Polonya Seferi veya Polonya'nın İşgali, II. Dünya Savaşı'nın başlangıcı olarak kabul edilir. Nazi Almanyası'nın işgal harekâtı Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı'nın (Molotov-Ribbentrop Paktı) imzalanmasından bir hafta sonra, 1 Eylül 1939'da başlamış ve 6 Ekim 1939'da Almanya ve Sovyetler Birliği'nin Polonya'nın tamamını işgal etmeleriyle son bulmuştur.  Alman saldırısı, savaş ilanı olmadan yapılmıştı. Bu saldırı uluslararası hukuka aykırı bir saldırı savaşıdır.

Gleiwitz Vakası'nın ertesi sabahı, Alman birlikleri Polonya'ya kuzeyden, güneyden ve batıdan girdiler. Almanlar ilerledikçe Polonya kuvvetleri Polonya-Almanya sınırındaki mevzilerinden daha doğudaki hazırlanmış savunma hattına çekildiler. Eylül ortasında, Bzura Muharebesi'ndeki Polonya yenilgisinden sonra Almanlar tartışmasız bir avantaj elde ettiler. Polonya kuvvetleri daha sonra güneydoğuda, Romanya sınırındaki dağlık bölgede daha önceden uzun bir savaş beklentisiyle hazırlanmış olan savunma hatlarına (Romanya Köprübaşı) çekilerek umdukları Fransız ve İngiliz yardımının gelmesini beklediler.

Sovyet Kızıl Ordusunun 17 Eylül'de Kresy'yi işgal etmesi Polonya'nın savunma planını işe yaramaz hale getirdi. İkinci bir cepheyle yüz yüze gelen Polonya hükûmeti Romanya Köprübaşı'''nı savunmanın artık lüzumsuz olduğuna karar vererek tüm birliklerin acilen tarafsız Romanya'ya geçmeleri emrini verdi. 6 Ekim'de, Kock Muharebesi'ndeki Polonya yenilgisiyle Alman ve Sovyet kuvvetleri tüm Polonya'nın kontrolünü ele geçirdiler. İşgalin tamamlanmasıyla İkinci Polonya Cumhuriyeti son bulmuş oldu, ancak Polonya asla resmen teslim olmadı.

 Sefere Doğru

1933'te, Adolf Hitler liderliğindeki Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi Almanya'da iktidara geldi. Almanya Avrupa'ya hükmetme, Sovyetler Birliği topraklarını ele geçirerek daha fazla "Yaşam Alanı" (Lebensraum) elde etme ve "Büyük Almanya"yı (Großdeutschland) genişleterek sonunda müttefik, kukla ve uydu devletlerden oluşan bir çember içinde kalma peşindeydi. Hitler, bu uzun vadeli planın parçası olarak ilk önce Polonya ile bir yakınlaşma politikası güderek Almanya-Polonya ilişkilerini geliştirmeye çalıştı ve 1934'te Almanya-Polonya Saldırmazlık Paktı imzalandı. Önceleri, Hitler'in dış politikası Fransa-Polonya ilişkilerini zayıflatarak Polonya'yı Anti-Komintern Paktının içine çekmek ve Sovyetler Birliği'ne karşı ortak cephe oluşturmak üzerine kurulmuştu.Andrew J. Crozier, The causes of the Second World War, Wiley-Blackwell, 1997, ISBN 0-631-18601-8, Google Print, p.150-151  Polonya'ya, kuzeydoğusunda toprak verilecekti, fakat Polonya'nın vazgeçmesi gereken topraklarının konumu Polonya'nın Almanya'ya bağımlı hale gelmesi anlamına geliyordu. Polonyalılar sonunda bağımsızlıklarının tamamen tehdit altına gireceğinden korkuyorlardı.

Sovyet topraklarına ilave olarak nasyonal sosyalistler, Polonya sınırının yeniden çizilmesi gerektiğini düşünüyorlardı, çünkü Almanya'nın bir eyaleti olan Doğu Prusya, Reich'ın geri kalanından Danzig Koridoruyla ayrılmıştı. Koridor, uzun zamandır Almanya ve Polonya arasında tartışma konusu olan ve her iki tarafın da yerleştiği bir toprak parçası olmuştu. Versailles Barış Antlaşması ile Koridor Polonya toprağı hâline geldi. Çoğu Alman vatandaşı Danzig ve çevresinin de Almanya'ya dahil edilmesi gerektiğini düşünüyordu. Danzig, nüfusunun %95'i Almanca konuşan önemli bir liman kentiydi. Versay anlaşmasıyla Almanya'dan ayrılmış ve ismen Bağımsız Danzig Şehri olmuştu. Hitler bu toprak kayıplarını tersine çevirme peşindeydi ve birçok kereler Alman milliyetçiliğine hitap ederek Koridordaki Alman azınlığı ve hatta Danzig'in kendisini kurtarma sözü vermişti.

Polonya, Münih Antlaşmasının taraflarından olmamasına rağmen antlaşmanın ardından Çekoslovakya'nın paylaşılmasında yer aldı.  30 Eylül 1938'de bir ültimatom vererek Çekoslovakya'dan Český Těšín kentini istedi ve Çekler 1 Ekim 1938'de ültimatomu kabul etti.

1937'den itibaren Almanya bir yandan Danzig için ısrarını artırırken bir yandan da Danzig Koridoru boyunca Doğu Prusya'yı Almanya ana karasına bağlayacak bir otoyol yapılmasını önermekteydi. Öneriyi kabul etmenin, Almanya'nın daha fazla isteklerde bulunması ve sonuçta Çekler gibi tamamen ortadan kaldırılmaları sonucunu doğuracağından çekinen Polonya öneriyi reddetti. Polonyalı liderler Hitler'e hiç güvenmiyorlardı. Üstelik, Almanya'nın Ukrayna Milliyetçileri Örgütü'nden Polonya karşıtı Ukraynalı milliyetçilerle işbirliği içinde olması Almanya'nın güvenilirliğini daha da azaltıyordu. İngilizler de Almanya ve Polonya arasındaki gerilimin farkındaydılar. 31 Mart'ta, İngiltere ve Fransa Polonya'nın toprak bütünlüğünü koruyacaklarını ilan ettiler. Diğer taraftan, İngiliz Başbakanı Neville Chamberlain ve Dışişleri Bakanı Lord Halifax Hitler'le Danzig konusunda bir anlaşmaya varma umudu taşıyorlardı ve Hitler de aynı beklenti içindeydi. Chamberlain ve destekçileri savaşın önlenebileceğine inanıyorlardı ve Almanya'nın, Polonya'nın geri kalanını rahat bırakacağını umuyorlardı.

Gerilim tırmanırken Almanya daha saldırgan bir diplomasi izlemeye başladı. 28 Nisan 1939'da Almanya, 1934 tarihli Almanya-Polonya Saldırmazlık Paktı'ndan ve 1935 tarihinde imzaladığı Londra Deniz Antlaşmasından tek taraflı olarak çekildi. Bu arada Danzig ve Koridor üzerine yapılan görüşmeler sekteye uğradı ve aylar boyunca Almanya ve Polonya arasında diplomatik ilişki kurulmadı. Bu dönemde Almanlar, İngiltere ve Fransa ile Sovyetler Birliği arasında Almanya'ya karşı ittifak kurma çabalarının sonuçsuz kaldığını ve Sovyetlerin Almanya'yla Polonya'ya karşı bir ittifak yapma peşinde olduklarını öğrendiler. Hitler ise zaten Polonya sorununa olası bir askerî  çözüm için -Beyaz Dosya- emirler yayınlamıştı.

23 Ağustos'ta Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı'nın imzalanmasıyla Almanya, Polonya'ya karşı yapılacak bir sefere Sovyet müdahalesi ihtimalini ortadan kaldırınca savaş kaçınılmaz oldu. Hatta Sovyetler Birliği, Polonya yüzünden İngiltere ve Fransa'nın Almanya'ya savaş açması durumunda Almanya'ya yardım etmeyi kabul etti ve paktın gizli bir protokolüne göre de Avrupa'yı kendi aralarında nüfuz bölgelerine ayırdılar ve Polonya'nın da batı 1/3'lük kısmının Almanya'ya, doğu 2/3'lük kısmının Sovyetler Birliğine katılması konusunda uzlaşmaya vardılar.

Alman saldırısının orijinal başlama tarihi 26 Ağustos saat 04:00 olarak kararlaştırılmıştı. Ancak 25 Ağustos'ta Fransa-Polonya Askeri İttifakı'nı desteklemek üzere İngiltere-Polonya Ortak Savunma Antlaşması imzalandı. Bu bağlamda İngiltere, Polonya'nın savunmasında aktif rol oynayacağını ve Polonya'nın bağımsızlığını koruyacağını ilan etmiş oluyordu. Aynı zamanda, İngiltere ve Polonya Berlin'e çözüm konusunda -Hitler'in düşündüğü şekilde olmasa da- görüşmeye devam edebilecekleri konusunda sinyal veriyorlardı. Bu nedenle Hitler geri adım attı ve tam başlamak üzereyken saldırıyı 1 Eylül'e erteledi.

Ancak bir istisna vardı: 25/26 Ağustos gecesi, işgalin ertelendiğinden haberi olmayan bir grup Alman sabotajcısı Silesya'daki Mosty tren istasyonu ile Jablunkov Geçidine saldırı düzenledi. 26 Ağustos sabahı bu grup Polonya birliklerince püskürtüldü. Almanya olayı "delirmiş bir kişinin" yol açtığı bir vaka olarak tanımladı.

26 Ağustos'ta Hitler, İngiltere ve Fransa'yı yaklaşmakta olan çatışmaya karışmaktan vazgeçmeleri konusunda ikna etmeye çalıştı ve hatta, gelecekte Wehrmachtın İngiliz imparatorluğunun kullanımına sunulabileceği sözünü verdi. Görüşmeler Hitler'i, Batılı Müttefiklerin Almanya'ya savaş ilan etmesinin çok zayıf bir ihtimal olduğuna, böyle bir şey olsa bile Polonya'nın işgali bittikten sonra Almanya lehine bir anlaşmaya varılabileceğine ikna etti. Bu arada, yüksek irtifa keşif uçuşlarının sayısının artması ve sınır boyunca görülen askerî  hareketlilik savaşın artık çok yakın olduğunu gösteriyordu.

29 Ağustos gecesi, İngilizlerin talebi üzerine Almanlar yeni bir teklif ilettiler. Yeni talepte Almanlar sadece Danzig'in iadesini değil, Danzig Koridor'unu (Hitler daha önce böyle bir talepte bulunmamıştı) ve Polonya'daki Alman azınlığın hamiliğini de istiyorlardı. Müzakerelere yeniden başlamaya istekli olduklarını, ancak antlaşma imzalama yetkisi olan bir Polonyalı temsilcinin en geç ertesi gün Berlin'e gelmesi gerektiğini ifade ediyorlardı. İngiliz hükûmeti müzakerelerin yeniden başlaması kararından memnuniyet duymakla birlikte, daha birkaç ay önce ülkesini resmen teslim etmek zorunda bırakılan Emil Hácha'nın durumunu göz önüne alarak tam imza yetkisi olan Polonyalı bir temsilcinin alelacele Berlin'e gitmesi isteğini kabul edilemez bir ültimatom olarak değerlendirdi.Sir H. Kennard'dan Vikont Halifax'a (sabah 10'da alındı)  İngiliz Mavi Kitabında yer almaktadır 30/31 Ağustos gecesi Alman Dışişleri Bakanı Joachim von Ribbentrop İngiliz büyükelçisine 16 maddelik Alman taleplerini okudu. Büyükelçi, Polonya tarafına iletilmek üzere belgenin bir kopyasını isteyince Ribbentrop Polonya temsilcisinin gün bitmeden Berlin'e gelmediğini öne sürerek talebi reddetti. Polonya büyükelçisi Józef Lipski 31 Ağustos'ta Polonya'nın müzakerelere açık olduğunu ifade etmek üzere Ribbentrop'u ziyarete gittiğinde tam imza yetkisinin olmadığını söyleyince Ribbentrop tarafından geri çevrildi. Bunu üzerine Polonya'nın Almanya'nın teklifini reddettiği ve bu nedenle müzakerelerin sona erdiği yayını yapıldı. Hemen ardından Hitler işgal planının icra edilmesi emrini verdi.

29 Ağustos'ta Alman sabotajcılar Tarnow tren istasyonuna bombalı saldırı düzenleyerek 21 yolcunun ölümüne, 35 yolcunun yaralanmasına neden oldular.

30 Ağustos'ta Polonya Donanması muhrip filosunu olası bir Alman saldırısından korumak için İngiltere'ye yolladı. Aynı gün Polonya Mareşali Edward Rydz-Śmigły seferberlik ilan etti. Ancak, Alman birliklerinin Polonya sınırında yığıldığını göremeyen ve hala diplomatik bir çözüm bulunabileceği umudunu taşıyan Fransa, emri iptal etmesi yönünde baskı yaptı. 31 Ağustos gecesi Alman ajanlarınca Gleiwitz Vakası tertip edildi. Aynı gece Hitler, ertesi gün saat 04:45'te Polonya saldırısının başlaması emrini verdi. Fransa'nın müdahalesi yüzünden Polonya ordusunun sadece %70'i seferber olabilmişti ve birçok birlik hala cepheye hareket hâlindeydi.
 Gleiwitz Vakası

31 Ağustos 1939'da, Polonyalı kılığına bürünmüş Alman güçlerince Yukarı Silezya'nın Gleiwitz (1945'ten beri Gliwice) kentindeki Gleiwitz Radyo İstasyonu'na yapılan düzmece saldırı yapıldı. Saldırı, Almanya'nın Polonya'nım işgalini haklı bir nedeni olduğunu göstermek amacıyla, Polonya'nın sözde saldırganlığını göstermek için tertip edilmiştir.

 Savaşan Güçler
 Almanya

Polonya ile kıyaslandığında Almanya'nın ciddi bir sayısal avantajı vardı ve savaş öncesinde kayda değer bir savaş gücü oluşturmuştu. Alman Kara Kuvvetlerinin (Heer) 6 panzer tümeni olarak organize edilmiş, yeni bir harekât doktrini uygulayan 2.400 tankı vardı. Buna göre, bu tümenler diğer birliklerle koordineli olarak hareket edip belirlenen noktalarda cepheyi yaracak, düşman birliklerinin arkasına sarkarak çembere alacak ve diğer birliklerin yardımıyla yok edecekti. Müteakiben, daha yavaş olan piyade ve mekanize piyade birlikleri kalan düşmanı temizleyecekti. Hava Kuvvetleri Luftwaffe hem taktik hem stratejik hava desteği verecek, özellikle de pike bombardıman uçakları düşmanın ikmal ve iletişim hatlarını vuracaktı. Hepsi birlikte, bu yeni metotlara "Blitzkrieg" (Yıldırım Savaşı) adı verildi. Tarihçi Basil Liddell Hart "Polonya, Blitzkrieg teorisinin tam bir gösterisidir." demiştir."

Savaş uçakları harekâtta önemli rol oynadılar. Bombardıman uçaklarının şehirleri de bombalaması sonucu çok sayıda sivil kayıpları oldu. Luftwaffe, 1.180 avcı uçağı, 290 Ju 87 Stuka pike bombardıman uçağı, 1.100 konvansiyonel bombardıman uçağı (çoğunlukla Heinkel He 111ler ve Dornier Do 17ler) ile 550 nakliye ve 350 keşif uçağına sahipti.The Flying pencil, Heinz J. Nowarra, Schiffer Publishing,1990,s.25 Toplamda Almanya, çoğu modern yaklaşık 4.000 uçağa sahipti. Bu saldırıya 2.315 uçaklık bir kuvvet ayrıldı. İspanya İç Savaşı'ndaki tecrübeleri nedeniyle Luftwaffe, muhtemelen 1939'da dünyanın en tecrübeli, en iyi eğitimli ve en iyi donanımlı hava kuvvetiydi.

 Polonya

1936 ile 1939 arasında Polonya, İç Sanayi Bölgesine büyük yatırımlar yaptı. Almanya'ya karşı yapılacak bir savunma için çalışmalar yıllardır yürütülüyordu, ama tahminlerin çoğu savaşın en erken 1942'de patlak vereceğini söylüyordu. Endüstriyel gelişime yatırım yapabilmek için Polonya, ürettiği modern teçhizatın tamamını satıyordu. 1936'da Polonya ordusunu güçlendirmek için bir Ulusal Savunma Fonu oluşturuldu. Polonya ordusunun yaklaşık bir milyon askeri olmakla birlikte, 1 Eylül'de sadece yarısı seferber olmuş durumdaydı. Birliklerine daha sonra katılmaya çalışanların çoğu daha yolda Luftwaffe'nin hedefi oldular. Polonya ordusunda Almanya'ya oranla daha az sayıda tank vardı ve bunlar da piyade birliklerine dağıtıldığından düşmanla etkin bir çatışmaya girme ihtimalleri azalmıştı.

Sovyet-Polonya Savaşı'nda kazanılan tecrübe Polonya ordusunun yapısal ve operasyonel doktrinini şekillendirmişti. I. Dünya Savaşı'nın siper savaşlarının aksine Sovyet-Polonya Savaşı süvarinin hareket kabiliyetinin belirleyici rol oynadığı bir çatışma olmuştu. Polonya hareketliliğin faydalarını görmüştü ancak pahalı ve henüz denenmemiş yeni buluşlara harcayacak kaynağı yoktu. Buna rağmen Polonya süvari tugayları atlı piyade gibi kullanılarak bazı durumlarda Alman piyade ve süvarisine karşı başarılar elde etti.

Polonya Hava Kuvvetleri (Lotnictwo Wojskowe) Almanya Luftwaffesi karşısında ciddi bir dezavantaja sahipti, ancak genel olarak inanılanın aksine daha ilk günlerde yerde imha edilmedi. Polonya modern avcı uçaklarına sahip değildi belki ama pilotları, ertesi yıl Britanya Savaşı'nda gösterdikleri üzere zamanın en iyi eğitimli pilotları arasındaydılar.

Sonuç olarak Alman uçakları nitelik ve nicelik bakımından üstünlüğe sahiptiler.  Polonya'nın sadece 600 uçağı mevcuttu ve bunlardan sadece 37 adet PZL.37 Łoś bombardıman uçakları modern ve Almanlarınkiyle kıyaslanabilirdi. Polonya Hava Kuvvetleri yaklaşık olarak 185 adet PZL P.11 ve 95 adet PZL P.7 avcı uçağı, 175 adet PZL.23 Karaś B, 35 Karaś A uçağına sahipti ve 100'ün üzerinde PZL.37 Łoś Eylül ayı itibarıyla üretimdeydi. Ancak savaş başladığında bunların sadece %70'i seferber olmuştu.  Polonya'nın hava kuvvetlerini genişletme stratejisi güçlü bir bombardıman filosu oluşturmak üzerineydi. Polonya avcı uçakları Almanlarınkinden bir nesil daha eskiydi. Öyle ki, 1930'ların başında üretilen PZL P.11 avcı uçakları saatte 365 km azami hıza sahipti, ki bu, Alman bombardıman uçaklarından bile yavaş demekti. Pilotlar bunu telafi etmek için yüksek manevra kabiliyetine ve dalış hızına güveniyorlardı.

Zırhlı birlikleri 2 zırhlı tugay, 4 bağımsız tank taburu ve piyade tümenleri ile süvari alaylarına tahsis edilmiş 30 kadar tanket bölüğünden ibaretti. Bu savaş sırasında Polonya ordusunun standart tankı 7TP hafif tankıydı. Dünyanın dizel motorlu ilk tankıydı ve 360° Gundlach periskopuna sahipti. 7TP, en yaygın rakibi Alman Panzer I ve Panzer II tanklarından belirgin şekilde daha iyi zırha sahipti ancak 1935'ten savaşın başlangıcına kadar sadece 140 adet üretilmişti. Ayrıca, 50 adet Renault R35 ve 38 adet Vickers E gibi az sayıda daha modern ithal tankları da mevcuttu.

 Polonya'da Savaş

 Alman planları

Alman planları Genelkurmay Başkanı General Franz Halder tarafından hazırlanmış,  harekâtın başkomutanı General Walther von Brauchitsch tarafından uygulanmıştır. Savaş ilanı olmadan saldırının başlamasını ve düşman birliklerinin geniş çaplı çembere alınarak yok edilmesini öngörüyordu. Henüz tam olarak mekanize hale gelmemiş de olsa hızlı hareket edebilen top ve ikmal desteğine sahip piyade birlikleri, tanklar ve bindirilmiş kıtalar eşliğinde cephenin belirli bölümlerine saldırarak yarma harekâtı yapacak, düşman birliklerinin ikmal ve iletişim yollarını keserek çembere alacak ve yok edecekti. Heinz Guderian da dahil bazı generallerce benimsenmiş olan savaş öncesinin "zırhlı teorisi" (Amerikalı bir gazeteci tarafından 1939'da Blitzkrieg olarak adlandırılmıştı), tank tümenlerinin cepheyi delerek düşman hatlarının çok gerisine kadar ilerlemesini öngörüyordu, ancak Polonya'da savaş daha çok klasik yöntemlerle ilerledi. Bunun nedeni, Alman yüksek komutasının muhafazakâr tutumu ve tankları ve mekanize birlikleri hala normal piyade birliklerine destek olarak görmeleriydi.

Polonya'nın arazi yapısı, hava şartları elverdiği sürece, mobil operasyonlara çok uygundu. Ülkede, büyük cephe genişliğine izin veren geniş ovalar mevcuttu ve Polonya'nın, Almanya ile sınırı (Doğu Prusya da dahil) 2.000 kilometreden fazlaydı. Münih Antlaşmasıyla Südetlerin Almanya'ya verilmesi, sonrasında Almanya'nın Bohemya ve Moravya'yı işgali ve Slovak kukla devletinin kurulmasıyla bu sınır daha da genişledi ve Polonya'nın güney kanadı da tehlikeye açık hale geldi.

Almanlar, büyük bir çembere alma harekâtı planlayarak Polonya ile olan bu geniş sınırın avantajını sonuna kadar kullanmaya niyetliydiler. Alman birlikleri Polonya'yı 3 yönden işgal edecekti:
 Ana taarruz Polonya'nın batı sınırından yapılacaktı. Bu taarruz General Gerd von Rundstedt komutasındaki Güney Ordular Grubu tarafından Alman Silesya'sı ve Slovak sınırından gerçekleştirilecekti. General Johannes Blaskowitz'in 8. Ordusu doğuya, Łódź'a doğru ilerleyecek; General Wilhelm List'in 14. Ordusu  Kraków istikametinde saldırarak Polonya'nın Karpatya kanadını saracak; ve General Walter von Reichenau'nun 10. Ordusu merkezde, Güney Ordular Grubunun zırhlı birlikleriyle kuzeydoğuya, Polonya'nın kalbine doğru saldıracktı.
 General Fedor von Bock komutasındaki Kuzey Ordular Grubu, General Georg von Küchler'in 3. Ordusuyla Doğu Prusya'dan güneye doğru, General Günther von Kluge'nin 4. Ordusuyla da Almanya'dan Danzig Koridoru'na doğru saldırıya geçecekti.
 Üçüncü bir saldırı ise Güney Ordular Grubunun parçası olan Slovak birliklerince Slovakya'dan gerçekleştirilecekti.
 Polonya'nın içinden de Alman azınlık, daha önceden hazırlanmış gönüllü birlikleriyle şaşırtma ve sabotaj saldırıları düzenleyecekti.

Her üç saldırı kolu Varşova'da buluşarak tüm Polonya ordusunu Vistula Nehrinin batısında çembere alacaktı. Harekât 1 Eylül'de başlayarak II. Dünya Savaşı'nın ilk operasyonu oldu.

 Polonya'nın savunma planı

Olası bir işgal durumunda yardıma geleceği sözü veren İngiliz hükûmetine güvenen Polonya hükûmeti, ordusunu Alman sınırına yerleştirerek savunma yapma kararlılığındaydı (Batı Planı). Polonya'nın değerli doğal kaynaklarının, endüstrisinin ve nüfusunun çoğu batıda, Doğu Yukarı Silesya olarak bilinen bölgede bulunuyordu. Polonya'nın politikası bu bölgenin korunması üzerine kurulmuştu, çünkü eğer Almanya'nın hak iddia ettiği bu bölgeden çekilirse Münih Antlaşması'nda olduğu gibi İngiltere ve Fransa'nın Almanya ile ayrı bir barış antlaşması yapacaklarından korkuyorlardı. Müttefiklerinden hiçbirinin Polonya'nın toprak bütünlüğünü özellikle garanti aldıklarını belirtmemiş olmaları Polonyalıların endişe kaynağıydı. Bu nedenle Polonya, Fransızların savunma hatlarını Vistula ve San Nehirlerinin gerisine kurma önerilerini, generallerinden bazıları da desteklemesine rağmen geri çevirdi.  Batı Planı, Polonya ordusunun ülkenin içlerine doğru geri çekilmesine izin veriyordu ancak bu, önceden hazırlanmış savunma hatlarına yavaş bir çekilmeyi öngörüyordu ve amacı da esasen seferberliğin tamamlanması ve Batılı Müttefiklerin desteğiyle bir karşı saldırı planlanması için zaman kazanma amacını güdüyordu.

İngiliz ve Fransızlar, Polonya'nın 2 ila 3 ay kendisini savunabileceğini düşünürken Polonyalılar, en azından 6 ay savunabileceklerini tahmin ediyorlardı. Polonya'nın tahmini, Müttefiklerin derhal savaş ilan ederek kendi taarruzlarını başlatacakları varsayımına dayanıyordu. Dahası, İngilizler ve Fransızlar savaşın tıpkı I. Dünya Savaşı gibi çabucak bir siper savaşına dönüşmesini bekliyorlardı. Polonya hükûmeti bu stratejiden haberdar edilmemişlerdi ve bu yüzden savunmalarını Müttefiklerin kuracağı baskıya göre şekillendirmişlerdi.

Polonya kuvvetleri Polonya-Almanya sınırı boyunca ince bir hat üzerinde yerleşmişti ve dezavantajlı bir arazide yoğun ve iyi savunma hatlarından yoksundular. Bu strateji aynı zamanda ikmal hatlarını da korumasız bırakıyordu. Polonya kuvvetlerinin yaklaşık üçte biri Danzig Koridoru ve etrafında yoğunlaşmıştı ve bu nedenle Doğu Prusya ve Almanya'dan başlatılabilecek bir kıskaç harekâtıyla çembere alınma tehlikesi altındaydı. Diğer bir üçte birlik kısım ülkenin kuzey-orta bölümünde, Łódź ve Varşova arasında konuşlanmıştı. Polonyalıların ileri cephede yoğunlaşmaları, oyalayarak geri çekilme ihtimallerini yok ediyordu, zira bir miktar mekanize birliğe sahip Alman ordusuna kıyasla yaya Polonya ordusu çok yavaş ilerleyebiliyordu ve daha gerideki savunma pozisyonlarına düşmandan önce varmaları mümkün değildi.

Her ne kadar Polonya askerî  açıdan çatışmaya hazırlanıyor olsa da, sivil halk tamamen hazırlıksızdı. Savaş öncesi Polonya propagandası herhangi bir Alman işgalinin kolayca bertaraf edilebileceğini iddia ediyordu. Buna bağlı olarak, Polonya birliklerinin aldığı yenilgiler, hiçbir hazırlığı olmayan Polonyalı sivilleri gafil avladı. Böyle bir felakete hazır olmayan siviller panikleyip doğuya doğru göç etmeye başlayınca kaos daha da yayıldı, askerlerin morali iyice çöktü ve yolları tıkayarak birliklerin hareketini daha da yavaşlattı.

 Birinci safha: Alman taarruzu

Alman birliklerinin harekâtını meşru müdafaa gibi gösterme amacıyla organize edilen Gleiwitz Vakası gibi bazı düzmece saldırıları takiben, savaşın ilk taarruzu 1 Eylül 1939 saat 04:40'ta Luftwaffe'''nin Wielun kentini bombalaması oldu. Bombardıman, şehrin %75'ini yok ederken, saldırı 1200 kadar sivilin ölümüne yol açtı. Beş dakika sonra, Alman savaş gemisi Schleswig-Holstein Westerplatte, Danzig'deki Polonya ikmal depolarına ateş açarak Westerplatte Muharebesi'ni başlattı. Saat 08:00'da, hala savaş ilan edilmemişken, Alman birlikleri Mokra kasabası yakınlarında saldırıya geçti. Sınır savaşları başlamıştı. O günün ilerleyen saatlerinde Almanlar Polonya'nın batı, kuzey ve güney sınırlarına saldırıya geçerken Luftwaffe de Polonya şehirlerini bombardımana başladı. Taarruzun ana hattı, Almanya'dan doğuya doğru, Polonya batı sınırından gerçekleşiyordu. Destek saldırıları kuzeyde Doğu Prusya'dan, güneyde ise Slovak birliklerince müttefik Slovakya'dan yapıldı. Her üç saldırının istikameti Varşova'ydı.

Müttefik Devletler 3 Eylül'de Almanya'ya savaş ilan ettiler, ancak işe yarar bir destek veremediler.  Zırhlı birliklerinin %85'i de dahil olmak üzere Alman birliklerin çoğu Polonya'da savaşta olduğu halde, Alman-Fransız sınırında ufak çaplı çatışmalar dışında bir gelişme olmadı. Birkaç küçük sınır çarpışmasında elde ettikleri başarılar dışında Polonya ordusu Almanya'nın teknik, taktik ve sayısal üstünlüğü karşısında sınır bölgelerini terk ederek Varşova ve Lviv istikametinde çekilmeye başladı. Luftwaffe hava üstünlüğüne erkenden ele geçirdi. İletişim hatlarını bombalayan Luftwaffe ilerleyişin hızının artmasını ve Polonya hava alanları ve erken uyarı üslerinin kolayca ele geçirilmesini sağladı. İkmal problemleri artmaya başlayınca Polonya hava kuvvetlerinden 98 uçak tarafsız Romanya'ya geçti. Polonya hava gücü başta 400 uçakken 14 Eylül'de 54'e düşmüştü.

3 Eylül'de kuzeyde Günther von Kluge Vistula Nehrine (o zamanlar Alman sınırından 10 kilometre uzaktaydı) ulaşmış, Georg von Küchler Narew Nehrine yaklaşmaktaydı ve Walther von Reichenau'nun tankları çoktan Warta Nehrini geçmişti; iki gün sonra ise sol kanadı Lodz'un doğusuna geçmiş, sağ kanadı Kielce'ye girmişti. 8 Eylül'de zırhlı kolordulardan birisi, savaşın daha birinci haftasında 225 kilometre yol katederek Varşova'nın kenarlarına ulaşmıştı. Reichenau'nun sağ kanadındaki hafif zırhlı birlikler 9 Eylül'de Varşova ve Sandomierz arasındaki Vistula Nehrindeyken List'in birlikleri güneyde San Nehrini geçiyordu. Aynı zamanlarda, Guderian'ın 3. Ordusunun tankları Narew'i geçerek Batı Bug Nehri hatlarına saldırıp Varşova'yı çembere almaya başlamıştı. Bütün Alman orduları planda kendilerine verilmiş görevleri başarıyla yerine getirdiler. Polonya orduları bağlantıları kesilmiş parçalara bölünüyordu; bunlardan bazıları düzensiz bir şekilde en yakınlarındaki Alman birliklerine saldırıyordu.

Polonya kuvvetleri savaşın ilk haftasında Pomerelya'yı (Danzig Koridoru), ana Polonya topraklarını ve Polonya Yukarı Silesya'sını terk etti. Polonya'nın sınır savunması planı tam bir felaketti. Bütün olarak Alman taarruzu yavaşlatılamamıştı. 10 Eylül'de Polonya Genelkurmay Başkanı Mareşal  Edward Rydz-Śmigły, Romanya Köprübaşı diye adlandırdıkları, güneydoğudaki savunma hatlarına doğru bir genel çekilme emri verdi. Bu arada, Alman kuvvetleri bir yandan Lodz ve hatta Poznan civarında Polonya kuvvetlerinin etrafındaki çemberi daraltırken bir yandan da doğu Polonya içlerinde ilerliyorlardı. Savaşın ilk saatlerinden beri bombardıman altında olan Varşova, 9 Eylül'de karadan da saldırıya maruz kaldı ve 13 Eylül'de kuşatma altına alındı.  Aynı sıralarda Alman kuvvetleri doğu Polonya'nın en büyük şehirlerinden Lwow'a ulaştı. Varşova, 24 Eylül'de Luftwaffenin 1.150 uçağı tarafından bombalandı.

Bu sefer sırasındaki en büyük muharebe olan Bzura Muharebesi, 9-19 Eylül tarihleri arasında Varşova'nın batısındaki Bzura Nehri yakınlarında gerçekleşti. Danzig Koridoru'ndan çekilmekte olan Polonya orduları Poznań ve Pomorze, doğuya doğru ilerlemekte olan Alman 8. Ordusunun sol kanadına saldırdı, ancak ilk başlardaki başarının ardından bu saldırı sonuçsuz kaldı. Bu yenilgiden sonra Polonya birlikleri inisiyatifi kaybetti ve bir daha geniş çaplı bir karşı saldırı düzenleyemediler. Alman hava kuvvetleri muharebede kilit rol oynadı. Luftwaffe'nin müthiş saldırısı son Polonya direnişini kırmayı başardı. Luftwaffe hızla Bzura Nehrindeki köprüleri imha edince Polonya kuvvetleri kapana kısıldı ve açık alanda korunmasız kalan birliklerin üzerine dalga dalga gelen Stukalar 50 kilogramlık hafif bombalarıyla büyük zayiatlar verdirdiler. Cephanesiz kalan Polonya hava savunma birlikleri ormanlara doğru çekildiler ancak bu sefer de Heinkel He 111'lerin 100 kilogramlık yangın bombalarına maruz kaldılar. Luftwaffe orduya sadece arta kalanları temizleme işini bırakmıştı. Sadece Stukalar bu muharebe sırasında 388 ton bomba bıraktı.

Polonya hükûmeti ve yüksek komutası savaşın ilk günlerinde Varşova'dan ayrılarak 6 Eylül'de güneydoğudaki Lublin'e ulaştılar. Buradan, 9 Eylül'de Kremenez'e, 13 Eylül'de de Romanya sınırındaki Zaleshiki'ye geçtiler. Rydz-Śmigły tüm birliklere, uzun sürmesi planlanan savunmayı yapmak üzere Romanya Köprübaşına çekilme emri verdi.

İkinci safha: Sovyet harekatı

Polonya-Sovyet ilişkileri ve Polonya emperyalizmi

1. Dünya Savaşı öncesinde bağımsız bir ülke olmayan Polonya o dönemde Çarlık Rusya'sının idaresi altındaydı. 1917 yılındaki Ekim Devrimi ile iktidarı alan Bolşevikler halka verdikleri barış sözünün arkasında durabilmek için Çarlık rejiminin savaşmakta olduğu devletlerle ve onların kışkırttıkları gruplarla mücadele etmekteydi. Monarşi yanlılarının ve komünizm karşıtlarının çıkardıkları iç savaş ortamından da faydalanan bu çevreler kendi bağımsızlıklarını ilan edebilmek için Sovyetler ile mücadele etmeye başladı. Benzer şekilde Sovyetler de kendi rejimlerine gelebilecek her türlü zararı önleyebilmek için bu tip gruplara karşı silahlı mücadeleye girişti. 1919-21 yıllarındaki Sovyet-Polonya Savaşı sonrasında Sovyetler Birliği Józef Piłsudski liderliğindeki yayılmacı Polonya rejimiyle barış antlaşması imzalamak ve Ukrayna ile Belarus topraklarının önemli kesimlerini 1921 Riga Antlaşması sonucu terk etmek durumunda kalmıştı.

Polonya-Almanya ilişkileri ve SSCB'ne karşı ortak harekât planları
Polonya'nın 1939 yılı içinde uzunca bir süre Nazi Almanya'sıyla müttefiklik görüşmeleri yaparak Sovyetler Birliği'ne karşı ortak saldırı planları yapmıştır. 1938 Münih Antlaşmasında Almanya'yı destekleyen Polonya Çekoslovakya'nın parçalanması sırasında Cieszyn adlı sanayi kentini ilhak etmiştir.

Polonya-Almanya Savaşı
Sovyetler Birliğinin kolektif güvenlik antlaşma talebini reddeden ve hâlâ emperyalist hayaller gören Polonya rejimi 1 Eylül 1939 günü Alman Ordusunun saldırısı altında kalmıştır. Hızla geri çekilen Polonya Ordusu hiçbir şekilde Nazilere direnç gösterememiştir.

Polonya hükûmetinin kaçışı ve Polonya devletinin var olmama durumu
Bu durum karşısında paniğe kapılan Başbakan Felicjan Sławoj Składkowski (1885-1962) başkanlığındaki Polonya hükûmeti daha başkent Varşova düşmemiş ve savaş devam ederken 17 Eylül günü sınırı geçerek Romanya topraklarına geçer. Romanya'nın Almanya ile saldırmazlık antlaşması olduğu için Romanya'nın Almanya ile olan antlaşmasını ihlal etmemesi için heyeti enterne etmesi gereklidir. Polonya hükûmet heyeti enterne edildiği için artık hükûmet yetkilerini ifa edemez konumdadır, dolayısıyla ordunun başı ve toplumun idaresi Polonya hükûmetinin enterne edilmesiyle ortadan kalkmıştır.

SSCB'nin açmazı ve harekâtı

Bu özgün durum yüzünden Sovyetler Birliği açmazla karşı karşıya kalmış durumdadır. SSCB ya bütün Polonya topraklarının ezilerek Nazilerin Polonya-SSCB sınırına gelmesine göz yumacaktır ya da hem bu bölgede 1921 işgalinden bu yana yaşayan vatandaşlarının Nazilerden korunması hem de Nazilerin güdümünde faşist bir uydu devlet kurulmasını engellemek için artık ortadan kalkan eski Polonya devletine ait topraklara girecektir. Kızıl Ordu ikinci yolu seçecek ve 17 Eylül 1939'da Batı Ukrayna ve Batı Belarus topraklarına girecektir.

Almanya-SSCB ilişkileri
1939 yılında Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktını imzalamış olan Nazi Almanyası ve Sovyetler Birliğinin antlaşma kapsamındaki ilişkisi hiçbir zaman "müttefiklik" ilişkisi olmamıştır. Dolayısıyla Sovyet tarafında Nazi niyetlerine dair bir belirsizlik bulunmamaktaydı.

Katliamlar ve savaş suçları

Naziler tarafından

Polonya'nın işgali ile Naziler Polonyalı sivillere karşı toplu katliamlar gerçekleştirmeye başladı. Bunun için Heinrich Himmler tarafından oluşturulan 6 Einsatzgruppen'den (Hareket Birlikleri) 5'i Alman orduları ile birlikte hareket etti. Einsatzgruppen'lerin görevi "Cephenin gerisinde kalan bölgelerde Almanya veya Alman düşmanı her şeyle savaşmak" ve Polonyalı önderleri ve eğitimlileri yok etmek. 1939 sonuna kadar 60.000 Polonyalı öldürüldü; bunların arasında öğretmenler, doktorlar, hukukçular, profesörler, Katolik papazlar ve ayrıca siyasi parti ve sendika üyeleri vardı.Bu katliamlarda 7000'de Polonyalı Yahudi öldürüldü. Sakat insanlar da Almanlar tarafından öldürüldü, ilk katliam Kocborowo'da 22 Eylül'de gerçekleşti. Almanlar Polonya'daki Alman azınlıklara yapılan saldırılardan intikam almak için Alman azınlıklardan oluşan milisler, Sicherheitsdienst, Danziger Heimwehr (Danzig/Gdansk yurt savunması), Wehrmacht ve SS'den oluşan gruplar oluşturdu. Eylül ile Ekim 1939 arası 714 eylemde 16.376 sivil vurularak öldürüldü.
Polonyalılar Almanlar için Slav kökenli alt sınıf insanlardı (Almanca: Untermensch). Bu toplu katliamların amacı Polonya toplumunun eğitimli sınıfını yok etmekti. Eğitimli ve önder insanlarını yok ederek Almanlar ileride planlanan tehcir, sürgün ve köleliğe karşı tepki oluşmasını engellemeyi amaçlıyorlardı. Polonya ulusu tamamen yok edilmeliydi böylece; Slav Polonyalılar kölelikle yok edilmek isteniyordu. "Alman" kanı taşıyan Polonyalılar ise tamamen asimile edilecekti.

Alman ordusu Wehrmacht'a bağlı askerler sefer sırasında işlenilen katliamların en az yüzde 60'ını gerçekleştirdi. Muharebe dışında en az 3.000 Polonyalı asker Alman askerleri tarafından katledildi. Polonyalı Yahudi askerler esir alındıktan sonra hemen bulunduğu yerde öldürüldüler. Eylül 1939'da Wolhynien'de Alman askerler Yahudilere tecavüz etti ve sinagogları yaktı.

Bunlar Almanya'nında 1934'te imzaladığı Cenevre Sözleşmelerine göre savaş suçlarıydı. 200.000 kadar Yahudi Sovyetler tarafından işgal edilen Polonya topraklarına kaçtı. 1939 sonuna kadar 90.000 Yahudi ve Polonyalı Almanlar tarafından Genel Hükûmet bölgesine sürgün edildi. Bu sayı 1945'e kadar 900.000'e çıktı. Geri kalan Yahudiler Holokost'ta öldürüldü. Yahudi ve Polonyalıların yerine 900.000 kadar Alman Polonya topraklarına yerleştirildi.

Savaş başladıktan sonra Alman azınlığından 5.437 kişi öldürüldü. Alman Naziler bunu propaganda hâline getirerek bu sayıyı 10 katına çıkardı ve 58.000 kişinin öldürüldüğünü iddia etti. Alman Einsatzgruppen IV bunun üzerine intikam almak için 7 ile 12 Eylül arası Bromberg'de 1.306 Polonyalı, Yahudi, din adamı, kadın ve genç öldürdü. Abartılan Alman azınlıkların ölümleri işgalden sonra öldürülen onbinlerce Polonyalılar için mazeret gösterildi. Katledilen sivillerin çoğu Partizan savaşı sırasında öldürüldü diye gizlenmek istendi.

İşgal sırasında meydana gelen başka savaş suçları Polonyalı şehirlerin bombalanması ve kimyasal silahların kullanımı. Londra'daki İngiliz gazeteleri ve Polonyalı enformasyon ofisi Alman hava kuvvetlerinin 3 Eylül 1939'da zehirli gazla doldurulmuş bombaları Varşova'nın üzerine attığını yazdı.<ref>The Times, 6. September 1939: Poland's gallant fight against odds. 21. November 1939: German Use of Poison Gas. Polish Statement., Julian Perry Robinson: The Rise of CB Weapons, in: Stockholm International Peace Research Institute: The Problem of Chemical and Biological Warfare. Cilt 1, Stockholm/New York 1971, sayfa 153 (Dipnot 375)</ref>

Polonya'daki Nazi savaş suçları 1944'ün sonlarında sona erdi, ancak bunların yerini Kızıl Ordu güçlerinin ilerlemesiyle Sovyet baskısı aldı.Janusz Wróbel, "Wyzwoliciele czy Okupanci. Żołnierze Sowieccy w Łódzkim 1945–1946" Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej 2002, nr 7.Mariusz Lesław Krogulski, "Okupacja w imię sojuszu" Poland 2001.

 Sovyetler tarafından

Sefer ve sonrasındaki işgal sırasında Polonya topraklarında Kızıl Ordu ve diğer Sovyet birimleri tarafından sivillere karşı çeşitli toplu katliamlar işlendi. Alman tarihçi Thomas Urban'ın yazdığına göre işgal ettikleri topraklarda yaşayan insanlara yönelik Sovyet politikası sertti ve güçlü etnik temizlik unsurları gösterdi.Thomas Urban, Der Verlust , p. 9 (ibidem): "Massendeportationen nach Rußland. Seit dem frühen Morgen zogen Wagen mit ganzen polnischen Familien durch die Stadt zum Bahnhof. Man schaffte reichere polnische Familien, Familien von national gesinnten Anhängern, polnischen Patrioten, die Intelligenz weg, Familien von Häftlingen in sowjetischen Gefängnissen, es war schwer, sich auch nur ein Bild davon zu machen, welche Kategorie Menschen deportiert wurden. Weinen, Stöhnen und schreckliche Verzweiflung in polnischen Seelen [...] Sowjets freuen sich lautstark und drohen damit, daß bald alle Polen deportiert werden. Und man könnte das erwarten, weil sie den ganzen 20. Juni über und am folgenden 21. Juni [1941] pausenlos Menschen zum Bahnhof brachten."  Alojza Piesiewiczówna. NKVD güvenlik güçleri "asarak devrim" olarak bilinen olaylarda işgal edilen topraklardan "düşman unsurları" tamamen kaldırmak için Kızıl Ordu'yu takip etti. Polonyalı tarihçi Profesör Tomasz Strzembosz Nazi seyyar infaz birimleri Einsatzgruppen ile bu Sovyet birimleri arasındaki benzerlikleri not etti ve bunlara dikkat çekti. Pek çok sivil NKVD'nin toplamalarından kaçmaya çalıştı, başarısız olanlar gözaltına alındı ve Gulaglar içerisinde hapsedilecekleri Sibirya'ya sürüldü.

İşkence, Sovyet birimleri tarafından özellikle küçük kasabalarda olmak üzere pek çok cezaevinde geniş çapta kullanıldı. Bobrka'da mahkûmların üzerine kaynar su döküldü; Przemyslany'da insanların burunları, kulakları ve parmakları kesildi ve gözleri oyuldu; Czortkow'da kadın mahkûmların göğüsleri kesildi ve Drohobıç'ta kurbanlar dikenli teller ile birbirlerine bağlandı. Samborzec, İvano-Frankivsk, Strıy, Zoloçiv ve Çortkiv'de de benzer savaş suçları yaşandı. Tarihçi Jan T. Gross'un konu hakkında şunları söyledi:

Sosyolog Tadeusz Piotrowski'ye göre, 1939 ve 1941 yılları arasında %58'i Polonyalı ve %19,4'ü Yahudi olan yaklaşık 1,5 milyon sivil (hem yerel sakinler hem de Alman işgali altındaki Polonya'dan gelen mülteciler dahil) Sovyetler tarafından işgal edilmiş Polonya topraklarından Sibirya'ya sürüldü. Bu sınır dışı edilenlerden çok azı, anavatanları Sovyetler Birliği tarafından ilhak edildiğinde savaştan sonra evlerine döndü. Amerikan profesör Carroll Quigley'e göre 1939'da Kızıl Ordu tarafından ele geçirilen 320,000 Polonyalı savaş esirinin en az 3'te 1'i öldürüldü.

Tahminlere göre 10 ila 35,000 savaş esiri, 22 Haziran 1941'de Almanların Sovyetler Birliği'ni işgal etmesinden sonraki günlerde hapishanelerde veya hapishane yollarında öldürüldü."W czterdziestym nas Matko na Sibir zesłali". Polska a Rosja 1939-42. Wybór i opracowanie Jan Tomasz Gross, Irena Grudzińska-Gross. Wyd. I krajowe Warszawa 1990, Wyd. Res Publica i Wyd. Libra ., s.60.Snyder, Timothy. Bloodlands: Europe Between Hitler and Stalin. Basic Books, 2010.  p. 194

Polonyalı Ulusal Anma Enstitüsü'ne göre, 1939 ve 1941 yılları arasındaki Sovyet işgali 150,000 Polonyalı sivilin ölümü ve 320,000'inin sürgünü ile sonuçlandı.

 Galeri

 İlgili Filmler
 Andrzej Wajda, 'Katyn', (2007) Resmî siteFragman
 Ayrıca bakınız
 Nazizm ile Stalinizm'in karşılaştırılması
 Gleiwitz Vakası
 Barbarossa Harekâtı
 Doğu Cephesi (II. Dünya Savaşı)

 Kaynakça
 William Shirer, Nazi İmparatorluğu'', İnkılap Kitabevi, 2002

Polonya Seferi


Gelenek, Türkiye Komünist Partisi'nin teorik yayın organı olan, aylık periyotla yayınlanan Marksist siyasi dergi.

Yazarlar

Derginin yayın kurulunda Aydemir Güler, Cangül Örnek, Neslişah Başaran ve Volkan Algan bulunmaktadır.

Dergi yazarları, örgütsel olarak TİP-TSİP çizgilerinin temsil ettiği, ideolojik ve teorik anlamda ise klasik Marksist-Leninist çizgiyi benimseyen bir akım olarak tanımladıkları geleneksel solu sahiplenmektedir; derginin adının "Gelenek" olması da bu sahiplenişin bir ürünüdür.

Derginin sürekli yazarları Aydemir Güler (68. sayıya kadar Aydın Giritli adı ile), Kemal Okuyan (68. sayıya kadar Cemal Hekimoğlu adı ile), Mehmet Kuzulugil, Süleyman Baba (Harun Koçak), İlhan Akalın, Mesut Odman, Ali Mert ve Erkin Özalp'dır (Dünya Armağan, Nadir Koraltan). Ayrışma öncesinde Metin Çulhaoğlu da sürekli yazarları arasındaydı. Ayrıca Kemal Okuyan'ın, Aydemir Güler'in ve dergiyle ilişkili olduğu dönemler içinde Metin Çulhaoğlu'nun kaleme aldığı kitaplar da Gelenek dergisinin teorik-ideolojik yapıtaşları arasında değerlendirilebilir.

Tarihi

1986–1996: Kitap Dizisi
12 Eylül öncesi Sosyalist İktidar dergisini çıkaran grup, darbe ardından 1982 yılında bir ayrışma yaşadı. Bu süreçte Yalçın Küçük ve çevresiyle ayrışan Metin Çulhaoğlu ile Sosyalist İktidar grubundan gençler, Metin Çulhaoğlu'nun Mayıs 1986'da cezaevinden çıkmasının ardından Kasım 1986'da derginin ilk sayısını yayınladılar.

Gelenek düzensiz periyotlarla çıktı ve üç farklı formatta yayımlandı.

İlk 34 sayısı kitap boyutunda olan yayın "dergi" olarak değil, "kitap dizisi" olarak anıldı. Amacı darbe sonrası oluşan karışık ve arayışta olan sol kesim için üretken ve "teorik ihtilalci" bir geleneksel sol taraftarı yayın olmaktı. Derginin bu ilk sayılarında sol akımlar geleneksel sol, devrimci demokrasi ve yeni sol olarak üç kategoride incelendi.

Gelenek, bu dönemde, bir yandan SSCB'de yaşanan Lenin ve Stalin dönemlerini) model olarak gösterirken, diğer yandan da bu dönemde yaşanan Glasnost ve Perestroyka süreçlerini eleştirdi.

Gelenek çevresi 1980'li yılların sonu ve 1990'ların başında sol dergi çevrelerinin birlik ve partileşmeye yönelik toplantılarında etkin olarak yer aldıysa da, bu tartışma sürecini 1990'lı yıllardan itibaren terk etti. Bu bağlamda yazar kadrosu sırasıyla STP ve SİP'in örgütlenmesini sağladı ve 2001'de kurulan Türkiye Komünist Partisi'nin örgütsel ve ideolojik temelini oluşturdu.

1993'te Metin Çulhaoğlu önderliğinde bir grup, Gelenek çevresi ve STP ile olan bağlarını kopardı ve Sosyalist Politika dergi çevresini kurdu. Bu çevre ayrılık sürecinde, varlığını sırasıyla BSP ve ÖDP bünyesinde sürdürdü ve 2002'de ise Türkiye Komünist Partisi'ne katılarak bir kez daha Gelenek hareketiyle birleşti.

Mart 2009'da 100. sayısı çıkan Gelenek için ilk 100 sayıyı içeren bir CD hazırlandı.

2011–2012: İnternet yayını
111. sayısına kadar basılı olarak yayımlanan dergi, 112-116 sayılarını internet üzerinden yayınladı.

2012–günümüz: Yeniden basılı yayını
Yeniden basılı yayına geçti.

2 Mayıs 2017'de, Gelenek 30 yıllık arşivini internet sitesi üzerinden okurlarının erişimine olanak sağladı.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Sosyalist İktidar Partisi
 Boyun Eğme
 soL Haber Portalı

Dış bağlantılar

 Gelenek Mirası Nasıl Devralıyor?

Konuyla ilgili yayınlar
 Revizyondan reddiyeye Gelenek'te devlet tartışmaları
 Sosyalist Devrim Teorisi

Marksist dergiler
Türkiye siyasi dergileri
Türkiye dergileri
Türkçe dergiler
1986'da kurulan dergiler

Gelenek (dergi)


Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK), Türkiye Cumhuriyeti Hazine ve Maliye Bakanlığıyla ilişkili bir araştırma kurumu.

Tarihçe
Osmanlı döneminde, 1891 yılında Merkezi İstatistik Encümeni olarak faaliyetine başlamıştır. Cumhuriyet dönemine gelindiğinde, Merkezi İstatistik Dairesi adı ile 25 Nisan 1926 tarihli ve 3517 sayılı Merkezi İstatistik Dairesi Hakkındaki Talimatnamenin Meriyetine Vaz'ına Dair Kararname ile kurulmuştur. 1930 yılında Daire'nin tüm görevleri yeniden düzenlenerek İstatistik Umum Müdürlüğü adını almıştır. 1962 yılında Devlet İstatistik Enstitüsü adını alan Kurum, 18 Kasım 2005 tarihi itibarı ile adı Türkiye İstatistik Kurumu olarak değiştirilmiştir.

İdari Yapılanması
Merkezi Ankara'da bulunan Kurumun, Türkiye genelinde 26 tane Bölge Müdürlüğü bulunmaktadır.

Görevleri
Kurumun görev ve yetkileri şunlardır:

 5429 sayılı Kanunda belirtilen programı hazırlamak.
 Program ile belirlenen istatistikî faaliyetlerin yürütülmesini organize etmek ve uygulanmasını sağlamak.
 Resmî istatistiklerin üretimi sırasında kullanılacak istatistikî yöntemleri, tanımları, sınıflamaları ve standartları, ulusal ve uluslararası normlara uygun olarak belirlemek.
 Ülkenin ekonomi, sosyal, demografi, kültür, çevre, bilim ve teknoloji alanları ile gerekli görülen diğer alanlardaki istatistiklerini derlemek, değerlendirmek, analiz etmek ve yayımlamak.
 Resmî istatistik sonuçlarının bilimsel ve teknik açıklamalarını yapmak.
 İstatistik alanındaki bilimsel araştırma teknikleri ile istatistikî yöntem ve bilgi teknolojilerine ilişkin gelişmeleri takip etmek ve bunların uygulanması için gerekli önlemleri almak.
 İstatistik alanındaki ulusal ve uluslararası öncelikleri dikkate alarak istatistikî veri ihtiyacı duyulan alanları ve veri derleme yöntemlerini ilgili kurum ve kuruluşlarla işbirliği içinde belirlemek.
 Programın kurum ve kuruluşlara verdiği resmî istatistik görevlerinin yerine getirilmesini izlemek, bu kurumlarca üretilen istatistiklerin uluslararası standartlara uygunluğunu incelemek, kalite kontrolünü yapmak ve bu konularda teknik destek ve koordinasyonu sağlamak.
 Kalkınma planları, Cumhurbaşkanınca belirlenen program ve politikalar, ilgili mevzuat ve benimsediği temel ilkeler çerçevesinde, Kurumun orta ve uzun vadeli strateji ve politika çalışmalarını yürütmek; Kurumun stratejik plânlarına, yıllık amaç ve hedeflerine bağlı olarak teşkilât yapısını, hizmet kalite standartlarını, yönetim hizmet ve süreçlerini sürekli geliştirici tedbirler almak.
 Programın uygulanmasına ilişkin Yıllık İzleme Raporlarını hazırlamak.
 İstatistikî bilgilerin saklanmasını, kullanıcıya sunulmasını, bu alanlara ilişkin sistemlerin geliştirilmesini ve bu amaçla ulusal ve uluslararası bir bilgi ağı ve bilgi akış sisteminin oluşturulmasını koordine etmek.
 5429 sayılı Kanunda belirtilen ulusal kayıt sistemlerinin oluşturulmasında standartları tanımlamak, uygulamak ve kurumlararası koordinasyon ile uygulanmasını sağlamak.
 Uluslararası düzeyde karşılaştırmalar yapmak amacıyla diğer ülkelere veya ülke gruplarına ait göstergeleri takip etmek, değerlendirmek ve gerekli durumlarda yayımlamak.
 İhtiyaç duyulan alanlarda veri üretilmesi, teknik kapasitenin geliştirilmesi ve güçlendirilmesi amacıyla, ulusal ve uluslararası kurum ve kuruluşlarla işbirliği içinde araştırma ve teknik yardım projeleri hazırlamak, geliştirmek ve yürütmek.
 İstatistikle ilgili konularda diğer ülkelerle ve uluslararası kuruluşlarla işbirliğini sağlamak ve uluslararası toplantılar düzenlemek.
 Kanunlarla ve Cumhurbaşkanlığı kararnameleriyle verilen diğer görevleri yerine getirmek.

Başkanlar

Tartışmalar
2021 yılının Aralık ayında CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, enflasyon rakamlarının açıklanmasının ardından, Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) Başkanı ile görüşmek istedi, ancak randevunun verilmemesi üzerine kurmayları ile birlikte TÜİK Başkanlığı'na gitti. TÜİK, yönetimi buna rağmen kapıları açmadı.Selin Sayek Böke kapıdaki görevlilere TÜİK'in sitesinde "Bilgiye nasıl erişilir?" başlığı altında vatandaşların merkez teşkilata gelebileceğinin yazıldığını ve merkez teşkilata geldiklerini belirtti. Engin Özkoç da kapıları açmayarak TÜİK'in yasaları çiğnediğini söyledi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1926'da kurulan kuruluşlar
Ankara merkezli kuruluşlar
Hazine ve Maliye Bakanlığı (Türkiye)
İstatistik Kurumu
Ulusal istatistik kurumları

Türkiye İstatistik Kurumu


Dante Maiani (* 22. Juli 1946 in Macerata Feltria) ist ein ehemaliger san-marinesischer Fußballspieler.

Maiani debütierte am 28. März 1986 beim ersten Länderspiel San Marino gegen die Auswahl Kanadas. Er spielte in seiner Jugend bei Juventus Turin, konnte sich dort aber nicht durchsetzen. In seiner Fußballkarriere stand er bei mehreren italienischen Vereinen wie ASD Atletico Arezzo, Empoli FC, ASD Torres Calcio, Udinese Calcio, FBC Unione Venezia, Como Calcio, US Avellino und dem AS Calcio Monza Brianza unter Vertrag. Von Juli 1986 bis Juni 1987 spielte er beim SS Cosmos.

Weblinks
 http://www.carrierecalciatori.it/it/giocatori/14255-Dante%20Maiani
 Profil auf www.eu-football.info

Fußballnationalspieler (San Marino)
Fußballspieler (SS Cosmos)
San-Marinese
Geboren 1946
Mann

Dante Maiani


الغُبَيْرَةُ أو النَّعْنَاع البَرِّيّ أو الفُوذَنْجُ البَرِّيُّ أو البَيْطَلُ أو البُلاَيَةُ أو الفُلَيَّةُ (من : poleo) أو النَّعْنَاعُ الأُورُوبِيُّ أو بقلة العدس أو غاغَة هي عشبة تشبه كثيرا النعناع العادي، اسمها العلمي هو . تنمو وتتكاثر في المناطق الجبلية قرب المجاري المائية أو الأماكن الندية يبلغ ارتفاعها من 10 إلى 55 سنتيمتر لها أوراق عطرية ذات رائحة قوية ومميزة، تزهر خلال فترة الصيف ما بين تموز وأيلول بأزهار بيضاء نوعا ما تكون بين الأوراق. يدخل النعناع البري في تحضير شربت الزبيب الموصلي، وتشريب الباقلاء، كما يدخل في كثير من أطباق خوزستان وجنوب العراق.

أسماء أخرى
يسمى كذلك الفليو (من : poleo) أو -بشكل خاطيء- في العراق «البطنج» و «نعناع الجبل».

أصل العشبة
تتواجد هذه العشبة خاصة في منطقة حوض البحر الأبيض المتوسط من المغرب العربي إلى وادي النيل والمشرق العربي وأوروبا.

بعض الاستعمالات
تستعمل أوراق الفليو (النعناع البرّي) لعلاج نزلات البرد والزكام، ويستخرج منها زيت طيار يسمى المنثول.

المراجع

نباتات أوروبا
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أعشاب
الحياة النباتية في أوروبا
عقاقير مجهضة
نباتات المغرب العربي
نباتات سامة
نباتات شمال إفريقيا
نباتات طبية
نباتات مالطا
نباتات وادي النيل
نباتات وصفت في 1753
نعناع

نعناع أوروبي


Mehmet Âkif Koleji (Arnavutça: Kolegji Mehmet Akif; İngilizce: Mehmet Akif College), Kosova'nın başkenti Priştine ve ikinci büyük şehri Prizren'de yerleşik olup, Kosova'nın önde gelen orta öğretim kurumlarından biridir. 2000 yılında Türk Gulistan Educational Center tarafından kurulmuş, Kosova'nın ilk özel öğretim kurumu sıfatını almıştır. Türk, Arnavut ve uluslararası bir öğretmen kadrosu bulunmaktadır. İstiklâl Marşı şairi, Türk edebiyatının büyük ismi Mehmet Âkif Ersoy'un ismini taşımaktadır.

Mehmet Âkif Koleji, yabancı dil öğretimine özel önem vermektedir. Müfredatta İngilizce, Arnavutça, Türkçe dersleri yer almaktadır.

Özel okul olmakla birlikte, her yıl en az 50 öğrenciye burs verilmekte, dar gelirli ailelerin çocuklarının da kolejin sunduğu eğitimden yararlanmaları sağlanmaktadır.

Mehmet Âkif Koleji diplomaları, uluslararası düzeyde tanınmakta olup öğrenciler yüksek öğrenimleri için özellikle Türkiye, ABD, İngiltere ve İtalya'ya yönelmektedir.

Gullistan Educational Center aynı zamanda ilkokul düzeyindeki (1'den 8'e kadar sınıflı) International School of Prishtina (Priştine Uluslararası Okulu)'nu da bünyesinde bulundurmaktadır.

Dış bağlantılar
 Mehmet Âkif Koleji resmî internet sitesi

Kosova'daki liseler
Kolejler

Mehmet Âkif Koleji


Pseudocodium je rod zelenih algi iz reda Bryopsidales, smješten nekaad u vlastitu porodicu Pseudocodiaceae, danas u porodicu Halimedaceae i vlastiti tribus Pseudocodieae. Ove alge rastu na pijesku i stijenama od gornjeg sublitorala do najmanje 55m. dubine. Rasprostranjene su u Južnoj Africi, Novoj Kaledoniji, Južna Australija i zapadna obala Floride.

Vrste
 Pseudocodium australasicum Womersley
 Pseudocodium devriesii Weber Bosse - tip
 Pseudocodium floridanum Dawes & A.C.Mathieson
 Pseudocodium mucronatum Payri & Verbruggen
 Pseudocodium natalense De Clerck, Coppejans & Verbruggen
 Pseudocodium okinawense E.J.Faye, M.Uchimura & S.Smimada

Izvori

Vanjske poveznice

Halimedaceae

Pseudocodium


Tetsu Nagasawa (født 28. maj 1968) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Júbilo Iwata.

Han har tidligere trænet Júbilo Iwata og Fagiano Okayama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Tetsu Nagasawa


කිංසි පරිමාණය, විෂමලිංගික-සමලිංගික ශ්‍රේණිගත කිරීමේ පරිමාණය ලෙසද හැඳින්වේ. යම් අවස්ථාවක දී කෙනෙකුගේ අත්දැකීම් හෝ ප්‍රතිචාරය මත පදනම්ව පුද්ගලයෙකුගේ ලිංගික දිශානතිය විස්තර කිරීමට භාවිතා වේ. පරිමාණය සාමාන්‍යයෙන් 0 සිට, එනම් තනිකරම විෂමලිංගික, 6 දක්වා, එනම් තනිකරම සමලිංගික දක්වා විහිදේ. කිංසි වාර්තාවන්හි හි පිරිමි සහ ගැහැණු වෙළුම් දෙකෙහිම, "X" ලෙස ලැයිස්තුගත කර ඇති අතිරේක ශ්‍රේණියක්, "සමාජ-ලිංගික සම්බන්ධතා හෝ ප්‍රතික්‍රියා නොමැත" ලෙස දක්වා ඇත. මෙම වාර්තා මුලින්ම Sexual behavior in the human male නම් කෘතිය තුළ ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද්දේ Alfred Kinsey, Wardell Pomeroy විසිනි (1948).

ඉතිහාසය
කිංසි පරිමාණයේ නිර්මාතෘ ඇල්ෆ්‍රඩ් කිංසි "ලිංගික විප්ලවයේ පියා" ලෙස හැඳින්වේ. කිංසි පරිමාණය නිර්මාණය කරන ලද්දේ ලිංගිකත්වය සමලිංගික සහ විෂමලිංගික ලෙස දැඩි කාණ්ඩ දෙකකට නොගැලපෙන බව පෙන්වීම සඳහා ය. ඒ වෙනුවට, කිංසි විශ්වාස කළේ ලිංගිකත්වය තරලයක් වන අතර කාලයත් සමඟ වෙනස් වීමට යටත් වන බවයි. සමාජ සංස්කෘතික ලේබල් භාවිතා කිරීම වෙනුවට, කිංසි ප්‍රධාන වශයෙන් පරිමාණයෙන් පුද්ගලයන් ඇගයීම සඳහා හැසිරීම් තක්සේරු කිරීම් භාවිතා කළේය. කිංසිගේ පළමු ශ්‍රේණිගත කිරීමේ පරිමාණයට විවිධ සිද්ධි අධ්‍යයනයන් තිහක් නියෝජනය කරන කාණ්ඩ තිහක් තිබුණි, නමුත් ඔහුගේ අවසාන පරිමාණයට ඇත්තේ කාණ්ඩ හතක් පමණි. ඔහුගේ පර්යේෂණය පුරාවට සම්මුඛ පරීක්ෂණ 8,000 කට වඩා පවත්වන ලදී.

පරිමාණයේ වගුව
කිංසි පරිමාණය තුළ විෂමලිංගික ආශාවන් හෝ ලිංගික අත්දැකීම් ඇති අය සඳහා 0 සිට, සම්පූර්ණයෙන්ම සමලිංගික ආශාවන් හෝ අත්දැකීම් ඇති අය සඳහා 6 දක්වා, සහ විවිධ මට්ටමේ ආශාවන් හෝ අත්දැකීම් ඇති අය සඳහා 1-5 දක්වා පරාසයක පවතී.

පරිමාණයේ කාණ්ඩ හතට සෑම පුද්ගලයෙකුගේම ලිංගිකත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම ග්‍රහණය කර ගත නොහැකි බව කිංසි හඳුනා ගත්තේය.

ආශ්‍රේයයන්

කිංසි පරිමාණය


بريقة (سوريا) قرية سورية.
 بريقة (النبطية) قرية لبنانية.

انظر أيضاً البريقة (توضيح)

بريقة (توضيح)


Le bromisoval (DCI ), communément appelé bromovalerylurea, est un hypnotique et sédatif du groupe bromoureide découvert par Knoll en 1907 et breveté en 1909. Il est commercialisé sans ordonnance en Asie sous divers noms commerciaux (tels que Brovarin), généralement en association avec des anti-inflammatoires non stéroïdiens.

Références

Modulateur allostérique du récepteur GABAA
Composé organobromé
Sédatif
Hypnotique

Bromisoval


Gottlieb Schwemmer war im Jahr 1933 für kurze Zeit Bürgermeister von Freising.

Der aus der Nähe von Nürnberg stammende Schwemmer war seit 1923 am Freisinger Landbauamt tätig. Nachdem der Freisinger Bürgermeister Stephan Bierner zum Rücktritt gezwungen worden war, bestimmten die Nationalsozialisten Schwemmer zum neuen Bürgermeister. Aufgrund einer Versetzung zum Landbauamt Ansbach Anfang Juli 1933 musste er das Amt nach etwa zwei Monaten wieder abgeben.

Literatur
 Florian Notter: Freisinger (Ober-)Bürgermeister der letzten 150 Jahre, fink, 4. Februar 2012

Bürgermeister (Freising)
Geboren im 19. oder 20. Jahrhundert
Gestorben im 20. oder 21. Jahrhundert
Deutscher
Mann

Gottlieb Schwemmer


Mohamed Ahmed Yousif Bashir (23 de mayo del 1987, Jartum Norte, Sudán) también conocido como Bisha es un futbolista sudanés que se desempeña como mediapunta para el Al-Hilal Club de la ciudad de Omdurmán, equipo que juega en la Sudan Premier League. Suele jugar como mediapunta, aunque algunas veces también juega de delantero o extremo.

Mohamed Bashir es también miembro de la selección de fútbol de Sudán. Fue fichado del Al Mowrada en diciembre del 2010. Después de realizar una brillante temporada con el Al Hilal Club en 2011, estuvo vinculado con el Leyton Orient y con el Arsenal.

Referencias

Futbolistas de Sudán

Mohamed Ahmed Bashir


Pinus lambertiana (commonly known as the sugar pine or sugar cone pine) is the tallest and most massive pine tree, and has the longest cones of any conifer. The species name lambertiana was given by the Scottish botanist David Douglas, who named the tree in honour of the English botanist, Aylmer Bourke Lambert. It is native to coastal and inland mountain areas along the Pacific coast of North America, as far north as Oregon and as far south as Baja California in Mexico.

Description

Growth
The sugar pine is the tallest and largest Pinus species, commonly growing to  tall, exceptionally to  tall, with a trunk diameter of , exceptionally . The tallest recorded specimen is  tall, is located in Yosemite National Park, and was discovered in 2015. The second tallest recorded was "Yosemite Giant", an  tall specimen in Yosemite National Park, which died from a bark beetle attack in 2007. The tallest known living specimens today grow in southern Oregon and Yosemite National Park: one in Umpqua National Forest is  tall and another in Siskiyou National Forest is  tall. Yosemite National Park also has the third tallest, measured to  tall as of June 2013; the Rim Fire affected this specimen, but it survived.

The bark of Pinus lambertiana ranges from brown to purple in color and is  thick. The upper branches can reach out over . Like all members of the white pine group (Pinus subgenus Strobus), the leaves ("needles") grow in fascicles ("bundles") of five, with a deciduous sheath. They are  long. Sugar pine is notable for having the longest cones of any conifer, mostly  long, exceptionally to  long (although the cones of the Coulter pine are more massive); their unripe weight of  makes them perilous projectiles when chewed off by squirrels. The seeds are  long, with a  long wing that aids their dispersal by wind. Sugar pine never grows in pure stands, always in a mixed forest and is shade tolerant in youth.

Distribution
The sugar pine occurs in the mountains of Oregon and California in the Western United States, and Baja California in northwestern Mexico; specifically the Cascade Range, Sierra Nevada, Coast Ranges, and Sierra San Pedro Martir. It is generally more abundant towards the south and can be found growing in elevations between  above sea level.

Genome
The massive 31 gigabase mega-genome of sugar pine has been sequenced in 2016 by the large PineRefSeq consortium. This makes the genome one of the largest sequenced and assembled so far.

The transposable elements that make up the megagenome are linked to the evolutionary change of the sugar pine. The sugar pine contains extended regions of non-coding DNA, most of which is derived from transposable elements. The genome of the sugar pine represents one extreme in all plants, with a stable diploid genome that is expanded by the proliferation of transposable elements, in contrast to the frequent polyploidization events in angiosperms.

Embryonal growth
In late stage of embryonal development, the sugar pine embryo changes from a smooth and narrow paraboloid to a less symmetric structure. This configuration is caused by a transverse orientation of division planes in the upper portion of the embryo axis. The root initial zone is established, and the epicotyl develops as an anlage flanked by regions of that define the cotyledonary buttresses. At this stage, the embryo is composed of the suspensor, root initials and root cap region, hypocotyl-shoot axis, and the epicotyl. The upper (distal) portion of the embryo, which gives rise to the cotyledons and the epicotyl, is considered to be the shoot apex.

Shoot apex
The apex has the following four zones:
The apical initials produce all cells of the shoot apex through cell division. It is located at the top of the meristem and the cells are larger in size compared to other cells on the surface layer.
The central mother cell generates the rib meristem and the inner layers of the peripheral tissue zone through cell division. It presents a typical gymnosperm appearance and is characterized by cell expansion and unusual mitosis that occurs in the central region. The rate of mitosis increases on its outer edge.
The peripheral tissue zone consists of two layers of cells that are characterized by dense cytoplasm and mitosis of high frequency.
Lastly, the rib meristem is a regular arrangement of vertical files of cells which mature into the pith of the axis.

Etymology
Naturalist John Muir considered sugar pine to be the "king of the conifers". The common name comes from the sweet resin, which Native Americans used as a sweetener. John Muir found it preferable to maple sugar. It is also known as the great sugar pine. The scientific name was assigned by David Douglas, who was the first to describe it in 1826, in honor of Aylmer Bourke Lambert.

Ecology

Wildlife
The large size and high nutritional value of the sugar pine seeds are appealing to many species. Yellow pine chipmunks (Neotamias amoenus) and Steller's jays (Cyanocitta stelleri) gather and hoard sugar pine seeds. Chipmunks gather wind-dispersed seeds from the ground and store them in large amounts. Jays collect seeds by pecking the cones with their beaks and catching the seeds as they fall out. Although wind is a main dispersion factor of sugar pine seeds, animals tend to collect and store them before the wind can blow them far.

Black bears (Ursus americanus) rely on sugar pine seeds for their food source in the fall months within the Sierra Nevada. There is relationship between sugar pine seeds and oak acorns, as the bears will feed preferentially on those that are in a higher supply for that season. Both sugar pine and oak species are currently in decline, which can have a direct effect on black bear food sources within the Sierra Nevada.

Threats
Sugar pine trees have been impacted by the mountain pine beetle (Dendroctonus ponderosae) which are native to western North America. The beetles lay their eggs inside of the tree and inhibit the trees ability to defend itself against the invading species. The beetles also feed from the trees nutrients which slowly weakens the trees overall health, making the pines more susceptible to other threats like fires and fungal infections by white pine blister rust. Blister rust can weaken the tree and enable further infestation by mountain pine beetles due to the lack of defense from the sugar pine.
The sugar pine has been severely affected by the white pine blister rust (Cronartium ribicola), a fungus that was accidentally introduced from Europe in 1909. A high proportion of sugar pines have been killed by the blister rust, particularly in the northern part of the species' range that has experienced the rust for a longer period of time. The rust has also destroyed much of the Western white pine and whitebark pine throughout their ranges. The U.S. Forest Service has a program (see link below) for developing rust-resistant sugar pine and western white pine. Seedlings of these trees have been introduced into the wild. The Sugar Pine Foundation in the Lake Tahoe Basin has been successful in finding resistant sugar pine seed trees and has demonstrated that it is important for the public to assist the U.S. Forest Service in restoring this species. However, blister rust is much less common in California, and sugar, Western white and whitebark pines still survive in great numbers there.

The species is generally resistant to fire because of its thick bark and because it clears away competing species. However, its mortality has been directly linked to dryer conditions and higher temperatures. Sugar pine trees grow in western North America, a region already impacted by climate change. Higher temperatures within a sugar pine forest can lower resin levels within the tree which will cause less protection against pathogens. At the same time the warmer winters make the survival of the pests and pathogens more likely. The weakened or dying trees then provide fuel to the forest fires, which may become more frequent and more intense, if the climate change results in warmer temperatures in summer, particularly if coupled with drier conditions and stronger winds.

Protective efforts
Sugar pine trees are in a slow decline because of the several threats it faces: white pine blister rust, mountain pine beetles and climate change. Efforts to restore sugar pines and other white pine trees that have been impacted by invasive species, climate change and fires have been undertaken by governmental and non-governmental entities. One of the latter is a non-for-profit organization called Sugar Pine Foundation created in 2004 to plant sugar pine seeds in the Sierra Nevada along the border of California and Nevada. They plant seedlings grown from seeds collected from blister rust resistant trees. In order to identify if the trees resistant to that pathogen, Sugar Pine Foundation tested over 500 sugar pine trees and have found 66 resistant trees. The foundation is building a sugar pine population that is resistant to white pine rust because the fungus is a major threat and will continue to kill sugar pine trees at a very high rate.

Uses

According to David Douglas, who was guided to the (exceptionally thick) tree specimen he was looking for by a Native American, some tribes ate the sweetish seeds. These were eaten raw and roasted, and also used to make flour or pulverized into a spread. Native Americans also ate the inner bark. The sweet sap or pitch was consumed, in small quantities due to its laxative properties, but could also be chewed as gum. Its flavor is thought largely to be derived from the pinitol it contains.

In the mid-19th century, the trees were used liberally as lumber during the California Gold Rush. In modern times they are used in much lower quantities, being spared for high-end products as with Western white pine.

The odorless wood is also preferred for packing fruit, as well as storing drugs and other goods. Its straight grain also makes it a useful organ pipe material.

Folklore
In the Achomawi creation myth, Annikadel, the creator, makes one of the 'First People' by intentionally dropping a sugar pine seed in a place where it can grow. One of the descendants in this ancestry is Sugarpine-Cone man, who has a handsome son named Ahsoballache.

After Ahsoballache marries the daughter of To'kis the Chipmunk-woman, his grandfather insists that the new couple have a child. To this end, the grandfather breaks open a scale from a sugar pine cone, and secretly instructs Ahsoballache to immerse the scale's contents in spring water, then hide them inside a covered basket. Ahsoballache performs the tasks that night; at the next dawn, he and his wife discover the infant Edechewe near their bed.

The Washo language has a word for sugar pine, , and also a word for "sugar pine sugar", .

References

Further reading

External links

 U.C. Jepson Manual treatment for Pinus lambertiana
 US Forest Service – Dorena Genetic Resource Center – USFS rust resistance program
 The Sugar Pine Foundation – The Sugar Pine and Western White Pine Restoration Program

 Arboretum de Villardebelle: photo of a cone

lambertiana
Trees of the West Coast of the United States
Trees of the Southwestern United States
Trees of the Northwestern United States
Trees of Baja California
Flora of California
Flora of the Sierra Nevada (United States)
Natural history of the California Coast Ranges
Natural history of the Transverse Ranges
Edible nuts and seeds
Plants used in traditional Native American medicine
Least concern flora of the United States

Pinus lambertiana


Didimótico (en griego: Διδυμότειχο) es una ciudad griega situada cerca de la frontera con Turquía en la Periferia de Macedonia Oriental y Tracia, al sureste de Svilengrad, al sur de Edirne, oeste de Uzunköprü y está a 20 kilómetros de Souflí y a 90 de Alejandrópolis. La ciudad cuenta con 8.799 habitantes según el censo de 2001. El municipio de Didimótico tiene 569,5 km² y cuenta con una población de 13.484 habitantes.

Historia

Didimótico en la Antigüedad

La ciudad  se fundó en el Neolítico y era una importante ciudad tracia y griega. La ciudad fue saqueada por los romanos en el año 204 a. C. y más tarde, Trajano fundó una ciudad entre dos colinas llamada Plotinópolis en honor a su esposa Pompeia Plotina, que se convirtió en una de las más importantes de Tracia. Los restos de la ciudad se conocen como "Kale" (en turco: Castillo). En 1980 se halló un busto de oro de Trajano que actualmente está en el Museo de Komotiní

Edad Media

En la Edad Media, la ciudad se conocía como Demotika. Era una importante ciudad comercial con los mejores cotos de caza de la zona para emperadores y, más tarde, sultanes. Se fortificó de la mano de los bizantinos en 1261, y se convirtió en la ciudad más importante de Tracia y de la Macedonia Bizantina. Es la ciudad natal de Juan III Ducas Vatatzés y Juan V Paleólogo.

Era Otomana

La batalla de Demotika, la primera victoria otomana en una guerra en suelo europeo, se libró en el 1352 durante una guerra civil en el Imperio bizantino. En 1361, y tras varios años de asedio, la ciudad cayó en manos de los otomanos. La ciudad continuó cobrando importancia y fue la capital del imperio durante unos pocos años. Fue durante ese corto periodo de tiempo cuando se construyeron la gran mezquita y los baños públicos, siendo ambos los primeros de Europa. Bajo dominio turco, la ciudad era conocida como Dimetoka o Demotika. El sultán otomano Bayezid II nació allí. Tras la batalla de Poltava, el exiliado rey Carlos XII de Suecia vivió en la ciudad los años 1713 y 1714.

Era Moderna

En 1912, la ciudad fue ocupada brevemente por los búlgaros durante la Primera Guerra de los Balcanes. La ciudad fue cedida a los búlgaros en 1914, como recompensa a su unión a las Potencias Centrales en la Primera Guerra Mundial. La ciudad continuó bajo dominio búlgaro hasta 1919 con el Tratado de Neuilly. Como otras zonas del oeste de Tracia, la ciudad cayó bajo dominio francés. En 1920, el oeste de Tracia vuelve a ser parte de Grecia, aunque la Segunda Guerra Mundial devastó completamente la ciudad.

Inundaciones de 2005

La ciudad se vio muy afectada por el desborde del río Maritsa, entre el 17 y el 22 de febrero de 2005, que alcanzó a gran parte de la ciudad. Cayeron 5.000 mm de lluvia que hicieron que el río se desbordara. Muchos edificios, tiendas y propiedades se inundaron completamente, lo que lo convirtió en la peor inundación en la zona de los últimos 50 años. La estación de trenes también se cerró por culpa de las inundaciones. Otra inundación afectó a la ciudad en marzo de 2006, pero no tan fuerte como la anterior.

Nombre

En katharévousa, la ciudad se llamaba Διδυμότειχον  (Didimóteichon), que provenía de δίδυμος, (dídimos - gemelo) y τεῖχος, (teîchos - pared). En búlgaro se llamaba Димотика y en turco: Dimetoka.

Geografía

Hay grandes extensiones de bosque en la zona, aunque mucha tierra se utiliza para la ganadería. Se producen principalmente frutas, verduras y flores. Al oeste de la ciudad hay unas colinas y cerca de la misma está situado el gran bosque de Dadia. la ciudad está situada a tan solo 12 kilómetros de Turquía. Al oeste, gran parte del terreno es montañoso y con bosques; mientras que en el centro y sur de la ciudad se sitúan las granjas y huertos. El tren Salónica - Estambul pasa por la ciudad, así como la autopista griega 51 Alejandrópolis - Orestiada - Edirne/Svilengrad.

Municipio

El municipio de Didimótico se constituyó en 2011 con la fusión de los municipios de Didimótico y Metaxades. Este se compone de las siguientes comunidades:

 Didimótico
 Zoodochos Pigi
 Neoi Psathades
 Asvestades
 Asimenio
 Ellinochori
 Thyrea
 Lagos
 Isakio
 Karoti
 Koufovouno
 Kyani
 Mani
 Evgeniko
 Sitaria
 Petrades
 Poimeniko
 Prangio
 Pythio
 Rigio
 Stathmos
 Sitochori
 Sofiko

Aparte de Didimótico, los asentamientos más grandes del municipio son Lagos (1.403 habitantes), Koufóvouno (958 hab.), Sofikó (926 hab.), Ellinochori (756 hab.), y Karotí (723 hab.).

Sitios de interés

 La Gran Mezquita, situada en la plaza de la ciudad y construida entre 1395 y 1397 bajo el mandato del Sultán Bayezid I
 El antiguo castillo de la ciudad, en la parte noroeste.
 El Museo del Folklore de Didimótico
 Los "Baños del Silencio", los primeros baños públicos de Europa. Aún en funcionamiento.
 El Centro Internacional de Artistas Jóvenes de Europa del Este
 El Museo Militar
 El Teatro Municipal, en la Calle Georgios.
 Las ruinas de la antigua ciudad de Plotinópolis.
 Las ruinas de la muralla bizantina y sus fortificaciones, situadas alrededor de la ciudad.
 El pueblo de Pythio, donde aún se conservan los restos de una muralla bizantina.
 El bosque de Tsigla.
 El Museo Bizantino de Didimótico

La Gran Mezquita Bayezid

La construcción de la Gran Mezquita Bayezid estuvo financiada por el Sultán Bayezid I, natural de la ciudad y fue inaugurada en marzo de 1420. Actualmente está en ruinas, pero puede visitarse y está en pleno proceso de renovación, llevado a cabo por el Ministerio Griego de Cultura.

Eventos

 Elefthería: Fiesta de liberación de la ciudad. En mayo.
 Gran Bazar: Un bazar que se realiza a finales de septiembre.

Galería

Referencias

Enlaces externos

Página del Ministerio de Cultura de Grecia: Didimótico (en griego)

Localidades de la periferia de Macedonia Oriental y Tracia
Municipios de la periferia de Macedonia Oriental y Tracia

Didimótico


Seyahatname () veya Evliya Çelebi Seyahatnamesi (), Evliya Çelebi tarafından 17. yüzyılda yazılmış olan gezi yazısı kitabıdır. On ciltten oluşur. Seyâhatnâme ilk olarak 1848'de Kahire Bulak Matbaasında Müntehâbât-ı Evliya Çelebi adıyla yayımlanmıştır. İkdam Gazetesi sahibi Ahmed Cevdet Bey ile Necib Asım Bey, Pertev Paşa Kütüphanesindeki nüshayı esas alarak 1896 senesinde İstanbul'da basmaya başlamışlardır. 1902 senesine kadar ancak ilk altı cildi yayımlanabilmiştir. Yedinci ve sekizinci ciltleri 1928'de Türk Tarih Encümeni, dokuz ve onuncu ciltleri ise 1935-1938 yılları arasında yeni harflerle Türkiye Cumhuriyeti Maarif Vekâleti tarafından yayımlanmıştır. Seyahatname'nin 1814 yılında Hammer tarafından keşfedilmesinden sonra birçok yabancı bilim insanı Çelebi hakkında araştırmalar yapmış eseri birçok dile çevrilmiş ve yayımlanmıştır. Orhan Şaik Gökyay, Seyahatname'nin birinci cildini Latin alfabesine çevirmiş ve böylece eser daha çok kişi tarafından incelenmeye başlanmıştır.

Haziran 2013'te UNESCO Dünya Belleği Listesine dahil edilmiştir. Eserin bazı noktalarında fantastik olaylara yer verilmiştir.

İçerik
Gerçekçi bir gözle izlenen olaylar, yalın ve duru, zaman zaman da fantastik bir anlatım içinde, halkın anlayacağı şekilde yazılmış, yine halkın anlayacağı deyimler çokça kullanılmıştır.

Evliya Çelebi, Seyahatname'sinde gezip gördüğü yerleri kendi üslubu ile anlatan, az sayıdaki 17. yüzyıl nesir yazarlarındandır. Evliya Çelebi'nin on ciltlik Seyahatname'si, bütün görmüş ve gezmiş olduğu memleketler hakkında oldukça önemli bilgiler içermektedir. Eser bu yönden Türk kültür tarihi ve gezi edebiyatı açısından önemli bir yere sahiptir. Eserinde; 17. yüzyıl Osmanlı coğrafyası, bu dönem konuşulan Türkçe ve ağız özellikleri, Gittiği bütün yerlerin genel durumu, coğrafi konumu, tarihi, halkının özellikleri, dili, dini, kıyafetleri, sanatları, gündelik yaşamları, tarih, karşılaştırmalı coğrafya, sanat tarihi ve etnografya açısından eşsiz bilgiler, Osmanlı toplumundaki müslüman-gayrimüslim ilişkileri, gayrimüslim halkların gündelik hayatları, ekonomik ve kültürel durumları, nüfusları, ibadet yerleri, inanç ve itikatları, farklı topluluklara ait öyküler, türküler, halk şiirleri, söylenceler, masal, mani, ağız ayrılıkları, halk oyunları, giyim-kuşam, düğün, eğlence, inançlar, komşuluk bağlantıları, toplumsal davranışlar, sanat ve zanaat varlıkları, gezilen yörelerin evlerinden, cami, mescid, çeşme, han, saray,konak, hamam, kilise, manastır, kule, kale, sur, yol, havra gibi değişik yapıların bütün özellikleri; bunların yapılış yılları, onarımları, yapan, yaptıran veya onaranlar, bulunduğu bölgelerin mutfak kültürü ile ilgili zengin bilgiler, gezilen bölgenin yönetiminden, eski ailelerinden, ileri gelen kişilerinden, şairlerinden, oyuncularından, çeşitli kademelerdeki görevlilerine kadar ayrıntılı bilgiler ile 17. yüzyıl Osmanlı araç gereçleri hakkında da yer yer bilgiler verilmektedir. Osmanlı mutfağı araştırmacısı Marianna Yerasimos, Seyahatname'de 44 pilav, 40 çorba, 23 baharat, 90 balık, 80 üzüm, 27 armut, 50'ye yakın ekmek çeşidinden bahsedildiğini belirtmektedir.

Ciltler

Seyahatine dair bıraktığı 10 ciltlik Seyahatname'nin konuları şu şekildedir:
 1. Cilt: İstanbul ve civarı
 2. Cilt: Bursa ve civarı. Nisan 1640'ta yaptığı Amasya, Ünye, Batum, Trabzon, Samsun, Kafkasya, Girit seferi, 1645'te Erzurum, Azerbaycan ve Gürcistan.
 3. Cilt: Şam - Suriye, Filistin - Urmiye, Sivas, El-Cezire, Ermenistan, Rumeli, (Bulgaristan ve Dobruca)
 4. Cilt: Van, Tebriz, Bağdat, Basra  Mardin seyahati.
 5. Cilt: Van ve Basra seyahatinin sonu, Oçakov seyahati, Rakoçi'ye karşı sefer, Rusya seferi, Anadolu asilerine karşı hareket, Çanakkale yolu ile Bursa'ya avdet, Boğdan'a gidiş, Transilvanya seyahati, Bosna'ya gidiş, Dalmaçya seferi, Sofya'ya avdet.
 6. Cilt: Transilvanya seferi, Arnavutluk'a gidiş, İstanbul'a avdet. Macar seferi, Uyvar'ın muhasarası, müellifin 40.000 Tatarla, Avusturya, Almanya, Flemenk'e ve Baltık Denizi'ne kadar gitmesi. Uyvar'ın zaptı, Belgrad'a avdet. Hersek'e gönderilmesi, Ragusa seyahati, Karadağ seferi, Kanije seferi ve Kanizsa-Hırvat memleketi.
 7. Cilt: Avusturya, Kırım, Dağıstan, Deşt-i Kıpçak, Esterhan.
 8. Cilt: Kırım, Girit, Selanik, Rumeli.
 9. Cilt: Kütahya, Afyon, Manisa, İzmir, Sakız Adası, Kuşadası, Aydın, Amasya, Tire, Denizli, Muğla, Bodrum, Ege Adaları, Isparta, Antalya, Alanya, Karaman, Silifke, Tarsus, Adana, Maraş, Antep, Kilis, Urfa, Rakka, Halep, Lazkiye, Şam, Beyrut, Sayda, Safed, Nablus, Kudüs, Medine, Mekke ve civar yerlerin seyahatleri bulunmaktadır.
 10. Cilt: Mısır ve Sudan.

Ayrıca bakınız
 Evliya Çelebi Seyahatnamesi'ndeki isimler listesi

Dış bağlantılar
 e-Kitap: Evliya Çelebi Seyahatnamesi (9.cilt), İstanbul Devlet Matbaası 1935, archive.org, erişim 2 Nisan 2013
 e-Kitap: Evliya Çelebi Seyahatnamesi (10 cilt), (Osmanlıca), Ikdam Matba'ası, İstanbul 1896, archive.org, erişim 2 Nisan 2013
 e-Kitap: Müntahabât-i Evliya Çelebi (Evliya Çelebinin yapıtının ilk cildinde camilerle ilgili olan bölümü), (Osmanlıca), İstanbul 1890, archive.org, erişim 2 Nisan 2013
 e-Kitap: Narrative of travels in Europe, Asia, and Africa, in the seventeenth century EVLİYA EFENDİ (1834) Vol. I , archive.org, erişim 3 Nisan 2013
 e-Kitap: Narrative of travels in Europe, Asia, and Africa, in the seventeenth century EVLİYA EFENDİ (1834) Vol. II , archive.org, erişim 3 Nisan 2013
 Evliye Çelebi'nin Kaleminden Kilis, kilis.pol.tr, erişim 3 Nisan 2013
 EVLİYA ÇELEBİ KALEMİNDEN BURSA, btch.org.tr, erişim 3 Nisan 2013

Kaynakça

Gezi kitapları
Osmanlı tarihi kaynak eserleri
17. yüzyıl kitapları
Osmanlı İmparatorluğu ile ilgili kitaplar
Osmanlıca kitaplar
Avrupa ile ilgili kitaplar
Asya ile ilgili kitaplar
Afrika ile ilgili kitaplar
Dünya Belleği Kütüğü

Seyahatnâme (Evliya Çelebi)


Pablo César Aimar (d. 3 Kasım 1979, Río Cuarto), Arjantinli eski futbolcudur. Ofansif ortasaha mevkiinde görev yapmıştır.

Tıp eğitimini yarıda bırakıp futbolla ilgilenmiştir. Futbola ülkesinde River Plate'te başlayan Aimar, 2001 yılında İspanyol Valencia kulübüne transfer oldu. Aimar beş yıl bu takımın formasını giydikten sonra, 2006 senesinde Real Zaragoza 'ya, 2008 yılında da Portekiz'in Benfica takımına transfer oldu. Aimar La Liga da oynadığı 2005-06 sezonunda yılın futbolcusu seçilmiştir.

Arjantin millî futbol takımının formasını 51 kez giyen ve 8 gol atan futbolcu, 2002 ve 2006 FIFA Dünya Kupası kadrosunda da yer almıştır.Ayrıca ülkesi Arjantin'in ve takımı Benfica'nın en önemli oyuncularından biriydi.

14 Eylül 2013 yılında, Malezya Süper Lig ekiplerinden Darul Takzim ile 5 yıllık sözleşme imzaladı.

Özel hayatı
Aimar'ın kardeşi Andres'de aynı zamanda profesyonel bir futbolcudur ve orta saha mevkiinde görev yapmaktadır.

Başarıları
River Plate
 Apertura: 1996-97, 1997-98, 1999-2000
 Clausura: 1999-2000
 Libertadores Cup: 1996
 Supercopa Sudamericana: 1997

Valencia
 La Liga: 2001-02, 2003-04
 UEFA Kupası: 2003-04
 UEFA Süper Kupası: 2004
 UEFA Şampiyonlar Ligi: İkinciliği 2000-01

Benfica
 Portuguese League Cup: 2008-09
 Portuguese League Champion: 2009-10

Arjantin U-20
FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası: 1997

Dış bağlantılar
 FootballDatabase - profil ve istatistikler

1979 doğumlular
İspanyol asıllı Arjantinliler
CA River Plate futbolcuları
Real Zaragoza futbolcuları
SL Benfica futbolcuları
Arjantinli futbolcular
Arjantin millî futbol takımı futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
İspanya vatandaşlığına kabul edilenler
Yaşayan insanlar
La Liga futbolcuları
Orta saha futbolcuları
Primeira Liga futbolcuları
Primera División (Arjantin) futbolcuları
İspanya'daki Arjantinli göçmenler

Pablo Aimar


La  Región del Noreste Argentino (Región N.E.A) es una de las dos subdivisiones administrativas que integran la Región del Norte Grande Argentino (siendo la otra la del Noroeste Argentino); en la práctica, es una subregión de otra mayor.
Es además la entidad política que corresponde a la región histórico-geográfica del Noreste argentino.

Fue creada el 9 de abril de 1999, a los efectos de lograr un sistema efectivo de consenso, integración regional, y acción conjunta entre las provincias argentinas firmantes, usando como base al artículo 124 de la Constitución Nacional:

Artículo 124.- «Las provincias podrán crear regiones para el desarrollo económico y social y establecer órganos con facultades para el cumplimiento de sus fines y podrán también celebrar convenios internacionales en tanto no sean incompatibles con la política exterior de la Nación y no afecten las facultades delegadas al Gobierno Federal o el crédito público de la Nación; con conocimiento del Congreso Nacional.».

El Consejo Regional del Norte Grande es el máximo ente de gobierno regional, integrado por la Asamblea de Gobernadores, la Junta Ejecutiva y el Comité Coordinador. Este último, está constituido por un representante de la región N.O.A y otro representante de la región N.E.A, ambos son además miembros de la Junta Ejecutiva. La Comisión Ejecutiva Interministerial de Integración Regional coordina el proceso de integración a partir de las directivas de los órganos superiores antes mencionados.
Este tratado fue siendo reemplazado por otras instituciones regionales como el Parlamento del N.O.A.

Provincias que componen la Región del Noreste Argentino

Características de estas provincias

Referencias

Véase también
 Nordeste argentino
 Región del Noroeste Argentino
 Región del Norte Grande Argentino

Enlaces externos
 www.RegionNorteGrande.com.ar Región Norte Grande

Región del Norte Grande Argentino

Región del Noreste Argentino


සුපිරි නිරූපිකාවක් යනු අධිකව ගෙවීම් ලබන විශිෂ්ට විලාසිතා නිරූපිකාවක් වන අතර ඇයට ලොව පුරා වූ පිළිගැනීමක් හා කාන්තා ඇඳුම් නිර්මාණකරණය හා වාණිජමය නිරූපණය තුළ වු වටපිටාවක් ඇත. එම වදන භාවිතයට පැමිණියේ 1980 හා 1990 දශකවල වූ ජනප්‍රිය සංස්කෘතීන් තුළ දීය. සුපිරි නිරූපිකාවන් නිරූපණය කරන්නේ ලොව ප්‍රමුඛ පෙළේ විලසිතා නිර්මාණකරුවන් සහ ප්‍රමුඛ ආයතන සඳහා පමණි. මොවුන් බොහෝ විට එවැනි ආයතන සමඟ ඩොලර් මිලියන ගණන් වල ගිවිසුම් අත්සන් කරයි. සුපිරි නිරූපිකාවන්ගේ සාර්ථකත්වය ඔවුන්ගේ දක්ෂතාව මත මෙන්ම ජනප්‍රියතාව මතද රඳා පවති. මොවුන් විවිධ සඟරාවන්ගේ කවර ඡායාරූප සඳහා පෙනි සිටි.ක්ලෝඩියා ස්චිෆර් වරක් කියා සිටියේ "යමෙක් සුපිරි නිරූපිකාවක් විමට නම් ඈ ලොව පුරා සියලු සඟරාවල කවර ඡායාරූප සඳහා පෙනි සිටිය යුතු බවයි."

විලාසිතා කර්මාන්තය තුළ යෙදීම
සුපිරි නිරූපිකාවන් යන කීර්ති නාමය ලබා ගන්නා විශිෂ්ට නිරූපිකාවන් බොහෝ විට ඒ හා සමාන තත්ව බෙදාහදා ගනී. මෙම නිරූපිකාවන් විලාසිතා කර්මාන්තය තුළ වඩා පිළිගැනීමක් ඇති අය වේ. ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් සුපිරි ගණයේ විලාසිතා නිර්මාණකරුවන්ට හා වෙළඳ නාම සඳහා කටයුතු කරයි. ඔවුන්ට ඩොලර් මිලියන ගණන් වන ගිවිසුම් හා ව්‍යාපාර ඇත. ඔවුන් විසින්ම ඔවුන්ව ගෘහස්ථ නාම ලෙස තත්වගත කරගෙන ඇති අතර ඔවුන්ගේ නිරූපණ වෘත්තිය සමඟ ලෝකප්‍රසිද්ධ පිළිගැනීම සම්බන්ධ වී ඇත. ඔවුන් විවිධ සඟරාවල කවර මත තම ඡායාරූප ප්‍රදර්ශනය කර ඇත. ක්ලව්ඩියා ශිෆර් ප්‍රකාශ කර සිටින්නේ "සුපිරි නිරූපිකාවක් බවට පත් වීම සඳහා අයෙක් ලෝකයේ සියළුම සඟරාවල පිට කවරයේ සිටිය යුතු අතර එම නිසා මිනිසුන්ට ගැහැණු ළමයින් හඳුනාගත හැකි වනු ඇත." යන්නයි. පළමු නාම හඳුනාගැනීම විලාසිතා කර්මාන්තයේ සුපිරි නිරූපිකා තත්වයේ ස්ථිර සලකුණකි.

විවේචන
කර්මාන්තයක් ලෙස සුපිරි නිරූපිකාවන් පිළිබඳ විවේචනය විලාසිතා මාධ්‍යවලට අභ්‍යන්තරයෙන් හා බාහිරව වඩා සුලභව දැකිය හැක. මේ සඳහා වන චෝදනා අතර මෙම තත්වය අපේක්ෂා කරන කාන්තාවක් ජාතිවාදයේ ගැටළු ලෙස සෞඛ්‍යයට හානිකර තරම් ප්‍රමාණයක් දක්වා ශරීරය සිහින් කර ගන්නවා යැයි යන්න පවතී. තවද එහිදී සුපිරි නිරූපිකාවන් යන්න සාමාන්‍යයෙන් සම්බන්ධ වන්නේ ලස්සනෙහි උතුරු යුරෝපීය සම්මතවලටය.

2007 දී The New York Times හි විලාසිතා රචකයෙක් වූ ගේ ට්‍රෙස්බේට අනුව , විලාසිතා විශේෂඥයින්ට අනුව කාන්තා ඇඳුම් නිර්මාණය දිරිමත් කිරීම සඳහා රොබෝ ආකාරයේ පෙනුම ජනප්‍රිය වන අතර නිහඬ බැල්ම හා සිහින් අඟපසඟ වඩාත් වැඩි සේවාවක් සපයයි.

ප්‍රශ්නය වන්නේ මෙය පමණක් නොවේ. 1970 දී කළු, විශාල හා ජනවාර්ගික නිරූපිකාවන් විලාසිතා සංදර්ශන ආක්‍රමණය කළ මුත් එම කාලයේ සිට සිදු වූ සාමාජීය වෙනස් වීම් විලාසිතා කර්මාන්තයේ සිටින බලවත් තරඟකරුවන්ට අනෙක් අය යෝජනා කිරීමට කාරණා කටයුතු සැලැස්වීය.

සුපිරි නිරූපිකාවන්


Pumpkinhead is a 1988 American supernatural horror film. It was the directorial debut of special effects artist Stan Winston. The film has built up a cult following since its release. The first in the Pumpkinhead franchise, it was followed by a direct-to-video sequel, two TV film sequels, and a comic book series. The film was originally called Vengeance: The Demon and it was inspired by a poem written by poet Ed Justin. The film inspired a video game called Bloodwings: Pumpkinhead's revenge.

A reboot is currently in the works from Paramount Players.

Plot
In 1957, Tom Harley waits inside his farm cabin with his wife and his son, Ed. A doomed man seeks sanctuary at Tom's cabin, but Tom refuses and threatens to shoot him if he does not leave. Watching through a window, Ed witnesses the man caught and killed by a monster.

In the present, Ed Harley is a widowed father and owns a small store in the country. He leaves his young son, Billy, alone while he runs an errand. A group of teenage campers stop by at Harley's, and, while riding their dirt bikes, they accidentally, mortally injure Billy. One teen, Steve, stays with the boy until his father's return; the 'killer' flees the scene with his girlfriend, while the rest leave to find a phone. At their cabin, the campers fight about whether or not to call the police. Joel, who is personally responsible for the boy's injury and is on probation for a similar incident, rips out the phone cord, knocks one of his friends unconscious and locks him and a girl in the closet to stop them from contacting the authorities.

Ed goes to see a witch and offers her gold, but she says that she cannot wake the dead. Instead, Ed says that he wants revenge; the witch agrees to help, but warns him that vengeance comes with a terrible price. On her orders, Ed goes to an old graveyard in the mountains, digs up a corpse, and brings it back to the witch's home. The witch uses blood from father and son to resurrect the corpse, which rises as a gigantic, spindly demonic monster referred to as "Pumpkinhead" by the locals.

Back at the cabin, Joel begins to experience remorse for his actions and decides to turn himself in to the police. The monster, however, has already arrived. One of the girls, Maggie, hears a voice whispering her name. Seemingly hypnotized, she follows the voice outside the cabin. Steve brings her out of her trance, but Pumpkinhead kills him. Ed experiences the murder through the monster's eyes. While the campers search for Steve, Pumpkinhead drags away Maggie, and Ed again experiences the ensuing murder. He returns to the witch and begs her to stop the monster's actions. The witch, however, tells him that nobody can stop Pumpkinhead and Ed will die if he interferes with the killing spree.

Joel confronts Pumpkinhead with a machete, but it swats him aside and drags away Kim, whom it drops from a fatal height. The three remaining campers unsuccessfully beg the locals for help. Ed arrives and shoots Pumpkinhead, but when Joel checks to see if the creature is still alive, it grabs a fallen rifle and impales him with it. A local boy, Bunt, helps the two remaining campers, Tracey and Chris, reach an abandoned church. Bunt relates the legend of the monster Pumpkinhead, explaining that the monster avenges one who was wronged. If anyone tries to stop Pumpkinhead or help his victims, that person becomes marked, too. Chris's dirt bike fails to start after Pumpkinhead removes the drive chain; he lifts up the bike, with Chris still on it, and throws it against a tree. He then drags Chris back to Harley's house, where Tracey, Bunt, and Ed have taken shelter.

Pumpkinhead captures Bunt. Ed stumbles out of the barn but is accidentally stabbed in the arm by a pitchfork. Both Ed and Pumpkinhead cry out in pain, and Pumpkinhead releases Bunt. Ed notices that Pumpkinhead's head is turning more human as Ed himself appears more monstrous, then realizes that he and Pumpkinhead are one; the only way for Ed to kill the monster is to die himself.

Pumpkinhead grabs Tracey by the neck, but before he can kill her, Ed shoots himself in the head. Pumpkinhead momentarily collapses to the ground, then grabs Bunt again. Tracey takes the gun and Ed begs her to finish him off. Ed, now fully metamorphosed, appears to menace Tracey. She shoots him until both he and Pumpkinhead fall to the ground dead. Tracey, Bunt, and Chris then watch as Pumpkinhead bursts into flames. Later that night, the witch buries Ed in Pumpkinhead's grave, ready to wait for the next person seeking revenge, and still wearing the necklace his son Billy made him.

Cast

Production

Pumpkinhead was inspired by a poem by Ed Justin. The De Laurentiis Entertainment Group sent Stan Winston the script only expecting him to do the special creature effects, but Winston instead saw in the project as an opportunity to make it his directorial debut. Given Winston was then busy refining the story, he gave free reins regarding design to artists Alec Gillis, Shane Mahan, John Rosengrant and Tom Woodruff, Jr., the last of whom also wore the Pumpkinhead suit. Winston's experience regarding creature work enabled the effects not to use too much of the limited $3 million budget. Filming took place in Los Angeles, California.

Release
The film was given a limited release theatrically in the United States by United Artists in October 1988 and again in January 1989. In total, it grossed $4,385,516 total at the domestic box office.

The film was released on VHS in the US by MGM/UA Home Entertainment in May 1989 and again in April 1995. MGM released the film on DVD twice: once in 2000 as a standard edition and again in 2008 in a 20th Anniversary Edition featuring an audio commentary and over an hour of featurettes. It was released on Blu-ray in September 2014.

Reception
On review aggregator Rotten Tomatoes, Pumpkinhead holds an approval rating of 65%, based on 23 reviews, and an average rating of 5.73/10. Its consensus reads: "With effects work and solid direction from Stan Winston -- and Lance Henriksen adding welcome gravitas -- Pumpkinhead is a creature feature that stands a cut above".

Dave Kehr of the Chicago Tribune wrote: "As a technician, Winston clearly knows how to make a monster, but as a director he's yet to learn how to bring one to life". Richard Harrington of The Washington Post wrote that the film has poor writing and acting, but it is surprisingly polished for a B movie. Chris Willman of the Los Angeles Times wrote that, despite its poor writing, the premise is interesting, but it's not executed as well as Forbidden Planet. Empire rated it 2/5 stars and called it a Friday the 13th clone with "little atmosphere and no surprises". TV Guide rated it 2/5 stars and wrote that the film's second half becomes tedious because of its overdone slasher formula.

In a 1992 retrospective, Jon Nalick of the Los Angeles Times described it as "a well-executed film in a genre that is littered with dimwitted slasher flicks". Bloody Disgusting rated the film 4/5 stars and called it "a gothic story of love, loss, vengeance, and redemption". Joshua Siebalt of Dread Central rated the film 4/5 stars and wrote that film "stands as a timeless, dark fairy tale". Reviewing the 2000 DVD release, G. Noel Gross of DVD Talk rated it 3.5/5 stars and wrote that the film is "too good to pass over", despite its lackluster presentation. Nick Nunziata also criticized the 2000 DVD release and wrote that the film does not hold up. Nick Schager of The A.V. Club called it an endearing pulp film that lacks subtlety. Reviewing the film on Blu-ray, Ken Hanley of Starlog said it is "one hell of an impressive directorial debut". Writing in Horror Films of the 1980s, critic John Kenneth Muir called it "a meditation on vengeance" that is "surprising and rewarding" for its rejection of vigilante justice, a popular theme in the 1980s.

Legacy
Despite its poor box office results, Pumpkinhead has become a cult film. In 2013, Tyler Doupe included Pumpkinhead in his list of Underrated Horror Killers at Fearnet, and Fangoria included it in their 101 Best Horror Movies You've Never Seen.

Sequels and reboot
A sequel, Pumpkinhead II: Blood Wings, was released directly to video in 1994. It was directed by Jeff Burr. Two additional sequels, Pumpkinhead: Ashes to Ashes and Pumpkinhead: Blood Feud, were filmed in 2006 as made for television movies. They were broadcast on Syfy in October 2006 and on February 2007, respectively.

A reboot of the series has been reported to be in development and was to be produced by Saw executive producer Peter Block. Nate Atkins was set to write the script for the reboot. By November 2021, a reboot was in the works at Paramount Players, with a script ready and that a director would be announced "in the coming months".

Comic book
In 1993, Dark Horse Comics published a Pumpkinhead comic book series called Pumpkinhead: The Rites of Exorcism. The comic was supposed to be a four-part mini-series but only two issues were published. The second one ended in a cliffhanger leaving readers with the prospect of a winged Pumpkinhead that would have appeared in the third issue.

Dynamite Entertainment began publishing a five issue Pumpkinhead limited series, written by Cullen Bunn and illustrated by Blacky Shepherd, in February 2018.

Video game
In 1995, Electronic Arts published a first-person shooter computer game for Microsoft Windows called Bloodwings: Pumpkinhead's Revenge. The game was poorly received.

Model kits
In 1991, GEOmetric Design, Inc. produced and marketed the first licensed Pumpkinhead model kit. It featured the demon on a display base depicting a portion of a burned out church. The model kit was sculpted by American artist Randy Bowen. The kit was discontinued when GEOmetric Design released its "Pumpkinhead: The Metamorphosis" kit in 1994. Sculpted by Japanese artist Takayuki Takeya (竹谷 隆之), the second kit was based on the Pumpkinhead sequel story written by Carducci and Gerani and published in the Dark Horse Comics series. The kit included a glossy, full-color booklet that concluded the cancelled comic.

In 2005, Sideshow Collectibles released a Pumpkinhead maquette.

Music
The horror punk band The Misfits released a song entitled "Pumpkin Head", which was featured on their album Famous Monsters, released in 1999.

The song "Vengeance the Demon/Close the Door/Out Crowd" by the horror folk punk band Harley Poe was featured on their 2013 album "Pagan Holiday". This song includes descriptions of the Pumpkinhead legend.

See also
 List of ghost films
 List of monster movies

References

External links

1988 films
1988 horror films
1988 fantasy films
1988 independent films
American dark fantasy films
Folk horror films
American independent films
American monster movies
Pumpkinhead (film series)
Demons in film
American films about revenge
Films shot in Los Angeles
American supernatural horror films
Films about witchcraft
Films set in 1957
United Artists films
Films directed by Stan Winston
Films scored by Richard Stone (composer)
De Laurentiis Entertainment Group films
Films adapted into comics
Southern Gothic films
1980s monster movies
American vigilante films
American exploitation films
1988 directorial debut films
1980s English-language films
1980s American films

Pumpkinhead (film)