Dinamo Riga () var en professionel lettisk ishockeyklub, der spillede i den sovjetiske liga i 1946-92 og den Internationale Hockey-Liga i 1992-95. Klubben blev stiftet i 1940, genetableret efter anden verdenskrig i 1946 og havde hjemmebane i Rīgas Sporta Pils i Riga, Letland.

Fra midt i 1940'erne til midt i 1950'erne og igen fra midt i 1970'erne til begyndelsen af 1990'erne var Dinamo Riga blandt Sovjetunionens ti bedste ishockeyklubber, og den opnåede sit bedste resultat, da den i sæsonen 1987-88 vandt sølvmedaljer i det sovjetiske mesterskab. Den nåede endvidere ved flere tilfælde semifinalerne i den sovjetiske pokalturnering.

Historie

Dinamo Riga blev oprindeligt stiftet i 1940 under Sovjetunionens besættelse af Letland. Efter anden verdenskrig blev foreningen i 1946 genetableret og var et af de tolv hold, der i vinteren 1946-47 spillede om det første sovjetiske mesterskab i ishockey. Dinamo Riga endte på fjerdepladsen efter de tre Moskva-hold, Dynamo, CDKA og Spartak. Tre år senere skiftede klubben navn til Daugava Riga og forblev til og med sæsonen 1962-63 i den bedste sovjetiske liga, men den var dog ikke stærk nok til for alvor at udfordre hovedstadsklubberne i kampen om det sovjetiske mesterskab.

Med nedrykningen til den næstbedste liga i 1963 begyndte en middelmådig tid for klubben, der endda i 1968, samtidig med at den skiftede navn tilbage til Dinamo, endte med nedrykning til den tredjebedste række.

I 1968 overtog den russiske træner Viktor Tikhonov trænersædet i Dinamo. Han var kendt for at lægge vægt på streng disciplin og revolutionerede træningsmetoderne, og han var blandt de første til at anvende videooptagelser til kampanalyser. Derudover lagde han stor vægt på sine spilleres fysiske form. På grund af Dinamo-spillernes ringe potentiale indførte han en strategi, som ingen sovjetiske hold indtil da have benyttet: at spille med fire angrebskæder. Dermed kunne hans hold ved hjælp af hurtighed og bedre kondition slå andre hold, der ellers var Dinamo spillemæssigt og teknisk overlegne. Som følge af den nye strategi opnåede Dinamo i 1970 oprykning til den næstbedste række, og allerede i 1973 var holdet tilbage i den bedste sovjetiske liga.

I 1975 blev Viktors Hatuļevs fra Dinamo Riga den første sovjetiske spiller, der blev draftet af et NHL-hold, da han blev valgt i 9. runde (nr. 160 i alt) af Philadelphia Flyers, men han fik naturligvis aldrig chancen for at spille i NHL.

I sæsonen 1976-77 blev en af stjernerne på det daværende Dinamo-hold, Helmuts Balderis, både point- og mål-topscorer i ligaen og følgelig kåret som årets spiller. Allerede den foregående sæson havde han scoret flest mål af alle i den sovjetiske liga. I 1983 blev han igen ligatopscorer - i sin karriere i den sovjetiske liga opnåede han i alt at score 333 mål og udføre over 230 assists.

Den største succes i klubbens historie blev opnået i sæsonen 1987-88, hvor den endte på andenpladsen i kampen om det sovjetiske mesterskab, kun overgået af CSKA Moskva. Til den sæson havde ligaledelsen indført et slutspilssystem efter amerikansk forbillede. I første fase af grundspillet endte Dinamo på 10.-pladsen, men i anden fase spillede klubben sig op på tredjepladsen og gik dermed videre til mesterskabsslutspillet for de fire bedste hold. I semifinaleserien, der blev spillet bedst af tre kampe, besejrede letterne Dynamo Moskva med 2-1 i kampe (2-0, 3-5 og 4-2), inden de i finaleserien bedst af fem kampe mod CSKA måtte se sig besejret med 1-3 i kampe (3-7, 2-1, 2-4 og 2-5).

Efter Sovjetunionens opløsning spillede Dinamo videre i den Internationale Hockey-Liga, indtil klubbens opløsning i 1995. I denne tid spillede man først under navnet Stars Riga (efter sponsoren A/S Stars) og senere Pārdaugava Riga. Parallelt hermed blev et nyt hold dannet under navnet Riga Juniors, der spillede i East European Hockey League (EEHL), og hvortil mange af Dinamo-spillerne skiftede, da klubben blev opløst.

I 1997 blev Dinamo '81 Riga oprettet som en form for efterfølger til Dinamo Riga. Klubben deltog i Letlands ishockeyliga og EEHL. I 2000 blev også denne klub opløst og erstattet af HK Riga 2000, der tilhørte Letlands ishockeyliga og flere gange blev lettisk mester i ishockey.

Titler og bedrifter

Sovjetisk mesterskab

  Nr. 2 (1): 1987-88.
 Nr. 4 (4): 1946-47, 1947-48, 1976-77, 1989-90.
 Nr. 5 (7): 1951-52, 1954-55, 1974-75, 1980-81, 1982-83, 1985-86, 1990-91.

Sovjetisk pokalturnering

 Semifinalist (2): 1976-77, 1978-79.

Sæsoner

Berømte spillere
 Viktors Hatuļevs
 Helmuts Balderis
 Harijs Mellups
 Artūrs Irbe
 Vitālijs Samoilovs
 Olegs Znaroks

Trænere
 1946–49: Jānis Dobelis
 1949–61: Edgars Klāvs
 1961–62: Anatolijs Jegorovs
 1962–63: Georgijs Firsovs
 1963–68: Staņislavs Motls
 1968–77: Viktor Tikhonov
 1977–80: Ēvalds Grabovskis
 1980–89: Vladimir Jursinov
 1989–90: Pjotr Vorobjov
 1990–91: Ēvalds Grabovskis
 1992: Jevgeņijs Banovs
 1992–94: Juris Reps
 1994–95: Mihails Beskašnovs
 1995: Leonīds Beresņevs

Kilder / eksterne henvisninger
 Hockey Archives: URSS 1946-47  - Russie 1994-95

Noter

Ishockeyklubber i Letland
Sport i Riga
Etableret i 1940
Etableret i 1946
Ophørt i 1995

Dinamo Riga (1946-95)


Alexandra Briem (f. 1983) er íslensk stjórnmálakona. Hún er borgarfulltrúi Pírata í borgarstjórn Reykjavíkur og var forseti borgarstjórnar frá maí 2021 - júní 2022.

Alexandra er fædd í Reykjavík og foreldrar hennar eru Iðunn Magnúsdóttir sálfræðingur og söngkona Fræbblanna og Valgarður Guðjónsson forritari og söngvari Fræbblanna.

Áður en Alexandra hóf að starfa í stjórnmálum var hún þjónustufulltrúi hjá Símanum. Hún gekk til liðs við Pírata árið 2014 og var í kosningastjórn flokksins fyrir alþingiskosningar árið 2017. Hún skipaði þriðja sæti á framboðslista Pírata í borgarstjórnarkosningunum árið 2018 og varð fyrsti varaborgarfulltrúi Pírata að loknum kosningum. Hún var varaborgarfulltrúi frá 2018-2021 en tók sæti sem borgarfulltrúi og forseti borgarstjórnar í maí 2021. Alexandra er fyrsta transkonan sem tekur sæti í borgarstjórn.

Tilvísanir

Fólk fætt árið 1983
Íslenskar konur
Fulltrúar í borgarstjórn Reykjavíkur
Borgarfulltrúar Pírata
Trans konur

Alexandra Briem


Alwar (en hindi: अलवर जिला) es un distrito de la India en el estado de Rajastán. Código ISO: IN.RJ.AL.

Comprende una superficie de 8380 km².

El centro administrativo es la ciudad de Alwar.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 3 671 999 habitantes, de los cuales 1 733 070 eran mujeres y 1 938 929 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Alwar

Distrito de Alwar


أحمد غانم سلطان (8 أبريل، 1986 -) لاعب كرة قدم مصري محترف مدافع يلعب في صفوف نادي النصر المصري. وقد سار أحمد على نهج والده، وتخرج من أكاديمية الزمالك للناشئين، بالإضافة إلى أنه خاض تجربة احتراف في بولندا وأذربيجان.

ملاحظات

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بولندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أذربيجان
لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري البولندي الممتاز
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في أذربيجان
لاعبو كرة قدم مغتربون في بولندا
لاعبو كرة قدم من محافظة الجيزة
لاعبو ليغيا وارسو
لاعبو نادي الجونة
لاعبو نادي الزمالك
لاعبو نادي النصر (مصر)
لاعبو نادي تليفونات بني سويف
لاعبو نادي غزل المحلة
مصريون مغتربون في بولندا
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986
مواليد في الجيزة (مدينة)

أحمد غانم سلطان


Bitter Pille er en dansk kortfilm fra 2014 instrueret af William Stahl.

Handling
Lucas lider af en eksistentiel krise og de sarte, forkælede kreativ klassetyper i hans nabolag gør ikke just situationen bedre. Da en psykolog råder ham til at se døden i øjnene for at føle sig i live, tager Lucas en drastisk beslutning - med uforudsete konsekvenser.

Medvirkende

 Anders Heinrichsen, Lucas
 Jens Jørn Spottag, Dr. Holm
 Michael Falch, Bartender
 Lisbet Dahl, Karrierekvinde
 Lasse Lunderskov, Vicevært
 Therese Damsgaard, Sekretær
 Morten Thunbo, Borger
 Morten Schaffalitzky, Forretningsmand
 Morten Marcher, Forretningsmand
 Jens Basse Dam, Chauffør

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Bitter Pille


පරිගණක වැඩසටහනකින් පමණක් කාර්යයක් ක්‍රියාවට නැංවීමට නොහැකි වන අවස්ථා ඇත. එම වැඩසටහනට අවශ්‍ය බාහිර මෘදුකාංග කොටස්ද පවතී. ඒවා ලේඛනාලය (Libraries) නමින් හැඳින්වේ. මෙවැනි ලේඛනාල (Libraries)  තනිව ක්‍රියාත්මක වීමට නොහැකි වැඩසටහන්, උදාහරණයක් ලෙස සමහර තනිව වැඩකරන (Stand Alone) වැඩසටහන් කොටස් ලේඛනාලය (Libraries) ලෙස ඇති අතර වැඩසටහන් ලිවීමේ දී භාවිතා වේ. සමහර පරිගණක ක්‍රියාවලි හෝ කාර්යයන් ක්‍රියාත්මක කීරීමෙන් ක්‍රියාවට පැනවෙන නමුත් ඒවා අමතන වැඩසටහන් (calling programs) සඳහා දත්ත නැවත භාරදීම සිදු නොකරන  තනිව වැඩකරන (Stand Alone) වැඩසටහන්ද ලේඛනාලය (Libraries) තුල අන්තර්ගත වේ. ලේඛනාල (Libraries) එකක් හෝ බොහොමයක් වැඩසටහන් ලේඛනාලය (Libraries) ඇමතීම හෝ වැඩසටහන් තවත් වැඩසටහන් ඇමතීම හෝ කිසිදු වැඩසටහනක් ඇමතීම සිදු නොකීරීම සිදුවිය හැක.

සටහන්

පරිගණක මෘදුකාංග - වැඩසටහන් සහ ලේඛනය


Bilgisayar biliminde, modüler programlama ya da birimsel programlama, bir yazılımı diğer elemanlardan bağımsız çalışabilen modüller kullanarak tasarlama yaklaşımıdır.

Bir programda modülerlik programın rastgele seçilen iki parçası arasındaki etkileşimin belirlenmiş arabirimler vasıtası ile gerçekleştirilmesi ile artar. Modüler programlama teknikleri modülerliği arttıran teknikler olarak nitelendirilebilirler.

Kaynakça

Programlama paradigmaları
Modülerlik

Modüler programlama


In cryptography, the S-1 block cipher was a block cipher posted in source code form on Usenet on 11 August 1995. Although incorrect security markings immediately indicated a hoax, there were several features of the code which suggested it might be leaked source code for the Skipjack cipher, which was still classified at the time.

However once David Wagner had discovered a severe design flaw, involving the key schedule but not the underlying round function, it was generally accepted as being a hoax—but one with an astonishing amount of work behind it. Bruce Schneier noted that S-1 contained a feature never seen before in the open literature; a G-table that results in key and data dependent rotation of S-boxes to use in a given round. When Skipjack was eventually declassified in 1998, it was indeed found to be totally unlike S-1.

References

See also
Iraqi block cipher

Block ciphers
Internet hoaxes
1995 hoaxes

S-1 block cipher


La trilogie de la Conurb (titre original : Sprawl Trilogy), également connue sous le nom de Trilogie Neuromancien, est la première série de romans de William Gibson. Elle est composée de Neuromancien (1984), Comte Zéro (1986) et Mona Lisa s'éclate (1988).

Les trois romans se déroulent dans le même environnement fictif et sont subtilement liés par des personnages et sujets communs (qui ne sont pas toujours évidents).

Johnny Mnemonic (1981), Gravé sur chrome (1982) et Hôtel New Rose (1984) sont des nouvelles également de William Gibson qui s'installent dans l'univers de la Trilogie de la Conurb. Des événements et des personnages de ces nouvelles apparaissent ou sont mentionnés dans la trilogie.

Cadre narratif
L'intrigue des romans se situe dans un futur proche post troisième guerre mondiale (limitée) dans lequel le monde est dominé par les méga entreprises et la technologie y est omniprésente. Les différents événements sont espacés de 16 ans et bien qu'il y ait des personnages récurrents chaque roman raconte une histoire autonome. Gibson réfléchi sur les effets pervers de la technologie lorsqu'elle sort des laboratoires de recherche et se retrouve dans la rue où elle ouvre de nouveaux usages. Il explore un monde de liens directs esprit-machine (jacking in ou exocortex), une intelligence artificielle ultra-connectée à un univers d'information global qu'il appelle cyberespace.

Une partie de l'action des romans se déroule dans la Conurb, une zone urbaine qui s'étend le long de la côte est des États-Unis.

Le fil conducteur de la trilogie montre l'évolution d'une intelligence artificielle qui se libère seule, progressivement, de ses limites câblées pour devenir autre chose.

Accueil
La trilogie est un succès autant commercial que critique. Le journaliste Steven Poole écrit dans The Guardian que « Neuromancien et les deux romans qui ont suivi, Conte Zéro (1986) et le magnifiquement intitulé Mona Lisa s'éclate (1988) constituent une sainte trinité inépuisable, une sorte de Chrome Coran (le nom d'un des futurs groupes de rock de Gibson) d'idées invitant à des remaniements à l'infini ».

Les trois livres ont été finalistes ou gagnants pour les principaux prix de science-fiction, notamment :
 Neuromancien : lauréat du prix Hugo du meilleur roman 1985, du prix Nebula du meilleur roman 1984 ainsi que du prix Philip-K.-Dick 1985, nommé pour le prix British Science Fiction 1985 ;
 Comte Zéro : finaliste du prix Hugo du meilleur roman 1987, du prix Locus du meilleur roman de science-fiction 1987 ainsi que du prix Nebula du meilleur roman 1986 et du prix British Science Fiction 1987 ;
 Mona Lisa s'éclate : finalise du prix Hugo du meilleur roman 1989, du prix Locus du meilleur roman de science-fiction 1989 ainsi que du prix Nebula du meilleur roman 1988.

Notes et références

Liens externes

Cycle de science-fiction américain
Œuvre de William Gibson
Suite romanesque
Roman cyberpunk

Trilogie de la Conurb


Dimna zavjesa je kombinacija umjetne magle i dima koja se odavna upotrebljavala u ratovanju. Za Prvog svjetskog rata njihova uporaba bila je vrlo razvijena, pa je napredovala i tehnika zamagljivanja. U Drugom svjetskom ratu primjena umjetne magle imala je važnu ulogu u mnogim operacijama (desanti u sjevernoj Africi, na Siciliji, u Normandiji i na japanskim otocima). Umjetna magla koloidna je disperzija sitnih kapljica u zraku proizvedena radi prikrivanja vojnih položaja, trupa, brodova, strateški važnih građevina te njihove zaštite od neprijateljskog izviđanja i napada, ili radi otežavanja pokreta neprijateljskih trupa smanjenjem vidljivosti. U istu se svrhu upotrebljava i umjetni dim, to jest koloidna disperzija čvrstih čestica u zraku.

Umjetna magla i dim proizvode se raspršivanjem kapljevine, izazivanjem kondenzacije u zraku ili pak reakcijama kojima iz plinovitih tvari nastaju kapljevite ili čvrste tvari u obliku sitnih kapljica ili čestica. Tako na primjer magla, odnosno dim nastaju ulijevanjem klorsulfonske ili dimeće sumporne kiseline u živo vapno, izgaranjem fosfora, stvaranjem salmijaka od amonijaka i klorovodika, reakcijom silicijeva tetraklorida, raspršenog u zraku, s vlagom, izgaranjem nafte ili njezinim raspršivanjem pregrijanom parom. Bijeli dim, proizveden raspršivanjem titanijeva klorida (koji reakcijom s vlagom iz zraka stvara čvrsti titanijev dioksid i klorovodik), upotrebljava se za "pisanje po nebu" u reklamne svrhe.

Izvori

Oružje

Dimna zavjesa


La GranTurismo est une voiture de sport Grand Tourisme du constructeur automobile italien Maserati produite à partir de 2023. Elle est la seconde génération de  et elle est disponible avec un moteur thermique ou une motorisation  électrique nommée GranTurismo Folgore.

Présentation
La ligne extérieure de la GranTurismo est dévoilée le  au Concours d'élégance de Peeble Beach dans sa version électrique Folgore. La version de série est présentée le .

Elle est produite dans l'usine historique de Maserati, à Modene.

En , le groupe Stellantis ferme l'usine Stellantis de Mirafiori et cesse la production de la GranTurismo pendant 2 semaines en raison de l'insuffisance des ventes du modèle.

Caractéristiques techniques

Motorisation
Alors que la première génération GranTurismo faisait appel à un moteur V8 Ferrari, la seconde génération reçoit le moteur V6 de la Maserati MC20, conçu et produit en interne et nommé Nettuno. Ce moteur de  de cylindrée est disponible en deux versions : Modena de  pour  de couple, et Trofeo de  et  de couple.

GranTurismo Folgore

La Folgore  (foudre en italien) est la version  électrique de la GranTurismo II produite à partir de 2023.

La version électrique est dotée de trois électromoteurs à aimant permanent de  chacun, un à l'avant et deux à l'arrière, pour une puissance totale installée de , mais une puissance combinée disponible de  et  de couple. Elle dispose également d'une fonction « MaxBoost » permettant d'obtenir momentanément .

L'ensemble moteur est alimenté par une batterie d'une capacité brute de  et utile de . La batterie peut être rechargée sous  jusqu'à  ou  en .

Finitions

Séries spéciales
 PrimaSerie, 150 exemplaires en 2023

Notes et références

Annexes

Articles connexes

 Maserati MC20

Lien externe
 Site officiel Maserati GranTurismo Folgore

GranTurismo II
Automobile des années 2020
Automobile électrique
Coupé GT
Véhicule à transmission intégrale

Maserati GranTurismo II


GoTo sau Goto este un sistem utilizat în astronomia de amatori pentru a îndrepta, spre obiectul dorit să fie observat, în mod automat, instrumentele de observare. O listă de obiecte astronomice este integrată unui soft care pilotează instrumentul.

Sistemul conduce motorașele monturilor ecuatoriale și azimutale permițând țintirea obiectului astronomic dorit.

Note

Telescoape
Software astronomic

GoTo (telescop)


عيال الفقر مسلسل كوميدي كويتي وتدور أحداث المسلسل في إطار واقعي، حيث يتناول الصراع بين الخير والشر، وهو أيضاً من الموروث الشعبي من حقبة الاربعينات من القرن الماضي.

فريق الممثلين

بطولة: سعد الفرج، حياة الفهد، إبراهيم الصلال، عبد العزيز جاسم، هدى الخطيب، منى شداد، اسامه المزيعل، وياسه، فيصل بوغازي، عبد الله العتيبي، عبد الله البارون.

ضيوف الشرف: أحمد الصالح، خليفه خليفوه، هيا الشعيبي.

ملخص الأحداث

المسلسل يحث على التمسك بالعادات والتقاليد من خلال العلاقات الاجتماعية بين الاهل والجيران والاصدقاء ويجمع بين الكوميديا الهادفة والتراجيديا الصادقة، المسلسل يحكي قصه من الماضي عن (عسكر) ونسيبه (شملان) في كل مره يعملان مشروع تجاري ويخسران فيه إلى ان يخسرون جميع اموالهم في قالب كوميدي.

مواقع التصوير
تم تصوير المسلسل في قرية (خليفوه) التراثية الكائنة بمنطقة الوفرة - الكويت.

الشخصيات الرئيسية

مراجع

مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2007
مسلسلات تلفزيونية كوميدية كويتية

عيال الفقر (مسلسل)


ou Chasseurs de trésors au Québec, est une série télévisée américaine d'action et d'aventure en  de  créée par Matthew Federman et Stephen Scaia, dont la première saison a été diffusée entre le  et le  sur le réseau CBS, et la deuxième saison du  au  sur le service Paramount+.

Au Québec, elle est diffusée depuis le  sur Évasion, et en France à partir du  sur NRJ 12.

Synopsis
Danny McNamara, ancien agent du FBI et expert en antiquités s'associe à une voleuse d'art pour arrêter un terroriste qui finance ses attaques grâce aux vols de trésors.

Distribution

Acteurs principaux

 Matt Barr : Danny McNamara
 Sofia Pernas : Lexi Vaziri
 James Callis : Simon Hardwick
 Katia Winter : Gwen Karlsson
 Michael James Shaw : Aiden Shaw
 Oded Fehr : Karim Farouk
 Alicia Coppola :
 Mark Gagliardi : Father Chuck

Acteurs récurrents

 John Larroquette : Jay Reece
 Antonio Cupo : Captain Bruno Fabi
 Tony Nash : Omar
  : Taj bin Yusef
 Anna Silk : Roarke

Production

Le , la série est annulée.

Fiche technique
 Titre original et français :
 Titre québécois : Chasseurs de trésors
 Création : Matthew Federman, Stephen Scaia
 Réalisation : Steve Boyum, Guy Norman Bee, Holly Dale, Tawnia McKiernan, Alrick Riley, Craig Siebels, Michael Dinner
 Scénario : Matthew Federman, Stephen Scaia, Kevin Chesley, Dana Farahani, Siavash Farahani, Bryan Shukoff, Gaia Violo, Javier Grillo-Marxuach, Nazrin Choudhury, Taylor Elmore, Lara Olsen,
 Musique : Kyle Newmaster
 Casting : Elizabeth Barnes
 Direction artistique :
 Décors :
 Costumes : Odette Gadoury
 Photographie :
 Montage :
 Production :
 Production déléguée :
 Société de production : CBS Télévision
 Société de distribution :
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Format : 1080i
 Genre : Action - Aventure
 Durée : 42 minutes
 Date de première diffusion :
 États-Unis :  sur CBS

Épisodes

Première saison (2019)
 La Malédiction de Cléopâtre -  ()
 La Malédiction de Cléopâtre -  ()
 Le Code de l'Hawaladar ()
 Le Secret de Macho Grande ()
 La Confrérie de Serapis ()
 Le Train fantôme de la Sierra Perdida ()
 Cavale à Casablanca ()
 La Lunchbox du destin ()
 L'Ombre du projet Athéna ()
 La Rançon de la vengeance ()
 Le Retour de la Reine ()
 L'Héritage paternel ()
 La Vengeance de Farouk ()

Deuxième saison (2022)
Elle a débuté le  sur Paramount+.

 L'Âme de Genghis Khan ()
 La Légende du tigre doré ()
 Le Trésor de l'empire rouge ()
 Dans la Zone Interdite ()
 Opération Dragon Gate ()
 Mystère sur l'Île Poison ()
 Les Corbeaux de Shangri-La ()
 La Cité perdue de Sana ()
 Le Trône de Khan ()
 L'Héritage secret des Mongols ()
 Attaque contre la Forteresse Cachée ()
 L'Année du rat ()
 Affrontement à Hong Kong ()

Accueil

Critiques
Sur Rotten Tomatoes, la série a une cote d'approbation générale de 54 % basée sur 13 critiques, avec une note moyenne de 5,78/10.

Sur Allociné, le public attribue une note de 3,6 à la série.

Distinctions

 2020 : Leo Awards : Meilleur acteur dans un second rôle dans une série télévisée dramatique pour Antonio Cupo.

Lieu de tournage
Dans la saison 2, à l'épisode 12, le stade Olympique de Montréal sert de lieu de tournage pour un stade en Allemagne.

Anecdotes
À de nombreuses reprises, des personnages de la séries disent vouloir boire du Gin tonic.

Dans le dernier épisode de la saison 2, le personnage de James Callis présente un passeport au nom de Guy Baltar. Un clin d'oeil à son personnage dans Battletsra Galactica: Gaius Baltar.

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2019
Série télévisée disparue en 2022
Série télévisée américaine des années 2010
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée de CBS
Série télévisée de Paramount+
Série télévisée tournée au Québec

Blood & Treasure


Doğal seçilim, canlıların fenotiplerindeki farklılıklardan ötürü hayatta kalma ve üremelerinin değişkenlik göstermesidir. Evrimin esas mekanizmalarından biri olup, bir popülasyonun nesiller boyunca karakteristik olan kalıtsal özelliklerindeki değişimdir. Charles Darwin, kendi görüşüne göre kasıtlı olarak gerçekleştirilen yapay seçilime karşılık kendiliğinden gerçekleşen "doğal seçilim" terimini popülerleştirmiştir.

Doğal seçilim birey üstünde tümüyle işler ama sadece kalıtsal özellikler bir sonraki nesile aktarılabilir. Sonuç olarak yaşadıkları ortama uyum konusunda daha başarılı olan bireylerin, hayatta kalabilme, ergenlik yaşına ulaşabilme ve üreme olanakları yönünden daha avantajlı olmaları dolayısıyla, elverişli özellikler bir sonraki nesile aktarılır ve daha yaygın hale gelir.

Doğal seçilim mekanizması, bu şekilde işleyerek uyum sağlamada (adaptasyonda) başarılı olamayan bireylerin kalıtsal özelliklerinin popülasyondan ayıklanarak sonraki kuşaklara aktarılmasını önlemiş olur. Öte yandan uyum konusunda daha başarılı olan bireylerin kalıtsal özelliklerinin gelecek kuşaklara daha etkin olarak aktarılmasını sağlar. Sonuçta popülasyon, uyum sağlamada başarılı olan bireylerden oluşmuş olacaktır. Gerekli zaman verildiğinde bu pasif işlem adaptasyonlar ve türleşme, uyumsal açılım ile sonuçlanabilir.

Tarihsel gelişim

Darwin öncesi teoriler

Empedokles ve onun entelektüel mirasçısı olan Romalı şair Lucretius da dahil olmak üzere klasik dönemde yaşamış birçok filozof, doğanın rastgele bir şekilde çeşitli birçok canlı ürettiği ve yalnızca yiyecek bulup üremeyi başarabilen canlıların hayatta kaldığı fikrini dile getirdiler. Aristoteles, Empedokles'in organizmaların tamamen sıcak ve soğuk gibi nedenlerin tesadüfî işleyişiyle ortaya çıktığı fikrini Fizik adlı eserinin II. kitabında eleştirdi.  Biçimin bir amaç için elde edildiğine inandığından türlerdeki kalıtımın düzenliliğini kanıt olarak göstererek, Empedokles'in fikrinin yerine doğal teleolojiyi koydu. Yine de biyolojisinde canavarlar (τερας) gibi yeni hayvan türlerinin çok nadir durumlarda ortaya çıkabileceğini kabul etti (Hayvanların Oluşumu, IV. Kitap).

Ayrıca bakınız
 Evrim
 Charles Darwin

Kaynakça
ÖzelGenel

  Modified from Christiansen by adding survival selection in the reproductive phase.
  The book is available from The Complete Work of Charles Darwin Online . Retrieved 2015-07-23.

  .

  The book is available from the Marxist Internet Archive .

  "This book is based on a series of lectures delivered in January 1931 at the Prifysgol Cymru, Aberystwyth, and entitled 'A re-examination of Darwinism'."

  .

  The book is available here  from Frank Elwell, Rogers State University.

   Retrieved 2015-08-11.

Konuyla ilgili yayınlar
Meslekî ve teknik okurlar için

Genel okuyucu kitlesi için

Tarihî

Dış bağlantılar
 Doğal Seçilim nedir?
 Evrimi anlamak sitesinden Doğal Seçilim üzerine bilgi

Evrimsel biyoloji
Genetik
Biyolojik evrim
Seçilim
Biyolojik etkileşimler
Charles Darwin
Rekabet
Ekolojik süreçler
Etoloji
Evrim

Cinsel seçilim

Doğal seçilim


L'outil de suppression des métadonnées est un type de logiciel de protection de la vie privée conçu pour protéger la vie privée de ses utilisateurs en supprimant les métadonnées potentiellement compromettantes des fichiers avant qu'ils ne soient partagés avec d'autres personnes, par exemple en les envoyant comme pièces jointes à des courriels ou en les publiant sur le Web.

Les métadonnées se trouvent dans de nombreux types de fichiers tels que des documents, des feuilles de calcul, des présentations, des images, des fichiers audio et vidéo. Elles peuvent comprendre des informations telles que des détails sur les auteurs des fichiers, les dates de création et de modification des fichiers, l'emplacement, l'historique des révisions du document, des images miniatures et des commentaires.

Étant donné que les métadonnées ne sont souvent pas clairement visibles dans les applications de création (selon l'application et ses paramètres), il existe un risque que l'utilisateur ignore leur existence ou les oublie et, si le fichier est partagé, que des informations privées ou confidentielles soient exposées par inadvertance. L'objectif des suppresseurs de métadonnées est de minimiser le risque d'une telle fuite de données.

Les outils de suppression des métadonnées qui existent aujourd'hui peuvent être divisés en quatre groupes :

 Les outils intégrés de suppression des métadonnées, qui sont inclus dans certaines applications, comme l'inspecteur de documents de Microsoft Office.
 Les outils de suppression des métadonnées par lots, qui peuvent traiter plusieurs fichiers à la fois
 Les modules complémentaires des clients de messagerie, qui sont conçus pour supprimer les métadonnées des pièces jointes juste avant leur envoi.
 Les systèmes basés sur un serveur, qui sont conçus pour supprimer automatiquement les métadonnées des fichiers sortants au niveau de la passerelle réseau.

Article connexe
 Data Loss Prevention
 Effacement de données

Liens externes
 The Importance of Using Metadata Removal Software
 Document Metadata, the Silent Killer...

Logiciel de sécurité informatique
Métadonnées

Outil de suppression des métadonnées


Commonwealth is a term used by two unincorporated territories of the United States in their full official names, which are the Northern Mariana Islands, whose full name is Commonwealth of the Northern Mariana Islands, and Puerto Rico, which is named Commonwealth of Puerto Rico in English and Estado Libre Asociado de Puerto Rico in Spanish, translating to "Free Associated State of Puerto Rico." The term was also used by the Philippines during most of its period under U.S. sovereignty, when it was officially called the Commonwealth of the Philippines.

The definition of commonwealth according to 2013 United States Department of State policy, as codified in the department's Foreign Affairs Manual, reads: "The term 'Commonwealth' does not describe or provide for any specific political status or relationship. It has, for example, been applied to both states and territories. When used in connection with areas under U.S. sovereignty that are not states, the term broadly describes an area that is self-governing under a constitution of its adoption and whose right of self-government will not be unilaterally withdrawn by the U.S. Congress."

Current commonwealths

Commonwealth of Puerto Rico
Of the current U.S. insular areas, the term was first used by Puerto Rico in 1952 as its formal name in English ("Commonwealth of Puerto Rico"). The formal name in Spanish for Puerto Rico is Estado Libre Asociado de Puerto Rico ("Free Associated State of Puerto Rico"). The United States acquired the islands of Puerto Rico in 1898 after the Spanish–American War. In 1950, Congress enacted legislation (P.L. 81-600) authorizing Puerto Rico to hold a constitutional convention, and in 1952, the people of Puerto Rico ratified a constitution establishing a republican form of government for the island. Puerto Rico's political relationship with the U.S. has been a continuing source of debate in Puerto Rico, the United States Congress, and the United Nations. The issue revolves around whether Puerto Rico should remain a U.S. territory, become a U.S. state, or become an independent country. The debate has spawned several referendums, presidential executive orders and bills in the U.S. Congress. Ultimately the U.S. Congress is the only body empowered to decide the political status of Puerto Rico, as stated under the Territorial Clause.

Despite the Spanish translation of the term "commonwealth", Puerto Rico's relationship with United States is not a Compact of Free Association (which is the case for the Federated States of Micronesia, Palau, and the Marshall Islands). As sovereign states, these islands have full right to conduct their own foreign relations, while the Commonwealth of Puerto Rico is part of the United States as a territory.

The territory was organized by the Foraker Act in 1900, which was amended by the Jones–Shafroth Act in 1917. The drafting of the Constitution of Puerto Rico by its residents was authorized by Congress in 1951, and the result approved in 1952. The government of Puerto Rico has held several referendums with the options of U.S. statehood, independence, and commonwealth; the commonwealth option won on multiple plebiscites held in 1967, 1993, and 1998. In 2012, 54% of the voters did not wish to continue the present territorial status. Of the non-territorial statuses, becoming a U.S. state got 61.16% of the votes, Sovereign Free Associate State got 33.34% and Independence got 5.49%. In 2017, 97.18% voted overwhelmingly for statehood, with 1.5% for independence or free association and 1.32% for maintenance of the territorial status. The unusually high percentage of votes for statehood was attributed to a boycott led by the pro-status quo Popular Democrats, leading to a very low turnout of 22.93%, mainly made up of pro-statehood voters.

In 2020, there were only two options on the ballot. 52.52% of voters favored Puerto Rico's immediate admission to the Union and 47.48% voted against it, with a 54.72% turnout.

Puerto Ricans have American citizenship and vote for a resident commissioner of Puerto Rico, with voice but without vote, in the United States House of Representatives. With the exception of federal employees (such as employees of the United States Postal Service, Federal Bureau of Investigation, and servicemen in all branches of the military) and people who earn their income from outside of the U.S. territories, residents of Puerto Rico generally do not pay federal income taxes, but are required to pay all other federal taxes (such as Social Security and Medicare) and Puerto Rico has no representation in the Electoral College that ultimately chooses the U.S. president and vice president.

Puerto Rico has sports sovereignty, with its own national team at the Olympics and at other international competitions. Puerto Rico also participates in different international organizations such as the Economic Commission for Latin America (ECLA) (associate member), the Organization of Ibero-American States (full member), and the Ibero-American Summit (associate member).

Commonwealth of the Northern Mariana Islands
In 1976, Congress approved the mutually negotiated Covenant to Establish a Commonwealth of the Northern Mariana Islands (CNMI) in Political Union with the United States. Prior to November 28, 2009, the Immigration and Nationality Act (INA) did not apply in the CNMI. Rather, a separate immigration system existed in the CNMI. This system was established under the Covenant to Establish a Commonwealth of the Northern Mariana Islands in Political Union with the United States of America ("Covenant"), which was signed in 1975 and codified as 48 U.S.C. § 1801. The covenant was unilaterally amended by the Consolidated Natural Resources Act of 2008 (CNRA) approved by the U.S. Congress on May 8, 2008, thus altering the CNMI's immigration system, making the Immigration and Nationality Act the applicable immigration law of CNMI.

Transition to U.S. Immigration Law began November 28, 2009 in the Commonwealth of the Northern Mariana Islands (CNMI). CNMI's immigration laws have been replaced by the INA and other U.S. immigration laws.

Representation in Congress

U.S. insular areas are not afforded direct representation in the federal legislature, either in the Senate or in the House of Representatives.

Article I, Section 3 of the Constitution provides that each U.S. state is entitled to two senators, but makes no provision for representation of insular areas in the Senate.

Article I, Section 2 of the Constitution apportions seats in the House of Representatives among the U.S. states by population, with each state being entitled to at least one representative, but makes no provision for representation of insular areas in the House. Insular areas are, however, afforded limited representation in the House by a delegate who may vote in committee but not on the House floor.

Former commonwealth

Commonwealth of the Philippines
The Commonwealth of the Philippines was an insular area that used "Commonwealth" in its official name, "Commonwealth of the Philippine Islands", from November 15, 1935 until July 4, 1946. The United States recognized the then-future independence of the Philippines in 1934 but called for a ten-year transitional period.

See also
 Commonwealth (U.S. state)
 Politics of Puerto Rico
 Politics of the Northern Mariana Islands
 President's Task Force on Puerto Rico's Status
 Territories of the United States
 U.S. state

Notes

References

Insular areas of the United States

Commonwealth (U.S. insular area)


2. ŽNL Krapinsko-zagorska u sezoni 2017./18. predstavlja 2. rang županijske lige u Krapinsko-zagorskoj županiji, te ligu šestog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.
U natjecanju sudjeluje 11 klubova. Prvak lige je postala "Pregrada".

Sudionici
 Desinić
 Đalski Gubaševo
 Ivančica Zlatar Bistrica
 Jedinstvo Sveti Križ Začretje
 Lobor
 Milengrad 2005 Budinščina
 Mladost Belec
 Omladinac Dubrovčan
 Pregrada
 Sloga Konjščina
 Toplice (Krapinske Toplice)

Ljestvica

Rezultatska križaljka
Ažurirano 26. srpnja 2018.

 Izvori:

Poveznice
 Nogometni savez Krapinsko-zagorske županije
 NS Krapinsko-zagorske županije, 2. ŽNL - rezultati
 2. ŽNL Krapinsko-zagorska

Izvori
 nskzz.hr, 2. ŽNL Krapinsko-zagorska - rezultati
 nskzz.hr, 2. ŽNL Krapinsko-zagorska - raspored
 nskzz.hr, glasila
 rsssf.com, Hrvatska 2017./18., 6. stupanj - 2. ŽNL

2017-18
Krapinsko-zagorska-2

2. ŽNL Krapinsko-zagorska 2017./18.


Steven Souza, poznatiji kao Zetro (Oakland, Kalifornija, 24. ožujka 1964.) američki je thrash metal pjevač, najpoznatiji kao pjevač sastava Exodus gdje je pjevao od 1986. do 1993. i ponovo od 2002. do 2004. Ponovo se pridružio Exodusu 2014. Souza je uz Chucka Billyja drugi pjevač sastava Dublin Death Patrol. Bio je i pjevač sastava Tenet i izvorni pjevač sastava Legacy, koji je promijenio ime u Testament. Bio je i pjevač sastava Hatriot.

Životopis

Legacy/Testament (1983. – 1986.)

Prije pridružio se sastavu Exodus, Souza je bio pjevač Legacyja, koji je promijenio ime u Testament nakon njegovog odlaska. Kad napustio je Legacy, predstavio je Chucka Billyja članovima Legacyja i pridružio se Exodusa.

Exodus (1986. – 1993., 2002. – 2004.)

Souza najpoznatiji je pod svom radu u Exodusu, gdje je pjevao od 1986. do 1993. kad Paul Baloff je bio izbačen iz skupine. Nakon objavljena albuma Force of Habit sastav se raspao. Kasnije se ponovo pridružio reformiranom Exodusu od 2002. do 2004. Ponovo je napustio sastav tijekom njihove južnoameričke turneje 2004., prema Holtu, Zetro je napustio turneju prije nego je počela. Zbog toga je raskol bio prilično neprijateljski.

Dublin Death Patrol (2006. – danas)

Godine 2006. uz Chuckom Billyjem osnovao je thrash metal sastav Dublin Death Patrol. Godine 2007. s Willyjem Langeom otišli su na svjetsku turneju i odradili Fields of Rock u Nizozemskoj sa sastavima Heaven and Hell, Korn, Iron Maiden, Ozzy Osbourne, Machine Head, Black Label Society, Hatebreed, Megadeth, Papa Roach, Slayer, Motörhead, Mastodon, Velvet, Revolver, Dream Theater, Suicidal Tendencies, Amon Amarth, DragonForce, Ill Niño i DevilDriver.

Tenet

U kolovozu 2008. Souza je postao pjevač metal sastava Tenet s članovima Byronom Stroudom, Jedon Simonom, Glenom Alvelaisom i Geneom Hoglanom. Album sastava objavljen je u srpnju 2009.

Hatriot (2010. – 2015.)

Souza s Kostaom Varvatakisom, Justinom Sakagawom i svoja dva sina Nicholasom Souzom i Codyjem Souzom osnovao je thrash metal sastav Hatriot. Debitanski album, Heroes of Origin, objavljen je 25. siječnja 2013. Drugi album, Dawn of the New Centurion objavljen je 21. veljače 2014. Godine 2015. Steve je napustio Hatriot. Zamijenio ga je njegov sin Cody.

Povratak u Exodusa

Dana 8. lipnja 2014. objavljeno je da se Souza ponovo pridružio Exodusu. Pojavio se na albumu Blood In, Blood Out koji je bio prvi album sastava sa Souzom nakon albuma Tempo of the Damned. Godine 2021. objavljen je jedanaesti album sastava, Persona Non Grata.

Stil

Souzin glas podsjeća na bivšeg pjevača AC/DC-a, Bona Scotta. Može ga se čuti na obradama AC/DC-a koje je snimio Exodus kao što su "Overdose" koji se pojavio na albumu Fabulous Disaster i "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" iz albuma Tempo of the Damned.

Diskografija

 Legacy/Testament

 Demo: 1 (1985.)
 First Strike Still Deadly (2001.)

 Exodus

 Pleasures of the Flesh (1987.)
 Fabulous Disaster (1989.)
 Impact Is Imminent (1990.)
 Good Friendly Violent Fun (1991.)
 Force of Habit (1992.)
 Tempo of the Damned (2004.)
 Blood In, Blood Out (2014.)
 Persona Non Grata (2021.)

 Dublin Death Patrol

 DDP 4 Life (2007.)
 Death Sentence (2012.)

 Tenet

 Sovereign (2009.)

 Hatriot

 Heroes of Origin (2013.)
 Dawn of the New Centurion (2014.)

Izvori

Američki pjevači heavy metala
Thrash metal

Steve Souza


الجزيرة نت هو موقع ويب إخباري تابع لقناة الجزيرة الإخبارية أفتتح الموقع في يناير 2001 ليكون أول موقع رئيسي للأخبار باللغة العربية على شبكة الإنترنت، وقد تم إعادة إطلاقه بشكل جديد في سبتمبر 2004.

الهدف
استكمال الدور الريادي لقناة الجزيرة في تطوير الرسالة الإعلامية العربية المرئية والمقروءة، وتمكين الجمهور العربي من المتابعة التفاعلية المتواصلة للأخبار والبرامج وتحليلاتها على شبكة الإنترنت، وزيادة عدد متابعي أنشطة قناة الجزيرة عبر موقعها على الإنترنت إضافة لجمهور الشاشة.

الرؤية
المعالجة الإعلامية والمعلوماتية المتوازنة الملتزمة بالدقة والموضوعية والحياد والمراعية لتحقيق الانسجام مع الجمهور العربي ومكوناته الحضارية والاجتماعية والثقافية.

الوسائل والسياسات التحريرية
 شعار القناة الدائم «الرأي والرأي الآخر»
 الموضوعية والحياد
 السبق والتثبت
 الدقة والتوثيق
 تعميم الخطاب.

الجمهور المستهدف
الجمهور العربي بتنوعه الفكري والثقافي وتعدده العقدي والسياسي بدءاً من صناع القرار وانتهاءً بالشباب والطلاب، ونخص منهم:
 صناع القرار
 الدبلوماسيين والمثقفين
 الإعلاميين والباحثين
 الطلاب والشباب.

مصادر معلومات الموقع
 تقارير مراسلي الجزيرة نت وقناة الجزيرة
 وكالات الأنباء العربية والدولية

الجوائز
 الجائزة الأولى في فئة استخدام التقنية التكنولوجية العالمية من الأكاديمية العربية لجوائز الإنترنت في 2011

الاختراق
تعرض موقع الجزيرة نت في السنوات الماضية خصوصا بعد انطلاق الثورات العربية لعدة محاولات اختراق قامت الطواقم الفنية بصدها إلى أن نجحت إحدى هذه المحاولات يوم الثلاثاء الرابع من سبتمبر 2012، حيث قامت مجموعة تسمي نفسها الراشدون وهي مجموعة تدعم النظام السوري بأختراق موقع «الجزيرة نت» الرئيسي وموقع قناة الجزيرة الرياضية، وأعلنت المجموعة ان قيامها بهذا الاختراق «رد على مواقف القناة من سوريا.»
بقيت الصورة التي وضعها المخترقون على الصفحة الرئيسية لمدة يومين وبقي الموقع مخترقاً لعدة أيام لكن النسخة الإنجليزية من الموقع ظلت تعمل.

مراجع

شبكة الجزيرة الإعلامية
منظمات اتصالات وإعلام
مواقع ويب أسست في 2001
مواقع ويب أسست في 2011
مواقع ويب إخبارية قطرية
مواقع ويب باللغة العربية

الجزيرة.نت


Le mausolée de Catherine Opalinska est un monument funéraire en mémoire de Catherine Opalinska, reine de Pologne et duchesse de Lorraine de Bar, réalisé par Nicolas Sébastien Adam entre 1747 et 1749, conservé à l'église Notre-Dame-de-Bonsecours de Nancy.

Le concours pour le monument
La reine de Pologne Catherine Opalinska mourut le 19 mars 1747 au château de Lunéville, et fut enterrée deux jours plus tard dans l'église Notre-Dame-de-Bonsecours. En avril 1747, son époux Stanislas Leszczynski décida d'ériger à ce même endroit un monument funéraire à la mémoire de la défunte, pour lequel il organisa un concours. Stanislas et son architecte Emmanuel Héré confrontèrent les sculpteurs Jean Baptiste II Lemoyne, Nicolas Sébastien Adam, Lambert Sigisbert Adam et Jean Joseph Vinache en s'inspirant de la compétition pour le monument du cardinal de Fleury en 1743, pour laquelle Edme Bouchardon, Jean Baptiste II Lemoyne, Nicolas Sébastien Adam, Jean Joseph Vinache et François Ladatte avaient soumis des projets.

L'étude menée en 2021 d'un ensemble de six dessins retrouvés à la Kunsthalle de Hambourg en lien avec ce concours renseignent sur le déroulement de celui-ci. Trois de ces projets peuvent être attribués à Jean Baptiste II Lemoyne, et les trois autres projets anonymes peuvent être attribués à Jean Joseph Vinache, Nicolas Sébastien Adam et son frère Lambert Sigisbert. Leurs éléments communs laissent à penser que Stanislas et Héré avaient dû effectuer un certain nombre de suggestions parmi lesquelles des références à la Pologne, la Lorraine, la Religion et la Charité, ainsi que l'élévation d'une pyramide symbolisant l'immortalité.

Nicolas Sébastien Adam fut finalement choisi. Celui-ci réalisa un modèle grandeur nature qu'il présenta au Salon de 1747, et exécuta le mausolée à Paris. Les marbres nécessaires à l'exécution de ce projet furent fournis par Louis XV, et livrés entre 1747 et 1748. L'ensemble fut mis en place à Nancy à partir du 9 juin 1749 dans le chœur de l'église, à gauche de l'autel.

Description

La reine est figurée plus jeune que son âge de décès. Elle est agenouillée sur son tombeau, mains jointes, aux pieds d'un ange aux ailes déployées, qui lui montre le ciel du doigt. A ses pieds sont déposés son sceptre et sa couronne, devant le coussin qui la soutient. Derrière elle s'élève une pyramide de marbre, avec à son sommet une urne d'où pendent des festons de cyprès, enveloppant l'écusson de ses armes situé en-dessous. Cette pyramide est encadrée par deux brûleurs d'encens fumants. L'ensemble est disposé sur un socle dont l'avant-corps soutient l'aigle de la Pologne sur le point de s'envoler devant son tombeau, et porte une inscription. De part et d'autre de celui-ci, deux médaillons représentent la Religion et la Charité. Ce monument se distingue par sa polychromie avec l'usage du marbre de Carrare, du Grand Incarnat de Caunes, du marbre bleu turquin, de la brèche grise, et du Portor. Le sculpteur s'inspire de sa propre Religion instruisant un jeune Américain pour le médaillon représentant la Religion, et de son Annonciation pour la façade de l'Oratoire de Paris.

Détruit partiellement à la Révolution pour être mis à l'abri, le monument a ensuite été remonté au . Les seules parties originelles conservées aujourd'hui sont les médaillons de la Religion et de la Charité, et le groupe sculpté de Catherine Opalinska et l'ange. Deux témoignages de son état originel sont conservés à Nancy, une estampe datée de 1756 conservée au Palais des ducs de Lorraine – musée Lorrain ainsi qu'un dessin anonyme conservé à la Bibliothèque Municipale de Nancy.

Notes et références

Bibliographie
  Pierre-Hippolyte Pénet, « A competition for the funerary monument to Queen Catherine Opalinska in Notre-Dame-de-Bonsecours, Nancy », The Burlington Magazine, 163, novembre 2021, p. 1029-1037.
 Pierre-Hippolyte Pénet, « Le mausolée de Catherine Opalinska. Chef d'œuvre de Nicolas Sébastien Adam » dans Pierre-Hippolyte Pénet et Guilhem Scherf (dir.), Les Adam, La sculpture en héritage, catalogue de l'exposition (Nancy, musée des Beaux-Arts, 18 septembre 2021 – 9 janvier 2022), Gand, Editions Snoeck, 2021, .

Mausolée
Sculpture funéraire
Sculpture du XVIIIe siècle
Patrimoine du XVIIIe siècle à Nancy

Mausolée de Catherine Opalinska


Ángel Parra, vol. 2 es el tercer álbum oficial del cantautor chileno Ángel Parra como solista. Fue lanzado originalmente en 1966 por el sello Demon, y su título alude al primer álbum de Ángel del año anterior, titulado Ángel Parra y su guitarra, pero también conocido como Ángel Parra, vol. 1.

Lista de canciones

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Álbumes de Chile de 1966
Álbumes de Ángel Parra
Álbumes de Demon
Álbumes en español

Ángel Parra, vol. 2


Patronyme

 Nikolaï Demidenko (1955-), pianiste soviétique puis britannique ;
 Svetlana Demidenko (1976-), coureuse de fond russe ;
 Viktor Demidenko (1962-), coureur cycliste soviétique.

Homonymie
Homonymie de patronyme
Patronyme russe

Demidenko


Constantin Stănescu () este un ciclist român. El a concurat la probele sportive de ciclism individual și ciclism pe echipe la Jocurile Olimpice de Vară din 1952.

Note

Legături externe

Nașteri în 1928
Cicliști olimpici români
Cioturi Sportivi români
Cicliști la Jocurile Olimpice de vară din 1952

Constantin Stănescu (ciclist)


Don't Stop the Party ist ein Lied der Black Eyed Peas und die dritte Singleauskopplung aus dem Album The Beginning. Sie wurde in Deutschland am 10. Mai 2011 veröffentlicht.

Hintergrund
Don't Stop the Party ist nach The Time (Dirty Bit) und Do It Like This das dritte Lied des Albums The Beginning, welches von Damien LeRoy alias DJ Ammo produziert wurde. Geschrieben wurde das Lied von den Mitgliedern der Black Eyed Peas, sowie Damien LeRoy und Joshua Alvarez. Das Electropop-/Electrohouse-Stück, mit über sechs Minuten das längste auf dem Album, weist einen Slap-Funk-Bass auf und wird von Synthesizern dominiert.

Geschichte
Es handelt sich um eines von drei Stücken auf The Beginning, das von DJ Ammo alias Damien LeRoy produziert wurde. Die Veröffentlichung des Stücks als Single wurde am 5. September 2011 angekündigt.

Rezeption
Die Webseite Billboard.com schrieb, das Lied sei expertenmäßig produziert, es gebe aber Probleme mit dem Wordplay: "On the track Don't Stop the Party, he chest-thumps, 'Kill you with my lyricals/Call me verbal criminal.' It's a silly boast for an artist who clearly focuses on beats over rhymes, and is probably better off for it." Auf der Webseite Allmusic.com wurde das Stück von John Bush als "Track Pick" ausgewählt. Er nannte es ein "Highlight" des Albums.

Musikvideo
Im Musikvideo sind die Black Eyed Peas bei Auftritten und hinter den Kulissen zu sehen. Der Regisseur des Videos war Ben Mor.

Charts und Chartplatzierungen

Einzelnachweise

Lied 2011
Electronicsong
House-Lied
Popsong
The-Black-Eyed-Peas-Lied
Lied von Apl.de.ap
Lied von Fergie
Lied von Taboo (Rapper)
Lied von will.i.am

Don’t Stop the Party


På bunden er en kortfilm instrueret af Emily Larsen efter manuskript af Jakob Bæk Kristensen og Morten Hammershøy.

Handling
Nikoline skal snart være mor. Hun har selv gennemlevet en traumatisk og isoleret opvækst og har længe holdt på en mørk hemmelighed omkring sin fars død. En sen nat bliver hun forfulgt af en mystisk og truende mand, der siger, han har planer for hende og hendes kommende baby.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Kortfilm fra Danmark

På bunden


ولي الأمر هو الشخص الذي يتمتع بالسلطة القانونية (والمسؤولية المقابلة) لرعاية المصالح والممتلكات الشخصية لشخص آخر، يدعى المكفول، يستخدم الأوصياء عادة في ثلاث حالات: الوصاية على كبار السن العاجزين عن العمل (بسبب الشيخوخة أو العجز)، والوصاية على قاصر، والوصاية على البالغين المعاقين نموًا.

الوصاية على كبار السن العاجزين
عندما يصبح كبير السن غير قادر على رعاية شخصه و/ أو ممتلكاته تبرز الحاجة إلى تعيين وصي قانوني له، وفي بعض الحالات قد يكون هناك اعتقاد بأن كبار السن يتم استغلالهم ماليًا أو على وشك استغلالهم، وفي حالات أخرى قد يكون الشخص غير قادر على رعاية نفسه أو أنه غير قادر على الانخراط بشكل مناسب في أنشطة الحياة اليومية دون مساعدة، وعادة ما يكون هناك حادث يدفع شخص متخصص أو عضوًا في العائلة أو عامل رعاية صحية أو رجل دين لبدء إجراءات الوصاية.

في معظم الولايات، تبدأ العملية بتحديد ما إذا كان الشخص الذي يُزعم بأنه عاجز هو في الواقع عاجز، كما سيكون هناك في كثير من الأحيان جلسة استماع للحجج أو الأدلة لإثبات ذلك، وإن تم التوصل إلى أن هذا الشخص بالفعل عاجز، ستنتقل العملية إلى الخطوة التالية وهي: ما إذا كان الوصي ضروريًا وإلى أي مدى (قد تكون الحاجة إلى وصي للشؤون المالية للشخص ولكن ليس للشخص) وإذا كان الأمر يستدعي وجود وصي فمن يجب أن يكون.

إن تحديد ما إذا كانت الوصاية ضرورية أم لا قد يأخذ بعين الاعتبار عددًا من العوامل، بما في ذلك ما إذا كان هناك بديل أقل تقييدًا، مثل استخدام توكيل قائم بالفعل أو وكيل رعاية صحية، وفي بعض الحالات، يمكن أن يصبح نزاع الوصاية مثيرًا للخلاف، إذ يمكن أن يؤدي إلى التقاضي بين أحد الوالدين وأطفال بالغين أو بين إخوة مختلفين ضد بعضهم البعض في ما هو في الأساس نزاع سابق على الوصاية على ثروة أحد الوالدين، وغالبًا ما يتم وقف الوصاية في مثل هذه الحالات.

الوصاية على قاصر

الوصاية الطبيعية
والدي القاصر هما الأوصياء الطبيعيين عليه.

الوصاية القانونية
لدى معظم الدول والولايات قوانين تنص على أن والدي الطفل القاصر هم الأوصياء القانونيون له، ويمكن أن يحدد الوالدان من سيصبح الوصي القانوني للطفل في حالة الوفاة، وعادة ما يذهب القرار للمحكمة للموافقة عليه، وعندما يصبح والدا الطفل القاصر معاقين أو متوفين سيكون من الضروري أن تقوم المحكمة بتعيين وصي.

الوصاية على البالغين المعاقين في النمو
قد يتم تعيين الأوصياء القانونيين في قضايا الوصاية للبالغين، على سبيل المثال، قد يبدأ الوالدين بإجراءات الوصاية ليصبحوا الأوصياء على طفل معوق النمو عندما يبلغ الطفل سن الرشد.

القواعد المطبقة على جميع الأوصياء
لدى المحاكم عمومًا سلطة تعيين وصي لفرد بحاجة إلى حماية خاصة، والوصي الذي يكون مسؤولًا عن كل من السلامة والمصالح المالية للشخص المكفول يدعى الوصي العام، ويمكن أن يتم تعيين شخص كوصي خاص، وفي هذه الحالة تكون الصلاحيات محدودة على مصالح المكفول، إذ يجوز منح الوصي الخاص على سبيل المثال، الحق القانوني في التصرف في ممتلكات المكفول دون أن يمنحه أي سلطة عليه كشخص.

وبالاعتماد على السلطة القضائية، يجوز تسمية الوصي القانوني بحارس أو ولي أو قيم، تميز العديد من المحاكم القضائية وقانون الوصاية الموحد بين «الوصي» أو «الوصي على الشخص»، وهو الشخص الذي يتمتع بسلطات ومسؤوليات ائتمانية للشخص البدني للمكفول، وبين «الحارس» أو «الوصي للممتلكات» الذي لديه السلطة والمسؤوليات الائتمانية عن ممتلكات كبيرة (في كثير من الأحيان وراثة أو تسويات إصابة شخصية) خاصة بالمكفول، وبعض السلطات القضائية تدعم برامج الوصاية العامة التي تخدم البالغين أو الأطفال العاجزين.

الوصي هو شخص مؤتمن ويتمتع بمستوى عالي من الرعاية في ممارسة سلطاته، وإذا كان لدى المكفول ممتلكات كبيرة، قد يُطلب من الوصي تقديم سند ضمان لحماية المكفول في حال تسبب عدم الأمانة أو عدم الكفاءة من جانبه في خسارة مالية للمكفول.

الوصي بأمر المحكمة/الوكيل

الولايات المتحدة

قانون الأسرة ومحاكم الإعالة
الأوصياء بأمر المحكمة أو الوكلاء (Guardian Ad Litem) ليسوا مثل «الأوصياء القانونيين»، وغالبًا ما يتم تعيينهم في حالات الأطفال القاصرين لعدة مرات لتمثيل مصالح الأطفال القاصرين، ويمكن أن تدعى منظمة الأوصياء بأمر المحكمة (GALS) في بعض الولايات الأمريكية المحامون الخصوصيون المعينون من المحكمة (CASA)، وفي ولاية نيويورك فهي معروفة باسم محامو الطفل (AFCS)، ويعتبرون صوت الطفل ويمكن لهم تمثيله في المحكمة، حيث يلتزم العديد من القضاة بأي توصية مقدمة من الوصي بأمر المحكمة، وبإمكان منظمة الأوصياء المحكمة أن تساعد في أخذ الطفل من بيئة معادية وإعطاء الحضانة إلى وكالة خدمات الأسرة التابعة للدولة أو الولاية المعنية، وفي هذه الحالات تساعد في حماية الطفل القاصر.
تختلف المؤهلات حسب الولاية، وتتراوح من عديمي الخبرة أو المؤهلات والمتطوعين إلى العاملين الاجتماعيين والمحامين وغيرهم، وتعتبر مهمة الوصي بأمر المحكمة الوحيدة تمثيل مصالح الأطفال القاصرين وتقديم المشورة للمحكمة، والوصي المخصص أو الوصي بأمر المحكمة هو أحد ضباط المحكمة، ولا يمثل الأطراف في الدعوى، وغالبًا ما يتمتع بحصانة شبه قضائية من أي إجراء من الأطراف المعنية في قضية معينة، ويختلف التدريب والمؤهلات والإشراف من دولة/ولاية إلى أخرى، مما يعني أن الجودة متغيرة بالمثل، ففي ولاية كارولينا الشمالية على سبيل المثال، يجب على مقدم الطلب (المتطوع) المرور بفحص لخبراته وخلفيته وإتمام 30 ساعة من تدريب.

على الرغم من أن الوصي المخصص الذي يعمل من خلال برنامج CASA يتطوع بخدماته، إلا أن بعض الأوصياء يأخذون مقابلًا لخدماتهم، ويجب عليهم تقديم تقارير مفصلة عن الوقت والمصروفات إلى المحكمة للموافقة عليها، إذ يتم خصم الرسوم الخاصة بهم كتكاليف في القضية، ويمكن للمحاكم أن تطلب من جميع الأطراف المشاركة في التكلفة، كما يمكن للمحكمة أن تأمر طرفًا معينًا بدفع الرسوم.

يتم تعيين الأوصياء المخصصون أيضًا في الحالات التي يوجد فيها ادعاء بإساءة معاملة الأطفال أو إهمال الأطفال أو ا لأطفال المحتاجين لإشراف أو جنوح الأحداث أو التبعية، وفي هذه المواقف يُخصم المبلغ المخصص للوصي لتمثيل المصالح الفضلى للطفل القاصر، والتي يمكن أن تختلف عن موقف الدولة أو الوكالة الحكومية وكذلك مصلحة الوالد أو الوصي.

 يختلف هؤلاء الأوصياء حسب الاختصاص والصلاحية ويمكن أن يكونوا محامين أو محامين متطوعين، وعلى سبيل المثال، في ولاية كارولينا الشمالية يتم إقران المتطوعون المدربون كأوصياء مخصصون مع المحامين للدفاع عن أفضل مصلحة للأطفال المضطهدين والمهملين، إذ يُعرِّف البرنامج أفضل مصلحة للطفل بأنها منزل آمن ومستقر.

الصحة العقلية ومحاكم الوصايا
يمكن تعيين الأوصياء بأمر المحكمة لتمثيل مصالح المرضى العقليين أو المعاقين، على سبيل المثال، يشترط قانون فرجينيا أن تعين المحكمة «محامي مختص مؤهل وحكيم» أو «شخص آخر حكيم ومناسب» ليكون بمثابة وصي مخصص لحماية مصالح شخص لديه إعاقة.

العقارات واتخاذ القرارات المالية
يتم تعيين الأوصياء المخصصون في بعض الأحيان في مسائل الوصايا لتمثيل مصالح الورثة غير المعروفين أو غير محددي الموقع لممتلك ما.

الأوصياء بأمر المحكمة والتسويات
عندما يتم التوصل إلى تسوية في حالة الإصابة الشخصية أو قضايا سوء الممارسة الطبية التي تنطوي على مطالبات يتم تقديمها نيابة عن قاصر أو مُدعٍ عاجز، تقوم المحاكم عادة بتعيين وصي مؤقت لمراجعة شروط التسوية والتأكد من أنها عادلة وبما يحقق المصالح الفضلى للشخص المدعي، إذ يحقق الوصي بدقة في القضية لتحديد ما إذا كان مبلغ التسوية عادلاً ومعقولًا.

الوضع في الدول الأخرى

إنكلترا وويلز
يتم توظيف الأوصياء المخصصين من قبل دائرة الاستشارات والدعم الخاصة بالأطفال والأسرة (CAFCASS)، وهي هيئة عامة غير إدارية، لتمثيل مصالح الأطفال في الحالات التي تختلف فيها رغبات الطفل عن رغبات أي من الوالدين، والمعروفة باسم حالة القسم 9.5، وتشغل الوظائف من قبل كبار الأخصائيين الاجتماعيين من ذوي الخبرة في إجراءات قانون الأسرة.

وفي عام 2006، تم تعيين وضع قانوني «للوصاية الخاصة» (باستخدام الصلاحيات التي يفوضها قانون التبني والأطفال لعام 2002) للسماح برعاية الطفل من قبل شخص يتمتع بحقوق مماثلة للوصي القانوني التقليدي، ولكن بدون شرعية مطلقة الانفصال عن الوالدين المنجبين، ولا ينبغي الخلط بين هذه الحالات والأوصياء الخاصين الذين عينتهم المحاكم في ولايات قضائية أخرى.

ألمانيا
تم تغيير قانون الوصاية الألماني فيما يتعلق بالبالغين بالكامل في عام 1990، وقد أعيدت تسمية الوصاية (Vormundschaft) الخاصة بشخص بالغ إلى «الرعاية» (Betreuung)، على الرغم من أنها تبقى وصاية للقاصرين، ويمكن تعيين راعي (Betreuer) للشخص الذي بلغ سن الرشد ولكنه نتيجة للمرض العقلي أو الإعاقة الجسدية أو العقلية أو النفسية غير قادر على إدارة شؤونه الخاصة (المادة 1896، القانون المدني الألماني)، ويكون الوصي البالغ مسؤول عن المسائل الشخصية والعقارية، فضلًا عن العلاج الطبي، مع أن المكفول لا يتمتع عادة بجميع حقوق الإنسان كالزواج والتصويت وكتابة الوصية، إذ يمكن فقدان هذه الحقوق نتيجة حكم أو أمر قضائي.

يجب على كل وصي أن يقدم تقريرًا سنويًا إلى محكمة الوصاية (Betreuungsgericht)، وعادة ما يحمل الأوصياء المهنيون (Berufsbetreuer) شهادات جامعية في القانون أو العمل الاجتماعي.

جمهورية أيرلندا
تم وضع نظام الوصاية الذي عينته المحكمة في جمهورية أيرلندا بناءً على اقتراح الناشط المثلي المرموق وعضو مجلس الشيوخ دافيد نوريس (David Norris)، وفي سبتمبر 2011 أُلغي المجلس الاستشاري لقانون الأطفال الذي تم إعداده لتقديم المشورة لوزراء الحكومة بشأن وضع السياسات بموجب قانون رعاية الطفل لعام 1991.

يكون القضاة مسؤولون عن تعيين أوصياء للأطفال ويمكنهم اختيارهم من خدمة بارناردو الخيرية للأطفال أو من بين الأوصياء العاملين لحسابهم الخاص، ومعظمهم من الأخصائيين الاجتماعيين السابقين الذين اتجهوا إلى العمل الخاص منذ التشريع.

المملكة العربية السعودية
جميع النساء في المملكة العربية السعودية يحتجن إلى وصي (الوالي/ المحرم) لمنح الإذن لمختلف المعاملات الحكومية والاقتصادية، وكذلك بعض قرارات الحياة الشخصية والصحة.

السويد
ينظم القانون الوالدي السويدي (Föräldrabalken) الوصاية القانونية لكل من الأطفال والبالغين المعاقين، بينما تُنظَّم الوصاية القانونية على القاصرين غير المصحوبين بولي بقانون خاص بها، ويتم تعيين الوصاية من قبل محكمة المقاطعة وتشرف عليها "Överförmyndare" وهي سلطة بلدية إلزامية في كل بلدية سويدية.

 ما يتم تضمينه في مجال الوصاية تقرره محكمة المقاطعة، ولا يتم تضمين مسؤولية الرعاية الصحية والتمريض أبدًا في الوصاية على البالغين، ولكنها دائمًا ما تكون متضمنة للقاصرين، ويمكن للوصاية على البالغين أن تأخذ شكلين قانونيين، «العراب» أو "förvaltare" بمعنى الوصي أو المؤتمن، والفرق الرئيسي بين هذين هو أن "förvaltare" لديه الإذن الوحيد لاتخاذ الإجراءات القانونية في مجال الوصاية، ويمكن أن يكون للوصاية أشكال قانونية مختلفة لأجزاء مختلفة من الوصاية، ولكن أمر مثل حقوق الإنسان الأساسية لا يتم إنكارها أبدًا من هذا القانون، لكن البعض الآخر يمكن إنكاره من قبل قوانين أخرى.

 عادة ما يتم تعيين «العراب» بموافقة المكفول، ولكن إذا كانت الظروف البدنية للمكفول لا تسمح له بتقديم مثل هذه الموافقة، يمكن تعيين عراب له على أية حال، كل شيء يقوم به العراب لمكفوله يجب أن تتم الموافقة عليه من قبله، أو يمكن أن يفترض أن تتم الموافقة عليه من قبله، وفي الحالات المعقدة، مثل أخذ قروض أو بيع منزل فهو بحاجة إلى موافقة من السلطات المحلية، ومرة واحدة في السنة يجب على ولي الأمر المعين قانونًا إرسال حسابه إلى Överförmyndare للمراجعة.

ومنذ عام 2017، يمكن للمكفول الذي لا يزال يمتلك قدراته العقلية كاملة، كتابة خطاب توكيل خاص مستقبلي (Framtidsfullmakt) يمكن استخدامه فيما بعد عندما فقد هذه القدرات، يتم وصف كيفية كتابة مثل هذه الرسالة بالتفصيل في القانون الوالدي، وعادة ما يتبع مبادئ الوصية، وقد تم إنشاء هذا القانون لأنه من غير الواضح في السويد ما إذا كان التوكيل العادي ساري المفعول بعد فقدان المكفول لقدراته.

المراجع

حضانة الطفل
قانون
مهن قانونية

ولي الأمر


වාර

ලාභ ලැබීමේ පරමාර්ථයෙන් සිදු කරන නිසා බොහෝ බ්‍රෝඩ්වේ දර්ශන අවසානය කලින් තීරණය නොකෙරුණු විවෘත - අවසාන ඇති පෙළ (open-ended runs) වලින් යුක්තය. මෙහි අදහස වන්නේ දර්ශනයේ දර්ශනතලය කලින් නියම කර නොමැති බවයි. එම දර්ශන කාලය විවේචන, ප්‍රතිචාරය, හා වෙළඳ ප්‍රචාරවල ඵලදායිතාවය වැනි කරුණු මත බලපායි. මෙම කරුණු දර්ශනයේ ටිකට් අලෙවිය මතද, බලපෑමක් ඇති කරයි. දර්ශන පටන් ගත් සැනින්ම ලාභ ලැබිය යුතු යයි අවශ්‍යතාවයක් නොමැත. දර්ශන සතියක වියදම් පියවන ලෙස හෝ ඉදිරියට යන්නේ නම්, දර්ශන දිගටම පවත්වාගෙන යාමට කටයුතු යොදයි. මෙහි අරමුණ වන්නේ පසුව මුල් වියදම් පියවන්නේ යැයි හෝ ලාභ ලැබීම ආරම්භ වේ යැයි මතයයි. සමහර අවස්ථාවල නිෂ්පාදකයින් නිෂ්පාදන භාගය (Royalty) තාවකාලිකව අඩුකරන ලෙස හෝ ඉවත්කරන ලෙස හෝ රැඟුම්කරුවන්ට තමන් අයිතිවන සංගම්වල අනුමැතිය සහිතව තම වැටුප් අඩුකරන ලෙස‍හෝ ඉල්ලීම් සිදුකල හැක. සාමාන්‍යයෙන් නාටකයේ ලාභ භුක්ති විඳින්නන් නොවන රඟමඩල හිමියන්, රඟමඩල කුලිය අඩු කිරීමට හෝ ඉවත් කිරීමට හෝ මුදල් දර්ශන පවත්වා ගෙන යාමට ණයට දීම හෝ සිදුකල හැක. (එක් අවස්ථාවකදී රඟමඩල හිමියකු අති විශාල මුදලක් දර්ශන විවෘතව තබාගැනීමට ණයට දී ඇත. එසේ වුවත් නිෂ්පාදනය වෙනත් වෙන්කරවා ගැනීමක් (booking) නිසා වෙන රඟමඩලකට ගෙනයාමට සිදුවිය)

සමහර දර්ශන වාණිජමය නොවන සංවිධාන විසින් නිෂ්පාදනය කරයි. එසේ සිදුකරන්නේ සම දායකත්ව වාරික පදනම යටතේය. ලින්කොලින් කේන්ද්‍ර රඟමඩල, රවුන්ඩ්අබවුට් (Roundabout) රඟමඩල ආයතනය, හා මෑන්හැටන් රඟමඩල සමාජය මෙවන් ලාභ නොලබන දැනට පවතින ස්ථිර "බ්‍රෝඩ්වේ" ස්ථාන වේ. ආර්ථිකමය ගැටළු, රැඟුම්කරුවන්ගේ කලින් වෙන්කරවා ගැනීම් හා රඟමඩල වල තාවකාලික උපයෝග්‍යතාව වැනි හේතු නිසා සමහර "බ්‍රෝඩ්වේ" නිෂ්පාදන සීමිත ගිවිසුම් වාර ගණනක් යටතේ නිෂ්පාදනය කෙරේ. එනමුත් සමහරක් "සීමිත ගිවිසුම් වාර" නිෂ්පාදන හොඳ විචාර හෝ  හොඳ ලාභ ලැබීම් නිසා සීමිත වාර ගණනට වඩා ඉදිරියට දර්ශනය කිරීමට කටයුතු යෙදිය හැක. 2007 වසරේ පැවති "ඕගස්ට් ඕසේජ් කවුන්ට්" (August Osage County) මෙයට හොඳ උදාහරණයකි.

ඓතිහාසිකව, "බ්‍රෝඩ්වේ" හි සංගීත නාටක "සෘජු" (Straight) නාටකවලට වඩා දර්ශන වාර ගණනින් වැඩිවේ. 2006 ජනවාරි 9 දින, "මැජෙස්ටික් තියටර්" හිදී පැවති "ද ෆැන්ටම් ඔෆ්ද ඔපෙරා" "බ්‍රෝඩ්වේ" සංගීත නාටක ඉතිහාසය වැඩිම වාරගණනක් ප්‍රදර්ශණය වු නාටකය බවට පත්විය. එය 7486 වාරය වූ අතර "කැට්ස්" නාටකය අභිබවා ගියේය.

සේවක මණ්ඩලය

"බෝඩ්වේ" හි සංගීතමය හා වේදිකා නාට්‍යවල සාර්ථකත්වය ප්‍රසිද්ධ රැඟුම්කරුවන්ගේ ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය මත රඳා පවතී. එමඟින් වැඩි ප්‍රේක්ෂක ජනතාවක් එම නාටක වෙත එක්රොක් කර ගැනීමට හැකි වේ. චිත්‍රපට හා රූපවාහිනි නළුවන් බොහෝවිට එම චරිතවලට හෝ ඒවායෙන් ඉවත්වන අයට ආදේශ කිරීමට හෝ යොදාගනී. එනමුත් තවමත් වේදිකා නාටකවලට  මුල් තැනත්, චිත්‍රපට හා රූපවාහිනි රඟදැක්වීම්වලට දෙවැනි තැනත් ලබාදෙන වේදිකා නළුවන්ද සිටියි.

අතීතයේදී, වේදිකා නළුවන් තුළ "වෝඩිවිල්" හා "බර්ල්කියු" වැනි සජීවී රඟදැක්වීම් පිළිබඳ සුපිරි ආකල්පයක් තිබිණි. ඔවුන් ඒවා අශීලාචාර, අනවශ්‍ය ලස්සනක් ඇති හා වාණිජමය නිර්මාණ ලෙස  සැලකීය. ඔවුන්ගේ කලාව පිළිබඳව ඔවුන් තුළ අධි තක්සේරුවක් පැවතිණි. මෙම ආකල්පය "නියම රඟමඩල" නම් වචනයෙන්ද පිළිබිඹු වේ. මෙම නිහතමානි ආකල්ප රේඩියෝ, රූපවාහිනි හා චිත්‍රපට රඟදක්වන්නන්ද පිළිගන්නා ලදී. චිත්‍රපට හා රූපවාහිනි නාටකවලට වැඩි මුදලක් ගෙවන බැවින් වත්මන් කලාකරුවන් තුළ මෙවැනි ආකල්ප දක්නට හැක්කේ මද වශයෙනි.එහෙත් "legit" (ලෙටය) හා "variety" (විවිධ) ලෙස රඟදැක්වීම් වල දක්නට ලැබුණු බෙදීම අදටත් එලෙසම පවති. කෙසේ වුවත් නළුවන්ගේ සංගමයේ ව්‍යුහය "Actors Equity" (නළුවන්ගේ න්‍යාය) "නියම රඟමඩලේ" නළුවන් විසින් නිරූපණය කරනු ලබන අතර "විවිධ නළුවන්ගේ ඇමරිකානු ශිල්ප ශ්‍රේණිය" (American Guild of variety Artists) නිරූපනය කරන්නේ කථා පිටපතක් නොමැතිව කරන රඟ දැක්වීමකිනි. සංගමයේ අධිකාරිත්වය යටතේ නාටක හෝ සංගීතමය නාටක හෝ කිසිවක් නොපැමිණෙන බැවින් "බ්‍රෝඩ්වේ" නළුවන් නිරන්තරයෙන්ම න්‍යායාත්මක (Equity) කොන්ත්‍රාත්තු යටතේ ක්‍රියා කරති.

"බ්‍රෝඩ්වේ" දර්ශන වලට සම්බන්ධ සෑම කෙනෙකුම ඉහත කී යම්  සංගම් හා අනිකුත් ආරක්ෂක හා වෘත්තීය සංවිධාන නියෝජනය කරයි. නළුවන්, නැට්ටුවන්, ගායකයින් හා වේදිකා කළමනාරුවන්ද " නාට්‍යකරුවන්ගේ න්‍යාය සම්මේලනයේ" සමාජිකයන්ද, සංගීතඥයන් හා "ඇමරිකානු සංගීතඥයන්ගේ පෙඩරලයෙන්ද", වේදිකා උදව්කරුවන්, ඇඳුම් අන්දවන්නන්, කොණ්ඩ මෝස්තර ශිල්පින්, නිර්මාණ ශිල්පින් හා ආසන පෙන්වන්නන්ද යන හැම "වේදිකා සේවකයන්ගේ අනතර්ජාතික මිත්‍රත්වයට"  අයත් වේ. අධ්‍යක්ෂකවරුන් හා නර්තන රචකයන්, "වේදිකා අධ්‍යක්ෂක හා නර්තන රචකයන්ගේ සමිතිය" ටද, තිර රචකයන් "නාට්‍ය රචක ශ්‍රේණියටද", රඟමඩල කළමණාකරුවන්, ආයතන කලමණාකරුවන් හා මාධ්‍ය එජන්තවරු "කලමණාකරුවන් හා වේදිකා මාධ්‍යය ඒජන්තවරුන්ගේ සම්මේලනය" ටද අයත් වේ.එහෙත් නළු වරණ අධ්‍යක්ෂවරුන් තවමත් (casting directors) සමිතියක් පිහිටුවාගෙන නොමැත. (ප්‍රධාන කළමණාකරුවන් හා නිෂ්පාදකයන් කළමණාකාරිත්වයට අයත් වේ.)

fr:Broadway#Les théâtres

බ්‍රෝඩ්වේ රංග පීඨය


Dedelow ist ein Dorf im Nordosten Brandenburgs (Deutschland) im Landkreis Uckermark. Mit etwa 710 Einwohnern ist der Ort der größte Ortsteil der Stadt Prenzlau. Zu Dedelow gehören die Gemeindeteile Ellingen und Steinfurth.

Geographie
Das Dorf liegt ca. 109 km nördlich von Berlin und 59 km westlich von Stettin (Polen). Durch den Ort fließt der Fluss Quillow, der aus dem nordwestlich gelegenen Dedelower Stausee kommt und in der Ucker nahe Prenzlau mündet.

Geschichte

Der Dolmen von Dedelow (auch Dedelow 1 genannt) liegt nördlich von Steinfurth.
Dedelow wurde erstmals 1320 urkundlich erwähnt, entstand jedoch bereits im 11./12. Jahrhundert. Im Dreißigjährigen Krieg (1614–1648) wurde der Ort stark zerstört. Im Nordischen Krieg (1674–1679) zwischen Schweden und Brandenburg wurde das Dorf 1674 durch die Schweden völlig zerstört. In dem Ort gab es ein Rittergut unter einer jahrhundertelangen Herrschaft der Familie von Klützow. Die Familie zählt zum alten Adel und ist fünfhundert Jahre in der Uckermark beheimatet. Ursächlich teilten sich die Klützow mit denen von Blankenburg den Rittersitz Wolfshagen, 14. und 15. Jahrhundert. Danach ist Dedelow der Hauptsitz der Familie. Zwischenzeitlich war Dedelow in zwei Gütern unterteilt, was in der Mark Brandenburg in mehrfachen Beispielen, besonders im Havelland, belegt ist. Weihnachten 1541 bekommt ein Hans von Arnim so genannte Angefälle, also Erbanteile auf die von Klützowschen Lehen in Dedelow.

Um 1700 ist Otto Friedrich von Klützow Grundbesitzer auf Dedelow. Ihm gehört auch das Gut Falkenhagen. Er war zweimal verheiratet, in zweiter Ehe mit der Witwe Hypolita von der Groeben, geborene von Katt(e)-Vieritz.

Zeitweise gehörten Dedelow und Falkenhagen inmitten des 19. Jahrhunderts mehreren Vettern von Klützow. Premierleutnant Alfred von Klützow auf Krausendorf in Schlesien gilt bis zu seinem Tode 1879 als Mitinhaber. Besonders prägend ist aber dann im Ausgang des 19. Jahrhunderts Hermann von Klützow (1813–1902). Er war Mitschüler Bismarcks am Grauen Kloster zu Berlin, mit Bestnoten, studiert Jura, erhielt den Titel Exzellenz und wurde Dechant zu Dom Brandenburg. Zeitgleich erscheint das 1879 amtlich publizierte Generaladressbuch der Rittergutsbesitzer- und Gutsbesitzer der Provinz Brandenburg. Dort ist der Domherr zu Brandenburg von Klützow als Grundherr des 818 ha umfassenden Rittergutes Dedelow ausgewiesen. Nur wenige Jahre zuvor war Klützow Wirklicher Geheimer Rat geworden und nunmehr in der Hauptritterschaftsdirektion zu Berlin, einem Landwirtschaftlichen Kreditinstitut, tätig. Klützow ist traditionsbewusst und wird 1855 Mitglied des wieder begründeten alten Johanniterorden, in der Brandenburgischen Provinzialgenossenschaft, seit 1862 Rechtsritter der Kongregation. Interimistisch leitet er auch um 1893 die Geschäfte des Kurators der Brandenburger Ritterakademie. Hermann von Klützow-Dedelow ist es auch der aus dem alten Lehngut einen Familienfideikommiss macht, um so auf Grundlage einer Stiftung des Gut in der Hand der Familie zu halten. Da er ohne männliche Erben bleibt übernimmt spätestens 1907 sein Neffe Hans Heinrich von Klützow-Krausendorf den Besitz. Er war zuvor auf der Ritterakademie Brandenburg und ging zum Militär. Zwischenzeitlich besuchte er weitere Gymnasien, Frankfurt a. d. O. sowie die Ritterakademie Liegnitz. Seine Studien durchlief Klützow in Freiburg und Straßburg i. E. Den Wohnsitz nahm er wechselnd in Dedelow und Berlin. Kurz vor dem Ersten Weltkrieg stehen für Gut Dedelow 928 ha zu Buche, mit einem Grundsteuerreinertrag von 20984 Mark. Vor der großen Wirtschaftskrise 1929/1930 beinhaltet die Begüterung Dedelow mit Vorwerk Steinfurth 936 ha. Das Gut ist an Walter Schulz verpachtet. Die Weitervererbung des Rittergutes Dedelow geht faktisch über 1939 hinaus bis zur Bodenreform.

Das Dedelower Schloss und das Wirtschaftsgebäude wurden im Jahr 1945 durch Brandstiftung zerstört. Heute kann man sich durch alte Teile der Grundmauern ein Bild über den Standort des Schlosses machen. Rote Steine im Bäckerweg kennzeichnen die Lage der Vorderfront des Schlosses. Im Jahr 1968 entstand in Dedelow die erste Milchvieh-Großanlage mit 2000 Rindern. Es begann eine Entwicklung zum "sozialistischen Musterdorf", die maßgeblich durch den LPG-Vorsitzenden und Volkskammer-Abgeordneten Friedrich Clermont geprägt wurde. In der Folge entstanden einige mehrgeschossige Plattenbauten für die wachsende Zahl der Einwohner. Im Jahr 1975 wurde die Anlage auf 4000 Plätze erweitert. Der heutige Betreiber ist die Agrarprodukte Dedelow GmbH. Sie hält mit über 2500 Milchkühen eine der größten Milchviehherden in Deutschland und Europa.

Einwohnerentwicklung

Bedeutende Bauten und Gedenkstätten

Dorfkirche Dedelow

Die Kirche ist ein rechteckiger Feldsteinbau mit eingezogenem Rechteckchor und einem querrechteckigen Westturm, der durch ein Satteldach zwischen Giebeln abgeschlossen ist. Sie stammt aus der 2. Hälfte des 13. Jahrhunderts und hat eine reiche Ausstattung.

Mausoleum Dedelow

Das Mausoleum befindet sich auf dem Dedelower Kirchhof und wurde im Jahr 1852 von Christian Gottlieb Cantian nach Plänen von Carl Friedrich Schinkel für die in Dedelow ansässige Familie von Klützow erbaut. Im Inneren befindet sich eine kleine Kapelle, die heute für weltliche Trauerfeiern genutzt wird, sowie eine Gruft, in der Särge der Familie von Klützow stehen. Die Särge wurden 1945 durch russische Soldaten aufgebrochen und geplündert.

Weitere Sehenswürdigkeiten
 Grundmauern Schloss Dedelow
 Dedelower Stausee

Wirtschaft und Infrastruktur

Ansässige Betriebe
 Agrarprodukte Dedelow GmbH
 Landmaschinenhandel & Service GmbH

Verkehrsanbindung
Durch Dedelow verläuft die B 198 in Richtung Prenzlau (Süd) und in Richtung Neubrandenburg über Woldegk (Nord). Die Bundesautobahnen 11 und 20 verlaufen in der Nähe des Dorfes bei Prenzlau. Bis zum 27. Mai 1995 gab es noch in Dedelow einen Bahnhof an der Bahnstrecke Prenzlau–Strasburg sowie Bahnstrecke Dedelow–Fürstenwerder mit Zügen in Richtung Strasburg (Uckermark), Fürstenwerder (nur bis zum 30. September 1978) und Prenzlau, der durch die Prenzlauer Kreisbahnen bedient wurde. Heute besitzt der Ort 4 Bushaltestellen. Dort fahren Montag bis Freitag Busse der Linien 401 (Prenzlau-Woldegk), 411 (Prenzlau-Dedelow) und 413 (Prenzlau-Strasburg (Uckermark)), die zusammen einen 1-Stunden-Takt zwischen Prenzlau und Dedelow ergeben. Am Samstag, Sonntag und an Feiertagen verkehren nur vier Rufbusse auf der Linie 401. Der nächste internationale Flughafen Stettin-Goleniów liegt ca. 89 km nordöstlich von Dedelow.

Literatur

 René Schiller: Vom Rittergut zum Großgrundbesitz. Ökonomische und soziale Transformationsprozesse der ländlichen Eliten in Brandenburg im 19. Jahrhundert. Elitenwandel in der Moderne/ Elites and Modernity, Band 3, De Gruyter, Berlin/Boston, 2003. ISBN 978-3-05-007745-1 (Online-Ressource)
 Oliver Hermann, Melanie Mertens: Dedelow. In: Peter Michael Hahn, Hellmut Lorenz: Herrenhäuser in Brandenburg und der Niederlausitz. S. 96–99; gesamt 2 Bände: Einführung und Katalog. Kommentierte Neuausgabe des Ansichtenwerks von Alexander Duncker (1857–1883). Nicolaische Verlagsbuchhandlung Beuermann, Berlin 2000; 2 Bände, 856 S., 275 farbige, 825 SW-Abb.; ISBN 978-3-87584-024-7
 Slawen und Deutsche in der Uckermark vergleichende Untersuchungen zur Siedlungsentwicklung vom 11. bis zum 14. Jahrhundert. Kerstin Kirsch, Franz Steiner, Stuttgart, 2004 Google Books. Zugleich Diss. Humboldt-Univ. Berlin, 2000. ISBN 978-3-515-08604-2
 Kreis Prenzlau. In: Ernst Fidicin: Die Territorien der Mark Brandenburg oder Geschichte der einzelnen Kreise, Städte, Rittergüter und Dörfer in derselben, als Fortsetzung des Landbuchs Kaiser Karl's IV. Selbstverlag, Berlin 1864, S. 52; .
 71. Dedelow. In: Landbuch der Mark Brandenburg. I. Guttentag, Berlin, 1856, S. 150;

Weblinks

 Offizielle Webpräsenz
 Orte in der Uckermark – Dedelow. uckermark-erleben.de
 Material zu Schloss Dedelow (PDF; 334 kB) in der Sammlung Alexander Duncker

Einzelnachweise

Ehemalige Gemeinde (Landkreis Uckermark)
Ersterwähnung 1320
Gemeindeauflösung 2001
Ort im Landkreis Uckermark
Ortsteil von Prenzlau
Rittergut in Brandenburg

Dedelow


Roberto Eladio Fernández Roa (født 9. juli 1954 i Asunción, Paraguay) er en paraguayansk tidligere fodboldspiller (målmand).

Karriere
Fernández spillede over en periode på 13 år 78 kampe for Paraguays landshold. Han debuterede for holdet i marts 1976 i et opgør mod Uruguay, og spillede sin sidste landskamp i september 1989, da paraguayanerne tabte til Ecuador i en VM-kvalifikationskamp. Han repræsenterede sit land ved VM 1986 i Mexico, og spillede samtlige paraguayanernes fire kampe i turneringen, hvor holdet blev slået ud i 1/8-finalen. Han deltog også ved tre udgaver af Copa América, heriblandt 1979-udgaven, som Paraguay vandt efter finalesejr over Chile.

På klubplan spillede Fernández en stor del af sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet spillede i alt 10 år hos Cerro Porteño i fødebyen Asunción. Han havde udlandsophold i både Spanien, Colombia og Brasilien.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Paraguay
Fodboldspillere fra Club Libertad
Fodboldspillere fra Cerro Porteño
Fodboldspillere fra Palmeiras
Fodboldspillere fra Sport Club Internacional
Fodboldspillere fra Deportivo Cali
Fodboldspillere fra Valencia CF
Fodboldspillere fra RCD Espanyol
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1986

Roberto Fernández


Murningar (fræðiheiti: Condylarthra) er óformlegur hópur sem áður var talin ættbálkur spendýra.

Spendýr

Murningar


إبينيانا (Επινιανά) هي مدينة في إفريتانيا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان. يبلغ عدد سكانها حوالي 310   نسمة.

مراجع

مدن اليونان
مقاطعة إفريتانيا

إبينيانا (إفريتانيا)


The Sims 4: Get to Work ili Get to Work prvi je paket za proširenje strateške računalne igre za simulaciju života The Sims 4. Najavljen je 4. veljače 2015., a objavljen je u Sjevernoj Americi 31. ožujka, 2015. Uključuje četiri nove aktivne karijere; Detektiv, liječnik, znanstvenik i maloprodaja. U igri se također nalazi novo susjedstvo nazvano Šetalište magnolije gdje možete ići u kupovinu. Preuzima elemente iz The Sims 2: Open for Business i The Sims 3: Ambitions.

Razvoj
 Nova osobina: otpor bolesti (osobina nagrade)
 New Life State: Alien
 Nova postignuća: Vanzemaljci među nama, odvedeni, zakačeni, dvostruki život, sve do znanosti, pacijenti su vrlina, savršena slika, komad kolača, vrlo posebna isporuka, obdukcija, smrt prodavača
 Nove opcije i interakcije s igrama: Muški sims i šminka, muška trudnoća, rođenje u bolnici, određivanje spola djeteta, lagana slušajuća radio stanica, vanzemaljski TV kanal, maloprodajno mjesto, kupnja maloprodaje, bilježnica, Sims i bolest, grickalice, maloprodajna vrijednost
 Nove vještine: pečenje, fotografija
 Nova četvrt: Šetalište magnolije
 Nove kolekcionarstvo: geode
 Nove karijere: detektiv, liječnik, znanstvenik
 Novi interaktivni objekti: Lutke, Digitalni fotoaparati, Foto studio

Izvori

The Sims
The Sims 4
Maxis
Electronic Arts
EA Games

The Sims 4: Get to Work


Gmina Kłodawa ist der Name folgender Gemeinden in Polen:

 Gmina Kłodawa (Powiat Gorzowski), Landgemeinde in der Woiwodschaft Lebus
 Gmina Kłodawa (Powiat Kolski), Stadt-und-Land-Gemeinde in der Woiwodschaft Großpolen

Gmina Kłodawa


Tschahār Bāgh (, auch ; ) ist ein Garten-Typ, der sich vor allem im Iran, in Afghanistan und in Nordindien findet.

Definition
Der Tschahār Bāgh ist ein rechteckiger viergeteilter Garten, der zwei sich kreuzende Achsen aufweist. Der Begriff wird jedoch teilweise weiter gefasst. So bezeichnete Babur auch mit Kanälen versehene Terrassen- und Ufergärten als Tschahār Bāgh, und sogar den Bagh-i Nilufar in Dholpur, der nicht symmetrisch angelegt ist.

Auch die durch eine Längsachse gegliederten Palastgärten der iranischen Safawiden wurden als Tschahār Bāgh bezeichnet (z. B. in Isfahan), obwohl Brignoli bezweifelt, dass es im Iran überhaupt (klassische) Tschahār Bāghs gab.

Ein "typischer" Tschahār Bāgh, etwa der Grabgarten von Humayun, zeichnet sich durch vier rechtwinklige Kanäle aus, die von einem einfachen Wasserbecken (hauz) oder einem erhöhten Becken im Zentrum ausgehen. Eine Plattform aus Stein oder Ziegeln (tschabutra/chabutra) konnte als Ruheplatz dienen oder einen Thron tragen. Wenn auf der Plattform ein Pavillon (türk. köşk oder pers. kūšk) stand, wurde sie kursi genannt. Am Rand der Kanäle wurden Bäume wie Granatäpfel, Zypressen, orientalische Platanen, Maulbeerbäume und Blumen gepflanzt.

In der terrassierten Variante, wie in den Shalimar-Gärten in Kaschmir und Lahore, verläuft ein Kanal in der Mitte eines terrassierten rechteckigen Geländes, auf den einzelnen Terrassen können sich axial kreuzende Kanäle und zentrale Wasserbecken befinden. Die Ansicht wird aber durch den bergab fließenden Kanal dominiert.

In der Ufer-Variante, vertreten etwa durch den Grabgarten des Taj Mahal liegt eine erhöhte Terrasse am Flussufer, von der ein zentraler Kanal ausgeht, der seinerseits wieder durch Seitenkanäle gekreuzt werden kann. Der Fluss vertritt hier einen Kanal des Tschahār Bāgh, und der Garten stellt nur zwei der vier Viertel des vollständigen Tschahār Bāgh dar (oder diese liegen auf der anderen Seite des Flusses (Mahtab Bagh)). In Agra gab es mehrere dieser Ufer-Gärten, die vor allem von Frauen genutzt wurden.

Der klassische Tschahār Bāgh findet sich vor allem im Mogul-Indien, wo der Ausdruck nach der Zeit Baburs allerdings nur noch selten verwendet wird. In Persien werden dagegen auch Anlagen als Tschahār Bāgh bezeichnet, die eher zwei- als viergeteilt sind, wie zum Beispiel der Bagh-e Farahābād des letzten Safawidenherrschers Hussein (reg. 1694–1722). Im Folgenden wird vor allem der klassische Tschahār Bāgh behandelt.

Geschichte

Es wurde versucht, den Tschahār Bāgh bis in die Zeit der Achämeniden zurückzuverfolgen. Bei Ausgrabungen im Palastareal von Pasargade wurden Reste von mit Steinblöcken eingefassten Wasserrinnen gefunden, aus denen David Stronach einen rechteckigen Garten rekonstruiert.
Musgrave sieht auch in dem Fresko im mittelbronzezeitlichen Palast des amoritischen Königs Zimri-Lim in Mari, auf dem aus den Krügen, die zwei Göttinnen halten, Blumen und jeweils vier Ströme voller Fische entspringen, eine Vorform des Tschahār Bāgh. Außer den vier (bzw. acht) Strömen sind jedoch keine weiteren Merkmale eines solchen zu erkennen.

Ferner werden manchmal Tschahār Bāgh und pairidaēza gleichgesetzt. Dies stützt sich allein auf die Beschreibung, die Xenophon von dem Garten des Satrapen Kyros in Sardes gibt (Oikonomikos 4.20f.). Danach standen die Bäume gerade in Reihen, waren rechtwinklig angeordnet und verströmten einen angenehmen Duft. Dies dürfte kaum ausreichen, den Gartenplan zu rekonstruieren, war jedoch die Grundlage weitreichender Spekulationen des Barock-Mediziners Thomas Browne, die besonders im englischen Sprachraum einflussreich waren, ohne dass ihre Grundlagen überprüft wurden. Diese Ableitung wird jedoch heute weitgehend abgelehnt.

Als einer der frühesten viergeteilten islamischen Anlagen gilt der Balkowara-Palast, der zwischen 849 und 859 in Samarra erbaut wurde.

Dickie sieht den Tschahār Bāgh als timuridische Schöpfung, die in Indien und in Persien weiterentwickelt wurde. Tschahār Bāgh wurden im Mogulreich erbaut, etwa der Bagh-e Wafa bei Dschalalabad, den Babur errichten ließ. Auch vor dem Grab Baburs, dem Bagh-e Babur in Kabul liegt ein Tschahār Bāgh. Viele königliche Gräber der Mogulzeit befinden sich im Zentrum eines Tschahār Bāgh, nehmen also die Stelle des zentralen Bassins ein.

Auch Sikhs erbauten in Indien Gärten nach dem Muster des Tschahār Bāgh, diese hatten jedoch keine religiöse Bedeutung. Ein Beispiel ist der Hazuri Bagh in Lahore, der durch Ranjit Singh zwischen dem Lahore Fort und der Badshahi-Moschee, von ihm zu einem Munitionsdepot umgewandelt, erbaut wurde.

Der Bau von Gärten galt als eine zentrale Aufgabe persischer Herrscher und wird so in den Quellen hervorgehoben. Laut Engelbert Kaempfer plante Schah Abbas I. (1587–1629) den Tschahār Bāgh-e Abbāsi in Isfahan persönlich und stellte sich so in die Nachfolge des achaimenidischen Herrschers Kyros, der in der Tradition altorientalischer Herrscher den Titel "Herrscher der vier Weltgegenden" führte.

Der Löwenhof der Alhambra in Spanien folgt ebenfalls dem Muster des Tschahār Bāgh, hier ist das Zentralbecken als abgehobene Schale konzipiert, die von Löwen getragen wird. Das Verhältnis zwischen Tschahār Bāgh und maghrebinischem Agdal-Garten ist jedoch noch wenig untersucht.

Viele Klostergärten sind ebenfalls nach dem Muster des Tschahār Bāgh erbaut, hier wurde jedoch die biblische Beschreibung des Garten Edens und der vier Flüsse, die hier entspringen (Paradiesgarten), aufgenommen. Die Idee gelangte wohl durch die Kreuzzüge aus dem Orient nach Europa.

In der klassischen Moderne wurde das Motiv des Tschahār Bāgh unter anderem von Luis Barragán wieder aufgenommen, der von den maurischen Gärten Spaniens beeinflusst war.

Quellen
Das Irschad az-zira'a ("Leitfaden der Landwirtschaft"), ein 1515 verfasstes Gartenhandbuch der Timuridenzeit, beschreibt den Aufbau eines Tschahār Bāgh. Hier werden Sonderformen beschrieben, bei denen von einem Wasserbecken nur ein Kanal ausgeht, der von mehreren Seitenarmen gekreuzt wird.

Karim beschreibt einen Aufbau aus einem breiten Kanal mit einem Becken in der Mitte. Die Grenzen des Gartens sind durch zwei kleinere Kanäle, ca. 1/2 m breit und 1,5 m voneinander entfernt, markiert. Am äußeren Kanal sollen Pappeln gepflanzt werden, am inneren Kanal Pfirsiche, Aprikosen und Rosen. In den vier Hauptbeeten sollen Früchte wie Granatapfel, Quitten, Pfirsiche und Birnen gedeihen. Zwischen den Blumenbeeten bedeckt Klee den Boden.

Eine Miniatur der Regierungszeit von Jahangir zeigt einen Tschahār Bāgh, in dem die Kanalränder mit Zypressen bepflanzt sind, während in den vier Beeten Blumenwiesen und Sträucher wachsen.

Tschahār Bāgh sind auch oft auf Teppichen abgebildet.

Deutung
Vielfach wird behauptet, dass islamische Gärten nach dem Muster des Tschahār bāgh sich auf die Beschreibung des Paradieses im Koran stützten.

Das Wort Dschanna kann sowohl Garten als auch Paradies bezeichnen (vgl. den Begriffswandel des persischen paradeisos). Es kommt 147 mal im Koran vor. Weiters werden die Begriffe 'adn, firdaws und rawḍah (pers. rouże) verwendet. Der Begriff 'adn entspricht dem biblischen Eden.

Der Aufenthaltsort der Rechtgläubigen nach ihrem Tode ist ein Garten, "durcheilt von Bächen" (Sure 2, 25), in denen zahlreiche Früchte wachsen. An Pflanzen werden Palmen, Rebstöcke (2, 266; 17, 91; 36, 34) und Granatäpfel (55, 68) erwähnt. Sure 47 erwähnt das "Gleichnis des Gartens, der den Gottesfürchtigen versprochen ist" (47, 15). Er enthält "Bäche mit Wasser, das nicht schal wird, und Bäche mit Milch, deren Geschmack sich nicht ändert, und Bäche mit Wein, der köstlich ist für diejenigen, die trinken, und Bäche mit geklärtem Honig." Ferner erhalten die Gottesfürchtigen "von allen Früchten und Vergebung von ihrem Herrn." Nach Sure 55 gelangen die Rechtgläubigen in einen Garten mit zwei Quellen, der von jeder Art Frucht zwei Exemplare enthält (55, 52).
Islamische Theologen interpretieren diese Beschreibungen oft als Metaphern.

Gott hat auch die irdischen Gärten erschaffen, mit Früchten, Dattelpalmen (13, 4), Korn, "duftenden Pflanzen" (55, 11–12), Ölbäumen, Weinstöcken und Granatäpfeln (6, 99), Gärten "mit Spalieren und ohne Spaliere" (6, 141).

Nach der Gartenhistorikerin Penelope Hobhouse stellen die Kanäle des Tschahār bāgh die vier Paradiesflüsse dar, der Garten selbst das irdische Paradies. Dem widerspricht jedoch, dass die vier Paradiesflüsse aus dem Alten Testament, nicht jedoch aus dem Koran bekannt sind. Hier ist der Garten Eden nicht ohne weiteres mit dem Aufenthaltsort der Rechtgläubigen nach deren Tode gleichzusetzen. Dieser enthielt zudem, wie oben bereits ausgeführt, lediglich Bäche verschiedener Art.

Für Wescoat sind die Mogul-Gärten eher mit Traditionen eines vorislamischen Gottkönigtums als mit der Botschaft des Koran zu verbinden. Koran-Zitate im Tadsch Mahal nehmen meist auf Wasser im Allgemeinen Bezug, so die Geschichte der Königin von Saba. Besonders die Suren 36 (Yā-Sīn) und 48 (Al-Fāth) werden genutzt.

Beispiele

(Hier sind nur Tschahār Bāgh mit "klassischem" Grundriss aufgeführt)
 Bagh-e Babur, Garten des Babur in Kabul (Afghanistan)
 Garten der vier Ströme in Berlin-Marzahn (Deutschland)
 Garten des Humayun-Mausoleums in Delhi (Indien)
 Garten des Vizekönigs von Indien in Delhi, entworfen von William Robertson Mustoe, Horticultural Department
 Itimad-ud-Daula-Mausoleum
 Tschahār Bāgh in Isfahan (Iran)
 La Mortella, Ischia (Italien)
 Hamilton Gardens, Waikato Region, North Island (Neuseeland)
 Lawrence Gardens (Jinnah Bagh) in Lahore, Pakistan
 Löwenhof der Alhambra, Granada (Spanien)

Literatur
 Jonas Lehrman: Earthly Paradise. Garden and Courtyard in Islam. University of California Press, Berkeley 1980. ISBN 0-520-04363-4.

Weblinks
 Rüdiger Lohlker: Persische Gärten, ein Handbuch aus dem 16. Jahrhundert. In: Iran-Information. Nr. 36, 2009, S. 8–11, (Digitalisat (PDF; 3,6 MB)).

Einzelnachweise

Kultur (Iran)
Islamische Architektur

Tschahār Bāgh


සටහන්

වැඩිදුර කියැවීම්
 Indian Pilgrim: an unfinished autobiography / Subhas Chandra Bose; edited by Sisir Kumar Bose and Sugata Bose, Oxford University Press, Calcutta, 1997
 The Indian Struggle, 1920-1942 / Subhas Chandra Bose; edited by Sisir Kumar Bose and Sugata Bose, Oxford University Press, Calcutta, 1997 ISBN 978-0-19-564149-3
 Brothers Against the Raj—A biography of Indian Nationalists Sarat and Subhas Chandra Bose / Leonard A. Gordon, Princeton University Press, 1990
 Lost hero: a biography of Subhas Bose / Mihir Bose, Quartet Books, London;  1982
 Jungle alliance, Japan and the Indian National Army / Joyce C. Lebra, Singapore, Donald Moore for Asia Pacific Press,1971
 The Forgotten Army: India's Armed Struggle for Independence, 1942–1945, Peter W. Fay, University of Michigan Press, 1993, ISBN 0-472-08342-2 / ISBN 81-7167-356-2
 Democracy Indian style: Subhas Chandra Bose and the creation of India's political culture / Anton Pelinka; translated by Renée Schell, New Brunswick, NJ : Transaction Publishers (Rutgers University Press), 2003
 Subhas Chandra Bose: a biography / Marshall J. Getz, Jefferson, N.C. : McFarland & Co., USA, 2002
 The Springing Tiger: Subhash Chandra Bose / Hugh Toye : Cassell, London, 1959
 Netaji and India's freedom: proceedings of the International Netaji Seminar, 1973 / edited by Sisir K. Bose. International Netaji Seminar (1973: Calcutta, India), Netaji Research Bureau, Calcutta, India, 1973
 Correspondence and Selected Documents, 1930-1942 / Subhas Chandra Bose; edited by Ravindra Kumar, Inter-India, New Delhi, 1992.
 Letters to Emilie Schenkl, 1934-1942 / Subhash Chandra Bose; edited by Sisir Kumar Bose and Sugata Bose, Permanent Black : New Delhi, 2004
  Japanese-trained armies in Southeast Asia: independence and volunteer forces in දෙවන ලෝක යුද්ධය / Joyce C. Lebra, New York : Columbia University Press, 1977
 Burma: The Forgotten War / Jon Latimer, London: John Murray, 2004

බාහිර සබැදි

 Biography (Calcuttaweb.com)

 Speeches of Netaji
 Biography in Banglapedia
 Biography  in Kamat's Potpouri
 Excerpts from Mihir Bose's "The lost hero: A Biography of Subhas Bose"  in Tamilnation.org
 Subhas Chandra Bose in Sify itihaas
 Free Indian Legion
 The True Story of Bose
 India's Holy Grail: Back from Dead by Anuj Dhar , Asia Times Book Review
 Quotesdaddy.com
 Netajibosemysteryrevealed.org

1897 උපත්
1945 මරණ

සුභාස් චන්ද්‍රබෝස්


Miridele (Miridae), numite și capside (Capsidae), este o familie foarte mare de insecte (cu peste 10.000 de specii) din ordinul hemipterelor. Este considerată cea mai importantă familie de heteroptere, ea singură cuprinzând o pătrime din numărul total al specii lor de heteroptere.

Sunt insecte mici, de câțiva milimetri, rareori peste 1 cm. Au aspecte foarte variate, adesea fiind viu colorate. Deseori se observă și dimorfism sexual. Ocelii sunt absenți. Rostrul cu 4 segmente. Tarsele obișnuit cu 3 segmente. La hemielitră prezintă clavus și cuneus, dar nu au embolium. Membrana hemielitrei are la bază două celule, rareori numai una, de la care pleacă o nervură scurtă. Corseletul are la unele forme ridicături și șanțuri transversale. Există și forme brahiptere, adesea fără cuneus și fără membrană la hemielitre.

Trăiesc pe flori și frunze. Majoritatea speciilor sunt fitofage  (monofage sau oligofage) și se hrănesc cu seva plantelor, însă unele sunt prădătoare ale artropodelor mici (afide și alte insecte mici), de ex. blefaridopterul (Blepharidopterus angulatus) este un prădător important al acarianului roșu al pomilor (Panonychus ulmi).

Mai multe miride provoacă pagube considerabile plantelor cultivate. Astfel, ploșnița coacăzului și agrișului (Lygocoris rugicollis, sin. Plesiocoris rugicollis), al cărei gazdă inițială a fost salcia (Salix), atacă acum mărul, coacăzul negru și coacăzul roșu, în timp ce ploșnița de fânețe (Lygocoris pabulinus, sin. Lygus pabulinus) este un dăunător aproape cosmopolit cu numeroase varietăți. Ploșnița ceaiului (Helopeltis theivora) atacă arborele de cacao și ceai în sud-estul Asiei. Ploșnițele cacaotierului (Sahlbergella singularis și Distantiella theobroma) sunt dăunători ai arborelui de cacao în vestul Africii.  Culturile de lucerna și alte leguminoase furajere sunt atacate de mai multe specii de miride, ca: ploșnița lucernei (Adelphocoris lineolatus), ploșnița de câmp (Lygus pratensis), ploșnița neagră a sfeclei (Polymerus cognatus) și ploșnița verde de câmp (Lygus rugulipennis). Ploșnița cartofului (Closterotomus norwegicus, sin. Calocoris norvegicus) se dezvoltă pe cartofi.

În România au fost înregistrate 271 specii de miride.

Referințe

Legături externe

Miride


O Dia Internacional da Consciência, instituído pela ONU, é comemorado em todo o mundo no dia 5 de Abril e visa incentivar a comunidade internacional desenvolver acções que promovam a paz, a inclusão e a tolerância que conduzam a uma cultura de paz universal.

História
Esta data foi implementado pela Assembleia Geral das Nações Unidas no dia 25 de julho de 2019 e surge na sequência do Congresso Internacional sobre a Paz na Mente dos Homens, organizado pela UNESCO, em 1989 na Costa do Marfim.

Foi pela primeira vez comemorado em 2020.

Objectivos
Assim, a Resolução 73/329 da Assembleia Geral da ONU que oficializou a comemoração desta data, procura com ela incentivar  a construção de um mundo harmonioso, solidário e pacifico através da promoção de acções que visem a promoção da tolerância, da paz e da solidariedade que conduzam a uma conduzam a uma cultura de paz universal.

Referências

Ligações Externas
 Resolução 73/329 da Assembleia Geral da ONU - Promover uma cultura de paz com amor e consciência

SDSN | Webinar: United Nations International Day of Conscience (2020)

Dias internacionais da Organização das Nações Unidas
Organização das Nações Unidas

Dia Internacional da Consciência


7885 Levine este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7885 Levine este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Catalina Station de Timothy B. Spahr. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,35 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 24,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

7885 Levine


Boxing in the 1920s was an exceptionally popular international sport. Many fights during this era, some 20 years away or so from the television era, were social events with many thousands in attendance, both men and women.

World heavyweight champion Jack Dempsey dominated the sport through much of the decade. He won the title in 1919, keeping it until 1926. He lost the title to Gene Tunney in 1926, but many of his fights were historic, such as his defenses against Georges Carpentier, Luis Firpo and Tom Gibbons, a fight which almost bankrupted the town of Shelby, Montana. His 1927 rematch against Tunney became known in boxing history as The Long Count Fight. Dempsey became a household name, and he dated and married Hollywood actresses. He was, along with Babe Ruth, Red Grange, Bill Tilden and Bobby Jones, one of the so-called Big Five of sports.
Other important boxers included Benny Lynch (from West Scotland). Panama Al Brown was the first Hispanic to become a world champion.

Because airlines lacked the structured schedules of the modern days, many boxers had to make their way to important fights by train.

In 1921, the National Boxing Association was formed. It was the predecessor of what is known now as the WBA. Tex Rickard was the leading promoter of the day, and he has been compared to P.T. Barnum and Don King.

1920

 March 24 – Walker Law was implemented.
 July 5 – Benny Leonard knocked out of the ring in round 5 came back to knockout Charley White in the 9th round to retain the lightweight championship in Benton Harbor, Michigan.
 October 11 - Georges Carpentier Ko Battling Levinsky in the 4th round in New Jersey to win the Light Heavyweight Championship.
 December 14 - Jack Dempsey comes from behind to knockout Bill Brennan in the 12th round to retain his heavyweight championship in New York City.
December 21 – Joe Lynch defeat Pete Herman via a 15-round decision in New York to become the bantamweight championship.

1921
January 14 – Benny Leonard retains the world Lightweight title with a sixth-round knockout of Richie Mitchell, at New York. Leonard suffered a first round knockdown, during which his mother fainted.
February 7 – Jack Britton retains the world Welterweight title with a fifteen-round decision over Ted "Kid" Lewis, at New York.
July 2 – In boxing's first million dollar fight in history, (and the year's most anticipated bout) Jack Dempsey retains the world Heavyweight championship with a fourth-round knockout over world Light-Heavyweight champion Georges Carpentier in Jersey City. The public paid an overall total of $1,789,238 at the ticket gates.
July 25 – In a rematch of their 1920 bout, Pete Herman regains the world Bantamweight title with a fifteen-round decision over Joe Lynch, in New York.
July 27 – Johnny Wilson retains the world Middleweight title with a seventh round disqualification win over William Bryan Downey, at Cleveland.

1922
February– John L. "Ike" Dorgan is a founding partner of The Ring magazine and remained with this influential publication until his retirement in 1930.
February 10 – Benny Leonard retains his world Lightweight title, with a fifteen-round decision over Rocky Kansas, at New York.
June 11 – Georges Carpentier retains his world Light-Heavyweight title with a first-round knockout of Ted Kid Lewis, in London.
June 26 – Jack Britton retains his world Welterweight title with a thirteenth-round disqualification of Benny Leonard, at New York.
September 24 – Battling Siki becomes Senegal's first world boxing champion, recuperating from several knockdowns to win the world Light-Heavyweight title by knocking out Georges Carpentier in six rounds at Paris, France. Siki also became Africa's first world Light-Heavyweight champion in the process.
November 1 – Mickey "The Toy Bulldog" Walker becomes world Welterweight champion, defeating Jack Britton by a fifteen-round decision, at New York.

1923
March 17 – Mike McTigue of Ireland wins the world Light-Heavyweight title with a twenty-round decision over Battling Siki, in Dublin, Ireland.
May 30 – Jack Bernstein wins the world Jr. Lightweight title with a fifteen-round decision over Johnny Dundee, at New York City.
June 2 – French Eugene Criqui, who had sustained a shot on his mouth during World War I action, becomes the world Featherweight champion, beating Johnny Kilbane by a sixth-round knockout in New York. Doctors had told Criqui he would never fight again after he was shot.
June 18 – Pancho Villa becomes the Philippines first world boxing champion in history, knocking out world Flyweight champion Jimmy Wilde in seven rounds, at New York.
July 4 – In one of boxing's most economically disastrous fights, Jack Dempsey retained his world Heavyweight crown with a fifteen-round decision over Tommy Gibbons in Shelby, Montana. Dempsey's manager, Jack Kearns, had requested for the champion to be paid $300,000, an amount that the 2,000 residents of Shelby could barely come up with. As a result, Shelby was declared bankrupt at the time.
July 23 – Benny Leonard retains the world Lightweight title with a fifteen-round decision over Lew Tendler in New York.
September 14 – In one of boxing's most famous fights, Luis Firpo of Argentina comes within a second of becoming the first Hispanic world Heavyweight champion in history, dropping Jack Dempsey out of the ring and for a nine-second count, but Firpo is himself dropped ten times as Dempsey retains the crown with a second-round knockout, in New York.
December 17 – Johnny Dundee recovers the world Jr. Lightweight title, with a fifteen-round decision over Jack Bernstein, in their New York rematch.

1924
January 18 – Edward Henry Greb, nicknamed Harry Greb regains the world Light-Heavyweight championship, with a fifteen-round unanimous decision over champion Johnny Wilson, at New York.
March 21 – Abe Goldstein, a newspaper writer turned boxer, wins the world Bantamweight title, with a fifteen-round decision over Joe Lynch, at New York.
June 2 – Mickey Walker retains the world Welterweight title, with a ten-round decision over Lew Tendler, in Philadelphia.
August 1 – world Lightweight champion Benny Leonard fights to a ten-round no-decision with Pat Moran in a non-title bout at New York in what would be, at his mother's request, his last fight until 1931.

1925
May 1 – In what would turn out to be his last victory, Pancho Villa retains the world Flyweight title with a fifteen-round decision over Clever Sencio, in Manila, Philippines.
July 2 – Harry Greb retains the world Middleweight title with a fifteen-round decision against world Welterweight champion Mickey Walker, in New York.
July 4 – Fighting with an ulcerated tooth (without knowledge of the extense of his illness), Pancho Villa drops a ten-round decision to Jimmy McLarnin in New York.
July 14 – Pancho Villa passes away from blood poisoning, in New York.
August 27 – Louis Kaplan retains the world Bantamweight title with a fifteen-round draw (tie) against Babe Herman, in Waterbury.
December 18 – Louis Kaplan and Babe Herman fight for the second time of the year, with Kaplan retaining the world Bantamweight title with a fifteen-round decision, at New York.

1926
September 23 – After seven years at the top, Heavyweight champion Jack Dempsey is defeated by top contender Gene Tunney
October 12 – Jack Sharkey hands out a beating to Harry Wills until Wills gets himself disqualified in round 13 for excessive holding in Brooklyn, New York

1927
September 22 – Heavyweight champion Gene Tunney again defeats contender Jack Dempsey in the famous battle known as The Long Count Fight.
October 7 – Light Heavyweight Champion of the World Mike McTigue is defeated by top contender Tommy Loughran.
December 12 – Light Heavyweight Champion Tommy Loughran defeats Jimmy Slattery for the NBA Light Heavyweight Championship of the World.

1928
July 31 – In an unprecedented move, Heavyweight Champion Gene Tunney retires from the ring, vacating the Heavyweight title after defeating Tom Heeney.  Unlike James Jeffries before him, Tunney never returned to the ring.
September 26 – The National Boxing Association Heavyweight championship's vacancy is filled when Jack Sharkey defeats Tommy Loughran to take the title.  Sharkey's title was not universally recognized, and in 1930 he would be defeated by Max Schmeling for the undisputed championship.

1929
March 28 – Tommy Loughran defeats Mickey Walker via a 10-round decision in Chicago, Illinois to keep his light-heavyweight championship.
September – Tommy Loughran, undefeated light-heavyweight champion of the world, relinquished the title to fight as a heavyweight.
December 20 – At New York's Madison Square Garden, Benny Bass knocked out Tod Morton of Seattle to win the junior lightweight title.

References

 1920s
1920s in sports

Boxing in the 1920s


65885 Lubenow este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
65885 Lubenow este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Marc W. Buie. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,35 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 5,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 65001-66000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

65885 Lubenow