Le Bend Naaba est le chef des tambours ou chef parleur à la cour du Naaba dans la tradition de transmission orale des savoirs chez les Mossi dans l'actuel Burkina Faso.

Rôle dans la société Mossi
Le Bend Naaba et les griots de la Cour sont détenteurs d'une tradition orale. Cette tradition loue les rois Mossi et perpétue le souvenir des durées de règnes de chaque Moogho Naaba.

Transmission des savoirs, du patrimoine et des généalogies

Le Bend Naaba fait partie d'institutions traditionnelles, qui transmet les données historiques. Le groupe dirigeant - ici le Moro Naaba pour la société Mossi -  détient les traditions officielles. Sa transmission est assurée par des spécialistes qui utilisent des moyens mnémotechniques - en général le chant - pour se rappeler l'ensemble des textes à apprendre. La récitation en privé - quelquefois sous le contrôle de collègues - ou l'obligation de déclamer des généalogies fait partie du rituel cultuel quotidien du Bend Naaba.
La performance publique est par contre associée à une cérémonie majeure. Le Bend Naaba peut officier comme généalogiste, tambourineurs de chefs ou de rois, gardiens de tombeaux, prêtres de cultes nationaux...

Description du jeu
En tant que chef d'orchestre; le Bend Naaba raconte les dynasties des rois et fait l'éloge de ces derniers; vantant les mérites de certains chasseurs en jouant ("faisant parler") son instrument.

Place dans l'orchestre
Le Bend Naaba, en tant que chef de l'orchestre, se place en général au centre de la ligne formée par l'orchestre.

Les rôles et jeux du Bend Naaba
Le Bend Naaba, chef des musiciens à la cour du roi; le Naaba, conduit un orchestre composé entre autres d'instruments à percussion tels des tambours (binha), timbales; d'instruments à cordes tels des luths parleuses (Bissa) et autres sortes instruments.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Moro Naba
 Chef d'orchestre
Titinga Frédéric Pacéré

Bibliographie

Métier de la musique
Chef d'orchestre

Bend Naba


est le premier extrait de Will of the People, neuvième album du trio britannique Muse sorti le 13 janvier 2022. Il est le 43e single de la discographie du groupe. Il a été enregistré en 2021 au studio Abbey Road à Londres avec le reste de l'album.Il est considéré comme l'un des meilleurs titre du groupe

Histoire de la chanson
Un premier extrait de la chanson est diffusé pour la première par Matt Bellamy dans un live Instagram sur le compte du groupe, le 26 décembre 2021.

La date de sortie du single et la pochette sont dévoilée le 7 janvier 2022, une semaine avant la sortie du morceau.

Le morceau

L'artwork
L'artwork de Won't Stand Down représente le personnage de Kueen, vêtu d'une toge noire à capuche et un masque métallique couvrant tout son visage survolant  dix disciples casqués. Le nom du groupe est inscrit au centre, sous lequel se trouve le nom du morceau ainsi qu'un monogramme formé par la superposition des lettres W, O, T et P, initiales du titre de l'album, Will of the People. Ce monogramme se retrouve également sur les costumes des disciples dans le clip.

Sonorités et thématiques
Le morceau a des sonorités rock et heavy metal. Il est décrit comme le plus heavy de la discographie du groupe. Il alterne une rythmique saccadée au synthé et guitare et des riffs metal. Le chant est assuré par Matt Bellamy et les chœurs par le bassiste, Christopher Wolstenholme.

D'après Matthew Bellamy dans le magazine Metalzone, .

La vidéo
Le clip sort le 13 janvier 2022, jour de la sortie mondiale du morceau. Il est réalisé par Jared Hogan et tourné à Kiev en Ukraine.

Classements hebdomadaires

Références

Chanson interprétée par Muse
Single musical sorti en 2022
Single numéro un au UK Rock and Metal Chart

Won't Stand Down


Entrepreneur est un magazine et un site web américain qui publie des articles sur l'entrepreneuriat, la gestion des petites entreprises et les affaires. Le magazine est publié pour la première fois en 1977. Il est publié par Entrepreneur Media Inc., dont le siège est à Irvine, en Californie. Le magazine publie 10 numéros par an, disponibles par abonnement et en kiosque. Son rédacteur en chef est Jason Feifer et son propriétaire est Peter Shea.

Histoire
Chaque année depuis 1979, Entrepreneur publie une liste de ses 500 meilleures entreprises franchisées. Le magazine a également publié de nombreuses autres listes et récompenses, l'une des plus importantes étant l'Entrepreneur 360 créé pour identifier les entreprises maîtrisant l'art et la science de la croissance d'une entreprise.

Les entreprises sont évaluées sur la base de l'analyse de plus de 50 points de données organisés en cinq piliers : chiffre d'affaires et clients, efficacité de la gestion, innovation, évaluation financière et évaluation de l'entreprise.

En 1996, le magazine a lancé son site Web, Entrepreneur.com, qui s'est élargi pour inclure des articles, des concours et d'autres publications.

Voir aussi

Articles connexes
 Forbes

Notes et références

Liens externes

Presse mensuelle aux États-Unis

Entrepreneur (magazine)


Die 9. Landwehr-Division war ein Großverband der Preußischen Armee im Ersten Weltkrieg.

Gliederung

Kriegsgliederung vom 15. Februar 1915
 49. gemischte Landwehr-Brigade
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 56
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 118
 Feld-MG-Zug Nr. 77
 Feld-MG-Zug Nr. 97
 43. gemischte Landwehr-Brigade (4. März 1915: neu nummeriert 76. Landwehr-Brigade)
 Reserve-Infanterie-Regiment Nr. 79
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 83
 Feld-MG-Zug Nr. 62
 Feld-MG-Zug Nr. 81
 Landwehr-Kavallerie-Regiment Nr. 9
 4. Lothringisches Feldartillerie-Regiment Nr. 70
 II. Abteilung/Feldartillerie-Regiment "von Peucker" (1. Schlesisches) Nr. 6
 8. Batterie/Fußartillerie-Regiment "von Dieskau" (Schlesisches) Nr. 6
 1. Kompanie/Pionier-Bataillon Nr. 6

Kriegsgliederung vom 10. August 1918
  76. Landwehr-Brigade
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 83
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 116
 Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 118
 1. Eskadron/Reserve-Dragoner-Regiment Nr. 4
 Artillerie-Kommandeur Nr. 150
 Landwehr-Feldartillerie-Regiment Nr. 9
 Pionier-Bataillon Nr. 409
 Divisions-Nachrichten-Kommandeur Nr. 509

Gefechtskalender
Der Verband wurde am 14. Februar 1915 an der Westfront aus der Division Mühlenfels gebildet und kam hier über den gesamten Kriegsverlauf zum Einsatz. Nach dem Waffenstillstand marschierte die Division in die Heimat zurück, wo sie im Dezember 1918 zunächst demobilisiert und schließlich aufgelöst wurde.

1915
 31. Januar bis 22. September --- Stellungskämpfe in der Champagne und westlich der Argonnen
 23. September bis 3. November --- Herbstschlacht in der Champagne
 ab 4. November --- Stellungskämpfe in der Champagne und westlich der Argonnen

1916
 bis 14. Juli --- Stellungskämpfe in der Champagne und westlich der Argonnen
 15. Juli bis 3. September --- Schlacht um Verdun
 3. September bis 28. November --- Kampf im Argonner Wald
 ab 28. November --- Stellungskämpfe in den Argonnen

1917
 Stellungskämpfe in den Argonnen

1918
 bis 14. Juli --- Stellungskämpfe in den Argonnen
 15. bis 17. Juli --- Angriffsschlacht an der Marne und in der Champagne
 18. bis 31. Juli --- Stellungskämpfe in den Argonnen
 1. August bis 25. September --- Stellungskämpfe in der Champagne (Teile der Division)
 26. September bis 9. Oktober --- Abwehrschlacht in der Champagne und an der Maas
 10. bis 12. Oktober --- Kämpfe vor der Hunding- und Brunhildfront
 13. bis 17. Oktober --- Kämpfe an der Aisne und Aire
 18. bis 23. Oktober --- Kämpfe bei Attigny und Rilly-aux-Oies
 24. bis 31. Oktober --- Kämpfe an der Aisne und Aire
 1. bis 4. November --- Kämpfe zwischen Aisne und Maas
 5. bis 11. November --- Rückzugskämpfe vor der Antwerpen-Maas-Stellung
 ab 12. November --- Räumung des besetzten Gebietes und Marsch in die Heimat

Kommandeure

Literatur
 Ruhmeshalle unserer Alten Armee, Herausgegeben auf Grund amtlichen Materials des Reichsarchivs, Militär-Verlag, Berlin 1927, S. 63, 103
 Histories of Two Hundred and Fifty-One Divisions of the German Army Which Participated in the War (1914–1918), United States War Office as War Department Document No. 905, Office of the Adjutant, 1920, S. 174–175

Einzelnachweise

Landwehrdivision #:9
Gegründet 1915
Aufgelöst 1918

9. Landwehr-Division (Deutsches Kaiserreich)


Francisco Severo Maldonado y Ocampo (Tepic - Nueva Galicia, 1775 - Guadalajara, Jalisco, 8 de mayo de 1832) fue un filósofo, sacerdote católico, catedrático y escritor novohispano. Se unió al movimiento de los insurgentes durante la guerra de Independencia de México.

Semblanza biográfica
Obtuvo una maestría en Filosofía y un doctorado en Teología en el Seminario de Guadalajara. Impartió clases en su alma máter. Fue párroco de Ixtlán y de  Mascota. Tuvo la idea de publicar un periódico a favor de la causa insurgente, después de entrevistarse con Miguel Hidalgo en Guadalajara comenzó a editar El Despertador Americano el 20 de diciembre de 1810. Fue ayudado en la edición por Ángel de la Sierra.

Tras la derrota de los insurgentes en la batalla de Puente de Calderón, la publicación del periódico fue suspendida, la imprenta fue allanada por los realistas el 28 de enero de 1811. Maldonado fue enjuiciado y obligado a retractarse. Fue forzado a colaborar en la edición del periódico El Telégrafo de Guadalajara, el cual era totalmente contrario a la causa independentista.

Fue elegido diputado a las Cortes españolas, sin embargo una vez declarada la Independencia de México canceló su viaje. Siendo párroco de Jalostotitlán fue llamado a firmar el Acta de Independencia del Imperio Mexicano. Fue miembro de la Suprema Junta Provisional Gubernativa y diputado del Congreso Constituyente de 1822. En 1822, publicó el Fanal del Imperio Mexicano en las cuales incluyó su pensamiento filosófico y político a través de las obras "El pacto social de los mexicanos o Miscelánea Política", "Nuevo pacto social propuesto a la Nación española" y el "Contrato de Asociación para la República de los Estados Unidos del Anáhuac". Murió en la ciudad de Guadalajara el 8 de mayo de 1832.

Referencias

Bibliografía

Nacidos en Tepic
Escritores de Nayarit
Religiosos de Nayarit
Escritores en español
Filósofos de México
Sacerdotes católicos de México
Diputados Constituyentes de 1822 de México
Fallecidos en Ciudad de México

Francisco Severo Maldonado


Bashir Abdel Samad,  (Tükh, 20 de agosto de 1966-19 de octubre de 2023) fue un futbolista egipcio, se desempeñaba como delantero.

Carrera como jugador

Jugó en el Ismaily SC, equipo con el que fue máximo goleador de la temporada 1993-94 de la liga egipcia, con 15 goles, empatado con su compatriota Ahmed El-Kass del El-Olympi. Con el Ismaily ganó una copa y una liga egipcias.

Selección nacional

Abdel Samad jugó con la selección nacional de Egipto en la Copa Africana de Naciones de 1994.

Participaciones internacionales

Clubes

Palmarés

Copas nacionales

Distinciones individuales

Referencias

(en inglés) Ficha del jugador en National Football Teams.

Futbolistas de la selección de fútbol de Egipto
Entrenadores del Al-Tai FC
Entrenadores del Al-Wehda Club (Mecca)

Bashir Abdel Samad


The Regional Assemblies (Preparations) Act 2003 (c 10) was an Act of the Parliament of the United Kingdom.  Its core provision was to allow the Deputy Prime Minister to make orders for referendums in each of the Regions of England on the question of whether they wish to have an elected regional assembly.  If the answer was "yes", this would have been implemented by further legislation; and existing two-tier local government areas (shire counties) would have become unitary authorities.

Three such referendums (the Northern England referendums) were expected in 2004, for the regions of North East and North West England and Yorkshire and the Humber.  There were no immediate plans for any in the other 5 applicable regions (East of England, East Midlands, South East, South West, West Midlands).  Greater London already has the London Assembly.

It contained further consequential provisions, including causing the Boundary Committee for England to make recommendations about what the pattern of unitary authorities should be; and then if a referendum was successful, the composition of the Assemblies.  It was expected that the proposed assemblies would have had a similar level of representation to the London Assembly, which has 25 members, 14 of which represent constituencies, the remainder being apportioned on a top-up party list system.

Following the overwhelming defeat of the referendum in North East England, Deputy Prime Minister John Prescott told the House of Commons he would not move orders for the other two referendums within the effective time limit of June 2005 permitted by the Act. The Act was repealed by the Local Democracy, Economic Development and Construction Act 2009.

See also
2004 North East England devolution referendum
Referendums in the United Kingdom

References
Halsbury's Statutes,

Acts of the Parliament of the United Kingdom concerning England

United Kingdom Acts of Parliament 2003
2003 in England
Referendums in England


Don Guido i Misionari, sarajevski glazbeni sastav.

Oformljena kao supergrupa. Djeluje već dvadesetak godina. Glazbeni izražaj izgradila je na blues-rock, soul i funk osnovama. Glazba koju sviraju mješavina je jazza, punka, soula i funka. Osnivač i frontmen sastava, Vladimir Kajević "Don Guido" nazvao je žanr kojem pripadaju "bosanski blues". Kajević je preživio 1425 dana opsade Sarajeva i iskustva je pretočio u tekstove svojih pjesama.

Članovi su Sinan Alimanović (klavijature), Dinko Šimunović (kontrabas), Vladimir Grizelj "Vlado Big Freeze"(gitara), Đani Pervan (bubnjevi) i Vladimir Kajević "Don Guido" (glas i gitara), a još su svirali Zlatan "Trombass" Džanović (bas) i Dino Hašimbegović (bubanj), Dragan Grahovac (bubanj), Zlatko Karahodžić (bas-gitara) i Svetozar Čanić (klavijature), Bruno Lovrić (bas), Ilian Nikolov (bubanj) i Toni Pešikan (udaraljke, pozadinski vokal).

Za sebe tvrde da su na njih glazbeno utjecali B. B. King, Muddy Waters, Jimi Hendrix, Ray Charles, John Lee Hooker, Frank Zappa & The Mothers Of Invention, Howlin' Wolf, Louis Armstrong, James Brown, The Queen, The U2, Bob Marley And The Wailers, Santana, Sting, Prince, Cab Calloway, Leb i sol, Lou Donaldson, Nina Simone, Azra, Billie Holliday, The Police, The Doors, David Bowie, Tom Waits, Miles Davies, Charlie Mingus, John Coltrane, Stevie Wonder, Jeff Beck, John McLaughlin & Mahavishnu Orchestra, Weather Report, Cream, Stevie Ray Vaughn, J. J. Cale, The Clash, The Beatles, Red Hot Chili Peppers, Sex Pistols, The Blues Brothers, Joan Armatrading, Lucky Peterson i ostali.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook
Blogger.ba  Muzičko selo: JEDAN VAŽAN SARAJEVSKI ROĐENDAN (Bosnian Blues Album, Vladimir Kajević, Don Guido & The Missionaries 2003.)

Sarajevski glazbeni sastavi

Don Guido i Misionari


The house wren (Troglodytes aedon) is a very small bird of the wren family, Troglodytidae. It occurs from Canada to southernmost South America, and is thus the most widely distributed native bird in the Americas. It occurs in most suburban areas in its range and it is the single most common wren. Its taxonomy is highly complex and some subspecies groups are often considered separate species. The name troglodytes means "hole dweller", and is a reference to the bird's tendency to disappear into crevices when hunting insects or to seek shelter.

Taxonomy
The house wren was formally described in 1809 by the French ornithologist Louis Jean Pierre Vieillot under the current binomial name Troglodytes aedon. The specific epithet is from the Ancient Greek aēdōn meaning "nightingale". The type locality was designated as New York City by Harry Oberholser in 1934.

There are 32 recognised subspecies. These are sometimes divided into three distinct groups and one or several distinct island-endemic subspecies. Some or all of these are sometimes considered as distinct species.
 Northern house wren, Troglodytes (aedon) aedon group – Canada to southern United States
 Southern house wren, Troglodytes (aedon) musculus group – southern Mexico, Central and South America
Brown-throated wren, Troglodytes (aedon) brunneicollis group – southern United States and central ranges of Mexico
 Cozumel wren, Troglodytes (aedon) beani – Cozumel Island off the Yucatán Peninsula, Mexico
It has also been suggested that the taxa from the Lesser Antilles represent one or more separate species, but there is less agreement as to their subdivision, because as far as they have been studied to date, there is little clear biogeographical structure among these populations.

Three additional taxa from more oceanic islands have traditionally been included in the house wren, but are now considered as separate species:
 Cobb's wren, Troglodytes cobbi – Falkland Islands (South Atlantic)
 Socorro wren, Troglodytes sissonii – Socorro, Revillagigedo Islands
 Clarión wren, Troglodytes tanneri – Clarion, Revillagigedo Islands (East Pacific)

Description
Adult house wrens are about  long, with a  wingspan and weigh about . Among standard measurements, the wing chord is , the tail is , the culmen is  and the tarsus is . The subspecies vary greatly, with upper parts ranging from dull greyish-brown to rich rufescent-brown, and the underparts ranging from brown, over buff and pale grey, to pure white. All subspecies have blackish barring to the wings and tail, and some also to the flanks. All subspecies show a faint eye-ring and eyebrow and have a long, thin bill with a blackish upper mandible, and a black-tipped yellowish or pale grey lower mandible. The legs are pinkish or grey. The short tail is typically held cocked.

This bird's rich bubbly song is commonly heard during the nesting season but rarely afterwards. There is marked geographical variation in the song, though somewhat more gradual than in the bird's outward appearance that can strikingly differ, e.g., on neighboring islands in the Caribbean. Birds from far north and south of the species' range nonetheless have songs that differ markedly.

Behavior and ecology

In North America, the house wren is thought to achieve the highest density in floodplain forests in the western great plains where it uses woodpecker holes as nesting sites. In South and Central America it can be found in virtually any habitat and is, as indicated by its common name, often associated with humans. North American birds migrate to the southern United States and Mexico for winter. Most return to the breeding grounds in late April to May, and leave for winter quarters again around September to early October. These birds forage actively in vegetation. They mainly eat insects such as butterfly larvae, beetles and bugs, also spiders and snails. Southern house wrens rarely attend mixed-species feeding flocks.

Breeding

The nesting habits do not seem to differ significantly between the northern and southern house wrens. They usually construct a large cup nest in various sorts of cavities, taking about a week to build. The nest is made from small dry sticks and is usually lined with a variety of different materials. These include: feather, hair, wool, spider cocoons, strips of bark, rootlets, moss, and trash. The male wren finds dry sticks, which he adds to the nest. Once he is done, the female inspects the nest; but if she does not approve of the construction, she will throw any unwanted sticks to the ground. After this process, the female lines the nest. Nest cavities are usually a few meters above ground at most, but occasionally on cliffs as high up as  and more at least in southern populations; they may be natural or man-made, often using bird houses.

House wrens are feisty and pugnacious animals considering their tiny size. They are known to occasionally destroy the eggs of other birds nesting in their territory by puncturing the eggshell. Females that sang more songs to conspecifics that were simulated by playback lost fewer eggs to ovicide by other wrens. Female bird song in this species is, therefore, thought to have a function in competition and is not only displayed by males. They are also known to fill up other birds' nests within its territory with sticks to make them unusable.

Depending on the exact population, the house wrens' clutch is usually between two and eight red-blotched cream-white eggs, weighing about  each and measuring c. at the widest points. Only the female incubates these, for around 12–19 days, and she will every now and then leave the nest for various reasons. While she is on the nest, the male provisions her with food. The young, which like all passerines hatch almost naked and helpless, take another 15–19 days or so to fledge. They are being fed by both parents, and need plenty of food given their tiny size (see also Bergmann's Rule). As the young near fledging, the parents spend much of their time procuring food for them. Brood loss due to predation was found to be light in the Southern Andean Yungas, with predation of nestling young being almost insignificant. Known predators of house wrens at the nest include cats, rats, opossums, woodpeckers, foxes, raccoons, squirrels, snakes and owls. Adults away from the nests can usually avoid these predators although both small hawks and owls occasionally take free-flying adult wrens.

Migrant populations are nesting within 6 weeks of returning from winter quarters, leaving theoretically time for a second brood. In the subtropical montane forest of northwestern Argentina and similar habitat, the southern house wren breeds in the rainy summer months from late October to late December.

In Washington, D.C. area, house wren parents made significantly more feeding trips per hour in suburban backyards compared to rural backyards. Yet rural nestlings grew at a faster rate than their suburban counterparts. In addition, suburban parents spent less time brooding (sitting on the nest) compared to rural parents. Such results suggest that suburban backyard habitats offer house wrens food for nestlings that is inferior in either quality or quantity to what rural habitats offer. Food items may, for example, be smaller in suburban habitats, and force adults to make more trips to the box.

In South Temperate Argentina, southern house wrens dispersed more frequently between-seasons than within a season, with females dispersing more often than males.  Widowed and single males dispersed more frequently than paired males, whilst within-season divorce increased the breeding success of females but not males.

Conservation status

The house wren may have been displaced somewhat in some northern parts of its range by the introduction of the house sparrow, but is still common and widespread throughout most of the Americas. It is not considered threatened by the IUCN, though this would certainly not hold true for several of the island population if they turn out to be true species.

Some taxa, especially from the Lesser Antilles, are rare and highly endangered or possibly already extinct. Several factors seem to have contributed to a varying degree to the decline of these birds, namely habitat destruction, predation by introduced mongooses, and hurricanes:
 Martinique house wren, Troglodytes aedon martinicensis) – Martinique, apparently extinct (c.1890)
 Guadeloupe house wren, Troglodytes aedon guadeloupensis – Guadeloupe, possibly extinct (late 20th century?)
 Saint Lucia house wren, Troglodytes aedon mesoleucus – Saint Lucia, believed extinct by the 1970s, subsequently rediscovered but still precariously rare

The Saint Vincent house wren (Troglodytes aedon musicus) of Saint Vincent was close to extinction in the mid-late 20th century; it has since recovered and today is not uncommon.

As remarked above, these are variously placed in T. musculus if that is considered distinct, or as one or several distinct species.

In culture
John James Audubon illustrates the house wren in Birds of America (published, London 1827–38) as Plate 83. The image was engraved and colored by the Robert Havell, London workshops. The limited 1985 edition by Audubon is available for purchase at the New York History Society.

Troglodytes Aedon was one of the two pets of King Friday the XIII in Mister Rogers' Neighborhood. Trog, as the King called him, was a wooden wren on a stick, and Trog had his own song. King Friday's other pet was a mockingbird (a wooden mockingbird on a stick) named Mimus Polyglottos (see Neighborhood of Make-Believe).

Brazilian footballer Garrincha earned his nickname from one of the names the house wren has in Rio de Janeiro.

References

Further reading
 ffrench, Richard; O'Neill, John Patton & Eckelberry, Don R. (1991). A Guide to the Birds of Trinidad and Tobago (2nd edition). , Ithaca, NY: Comstock Publishing.
 Hilty, Steven L. (2003). Birds of Venezuela. London: Christopher Helm.

External links

House Wren by John James Audubon (1821) – Hi-definition close-up images from Birds of America.
House Wren Parenting – Smithsonian Migratory Bird Center
House Wren – Birds of Washington State

House Wren – Troglodytes aedon – USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
House Wren Species Account – Cornell Lab of Ornithology
House Wren – Video at YouTube
Videos from inside a house wren nest – Video clips showing development from eggs to fledglings (Faunascope)
House Wren Stamps at bird-stamps.org
 House Wren Bird Sound at Florida Museum of Natural History

house wren
Birds of the Americas
Articles containing video clips
house wren
house wren

House wren


For det fælles bedste er en dansk kortfilm fra 2014, instrueret af Lisa Svelmøe, efter manuskript af Jacob Thomas Pilgaard.

Handling
Kokken John kommer til at slå en indisk turist ihjel i et færdselsuheld og må påtage sig falsk anger, for ikke at frastøde alle han kender. John møder en klovn, der vender op og ned på hans selvindsigt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2014

Kortfilm fra Danmark

For det fælles bedste (film)


شكري بوزيان (1 يناير 1962)، مطرب وملحن تونسي ولد في ضاحية مقرين التونسية.

حياته
بدأ مشواره الغنائي عام 1975 وفي عام 1977 شارك في مهرجان قرطاج الدولي كعازف منفرد. وفي عام 1978 شارك في مهرجان للأصوات الشابة، حيث فاز بالجائزة الأولى عن أدائه لأغنية 'ينجيك وينجيني لعلي الرياحي. ثم ظهر على التلفزة التونسية في بداية الثمانينات. حصل عام 1983 على دبلوم الموسيقى العربية.

يدير شكري بوزيان أول معهد حر للموسيقى بتونس. ومن أواخر الجوائز التي فاز بها جائزة مهرجان الأغنية التونسية لعامي 2004 و2006.

اشتهر بعدد من الأغاني الناجحة منها صلي على سيدي النبي، محلاك يامّي.

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
مغنون ومغنيات تونسيون
مواليد 1381 هـ
مواليد 1962
مواليد في مقرين

شكري بوزيان


Casiano Delvalle (født 13. august 1970) er en tidligere paraguayansk fodboldspiller.

Paraguays fodboldlandshold

|-
|1995||3||0
|-
!Total||3||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Paraguay

Casiano Delvalle


José Eliseo Guanes (El Angelito, departamento Laishí, Formosa, 19 de marzo de 1926 - 20 de julio de 2007) fue un ingeniero agrónomo, político y gobernador electo de la provincia de Formosa.

Biografía

Sus padres fueron José Eliseo Guanes, nacido en 1889, descendiente de mexicanos, y Rosa María Barán descendiente de argentinos, nacida en 1906.

En 1945 se recibió de Ingeniero Agrónomo, y contrajo matrimonio con Irma Rosa Flores, con quien tuvo dos hijos: Eliseo (1950), y María (1955). Radical, militó en la Unión Cívica Radical Intransigente cuando se produjo la división partidaria en 1956 y, al año siguiente fue elegido por ese partido Convencional Constituyente Provincial por el período 1958 - 1960. También en ese lapso fue miembro permanente de la Comisión Río Bermejo.

En el año 1960 fue reelecto Diputado Provincial por el período 1960 - 1964. Postulado por su partido como candidato a gobernador de la Provincia de Formosa en el año 1962, fue elegido para ese cargo el 14 de enero de ese año, no pudiendo asumir la primera magistratura provincial, pues el sistema constitucional se vio interrumpido por el golpe militar que derrocó al Presidente Frondizi en marzo de 1962.

Se desempeñó como Ministro de Agricultura de la Provincia de Formosa entre 1968 y 1973, durante los gobiernos de los dictadores Juan Carlos Onganía, Roberto Marcelo Levingston y Alejandro Agustín Lanusse (1971-1973), cumplió la Misión Forestal Técnica Hamburgo (Alemania Federal) y Turín (Italia) para mecanización de obrajes.  Al promediar esa década existían en la provincia del Chaco más de 100 desmotadoras y 13 fábricas de aceite. La producción nacional alcanzó los niveles del consumo de fibra de la industria textil -estabilizado en 110.000 toneladas anuales-  a fines de la década se produjo una caída casi vertical de la superficie cultivada, el cierre del 50 % de las desmotadoras y del 70 % de las textiles marcaron el comienzo de la etapa de emigración rural y de descenso de la actividad industrial asociada al algodón. Hacia 1970 la producción algodonera entró en una profunda crisis por la disminución de los rendimientos medios. Posteriormente fue asesor de Poder Ejecutivo de Formosa en Asuntos Agropecuarios entre 1984 - 1987.

Falleció en la Ciudad de Formosa en julio de 2007.

Referencias

Gobernadores de Formosa
Agrónomos de Argentina
Políticos de Argentina del siglo XX
Políticos de la Unión Cívica Radical

José E. Guanes


Amber Bracken est une photographe documentaire et photojournaliste indépendante canadienne née en 1984.

Elle est désignée « Photographe de l'année 2022 » au World Press Photo.

Biographie
Amber Bracken obtient un diplôme en photojournalisme du  en 2008. Après avoir fait ses débuts comme photographe pour le quotidien Edmonton Sun, elle devient photographe indépendante et réalise des projets au long cours.

Son travail sur l'opposition à l'oléoduc Dakota Access obtient un World Press Photo en 2017.

En novembre 2021, elle est arrêtée alors qu'elle couvre une manifestation en opposition à la construction du gazoduc Coastal GasLink sur un territoire autochtone dans le nord de la Colombie-Britannique pour le média en ligne The Narwhal .

Elle se rend en juin 2021 sur le lieu de la découverte de 200 sépultures anonymes sur le site de l'ancien pensionnat pour Autochtones de Kamloops et photographie des robes rouges accrochées sur des croix le long d'une autoroute de Colombie-Britannique en mémoire des enfants décédés. Cette photo est publiées par The New York Times et récompensée par le World Press Photo of the Year en 2022.

Ses photos sont publiées par le National Geographic, The Guardian, The New York Times, The Globe and Mail, BuzzFeed, The Wall Street Journal, Maclean's, Canadian Geographic.

Membre du collectif de photographes Rogue Collective, Amber Bracken vit et travaille à Edmonton, Alberta.

Prix et distinctions
Liste non exhaustive

 2016 : Pictures of the Year International, Issue Reporting Picture Story, 1st
 2017 : World Press Photo, Contemporary Issues Story, 1st
 2017 : PDN Photo Annual, The Marty Forscher Fellowship
 2017 : Lens Culture Exposure Awards, Jurors' picks
 2018 : ICP Infinity Award: Documentary and Photojournalism
 2018 : Anja Niedringhaus Courage in Photojournalism Award, mention honorable
 2018 : Magenta Foundation Flash Forward Emerging Photographer
 2022 : World Press Photo of the Year .

Notes et références

Liens externes

Naissance en avril 1984
Naissance au Canada
Femme photographe
Photographe canadienne
Prix POYi

Amber Bracken


කුඩා පරිගණකය (mini) යනු බහු පරිශීලක පරිගණක වර්ගයක් වෙත යොදන ලද අභාවයට ගිය යෙදුමකි. එය පරිගණක වර්ගවල මධ්‍යම පරාසයට අයත් වේ. එනම් විශාල බහු - පරිශීලක පද්ධති (විශාල පරිගණක) සහ කුඩා තනි-පරිශීලක පද්ධති (ක්ෂුද්‍ර පරිගණක හෝ පෞද්ගලික පරිගණක) අතරමැද පරාසයට මේවා අයත්වේ.අතීතයේ දී මෙම පරිගණක ඒවා සඳහාම විශේෂිත දෘඩාංග සහ මෙහෙයුම් පද්ධති වලින් යුක්ත වූ අතර මෙම කාණ්ඩයේ විශේෂිත ලක්ෂණයක් වූයේ කුඩා ලිපිත තීරු පැවතීමයි. (දත්ත වදන අඩංගු බීට් සංඛ්‍යාව සලකන්න - මෙය බීට් 8-24 අතර සංඛ්‍යෘවක් වන අතර සාමාන්‍යයේ බීට් 16ක පමණ අගයක් ගනී) දැවැන්ත සුපිරි පරිගණක සහ වඩාත් කුඩා පරිගණක අතර පැහැදිලි වෙනස්කම් දැකගත හැකි නමුත් නූතන මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ පරිගණක සහ පෞද්ගලික පරිගණක අතර වෙනස එතරම් පැහැදිලි නොවේ.ඒ අනුව එම මධ්‍යම ප්‍රමාණ පරිගණක වඩාත් ප්‍රභල ලෙස සකස් කල පෞද්ගලික පරිගණක ආකාරයක් ලෙසම සැලකිය හැක. වර්තමානයේ මෙම වර්ගයට අයත් පරිගණක හැඳින්වීම සඳහා භාවිතා කෙරෙන සාමාන්‍ය පද අතරට මධ්‍යම පරාස පද්ධති (IBM - පාලන්ස්) කාර්යමධ්‍යස්ථාන (Sun Microsystems සහ සාමාන්‍ය UNIX / Linux පාලන්ස් ) සහ සේවාදායක පරිගණක යන ඒවා අයත් වේ.

පරිගණක වර්ග
පරිගණක විද්‍යාව

කුඩා පරිමාණ පරිගණක


Inspiration, originally planned to be True Idol, is the debut full-length studio album by William Hung, a former hopeful American Idol contestant. The album was recorded at Fantasy Studios and released by Koch Entertainment, now Entertainment One in 2004, after his audition. Although the album was commercially successful, it received a highly negative critical reception due to Hung's poor vocals and the sound of the karaoke tracks used in this album.

Development

The album was recorded following the early 2004 broadcast of his failed Idol audition where Hung received notoriety and a cult following, and released on April 6, 2004, by Koch Entertainment, now Entertainment One. The album was recorded the weekend of March 6, 2004, with Hung singing vocals over digital MIDI music, with real musicians occasionally playing as well. The album was put together in 5 weeks. The album includes a 40-minute DVD documentary entitled A Day in the Life of a Small William Hung.

Release and commercial performance
Two weeks before the release of Inspiration, iTunes did a "Pre-Release Teaser" where they sold four tracks from the album. The tracks received a total of 25,000 downloads. To promote the album, Hung performed before nearly 20,000 fans during half-time at a Golden State Warriors game on April 6. Later that week, he performed his signature song, "She Bangs", on The Tonight Show with Jay Leno and appeared on The Today Show.

The album peaked on the Billboard 200 albums chart at No. 34, selling 37,676 units during its first week and peaked at No. 1 on the Billboard Independent Album chart. The album was the fifth best seller at Trans World stores, and at Tower Records was No. 14, behind Modest Mouse. The album has sold a total of 200,000 copies.

Critical reception

Allmusic's Stephen Thomas Erlewine gave Inspiration one star out of five, but adding it was still worth a chuckle or two for those wanting a laugh, "since it has some of the worst singing ever captured on record". He also said that the album should have been a four-track single or Extended play, because "there are really only four tracks of note and that's about all that anybody could take of this anyway." The album was scored by IGN's Chris Cale a 0.5 out of ten, remarking that Hung smattered other musicians' hits, took the time to "carefully destroy each and every one" and that Hung's "music is a cacophony of wrong-notes, stoic delivery and shoddy rhythm", warning readers not to buy the album. David Browne of Entertainment Weekly, who graded the album an F, said that it "adds a particularly ugly race card" to the tradition of "William Shatner to schizophrenic indie-rock icon Wesley Willis."

Track listing
"Words of Gratitude" (original monologue by Hung)
"She Bangs" (originally by Ricky Martin)
"Bailamos" (originally by Enrique Iglesias)
"Inspirational Thoughts: Passion" (original monologue by Hung)
"I Believe I Can Fly" (originally by R. Kelly)
"Hotel California" (originally by Eagles)
"Can You Feel the Love Tonight" (originally by Elton John)
"Two Worlds" (originally by Phil Collins)
"Inspirational Thoughts: Perseverance" (original monologue by Hung)
"Rocket Man" (originally by Elton John)
"Free" (original song written by Hung and Saul Alvarez)
"Circle of Life" (originally by Elton John)
"Inspirational Thoughts: Be Yourself"
"Y.M.C.A." (featuring The Gonnabees) (originally by The Village People)
"Shake Your Bon-Bon" (originally by Ricky Martin)

Personnel
William Hung – lead vocals (all tracks), songwriting (tracks 1, 4, 9, 11)
Joshua Gilfand – guitars, bass
Oba Frank Lords - percussion, backing vocals
Saul Alvarez – drums, songwriting (track 11)
Giuseppe D. – synthesizers, production
Pepe, Mauro DeSantis, Christopher Young – additional production
The Gonnabees, Jesika Pate, N'Gai – backing vocals

Charts

References

2004 debut albums
William Hung albums
E1 Music albums

Inspiration (William Hung album)


Nicholas J. Turland ( n. 1966 ) es un botánico, y profesor inglés, que se ha desempeñado en Kew Gardens, especializándose en la flora de China. También trabajó en el Departamento de Botánica, The Natural History Museum.

Algunas publicaciones
 . 1997. Flora of Crete: a supplement. Edición ilustrada de Marengo, 125 pp. ISBN 1900802457

 . 1994. The typification of Linnaean plant names in the family Composistae (Asteraceae). Compositae newsletter. Editor Swedish Museum of Natural History, Dept. of Phanerogamic Botany, 2 pp.

 . 1992. Palynological evidence for the generic delimination of Sechium (Cucurbitaceae) and its allies; Seaweeds of the western coast of tropical Africa and adjacent islands, a critical assessment, IV. Rhodophyta (Florideae) 3. Genera H-K; Two new species of Solanum section Geminata (Solanaceae) from... Volumen 22, N.º 2 de Bulletin of the British Museum (Natural History). Editor Trustees of the British Museum (Natural History), 61 pp.

Libros

 . 2002. Plant List for Olu Deniz, Turkey. Editor Marengo Publications, 20 pp. ISBN 1900802872

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Inglaterra del siglo XX
Botánicos de Kew Gardens
Escritores en inglés del siglo XX
Profesores de Inglaterra
Botánicos de Inglaterra del siglo XXI
Escritores en inglés del siglo XXI

Nicholas J. Turland


Luis Tejada Cano (Barbosa (Antioquia), Colombia, 7 de febrero de 1898-Girardot, Colombia, 17 de septiembre de 1924) fue un periodista y cronista colombiano. Considerado como uno de los mejores cronistas de Colombia.

Biografía
Hijo de Benjamín Tejada e Isabel Cano, Luis Tejada nació en el seno de una familia liberal. Aprendió a leer de las páginas de El Espectador y a los 11 años ya disfrutaba con las novelas de Arthur Conan Doyle.

Ingresó en la escuela normal de Medellín con la intención de hacerse docente, sin embargo siendo la escuela un lugar que según el propio Cano despreciaba "sistemáticamente todo lo que fuera iniciativas individuales, libros nuevos, teorías distintas, todo lo que trajera un sello moderno y fecundo" nunca pudo adaptarse, terminó siendo expulsado en 1916.

Posteriormente se aventuraría al periodismo; su primera crónica fue publicada en El Espectador, el 7 de septiembre de 1917. Su estilo fue siempre progresista y de vanguardia. Hablaba con entusiasmo de las nuevas innovaciones científicas, de la industrialización y de las revoluciones políticas y sociales. Esto es más evidente en su aproximación al tema de lo urbano y lo rural; según Tejada la vida pueblerina es aburrida, arcaica y hermética, enfrascada en "la autoridad obtusa y omnipotente de un alcalde y a la ídem, ídem, de un santo cura de almas". En contraste la ciudad con su ruido y su industria era vibrante, un lugar bello bañado de luz artificial que daba "cierto poder mágico que aprestigia las cosas".

Fue siempre un hombre de izquierda, comunista declarado y admirador de Lenin. Militó, junto con Jorge Eliécer Gaitán y Gabriel Turbay, en el ala más progresista del liberalismo que pretendía dar un giro socialista al partido.

En 1922 se casó en Pereira con Julia Gaviria. Murió de tuberculosis el 17 de septiembre de 1924 en Girardot, donde había viajado por consejo médico, acompañado su esposa. Durante su entierro, celebrado en la misma ciudad, Gabriel Turbay pronunció un discurso.

Estilo
Tejada fue crítico de la novela colombiana de su tiempo, a la que consideraba anacrónica y llena de una sensibilidad muy atrasada. Prefería la poesía modernista, que según él daban flexibilidad y ligereza a la lengua, pero afirmaba que las generaciones "avancistas" estaban interesadas en influencias más activas y más recientes. Se remitía a los futuristas rusos en su llamado a la juventud para deshacerse de la gramática y la sonoridad tradicionales.

Familia
Su Padre Benjamín Tejada Córdova fue un reconocido educador laíco, descendiente del prócer de la independencia Sur Americana "El León de Ayacucho" José María Córdova.

Su madre, Isabel Cano, era una de las hermanas de María Cano, "La Flor Del Trabajo", quien se vio inspirada en su lucha política por su  jóven sobrino Luis.

Su prima Lucy Tejada Sáenz,  fue una de las más grandes artistas colombianas,

Obras
Se han publicado varios recopilatorios de las crónicas de Tejada.
El libro de crónicas (1924)
Gotas de tinta (1977) (Póstumo)
Mesa de redacción (1989) (Póstumo)
Nueva antología de Luis tejada (2008) (Póstumo)

Referencias

Enlaces externos
 Biografía de Luis Tejada en la biblioteca Luis Ángel Arango
 La locomotora de Luis Tejada, en El Espectador

Nacidos en Barbosa (Antioquia)
Fallecidos en Girardot
Cronistas
Comunistas de Colombia
Escritores de Antioquia
Escritores en español del siglo XX
Fallecidos por tuberculosis
Periodistas de Colombia

Luis Tejada Cano


Charlie Chester MBE (26 April 1914 – 26 June 1997) was an English comedian, radio and television presenter and writer, broadcasting almost continuously from the 1940s to the 1990s. His style was similar to that of Max Miller.

Life and career

Chester was born Cecil Victor Manser in Eastbourne, Sussex. His first job after leaving education was as a grocer's errand boy, but he won talent competitions for his musical instrument playing and singing. Working as a travelling salesman for an embroidery company, Chester realised he had the gift of the gab and decided to become a professional comedian.

Known as "Cheerful" Charlie Chester, he was popular with British audiences in the 1940s from his BBC radio show Stand Easy. This show was adapted for television as The Charlie Chester Show in 1949 and became a stand-up and sketch show for the next 11 years. Frequent cast members included Edwina Carroll, Henry Lytton, Jr.,  Eric "Jeeves" Grier, Len Lowe, Deryck Guyler, Len Marten, Arthur Haynes and Frederick Ferrari. A later recurring mini-serial in the show was "Whippit Kwik the Cat Burglar", whose whistled signature tune made Chester a national favourite. Tenor St Clair was replaced by Ferrari, known as "The Voice", and for whom Chester wrote the signature song "When Love Descended like an Angel". That was in fact the only fragment written, until listeners' demands forced him to write a full version so that Ferrari could record it.

Chester's radio shows included A Proper Charlie and That Man Chester. Another series – which started out as a section of The Charlie Chester Show in 1950 – was the quiz Pot Luck, the first British TV programme to offer prizes for correctly answering questions.

In 1961, Chester starred in a BBC series called Charlie Chester On Laughter Service, a music and comedy show that visited military bases throughout Britain. Most were co-written by Bernard Botting and Charlie Hart. Late in his career, Chester appeared in the Channel 4 television sitcom Never Say Die.

In the 1960s, he began presenting a record show on the BBC Light Programme, later BBC Radio 2. On 5 October 1970 he started his weekday show which from 1 October 1972 became his long-running radio show Sunday Soapbox, which in later years came from the BBC's Birmingham studios (previously from Manchester). He opened the programme each week with the introduction "With a box full of records and a bag full of post, it's radio Soapbox and Charlie your host!"  The programme was transmitted on Sunday afternoons until Chester suffered a stroke in November 1995, after which he could not walk or talk. Its opening and signature tune was called Music To Drive By by Alan Moorhouse.

Honours and recognition
He was the subject of This Is Your Life in 1961 when he was surprised by Eamonn Andrews at the BBC Television Theatre.

A casino club in Archer Street, Soho, was named "Charlie Chester's" after him.

Chester presented brass band music in the series Listen to the Band and also featured in the BBC Radio 2 show The Gag Cracker's Ball. In his leisure time he enjoyed painting. He was appointed Member of the Order of the British Empire (MBE) in the 1990 Birthday Honours for charitable services.

Death
He suffered a stroke and died in Twickenham on 26 June 1997 aged 83.

TV credits

 The Charlie Chester Show (1949) (performer and writer)
 Christmas Box (1955) (performer)
 Educated Evans (1957) (performer)
 These Are The Shows (1957) (performer)
 The Two Charleys (1959) (performer)
 Charlie Chester On Laughter Service (1961) (performer and writer)
 The Charlie Chester Music Hall (1961) (performer)
 Jokers Wild (1969) (performer)
 Never Say Die (1987) (performer)

Film credits
 Holiday Camp (1947) as himself
 Can I Come Too? (1979) as Mr. Royal

Bibliography
 The World Is Full of Charlies (Autobiography) published NEL (1974)

References

External links
Radio Rewind biography

Obituary, by Denis Gifford, in The Independent

1914 births
1997 deaths
20th-century English comedians
20th-century English musicians
BBC Radio 2 presenters
British military personnel of World War II
English male comedians
English radio DJs
English radio people
People from Eastbourne
Place of death missing
Members of the Order of the British Empire
Comedians from Sussex

Charlie Chester


Michel Houellebecq (), 26 Şubat 1958'de Réunion adasında doğmuş bir Fransız yazarıdır ve gerçek ismi Michel Thomas'dır. Les Particules élémentaires (Temel Parçacıklar) ve Platform romanları ile tartışmalı bir uluslararası şöhret kazanmıştır. En olumsuz eleştirilerin yanı sıra, onu yeni Fransız edebiyatının cevheri olarak gören değerlendirmeler de bulunmaktadır. Eserlerinin tarzının ve içeriğinin Kurt Vonnegut, Bret Easton Ellis ve J. G. Ballard'ı andıran yönleri bulunmaktadır. H.P. Lovecraft'tan çok etkilendiğini kendisi de dile getirmektedir.

Hayatı

Bir dağcı olan babası ve anestezist hekim annesinden pek ilgi görmediği anlaşılmaktadır. 6 yaşına kadar Cezayir'de anneannesi tarafından büyütülmüştür. Ardından bir komünist militan olan babannesi Henriette'e teslim edilmiş ve babannesinin evlilik öncesi soyadı olan Houellebecq'i ileriki yıllarda yazı hayatında kullanmıştır. Fransa devletine yönetici yetiştirme geleneğine sahip Grandes écoles hazırlık sınıflarından sonra Paris'te Ziraat Mühendisliği tahsili yapmıştır. 1978'deki mezun olduğu okulda edebiyat ve film çalışmalarına katılmıştır. Ardından l'École nationale supérieure Louis Lumière'e geçerek sinema bölümünde kameramanlık eğitimi almıştır. 1981'deki mezuniyetini evlilik, çocuk, işsizlik, depresyon ve boşanma izlemiştir. Bir süre Fransa Millet Meclisi'nde bilişimci olarak çalışmıştır.

1991'de yayınladığı ilk iki şiir kitabı pek yankı uyandırmamışsa da, sonraki kitaplarının ana temaları (varoluşçu yalnızlık, liberalizme tepki ve kişilerin mahrem hayatı) bu şiirlerde görülebilmektedir.

Kitapları
İlk romanı Extension du domaine de la lutte (Mücadele alanının genişletilmesi) pek çok yayınevi tarafından reddedilmesinin ardından 1994'te yayınlanmıştır. Bu romanı ile çağdaş insanın duygusal anlamda fakirliği üzerinde yoğunlaşmış bir grup genç yazar arasında yerini almıştır. Herhangi bir reklam kampanyasına konu edilmemiş olmasına rağmen, okurların aralarında tavsiyeleriyle ünü yayılan roman sonradan Fransa'da (Philippe Harel, 1999) ve Danimarka'da (Jens Albinus, 2002) filme aktarılmıştır.

Bir sonraki romanı Les Particules élémentaires (Temel parçacıklar), isim vererek saldırdığı tanınmış kişiler, yazarın mensup olduğu edebiyat dergisi Perpendiculaire'den 'şaibeli görüşler' suçlaması ile uzaklaştırılması ve Houellebecq'in tepkileri nedeniyle medyatik bir boyut kazanmış, çok satanlar listesine girmiş ve İngilizce çevirisi 2002 IMPAC ödülünü kazanmıştır. Bu roman ile Houellebecq Fransa içinde ve dışında gazetelerin ve edebiyat dergilerinin aranan bir yazarı konumuna gelmiştir. İrlanda ve İspanya'da yaşamaya, dünyayı dolaşmaya başlamıştır. Bu arada sözlerini yazdığı ve şarkılarına -konuşarak- eşlik ettiği bir albüm de çıkarmıştır.

2004 yılında Flammarion yayınevinden ayrılarak güçlü Lagardère grubu tarafından kontrol edilen Fayard yayınevine 'transfer' olmuş, bu transferleri Fransız yayın dünyasında pek rastlanmayan para miktarları ve şartlar (eserlerinin sinemaya uyarlanması garantisi gibi) söz konusu olmuştur. 2005 Fransız
edebiyat sezonuna (Fransız yayın dünyasında 'sezon' kavramı son derece geçerlidir) La Possibilité d'une île (Bir ada imkânı) romanı ile girmiş, sezonun diğer 600 kadar kitabını medyada ve piyasada gölgede bırakmıştır.

Polemik
2001'de Platform romanının yayınlanması esnasında Lire edebiyat dergisine verdiği bir röportajda İslam dini hakkında kullandığı ifadeler nedeniyle (özellikle 'en aptalca din' ifadesi), Müslüman cemiyetlerini ve Fransız İnsan Hakları Derneği'ni bir araya getiren bir grup davacı kuruluş tarafından, ırkçı hakaret ve halklar arasında nefreti teşvik suçlarından mahkemeye verilmiş, ancak İslamiyet'i eleştirmenin ırkçılık olmadığı hükmüyle beraat etmiştir. Nefrete varan İslam dünyası düşmanlığı Temel Parçacıklar romanında da kendini göstermektedir ('Ne zaman bir Filistinli'nin öldürüldüğünü duysam, zevkten titriyorum!', 'Tayland'ın güneyindeki Müslüman azınlık ülkedeki fuhuş sektörü ile mücadele ederek en tatlı duygulara karşı çıkmış oluyor!' -Houellebecq uluslararası seks turizmini alenen savunmaktadır). -Bu arada oğlu ile temasını kesmiş bulunan- annesinin Müslümanlığı kabul etmiş bulunduğunu da belirtmek gerekir.

Eserleri
 Contre le monde, contre la vie, (H. P. Lovecraft üzerine denemeler), Éditions du Rocher (1991)
 Rester vivant, méthode, La Différence (1991)
 La Poursuite du bonheur, şiirler, La Différence (1992)
 Extension du domaine de la lutte, roman, Maurice Nadeau (1994)
 Le Sens du combat, poèmes, Flammarion (1996)
 Interventions, recueil d'essais, Flammarion (1998)
 Les Particules élémentaires, roman (prix Novembre) Flammarion (1998)
 Renaissance, poèmes, Flammarion (1999)
 Lanzarote, Flammarion (2000)
 Plateforme, roman, Flammarion (2001)
 La Possibilité d'une île, roman, Fayard (2005). Prix Interallié
 La carte et le territoire, roman, Flammarion (2010). Goncourt Akademisi Edebiyat Ödülü
 itaat, roman, Flammarion (2015)

Dış bağlantılar
 Site personnel et officiel de l'auteur
 Site des Amis de Michel Houellebecq
 version audio de la préface de « H.P. Lovecraft, contre le monde, contre la vie »
 Michel Houellebecq Articles et Infos
 Bibliographie détaillée et nombreuses citations de Houellebecq
 Michel Houellebecq Faculty Website European Graduate School
 Biographie Bibliographie Résumé des Particules élémentaires
 Houellebecq et Sollers

1958 doğumlular
Réunion doğumlular
Fransız yazarlar
20. yüzyıl Fransız roman yazarları
21. yüzyıl Fransız roman yazarları
Fransız şairler
Fransız film yönetmenleri
Fransız deneme yazarları
Fransız senaristler
Fransız ateistler
İslam eleştirmenleri
Uluslararası IMPAC Dublin Edebiyat Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Ateist yazarlar

Michel Houellebecq


Ferran Torres García (Foios, 29. veljače 2000.) španjolski je nogometaš koji igra na poziciji krila. Trenutačno igra za Barcelonu.

Klupska karijera

Valencia
Kao šestogodišnjak postao je član Valencije. Za rezervnu momčad Valencije debitirao je 15. listopada 2016. u utakmici Segunda Divisióna B u kojoj je njegov klub izgubio 0:2 od Mallorce B. Svoj prvi gol za rezervnu momčad postigao je 26. kolovoza 2017. kada je njegov klub porazio Peralada-Gironu B 4:1. Za prvu momčad debitirao je 30. studenog 2017. u utakmici Copa del Reya u kojoj je Valencia pobijedila Real Zaragozu 4:1. U La Ligi debitirao je 16. prosinca kada je Valencia izgubila 1:2 od Eibara. Tim je nastupom postao prvi igrač rođen u 21. stoljeću koji je igrao u La Ligi. U UEFA Ligi prvaka debitirao je 23. listopada 2018. protiv Young Boysa (1:1). Svoj prvi gol u La Ligi postigao je 19. siječnja 2019. kada je Valencia pobijedila Celta Vigo 1:2. Svoj prvi gol u UEFA Ligi prvaka postigao je 5. studenog 2019. u utakmici grupne faze UEFA Lige prvaka 2019./20. u kojoj je njegov klub slavio 4:1 protiv Lillea. Tim je golom postao najmlađi strijelac Valencije u UEFA Ligi prvaka. Utakmicom koja je odigrana osamnaest dana kasnije protiv Real Betisa od kojeg je Valencia izgubila 1:2, Torres, tada star 19 godina i 254 dana, ostvario je svoj 50. ligaški nastup za klub te je time oborio rekord star 38 godina kojeg je postavio Miguel Tendillo koji je u vrijeme postavljanja rekorda bio star 19 godina i 351 dan.

Manchester City
Dana 4. kolovoza 2020. prešao je u Manchester City za 23 milijuna eura. Za klub je debitirao kao zamjena u utakmici FA Premier lige u kojoj je City dobio Wolverhampton Wanderersa 3:1. Svoj prvi gol za klub postigao je 30. rujna u utakmici Liga kupa protiv Burnleyja (0:3). Svoj prvi nastup i gol za City u UEFA Lige prvaka postigao je 21. listopada u utakmici u kojoj je City pobijedio Porto 3:1. Tjedan dana kasnije ponovno je nastupao i postigao gol u istom natjecanju i to protiv Marseillea kojeg je City pobijedio s rezultatom 0:3. Torres, tada star 20 godina i 241 dan, time je postao najmlađi španjolski nogometaš koji je postigao gol u tri utakmice UEFA Lige prvaka zaredom. Dana 28. studenog postigao je svoj prvi ligaški gol i to protiv Burnleyja (5:0). Dana 23. siječnja 2021. postigao je svoj prvi gol u FA kupu i to protiv četvrtoligaša Cheltenham Towna koji je od Cityja izgubio 1:3. Svoj prvi hat-trick za City postigao je 14. svibnja u ligaškoj utakmici u kojoj je City pobijedio Newcastle United 4:3.

Barcelona
Dana 28. prosinca 2021. Manchester City objavio je da je Torres prešao u Barcelonu s kojom je potpisao petogodišnji ugovor do 2027. s otkupnom klauzulom od milijardu eura. Torres je prešao u Barcelonu za 55 milijuna eura plus bonuse koji mogu iznositi do 10 milijuna eura.

Reprezentativna karijera
Tijekom svoje omladinske karijere igrao je za selekcije Španjolske do 17, 19 i 21 godine. Sa selekcijom do 17 godina pobijedio je Englesku u finalu Europskog prvenstva 2017. Iste je godine sa Španjolskom do 17 godina izgubio u finalu Svjetskog prvenstva protiv istog protivnika. Bio je član selekcije do 19 godina na Europskom prvenstvu 2019. Zabio je odlučujući penal u polufinalnoj utakmici protiv Francuske. Zabio je jedina dva gola u finalu protiv Portugala koji je osvojio prethodno izdanje ovog natjecanja.

Za A selekciju Španjolske debitirao je 3. rujna 2020. u utakmici UEFA Lige nacija 2020./21. protiv Njemačke (1:1). Tri dana kasnije postigao je svoj prvi gol za reprezentaciju i to protiv Ukrajine (4:0). Svoj prvi hat-trick za reprezentaciju postigao je 17. studenog protiv Njemačke (6:0). Svoj treći gol na odgođenom Europskom prvenstvu 2020. postigao je u utakmici osmine finala protiv Hrvatske koju je Španjolska dobila 5:3 u produžetcima. Sa Španjolskom je ispao u polufinalu Europskog prvenstva.

Dana 6. listopada 2021. Torres je postigao oba španjolska gola u polufinalnoj utakmici završnog natjecanja UEFA Lige nacija 2020./21. u kojoj je Španjolska pobijedila Italiju, europskog prvaka, 2:1. U finalnoj utakmici odigranoj četiri dana kasnije, Španjolska je izgubila 2:1 od Francuske. S dva postignuta gola, Torres je dijelio prvo mjesto na ljestvici najboljih strijelaca završnog natjecanja UEFA Lige nacija 2020./21. s dva francuska igrača: Karimom Benzemom i Kylianom Mbappéom, od kojih je potonji osvojio trofej za najboljeg strijelca završnog natjecanja pošto je postigao dvije asistencije.

Priznanja

Individualna
 Član momčadi natjecanja Europskog prvenstva do 19 godina: 2019.
 Gol sezone Manchester Cityja: 2020./21.
 Najbolji strijelac UEFA Lige nacija: 2020./21.
 Srebrena kopačka završnog natjecanja UEFA Lige nacija: 2021.

Klupska
Valencia
 Copa del Rey: 2018./19.

Manchester City
 FA Premier liga: 2020./21.
 FA kup: 2020./21.
 UEFA Liga prvaka: 2020./21. (finalist)

Reprezentativna
Španjolska do 17 godina
 Europsko prvenstvo do 17 godina: 2017.
Španjolska do 19 godina
 Europsko prvenstvo do 19 godina: 2019.

Španjolska
 Finalist UEFA Lige nacija: 2020./21.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web-stranica
 Profil , Manchester City

Španjolski nogometaši
Nogometaši Valencije C.F.
Nogometaši Manchester Cityja
Nogometaši Barcelone
Aktivni nogometaši

Ferran Torres


Carl Hampel (* 9. Dezember 1849 in Düsseldorf; † 20. Januar 1930 in Frankfurt (Oder)) war ein deutscher Gartenarchitekt. Er war 19 Jahre Gartendirektor in Leipzig.

Leben
Carl Hampel war lange Jahre Städtischer Obergärtner in Berlin und hier besonders zuständig für den 1876 von Gustav Meyer angelegten Treptower Park. Für das Jahr 1900 wird er als Großherzoglicher Hofgartendirektor in Schwerin genannt. Aber auch außerhalb seiner Festanstellungen war er tätig. So entwarf er 1891 den Westendpark in Dresden-Plauen (heute Fichtepark). Als er 1901 zum Leipziger Gartendirektor berufen wurde, konnte er bereits eine stattliche Reihe gärtnerischer und gartenarchitektonischer Schriften vorlegen (siehe unten). In Leipzig trat er die Nachfolge des ersten Leipziger Gartendirektors Otto Wittenberg an, der in den Ruhestand gegangen war.

Sein erstes Projekt war hier die weitere Gestaltung des von Wittenberg konzipierten König-Albert-Parks über die Flutrinne hinaus nach Westen. Neben einigen Projekten am Promenadenring war ein wesentliches Werk die landschaftliche Gestaltung der Umgebung des entstehenden Völkerschlachtdenkmals als Denkmalpark.

Als er 1920 in den Ruhestand ging, wurde als sein Nachfolger Nikolaus Molzen (1881–1954) bestellt.

Mit der Benennung eines Platzes im Denkmalpark als "Carl-Hampel-Platz" () wurde ihm 1931 eine besondere Ehre zuteil.

Werke

 1891: Westendpark in Dresden-Plauen (heute Fichtepark)
 1901–1905: König-Albert-Park Leipzig (heute Clara-Zetkin-Park), Fortsetzung der von Wittenberg begonnenen Anlage, besonders westlich der Flutrinne ()
 1901–1905: Promenaden-Anlagen am Martin-Luther-Ring in Leipzig im Zusammenhang mit dem Bau des Neuen Rathauses ()
 1903–1906: Promenaden-Anlagen am Dittrichring in Leipzig ()
 1904: Neukonzipierung der Anlagen am Goerdelerring
 1905–1913: Denkmalpark am Völkerschlachtdenkmal (heute Wilhelm-Külz-Park, volkstümlich Amselpark) ()
 1910–1915: Umgestaltung des Parks um das Wilhelm-Müller-Denkmal im Zusammenhang mit dem Bau des Leipziger Hauptbahnhofs ()
 1912: Steinplatz ()
 1913: Nördlicher Teil des Eutritzscher Parks (seit 1949 Arthur-Bretschneider-Park) ()
 1915–1920: Mariannenpark Leipzig-Schönefeld, Fortsetzung der Arbeiten an dem nach Plänen von Leberecht Migge gestalteten Park ()

Schriften
 Gartenbeete und Gruppen: 333 Entwürfe für einfache und reiche Ausführung mit mehrfachen und erprobten Bepflanzungen in verschiedenen Jahreszeiten nebst ziffermässiger Angabe des Pflanzenbedarfs, Paul Parey Verlag, 1893
 Stadtbäume: Anleitung zum Pflanzen und Pflegen der Bäume in Städten, Vororten und auf Landstrassen, Paul Parey Verlag, 1893
 Hundert kleine Gärten, Paul Parey Verlag, 1893 und folgende erweiterte Auflagen
 Gärtnerische Schmuckplätze in Städten, ihre Anlage, Bepflanzung und Pflege: Für Gärtner, Architekten und Stadtverwaltungen, Paul Parey Verlag, 1897
 Gartenrasen und Parkwiesen, ihre Anlage und Unterhaltung, Paul Parey Verlag, 1895
 Die Deutsche Gartenkunst: Ihre Entstehung und Einrichtung – mit besonderer Berücksichtigung der Ausführungsarbeiten und einer Geschichte der Gärten bei den verschiedenen Völkern, Verlag H. Voigt, 1902
 Gartenbuch für jedermann: Anleitung zur praktische Ausübung aller Zweige der Gärtnerei: aus der Praxis für die Praxis, (mit Fritz Kunert), Paul Parey Verlag, 1920
 Hampels Handbuch der Frucht- und Gemüsetreiberei: Vollständige Anleitung um Ananas, Erdbeeren, Wein, Pfirsiche, Aprikosen, sowie alle besseren Gemüse zu jeder Jahreszeit mit gutem Erfolg zu treiben, (mit Fritz Kunert), Paul Parey Verlag, 1923
 Hampels Gartenbuch: Für Gärtner und Gartenliebhaber; Anleitung zur Ausübung aller Zweige der Gärtnerei, (mit Fritz Kunert), Paul Parey Verlag, 1929

Literatur

Einzelnachweise

Landschaftsarchitekt (Deutschland)
Person (Leipzig)
Geboren 1849
Gestorben 1930
Mann

Carl Hampel (Gartenarchitekt)


El coquí duende (Eleutherodactylus unicolor) es una especie de rana nativa de Puerto Rico perteneciente a la familia Eleutherodactylidae.

Referencias

Enlaces externos

unicolor
Anfibios de Puerto Rico
Fauna endémica de Puerto Rico
Animales descritos en 1904

Eleutherodactylus unicolor


El Aeródromo de Benabarre  es un aeródromo español privado y no controlado situado en el municipio de Benabarre (Huesca). El aeródromo es gestionado por el Ayuntamiento de Benabarre.

Está situado a 10km (5.4nm) al sur de Benabarre en la intersección de la carretera N-230 con la comarcal HU-V-9323 que conduce a Estopiñán del Castillo.

El aeródromo de Benabarre no dispone de combustible. Las gasolineras más cercanas se listan a continuación:

 Cepsa Estopiñan del Castillo - Carretera N-230, Pk 49.7, 22589 Estopiñán del Castillo, Huesca
 Repsol Benabarre - Carretera N-230 KM 63,5, 22580 Benabarre, Huesca
 Gasolinera Premira - Polígono Industrial UA 8, 20, 22580 Benabarre, Huesca

El aeródromo tiene una pista de aterrizaje de asfalto con orientación 10/28, una longitud de 768m (2578ft) y una anchura de 18m (59ft).

Referencias

Véase también
 Aeropuertos de España

Benabarre
Benabarre

Aeródromo de Benabarre


Şalpazarı, eski ya da halk arasındaki ismiyle Ağasar, Trabzon'un bir ilçesidir. Trabzon'a 69 km uzaklıktadır. Osmanlı Devleti yönetimindeki Karadeniz Bölgesi'nde o devirde Trabzon'a bağlı olan Görele Kazası'na dahil iken 1798 de Vakfıkebir Kazası'na bağlandı. Halkının tamamına yakını Türkmen/Çepnilerden oluşur.

Kuruluşu
Şalpazarı ilçesinde yerleşimin çok eski tarihlere dayandığı bilinmektedir. Yörede yaşayan insanlar Oğuzların Üçoklar boyundan olan Çepnilerdir. Şalpazarı İlçesi Hacıemiroğulları Beyliği tarafından 1313 yılında Trabzon Maçka akınları yapıldığı sırada Kadırga Yaylasından kuzeye doğru inilmesiyle Bayram Bey döneminde fethedilmiştir. Şalpazarı'yla birlikte Vakfıkebir, Beşikdüzü, Eynesil, Görele ve Çanakçı da fethedilmiştir.

Çepni kelimesinin anlamı; düşmana karşı gözü pek, asi, mazlumlara karşı merhametli, mert, sınır bekçiliği yapan manasına gelmekte olup, yöre insanı bu özelliklerin tümünü taşımaktadır. İlçede yaşayan Çepniler; 980 yıllarında Baykal Gölünün güneyinden göç etmiş, Oğuz Yabguluğu Devletinde bir dönem yaşamış ve bu devletin sübaşısı (ordu komutanı) olan Selçuk Beyin Cend'de bağımsız hareket etmesiyle onun etrafında toplanmıştır. Daha sonra Çepniler Tuğrul Bey ile seferlere katılmıştır. Tuğrul Bey'den sonra Sutan Alparslan Büyük Selçuklu Devletinin tahtına geçince 1071'de Bizans ile Malazgirt Savaşına girmiştir. Çepniler bu savaşta Danişmend Ahmet Gazi'nin komutasındaydı. Malazgirt Savaşı'nın kazanılmasıyla Türkler büyük akınlar halinde Anadolu'ya yerleşmiştir. Çepniler de Dânişmend Gazi ile beraber 1080 yılında Sivas merkezli Dânişmendliler Beyliği'ni kurmuştur. Çepniler Danişmendli Beyliği ile beraber Çorum, Tokat, Niksar, Amasya, Malatya ve Kayseri'yi fethetmişlerdir. Bugün de adı geçen illerde önemli Çepni Boyu mensubu bulunmaktadır.  1178 yılına gelindiğinde II. Kılıç Arslan'ın tahtında oturduğu Anadolu Selçuklu Devleti  ile Danişmendli Devleti savaşmıştır. Selçuklu'ya yenilen Danişmendli 1178 yılında yıkılmıştır. Devlet yıkıldıktan sonra Danişmendli'nin kuzeyde kalan topraklarında Taceddinoğlulları ve Hacıemiroğulları adında iki tane beylik kurulmuştur. Ordu ili Mesudiye ilçesi Kale köyünde kurulan Hacıemiroğulları Beyliği Tokat'ın kuzeyi, Mesudiye, Ordu, Giresun, Samsun'un doğusu ve Trabzon'un batısında hüküm sürmüştür. Şalpazarı da Hacıemiroğulları Beyliği'nin fethettiği ve hüküm sürdüğü yerlerden biridir.

Şalpazarı ile ilgili ulaşılan en eski belge  (H.921 – M.1515) tarihli Trabzon Tahrir Defteri'dir. Belgede Şalpazarı'nın ismi "Akhisar Deresi" olarak zikredilmektedir. Daha sonraki kayıtlarda da yine ya Akhisar Deresi veya Akhisar Deresi Nahiyesi olarak kaydedilmiştir. Halk arasında bilinen ismi ile Ağasar kelimesinin kökeni budur.

İlçe Osmanlı döneminde Trabzon Sancağı Görele kazasına bağlı iken 1798 tarihinde çıkarılan bir fermanla Trabzon sancağına bağlı Vakfıhatuniye (Vakfıkebir) kazasına bağlandığı yöre halkının elinde bulunan belgelerden anlaşılmıştır.
Trabzon 1320-1902 Salnamesi'nde ilçenin adı "Şar pazarı" olarak geçmektedir. Şar-şal yünden dokunan bir kumaş çeşidi olup aba, zıpka, peştamal gibi dış kıyafetlerin yapımında kullanılırdı. İlçe merkezi de bu kumaşların alınıp satıldığı bir pazar yeri olarak gelişti. Şalpazarı İlçesi, 1914 yılında Vakfıkebir kazasına bağlı nahiye haline getirilmiş, 1987 yılında çıkarılan bir kanunla ilçe olmuş ve 02.08.1988 tarihinde teşkilatlanıp fiilen faaliyete geçmiştir.

Nüfus

Ekonomi
İlçede yaşayan insanların % 10'u aile işletmeciliği şeklinde ziraat ve hayvancılık, % 35'i gurbet işçiliği, % 20'si de diğer mesleklerde iştigal etmektedir.

Kültür
Geleneksel olarak Türkmen/Çepniler okumaya meraklı, kültürlü, daima mazlumun yanında hoşgörülü olarak bilinen kimselerdi. İlçede birçok kültürel faaliyet yapılmaktadır. Gazete, dergi, kitap okuma oranı çok yüksektir.

Okuma-yazma oranı % 95 civarında olup, okuma yazma bilmeyenler genelde 60 yaş ve üzeri insanlardır.

Müzik Ve Halk Oyunları: Yörede temel müzik aleti kemençedir. Bunun yanında davul, zurna ve kaval da kullanılır. Kemençe temel müzik ensturmanı olmakla beraber davul-zurna düğün ve şenliklerde kullanılır. Kaval ise bireysel zevk için çalınır. Ali ÇİNKAYA, Kazım GÜLBAHAR (Aluğun Kazım), Süleyman YAŞAR, Çangaloğlu, Bekiroğlu,  Ahmet Durmuş (Yanıklı Ahmet, Yakubu Ahmet) önde gelen kemençecilerdir.

Yanıklı Ahmet'in Abisi Muhammet Durmuş (Yakubu Muhammet) yörenin bilinen yaşamış en eski türkücüsüdür . Kendisi, Göreleli büyük kemençe üstadı Piçoğlu Osman Efendi (Osman Gökçe 1901-1946) ile beraber düğünlerde,yayla şenliklerinde türkü söyleme fırsatı bulmuştur .

Yörede oynanan tek halk oyunu türü horondur. Horonlar sadece erkekler veya kadın erkek karışık olarak oynanır. Eski devirlerde kadınlar kesinlikle horon oynamazken günümüzde bu durum ortadan kalkmıştır. Dik horon başlıca erkek horonu çeşididir. Bütün vücudun titretildiği, son derece zor bir horon çeşididir. Kız horonu, yan horon(yayma horon, Ağasar sallaması) başlıca horon çeşitleridir.

Giyim Kuşam: Yöresel kadın kıyafetleri eski yıllardan beri çeşitliliğini kaybederken gösterişi artan şekilde günlük hayatta kullanılmaya devam etmektedir.
Fistan, yelek, kuşak, peştamal, şalvar, bağlar ve başörtüden oluşur. Erkek kıyafeti ise günümüzde terk edilmiş olup zıpka, aba, yelek, göynek ve kabalak denen başlıktan oluşurdu.

Mülki idare
Şalpazarı ilçe merkezinde belediye teşkilatı mevcuttur. Trabzon'un büyükşehir olması dolayısıyla Geyikli Beldesi kapanmıştır. İlçeye bağlı 24 mahalle bulunmaktadır. Ayrıca yaz aylarında mezra hüviyeti kazanan (10) kadar yayla vardır. Arazi yapısı nedeniyle mahallelerin yerleşim durumu dağınıktır. Köylerde mevcut evler birbirinden uzaktır. İlçe merkezine en uzak mahalle (kuzuluk mahallesi) 26 km, en yakın mahalle ise 4 km mesafededir.

Eğitim
İlçenin eğitim ve kültür durumuna bakıldığında; Cumhuriyetin ilanından sonra ilk eğitim kurumunun 1923 yılında Geyikli beldesinde eğitim ve öğretime açıldığını görmekteyiz. Bunu takiben 1928 yılında Şalpazarı İlçe merkezi ile Simenli mahallesinde ilkokul açılmıştır. Günümüzde her mahallede ilköğretim okulu mevcuttur. Bu okulların pek çoğu taşımalı hale getirilmiştir. Orta öğretime gelince; 1965 yılında Şalpazarı lisesinin orta kısmı eğitim-öğretime açılmıştır. Bugün ise bu okullara ilaveten Geyikli beldesi, Kasımağzı, Doğancı, Sayvança-tak ve Gökçeköy köylerinde ikinci kademesi bulunan ilköğretim okulları mevcuttur. İlk lise olan Şalpazarı lisesi 1975-1976 yılında eğitim-öğretime açılmıştır.İlçede okuma yazma oranı % 95 civarındadır. Okur-yazar olmayanlar 60 yaş ve üzeri insanlardan oluşmaktadır. İlçe Millî Eğitim Müdürlüğü yeni Hükûmet konağında hizmet vermekte olup, bu kurumda (1) müdür, (2) şube müdürü, (1) şef, (1) memur ve (3) hizmetli  görev yapmaktadır. İlçemizde toplam 118 öğretmen ve 1702 öğrenci bulunmaktadır.
2012 yılında 4+4+4 sistemine geçilmiştir. 2012-2013 eğitim öğretim yılında 1 ana okulu(Ali İBRAHİMAĞAOĞLU Anaokulu), 5 ilk okul(Atatürk, Doğancı,Geyikli,Simenli,Gökçeköy), 6 orta okul(Atatürk, Doğancı,Geyikli,Simenli,Gökçeköy, İmam Hatip), 1 çok programlı lise, 1 imam hatip lisesi ve 1 sağlık meslek lisesi vardır.İlçemizde toplam 118 öğretmen ve 1702 öğrenci bulunmaktadır.

Diğer
İlçede özel şahıslara ait 2 kitabevi ve interaktif olarak yayın yapan olan "Yeni ŞALPAZARI",  "Şalpazarı Haber", "Gündem Yazar Şalpazarı", "Şalpazarı Gündem" ve "Şalpazarı Ses" adlı mahalli gazeteler bulunmaktadır. İlçe merkezi ile Geyikli beldesinde Kültür Bakanlığınca açılmış halk kütüphanesi mevcuttur. İlçede sinema, tiyatro ve benzeri faaliyetler olmadığından bu eksiklik TV kanallarından istifade ile giderilmeye çalışılmaktadır. Folklorik etkinlik olarak yaz aylarında Acısu, Kadırga, Alaca, Sisdağı ve Ağakonağı ile İzmiş şenlikleri geleneksel olarak her yıl yapılmaktadır. Yapılan bu şenliklerde yörenin folklorik özellikleri, yöresel el sanatları ve geleneksel kültür birikimleri ile ilçenin örf, adet, gelenek ve göreneklerini görmek mümkündür.

İlçe günlük hayatta kullanılmaya devam eden geleneksel kadın kıyafetleri ile meşhurdur.

İlçe Merkezinde (1) hastane vardır. Burada temel sağlık hizmetleri verilmektedir.

İlçenin ekonomik durumu
İlçe insanları ekonomik  ihtiyaçlarını geçmişten  bu güne gurbet işçiliği, çiftçilik ve hayvancılıkla temin etmişlerdir. İlçede istihdam sağlayıcı herhangi bir yatırım yoktur. Tarıma elverişli toprakların  az oluşu halkın başka geçim kaynakları aramasına neden olmaktadır. Bunların içerisinde gurbet işçiliği ve memuriyet başta gelmektedir.

a) Tarımsal faaliyetler
Mısır, fındık, patates, tereyağı ve diğer sebze çeşitleri tarımsal ürünleri teşkil eder, ancak bu mahsullerden fındık haricindekiler ticari bir gelir getirmekten çok aile içerisinde tüketilmektedir. Genel olarak 18.000 dekar alanda (-) ton fındık, 6.900 dekar alanda 1.890 ton mısır, 3.200 dekar alanda 5.600 ton patates üretilmekte olup, geriye kalan arazi çayır ve orman vasıflıdır.

b) Hayvancılık
İlçede süt ve et bazında hayvancılık üretimi % 40 yerli ve % 60 jersey melezi unsurlardan ibarettir. İlçede (7.000) adet büyükbaş, (4.000) adet küçükbaş hayvan ile az miktarda taşımacılıkta kullanılan katır, at ve eşek bulunmaktadır. Ayrıca ilçe genelinde (1.000) adet tavuk mevcuttur. İlçe Sosyal yardımlaşma ve Dayanışma Vakfınca geçen yıllarda "Süt sığırcılığı ve arıcılık Projeleri" uygulamaya konulmuş ve projeler gelecek yıllara sari olarak devam etmektedir. Son yıllarda arıcılık büyük gelişme kat etmiş olup, (5.850) adet fenni ve ilkel arı kovanı mevcuttur. Bu kovanlardan elde edilen bal ilçe ekonomisine (1.170.000.000.000) TL. yıllık katkı sağlamaktadır. İlçede yerli hayvan ırkının ıslahı için damızlık jersey boğa ve yeteri kadar saf kan holştain ırkı düve getirilmiş olup, İlçe Tarım Müdürlüğü'nce kurulan suni tohumlama istasyonunda çalışmaları sürdürülmektedir. Genel olarak tarım ve hayvancılık alanlarında yapılan üretim çalışmalarının ilçe ekonomisine katkısı toplam olarak (8.712.500.000.000.-) TL civarındadır. S.S.Sütpınar mahallesi kalkındırma kooperatifince hazırlanan 100x2 süt sığırcılığı projesi gerçekleştirilerek getirilen süt inekleri hak sahiplerine dağıtılmıştır.

c) Diğer
İlçe halkı kooperatifleşme konusunda bilgi sahibi olmadığından uzun yıllar bu alanda herhangi bir gelişme olamamıştır. Buna mukabil (2) adet Tarım Kredi Kooperatifi, (1) adet Esnaf Odaları Birliği ve (3) adet Köy Kalkınma Kooperatifi mevcuttur.İlçede T.C. Ziraat Bankası şubesi mevcuttur. T.C.Ziraat Bankasında (8) adet personel bulunmaktadır. Banka çiftçilerimize yönelik kredilendirme çalışmalarını sürdürmekte ve yılda (690) çiftçiye kooperatifler aracılığı ve doğrudan hayvancılık,çevirme, gübre ve donatım kredisi olarak toplam (1.745.643.150.400.- TL kredi sağlamakta, bu kredinin % 50'lik kısmı süre sonunda tahsil edilebilmektedir. Ekonomiyi canlandırıcı mahdut sayıda sergi açılmakta olup, panayır olarak Acısu, Alaca, Kadırga, Sisdağı, Ağakonağı ve İzmiş şenliklerini sayabiliriz.

İlçenin altyapı ve ulaştırma durumu
İlçemizde mevcut Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş. (TEDAŞ) işletme Başmühendisliği(6) adet personel ile hizmet vermekte olup, ilçe merkezi ve köylerin tamamında, yayla ve mezraların % 99'unde elektrik vardır. İlçenin elektrik ihtiyacı ulusal enerji hattından sağlanmaktadır. İlçeye bağlı köylerin su sorunu halledilmiş olup, Şalpazarı ilçe merkezinde Belediyeye ait su arıtma tesisi vardır. İlçenin Kanalizasyonu yapılmıştır.İlçenin Karadeniz sahiline (Beşikdüzü) bağlayan 15 km uzunluğundaki yol karayolları 10. Bölge Müdürlüğünce yapılıp asfaltlanmıştır. İlçede toplam olarak yaklaşık (270) km köy yolu ağı vardır. Bu yol ağının 10 km asfalt, 6.2 km'lik bölümü betonlanmıştır. Yolsuz köy bulunmamakla birlikte köy yollarının stabilize hale getirilmesi için program dahilinde altyapı çalışmaları sürdürülmektedir.

Şalpazarı-Gökçeköy-Sinlice grup yolunun Şalpazarı-Acısu arası 9 km'lik bölümünün asfalt işlemleri bitirilerek hizmete açılmış olup, Acısu-Sinlice arası 12 km'lik bölümü komple yol olarak ihale edilmiş ve asfaltlama çalışmalarına müteahhidince başlanmıştır. Yayla ve mezraların ulaşım sorunu özellikle yaz ayları için çözümlenmiş durumdadır.

Mahalleler

A

Akçiriş,  Ağırtaş,

Ç

Çamlıca,  Çarlaklı, Çetrik,

D

Dorukkiriş,  Doğancı,  Düzköy,
Duralıuşak,
Dereköy,

F

Fidanbaşı,

G

Geyikli, Gökçeköy,  Gölkiriş,  Güdün,

K

Kabasakal,  Karakaya, Kasımağzı,  Kuzuluk,
Kireç,
Kalecik,
P

Pelitçik,

S

Sayvançatak, Simenli, Sinlice, Sütpınar, Sugören

T

Tepeağzı,

Ü

Üzümözü,

Kaynakça
 Çepniler ve Müzik-Abdullah AKAT
 http://www.kgm.gov.tr/Sayfalar/KGM/SiteTr/Uzakliklar/ililcelerArasiMesafe.aspx
 T.C. Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü Osmanlı Arşivleri daire başkanlığından temin edilen Mufassal ve İcmal Defterleri
 Her Yönüyle Dünden Bugüne Şalpazarı-Sebahattin KARACA

Notlar

Dış bağlantılar

Şalpazarı


Inglés en España hace referencia al conocimiento del idioma inglés en España.
España posee niveles muy bajos de conocimiento de inglés dentro de la UE.

Se ha señalado el hábito social de la preferencia por el consumo de producciones audiovisuales dobladas al castellano en lugar de la versión original (en inglés) subtitulada como un factor que condiciona el nivel comparativamente menor en inglés de los españoles con respecto a otros países europeos.

Historia

Aunque en la península ibérica medieval había surgido un limitado interés por la lengua inglesa, no fue hasta la segunda mitad del  cuando empezó a consolidarse e institucionalizarse dicho conocimiento en la España borbónica de Carlos III. Se fundaron durante el  algunas academias de inglés, y, ya en el , tras la segunda guerra mundial aumentó muy notablemente el interés por el inglés entre los españoles.

Problemática  actual
Con independencia de la credibilidad que le otorguemos a las numerosas encuestas sobre los conocimientos de lengua inglesa que tienen los españoles (encuestas en las que suele ser el propio encuestado quien evalúa su nivel), no es aventurado afirmar que estos están bastante por debajo de la media europea. Entre las posibles causas, al margen de la mencionada predilección por los doblajes, está el hecho de que el español, como lengua románica, es más diferente del inglés que las lenguas germánicas, nativas para gran parte de los europeos. Además, hasta hace unas pocas décadas, la primera lengua extranjera que se estudiaba en colegios e institutos era el francés (guarde esto relación, o no, con el anterior punto).

El Ministerio de Educación y las Consejerías correspondientes han tomado medidas como la creación de las Escuelas de Idiomas y, sobre todo, una serie de cambios en los planes de estudios de primaria y secundaria. Si hace treinta años los alumnos no tenían clases de inglés hasta comenzar el BUP (a  los 14 años), ahora todos empiezan obligatoriamente en la escuela primaria,  a los seis años, algunos incluso antes; con respecto a lo que ocurre en los demás países, ahora estamos en el otro extremo.  Pero ni esto ni nuevos proyectos como el impartir determinadas materias en lengua inglesa parecen estar dando frutos.

Causas del fracaso escolar en inglés
Una de las razones que se aducen para explicar los malos resultados es la falta de motivación del alumnado, que a su vez habría que justificar, y que con frecuencia se atribuye a la escasa profesionalidad de los docentes.

Spanglish
 Inglés de Gibraltar

Véase también
 Traditional Spelling Revised

Referencias

Bibliografía

Bibliografía adicional

Lenguas de España
Idioma inglés

Idioma inglés en España


(26401) Sobotište, denumire internațională (26401) Sobotiste, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
26401 Sobotište este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Peter Kušnirák. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,31 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 7,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 26001-27000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

26401 Sobotište


Armut, gülgiller (Rosaceae) familyasının Amygdaloideae alt familyasında sınıflanan Pyrus cinsine ait ağaç nitelikli bitki türleriyle, bu türlerden bazılarının aynı adlı (pomaceous) yenilebilir meyvesidir.

Armut dünya çapında üretilen ve tüketilen, ağaçta yetişen ve yaz sonundan ekim ayına kadar hasat edilen meyvedir.

Bazı armut türleri, yenilebilir meyveleri ve meyve suları için değerlenirken, diğerleri ağaç olarak yetiştirilmektedir.

Ağaç orta büyüklüktedir ve Avrupa, Kuzey Afrika ve Asya'nın kıyı ve hafif ılıman bölgelerine özgüdür. Armut ağacı, yüksek kaliteli nefesli ahşap müzik aletlerinin ve mobilya üretiminde tercih edilen malzemelerdendir.

Dünyada hem şekil hem de tat bakımından birbirinden farklı olan, bilinen yaklaşık 3000 çeşit armut yetiştirilir.

Meyveler taze, konserve, meyve suyu veya kurutulmuş olarak tüketilir.

Her iki yarı kürenin ılıman iklim kuşağı ülkelerinde yetiştirilen armut, dünyanın en önemli meyve ağaçlarından biridir. Armut ağacı tepeye doğru genişleyen ve olgunlaştığında 13 metreye kadar ulaşan boyuyla elma ağacından daha uzun ve daha diktir.

Armut, genellikle bir yaşındaki anaç armut fidanları aşılanarak ya da çelikleme yoluyla üretilir.
Armut ağaçları oldukça uzun ömürlüdür (50-75 yıl) ve iyi bakılıp budanmazsa boyları iyice uzar. Dikildikten 4-7 yıl sonra meyve vermeye başlayan bir armut ağacı 8-10 yaşlarındayken 25–50 kg meyve verebilir.

Türler
Batı Avrupa, Kuzey Afrika ve tüm Asya'da doğal olarak yetişen armutun dünyada yaklaşık 72 türü vardır:

Dünya üretimi

Fotoğraflar

Dış bağlantılar

Kaynakça

Armut


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 12. veljače – Miljenka Androić, hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kazalište u 1954.


Katharine Blake (Joanesburgo, 11 de setembro de 1921 - Londres, 1 de março de 1991) foi uma atriz britânica, nascida na África do Sul.

Carreira
Blake ganhou o BAFTA de Melhor Atriz em Televisão em 1964. Em 1969 e 1970, interpretou a personagem Chris Nourse no primeiro  episódio de Public Eye e depois em Wednesday's Child da série Armchair Theatre; um dos primeiros casos de amor lésbico a ser visto na televisão do Reino Unido. Blake substituiu Googie Withers como Helen Forrester na série Within These Walls da ITV em 1977, mas só apareceu em uma temporada, deixando o papel devido a problemas de saúde.

Vida pessoal
Blake foi casada com o diretor Charles Jarrott. Ela teve duas filhas, cada uma com pais diferentes, Jenny Kastner (nascida Jacobs), com seu primeiro marido, o ator Anthony Jacobs, e Lindy Greene, com seu segundo marido, o ator e diretor David Greene.

Ligações externas

Nascidos em 1921
Mortos em 1991
Naturais de Joanesburgo
Atores do Reino Unido
Atrizes de televisão do Reino Unido
BAFTA de melhor atriz em televisão

Katharine Blake


البؤساء هي اسم رواية للكاتب الفرنسي فيكتور هوغو وهي قد تعني:

رسوم متحركة

 البؤساء (أنمي 1992) : مسلسل رسوم متحركة فرنسي في 1992
 ، مسلسل رسوم متحركة من إنتاج ياباني

الافلام والمسلسلات

 البؤساء (فيلم 1944)، فيلم مصري من إخراج كمال سليم
 البؤساء (فيلم 1978)، فيلم مصري من إخراج عاطف سالم
 البؤساء (فيلم 2012), فيلم بريطاني من إخراج توباس هوبر مقتبس عن الرواية الفرنسية البؤساء 1862 للكاتب الفرنسي فكتور هوغو.

موسيقى

البؤساء (توضيح)


هو أمية بن عبد العزيز بن أبي الصلت وكنيته أبو الصلت، وكان عالما مسلما عربيا في الفلك والرياضيات والموسيقى, عجبا في لعب الشطرنج, رأسا في المنطق وهذيان الأوائل، ولد في بلدة دانية وهي قصبة الناحية الشمالية الشرقية من كورة القفت، شرقي الأندلس عام 460 هـ / 1067م، ونشأ فيها وأخذ علوم اللغة والنحو عن قاضيها أبي الوليد الوقشي (ت 488 هـ / 1095م). ثم انتقل إلى إشبيلية فنسب إليها واستقر فيها إلى حين سقوط طليطلة بيد ألفونسو السادس، ملك قشتالة سنة478هـ / 1085م. فهاجر منها نحو سنة 489 هـ / 1096م متجهاً إلى المهدية بتونس. حيث دخل في خدمة صاحبها تميم بن المعز بن باديس الصنهاجي، الذي أرسله في سفارة يحمل منه رسالة إلى الملك الأفضل بن بدر الجمالي أمير الجيوش في زمن المستعلي بالله أحمد بن معد الفاطمي. سجن في مصر ثم أفرج عنه فغادر إلى المهدية حيث توفي فيها عام 529 هـ / 1134م.

عاش ابن أبي الصلت في مصر قرابة العشرين عاما، مقرباً عند الأفضل شاهنشاه بن بدر الدين الجمالي لحسن معشره وفصاحة لسانه. لكن الأفضل سجنه بفرية افتراها عليه بعض من حاشية الأفضل، ووضعه في مكتبة فقضى في سجنه هذا ثلاث سنوات ونيفاً، ولكن إقامته في المكتبة عادت عليه بفوائد جمة فقد نهل في أثنائها من مختلف العلوم والفنون من مخطوطاتها وألف كتاب «الحديقة» الذي نهج فيه نهج الثعالبي في يتيمة الدهر. ثم خرج من سجنه هذا بشفاعة بعض الوجهاء ومتوسلاً بقصيدة مدح بها الأفضل. فنفاه إلى الإسكندرية.

حيلة انتشال المركب
عندما رحل إلى الإسكندرية واستقر فيها لبعض الوقت، روي ابن أبي أصيبعة: بأنه سجن مرة ثانية وكان سبب حبسه في الإسكندرية أن مركبا كان قد وصل إليها، وهو موقر بالنحاس فغرق قريبا منها، ولم تكن لهم حيلة تخليصه لطول المسافة في عمق البحر ففكر أبو الصلت في أمره وأجال النظر في هذا المعنى حتى تلخص له فيه رأي، واجتمع بالأفضل بن أمير الجيوش ملك الإسكندرية وأوجده أنه قادر أن تهيأ له جميع ما يحتاج إليه من الآلات أن يرفع المركب من قعر البحر، ويجعله على وجه الماء مع ما فيه من الثقل فتعجب من قوله، وفرح به، وسأله أن يفعل ذلك، ثم آتاه على جميع ما يطلبه من الآلات وغرم عليها جملة من المال، ولما تهيأت وضعها في مركب عظيم على موازاة المركب الذي قد غرق، وأرسى إليه حبالا مبرومة من الإبريسم وأمر قوما لهم خبرة في البحر أن يغوصوا ويوثقوا ربط الحبال بالمركب الغارق وكان قد صنع آلات بأشكال هندسية لرفع الأثقال في المركب الذي هم فيه، وأمر الجماعة بما يفعلونه في تلك الآلات، ولم يزل شأنهم ذلك والحبال الإبريسم ترتفع إليهم أولا فأولا وتنطوي على دواليب بين أيديهم حتى بان لهم المركب الذي كان قد غرق، وارتفع إلى قريب من سطح الماء، ثم عند ذلك انقطعت الحبال الإبريسم، وهبط المركب راجعا إلى قعر البحر، ولقد تلطف أبو الصلت جدا فيما صنعه، وفي التحيل إلى رفع المركب، إلا أن القدر لم يساعده وحنق عليه الملك لما غرمه من الآلات وكونها مرت ضائعة، وأمر بحبسه، وأن يستوجب ذلك، وبقي في الاعتقال مدة إلى أن شفع فيه بعض الأعيان وأطلق، وكان ذلك في خلافة الآمر بأحكام الله؛ ووزارة الملك الأفضل بن أمير الجيوش.

فارق أبو الصلت الإسكندرية وقصد المرتضى أبا طاهر يحيى بن تميم بن باديس الصنهاجي صاحب المهدية فحظي عنده وانصرف إلى التأليف وتلحين الأغاني «الإفريقية» (التونسية)؛ إذ كان عازفاً على العود. كما نشر الألحان الأندلسية فيها، كما يقول ابن سعيد المغربي في كتابه المُغْرب في حُلى المَغْرب

مؤلفاته
 الرسالة المصرية (في الطب): ألفها لأبي طاهر بن يحيى بن تميم بن المعز بن باديس. وصف فيها أحوال مصر جغرافياً وبشرياً واجتماعياً وثقافياً. وضمنها تراجم وانتقادات لبعض أطبائها. وحققها عبد السلام هارون سنة 1951م.
 رسالة في الموسيقى.
 كتاب في الهندسة.
 كتاب الانتصار لحنين بن إسحاق علي ابن رضوان.
 كتاب حديقة الأدب.
 كتاب تقويم منطق الذهن.
 كتاب في الأدوية المفردة في ترتيب الأعضاء المتشابهة الأجزاء والآلية.
 كتاب في الفلك والاسطرلاب: بين فيه عدم اعتقاده بالتنجيم. ورفضه لأقوال المنجمين.
 عمل صفيحة جامعة تكون فيها جميع الكواكب السبعة. نسختها الخطية في بيروت.
 الوجيز في علم الهيئة: قدمه للأفضل بن بدر الجمالي.
 رسالة في العمل بالاسطرلاب: كتبها وهو في سجنه. نسخه الخطية موزعة بين دمشق والموصل وإيران وتركية وأكسفورد.

انظر أيضًا
 ابن البني

المصادر

 أبي الصلت بن أبي الصلت المكتبة الإسلامية
 التجربة العلمية لأبي الصلت الأندلسي بمصر مجلة الفسطاط.
 المقري، نفح الطيب من غصن الأندلس الرطيب.

تونسيون في القرن 12
أشخاص من إشبيلية
أطباء الأندلس
أطباء عرب في العصور الوسطى
أطباء من الأندلس
أندلسيون في القرن 11
دارسون من الدولة الفاطمية
رياضياتيون عرب من العصور الوسطى
رياضياتيون من الأندلس
عرب في القرن 11
عرب في القرن 12
علماء فلك تونسيون في العصور الوسطى
علماء فلك عرب في العصور الوسطى
علماء فلك في العصور الإسلامية الوسطى
فلاسفة عرب
فلاسفة من الأندلس
فلكيو القرن 12
فلكيون من الأندلس
فلكيون من مصر في العصور الوسطى
فلكيون موريون في العصور الوسطى
كيميائيون في العصور الإسلامية الوسطى
لاعبو شطرنج عرب
مخترعون من العصر الذهبي للإسلام
مواليد 1067
مواليد 1068
مواليد 460 هـ
مواليد عقد 1060
مواليد في دانية (إسبانيا)
وفيات 1134
وفيات 528 هـ
وفيات 529 هـ
وفيات في بجاية

أبو الصلت


Bakırcılar, Eflani - Karabük ili Eflani ilçesine bağlı köy
 Bakırcılar, Maçka - Trabzon ili Maçka ilçesine bağlı mahalle
 Bakırcılar, Devrek - Zonguldak ili Devrek ilçesine bağlı köy

Bakırcılar


NGC 6852 je planetna maglica u zviježđu Orlu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6852
  Auke Slotegraaf: NGC 6852 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6850 - 6899

6852

NGC 6852


Singer-Prebisch tezi, uzun dönemde ticaret hadlerinin, tarım ürünü ihraç eden gelişmekte olan ülkeler aleyhine ve sanayi ürünü ihraç eden sanayileşmiş ülkeler lehine değişeceğini savunan tez.

Alman iktisatçı Hans Singer ile Arjantinli iktisatçı Raúl Prebisch tarafından ayrı ayrı ortaya atılan ve özellikle II. Dünya Savaşından sonra yaygınlık kazanan bir görüştür. Gelişmekte olan ülkelerde ulusal hasılanın bir bölümünün sanayileşmiş ülkelere aktarılması anlamına gelir. Prebisch, bu tezin etkisiyle gelişmekte olan ülkelere, kalkınma için yoğun koruyuculuk duvarları arkasında sanayileşmeyi ve sermaye birikimini hızlandıracak para politikası araçları uygulanmasını önermiştir.

Ticaret hadlerinin uzun dönemli seyri konusunda ileri sürülen ve bu tezi destekleyen çalışmalar vardır. Bunlardan bir kısmı, zamanla tarım ürünlerine olan dünya talebi azalırken, sanayi ürünlerine talebin artıyor olmasını açıklar. Bir kısım nedenler de gelişmekte olan ülkelerin, teknolojik gelişmelerden tam olarak yararlanamamalarıyla ilgilidir. Örneğin hızlı teknolojik gelişmenin üretimi artırması ve fiyatları düşürmesi, oysa monopolcü kuruluşların denetlenememesi ve etkin bir sendikal hareketin yokluğu dolayısıyla bu verimlilik artışlarının ülkede tutulamaması ve ihraç ürünlerinde düşük fiyatlar yoluyla sanayileşmiş ülkelere aktarılması gibi. Üçüncü bir faktör olarak da azgelişmiş ülkelerde ekonominin yapısal esnekliğinin çok düşük olduğu ve sermayenin bu ülkelerde kıt faktör olması nedeniyle kaynakları, verimliliği düşen sektörlerden diğer sektörlere kaydırmanın güçlükleri üzerinde durulmaktadır. Bu tartışmalar bugün de devam etmektedir. Gelişmekte olan ülkeler bu görüşlerin de etkisiyle sanayileşme çabalarına hız vermişler ve bozulan ticaret hadlerinden doğan kayıplarının karşılanması için kendilerine daha fazla kaynak transferi sağlanmasını savunmuşlardır.

Tezin Temel Prensipleri

Prebisch Singer Tezi, hammadde ve tarım gibi emek yoğun üretimde uzmanlaşan geri kalmış ülkelerin uzun vadede dış ticaret hadlerinde karşılacağı bozulmayı açıklayan bir tezdir. Dış ticaretin başlamasıyla, geri kalmış ülkelerde ihracat kalemleri oransal bakımdan küçülürken ithalat kalemlerinde ya bir değişiklik olmayacak ya da bu kalem artacaktır. Buna sebep olarak temel üretim mallarına olan talebin gelir esnekliğinin, sanayi mallarına olan esneklikten daha küçük olması öne sürülmüştür. Böylece geri kalmış ülkelerde ihracat ve ithalat ürünleri arasındaki oransal fark giderek açılacaktır. Bu talep farkının yanında geri kalmış ülkelerin karşılaştırmalı üstünlüğe sahip oldukları hammade ve tarım üretimine olan talep dış ticaret ile artacak ve bu ülkelerin bu sektörlerde uzmanlaşmalarına neden olacaktır. Bu uzmanlaşma da yerli sanayi gelişimini baltalar. Böylece girdi ithalatçısı/sanayi malı ihracatçısı gelişmiş ülkeler ile girdi ihracatçısı/sanayi mali ithalatçısı geri kalmış ülkeler bir çıkmaza girecektir. Sanayi malları daha çok katma değer içerdiği için gelişmiş ülkeler bu ticaretten kazançlı çıkacak tek taraf olurlar.

Bu durumun ihracat tarafı şu şekilde açıklanır. Geri kalmış ülkeler dış ticaretin başlamasıyla karşılaştırmalı üstünlüğe sahip oldukları emek yoğun mallarda hem ölçek artışı hem de zaman içinde gelişecek teknik ile daha ucuza üretim yapabilmeye başlayacaklardır. Fiyatlardaki düşüş iç pazarda olumlu karşılanabilecek bir durumken, ihracat miktarı büyük oranda değişmeyeceği için toplam hasılada düşüşe yol açacaktır. Bu da geri kalmış ülkelerin gelirini etkiler. Sermaye yoğun üretimde uzmanlaşan gelişmiş ülkeler ise dış ticaret ile hammade ve tarım mallarını daha ucuza elde etme olanağı bulacak ve ticaret haddini lehlerine çevirmeyi başaracaktır.

İthalat açısından bakıldığında ise gelişmiş ülkeler ürettikleri mallarda tekel durumundadırlar. Bu sebeple teknik gelişmeler yoluyla üretim maliyetlerini düşürseler bile alıcıların alternatifleri olmadığı için fiyatlarda bir değişikliğe gitmeleri gerekmez. Bu maliyet düşüşü fiyat üzerinde bir etki yaratmaz ancak gelişmiş ülkelerin kar marjını arttırır. Geri kalmış ülkeler ihracatta hasıla kaybı yaşarken ithalat miktarları değişmese bile bu maliyet düşüşünden yararlanamayacakları için toplam ithalat hasılaları sabit kalır. Eğer genişleyen iktisadi faaliyetleri ile daha fazla ithal malına ihtiyaç duymaya başlarlarsa ithalat hasılaları da artacaktır. Bu da onlar için iki taraftan da olumsuz bir sonuç doğuracaktır.

İhracat gelirlerinde meydana gelen düşüşe rağmen ithalatta aşağı yönlü bir değişme ihtimali olmaması emek yoğun üretimde bulunan ülkelerin dış ticaret ile uzun vadede zarar edeceğini gösterir. Bu duruma çare olarak geri kalmış ülkelerin karşılaştırmalı üstünlüklerine göre üretimde bulunmak yerine sermaye yoğun üretime yönelmesi önerilmiştir. Gerekli durumda korumacı, kapalı bir ekonomi ile emek yoğun üretime gelecek dış talep baskısı önlenmeli ve sanayici üretim doğrultusunda yol alınmalı, tasarrufları arttırma yoluyla sermaye birikimi sağlanmalıdır. Sermaye yaratılması için para politikası araçları önerilmiştir. Böylece geri kalmış ülkeler sadece tarıma ve hammedeye dayalı üretimden kurtularak ürün çeşitliliği sayesinde dış ticarette dengeye yakın bir konuma gelebileceklerdir.

Kaynakça

Uluslararası ticaret

Singer-Prebisch tezi


Stema municipiului Călărași a fost aprobată în 1998. Aceasta se compune dintr-un scut albastru, încărcat cu un ostaș ecvestru, de argint, gonind spre dreapta și purtând geantă, sabie și flintă din același metal. În partea inferioară, o terasă roșie pe care se află un caducel de aur. Scutul este timbrat de o coroană murală de argint, formată din șapte turnuri crenelate.

Semnificația elementelor însumate:
 Ostașul reprezintă un călăraș purtător de ștafetă, categorie întâlnită în epoca domnitorului Constantin Brâncoveanu. Acest element face aluzie la denumirea localității - arme vorvitoare;
 Caducelul evocă faptul că de-a lungul anilor așezarea a fost centru comercial.
 Coroana murală cu șapte turnuri crenelate semnifică faptul că localitatea are rangul de municipiu, reședință de județ.

Legături externe
 DESCRIEREA ȘI SEMNIFICAȚIILE elementelor însumate ale stemei municipiului CĂLĂRAȘI, județul CĂLĂRAȘI

 Stemele municipiilor din România
 Călărași

Stema municipiului Călărași


Charles Bernard Renouvier ya da Charles Renouvier, 1815-1903 yılları arasında yaşamış ve Leibniz'le Kant'ın etkisi altında kalıp, pragmatizmin kurucusu James'ı etkilemiş olan Fransız düşünür. Şeylerin bilgi bakımından fenomenler olduğunu söyleyen Renouvier, buradan, Berkeley'in yaptığı gibi, şeylerin varoluşları için özneye bağlı olduğu sonucunu çıkartmamıştır. Ben ile de, tasarımların bir sentezini anlayan Renouvier, söz konusu empirizmi irade özgürlüğüyle aşmaya çalışmıştır.

1815 doğumlular
1903 yılında ölenler
Fransız filozoflar
Fransa Ahlaki ve Siyasi Bilimler Akademisi üyeleri

Charles Bernard Renouvier


Yu Eto (født 17. oktober 1983) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sagan Tosu, Tokushima Vortis og Kataller Toyama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yu Eto


Kolbeinn Sigþórsson (Reikiavik, Islandia, 14 de marzo de 1990) es un futbolista islandés que juega como delantero y se encuentras sin equipo tras abandonar el IFK Göteborg a finales de 2021. Fue internacional con la .

Trayectoria

HK
Kolbeinn comenzó su carrera en Islandia con el Víkingur, antes de pasar a las divisiones inferiores del HK Kópavogur en marzo de 2006, tres días antes de cumplir 16 años, haciendo su debut como profesional en esa misma temporada. Llegaría a jugar cinco partidos para el club en la liga. Pronto atrajo el interés de clubes de alto nivel en Europa como Real Madrid y Arsenal, teniendo dos periodos de prueba con el club de Londres antes de finalmente decidirse por fichar con el AZ Alkmaar de los Países Bajos.

AZ Alkmaar
Luego de unirse al AZ en marzo de 2007, en un principio jugó en varias de las divisiones inferiores del club antes de finalmente unirse al primer equipo en julio de 2010. Debutó con el AZ el 5 de agosto de 2010 en un partido clasificatorio de la Liga Europa de la UEFA frente al IFK Göteborg. Anotó su primer gol en los Países Bajos en un partido frente al Excelsior el 29 de agosto de 2010. El 29 de enero de 2011 anotó una tripleta en la primera mitad de un partido frente VVV-Venlo, terminando el encuentro con un total de 5 goles. A medida que continuó anotando en partidos posteriores, AZ trató de extender su contrato, pero el jugador no se mostró muy interesado. Luego de recibir interés del Borussia Dortmund y el Newcastle United, los gigantes neerlandeses del Ajax ficharon al jugador por 2 millones de euros.

Ajax Ámsterdam
El 4 de julio de 2011 se anunció que los clubes habían acordado el traspaso del futbolista por 4,5 millones de euros y Sigþórsson firmó su contrato con el AFC Ajax. En una entrevista, Sigþórsson indicó que era un sueño hecho realidad poder trabajar junto a Dennis Bergkamp y Frank de Boer. Anotó su primer gol para el club en un amistoso en la pretemporada frente al Brøndby IF, convirtiendo con un cabezazo en el minuto 38. El 30 de julio de 2011 hizo su debut en un partido competitivo con su equipo, jugando en la final de la Supercopa de los Países Bajos frente al Twente. El 14 de agosto de 2011, Sigþórsson anotó su primer gol en la liga para el Ajax en la victoria 5–1 sobre el Heerenveen en el Ámsterdam Arena. Anotó otro gol frente al VVV Venlo la semana siguiente, y dos goles más frente al Vitesse, anotando así 4 goles en cuatro partidos de liga.

Selección nacional
Luego de representar a  en varios niveles juveniles, Sigþórsson hizo su debut para la selección de fútbol de Islandia en un amistoso frente a las  el 21 de marzo de 2010, anotando el segundo gol en el minuto 37 en lo que finalmente sería una victoria de 2-0 como locales. Su primer partido competitivo para Islandia llegó el 7 de septiembre de 2010 en un partido clasificatorio para la Eurocopa 2012 frente a , cayendo por 1-0 como visitantes. Su primer gol en un partido competitivo lo anotó el 6 de septiembre de 2011 en un partido clasificatorio para la Eurocopa 2012 frente a , convirtiendo en el minuto cinco en la victoria 1-0 como locales. El 27 de mayo anotó el segundo que le dio la ventaja a Islandia 2-0 sobre , pero Islandia terminaría perdiendo el partido 3-2. Sigþórsson capitaneó a su equipo por primera vez el 6 de febrero de 2013 en un amistoso frente a  en Marbella, España. Luego del partido, el técnico de la selección islandesa, Lars Lagerbäck, dijo que Sigþórsson probablemente sería nombrado vice-capitán. Volvió a ser capitán reemplazando a Aron Gunnarsson, el capitán regular del equipo, cuando este último fue retirado del partido por lesión en un partido clasificatorio para la Copa Mundial de Fútbol de 2014 frente a  en junio de 2013.

El 27 de junio de 2016, en los octavos de final de la Eurocopa, marcó el gol decisivo en la histórica victoria por 2-1 sobre .

Goles con la selección nacional

Clubes

Actualizado el 1 de junio de 2016.

Palmarés

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en National-Football-Teams.com
 Perfil en la página de la KSI
 Perfil en www.ajax.nl
 Perfil en Voetbal International

Futbolistas de Islandia
Futbolistas del HK Kópavogur
Futbolistas del AZ Alkmaar
Futbolistas del Ajax de Ámsterdam
Futbolistas del Football Club de Nantes
Futbolistas del Galatasaray Spor Kulübü
Futbolistas del AIK Estocolmo
Futbolistas del IFK Göteborg
Futbolistas de la selección de fútbol sub-16 de Islandia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-17 de Islandia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-19 de Islandia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Islandia
Futbolistas de Islandia en la Eurocopa 2016
Nacidos en Reikiavik

Kolbeinn Sigþórsson


Perfecta bezeichnet:

 einen Markennamen des ehemaligen französischen Automobilherstellers Darracq
 den Markennamen des ehemaligen italienischen Automobilherstellers Bender e Martiny

Perfecta