زين العابدين بن علي (3 سبتمبر 1936 - 19 سبتمبر 2019)، رئيس الجمهورية التونسية منذ 7 نوفمبر 1987 إلى 14 يناير 2011، وهو الرئيس الثاني لتونس منذ استقلالها عن فرنسا عام 1956 بعد الحبيب بورقيبة، وأول رئيس تونسي يتم خلعه من منصبه إثر احتجاجات شعبية ضد نظامه، عين رئيسًا للوزراء في أكتوبر 1987 ثم تولى الرئاسة بعدها بشهر في نوفمبر 1987 في انقلاب غير دموي حيث أعلن أن الرئيس بورقيبة عاجز عن تولي الرئاسة. وقد أعيد انتخابه وبأغلبية ساحقة في كل الانتخابات الرئاسية التي جرت، وآخرها كان في 25 أكتوبر 2009.

صنفت جماعات حقوق الإنسان الدولية وكذلك الصحف الغربية المحافظة مثل الإيكونومست، النظام الذي يترأسه بن علي بالاستبدادي وغير الديمقراطي والقمعي. وانتقدت بعض تلك الجماعات مثل منظمة العفو الدولية وبيت الحرية والحماية الدولية المسؤولين التونسيين بعدم مراعاة المعايير الدولية للحقوق السياسية وتدخلهم في عمل المنظمات المحلية لحقوق الإنسان. وباعتبارها من النظم الاستبدادية فقد صنفت تونس في مؤشر الديمقراطية للإيكونومست لسنة 2010 في الترتيب 144 من بين 167 بلدا شملتها الدراسة. ومن حيث حرية الصحافة فإن تونس كانت في المرتبة 143 من أصل 173 سنة 2008.

حكم بن علي الجمهورية التونسية بقبضة من حديد لما يزيد عن 23 سنة متتالية، تخللتها عديد الانتهاكات لحقوق الإنسان وقمع حرية التعبير وسجن المعارضين السياسيين، والقيام بتعذيبهم بالإضافة إلى انتشار الفساد واستشرائه في مفاصل الدولة، مع تمكين عائلته من مزايا تحكم في الاقتصاد التونسي وهو ما أفضى إلى سجل من التتبعات التي قامت ضدهم بعد الثورة فحتى 15 مايو 2018، بلغت مجموع الأحكام الصادرة في حق بن علي 5 مؤبد و207 سنة سجن و6 أشهر و218 مليون دينار تونسي خطية.

توفي في 19 سبتمبر 2019 في المنفى وذلك بأحد مستشفيات مدينة جدة، في المملكة العربية السعودية بعد معاناة مع المرض.

التعليم وفترة الخدمة العسكرية
ولد بن علي في مدينة حمام سوسة بتاريخ 3 سبتمبر 1936. وعندما كان طالبا في ثانوية سوسة انضم إلى صفوف المقاومة الوطنية ضد الحكم الفرنسي على تونس كحلقة اتصال الحزب الحر الدستوري الجديد المحلي، مما آل إلى طرده من المدرسة وأدخل السجن. وقد أكمل الدراسة الثانوية بينما هناك نفي لحصوله على أي مؤهل علمي وأنه ترك مقعد الدراسة في الصف الخامس. ثم نال بن علي الدبلوم من المدرسة العسكرية في سان سير (École spéciale militaire de Saint-Cyr) ثم من مدرسة المدفعية في شالون سور مارن بفرنسا، وأرسله حماه الجنرال كافي بدورة إلى المدرسة العسكرية العليا للاستخبارات والأمن في بلتيمور بالولايات المتحدة، ومدرسة المدفعية الميدانية (تكساس، الولايات المتحدة) ليستلم بعد انتهائها الأمن العسكري التونسي حيث تولى رئاستها 10 سنوات. ثم خدم لفترة قصيرة كـملحق عسكري في المغرب وإسبانيا ثم عين مديرا عامًا للأمن الوطني في 1977.

عين كسفير إلى وارسو، بولندا لمدة أربع سنوات. ثم عين بعدها كوزير دولة ثم وزير مفوض للشؤون الداخلية قبل أن يعين وزيرا للداخلية في 28 أبريل 1986 ثم رئيسا للوزراء في حكومة الرئيس الحبيب بورقيبة في أكتوبر 1987.

عندما تولى مهامه كانت تونس تعاني من أزمة اقتصادية خانقة كادت تعصف بالبلاد. ويعتبر من الرؤساء المنفتحين على الغرب، فقد غير من تونس كثيراً وجعلها من أكثر الدول العربية المنفتحة على أوروبا، في عهده منع الحجاب الذي يصفه بالزي الطائفي، يتهمه خصومه السياسيين بشن حرب على الإسلام السياسي ورموزه. كما أنه قام بخطوات تجاه بعض التيارات الإسلامية حيث أعاد الصوفية إلى البلاد، وسمح للكنائس في تونس بالقيام بعباداتها.

الوصول إلى السلطة
في فجر اليوم السابع من نوفمبر 1987، تمّ الشروع في تنفيذ خُـطة استهدفت إزاحة الرئيس الأول للجمهورية التونسية الحبيب بورقيبة بعد أن بلغ من العمر عتيا، ثم استمع التونسيون لأول مرة عبر موجات الإذاعة لصوت الرئيس بن علي وهو يقرأ نص بيانه الشهير. هذا البيان الذي تضمّن مُعظم تطلعات التونسيين ونُخبتهم، بعد أن أشرف النظام السياسي والاقتصادي والاجتماعي على الانهيار الكامل، ومنذ ذلك التاريخ، دخلت تونس في دورة جديدة دون أن تقطع مع العهد السابق. حيث فتح الرئيس بن علي لأول مرة قصر قرطاج للأحزاب والمثقفين من غير المُنتمين للحزب الدستوري الحاكم منذ استقلال البلاد عن فرنسا في مارس 1956.

في أجواء حرب الخليج الثانية، اندلعت المواجهة بين السلطة وحركة النهضة، فكان ذلك إيذانا بنهاية سريعة لفُسحة نادرة وبداية تغيير جوهري لأسلوب تعامُل النظام مع المعارضة والمجتمع المدني، حيث بدا جليا أن زين العابدين بن علي لم يكن يرغب بتداول السلطة، لكنه في المقابل كان في البداية، وقبل أن تستقِر أوضاعه نهائيا، يميل لإشراك أطراف عديدة في اللّعبة، بما في ذلك الإسلاميون. لكن بعد أن بدا له زخم التيار الإسلامي واتساع قاعدته فضل المواجهة.

الحياة السياسية
أقام أول انتخابات تعتبر قانونيا تعددية سنة 1999 بعد ما يربو على 12 سنة من استلامه للحكم وصفها البعض بأنها انتخابات تعددية مخلصة للأحادية  حيث أن نتائجها كانت قد اعتبرت محسومة سلفا لصالحه وقد أجرى تعديل دستوري بالفصلين 39 و40 من الدستور لإزالة الحد الأقصى لتقلد المنصب الرئاسي ومنحه الحق في الترشح لانتخابات  2009 ومنح تراخيص عمل لعدة أحزاب غير فاعلة ونشاطها السياسي ضئيل كـ (حزب الخضر والاتحاد الديمقراطيين الاشتراكيين..) وقرر مواصلة حظر حركة النهضة وحزب العمال الشيوعي التونسي لنظرا لشعبيتهما العالية لدى الأوساط الدينية وخاصة العمالية وقام بمنع صحيفة الموقع التي يديرها الحزب التقدمي والمعارض الأبرز أحمد نجيب الشابي من النشر عدة مرات وكذلك قضية اغتيال شاب تونسي تمكن من اختراق الشبكة المعلوماتية لقصر قرطاج واكتشف أسماء عملاء إسرائليين بالموساد يعملون للتجسس على قادة منظمة التحرير الفلسطينية بتونس في الثمانينات وادعت السلطات التونسية أنه قتل في حادث سيارة. وما زالت قضايا حقوق الإنسان بتونس تأخذ جدلا واسعا وخاصة اعتقال المعارضين وتزايد أعداد سجناء الرأي أفلق الإدارة الأمريكية خلال الزيارة الأخيرة لوزيرة الخارجية الأمريكية السابقة كوندوليزا رايس. رغم أن تونس أقرت بالحوار مع الشباب سنة 2009 ومنحت حق الانتخاب لمن يبلغ 18 سنة إلى أن ذلك يهدف حسب المراقبين إلى جعل الجيل الجديد في غيبوبة سياسية متفاديا الثورات الطلابية كالتي برزت في أواخر العهد البورقيبي لكي يواصل بن علي رئاسة البلاد سنوات أخرى.
في عهد بن علي تحكم في الاقتصاد 3 عائلات "الطرابلسي" وبن عياد" وبشكل ضئيل "بن يدر" وجميعها متصاهرة ولديها ميليشيات خاصة تتجسس على المواطنين من خلال المقاهي ومكتبات الجامعات، كما أن شركات الاتصالات والإنترنت والسياحة ومساحات زراعية شاسعة يملكها أصهار الرئيس وذلك لحكم البلاد اقتصاديا بقبضة من حديد ويؤاخذ الكثير من الحقوقيين اغلاق تونس مكتب قناة الجزيرة بتونس وحجب موقعي "youtube" و"dailymotion" وذلك من أجل اغلاق جميع الأبواب أمام التونسيين لمعرفة حقائق النظام التونسي. تستعد تونس لاستقبال قاعدة الأفريكوم القيادة العسكرية الأميركية في إفريقيا بعد أن بقيت 5 عقود بشتوتغارت الألمانية ومقرها الجديد هو قاعدة سيدي حمد ب بنزرت رغم نفي تونس وعدم نفي أو تأكيد الولايات المتحدة إلى أن هذه الخطوة لقيت رفضا من المواطنين خصوصا وأن وجود قوات أمريكية بسواحل كاب سرات وجالطة أكد ذلك.

الثورة الشعبية وهروبه من تونس

قام الشاب محمد البوعزيزي يوم الجمعة 17 ديسمبر/كانون الأول عام 2010 بإحراق نفسه تعبيراً عن غضبه على بطالته ومصادرة عربته التي يبيع عليها ومن ثم قيام شرطية بصفعه أمام الملأ، مما أدى في اليوم التالي وهو يوم السبت 18 ديسمبر 2010 لاندلاع شرارة المظاهرات وخروج آلاف التونسيين الرافضين لما اعتبروه أوضاع البطالة وعدم وجود العدالة الاجتماعية وانعدام التوازن الجهوي وتفاقم الفساد داخل النظام الحاكم.

تحولت هذه المظاهرات إلى انتفاضة شعبية شملت عدة مدن في تونس وأدت إلى سقوط العديد من القتلى والجرحى من المتظاهرين نتيجة تصادمهم مع قوات الأمن، ومما زاد في تفاقمها وفاة الشاب محمد البوعزيزي الثلاثاء 4 يناير/كانون الثاني 2011 نتيجة الحروق، وقد أجبرت الانتفاضة الرئيس التونسي زين العابدين بن علي على إقالة عدد من الوزراء بينهم وزير الداخلية وتقديم وعود لمعالجة المشاكل التي نادى بها المتظاهرون، كما أعلن عزمه على عدم الترشح لانتخابات الرئاسة عام 2014.

لكن الانتفاضة الشعبية توسعت وازدادت شدتها حتى وصلت إلى المباني الحكومية مما أجبر الرئيس زين العابدين بن علي -الذي كان يحكم البلاد بقبضةٍ حديدية طيلة 23 سنة- على التنحي عن السلطة والهروب من البلاد خلسةً، حيث توجه أولاً إلى فرنسا التي رفضت استقباله خشية حدوث مظاهرات للتونسيين فيها، فلجأ إلى السعودية وذلك يوم الجمعة الموافق للـ 14 من كانون الثاني/يناير 2011 م.

وصلت طائرة زين العابدين بن علي إلى جدة بالسعودية، وقد رحب الديوان الملكي السعودي بقدوم بن علي وأسرته إلى الأراضي السعودية.

جاء في بيان للديوان الملكي السعودي نشرته وكالة الأنباء السعودية «أنه انطلاقاً من تقدير حكومة المملكة العربية السعودية للظروف الاستثنائية التي يمر بها الشعب التونسي الشقيق وتمنياتها بأن يسود الأمن والاستقرار في هذا الوطن العزيز على الأمتين العربية والإسلامية جمعاء وتأييدها لكل إجراء يعود بالخير للشعب التونسي الشقيق فقد رحبت حكومة المملكة العربية السعودية بقدوم فخامة الرئيس زين العابدين بن علي وأسرته إلى المملكة. وأن حكومة المملكة العربية السعودية إذ تعلن وقوفها التام إلى جانب الشعب التونسي الشقيق لتأمل ـ بإذن الله ـ في تكاتف كافة أبنائه لتجاوز هذه المرحلة الصعبة من تاريخه.»

اللحظات الأخيرة
تزامنا مع الذكرى الـ11 لهروبه، كشفت قناة البي بي سي البريطانية عن تسجيلات صوتية مسربة للرئيس الراحل زين العابدين بن علي، كُشف فيها عن لحظاته الأخيرة في الحكم، التسجيلات كانت عبارة عن مكالمات هاتفية أجراها الرئيس بعد خطاب 13 يناير 2011 وبعد مغادرته البلاد وكانت مع كل من المنتج طارق بن عمار، وزير الدفاع آنذاك رضا قريرة، رجل الأعمال كمال لطيف والجنرال رشيد عمار قائد الجيش آنذاك. قالت القناة أنها تأكدت عبر خبراء من صحة التسجيلات بينما نفى كل من كمال لطيف وطارق بن عمار حدوث هذه المكالمات.

 المكالمة الأولى: بين الرئيس بن علي والمنتج طارق بن عمار: تتلخص المكالمة في مدح المنتج بن عمار للخطاب الذي ألقاه بن علي، حاول من خلاله حينها إخماد المظاهرات المندلعة آنذاك في تونس حيث قال بن عمار:  بينما رد الرئيس متخوفا:  (يقصد أن طريقة القاء الخطاب ضعيفة وهزيلة) بينما نفى بن عمار ذلك وأكد لبن علي عن إشادة وسائل إعلام أجنبية بالخطاب.
 المكالمة الثانية: بين بن علي ووزير الدفاع آنذاك رضا قريرة: دارت هذه المكالمة أثناء تواجد بن علي في الطائرة في طريقه للوصول إلى جدة وإعلان آنذاك محمد الغنوشي الشغور المؤقت لمنصب الرئيس. بادر الرئيس بن علي بالسؤال عن الأوضاع في تونس وما يحدث في الرئاسة حيث أكد له قريرة أن كل من رئاسة الجمهورية ورئيس البرلمان ورئيس مجلس المستشارين قرروا تكليف محمد الغنوشي بإدارة البلاد بشكل مؤقت إلى حين عودته. رد عليه بن علي قائلا: بينما اكتفى قريرة بالقول: .
 المكالمة الثالثة: بين بن علي ورجل الأعمال كمال لطيف: ٱجريت هذه المكالة أيضا عندما كان بي علي على متن الطائرة في الجو، حيث قال بن علي:  لكن لطيف قاطعه بالقول:  لكن بن علي رد عليه:  فأجاب لطيف: فقال الرئيس متعجبا: .
 المكالمة الرابعة: بين بن علي والجنرال رشيد عمار: بدأت المكالمة بتساؤل رشيد عمار عن المتصل فرد عليه بن علي: ، حيث تساءل بن علي في البداية عن الأوضاع ليطمأنه عمار مرددا:  ثم طلب بن علي نصيحة رشيد عمار عن عودته قائلا:   ليجيبه عمار: ، في نهاية المكالمة أكد عمار عن تشاوره مع رضا قريرة لتحديد توقيت عودة بن علي وإعلامه في الوقت المناسب.
 المكالمة الخامسة: مجددا بين بن علي ورضا قريرة: دارت هذه المكالمة تزامنا مع اقتراب بن علي من الوصول إلى مطار جدة، حيث أكد قريرة عن بدأ السيطرة على الأوضاع في البلاد وطمأنة الرئيس ثم قال بن علي:  لكن الوزير رد عليه ردا مختلفا هذه المرة:  ثم أعاد بن علي السؤال: ليجيبه قريرة:  لتنتهي المكالمة بقول الرئيس: .
 المكالمة الأخيرة: بين بن علي ورضا قريرة: دارت المكالمة الأخيرة في التسجيلات المسربة صبيحة وصول الرئيس للسعودية واستقباله هناك. قال فيها قريرة أن هناك «محاولة إنقلاب» لا يعلم من وراءها ليقاطعه بن علي:  فرد الوزير بتأكيده أن الإخوان وراءها قائلا:  ليرد بن علي: ليجيبه قريرة: ليرد بن علي:  لكن الوزير أكد على أن دعوات التظاهر في الفيسبوك متواصلة وان السلطات الأمنية ينتظرها يوم وصفه بـ«الخطير» كما قال:  ليقاطعه بن علي بنبرة حزينة:  ثم انتهت المكالمة دون تحديد الرئيس قرار عودته من عدمه آنذاك.

كشفت هذه المكالمات عن آخر لحظات الرئيس التونسي الأسبق زين العابدين بن علي الذي بدى صوته في التسجيلات ضعيفا ومليئا بالتوتر. كما قال الجنرال عمار في تصريح لصحيفة «الصباح»، السبت 15 يناير 2022، أنّ بن علي اتصل به يوم 14 يناير 2011 على الساعة الثامنة والربع بعد نشرة الأنباء وقال له حرفياً: ، وكان رد عمار حرفيا، .

الحكم بعد بن علي
بعد هروب زين العابدين بن علي إلى السعودية في 14 يناير 2011 م أعلن الوزير الأول محمد الغنوشي عن توليه رئاسة الجمهورية بصفة مؤقتة وذلك بسبب تعثر أداء الرئيس لمهامه وذلك استنادًا على الفصل 56 من الدستور التونسي والذي ينص على أن لرئيس الدولة أن يفوض الوزير الأول في حال عدم تمكنه من القيام بمهامه، غير أن المجلس الدستوري أعلن إنه بعد الإطلاع على الوثائق لم يكن هناك تفويض واضح يمكن الارتكاز عليه بتفويض الوزير الأول وإن الرئيس لم يستقل، وبما أن مغادرته حصلت في ظروف معروفة وبعد إعلان الطوارئ وبما أنه لا يستطيع القيام بما تلتزمه مهامه ما يعني الوصول لحالة العجز النهائي فعليه قرر اللجوء للفصل 57 من الدستور وإعلان شغور منصب الرئيس، وبناءً على ذلك أعلن في يوم السبت 15 يناير 2011 عن تولي رئيس مجلس النواب محمد فؤاد المبزع منصب رئيس الجمهورية بشكل مؤقت وذلك لحين إجراء انتخابات رئاسية مبكرة خلال فترة من 45 إلى 60 يومًا حسب ما نص عليه الدستور.

التتبعات القضائية والمحاكمات

طلب التسليم

وجهت تونس طلبا رسميا إلى السلطات السعودية يوم الأحد 20/2/2011 م لتسليمها الرئيس التونسي المخلوع زين العابدين بن علي. وقالت وزارة الخارجية في البيان الذي نشرته وكالة الأنباء الرسمية إن الطلب وجه «إثر توجيه مجموعة جديدة من التهم للرئيس السابق حول ضلوعه في عدة جرائم خطيرة تتمثل في القتل العمد والتحريض عليه وإحداث الفتنة بين أبناء الوطن بالتحريض على قتل بعضهم بعضا». وأوضحت أن «هذا الطلب جاء أيضا إثر الإنابة القضائية الصادرة عن السلطات التونسية المختصة التي سبق توجيهها إلى السلطات القضائية السعودية في إطار القضية التحقيقية الجارية ضد الرئيس السابق ومن معه من أجل تهم امتلاك أرصدة مالية وممتلكات عقارية بعدة بلدان في إطار غسل أموال تمت حيازتها بصفة غير شرعية ومسك وتصدير عملة أجنبية بصفة غير قانونية».

وأضافت الوزارة أنها طلبت من المملكة العربية السعودية «موافاتها في أقرب الآجال المتاحة بما يتوفر لديها من معطيات بخصوص الوضع الصحي للرئيس السابق بعد أن راجت أنباء بشأن تدهور حالته الصحية واحتمال وفاته».

قائمة التتبعات القضائية والمحاكمات

عائلته

اشتهرت عائلة بن علي بالفساد. وهذا هو السبب التي تمخضت عنه الثورة الشعبية التونسية في جميع أنحاء تونس احتجاجا على سرقة الأموال التونسية. وغادر الكثير من أفراد أسرة بن علي البلاد طلبا للأمان خلال فترة الاحتجاجات.

ليلى بن علي (ليلى الطرابلسي) زوجة الرئيس ورئيسة جمعية بسمة، وهي جمعية تعزز الاندماج الاجتماعي، وتوفير فرص العمل للمعاقين. وشغلت أيضا منصب رئيسة منظمة المرأة العربية، المنظمة العاملة على تمكين المرأة من تعزيز التقدم في الدول العربية. وفي يوليو 2010 أسست «جمعية سيّدة لمكافحة السرطان» (التي تحمل اسم والدتها) لتحسين الرعاية لمرضى السرطان في تونس. ولدى ليلى بن علي ثلاثة أطفال: نسرين وحليمة ومحمد زين العابدين. وللرئيس بن علي أيضا ثلاث بنات من زواجه الأول: غزوة ودرصاف وسيرين. وقد هربت ليلى بن علي إلى الخارج برفقة بناتها، نتيجة الثورة التونسية.

وفاته
توفي زين العابدين بن علي، عن عمر ناهز 83 عاماً، في مستشفى الملك فيصل التخصصي بمدينة جدة، بالسعودية، حيث أقام هناك منذ هروبه من البلاد بسبب الثورة الشعبية التي اندلعت ضد حكمه عام 2011. ودفن في البقيع بالمدينة المنورة في 22 محرم 1441 هـ الموافق 21 سبتمبر 2019.

انظر أيضًا
 التتبعات القضائية والمحاكمات
 علي السرياطي
 عبد الله القلال
 عبد الوهاب عبد الله
 عبد العزيز بن ضياء
 قائمة الوزراء الأولين (تونس)

المراجع

وصلات خارجية

الربيع العربي
القرن 20 رؤساء في إفريقيا
أشخاص حكم عليهم غيابيا
أشخاص مطرودون من المناصب العامة
أعلام الثورة التونسية
أفارقة مناهضون للشيوعية
تونسيون في القرن 20
تونسيون في القرن 21
تونسيون مناهضون للشيوعية
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
حاصلون على الصنف الأول من وسام الاستقلال (تونس)
حائزون على النجم الأكبر لوسام الخدمات لجمهورية النمسا
حائزون على وسام نجمة رومانيا
رؤساء تونس
رؤساء حكومات سجنوا لاحقا
رؤساء وزراء تونس
سفراء تونس لدى بولندا
سياسيو الحزب الاشتراكي الدستوري
سياسيون تونسيون في القرن 20
سياسيون تونسيون في القرن 21
سياسيون منفيون
شخصيات التجمع الدستوري الديمقراطي
عسكريون تونسيون
قادة وصلوا إلى السلطة عن طريق انقلاب
لاجئون سياسيون تونسيون
لاجئون سياسيون في السعودية
مدفونون في البقيع
مسلمون سنة تونسيون
منفيون تونسيون
مواليد 1355 هـ
مواليد 1936
مواليد في حمام سوسة
ناجون من سكتة دماغية
نقاد الإسلاموية
وزراء داخلية تونسيون
وفيات 1441 هـ
وفيات 2019
وفيات السرطان في السعودية
وفيات بسبب سرطان البروستات

زين العابدين بن علي


Ludwig Eduard Boltzmann (født 20. februar 1844, død 5. september 1906) var en østrigsk fysiker og filosof, hvis største bedrift var i udviklingen af statistisk mekanik, hvilket forklarer og forudsiger, hvordan atomernes egenskaber (såsom masse, ladning og struktur) bestemme materielle fysiske egenskaber (såsom viskositet, termisk ledningsevne og diffusion).

Boltzmann opfandt udtrykket ergodisk mens han arbejdede på et problem i statistisk mekanik.

Litteratur
 Jørgen Steen Olsen og Hugo Berning (1989): Tidens pil – gennem fem generationer. Forlaget Consensus, 510 sider,

Referencer

Eksterne henvisninger

Fysikere fra Østrig
Filosoffer fra Østrig
Matematikere fra Østrig
Østrigere i 1800-tallet
Østrigere i 1900-tallet
Personer der har begået selvmord
Æresdoktorer ved University of Oxford

Ludwig Boltzmann


Le Project Pele est un projet du Département de la Défense des États-Unis de construction d'un réacteur nucléaire mobile pour une utilisation dans les bases d'exploitation à distance des forces armées américaines.

En 2020, le projet a été répertorié comme pertinent pour les missions lunaires et martiennes, pour les opérations de surface plutôt que pour la propulsion de fusée.

Contrats initiaux

Le 9 mars 2020, le ministère a attribué trois contrats de développement, à :

 BWX Technologies , en Virginie, pour 13,5 millions de dollars ;
 Westinghouse Government Services à Washington DC pour 11,95 millions de dollars ;
 X-Energy au Maryland, pour 14,3 millions de dollars.

Une conception d'ingénierie de deux ans est destinée à réaliser un petit micro-réacteur nucléaire d'une puissance de 1 à 5 mégawatts.

Développement

Le type de réacteur envisagé est destiné à être mobile par la route, le chemin de fer, en avion ou par la mer. Ce type de réacteur pourra être rapidement chargé dans une cargaison en toute sécurité.

Voir aussi
Petits réacteurs modulaires
Flexblue
NUWARD (réacteur)

Liens externes

Sciencepost
Korii
Site du Département Américain de la Défense

Projet de réacteur nucléaire

Project Pele


الطريق الجهوية رقم 52 أو ط ج 52 طريق ثانوية تونسية تصل بين الطريق الوطنية رقم 11 (قرب مدينة باجة) ومدينة نفزة.

الطرقات الجهوية - تونس

الطريق الجهوية رقم 52 (تونس)


Caz, ilk kez ABD'nin güney eyaletlerinde, 1900'lerin başında gelişmeye başlamış bir Afro-Amerikan müzik türüdür. 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında New Orleans, Louisiana'daki Afrikalı-Amerikalı topluluklarda ortaya çıktı. Caz müziği, mavi notalar, senkop, swing, çoklu ritim, atışma, ve doğaçlama tekniklerini kullanır; Afrikalı-Amerikalı ve Batı müziği tekniklerinin harmanlanmasıdır. Bu müziğin dünya ile tanışması ise 1917 yılında Dixieland Jazz Band'in ilk plaklarının piyasaya çıkmasıyla olmuştur. 1920 ile 1930'larda popülerliğinin artmasıyla başta ABD olmak üzere tüm dünya genelinde Caz Çağı yaşanmıştır. Caz yalnızca geçmişte değil, bugün dahi çok sevilen ve ünü gün geçtikçe artan müzik türlerinden biridir. 1920'lerin Caz Çağı'ndan bu yana, geleneksel müzik ve popüler müzikte önemli bir müzikal ifade biçimi olarak kabul edilmiştir.

Caz müziği yirminci yüzyıl başlarında keşfedildiği topraklar olan ABD'den çıkıp dünyaya yayılma sürecinde ve günümüze gelene kadar birçok alt türe (New Orleans, Swing, Kansas, Çingene cazı, bebop, cool, avangart, serbest caz, Latin caz, soul, füzyon, caz rock, smooth, caz funk, etno caz, asit caz) ayrılmış ve sayısız müzik türü ve geleneğiyle etkileşime girmiştir.

Köken

Cazın kökeni Eski Afrika - ruhani törenler, blues ve ragtime - ve batı dünyası geleneklerinden - Avrupa ordu bandoları- gelir. 19. yüzyıl'ın başında oluşmasından sonra caz stilleri yayılmaya, müzik akımlarını etkilemeye başlamıştır. Caz kelimesinin kökeninin o dönemin argosundan geldiği düşünülmektedir. Önerilen anlamlar enerjik, ruhani ve titreşimlidir.

Cazın ilk yıllarında en çok beslendiği akım blues'dur. Blues, Amerika'ya gelen köle Afrikalıların halk müziğidir. Caz da Afrika'daki geleneksel müzikten kaynaklanmıştır. Bu nedenle caz, pek çok caz müzisyeni için Güney Afrikalıların icat ettiği bir müziktir.

Caz müziği 1880′lerde New Orleans'ta gelişmeye başladı ve 1920′lerin başında New York, Los Angeles ve Chicago'da yapılan kayıtlarla son şeklini aldı.

Ordu bandolarının müzik aletleri caz müziğinin en önemli enstrumanları olmaya başlamıştır: nefesliler, üflemeliler ve vurmalı gitarlar. Geneli alaylı olan zenci müzisyenler, kendi ufak gruplarını kurmaya başlamış, gezici olan ve cenazelerde çalan bu gruplar, müziğin kısa sürede çok sayıda kişiye ulaşmasını sağlamıştır.

Savaş sonrasında açılan siyahlara özel okullar ve sivil topluluklar daha fazla eğitimli müzisyen yetişmesine olanak sağlamıştır. Lorenzo Tio ve Scott Crabbe klasik Avrupa müzik eğitiminden geçen ilk caz müzisyenlerindendir. Eğitilmiş yetenekler, ürettiklerinin daha uzun ömürlü olmalarını sağlamış ve doğaçlama müziklerine katkıda bulunmuştur.

Caz Çağı

1920'den 1933'e kadar ABD'de içki yasağı dönemi'nde alkollü içkilerin satışı yasaklandı, bu ise yasadışı gizli içki satılan barların ortaya çıkmasına neden oldu; bunlar popüler müzik, dans şarkıları, yeni şarkılar ve şov melodileri yapılan "Caz Çağı"nın canlı mekanları haline geldi. Caz ahlaksızlık olarak ünlenmeye başladı ve eski nesillerin birçok üyesi, Kükreyen 20'lerin çökmekte olan değerlerini destekleyerek onu eski kültürel değerlere tehdit olarak gördü.
Princeton Üniversitesi'nden Henry van Dyke şöyle yazdı: "... bu müzik değil. Bu sadece işitme sinirlerinin tahrişi, fiziksel tutku tellerinin şehvetli bir alayı." The New York Times Sibirya köylülerinin ayıları korkutmak için caz kullandığını, ancak köylülerin tencere ve tava kullandığını bildirdi; Başka bir hikaye, ünlü bir orkestra şefinin ölümcül kalp krizine cazın neden olduğunu iddia etti.

1919'da, Kid Ory'nin New Orleans'lı müzisyenlerden oluşan Orijinal Creole Jazz Band'ı, 1922'de kayıt yapan New Orleans kökenli ilk siyah caz grubu oldukları San Francisco ve Los Angeles'ta çalmaya başladı. Aynı yıl Bessie Smith ilk kayıtlarını yaptı. Chicago "Hot Jazz"ı geliştiriyordu ve King Oliver, kontrabascı Bill Johnson'a katıldı. Bix Beiderbecke, 1924'te The Wolverines'i kurdu.

Güney siyahi kökenlerine rağmen, beyaz orkestralar tarafından çalınan caz dans müziği için daha büyük bir pazar vardı. 1918'de Paul Whiteman ve orkestrası San Francisco'da hit oldu. Victor Talking Machine Şirketi ile sözleşme imzaladı ve 1920'lerin en iyi grup lideri oldu, sıcak caza beyaz bileşen katarak Bix Beiderbecke, Jimmy Dorsey, Tommy Dorsey, Frankie Trumbauer ve Joe Venuti gibi beyaz müzisyenleri işe aldı.

1924'te Whiteman, George Gershwin'in orkestrası tarafından ilk kez seslendirilen Rhapsody in Blue adlı eserini ısmarladı. Caz kayda değer bir müzik formu olarak tanınmaya başladı. Olin Downes, The New York Times'daki konseri değerlendirirken, "Bu beste olağanüstü bir yeteneği gösteriyor, çünkü kendi türünün çok ötesinde amaçları olan, ustası olmaktan uzak olduğu bir formla mücadele eden genç bir besteciyi gösteriyor.... Bütün bunlara rağmen, kendisini önemli ve genelde son derece özgün bir biçimde ifade etmiştir. ... İlk teması ... sadece bir dans melodisi değildir. ... dinleyicinin ilgisini hemen çeken, değişen ve zıt ritimlerde ilişkilendirilen ve birleştirilen bir fikir veya birkaç fikirdir."

Cazın gelişimi
Ragtime: Bunun başlangıcı, siyahilerin, çeşitli törenlerde söyledikleri eski şarkılardır. Parçayı, ritmik bir şekilde ayrı ayrı ve birçok sesin meydana getirdiği ses dizisi takip eder. Cazın 1917 yılına kadar sürmüş olan bu devresinde yetişen musikişinasların en ünlüsü Jelly Roll Morton'dır. Bu devrede çalınan parçalardan günümüze tek bir plâk bile kalmamıştır.
 Blues: Amerikalı siyahilerin çalışma sırasında söyledikleri halk şarkılarından oluşan blues, cazı meydana getiren en önemli unsurdur. İfade muhtevası bakımından siyahilerin iç sıkıntısını, hüznünü ifade eder.
 Hot Caz: Cazın perdeye ve sahneye geçmesinden sonra gelişen melodilerle meydana gelmiştir. Bu gelişmede herkes kendi stilinde bir solo yapar.
 Cuse: Hot Caz'ın devamı ve daha olgunlaşmışıdır. Bu gelişimle cazın karakteri kesin olarak belli olmuş, caz bütün yönleriyle olgunlaşmış ve tamamlanmış bir müzik haline gelmiştir. Bütün bu gelişim içinde özellikle klasik müzik parçalarının caz müziğine uydurulması ön planda yer alır. Bu çağda, Louis Armstrong, Coleman Hawkins, Lester Young, Roy Eldridge, Glenn Miller gibi büyük caz sanatçıları yetişmiştir.

Cazda ölçü dört zamanlıdır. Dört zamanlı ölçünün zayıf zaman denilen ikinci ve dördüncü vuruşlarının vurgulanmış ve temponun dinleyenlere dans etme arzusu verecek şekilde hafiflik ve rahatlıkla yaşatılması cazın başlıca özelliğidir. Caz, armoni bakımından da müziğin doğasını beslemiş ve klasik armoniden ayrı bir armoni şekli geliştirilmiştir.

Bir caz topluluğu, çalgılar bakımından melodi (ezgi) ve ritim (dizem) olmak üzere iki bölüme ayrılır. Ezgi bölümünde trompet, trombon, klarnet, saksofon, gibi nefesli çalgıları; dizem bölümünde piyano, kontrbas, gitar ve davul vardır. Keman, flüt, akordiyon, mandolin gibi çalgılar ya az kullanılır ya da hiç kullanılmaz. Caz müzik topluluklarında genelde saksofon, trompet, klarnet, trombon, piyano, kontrbas, gitar gibi çalgılar kullanılır. İnsan sesi ön plandadır. Bestelenmiş şekliyle seslendirilmiş olmasının yanı sıra genellikle doğaçlama olarak çalınması en büyük özelliğidir.

Doğaçlama

Caz müziğini tanımlamak güçtür, ama olası tanımları arasında genel kabul gören, önemli bir öğesinin doğaçlama olduğudur. Doğaçlamanın kökenleri yine Afrika'ya dayanmaktadır. Özellikle blues'da sık rastlanan atışma, tek başına doğaçlamadır.

Doğaçlamanın formu zamanla değişmiştir. İlk zamanlarda sadece atışma iken, daha sonra sözlere ve nihayetinde melodiye yerleşmiştir. Dixieland cazında, müzisyenler sırayla melodiler çalarak, bir şekilde atışmaktadırlar. Daha sonra oluşan klasik caz formunda ise müzisyenler belirli bir melodiye bağlı kalarak doğaçlama yapmaktadır. Bu nedenle caza sürekli yeni bir yorum getirilmektedir.

Swing döneminde, büyük bandolar notalarla düzenlemeler yapmışlar, diğer yandan solo müzisyenleri doğaçlamalarına bu çerçevede devam etmişlerdir. Bebop'ta ise doğaçlama daha fazla alan bulmuş, en başta, çalınan melodi doğabilir olmuştur.

Müzisyenlerden biri doğaçlamaya başlayınca diğer müzisyenler ona eşlik edebilir ya da birkaç akor ile arka plana geçebilir.

Kaynakça

Caz ana hatları
 Caz ana hatları
 Caz türleri listesi

Afrikalı Amerikan kültürü
Afrikalı-Amerikalı kültür tarihi
Caz terminolojisi
Müzikal doğaçlama
Afrikalı Amerikanlar tarihi
Amerika'da müzik tarzları

Popüler müzik
Radyo formatları
Geleneksel müzik
Afro-Amerikan müzik

Caz


Rajas ( sânscrito : रजस्) é um dos três Guṇas (tendências, qualidades, atributos), um conceito filosófico e psicológico desenvolvido pela escola Samkhya ligada à filosofia hindu . As outras duas qualidades são Sattva (bondade, equilíbrio) e Tamas (letargia, violência, desordem). Raja é uma tendência ou qualidade inata que impulsiona o movimento, a energia e a atividade.

Rajas às vezes é traduzido como paixão, onde é usado no sentido de atividade, sem nenhum valor particular e pode ser contextualmente bom ou ruim. Rajas ajuda a atualizar os outros dois gunas.

Descrição
Na filosofia Samkhya, um  é uma das três "tendências, qualidades": sattva, rajas e tamas . Esta categoria foi amplamente adotada por várias escolas do hinduísmo para categorizar o comportamento e os fenômenos naturais. As três qualidades são:

 Sattva é a qualidade do equilíbrio, harmonia, bondade, pureza, universalização, holística, construtiva, criativa, construtiva, atitude positiva, luminosa, serenidade, ser-idade, pacífica, virtuosa.
 Rajas é a qualidade da paixão, da atividade, nem boa nem má e, às vezes, também, egocentrismo, egoísmo, individualização, impulso, movimento, dinâmico.
 Tamas é a qualidade do desequilíbrio, desordem, caos, ansiedade, impuro, destrutivo, ilusão, negativo, monótono ou inativo, apatia, inércia ou letargia, violento, vicioso, ignorante.

Na filosofia indiana, essas qualidades não são consideradas como presentes de uma forma ou de outra. Em vez disso, qualquer coisa detém um pouco de cada uma das três, apenas em proporções diferentes e em contextos diferentes. O ser vivo ou substância é visto como o resultado líquido do efeito conjunto dessas três qualidades.

De acordo com a escola Samkya, ninguém e nada é puramente sáttvico ou puramente rajásico ou puramente tamásico. A natureza e o comportamento de uma pessoa são uma interação complexa de tudo isso, com cada guna em graus variados. Em alguns, a conduta é Rajásica com significativa influência do guna Sattvic, em alguns é Rajásica com influência significativa do guna Tamásico, e assim por diante.

Referências

Hinduísmo

Rajas


Riva Krymalowski est une actrice suisse née en 2008.

Biographie
En 2019, Riva Krymalowski a joué son premier rôle au cinéma dans Quand Hitler s'empara du lapin rose, alors qu'elle n'a aucune expérience d'acteur, autre qu'un petit rôle dans la mini-série Familie!, au casting de la réalisatrice Caroline Link dans le rôle principal.

Filmographie
 2016 : Familie!
 2019 : Babylon Berlin
 2019 : Quand Hitler s'empara du lapin rose

Liens externes

 Riva Krymalowski sur Sens critique
 Riva Krymalowski sur Moviefit

Enfant acteur suisse
Actrice suisse de cinéma
Actrice suisse de télévision
Naissance en 2008
Naissance à Zurich

Riva Krymalowski


Valle de Logar (en esloveno: Logarska dolina) es un valle en los Alpes de Kamnik, en el Municipio de Solčava, en el país europeo de Eslovenia. El nombre se deriva de la familia Logar, que a su vez se deriva de la palabra Log.

El Valle de Logar se encuentra en los Alpes de Kamnik-Savinja y está dividido en tres partes. La parte inferior lleva el nombre de Log (literalmente, "prado pantanoso"), el Plest constituye la parte media (una zona muy boscosa), y la parte superior Kot (literalmente 'circo', es otra zona boscosa).

Véase también
 Geografía de Eslovenia
 Geografía de Europa

Referencias

Valles de Eslovenia

en:Logar Valley, Slovenia

Valle de Logar


بلدية طرش (بالإسبانية: Torrox) هي بلدية تقع في مقاطعة مالقة التابعة لمنطقة أندلوسيا جنوب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية طرش 17.859 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

أعلام
 راؤول باينا

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية طرش

أماكن مأهولة في مقاطعة مالقة
بلديات مالقة
منتجعات ساحلية إسبانية

طرش (إسبانيا)


Diamante do Sul es un municipio brasileño del estado de Paraná. Tiene una población estimada, a mediados de 2020, de 3.424 habitantes.

Economía
El municipio se sustenta principalmente de la ganadería, la cría de gusanos de seda, pequeñas plantaciones de soja y maíz, agricultura de subsistencia en casi su totalidad. Tiene unas grandes explotaciones ganaderas. Por su tamaño y dificultad de acceso, este municipio no se ha desarrollado mucho.

Referencias

Enlaces externos

 Blog de la Ciudad

Localidades de Paraná

Diamante do Sul


Skill testing questions (or STQ) are a legal requirement attached to many contests in Canada.

Origin
The combined effect of Sections 197 to 206 of the Canadian Criminal Code bans for-profit gaming or betting, with exceptions made for provincial lotteries, licensed casinos, and charity events. Many stores, radio stations, and other groups still wish to hold contests to encourage more purchases or increase consumer interest. These organizations take advantage of the fact that the law does allow prizes to be given for games of skill, or mixed games of skill and chance. To make the chance-based contests legal, such games generally consist of a mathematical skill-testing question (STQ). Penalties for violating the contest section of the Criminal Code, if it was enforced, include up to two years of imprisonment if charged as an indictable offense or a fine no more than $25,000 on a summary conviction charge.

The Promotional Contest Provision of the Competition Act also states that "selection of participants or distribution of prizes is not made on the basis of skill or on a random basis."

Courts have accepted that estimating number of beans in a jar as a game with skill and number of votes will be cast in an upcoming election as a game with mixed skill and chance. Thus neither example requires additional STQ as the skill component has been met.

Question format
The most common form that these questions take is as an arithmetic exercise. A court decision ruled that a mathematical STQ must contain at least three operations to actually be a test of skill.  For example, a sample question is "(16 × 5) - (12 ÷ 4)" (Answer: 77). The winner should not receive any assistance (e.g. using a calculator, asking another individual to calculate the answer for the winner) in answering the STQ. Enforcement of these rules is not very stringent, especially for small prizes. Enforcement is often impossible if the winner chooses the time and location to answer the question (for example, the question is attached to the prize claim form). In most cases, there is no individual monitoring to ensure the integrity of answering STQ without assistance and the winner will submit the claim form having affirmed that they completed STQ without any assistance. In some cases, the player may not be required to answer the STQ to claim a prize. The questions are also becoming easier. For contests held in other countries but open to Canadians, a STQ must be asked of any potential Canadian winner.

Consequences for not answering correctly
Since those sections of the Criminal Code require elements of skill for the winners to be awarded of their prize, not answering the STQ correctly can result in the prize not being awarded. This has happened in at least one occasion for Tim Hortons' Roll Up the Rim contest winner in 2008. The individual failed to answer the same STQ correctly on the prize claim form twice due to a learning disability. Tim Hortons refused to release the prize until the intervention of a local newspaper.

Free entry alternative
The Criminal Code also prohibits receiving consideration in exchange for playing the games, resulting in the free entry alternative which is usually indicated by "No purchase necessary" in the fine print of a contest. Generally this means that it is possible to enter the contest for free by, for example, writing a letter to the entity sponsoring the contest and requesting a game piece or entry form.

References

Law of Canada
Gambling regulation
Year of establishment missing

Skill testing question


දෙමුහුන්-පයි ආකෘතිය යනු, ද්විධ්‍රැව සන්ධි සහ ක්ෂේත්‍ර ආචරණ ට්‍රාන්සිස්ටර වල සුළු සංඤා චර්යාව විශ්ලේෂණය කිරීම සඳහා ජනප්‍රිය පරිපථ ආකෘතියකි. සමහරවිට එය  "ජියාකොලෙට්ටෝ ආකෘතිය" ලෙසින්ද හැඳින්වෙන්නේ 1969දී එය හඳුන්වාදුන් එල්.ජේ. ජියාකොලෙට්ටෝ අනුව වමිනි. අව-සංඛ්‍යාත පරිපථ සඳහා මෙම ආකෘතිය බෙහෙවින් නිරවද්‍ය විය හැකි අතර, සුදුසු අක්තර්-ඉලෙක්ට්‍රෝඩ  ධාරණා සහ අනෙකුත් පරපෝෂිත අවයව එක්කිරීම හා සමගින් එය උච්චතර සංඛ්‍යාත පරිපථ සඳහාද අපත්‍යීකරණය කර ගත හැක.

ආශ්‍රිත සහ සටහන්

ට්‍රාන්සිස්ටර ආකෘතිකරණය

දෙමුහුන්-පයි ආකෘතිය


Queimadas es un municipio brasilero del estado de Bahía. Se localiza a una distancia aproximada de 300 km de la capital del Estado la ciudad de Salvador situada a una latitud 10º58'42" sur y a una longitud 39º37'35" oeste, estando a una altitud de 295 metros. Su población estimada en 2004 era de 25 357 habitantes.
Posee un área de 2105,97 km².

Historia
Se localiza en el polígono de las secas sobre la margen derecha del río Itapicuru-açu. Queimadas surgió de dos haciendas pertenecientes a D. Izabel Guedes de Brito.

La denominación de las haciendas surge de que allí se hacían grandes quemadas de caatingas, hábito praticado por los indios y seguido por los colonizadores.

Enlaces externos

 queimadas.ba.gov.br Prefectura de Queimadas

Referencias

Localidades de Bahía

Queimadas (Bahía)


David Abramovich Dragunsky (;  – 12 October 1992) was a tank officer in World War II who was twice awarded the title Hero of the Soviet Union.

Early life
Dragunsky was born on  to a large Jewish family in Svyatsk; his parents were tailors. After completing school in Novozybkov he became a construction worker. As a member of the Komsomol he was made head of a district council and later sent to rural areas to participate in collectivization. He became a member of the Communist Party in 1931 and was drafted into the military in 1933.

Military career
In 1938, he commanded an infantry company during combat operations near Khasan Lake and was awarded an Order of the Red Banner. During World War II, he was in command of a Tank battalion and, in 1943, he became the commander of the 55th Guards Tank Brigade of the 3rd Guards Tank Army. Between 1960 and 1965, he commanded the 7th Guards Army.

Politics
He became an ordinary member of the Communist Party of the Soviet Union in 1931, a member of the Regimental Party Committee in 1935, and Secretary of the Brigade Committee in 1942. He became a Candidate Member of the Central Committee of the CPSU in 1974 and a full member in 1979. In 1983, he was designated chairman of the newly-formed Anti-Zionist Committee of the Soviet Public by the Ideological Department of the CPSU Central Committee and the KGB.

References

Bibliography

1910 births
1992 deaths
Members of the Central Auditing Commission of the 24th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Auditing Commission of the 25th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Auditing Commission of the 26th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Auditing Commission of the 27th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
People from Bryansk Oblast
People from Chernigov Governorate
Russian Jews
Heroes of the Soviet Union
Recipients of the Order of the Red Banner
Jewish socialists
Soviet Jews in the military
Soviet colonel generals
Soviet military personnel of World War II
Tank commanders
Recipients of the Order of Suvorov, 2nd class
Recipients of the Order of Friendship of Peoples
Commanders with Star of the Order of Polonia Restituta
Officers of the Order of Polonia Restituta
Recipients of the Czechoslovak War Cross
Recipients of the Patriotic Order of Merit
Military Academy of the General Staff of the Armed Forces of the Soviet Union alumni
Jewish anti-Zionism in Russia
Jewish anti-Zionism in the Soviet Union

David Dragunsky


Rafael Tristany (1814-1876) est un militaire espagnol ayant combattu lors des guerres carlistes. Il est le dernier officier à se rendre lors de la Deuxième Guerre carliste, le .

Il est aussi baron d'Altet, comte d'Avinyó et marquis de Casa Tristany.

Biographie
Né en 1814 au Manoir Tristany à Pinós en Catalogne, Rafael Tristany est descendant d'une famille noble et le neveu du général Benito Tristany. Il suit des études élémentaires et se cultive grandement de lui-même, autant en histoire et littératures, qu'en sciences.

Première Guerre carliste

A seulement 19 ans, en 1833, lorsqu'éclate la Première Guerre carliste, il suit son oncle Benito en rejoignant les rangs carlistes prônant l'accession de Charles de Bourbon au trône d'Espagne. A peine deux ans plus tard, en 1835, il est déjà lieutenant-colonel, et a participé à de nombreux combats, comme à Granera, à Prats de Lluçanès, à Súria, à Fonollosa ou à Manresa.

En avril 1840, il est grièvement blessé à Biosca. Peu après la convention d'Ognate suivant la défaite carliste, et alors que Ramón Cabrera et de nombreux autres officiers rebelles immigrent en France, il préfère rester caché dans son pays natal.

Deuxième Guerre carliste

En 1846, lorsque le fils de Charles de Bourbon, le comte de Montemolin, reprend la guerre contre la reine Isabelle II, engendrant la deuxième guerre carliste, Rafael Tristany rejoint ses anciens alliés. Il est alors fait commandant en chef des forces carlistes dans la province de Lérida et celle de Barcelone.

On le retrouve alors aux batailles de Sant Feliu Sasserra, Cervera et Puigcerdà. Puis, il se retrouve à la tête d'une brigade de près de 3000 hommes, qu'il dirige aux combats de Vilanova de Prades, Terrassa et El Pont d'Armentera. Son oncle est tué le 17 mai 1847 sur ordre de Manuel Pavía. En représailles, il s'empare des villes de Berga et de Sallent, puis fait prisonnière toute la garnison d'Igualada. En 1849, il entre à Cardona, où il capture le colonel Olmedilla avec plusieurs officiers et 30 soldats de cavalerie.

Il va ainsi de victoire en victoire. Néanmoins, le général Manuel de la Concha devient chef de la répression royale, et emmène avec lui de nouveau moyens pour lutter contre les carlistes. En très peu de temps, il met à genoux la plupart des officiers ennemis, tandis que Rafael Tristany se terre dans les montagnes de Segarra. Il est ainsi le dernier carliste à se rendre, le 18 mai 1849, et émigre cette fois en France.

Au service du royaume des Deux-Siciles
Rafael Tristany revient en Espagne en juillet 1855, avec 200 hommes, lors de l'insurrection carliste. Il ne demeure alors qu'une année au pays, menant une guérilla infructueuse.

En 1861, il se rend dans le royaume des Deux-Siciles, pour offrir ses services militaires au roi François II. Il est fait commandant général de la région des Abruzzes. Il participe ensuite à l'Expédition des Mille sous les ordres de Giuseppe Garibaldi, contre François II et d'autres ex-généraux espagnols, comme José Borges, et remporte plusieurs victoires. Il est finalement fait prisonnier et déporté vers la France.

Troisième guerre carliste

En mai 1872, lors de la troisième guerre carliste, il rejoint la Catalogne, en tant que commandant général carliste de la province. Il remporte de nouvelles victoires, à Sant Feliu de Pallerols, La Llacuna ou Sanaüja.

En 1873, il est muté dans les provinces de Lérida et de Tarragone. Il prend alors la garnisaon de Gerri, participe à la prise d'Igualada, puis ravage le régiment dirigé par le colonel Maturana à Prades. Il tue l'officier, et capture plus de 300 prisonniers avec du matériel. Il est alors promu lieutenant-général.

En 1874, il fait un bataillon entier prisonnier, capture cinq canons, et prend plusieurs villes, entre Manresa, Vich et Vendrell. Après le départ de Catalogne d'Alphonse-Charles de Bourbon, Rafael Tristany devient chef suprême dans la région, avec 12 000 hommes, 22 canons et 500 cheveux. Il remporte de nombreuses batailles. Avec la restauration des Constitutions catalanes, il est nommé président de la Généralité de Catalogne, bien que ça soit en réalité Juan Mestre y Tudela, vice-président qui dirige à sa place.

En mars 1875, il rejoint l'état-major du prétendant Charles de Bourbon, et reçoit la grande croix de Saint-Ferdinand. En novembre, il est de retour en Catalogne, mais perd alors de nombreuses batailles face aux 50 000 soldats de l'armée royaliste. Il ne peut empêcher la prise de plusieurs villes et de la cathédrale d'Urgell

Exil et mort
Jusqu'au bout, Rafael Tristany reste fidèle au carlisme. Lorsqu'on lui propose la réhabilitation, ainsi que le titre de lieutenant-général et de comte d'Avinyó, il refuse tout.

A la fin de la guerre, il s'exile donc à Paris, où il cotoie les légitimistes français. Il se voit offrir plusieurs titres de noblesse par Charles de Bourbon, et devient ainsi baron d'Altet, comte d'Avinyó et marquis de Casa Tristany. Il s'installe peu après à Lourdes. Il côtoie encore de nombreux carlistes, comme Ramón Nocedal, fondateur du Parti intégriste, l'écrivain , qui écrit sa biographie, ou encore le prétendant Charles de Bourbon, auquel il rend une dernière fois visite à Venise, au Palais Loredan, en 1894.

Il meurt à Lourdes le 17 juin 1899, extrêmement affaibli.

Hommage posthume
Après sa mort, Charles de Bourbon dira de lui qu'il portait  et qu'il évoquait un .

Selon l'Enciclopedia Espasa, Tristany était .

En 1913, sa dépouille est rapatriée dans son village natal à Pinós. Cela donne lieu à un grand pèlerinage carliste, mené par Juan María Roma et Jacques de Bourbon, avec jusqu'à 15 000 participants à Lourdes.

Notes et références

Liens externes

Militaire espagnol d'Ancien Régime
Naissance en mars 1814
Décès en juin 1899
Décès à Lourdes
Décès à 85 ans
Militaire de la troisième guerre carliste

Rafael Tristany


Friedrich Ferdinand Franz Anton von der Leyen und zu Hohengeroldseck ( † ) est un comte impérial allemand.

Ascendance
Friedrich Ferdinand est le fils du comte impérial Carl Caspar Franz von der Leyen (1655-1739) et de la comtesse Sophie Maria von Schönborn-Wiesentheid (1670-1742).

Biographie
En 1733, il devient seigneur de Blieskastel, Münchweiler et Burrweiler. Sous son règne, une forge est fondée à Saint-Ingbert en 1734 et en 1739, il établit sa capitale à Coblence.

Descendance
Il épouse la comtesse Maria Charlotte Auguste von Hatzfeldt-Trachenberg und Gleichen (1715-1774) le 18 octobre 1733 à Breslau et a quatre enfants avec elle.

 Sophie Charlotte Maria Anna Walpurga (1735; † 1797) ∞ Lothar-Franz Wilhelm Henrich Hyacinth Victor, comte et marquis de Hoensbroech
 Franz Georg Carl (né en 1736 † 1775), comte impérial
 Damian Friedrich Philipp Franz (né en 1738 et † 1817)
 Franz Erwin Karl Kaspar von der Leyen und zu Hohengeroldseck (1741-1809)

Sources

Comte Impérial
Naissance en janvier 1709
Naissance à Coblence
Naissance dans l'électorat de Trèves
Décès en février 1760
Décès à Coblence
Décès dans l'électorat de Trèves
Décès à 51 ans

Friedrich Ferdinand Franz von der Leyen


Okonek  () is a town in Poland, in Greater Poland Voivodeship, with approximately 4,200 inhabitants. Town and commune in Złotów County. Chartered as a town in 1754.

Cities and towns in Greater Poland Voivodeship
Złotów County

Okonek


Venera 9 (), manufacturer's designation: 4V-1 No. 660, was a Soviet uncrewed space mission to Venus. It consisted of an orbiter and a lander. It was launched on June 8, 1975, at 02:38:00 UTC and had a mass of . The orbiter was the first spacecraft to orbit Venus, while the lander was the first to return images from the surface of another planet.

Orbiter

The orbiter entered Venus orbit on October 20, 1975. Its mission was to act as a communications relay for the lander and to explore cloud layers and atmospheric parameters with several instruments and experiments. It performed 17 survey missions from October 26, 1975, to December 25, 1975.

The orbiter consisted of a cylinder with two solar panel wings and a high gain parabolic antenna attached to the curved surface. A bell-shaped unit holding propulsion systems was attached to the bottom of the cylinder, and mounted on top was a  sphere which held the lander.

Orbiter design
The instruments composing the orbiter included:
 1.6–2.8 μm IR spectrometer
 8–28 μm IR radiometer
 352 nm UV photometer
 2 photo-polarimeters (335–800 nm)
 300–800 nm spectrometer
 Lyman-α (alpha) H/D spectrometer
 Bistatic radar mapping
 CM, DM radio occultations
 Triaxial Magnetometer
 345–380 nm UV camera
 355–445 nm camera
 6 electrostatic analyzers
 2 modulation ion traps
 Low-energy proton / alpha detector
 Low-energy electron detector
 3 semiconductor counters
 2 gas-discharge counters
 Cherenkov detector

Lander

The lander was encased in a spherical shell before landing to help protect it from the heat of entry as it slowed from  to .  This sphere was then separated with explosive bolts and a three-domed parachute was deployed which slowed the lander further to  at an altitude of  above the planet.

The descent through the cloud layer took about 20 minutes, during which time the lander took measurements of the atmosphere and radioed the information to the orbiter.  To minimize lander damage in the hot atmosphere, the parachute was released at an altitude of , and the ring-shaped aerodynamic shield provided braking.  The Venusian atmosphere is so dense near the surface that this shield provided a descent rate of  as the lander touched down.  The landing device, a hollow ring surrounding the lower part of the lander, was partly crushed upon touchdown to take up most of the landing impact.

On October 20, 1975, the lander spacecraft separated from the orbiter, and landing was made with the Sun near zenith at 05:13 UTC on October 22. Venera 9 landed within a  radius of , near Beta Regio, on a steep (20°) slope covered with boulders (suspected to be the slope of the tectonic rift valley, Aikhylu Chasma). The entry sphere weighed  and the surface payload was .

It was the first spacecraft to return an image from the surface of another planet.  Many of the instruments began working immediately after touchdown and the cameras were operational 2 minutes later.  These instruments revealed a smooth surface with numerous stones.  The lander measured a light level of 14,000 lux, similar to that of Earth in full daylight but no direct sunshine.

A system of circulating fluid was used to distribute the heat load. This system, plus pre-cooling prior to entry, permitted operation of the lander for 53 minutes after landing, at which time radio contact with the orbiter was lost as the orbiter moved out of radio range. During descent, heat dissipation and deceleration were accomplished sequentially by protective hemispheric shells, three parachutes, a disc-shaped drag brake, and a compressible, metal, doughnut-shaped landing cushion. The landing was about  from the Venera 10 landing site.

Venera 9 measured clouds that were  thick with bases at  altitude. It also measured atmospheric chemicals including hydrochloric acid, hydrofluoric acid, bromine and iodine. Other measurements included surface pressure of about , temperature of , and surface light levels comparable to those at Earth mid-latitudes on a cloudy summer day. Venera 9 was the first probe to send back television pictures (black and white) from the Venusian surface, showing no shadows, no apparent dust in the air, and a variety of  rocks which were not eroded. Planned 360-degree panoramic pictures could not be taken because one of two camera lens covers failed to come off, limiting pictures to 180 degrees. This failure recurred with Venera 10.

Lander payload
The lander payload was as follows:
 Temperature and pressure sensors
 Accelerometer
 Visible / IR photometer – IOV-75
 Backscatter and multi-angle nephelometers – MNV-75
 P-11 mass spectrometer – MAV-75
 Panoramic telephotometers (2, with lamps)
 Anemometer – ISV-75
 Gamma-ray spectrometer – GS-12V
 Gamma-ray densitometer – RP-75

See also

 List of missions to Venus
 Timeline of artificial satellites and space probes

References

Venera program
1975 in spaceflight
1975 in the Soviet Union
Derelict landers (spacecraft)
Spacecraft launched in 1975
4MV
Non Earth orbiting satellites of the Soviet Union

Venera 9


Jun Uchida (født 14. oktober 1977) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashima Antlers og Albirex Niigata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Jun Uchida


Simone Boye Sørensen (født 3. marts 1992) er en dansk fodboldspiller, forsvarsspiller, der spiller for Hammarby IF i Damallsvenskan og for Danmarks kvindefodboldlandshold.. Hun har tidligere spillet for bl.a. Bayern München i Frauen-Bundesliga og FC Rosengård. Fra 2013 til 2017 spillede hun for Brøndby IF i Elitedivisionen.

International karriere
Boye fik sin debut i Danmarks kvindefodboldlandshold i december 2011, i en 4–0 sejer over Chile ved Torneio Internacional Cidade de São Paulo de Futebol Feminino i 2011. Hun blev skiftet ind for Mariann Gajhede Knudsen efter 83 minutter.

En skade, som hun pådrog sig under Algarve Cup 2013 gjorde, at Boye ikke kunne være en del af Danmarks trup til EM i fodbold 2013.

I november 2014 udtalte landstræner Nils Nielsen, at han byggede sit hold omkring Boye, der havde vist samme defensive kvaliteter, som Danmarks mandlige landsholdsanfører, Daniel Agger.

Hun deltog ligeledes også under EM i Holland 2017, hvor hun afgjorde straffesparkskonkurrencen i semifinalen mod  og sendte Danmark i deres første EM-finale nogensinde.

Hun blev i juni 2022 også udtaget til A-landstræner Lars Søndergaards endelige trup ved EM i fodbold for kvinder 2022 i England.

Internationale mål
Danmarks mål og resultater vises først.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Ballerup-Skovlunde Fodbold
Fodboldspillere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra FC Rosengård
Fodboldspillere fra Arsenal W.F.C.

Simone Boye Sørensen


Thomas Clifford, 1st Baron Clifford of Chudleigh (1 August 1630 – 17 October 1673) was an English statesman who sat in the House of Commons from 1660 to 1672 when he was created Baron Clifford. He was one of five leading politicians who formed the Cabal ministry between 1668 and 1674 in the reign of Charles II.

Background
Clifford was born in Ugbrooke, the son of Hugh Clifford of Chudleigh, Devon, and his wife Mary Chudleigh, daughter of Sir George Chudleigh, 1st Baronet. He was baptised on 4 August 1630 at Ugbrooke. He matriculated at Exeter College, Oxford in 1647 and entered Middle Temple in 1648.

His aunt, Sabina Clifford, married Matthew Hals (or (Halse) of Kenendon. Their daughter, Anne, married Rev John Tindal and was the mother of Dr Matthew Tindal, the eminent deist and author of Christianity as Old as the Creation.

Political and public life
In April 1660, Clifford was elected Member of Parliament for Totnes in the Convention Parliament. He was re-elected MP for Totnes in 1661 for the Cavalier Parliament. He distinguished himself in naval battles, and was knighted. During the Second Anglo-Dutch War, Clifford served as one of four Commissioners for taking Care of Sick and Wounded Seamen and for the Care and Treatment of Prisoners of War (the others were Sir William D'Oyly, John Evelyn and Bullen Reymes).

In August 1665, Clifford was named Ambassador Extraordinary to Sweden; he traveled to Denmark in October, before returning to Britain the following February. He became Comptroller of the Household in 1666 and a member of the Privy Council. At the end of the Dutch war in 1669 he intrigued against the peace treaty, preferring the French interests.

He was one of the five Counsellors who formed the Cabal, each of whom pursued their own interests. Clifford was known as 'the Bribe Master General'.

Clifford was created the first Baron Clifford of Chudleigh on 22 April 1672 for his suggestion that the King supply himself with money by stopping, for one year, all payments out of the Exchequer.
He was Lord High Treasurer from 28 November 1672 to June 1673, when, as a Roman Catholic, he found himself unable to comply with the Test Act and resigned.

He died possibly by his own hand (perhaps "strangled with his cravatt upon the bed-tester") a few months after his retirement.

Marriage and children

He married Elizabeth Martin, who died in 1709. She was the daughter of Richard (William) Martin of Lindridge House, Devon.
They had fifteen children, eight of which were daughters:
Elizabeth, born before 1655, died as infant.
Elizabeth, born 1655, died 1677, married in 1673 Henry Carew, 2nd Baronet Carew of Haccombe. They had no issue (?).
Mary, born 1658, died 9 October 1715, married in 1673 Sir Simon Leach of Cadeleigh. They had no issue (?).
Amy, born 1661, died 1693, married in October 1681 John Courtenay (d.1724) of Molland, Devon. They had numerous issue, as the mural monument in Molland Church attests. No male grandsons resulted and Molland descended via their daughter Mary who married William Paston of Horton Court, Chipping Sodbury, Gloucestershire.
Anne, born 1662, died 1678.
Rhoda, born 1665, died 1689.
Isabel Clifford, born between 1665 and 1669, died as infant.
Catherine Clifford, born 1670, died 1708.

And their sons were:
Thomas, born before 1652, died as infant.
Thomas, born before 1652, died as infant.
Thomas, born on 3 December 1652, died in 1671 in Florence, Italy.
George, born between 1653 and 1662, died as infant
Hugh, 2nd Baron Clifford of Chudleigh (1663–1730)
Simon, born 1666, died ?, acceded in 1686.
Charles, born 1671, baptized on 24 June 1671, died on 4 July 1691, buried in Ugbrooke.

References

|-

|-

Clifford, Thomas Clifford, 1st Baron
Clifford, Thomas Clifford, 1st Baron
Clifford, Thomas Clifford, 1st Baron
Clifford, Thomas Clifford, 1st Baron
Members of the Parliament of England (pre-1707) for Totnes
English MPs 1660
English MPs 1661–1679
Peers of England created by Charles II
Converts to Roman Catholicism from Anglicanism
English Roman Catholics
Suicides by hanging in England
British politicians who committed suicide
British military personnel who committed suicide
Treasurers of the Household
1


Leopold Ernst von Firmian (Trento, 22 de setembro de 1708 - Passau, 13 de março de 1783) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Trento em 22 de setembro de 1708. Primeiro filho do barão Franz Alfons Georg von Firmian, camareiro imperial e conselheiro real, e da condessa Barbara Elisabeth von Thun. Seu irmão Franz era confidente especial do imperador José II; outro irmão, Vigilius Augustine, foi bispo de Lavant (1744-1754); e seu irmão mais novo, Karl Joseph, era plenipotenciário austríaco em Milão. Sobrinho de Leopold Anton von Firmian, arcebispo de Salzburgo. Sobrinho de Joseph Maria von Thun, bispo de Gurk (1741-1762); e de Passau (1762-1763). Tio de Franz Karl von Firmian, bispo titular de Ascalon, auxiliar de Passau (1773-1778). Tio-avô de Leopold Maximilian von Firmian, bispo titular de Tiberíades e auxiliar de Passau (1797-1800), bispo de Lavant (1800-1822) e arcebispo de Viena (1822-1831). Ele também está listado como Leopold Ernst Passau;

Educação
Completou seus estudos de ginástica em Trento; depois, estudou filosofia em Graz, 1724-1726; e teologia no Pontifício Collegium Germanicum jesuíta , Roma, 1726-1729; embora estivesse de acordo com os professores jesuítas, estabeleceu contatos tanto com o círculo reformista em torno dos dominicanos como, posteriormente, com o cardeal Giuseppe Agostino Orsi, OP; ali ele encontrou e se familiarizou com a literatura jansenista que deu a base teológica para a alta seriedade moral que ele praticou ao longo de sua própria vida. Por motivos de saúde, ele teve que deixar Roma em 1729, e completou seus estudos de direito em Salzburgo. Lá ele também se juntou ao círculo Muratori, que defendia a reforma da Igreja.

Início da vida
Domizellar em Trento e Passau, desde 1723; e em Salzburgo em 1728.

Sacerdócio
Ordenado, 25 de setembro de 1729, por seu tio o arcebispo, com dispensa papal por não ter ainda atingido a idade canônica. Presidente Consistorial em Salzburgo, 1730-1739; e reitor em Trento. Decano do capítulo da catedral metropolitana de Salzburgo, 1733. Ele se destacou como um excelente administrador, bem como um diplomata astuto.

Episcopado
Eleito bispo de Seckau em 13 de fevereiro de 1739. Consagrado em 1º de março de 1739, na catedral de Salzburgo, por Leopold Anton Eleutherius von Firmian, arcebispo de Salzburgo, seu tio, assistido por Joseph Franz Valerian Felix von Arco, bispo de Chiemsee, e por Ferdinand Joseph von Sarentheim, bispo titular de Hypsus. Seu lema episcopal era Dextera Domini exaltavit me. Durante a Guerra da Sucessão Austríaca, 1740-1748, juntamente com seu irmão Agostinho Vigílio, implorou em vão ao arcebispo, seu tio, uma política de neutralidade em relação à Baviera. Vigário geral para os distritos de Salzburgo da Estíria e Neustadt, 1741-1763. O bispo Firmiano dedicou-se de todo o coração à reforma de sua diocese e das regiões da arquidiocese de Salzburgo sob seus cuidados. Ele colocou uma forte ênfase na pregação e no ensino da doutrina cristã. Suas reservas sobre os muitos feriados e peregrinações deixaram claro que uma nova era religiosa havia começado. O aumento do protestantismo secreto, especialmente na Alta Estíria, causou-lhe grande preocupação. O empenho do Bispo Firmiano na famosa missão catequética do jesuíta Ignaz Parham garantiu-lhe um lugar de destaque na história da Missão do Povo. Concedeu dispensa para aceitar a eleição para coadjutor de Trento, com direito de sucessão, feita pelo capítulo da catedral em 29 de maio de 1748. Reorganizou a diocese e tentou resolver os inúmeros problemas criados durante a administração do bispo Dominick Antonius von Thun. Renunciou à coadjutoria, em 20 de janeiro de 1756, e voltou para sua diocese Seckau. Em 1761, foi candidato à diocese de Passau, mas acabou abandonando a candidatura em favor de Joseph Maria von Thun, bispo de Gurk quando este faleceu inesperadamente em 1763, o bispo Firmiano foi postulado por unanimidade com o apoio da imperatriz Maria Teresa . Eleito bispo de Passau pelo capítulo da catedral, em 1º de setembro de 1763; preconizado, 26 de setembro de 1763; nesse mesmo dia foi-lhe concedido o pálio. Ele foi autorizado a manter seus benefícios fora de Passau. Ele permaneceu um dos conselheiros mais próximos da imperatriz até sua morte. Em Passau, o bispo Firmiano dedicou sua atenção, como antes em Seckau, à educação dos padres. Embora ele geralmente fosse positivo sobre a Companhia de Jesus, ele se recusou, como seu antecessor, o bispo von Thun, a dar-lhes competência exclusiva nessa área. E assim, o recém-fundado seminário, denominadoJosefo-Leopoldinos, pois os padres seculares eram liderados não pelos jesuítas, mas pelo clero secular; o bispo escreveu seus estatutos à mão e os publicou em 1764. As casas sacerdotais em Enns (Alta Áustria) e Gutenbrunn (Baixa Áustria) encontraram no bispo Firmiano um enérgico promotor. Em sua carta pastoral de 1764, "Pastor Bonus", na qual segue o trabalho de Jan Opstraet, teólogo pastoral da Universidade de Louvain, foi recomendado como guia para os párocos da diocese. Dado que na Estíria, Salzburgo e na parte austríaca de Passau existia um protestantismo secreto, ele considerou necessário criar um contrapeso por um clero educado, de piedade pessoal e integridade de vida, que pudesse oferecer ajuda espiritual ao povo. Do "Pastor Bonus", o Bispo Firmiano esperava uma profunda renovação da pastoral, a contenção das heresias difundidas, e a consolidação da moral cristã. Em 1764, foi denunciado em Roma como jansenista. Houve sérios confrontos e o bispo recusou, apesar de repetidas advertências, o confisco das obras listadas no Índice. Embora as suspeitas do bispo Firmiano de que os jesuítas fossem a causa da ação em Roma contra o "Pastor Bonus" e seu seminário secular do clero não fossem totalmente infundadas, ele agiu com muito cuidado na supressão da Companhia de Jesus. Ele não era inimigo dos jesuítas nem jansenista em sentido estrito. Em última análise, ele estava pouco interessado na luta doutrinária e ascética entre jesuítas e jansenistas. Em vez disso, sua preocupação era pastoral, conforme promovido no trabalho de Opstraet. Com a ajuda de ex-jesuítas, reorganizou todo o sistema escolar; e quando fundou a Prince Bishop Academy, as faculdades filosóficas, jurídicas e teológicas foram formadas por ex-jesuítas. Em 13 anos, ele visitou quase todas as 850 paróquias de sua vasta diocese. Ele não apenas celebrou a Eucaristia com os fiéis, mas também pregou e deu catequese; ele recebeu em todos os lugares delegações de fiéis que lhe contaram quais eram seus desejos. Condecorado pelo imperador da Áustria com a grã-cruz da Ordem Austríaca de Sankt Stefan em 1765.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 14 de dezembro de 1772; o papa enviou-lhe o barrete vermelho com a data breve apostólica 9 de janeiro de 1773. Depois de reduzir o número de feriados em 1773, regulamentou também a celebração secular dos domingos e feriados. Todas as peças e diversões públicas foram proibidas, apesar dos protestos do povo naqueles dias. Além disso, as procissões e romarias foram gradualmente diminuindo. Seu foco era contra todas as formas de superstição. Não participou do conclave de 1774-1775, que elegeu o Papa Pio VI. Ele saudou o Edito de Tolerância emitido pelo imperador Joseph II em 1781. As regras de conduta que o cardeal havia emitido para seu clero iam além do conteúdo do decreto do governo. Queria a conversão dos protestantes pela vida exemplar dos católicos, e principalmente do clero. Recebeu o gorro vermelho e o título de S. Pietro in Montorio no consistório celebrado pelo Papa Pio VI em Viena, em 19 de abril de 1782. O estilo de vida e a vida na corte do cardeal Firmiano foram determinados pelo esplendor rococó dos príncipes espirituais. Como construtor e patrono da própria diocese, construiu e restaurou vários monumentos: a nova residência episcopal (1765-1771); o pavilhão de caça Thyrnau; os bem-dotados escritórios do tribunal; o Hospital Geral em 1773; novas aldeias na "Land der Abtei"; e novas estradas, que beneficiaram toda a população. Ele ganhou grande simpatia de seus súditos nos anos de fome de 1770-1772: enquanto a Baviera e a Áustria na época recusavam qualquer ajuda, ele conseguiu trazer grãos da Itália para Passau às suas próprias custas. Além disso, a consolidação da diocese era uma grande preocupação dele. Por meio de tratados com a Áustria em 1765 e 1782, ele conseguiu formar um território fechado de cerca de 18 milhas quadradas com aproximadamente 50.000 residentes.

Morte
Morreu em Passau em 13 de março de 1783. Exposto e enterrado na cripta dos bispos da catedral de Passau.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XIV
Cardeais da Áustria
Bispos de Passau

Leopold Ernst von Firmian


Ramenskij rajon er en af 36 rajoner i Moskva oblast i Rusland. Rajonen er beliggende i den sydøstlige centrale del af oblastet og har  indbyggere samt et areal på  km². Rajonens administrative center er byen Ramenskoje med  indbyggere.

Se også
 Saratov Airlines Flight 703

Referencer

Eksterne henvisninger

Rajoner i Moskva oblast

Ramenskij rajon


الدكتور محمد علي الهاشمي (1925م - 20 صفر 1437 هـ / 2 ديسمبر 2015م)، أديب ومؤلف إسلامي سوري، له العديد من الكتب الإسلامية والأدبية وترجم أشهرها إلى العديد من اللغات العالمية. درّس في كليتي الشريعة واللغة العربية لعدة كليات في المملكة العربية السعودية وحلب. له برنامج في إذاعة القران الكريم في المملكة العربية السعودية. حضر عدة مؤتمرات علمية وأدبية في السعودية والبلاد العربية والإسلامية.

نشأته
ولد في مدينة حلب بسورية لأسرة متدينة عريقة، لها نسب يتصل بآل البيت.

مسيرته الدراسية
أنهى دراسته الثانوية في حلب، وفي عام 1954، تقدم إلى مسابقة لاختيار عدد من حملة الشهادة الثانوية من جميع أنحاء سورية، وابتعاثهم لدراسة اللغة العربية والتربية، فكان الناجح الوحيد من المتقدمين إلى هذه المسابقة في مدينة حلب. انتقل بعد ذلك إلى دمشق، حيث أمضى دراسته الجامعية من عام 1954 حتى عام 1959، وحصل على الإجازة في الآداب وعلوم اللغة العربية من كلية الآداب بجامعة دمشق، كما حصل على الإجازة في التربية وأصول التدريس من كلية التربية بجامعة دمشق أيضا عام 1960. حاصل على شهادة (الماجستير) من كلية الآداب بجامعة القاهرة عام 1965، ثم على شهادة الدكتوراه عام 1970 من الجامعة نفسها.

مسيرته التعليمية
عين معلماً في مدينة حلب سنة 1952 حيث حاز المركز الأول في مسابقة لاختيار المعلمين. بعد تخرجه من كلية الآداب ومن كلية التربية بجامعة دمشق عام 1960 عيّن مدرساً في ثانويات حلب، ولبث في التدريس فيها حتى عام 1974. قدم إلى المملكة العربية السعودية سنة 1962 أول مرة، حيث درّس في كليتي الشريعة واللغة العربية مدة ثلاث سنوات، عاد بعدها إلى سورية. بعد حصوله على شهادة الدكتوراه قام بالتدريس في كلية الآداب بجامعة حلب مدة سنتين. في عام 1973م عاد إلى المملكة العربية السعودية مرة أخرى بطلب من جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية، حيث درس في كلية اللغة العربية، وقد بقي فيها حتى عام 1988م. انتقل في أول العام الجامعي 1988م إلى التدريس في كلية الآداب للبنات، وبقي فيها حتى عام 1996م.

مؤلفاته
طبعت آلاف النسخ من مؤلفاته في دار البشائر الإسلامية وترجمت أشهر كتبه شخصية المسلم وشخصية المرأة المسلمة والمجتمع الإسلامي إلى الإنجليزية والفرنسية والروسية والمجرية والتركية والملايوية والأوردية والكردية.

 جمهرة أشعار العرب، لأبي زيد القرشي، تحقيق ودراسة.
 عدي بن زيد العبادي: الشاعر المبتكر - حياته وشعره.
 طرفة بن العبد: حياته وشعره.
 كعب بن مالك الأنصاري: الصحابي الشاعر الأديب.
 عمر بهاء الدين الأميري: شاعر الأبوة الحانية والبنوّة البارّة والفن الأصيل.
 المنهل العذب في الدراسة الأدبية والإعراب والبلاغة والعروض والقوافي.
 العروض الواضح وعلم القافية.
 شخصية الرسول  ودعوته في القرآن الكريم.
 شخصية المسلم كما يصوغها الإسلام في الكتاب والسنة.
 شخصية المرأة المسلمة كما يصوغها الإسلام في الكتاب والسنة.
 ومضات الخاطر: بحوث ودراسات إسلامية، اجتماعية، أدبية.
 سلبيات يجب أن تختفي من حياة الإسلاميين.
 المجتمع المسلم كما يبنيه الإسلام في الكتاب والسنة.
 الشيخ عبد الفتاح أبو غدة كما عرفته.
 مفاخر القضاء الإسلامي كما يجليها الإسلام في الكتاب والسنة.

أشخاص من حلب
تربويون سوريون
خريجو جامعة القاهرة
خريجو جامعة دمشق
كتاب وكاتبات سوريون
مواليد 1925
وفيات 1437 هـ
وفيات 2015

محمد علي الهاشمي


Beyanname, yazı ile yapılan bildirim. Beyanname, genellikle vergi borçlarının miktarını hesaplamak için mükellef veya vergi sorumluları tarafından, vergi kanunlarında belirtilen dönemlerde vergi dairelerine verilir. Vergi beyannamelerinde başlıca mükellefin adı, adresi, ailevi durumu ile vergi matrahına ve hesabına ilişkin bilgiler yer alır.

Günümüzde, gelir, servet ve harcamalar üzerinden alınan vergilerde büyük ölçüde beyanname usulüne başvurulmaktadır. Beyan sisteminin başlıca faydası, vergi idaresi ile mükellef arasında işbirliğini ve verginin ödeme gücüne uygun alınmasını sağlamasıdır. Beyannamelerin doğruluğunun vergi idaresince kontrol güçlüğü, bu sistemin en önemli mahzurudur.

Vergi beyannamelerinden başka, maliye dışındaki kamu idarelerine verilmesi gereken bildirimlerden de (beyannamelerden) söz edilebilir (sicilli ticaret, mühür ve imza beyannameleri gibi). Bu bildirimlerde imza sahibinin imzasının noterce tasdiki de gerekebilir.

Dış bağlantılar
 G.İ.B. Beyanname

Hukuk terimleri

Beyanname


"Blood Ties" (ya da Türkçe adıyla Kanlı Eller), The WB kanalında yayınlanan, Joss Whedon tarafından oluşturulan bir fantastik dizi olan Buffy the Vampire Slayer televizyon dizisinin beşinci sezonunun on üçüncü bölümü.

Genişletilmiş anlatım

Tüm Scooby Gang Buffy'nin doğum günü ve Glory'yi yenmek için hazırlıklar yapmaktadır. Giles da, Glory'nin insan bedenindeyken insanlardan enerji emmeye ihtiyacı olduğunu açığa çıkarır. Scoobies de Anahtarla ilgili sorular sormaya başlamıştır. Buffy daha fazla dayanamaz ve onlara anahtarın Dawn olduğunu söyler. Bu sırada Bizans Şovalyeleri adlı mistik grup da ritüelleri sırasında Glory'nin adamları tarafından saldırıya uğrar. Glory daha sonra bilgi sızdırmak için sakladığı bir tanesi dışında tümünü yok eder. Magic Box'ta ise Dawn kendini çok kötü hisseder. Çünkü herkes onun yanında adeta rol yapmaktadır ve o da bunun nedenini anlayamamıştır. Giles da tam o bakacakken tezgâhın altına bir defter saklar.

Evde, parti sırasında Buffy hediyeleri açmaktadır. Herkes, Dawn'un hediyesi açılınca adeta taş kesilir. Dawn ablasına ikisinin fotoğrafını, kendi yaptığı ve ablasıyla birlikte topladıkları deniz kabuklarıyla süslediği çerçeveye koyup hediye etmiştir. Bir ara oradan uzaklaştığında herkesin onunla ilgili fısıldaştığını duyar ve hiddetle yukarı, odasına çıkar. Camdan dışarı kaçıp dışarıda evlerini gözetlemekte olan Spike'ı bulur. Kısa bir konuşmadan sonra Dawn Spike'a bir defter çalmak için Magic Box'a gittiğini söyler. Spike da Magic Box'la evlerinin arasında ona zarar verebilecek birçok gece yaratığı olduğu konusunda Dawn'u uyarır. Dawn da Spike'a beraber gitme teklifinde bulunur. İkisi beraber Magic Box'a giderler ve Dawn burada Giles'ın sakladığı defteri bulur. Mum ışığında, Spike Giles'ın Dawn'un anahtar olduğu konusunda yazdığı küçücük yazısını okurken Dawn da dinlemektedir.

Dawn eve döner ve eline geçirdiği bir bıçakla kolunda derin bir yara açar. Onu ilk fark eden Tara olur ve Buffy'yle konuştukları sırada, kolunda küçük bir kan deresi yaratarak odaya giren Dawn'un yanına fırlar. Joyce ve Buffy de Dawn'la konuşmaya çalışır. Ama Dawn'un hayatı tamamen değişmiş, çok korkmuştur. Buffy, Joyce, Willow, Xander ve diğer Scooby Gang hakkında hatırladığı her şey ona göre koskoca bir yalandır. Bir yandan da sormaktadır: "What am I?" (Neyim ben?)

Dawn, yalnız kalmak istediğini söyleyip odasına çıkar. Buffy de önce Dawn'a gerçekleri bu şekilde öğrenmesi sağladığı için Spike'ı suçlar. Fakat sonra, sadece Dawn'u diğer vampir ve uğursuz yaratıklardan korumak için yanında olduğunu anlar. Bu sırada, hastanede Jinx Ben'i tehdit eder. Fakat Ben, Glory'nin ne yaparsa yapsın ona zarar veremeyeceğini açığa çıkarır. Joyce ve Buffy'nin konuşmalarına kulak misafiri olan Dawn, odasına çıkıp sahte olduğuna inandığı günlüklerini yakar ve kaçar. Yangın alarmı da Joyce ve Buffy'yi Dawn'un küçük yangını konusunda uyarır.

Tüm Scooby Gang ve Spike, Dawn'u aramaya çıkarlar. Buffy'nin Spike'a dediğine göre, "çok geç olmadan" onu bulmalıdırlar. Buffy, Spike'ın Dawn hakkında söylediklerini kabul eder; Dawn'a karşı çok daha hoşgörülü ve iyi bir abla olmalıdır. Dawn parkı geçer ve akıl hastalarının onun hakkında söylediği şeyleri hatırlayıp hastaneye gider. Psikoloji bölümünde yatan bir Bizan Şövalyesi ona anahtar olduğunu söyler. Dawn da ondan daha fazla bilgi almak ister fakat tam bu sırada Ben içeri girer. Ben ve Dawn konuşurlarken Dawn ona anahtar olduğunu söyler. Ben de onu Glory'nin geldiği ve kaçması gerektiği konusunda uyarır, ama Dawn geç kalır. Ben anîden Glory'ye dönüşür. Glory, Ben'in bedenini çalmıştır. Ancak Ben'le Dawn'un ondan önceki konuşmaları hakkında hiçbir şey bilmemektedir.

Glory Dawn'a anahtarının yerini bilip bilmediğini sorar. Dawn da, fırsattan istifâde etmek ister ve Glory'ye anahtarla ilgili sorular sorar. Glory onu gördüğünde anahtarın titrek, yeşil bir ışık olduğunu, Glory kadar olmasa da oldukça yaşlı olduğunu ve keşişlerin onu başka bir biçime getirip dünyaya yolladıklarını öğrenir. Fakat Dawn Glory'nin odaya nasıl geldiği, Ben'in de nasıl gittiği konusunda hiçbir fikri yok gibi görünmektedir.

Buffy, Dawn'un enerjisini emmeden önce Glory'yi durdurmak için hemen içeri girer ve dövüşe başlarlar. Glory, Spike'ı bir kenara fırlatır, Spike da orada bayılır. Buffy, Glory'yi biraz sersemletmişken, Tara ve Willow yaptıkları büyüyü bitirirler ve büyülü tozları Glory'nin üzerine atarlar. Tozların elbisesine zarar verdiğini söylediği sırada Willow son büyülü sözü de söyler ve Glory çok uzaklara, gökyüzüne ışınlanır. O hızla aşağı düşerken, Willow da bayılır. Buffy ve Dawn da konuşmaya başlarlar. Buffy, Glory'nin yaraladığı omzundan akan kanları Dawn'a gösterir ve sonsuza dek kardeş olduklarını söyler; her ikisi de Summers Kanı ile bağlanmışlardır Buffy'ye göre.

Ayrıntılar
 Glory'nin attığı levye Buffy'nin sağ tarafına saplanıyor. Fakat Buffy, Dawn'la konuşurken tuttuğu kanayan yer sol omzudur.

Prodüksiyon

Müzik

 Star Ghost Dog - "Holiday"

Devam etmekte olan olaylar
 Buffy Dawn'a kanlarının aynı olduğunu ve Summers kanını paylaştıklarını söyler. Bu durum, sezon finali "The Gift"'te çok önemli bir olaya neden olacaktır.
 14 yaşındaki Dawn, Buffy'den 6 aydır dünyada olduğunu öğrenir.

Dış bağlantılar

Buffy the Vampire Slayer (sezon 5) bölümleri
2001 televizyon bölümleri

Blood Ties


NGC 7754A je lećasta galaktika u zviježđu Vodenjaku.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7754
  Auke Slotegraaf: NGC 7754 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7754 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7750 - 7799

7754A

NGC 7754A


George Hastings,  comte de Huntingdon (1540 - ) est un noble anglais.

Biographie
Il est le fils de Francis Hastings (2e comte de Huntingdon) et de Catherine Pole, fille de Henry Pole (1er baron Montagu) et Jane Neville. Il est le frère cadet d'Henry Hastings (3e comte de Huntingdon), et le frère aîné de Francis Hastings (mort en 1610). Il succède à Henry en tant que  comte.

Il est haut shérif du Leicestershire en 1571 et chevalier du comté pour le Derbyshire en 1562 et le Leicestershire en 1584-1587. Il est fait chevalier en 1565. Ils vivent à Gopsall puis à Loughborough, tous deux dans le Leicestershire.

Il reçoit Anne de Danemark et ses enfants le prince Henri et la princesse Élisabeth à Ashby-de-la-Zouch le 22 juin 1603. Huntingdon a hâte que la reine lui rende visite et enrôle l'intendant du comte de Shrewsbury Richard Bainbrigg, et d'autres pour faire valoir que le groupe royal devait venir de Wollaton Hall au château d'Ashby .

Il meurt en 1604. Il est remplacé par son petit-fils Henry Hastings (5e comte de Huntingdon).

Mariage
George épouse Dorothy Port, fille et cohéritière de  d'Etwall, Derbyshire . Ils ont cinq enfants :

 Francis Hastings, baron Hastings (1560-1595), qui est le père d'Henry Hastings (5e comte de Huntingdon).
 Henry Hastings (1562 - 5 octobre 1650).
 Edward Hastings.
 Catherine Hastings. Mariée d'abord à Walter Chetwynd et ensuite à Edward Unton. Son deuxième mari est un fils d'Edward Unton et d'Anne Seymour. Anne est la fille d'Edward Seymour (1er duc de Somerset)) et d'Anne Stanhope.
 Dorothy Hastings, est une demoiselle d'honneur à la cour. Elle épouse un courtisan écossais, James Stewart, fils de Walter Stewart de Blantyre . Elle se remarie à Robert Dillon,  comte de Roscommon.

Références

Liens externes

Famille Hastings
Comte de la pairie d'Angleterre au XVIe siècle
Lord-lieutenant du Rutland
Lord-lieutenant du Leicestershire
Décès en décembre 1604
Naissance en 1540
Comte de Huntingdon

George Hastings (4e comte de Huntingdon)


Bogusława Orzechowska (nascido a 1 de fevereiro de 1957) é uma política polaca. Ela foi eleita para o 10.º Senado da Polónia representando o círculo eleitoral de Elbląg.

Mulheres da Polônia na política
Nascidos em 1957
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Bogusława Orzechowska


The Pebble Bed Modular Reactor (PBMR) is a particular design of pebble bed reactor developed by South African company PBMR (Pty) Ltd from 1994 until 2009. PBMR facilities include gas turbine and heat transfer labs at the Potchefstroom Campus of North-West University, and at Pelindaba, a high pressure and temperature helium test rig, as well as a prototype fuel fabrication plant. A planned test reactor at Koeberg Nuclear Power Station was not built.

Reactor Design
The PBMR is characterised by inherent safety features, which mean that no human error or equipment failure can cause an accident that would harm the public.

Heat from the PBMR can be used for a variety of industrial process applications, including process steam for cogeneration applications, in-situ oil sands recovery, ethanol applications, refinery and petrochemical applications. The high temperature heat can also be used to reform methane to produce syngas (where the syngas can be used as feedstock to produce hydrogen, ammonia and methanol); and to produce hydrogen and oxygen by decomposing water thermochemically.

The PBMR is modular in that only small to mid-sized units will be designed. Larger power stations will be built by combining many of these modules. As of 2008, 400MWt was emerging as an optimum module size, considerably larger than the original concept size.

The PBMR is fuelled and moderated by graphite fuel spheres each containing TRISO coated low enriched uranium oxide fuel particles. There are 15000 fuel particles per fuel sphere the size of a billiard ball. "Each fuel pebble contains 9 g of uranium, and this holds enough generation capacity to sustain a family of four, for a year. Five tons of coal and up to 23 000 m3 of water will be required to generate one pebble's energy".

The concept is based on the AVR reactor and THTR in Germany, but modified to drive a Brayton closed-cycle gas turbine. The core design is annular with a centre column as a neutron reflector.

PBMR (Pty) Ltd – History
Since its establishment in 1994, Pebble Bed Modular Reactor (Pty) Ltd grew into one of the largest nuclear reactor design teams in the world. In addition to the core team of some 700 people at the PBMR head-office in Centurion near Pretoria, more than 600 people at universities, private companies and research institutes were involved with the project.

In 2006, the US Department of Energy awarded the PBMR consortium the primary contract for the first phase of its New Generation Nuclear Plant (NGNP) project.  The scope for the first phase of this contract, which has now been completed, was for the pre-conceptual engineering of a nuclear co-generation plant for the production of electricity and hydrogen. Requests for proposals for the second phase of the NGNP project will soon be issued, to which the PBMR consortium will be responding within the next few months of 2009.

In 2009 PBMR (Pty) announced that it was looking at employing the technology for process heat applications, and some pebble bed reactor contracts had been put on hold to prevent unnecessary spending

Wind down in 2010
In February 2010 the South Africa government announced it had stopped funding the development of the pebble bed modular reactor, and PBMR (Pty) stated it was considering 75% cuts in staff. The decision was taken because no customer or investor for PBMR was found. Unresolved technical items, a substantial increase of costs and a 2008 report from Forschungszentrum Jülich about major problems in operation of the German pebble bed reactor AVR had discouraged potential investors. International banks refused to support the PBMR project by loans. PBMR's CEO resigned on March, 8th 2010.

In May 2010 Westinghouse withdrew from the PBMR consortium, which led to an end of the South African engagement in NGNP.

On 25 May 2010 the company announced to staff that it intends to implement a "Care and Maintenance" Strategy. This involves the reduction of staff to 9. The stated purpose of the proposed structure is; preserve PBMR as a legal entity, preserve and optimise IP, preserve HTR license, preserve assets and solicit new investors. The strategy assumes that keeping on 9 employees in the medium term will leave sufficient funding to take PBMR to March 2013. The remaining employees will serve to end of October 2010. Some funding is foreseen for dismantling of the PBMR fuel fabrication laboratories in 2011.

In Sept 2010 the SA govt announced that in future, the South African nuclear program will concentrate on conventional light water reactors.

The NGNP project will continue on HTGRs with prismatic fuel elements, not with pebbles as in PBMR, as was announced in February 2012.

R9.244 billion (US$1.3 billion) had been invested in the PBMR project. Over 80% came from the South African government, with smaller amounts from Eskom (8.8%), Westinghouse (4.9%), Industrial Development Corporation (4.9%) and Exelon (1.1%).

Legacy

X-energy

About a dozen employees at PBMR later joined X-energy, including:

 Eben Mulder, Chief Scientific Officer at PBMR, as Senior Vice President and Chief Scientist at X-energy.
 Martin van Staden, Chief Technical Officer and Director at PBMR, as Senior Vice President and responsible for the technical design of the Xe-100 reactor.
 Theo Odendaal as the Director of Environmental Safety & Health at X-energy.

Other employees joined the Ultra Safe Nuclear Corporation.

Stratek Global
A Pretoria-based South African company created a variant of the PBMR reactor. The differences in the two reactors are the Stratek HTMR-100 reactor functions at a lower temperature (from 940°C to 750°C), and the original PBMR used helium as a coolant whereas the HTMR-100 reactor directs the heat into water to create steam. The HTMR-100 reactor is also smaller, with an output of 35 MWe.

References

External links
 PBMR (Pty) Ltd
 Special report published by Pebble Bed Modular Reactor (Pty) Ltd of South Africa on the High Temperature Reactor Conference  (HTR) that was held from 28 September to 1 October 2008 in Washington D.C.
 Proceedings HTR 2004
 Abstract of PBMR design for the future, describing PBMR development 1994–2002.

Pebble bed reactors
Nuclear power reactor types
Nuclear technology in South Africa

Pebble bed modular reactor


No Man's Sky යනු Hello Games විසින් සංවර්ධනය කර ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ක්‍රියාදාම-ත්‍රාසජනක පැවැත්මේ ක්‍රීඩාවකි . එය ලොව පුරා PlayStation 4 සහ Microsoft Windows සඳහා 2016 අගෝස්තු මාසයේදීත්, Xbox One සඳහා 2018 ජූලි මාසයේදීත්, PlayStation 5 සහ Xbox Series X සහ Series S කොන්සෝල සඳහා 2020 නොවැම්බර් මාසයේදීත්, Nintendo Switch සඳහා 2022 ඔක්තෝබර් මාසයේදීත්, macOS සහ iPadOS සඳහා තවමත් සංවර්ධනය වෙමින් පවතී. මෙම පරිගනක ක්‍රීඩාව කුළුණු පහක් වටා ගොඩනගා ඇත: ගවේෂණය, නොනැසි ජිවත් වීම, සටන් කිරිම, වෙළඳාම් කිරිම සහ මූලස්ථානය ගොඩනැගීමය. ක්වින්ටිලියන 18කට අධික ග්‍රහලෝක ඇතුළත් විවෘත විශ්වයක් තුළ ක්‍රීඩකයන්ට ක්‍රියා කිරීමට නිදහස තිබේන අතර  ක්‍රීඩාවේ ග්‍රහලෝකවලට ඔවුන්ගේම ශාක හා සත්ව විශේෂ සහිත ආවේණික පරිසර පද්ධති ඇති අතර ග්‍රහලෝක පද්ධති තුළ සිටින විවිධ පිටසක්වල ජීවීන් සමග ක්‍රීඩකයාට සටන් කිරීමට හෝ වෙළඳාම් කිරිමට හැකියව ඇත. ක්‍රීඩකයින් ක්‍රීඩාවේ ඉදිරියට යන්නේ ඔවුන්ගේ උපකරණ බල ගැන්වීමට අවශ්‍ය සම්පත් කැණීම මගින්, හා ශාක හා සත්ත්ව විශේෂ ලේඛනගත කිරීම මගින් උපයාගත් මුදල් භාවිතා කරමින් සම්පත් මිලදී ගැනීම මගින්, හා ග්‍රහලෝක කඳවුරු ගොඩනැගීම සහ අභ්‍යවකාශ යාත්‍රා පුළුල් කිරීම මගින් සහ ඇට්ලස් ලෙස හඳුන්වන ආයතනය වටා ඇති අභිරහස සෙවීමෙනි.

Hello Games හි නිර්මාතෘ Sean Murray අවශ්‍ය වී තිබුණේ 1970 සහ 1980 ගණන්වල විද්‍යා ප්‍රබන්ධ කලාවේ ශුභවාදී හැඟීම ග්‍රහණය කර ගන්නා ක්‍රීඩාවක් නිර්මාණය කිරීමටයි. Sony Interactive Entertainment හි ප්‍රවර්ධන සහ ප්‍රකාශන සහාය ඇතිව Hello Games හි කුඩා කණ්ඩායමක් විසින් වසර තුනක් පුරා මෙම ක්‍රීඩාව සංවර්ධනය කරන ලදී. මෙම ක්‍රීඩාව කුඩා කණ්ඩායමක් සඳහා අභිලාෂකාමී ව්‍යාපෘතියක් ලෙස සලකනු ලැබූ අතර Murray සහ Hello Games එය මුදා හැරීම මගින් සැලකිය යුතු අවධානයක් දිනා ගත්හ.

No Man's Sky හට එහි 2016 දියත් කිරීමේ දී මිශ්‍ර සමාලෝචන ලැබුණි, සමහර විචාරකයින් ක්‍රියා පටිපාටිමය වශයෙන් ජනනය කරන ලද විශ්වයේ තාක්ෂණික ජයග්‍රහණ ප්‍රශංසා කළ අතර තවත් සමහරු ක්‍රීඩාව දුර්වල සහ පුනරාවර්තන යැයි සැලකූහ. කෙසේ වෙතත්, බහු ක්‍රීඩක හැකියාවන් වැනි විශේෂාංග කිහිපයක් ක්‍රීඩාවේ නොමැතිකම නිසා තීරනාත්මක ප්‍රතිචාර වාර්තා වී ඇති . දියත් කිරීමෙන් පසු මාස කිහිපය තුළ Hello Games හි සන්නිවේදනයේ ඌනතාවය හේතුවෙන් ක්‍රීඩාව තවදුරටත් විවේචනයට ලක් විය, එහි සමහර ක්‍රීඩකයන්ගෙන් ප්‍රතිරොදි ප්‍රතික්‍රියාවක් නිර්මාණය විය. ක්‍රීඩාව වටා ඇති උද්දීපනය සහ දියත් කිරීමේදී බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා විශාල ක්‍රීඩකයින් සංඛ්‍යාව පාලනය කිරීමට Hello Games අපොහොසත් වූ බවත්, ක්‍රීඩාවට යාවත්කාලීන කිරීම් නිකුත් කිරීමට ආසන්න වන තෙක් නිහඬව සිටීමේ ප්‍රවේශයක් ගත් බවත් Murray පසුව ප්‍රකාශ කළේය. නෝ මෑන්ස් ස්කයි සඳහා ප්‍රවර්ධනය සහ අලෙවිකරණය විවාදයට තුඩු දුන් අතර වීඩියෝ ක්‍රීඩා අලෙවිකරණයේදී වළක්වා ගත යුතු දේ පිළිබඳ උදාහරණයක් ලෙස දක්වා ඇත.

නෝ මෑන්ස් ස්කයි


«El derecho de vivir en paz» es el sexto sencillo oficial del cantautor chileno Víctor Jara como solista. La canción fue escrita por Víctor Jara en 1969, mientras trabajaba en el montaje de "Vietrock", obra de la dramaturga Megan Terry. Fue lanzado en 1971 por el sello Jota Jota (posteriormente DICAP) y pertenece al álbum El derecho de vivir en paz editado ese mismo año.

«El derecho de vivir en paz» es una canción protesta contra la sangrienta intervención estadounidense en la guerra de Vietnam. En su grabación, realizada en Santiago en los estudios RCA, el tema contó con la colaboración de diversos músicos, incluyendo a Patricio Castillo, Celso Garrido-Lecca, Inti Illimani y Los Blops.

Su estreno en vivo se realizó en 1971, en el Teatro Marconi (hoy Teatro Nescafé de las Artes).

Análisis musical
Se considera una de las canciones de mayor innovación y de absoluto corte experimental en la obra de Jara. Como prueba de este ánimo, el cantante se atreve a juntar las guitarras eléctricas y el órgano de Los Blops con un sonido siempre ligado a las raíces. La pieza que parte con una introducción de tiple, poco a poco suma al resto de los instrumentos. En la base musical, también se incorpora un bajo eléctrico y batería, instrumentos inusuales en la música del artista.
Si bien en cuanto a su métrica es una tema enmarcable propiamente en el folclor chileno, ya en su forma ascendente la canción remite a lo mejor de la psicodelia inglesa: pastoral y urbana al mismo tiempo.

Otras versiones
El tema ha sido objeto de varias reversiones a través de los años.
 El grupo fusión Apus Jazz Bank grabó una versión del tema para su álbum Apus en el año 2000.
 La canción fue incorporada por el grupo chileno Los Bunkers como un bonus track en la reedición de su primer disco Los Bunkers en el año 2001. El tema fue grabado en vivo en las Raras Tocatas Nuevas de Radio Rock & Pop.
 El grupo Fermin Muguruza eta Dut grabó una versión de la canción para el disco Tributo Rock a Víctor Jara, editado por el sello Alerce el año 2001.
La banda de música tradicional gallega Luar na Lubre incluyó una versión del tema en su disco Espiral, publicado en 2002.
 Francesca Ancarola grabó una versión del tema para su álbum Lonquén, editado en el año 2006.
 La canción fue incorporada en la obra Víctor Jara Sinfónico, un álbum tributo de la Orquesta Sinfónica de la Universidad de Concepción, lanzado en el año 2008.
 Claudia Acuña grabó una versión del tema para su álbum En este momento, editado en el año 2009.
 El cantante argentino Bruno Arias grabó una versión de la canción para su disco El derecho de vivir en paz, editado en 2016.

Versiones en Chile

En el marco de las masivas protestas ocurridas en Chile en octubre de 2019, más de 20 músicos chilenos (agrupados bajo el nombre de Músicos de Chile) recrearon una nueva versión del tema, incorporando en el texto de la canción algunas de las demandas ciudadanas.

La realización de una nueva versión de la canción surgió como una iniciativa iniciada por la Fundación Víctor Jara junto con la viuda del músico y presidenta de la fundación, Joan Jara, como una respuesta frente a la militarización de las ciudades por parte del gobierno y la violencia que ejercieron tanto el ejército de Chile y Carabineros contra los manifestantes durante los meses de protesta y también como una forma de expresar los deseos de generar cambios estructurales en el sistema del país.

Personal

Voces

Músicos adicionales
 Juan Ángel: Acordeón
 Danilo Donoso: Percusiones
 Eduardo Iensen: Charango, guitarra acústica, guitarra eléctrica
 Pablo Jara: Guitarra acústica
 Macarena Nieto: Interpretación en lengua de señas
 Ángel Parra: Guitarra eléctrica
 Nano Stern: Tiple, violines
 Valentín Trujillo: Bajo, metalófono, sintetizador
 Pedro Villagra: Quena, saxofón
 La Moral Distraída: Bronces

Referencias

Sencillos de 1971
Sencillos de Víctor Jara
Sencillos de Discoteca del Cantar Popular
Canciones sobre la guerra
Canciones en español
Canciones de Víctor Jara
Canciones políticas

El derecho de vivir en paz (canción)


Daksa, najmanji otočić iz skupine Elafitskih otoka, kod Dubrovnika.
 Svjetionik Otočić Daksa, svjetionik na otoku
 Pokolj na otoku Daksi, listopad 1944.
 P/B Daksa, parobrod
 Daksha, u hinduističkoj mitologiji, jedan od sinova boga Brahme

Daksa (razdvojba)


Das Castillo de Molina de Aragón ist eine Burg nahe dem Río Gallo in Molina de Aragón, einer Gemeinde in der Provinz Guadalajara der Autonomen Region Kastilien-La Mancha (Spanien), die im 12. Jahrhundert errichtet wurde. Die Burg, am Abhang des Berges über dem Ort, ist ein geschütztes Baudenkmal.

Geschichte und Beschreibung
Der Vorgängerbau, eine arabische Festung, ist schon für das 10. Jahrhundert überliefert. Im Jahr 1129 wurde unter Alfons I., König von Aragonien und Navarra, die Region zurückerobert.

Auf dem Berggipfel steht der Hauptturm, der von einem Wall umgeben ist und durch eine lange Mauer mit der übrigen Burg verbunden wird. Um diese Anlage besteht ein Einfriedungsring mit ursprünglich sechs Türmen, von denen heute noch vier erhalten sind.

Literatur
 Reinhart Wolf. Mit Texten von Cees Nooteboom: Castillos – Burgen in Spanien. Schirmer/Mosel Verlag, München 2001, ISBN 3-8296-0026-7.

Weblinks

 Castillo de Molina de Aragón (spanischer Text)
 Castillo de Molina de Aragón bei CastillosNet (spanischer Text)

Molina de Aragon
Kulturdenkmal in der Provinz Guadalajara
Erbaut im 12. Jahrhundert
Molina de Aragon
Bauwerk in der Provinz Guadalajara

Castillo de Molina de Aragón


An Festuca belensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M.Toman. An Festuca belensis in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca belensis


Republika Hrvatska i Helenska Republika održavaju diplomatske odnose od 20. srpnja 1992. Sjedište veleposlanstva je u Ateni.

Veleposlanici
Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Helenskoj Republici osnovano je odlukom predsjednika Republike od 2. ožujka 1993.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Grčka na stranici MVEP-a

Izvori

Grčka
Vanjska politika Grčke

Popis hrvatskih veleposlanika u Grčkoj


Putovići su naseljeno mjesto u sastavu općine Zenica, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH. Nalaze se na desnoj obali rijeke Bosne, uz državnu cestu A1/E73, blizu Tišine i mosta prema Drivuši.

Povijest
U Putovićima su nađeni ostatci antičkog naselja i komunikacija.

Stanovništvo
Prema popisu 1991. ovdje su živjeli:

 Muslimani - 723 (90,49%)
 Srbi - 69 (8,63%)
 Jugoslaveni - 6 (0,75%)
 ostali i nepoznato - 1 (0,12%)

Prema popisu 1981. ovdje je živjelo 743 stanovnika, od čega:
 Muslimani - 627 (84,39%)
 Srbi - 104 (14,00%)
 Slovenci - 1 (0,13%)
 Jugoslaveni - 9 (1,21%)
 ostali i nepoznato - 2 (0,26%)

Prema popisu 1971. ovdje je živio 681 stanovnik, od čega:
 Muslimani - 570 (83,70%)
 Srbi - 110 (16,15%)
 ostali i nepoznato - 1 (0,14%)

Izvor

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Zenica

Putovići


An Stipa duriuscula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi. An Stipa duriuscula in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa duriuscula


أسيتانيليد : هو مادة كيميائية صلبة عديمة الرائحة وهو ذو مظهر مشابه لرقائق أو لأوراق الشجر. وهو معروف أيضا باسم ن-فينيل أسيتا أمين، وأسيتانيل، وأسيتانيليد، وكان يعرف سابقاً بالاسم التجاري أنتيفيبرين.

تشكله
يمكن أن ينتج أسيتانيليد من تفاعل أنهيدريد الخل مع إما الأنيلين أو كلوريد فينيل أمونيوم.

الخواص
قليل الذوبان في الماء. وهو ذاتي الإشعال إذا أن وصل إلى تصل إلى درجة حرارة 545° م، ولكنه على خلاف ذلك مستقر في معظم الظروف. البلورات النقية صفيحية الشكل، ذات لون أبيض، ولها طعم سكري.

الاستخدامات
تستخدم هذه المادة بوصفها مثبط في بيروكسيد الهيدروجين وتستخدم لتثبيت ورنيش إستر السيليلوز. وقد وجد أيضا استخدامات كوسيط في اصطناع المطاط، وتركيب الأصبغة والأصبغة الوسيطة، والكافور. وقد استخدم الأسيتانيليد كمركب سابق في تركيب البنسلين وغيرها من المستحضرات الصيدلانية وموادها الوسيطة.
وللأسيتانيليد خواص مسكنة وخافضة للحرارة، بل هو في نفس صنف الأدوية كما عقار اسيتامينوفين (باراسيتامول). وتحت اسم أسيتانيليد يبرز في صيغة عدد من براءات الاختراع للأدوية، وهو متاح بدون وصفة طبية. وفي عام 1948، اكتشف جوليوس أكسيلورد وبرنار برودي أن الأسيتانيليد أكثر سمية بكثير في هذه التطبيقات من الأدوية الأخرى، مسببًا ميتهيموغلوبينية الدم (methemoglobinemia) ومؤديًا في نهاية المطاف إلى أضرار في الكبد والكلى. على هذا النحو استعيض عن الأسيتانيليد إلى حد بعيد بأدوية أقل سمية، وخاصة عقار أسيتامينوفين، وهو ميتابوليت (أيض) للأسيتانيليد والذي اقترحه برودي وأكسيلورد في نفس الدراسة.

في القرن التاسع عشر استخدمت بشكل كبير في مواد التظهير للاستخدامات التصوير الضوئي.

وتستخدم بشكل شائع في مختبرات الكيمياء العضوية في تجارب التبلور.

المراجع

أدوية مسحوبة من الأسواق
أسيتانيليدات
أصبغة
كيماويات التصوير الضوئي

أسيتانيليد


A menina do outro lado (とつくにの少女 Totsukuni no Shōjo) é uma série de mangás japoneses ilustrado por Nagabe. Foi serializado originalmente pela Mag Garden de setembro de 2015 a março de 2021 em um total de 11 volumes.

No Brasil, o mangá foi licenciado pela DarkSide Books. O primeiro volume saiu em 28 de fevereiro de 2019 e em março de 2022 já conta com cinco volumes. Um curta de 10 minutos baseado no mangá foi lançado em DVD pelo Wit Studio e lançado junto do oitavo volume do mangá no Japão, em setembro de 2019. Uma versão longa-metragem será lançada também pelo Wit Studio no Japão com uma edição bônus do mangá em março de 2022.

Em Portugal, a série foi publicada pela Editorial Presença com o título A menina que veio do outro lado. O primeiro volume foi editado em Agosto de 2023, com tradução do Japonês por André Pinto Teixeira.

Enredo
Em uma terra distante a sociedade está dividida. Existem as pessoas normais e os amaldiçoados. Os normais vivem em um reino temendo que qualquer ser amaldiçoado possa adentrar seus portões e muros. Do lado de fora, na floresta, uma menininha chamada Shiva foi abandonada. Ela foi acolhida por uma criatura meio humana, meio animal, chamada Sensei, que não pode ser tocado e vive fora da cidade. Sensei se afasta do convívio com os demais, sabendo dos perigos e maldições que os rodeiam e alerta Shiva para ela nunca saia sozinha. Entretanto, a menininha espera reencontrar sua tia desaparecida e quando Shiva quebra as regras para encontrá-la, os dois estão em perigo.

Protagonistas
Shiva: uma garotinha que, acredita-se, tenha sido tocada por uma criatura da floresta e depois abandonada. Porém, Shiva não é amaldiçoada. É cuidada por uma criatura chamada Sensei, responsável por cozinhar, lavar, cuidar da casa, pegar lenha e colocá-la para dormir, ainda que nunca a toque. Shiva é alegre, carinhosa, muito apegada a Sensei, mas ela espera que, um dia, sua tia venha buscá-la.

Sensei: uma criatura meio homem, meio animal, que cuida de Shiva. Ele é bastante alto, usa terno e tem a pele escura. Impedido de tocar em Shiva por causa da maldição, ele cuida da casa e das necessidades da garotinha diariamente. Ele mente para Shiva dizendo que sua tia está vindo buscá-la por não querer ver a menininha sofrer. Sensei não tem medo das armas humanas e nem pode ser ferido por elas, já que foi crivado de flechas ao proteger Shiva de um ataque humano e não se feriu.

Simbolismo
A menina do outro lado é uma obra que, basicamente, fala sobre gentileza, principalmente com aquilo que é tão diferente de si mesmo. Fala sobre as dualidades - do animal e do humano, do preto e do branco, do bem e do mal, dentro e fora - e de como é possível aceitar o diferente. Esse mesmo diferente pode causar medo e repulsa em alguns que não o conhecem e ele será combatido e até perseguido.

Animações
Um curta de 10 minutos foi lançado em edição limitada em DVD acompanhando o oitavo volume do mangá em 10 de setembro de 2019. Foi dirigido por Yūtarō Kubo e Satomi Maiya e produzido pelo Wit Studio. Antes do lançamento em DVD, o curta estreou no Fantasia International Film Festival em Montreal, em 1 de agosto de 2019. Ele também foi exibido no Scotland Loves Anime Film Festival, em Glasgow, na Escócia, em 12 de outubro de 2019 e foi exibido via streaming no Japanese Film Festival e no JFF Plus Online Film Festival em vários países em dezembro de 2020. O curta competiu na categoria de Filmes ou Vídeos para Audiências Jovens no Ottawa International Animation Festival, que ocorreu online em 2020.

Em 5 de março de 2021, o estúdio anunciou que estava produzindo um longa-metragem baseado em A menina do outro lado, a ser lançado na edição bônus do mangá em 10 março de 2022. Ele foi dirigido pela mesma equipe técnica do curta e pelo mesmo elenco, com Jun Fukuyama (o Koro-sensei em Assassination Classroom) e Rie Takahashi (a Emilia em Re:Zero) são as vozes originais de Sensei e Shiva, respectivamente. Uma campanha de financiamento coletivo foi iniciada para levantar os fundos necessários para a execução do longa entre março de 2020 e maio de 2021. A campanha levantou 3 milhões de ienes (cerca de 130 mil reais) no primeiro dia de campanha, chegando a um total de 20 milhões de ienes no fim da campanha (cerca de 851 mil reais).

Recepção
A menina do outro lado foi indicada ao prêmio de Melhor Quadrinho no 45º Angoulême International Comics Festival em 2018. Os dois primeiros volumes foram inseridos na lista de Melhores Graphic Novels para Jovens, selecionados pela American Library Association em 2018. Os volumes três, quatro e cinco foram inseridos na mesma lista no ano seguinte.

Publicações

Séries de manga

A menina do outro lado