuu
Kamen Rider × Kamen Rider W & Decade: Movie War 2010 (2010), Erika Mutsuki
Space Battleship Yamato (2010), Higashida

Anime
Fullmetal Alchemist: Conqueror of Shamballa (2005), Noah
Black Cat (2006), Reira/Layla
GR: Giant Robo (2007), V

References

External links

Japanese voice actresses
Japanese gravure idols
Japanese female models
1987 births
Living people

Miyuu Sawai


Mohs sertlik skalası (Mohs sertlik cetveli), Minerallerin sertliği Avusturyalı mineralog Friedrich Mohs tarafından 1812 de ortaya konulan ve Mohs sertlik dizisi adı verilen bir ölçek yardımıyla nisbi olarak ölçülür. Mohs sertlik skalasına göre bir mineralin sertliğini bulmak için, sertliği bilinen mineral veya minerallerle, sertliği saptanacak olan mineral birbirine sürtülür ve sertliği bilinmeyen mineralin hangi minerali çizdiği ve hangisiyle çizildiği belirlenir. Sonuçta bu işleme göre mineralin sertliği bulunmuş olur. Örneğin, Apatit'i çizip kuvars ile çizilen bir mineralin Mohs skalasına göre sertliği 6 dır. Diğer bir yöntem Mohs skalasında bilinen değerleri olan bir seri madde ile çizme deneyi şeklindedir. Örneğin bir madde flüoriti ile çizilmez ama apatit'le çizilirse, Mohs sertlik derecesi 4 ile 5 arasındadır.

Kırılgan olan mineraller diğer minerallere sürtülünce kırılıp, ufalandıkları için oldukları sertlik derecesinden daha düşük değerlerde gibi görünebilirler.

Çok yumuşak (sertliği az olan) mineraller sürtülme esnasında tozlarını sert mineral üzerinde bırakabileceğinden, sanki sert minerali çizmiş gibi bir görüntü verebilmektedir.

Sertliğe ilk kez bilimsel yaklaşımda bulunan Mohs'un ardından 19. yüzyılın sonlarına doğru Rockwell kullanımı çok daha kolay ve ucuz bir sistem geliştirmiştir. Günümüzde hâlen daha geniş alanlarda kullanılan bu sisteme ek olarak Brinell ve Vickers sertlik ölçme testleri de vardır.

Sertlik

Minerallerin çizilmeye karşı gösterdikleri direnç sertlik olarak bilinmektedir. Dolayısıyla sertlik mineralin çizilebilirlik özelliği olarak da adlandırılabilir. Minerallerin sertliği doğrudan kristal yapıları ve atomlar arasındaki bağ kuvvetleri ile ilintilidir. Bağ kuvvetleri arttıkça minerallerin sertliği de artmaktadır. Sertlik bağıl bir kavram olup, sertlik derecesinin saptanması sertliği bilinen bir mineral veya çakı, iğne vb. malzemelerle deneme yoluyla yapılır. Bunun için en yaygın olarak kullanılan skala (çizelge) Mohs'un geliştirdiği çizelgedir. Mohs sertlik dizisinde 10 mineralin sertliği en yumuşak olandan en sert olana doğru sıralanmıştır. Bu çizelgeye göre en yumuşak olandan sert olana doğru yapılan sıralama şöyledir;

Mohs Skalası

Mineralin sertliği diğer bir mineralin çizmesi ile tanınır.

Mohs sertlik skalası saf bir sırasal bir ölçek örneğidir; yani Mohs sertlik numarası sadece bir sıralama sayısı olup her bir sertlik derecesi arasındaki oranlar eşit değildir. Örneğin Mohs sertlik derecesi (9) olan korendon, Mohs sertlik derecesi (8) olan topaz'dan mutlak olarak 32 defa daha serttir; diğer taraftan Mohs sertlik derecesi (10) olan elmas, (9) Mohs dereceli korendon'dan mutlak olarak 4 misli serttir. Yukarıdaki tablo sklerometre ile ölçülen mutlak sertlik değerlerini de vermektedir.

Ayrıca bakınız

 sertlik
 Brinell sertlik deneyi
 Rockwell sertlik deneyi
 Vickers sertlik deneyi
 Knoop sertlik deneyi

Kaynakça
 https://web.archive.org/web/20041114141209/http://www.mines.itu.edu.tr/mineral/MekanikOzellikler.htm

Mineraloji
Malzeme bilimi

Mohs sertlik ölçeği


Prince Charles Island is a large, low-lying island in Canada. With an area of , it is the world's 77th largest island and the 19th largest island in Canada. It is located in Foxe Basin, off the west coast of Baffin Island, in the Qikiqtaaluk Region of Nunavut, Canada. Though Prince Charles Island has no permanent residents, Inuit visited the island to hunt caribou; the island has no specific name in the Inuktitut language. Despite the island's size, it was not recorded by Western cartographers until 1932, when the tug captain W. A. Poole first sighted it. His information never made it onto any published map. Although, it was rediscovered in 1948 by Albert-Ernest Tomkinson navigating an Avro Lancaster for the RCAF 408 (Photo) Squadron. The island was named for British Prince Charles (later King Charles III), who was born in November the same year.

See also
 Royal eponyms in Canada

References

 Sea islands: Atlas of Canada; Natural Resources Canada

Further reading

 Morrison, R. I. G. 1997. "The Use of Remote Sensing to Evaluate Shorebird Habitats and Populations on Prince Charles Island, Foxe Basin, Canada". Arctic. 50, no. 1: 55.

Islands of Foxe Basin
Uninhabited islands of Qikiqtaaluk Region
Charles III

Prince Charles Island


Truls Möregårdh, né le  à Hovmantorp en Suède, est un pongiste suédois.

Il a remporté la médaille d'argent lors des Championnats du monde de tennis de table simple messieurs en 2021, ainsi que la médaille de bronze par équipes lors des Championnats d'Europe de tennis de table 2019 et 2021.

Il est champion de Suède en simple en 2019, 2021 et 2022 et champion d'Europe junior en 2019.

Il est médaillé d'argent par équipes aux Jeux européens de 2023.

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 2002
Pongiste suédois
Champion d'Europe de tennis de table

Truls Möregårdh


Das Beverbad ist ein Familien- und Freizeitbad in Ostbevern. Der Name rührt vom angrenzenden Fluss, der Bever.

Ausstattung
Die Badelandschaft des Beverbads besteht aus Hallenbad und Freibad. Das Hallenbad verfügt über ein 25-Meter-Sportbecken. Das beheizbare Freibad hat einen Sprungturm von 5 Meter Sprunganlage mit 1-m- und 3-m-Brett sowie 5-m-Plattform. Insgesamt stehen dem Badebesucher 600 m² Schwimmbecken zur Verfügung.

Geschichte
Das Beverbad wurde 1975 zunächst nur als Hallenbad eröffnet. Später wurde ein Freibad dem angeschlossen. Anders, als der Name vermuten lässt, ist die Bever nicht im Beverbad integriert. Seit Herbst 1997 kamen der "Eltern-Kind-Bereich" hinzu. Im Jahr 2004 wurden sämtliche Einrichtungen neu installiert.

Veranstaltungen
Es gibt besondere Kursangebote, wie etwa Schwimmkurse und Aquafitness-Angebote.

Weblinks
 Beverbad auf ostbevern.de
 Bilder vom Beverbad auf der Webseite der DLRG Ostbevern

Bauwerk in Ostbevern
Badeanlage in Nordrhein-Westfalen
Geographie (Ostbevern)

Beverbad


شتورة هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء زحلة في محافظة البقاع، وهي تقع في منتصف الطريق السريع الواصل ما بين بيروت ودمشق.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء زحلة
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة البقاع
قضاء زحلة
مدن لبنان

شتورة


Oneida Lake is the largest lake entirely within New York state, with a surface area of .
The lake is located northeast of Syracuse and near the Great Lakes. It feeds the Oneida River, a tributary of the Oswego River, which flows into Lake Ontario. From the earliest times until the opening of the Erie Canal in 1825, the lake was part of an important waterway connecting the Atlantic seaboard of North America to the continental interior.

The lake is about  long and about  wide with an average depth of . The shoreline is about . Portions of six counties and 69 communities are in the watershed. Oneida Creek, which flows past the cities of Oneida and Sherrill, empties into the southeast part of the lake, at South Bay. While not geologically considered one of the Finger Lakes, Oneida Lake, because of its proximity, is referred by some as their "thumb". Because it is shallow, it is warmer than the deeper Finger Lakes in summer and its surface freezes solidly in winter. It is popular for the winter sports of ice fishing and snowmobiling.

Name

The lake is named for the Oneida, the Iroquoian Native American tribe that historically occupied a large region around the lake, one of the Six Nations of the Iroquois. The name Oneida comes from the word  Oneyoteaka, their endonym which translates to "People of the Standing Stone". The Oneida called the lake Tsioqui in their language, meaning "White Water".

History of navigation
During the 18th and early 19th centuries Oneida Lake and its tributary Wood Creek were part of the Albany-Oswego waterway from the Atlantic seaboard westward via the Hudson River and through the Appalachian Mountains via the Mohawk River; travel westward then was by portage over the Oneida Carry to the Wood Creek-Oneida Lake system. The navigable waterway exited Oneida Lake by the Oneida River, which led to the Oswego River and Lake Ontario, from where travelers could reach the other Great Lakes.

Following the American Revolutionary War, the United States forced the Iroquois nations to cede most of their lands in that region, as most of them had allied with the British, who were defeated. In addition, demand from settlers created pressure for such cessions. White settlers improved the natural waterway by constructing a canal with locks within Wood Creek to Oneida Lake. This system was significantly improved—from 1792 to 1803—by cutting a canal across the Oneida Carry, after which commercial shipping across Oneida Lake increased substantially.
 Even more significant was the completion in 1825 of the Erie Canal, which bypassed the Oneida Lake system and enhanced travel through the entire Mohawk Valley. This caused the population around the lake to lose their navigable waterway eastward.

In 1835 Oneida Lake was connected to the Erie Canal system by construction of the (old) Oneida Canal, which ran about  from Higginsville on the Erie Canal northward to Wood Creek, about  upstream of Oneida Lake. Built poorly with wooden locks, the Oneida Canal was closed in 1863.

When the Erie Canal was redesigned and reconstructed to form the New York State Barge Canal in the early 20th century, the engineers made use of natural rivers and lakes where possible. The new barges were powered internally (by diesel or steam engines), so they could travel open water and against a current; the system no longer needed infrastructure for drawing vessels externally — i.e., drawpaths and draft animals. After it straightened Fish Creek on the east, the new canalway entered Oneida Lake at Sylvan Beach and exited west with the Oneida River at Brewerton. New terminal walls at Sylvan Beach, Cleveland, and Brewerton allowed barges to load and unload cargo and to stay overnight. A new break wall was installed, preventing lake waves from entering the canal and protecting against shoaling. These improvements provided towns along the shoreline of Oneida Lake with access again to navigable waterways east and west.

Geology

Oneida Lake is a remnant of Glacial Lake Iroquois, a large prehistoric lake formed when glaciers blocked (from downstream) the flow of the St. Lawrence River, the outlet of the Great Lakes to the Atlantic Ocean.

Adjacent places

Counties
Madison County
Oneida County
Onondaga County
Oswego County

Towns and villages
Brewerton—Southwest
Bridgeport—Southwest
Cicero—Southwest
Cleveland—North
Constantia—North
Hastings—West
Jewell—Northeast
Lakeport—South
Lenox—South
South Bay—Southeast
Sullivan—South
Sylvan Beach—East
Verona—East
Vienna—North
West Monroe—Northwest

State parks
Frenchman Island State Park
Verona Beach State Park

Namesakes
Oneida Lake is the namesake of Oneida Lacus, a hydrocarbon lake on the Saturnian moon Titan. That "lake" is composed of liquid methane and ethane, and is located at 76.14°N and 131.83°W on Titan's globe.

Oneida County, Idaho is also named for the lake.

References

Notes

Further reading
 From 1900 to 1970, a region near the southeast shore of Oneida Lake was "the onion capital of the world".

External links

Oneida Lake View Webcam of Oneida Lake, North Shore
NYCanals.com: A guide to boating on Oneida Lake and surrounding waterways.
Oneida Lake Association

Oneida
Lakes of Madison County, New York
Lakes of Oneida County, New York
Lakes of Onondaga County, New York
Lakes of Oswego County, New York
Tourist attractions in Madison County, New York
Tourist attractions in Oneida County, New York
Tourist attractions in Onondaga County, New York
Tourist attractions in Oswego County, New York
Central New York
Lakes of New York (state)

Oneida Lake


Real Betis Balompié Féminas er en spansk fodboldklub for kvinder, hjemmehørende i Sevilla. Klubben er kvindernes afdeling af Real Betis. Holdet spiller hjemmekampene på Ciudad Deportiva Luis del Sol.

Aktuel trup

Kilde: Real Betis

Referencer

Kvindefodboldklubber i Spanien

Real Betis Féminas


Le Junkers Ju 85 était un avion de chasse tactique conçu par la compagnie aérienne allemande Junkers Flugzeug- und Motorenwerke AG du milieu à la fin des années 1930. Il a été initialement conçu comme un destroyer bombardier multi-rôle, mais il a perdu au Messerschmitt Bf 110 et, à la fin des années 1930, a été repensé en tant que bombardier stratégique en concurrence avec le Heinkel He 177.

Conception et développement
Lorsque le ministère de l'Aviation du Reich a demandé un armement défensif à l'arrière pour le Ju 88 en 1937, mais que cela ne pouvait pas être rempli par ce type en raison de la queue centrale, Junkers décida de développer le Ju 85, qui possédait une double queue et  environ 90% de pièces communes avec le Ju 88. La principale différence entre ces deux types était la  du Ju 85.

Junkers proposa le Ju 85 (probablement désigné EF 56 par la compagnie) comme un bombardier destroyer multirôle à armement réduit basé sur une seule mitragliatrice MG 15 de calibre 7.92mm, l'armement défensif standard des avions fournis à la Luftwaffe monté sur une monture brandeggiabile et compagnon des munitions Mauser . La conception initiale du Ju 85 (Ju 85A) a probablement été soumise pour l'exigence de bombardier destroyer du RLM de 1934, qui a finalement été remportée par le Messerschmitt Bf 110. Après avoir été rejetée en faveur du Bf 110, la conception du Ju 85 a été révisée pour le Fernbomber de 1937. compétition et le Ju 85B différaient, plutôt que par l'équipement défensif basé sur quatre mitragliatrici du même type, par l'adoption d'un fuselage modifié qui intégrait un cockpit avec tettuccio similaire à celui adopté par le plus tard Junkers Ju 188. Cependant, Heinkel Le He 177 a été sélectionné sur le Ju 85B et le Messerschmitt Bf 165, donc le Ju 85B n'a pas été construit.

Versions
 Ju 85A
 version armée d'une seule mitrailleuse MG 15 calibre .
 Ju 85B
 version équipée d'un nez de conception différente incorporant une cabine de pilotage similaire à celle du Junkers Ju 188 suivant et armé de quatre mitrailleuses MG 15.

Références

Junkers Ju 085
Junkers Ju 085
Ju 085
Avion bimoteur
Avion des années 1930

Junkers Ju 85


Arctic Race of Norway 2016 var den fjerde udgave af Arctic Race of Norway. Løbet var klassificeret som kategori 2.HC og foregik over fire etaper i Nordland. Løbet startede i Fauske 11. august og sluttede i Bodø 14. august. Alle etaper havde mindst én bjergovergang på over 500 meter over havet. Tredje etape havde også målstreg på Korgfjellet (575 moh.). Italienske Gianni Moscon fra  blev den samlede vinder af løbet.

Hold
I alt var 22 hold inviteret til løbet. Der deltog: 11 UCI World Tour-hold, 7 professionelle kontinentalhold og 4 norske kontinentalhold. Hvert hold kunne stille til start med seks ryttere hver, noget som betød at hvis alle hold fyldte sin kvote, kunne der i alt stille 132 ryttere til start i Fauske. Dette ville være det klart stærkeste cykelfelt i et norsk etapeløb nogensinde (pr. 2016).

Danske ryttere
 Søren Kragh Andersen kørte for
 Rasmus Guldhammer kørte for
 Alexander Kamp kørte for
 Michael Reihs kørte for
 Martin Mortensen kørte for

Etaperne

Trøjernes fordeling gennem løbet

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger

UCI Europe Tour 2016
Arctic Race of Norway
Nordland

Arctic Race of Norway 2016


Rogier Petrus Johannes de Kok ( 1964) es un botánico y taxónomo holandés.

En 1987 obtuvo su M.Sc. en Biología, en la Rijksuniversiteit, de Leiden. Y en 1997 su doctorado por la Universidad de Oxford, realizando la defensa de su tesis: The biology and systematics of Oxera, Faradaya and Hosea (Labiatae).

Algunas publicaciones
 . 1998. Notulae ad floram agaricinam neerlandicam - XXXI, Macrolepiota. Persoonia 17(1)

 --------------------, . 1997. The genus Archboldia E.Beer & H.J.Lam is put into the synonymy of Clerodendrum L. (Labiatae). Kew Bulletin 52(2): 503-504

Libros
 . 2010. Field Guide to the Plants of East Sabah. Edición ilustrada de Royal Botanic Gardens, Kew, 176 pp. ISBN 1842463780

Honores
 1996: Premio a la mejor investigación en capital humano y movilidad CE, Red de Cooperación de la diversidad botánica de la región Indo-Pacífica
Miembro de
 1992: Dutch Mycological Society
 1998: Australian Systematic Botany Society
 1994-1997: Rare Plants group of the Ashmolean Natural History Society, Oxford

Véase también
 Anexo:Micólogos

Referencias

 Nationaal Herbarium Nederland (en inglés)

Enlaces externos

Botánicos de los Países Bajos del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XX
Escritores en neerlandés
Micólogos de los Países Bajos
Plantas descritas por de Kok
Taxónomos de los Países Bajos

Rogier Petrus Johannes de Kok


Octave Feuillet () a fost un romancier și dramaturg francez.

Biografie
Feuillet s-a născut la Saint-Lô, Manche (Normandia). Tatăl lui, Jacques Feuillet, a fost un avocat proeminent și secretar general al departamentului La Manche, dar, de asemenea, un individ hipersensibil. Mama lui a murit când el era copil. Feuillet a moștenit de la tatăl său excitabilitatea nervoasă, deși nu în aceeași măsură. El a fost trimis la Liceul Louis-le Grand din Paris, unde a obținut rezultate înalte, și a fost destinat pentru a face parte din serviciul diplomatic.

În 1840 i-a spus tatălui său că își dorea să devină scriitor, iar bătrânul Feuillet și-a renegat fiul. Octave Feuillet s-a întors la Paris și a lucrat ca jurnalist. În colaborare cu Paul Bocage a scris piesele de teatru Echec et mat, Palma ou la nuit de Vendredi saint și La Vieillesse de Richelieu. Tatăl său l-a iertat trei ani mai târziu și i-a acordat o indemnizație financiară. Feuillet s-a bucurat de o existență confortabilă la Paris și a publicat primele sale romane.

Starea de sănătate a vârstnicului Feuillet s-a deteriorat tot mai mult și el i-a cerut fiului său să plece de la Paris și să stea cu el la Saint-Lô. Acesta era un mare sacrificiu, dar Octave Feuillet a respectat dorința tatălui său. În 1851 s-a căsătorit cu verișoara lui, Valérie Feuillet (născută Dubois), care era, de asemenea, scriitoare. În timpul "exilului" său la Saint-Lô (afectat enervant de mania tatălui său pentru singurătate și de temperamentul său tiranic), Feuillet a scris unele dintre cele mai bune opere literare. Primul său succes a venit în 1852, când a publicat romanul Bellah și a produs comedia La Crise. Ambele au fost retipărite în Revue des deux mondes, unde au apărut multe dintre romanele sale de mai târziu. Alte lucrări apreciate sunt La Petite Comtesse (1857), Dalila (1857) și popularul Le Roman d'un jeune homme pauvre (1858).

Feuillet însuși a suferit o cădere nervoasă la Saint-Lô, dar îngrijirea soției și soacrei sale l-au ajutat să-și revină. În 1857, el a revenit la Paris pentru a supraveghea repetiția piesei pe care o adaptase după romanul Dalila. În anul următor, el a făcut același lucru atunci când avea loc repetiția adaptării dramatice a romanului Un jeune homme pauvre. Din nefericire, tatăl său a murit când el se afla departe de casă.

Feuillet și familia sa s-au mutat imediat la Paris și el a devenit un invitat favorit la curtea celui de-al Doilea Imperiu. Piesele sale au fost reprezentate la Compiègne înainte de a fi reprezentate pe scenele teatrelor populare, iar într-o ocazie împărăteasa Eugénie a jucat rolul Doamnei de Pons în Les Portraits de la Marquise.

Feuillet nu a abandonat romanul, iar în 1862 el a obținut un mare succes cu Sibylle. Starea lui de sănătate, cu toate acestea, a început prin această perioadă să se deterioreze, fiind afectat de moartea fiului său cel mare. A părăsit Parisul pentru a trăi mai liniștit în Normandia. Vechiul castel al familiei a fost vândut, dar el și-a cumpărat o casă numită Les Paillers în suburbiile din Saint-Lô și a trăit acolo, îngropat în trandafiri, timp de cincisprezece ani.

Membru al Academiei Franceze
El a fost ales membru al Academiei Franceze în 1862, iar în 1868 a fost numit bibliotecar la palatul Fontainebleau, unde avea să locuiască o lună sau două în fiecare an. În 1867 a scris capodopera sa Monsieur de Camors, iar în 1872 a scris Julia de Trécœur. El și-a petrecut ultimii ani, după vânzarea casei Les Paillers, într-o neîncetată rătăcire, din cauza depresiei și a problemelor de sănătate. A murit la Paris pe 29 decembrie 1890. Ultima sa carte a fost Honneur d'artiste (1890).

Feuillet se plasează la jumătatea distanței dintre romantici și realiști. El este renumit pentru "portretizarea distinsă și lucidă a vieții", realizarea personajelor feminine, analiza psihologiei și sentimentelor personajelor și pentru stilul său literar spiritual, dar rezervat.

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1821
Decese în 1890
Dramaturgi francezi
Romancieri francezi
Membri ai Academiei Franceze

Octave Feuillet


Proba de perechi feminin de la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro a avut loc în perioada 14-16 august, la Centrul Acvatic "Maria Lenk".

Faza preliminară a constat într-un program tehnic și unul liber ales. Punctajele celor două programe s-au adunat și primele 12 perechi s-au calificat în finală. Finala a constat într-un program liber ales. Punctajul din programul liber ales din finală s-a adăugat la punctajul programului tehnic din faza preliminară.

Rezultate

Calificări

Finala

Referințe

Legături externe
 Rezultate

Înot sincron la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Înot sincron la Jocurile Olimpice de vară din 2016 - perechi feminin


In der Liste der Kulturdenkmale in Alt Urgell sind alle 33 Kulturdenkmale der spanischen Comarca Alt Urgell aufgeführt.

Liste

|}

Weblinks

 Offizielle Liste der Generalitat de Catalunya

Alt Urgell
!Alturgell

Liste der Kulturdenkmale in Alt Urgell


Manono (otok), samoanski otok
 Manono (DR Kongo), gradić i DR Kongu
 Manono I., havajska princeza
 Manono II., havajska princeza

Manono


Das zerrissene Telefonbuch ist ein klassischer, zumeist von Zauberkünstlern und Kraftsportlern vorgeführter Trick.

Man beginnt damit, dass beim ersten festen Zupacken mit einem zuvor scharf gefeilten Daumennagel unbemerkt eine kleine Kerbe in den Buchblock geschnitten wird. Diese Kerbe wird dann immer weiter durch Hin- und Herdrehen der beiden Buchenden vergrößert, wobei der scharfe Daumennagel in der Kerbe verbleibt und in der Art eines Messers wirkt. So schneidet der Daumennagel immer weiter in die Blätter ein. Ab einem gewissen Punkt ist diese Schneidewirkung des Daumennagels nicht mehr erforderlich, denn dann genügt die Muskelkraft, um das Buch durch die Kerbwirkung in zwei Teile zu zertrennen. Obwohl sich diese Vorgehensweise leicht anhört, ist doch eine nicht unerhebliche Kraft erforderlich.

Der legendäre Korvettenkapitän Felix Graf von Luckner war auch bekannt dafür, bei seinen Auftritten ein Telefonbuch mit bloßen Händen zu zerreißen und Münzen mit den Fingern zu zerdrücken. Um seine enormen Handkräfte weiter zu stärken, konsultierte er bereits 1906 den Trainer für Kraftsport Theodor Siebert (1866–1961) in dessen Körperschule in Alsleben (Saale).

Dieser Trick mit dem Telefonbuch wird heute kaum noch im Fernsehen gezeigt, da die Hände zu sehr durch die Kameras vergrößert werden und dadurch das Wirken des Daumens offenbar wird.

Der identische technische Prozess wird heutzutage von der sogenannten Rettungsschere zur Bergung der Fahrzeuginsassen eingesetzt. Die Schneide ritzt zunächst nur das Metall an, bevor der weitere Trennprozess über die Scherwirkung erfolgt.

Einzelnachweise

Zauberkunststück

Zerrissenes Telefonbuch


10709 Ottofranz este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10709 Ottofranz este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 6,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

10709 Ottofranz