Heinrich von der Haar (* 25. Juni 1948 in Hopsten) ist ein deutscher Soziologe, Roman-Schriftsteller und Sachbuch-Autor.

Leben

Heinrich von der Haar wuchs als siebtes von elf Geschwistern in der Hopstener Bauerschaft Staden auf einem kleinen Bauernhof auf. Nach acht Jahren in der katholischen Volksschule besuchte er die Handelsschule in Ibbenbüren und erreichte nach einer Banklehre das Abitur auf dem Zweiten Bildungsweg am bischöflichen Overberg-Kolleg in Münster.

Heinrich von der Haar, der seit 1971 in Berlin lebt, studierte dort und in Augsburg. Er schloss seine Studien als Diplom-Soziologe, Diplom-Kaufmann und als Diplom-Handelslehrer ab. 1982 wurde er an der Technischen Universität Berlin zum Thema "Jugendarbeitslosigkeit und soziale Sicherung" zum Dr. phil promoviert. Als Berufsschullehrer unterrichtete er am Oberstufenzentrum (OSZ) Handel in Berlin-Kreuzberg. Er war als Studiendirektor für Politik sowie als Fachseminarleiter in der Lehrerausbildung beim Berliner Schulsenat tätig.

Auslöser seines schriftstellerischen Schaffens waren Gewalt und Missbrauchserfahrungen in seiner Kindheit sowie als Lehrer in der Berufsschule.

Werke

Seit dem Jahr 2000 ist er als Schriftsteller tätig.

Sein Roman Mein Himmel brennt trägt autobiografische Züge. In ihm beschreibt Heinrich von der Haar die Verhältnisse im Münsterland der 1950er Jahre. Ein dicht gewobenes Bezugssystem aus landschaftlicher Schönheit und menschlicher Gefühlskälte. Über Traditionen und aussterbende Bräuche, Tabus und Tabubrüche. Ein mit viel Liebe zum Detail entworfenes Sittengemälde. Ein belletristisches Feuerwerk.

Sein zweiter Roman Der Idealist schildert den Zeitgeist der 1970er Jahre. "Der Idealist erzählt die Fluchtgeschichte des jungen Heiner von der Tann aus einer grausamen Kindheit in die Aus- und Aufbruchkämpfe der alternativen Szene im West-Berlin der 70er Jahre." "Ein Buch des Scheiterns von Idealisten und auch des Platzens von Utopien"

Sein dritter Roman Kapuzenjunge erzählt in verschiedenen Lebensabschnitten die Erlebnisse des alleinerziehenden Heiners mit seinem adoptierten libanesischen Waisenjungen Jani. Ein ... Buch, dem viele Leser zu wünschen sind, weil angesichts der vielen Konfliktherde auf der Welt die Zahl vernachlässigter und entwurzelter Kinder eher noch zunehmen dürfte. Der Roman zeigt ein ungeschminktes Bild der Berliner Gesellschaft unserer Zeit. Ein Kampf um Liebe und Verachtung.

Sein Roman RikschaTango handelt von einem leidenschaftlichen Tangotänzer, der glaubt, dank seiner Tanzkunst auch mit sechzig noch bei allen Frauen sein Glück finden zu können. Doch er lässt alle stehen, als er auf eine rätselhafte und begehrte Schönheit trifft. Mit ihr zu tanzen ist wie ein Traum. Aber Herzen können brechen. Liebesroman zwischen Tango und Rikscha.

Er ist außerdem Verfasser soziologischer und pädagogischer Fachbücher sowie Mitverfasser sozialpädagogischer Schriften.

Mitgliedschaften
 42erAutoren e. V., Putlitz
 Verband deutscher Schriftstellerinnen und Schriftsteller
 Seit 2013 Vorsitzender des Literatur-Kollegiums Brandenburg e. V., Potsdam
 Gesellschaft für neue Literatur Berlin e. V.

Auszeichnungen
 2010: 1. Preis des Wettbewerbs von romansuche.de für Mein Himmel brennt
 2011: Nominierung der Drehbuch-Adaption des Romans Mein Himmel brennt für den Drehbuchförderpreis Münster.Land Geschichten für die Provinz der Stadt Münster, Filmservice Münster.Land (mit Heike Prassel)
 2020: Publikumspreis für Mein Himmel brennt in der Nacht der Poesie des Literatur-Kollegiums Brandenburg e. V. im Potsdamer Museum der Alexandrowka

Schriften

Romane
 Mein Himmel brennt. Die Geschichte einer Kindheit im Münsterland. KaMeRu-Verlag, Zürich 2010, ISBN 978-3-906739-59-5 (4., überarbeitete Auflage 2020 im Verlag Kulturmaschinen, Hamburg, ISBN 978-3-96763-016-9).
 Der Idealist. Die Geschichte eines jungen Münsterländers in Berlin. Kulturmaschinen, Hamburg, 2. Auflage 2019, ISBN 978-3-96763-012-1.
 Kapuzenjunge. Eine Vater-Sohn-Geschichte im Berlin der 90er Jahre. Kulturmaschinen, Hamburg 2019, 2. Auflage, ISBN 978-3-96763-004-6.
RikschaTango. Oskars fünfte Dimension. Kulturmaschinen, Hamburg 2021, 1. Auflage, ISBN 978-3-96763-158-6.

Sachbücher
 mit Elke von der Haar: Kinderarbeit in der Bundesrepublik und im Deutschen Reich. Eine Bestandsaufnahme über Ausmaß und Folgen der Beschäftigung von Kindern und über den gesetzlichen Kinderarbeitsschutz. Verlag Die Arbeitswelt, Berlin 1980, ISBN 3-88114-224-X.
 Didaktik und Methode des Transparenteinsatzes. Kiehl, Ludwigshafen 1980, ISBN 3-470-70771-5.
 mit Elke von der Haar: Jugendarbeitslosigkeit und soziale Sicherung. Eine Studie zur materiellen und sozialen Notlage arbeitsloser Jugendlicher. Verlag Die Arbeitswelt, Berlin 1982, ISBN 3-88114-302-5. (teilweise zugleich Heinrich von der Haars Dissertationsschrift.)
 Politische Meinungsbildung durch Massenmedien (Unterrichtseinheiten). Pad, Dortmund 1984, ISBN 3-88515-027-1.
 mit Elke von der Haar: Keine Lehrstelle – was tun? Freitag-Verlag, Berlin 1984, ISBN 3-88796-024-6.
 mit Elke von der Haar: Ausbildungskrise. Verlag Die Arbeitswelt, Berlin 1986, ISBN 3-88114-306-8.
 als Mitverfasser: Leitfaden Jugendberatung Fortbildungsprojekt Jugendberatung. Ein Handbuch für die Praxis der Sozialarbeit, Sozialpädagogik, Schule und Ausbildung. Fachhochschule für Sozialarbeit und Sozialpädagogik, Berlin 1989, ISBN 3-9802082-0-6 (5. Auflage dort 1992, ISBN 3-9802082-4-9).
 Kinderarbeit in Deutschland. Dokumentation und Analyse. Kulturmaschinen, Hamburg, 3. Auflage 2020, ISBN 978-3-967630-35-0.

Beiträge in Anthologien
 Einer muss weg. In: Peter Marchand, Lothar Ruhlig (Hrsg.): Nacht der Poesie 2014. Verlag epubli, Berlin 2014, ISBN 978-3-7375-1261-9.
 Im Mai 1974 – Zu den Bananen. In: SchriftZüge. Brandenburgische Blätter für Kunst und Kultur. Jg. 17, H. 13, Potsdam 2015, .
 Geschichte einer Kindheit. In: Barndom i Sverige – Kindheit in Deutschland. Verlag Heidi Ramlow, Berlin 2015, ISBN 978-3-939385-07-3. (deutsch–schwedisch)
 Mein Himmel brennt. In: Heinrich von der Haar (Hrsg.): Dzieciństwo w Polsce – Kindheit in Deutschland. Verlag Heidi Ramlow, Berlin 2015, ISBN 978-3-939385-08-0. (deutsch–polnisch)
 Den Wurzeln entkommt man nicht. In: Heinrich von der Haar (Hrsg.): Dzieciństwo w Polsce – Kindheit in Deutschland. Verlag Heidi Ramlow, Berlin 2015, ISBN 978-3-939385-08-0. (deutsch–polnisch)
 Lecker. In: Stadt- und Landleben. Hrsg. Literatur-Kollegium Brandenburg e. V. Potsdam 2015.
 Nachtschattengewächse. In: daheim & unterwegs. Hrsg. VS Verband deutscher Schriftsteller. Verlag vbb, Berlin 2016, ISBN 978-3-945256-65-7.
 Mein Dorf. In: Stadt- und Landleben. Hrsg. Literaturclub am Haus der Begegnung. Potsdam 2018.
 Vom Mistvieh zum Fabelwesen. In: Perspektivwechsel. Hrsg. Barbara Fellgiebel. Heidi Ramlow Verlag, Berlin 2019, ISBN 978-3-939385-12-7.
 Nie wieder eine Heimat finden. In: reibeisen. Das Kulturmagazin aus Kapfenberg, Nr. 36. Hrsg. Europa-Literaturkreis Kapfenberg. Kapfenberg 2019, ISSN 1810-0473.
 Backofenwärme für die Nacht. In: Lust auf Mehr. Hrsg. Reimer Boy Eilers und Sven J. Olsson. Kulturmaschinen Verlag, Hamburg 2020, ISBN 978-3-96763-119-7.

Herausgeberschaften
 Dzieciństwo w Polsce, Dzieciństwo w Niemczech – Kindheit in Polen, Kindheit in Deutschland. Verlag Heidi Ramlow, Berlin 2015, ISBN 978-3-939385-08-0 (2. erweiterte Auflage im Verlag Heidi Ramlow, Berlin 2016, ISBN 978-3-939385-10-3).

Rezensionen
Selten hat mich ein Roman so stark eine Zeitepoche nacherleben lassen. (...) Ein Sittenbild der Fünfzigerjahre. Zitat zum Roman Mein Himmel brennt von Petra Nouns

Über das Ringen um Ideale und Kompromisse, um Engagement und Aufstieg, um Wegwollen und Versöhnung mit seiner Herkunft – lesenswert! Zitat zum Roman Der Idealist von Peter Braune

Die Geschichte einer Vater-Sohn-Beziehung (...) handelt von der Identitätssuche sowohl eines bildungsbesessenen Weltverbesserers als auch eines immigrierten Jugendlichen. (...) Der Leser kann sich dem Sog widersprüchlicher Begebenheiten nicht entziehen. (...) In passgenauen, vergleichenden Metaphern und sparsamen Naturschilderungen entfaltet sich des Autors sprachlicher Feinsinn. Zitat zum Roman Kapuzenjunge von Jens Grandt

Ein unterhaltsamer Tangoroman im Berliner Milieu – von luftigen Chimären, die wie auch der Tanz geerdet werden wollen. Zitat zum Roman RikschaTango von Judith Preuss, malajunta Berlin

Heinrich von der Haar gewährt uns sensibel tiefe Einblicke in die Verletzlichkeiten des modernen MannSeins und zeigt uns anschaulich und kurzweilig, wie dieser Mann sich zwischen all den vertrackten Verlockungen fröhlich freier Frauen mit dem Recht auf "female choice" von Hoffnung nährt. Tom Opitz, Tangotänzer

Anschaulich und mit vielen Dokumenten wird der Wandel der Kinderarbeit in Deutschland belegt. Die Stärke des Buches liegt in der Sichtweise, die Beschränkung und Veränderung der Kinderarbeit nicht auf einen Wandel der Moralvorstellungen zurückzuführen, sondern als Ergebnis veränderter ökonomischer und politischer Bedingungen aufzuzeigen. Zitat zum Sachbuch Kinderarbeit in Deutschland von Birgit Peuker

Weblinks

 Persönliche Webseite

Einzelnachweise

Schriftsteller (Berlin)
Sozialarbeitswissenschaftler
Sachbuchautor
Deutscher
Person (Hopsten)
Geboren 1948
Mann
Berufsschullehrer

Heinrich von der Haar


Kai Havertz (fæddur 11. júní árið 1999) er þýskur knattspyrnumaður sem spilar með Arsenal og þýska landsliðinu.

Havertz skoraði sigurmarkið í úrslitaleik Meistaradeildar Evrópu 2021 gegn Manchester City þegar Chelsea vann 1-0.

Heimildir
https://www.premierleague.com/news/1869523
https://www.espn.co.uk/football/player/_/id/231182/kai-havertz

Þýskir knattspyrnumenn

Kai Havertz


An Octarrhena in uska genus han Liliopsida. An Octarrhena in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

Ilarom nga taxa

 Octarrhena amesiana
 Octarrhena angraecoides
 Octarrhena angustifolia
 Octarrhena angustissima
 Octarrhena aporoides
 Octarrhena aristata
 Octarrhena bilabrata
 Octarrhena brassii
 Octarrhena calceiformis
 Octarrhena celebica
 Octarrhena cladophylax
 Octarrhena cordata
 Octarrhena cucullifera
 Octarrhena cupulilabra
 Octarrhena cylindrica
 Octarrhena cymbiformis
 Octarrhena elmeri
 Octarrhena ensifolia
 Octarrhena exigua
 Octarrhena falcifolia
 Octarrhena filiformis
 Octarrhena firmula
 Octarrhena gemmifera
 Octarrhena gibbosa
 Octarrhena goliathensis
 Octarrhena gracilis
 Octarrhena hastipetala
 Octarrhena latipetala
 Octarrhena lorentzii
 Octarrhena macgregorii
 Octarrhena miniata
 Octarrhena montana
 Octarrhena oberonioides
 Octarrhena obovata
 Octarrhena parvula
 Octarrhena platyrachis
 Octarrhena podochiloides
 Octarrhena purpureiocellata
 Octarrhena pusilla
 Octarrhena reflexa
 Octarrhena saccolabioides
 Octarrhena salmonea
 Octarrhena spathulata
 Octarrhena tenuis
 Octarrhena teretifolia
 Octarrhena torricellensis
 Octarrhena trigona
 Octarrhena umbellulata
 Octarrhena uniflora
 Octarrhena vanvuurenii
 Octarrhena wariana
 Octarrhena vitellina

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Octarrhena

Octarrhena


غومراك  هي مدينة في مقاطعة فولغوغراد أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5849 نسمة.

مدن مقاطعة فولغوغراد

غومراك (فولغوغراد)


Kivitendo ist eine betriebswirtschaftliche Open-Source-Software für die Bereiche Warenwirtschaft (Wawi) und Finanzbuchhaltung (Fibu) und steht unter einer freien Lizenz. Der Zugriff des Benutzers auf das System erfolgt über einen Webbrowser. Dadurch kann auf der Client-Seite ein beliebiges Betriebssystem eingesetzt werden.

Systemvoraussetzungen
Für den Betrieb von Kivitendo ist ein Linux-Server mit PostgreSQL-Datenbank und Perl sowie u. a. LaTeX-Paketen erforderlich. Aufgrund der geringen Ressourcen-Anforderungen der Anwendung kann eine Installation problemlos in einer virtuellen Umgebung erfolgen, womit eine reibungslose Nutzung mit Virtualisierungslösungen auch unter anderen Betriebssystemen möglich ist.

Geschichte
Der Name Kivitendo (Eigenschreibweise: kivitendo) kommt aus dem Swahili und bedeutet "praktisch". Der ursprüngliche Name Lx-Office wurde mit falschen Erwartungen besetzt, die sich aus den Namensbestandteilen ableiteten und auch zu einer ungewollten Namensunsicherheit führte. Deshalb wurde nach einem neuen Namen gesucht, dessen Bestandteile im allgemeinen Sprachgebrauch keine ungewollte  Assoziation hervorrufen. Die Namensänderung und die die grundlegend überarbeitete Präsentation von Kivitendo, wie z. B. die Verwendung einer anderen Foren-Software, stieß in der Community auf ein geteiltes Echo.

Der Fork Lx-Office (aus SQL-Ledger) entstand nach Aussage der federführenden Entwickler aus dem Eigenbedarf für eine ERP-Lösung, die den Anforderungen des deutschen Marktes genügen sollte. Die als Open Source bereitgestellten Daten bei SourceForge fanden sowohl bei kleinen als auch mittelständischen Unternehmen im deutschsprachigen Bereich wachsenden Zuspruch. Als zentraler Ansprechpartner für stetig wachsende Nachfragen stellte sich für die Programmierer die Frage, ob eine Betreuung in der bestehenden Form noch wirtschaftlich vertretbar war. Bei einer Code-Prüfung Ende 2012 zeigte sich, dass auch nach rund 10 Jahren Open Source die Entwicklung des ERP-Teils (die CRM-Ergänzung wird durch Holger Lindemann realisiert und betreut) fast ausschließlich von Linet Services GmbH geleistet wurde. Als weiterer, relevanter Entwicklungspartner insbesondere für den Fibu-Teil stellte sich Richardson & Büren heraus.

In Abstimmung mit den aktiven Projektbeteiligten wurde das Projekt Anfang 2012 neu positioniert. Mit dem Auftreten als Maintainer will die Linet Services GmbH versichern, dass Kivitendo unter seiner Schirmherrschaft kontinuierlich gepflegt und vorangetrieben wird. Als freie Software würde Kivitendo damit ebenfalls gestärkt, da von Auftraggebern finanzierte Anpassungen verstärkt in den öffentlichen Programmcode fließen könnten. Das solle für alle Anwender zukünftige Aktualisierungen vereinfachen und aufgrund der breiteren Anwenderbasis die Programmqualität erhöhen.

Seit dem 1. Januar 2014 liegt die Projektverantwortung beim Bonner Unternehmen Richardson & Büren GmbH.

Kivitendo als Marke
Der Name «kivitendo» ist als Wortmarke (RN 302012017320, AZ 3020120173209) beim Deutschen Patent- und Markenamt (DPMA) geschützt. Die Nutzung des Namens ist frei, aber bei der Verwendung auf Webseiten wird um einen Markenhinweis gebeten. Damit das Produkt ein einheitliches Bild nach außen erhält, kann das Logo genutzt werden.

Entwicklung
Im Jahr der Namensänderung (2012) gab es entgegen den bisherigen Gepflogenheiten einen zweiten Versionsrelease, der auf dem kivitendo Anwendertreffen in Dresden vorgestellt wurde. Im Dezember wurde dann die Version kivitendo 3.0.0 freigegeben. Es wurde angekündigt, dass die Projekt-Entwickler einen halbjährlichen Aktualisierungszyklus anstreben.

Ein umfangreicher Artikel über kivitendo erschien im Magazin LinuxUser 10/2012.

Gehostet wird das Repositorium bei Github.

Im Juni 2013 gab LINET Services auf der kivitendo Seite bekannt, dass es das hauseigene Projektverwaltungswerkzeug "Bob" zugunsten einer Integration in kivitendo aufgibt. In Kooperation mit der c.a.p.e. IT GmbH aus Chemnitz wird das im Rahmen eines gemeinsamen Projektes realisiert, bei dem es darüber hinaus eine Anbindung an das Ticket-System OTRS geben soll.

Anfang Juli 2013 wurde die Integration von kivitendo in das App Center des Univention Corporate Server bekannt gegeben.

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Website

Freies Unternehmens-Informationssystem
CRM-Software
ERP-Software
PostgreSQL

Kivitendo


Parcul din satul Hincăuți, raionul Edineț, se află la 2–3 km de sat și la aprox. 12 km nord de centrul raional Edineț. Are o suprafață de 27 ha (astăzi ocupă doar 5 ha) și este o arie protejată din Republica Moldova, reprezentând un monument de arhitectură peisagistică. Se află în administrarea Universității Pedagogice "Ion Creangă" din Chișinău.

Istoric

Se presupune că un moșier cu nume necunoscut, apropiat de familia Cantacuzino, a cumpărat în anii 1850–1860 un lot de 500 ha de teren arabil de la moșia satului Hincăuți și câteva zeci de hectare de pădure de stejar în apropierea satului. La dispoziția sa, pădurea de 150–180 de ani a fost defrișată și vândută constructurilor de corăbii din Imperiul Rus; totuși, câțiva stejari au fost lăsați în picioare, pentru a servi ca bază pentru viitorul parc.

Astfel, în locul pădurii a fost înființat un conac, cunoscut drept conacul familiei Cantacuzino din Poiana, și un parc natural în stil landșaft, amplasat pe o pantă de deal orientată spre est, cu un lac în vale. Se pare că boierul și-a cheltuit toate finanțele pentru construirea acestui parc, deoarece pentru a-l finisa acesta a luat credit de la bancă. Întrucât nu a reușit să ramburseze împrumutul, fiind perioadă de criză economică, boierul s-a sinucis și a fost înmormântat nu departe de conac, la umbra unui stejar bătrân, alături de soacra sa. Soția văduvă s-a căsătorit cu un boier pe nume Șneider, care se presupune că a rambursat definitiv împrumutul.

De-a lungul timpului, conacul și parcul au adăpostit o tabără de pionieri, o casă de copii și un sanatoriu pentru bolnavii de tuberculoză.

În 1998, conform anexelor atașate la legea proaspăt promulgată a ariilor protejate din Republica Moldova, parcul se afla la balanța Sanatoriului Ftiziatric al Ministerului Sănătății. La un anumit moment, proprietatea i-a revenit primăriei satului Hincăuți, iar în 2005 parcul a fost achiziționat de Universitatea Pedagogică de Stat "Ion Creangă" din Chișinău. Responsabilii de la universitate doreau să deschidă în acest loc un centru pedagogic, însă planurile au rămas nerealizate. La fel, cel puțin până în 2013, aceștia nu au efectuat niciodată lucrări de amenajare a conacului sau a parcului.

Descriere

Parcul este un exemplu de arhitectură peisagistică realistă, unde elementul principal este natura. Stejarii din pădurea originală au contribuit la redarea planimetriei conacului și la organizarea compozițională și planimetrică a parcului propriu-zis.

Într-un studiu din 1960, se remarca intrarea în parc ca fiind marcată de un rând de plopi giganți (Populus alba) și, în partea de nord, un rând de molizi obișnuiți (Picea excelsa), aceștia din urmă fiind deja defrișați în '60. Până în anii 2010, au dispărut și plopii. În locul arborilor dispăruți au fost sădiți brazi.

La 30 metri de la conac, în partea stângă, cresc doi stejari mari, cu înălțimea de aprox. 22 m și grosimea trunchiului de 1,5–1,8 m, datați din 1630–1660, la rădăcinile cărora se află mormântul primului stăpân. În spatele conacului este amplasat un grup de 8 pini, iar în partea dreaptă a acestuia — arbori de paltin și pin negru. De aici, spre nord-est, se întinde aleea principală, mărginită de paltini de câmp și jugaștri, sădiți în două rânduri. Aleea principală conduce la o poiană, de la care pornesc alte alei în diferite direcții: una spre lac, alta spre marginea de sud a parcului. Parcul este străbătut de o rețea inelară de alei, care divizează poiana principală conducând în diferite direcții.

Pe malul lacului au fost plantate plante de Salix alba. Lacul, în prezent, este înnămolit și acoperit de stuf.

Stejarii seculari sunt grupați în marginea de sud-est a parcului și, în măsură mai mică, în centrul acestuia. Mijlocul parcului găzduiește specii autohtone, ca paltinul, teiul și ulmul, iar hotarele parcului specii mai decorative și mai rare.

Dendroflora
În parc a început să se dezvolte flora autohtonă, care afectează speciile străine și riscă să transforme teritoriul într-o pădure obișnuită. Speciile Populus alba și Ginkgo biloba sunt deja pe cale de dispariție.

Lista speciilor de plante lemnoase din parcul Hincăuți este prezentată în tabel.

Referințe

Bibliografie

Legături externe

Hincăuți
Raionul Edineț
Hincăuți, Parcul

Parcul din satul Hincăuți


Call of Duty: Modern Warfare II est un jeu vidéo de tir à la première personne développé par le studio Infinity Ward, et édité par Activision. Dévoilé le 28 avril 2022, il est sorti le  sur Microsoft Windows (Steam, Battle.net), PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One et Xbox Series. Il s'agit de la suite de Call of Duty: Modern Warfare sorti en 2019. Comme ce dernier, il sera rattaché au battle royale Call of Duty: Warzone 2.0 disponible en free-to-play.

Trame

Synopsis
L'histoire se déroule en 2022, trois ans après la lutte contre le groupe terroriste Al-Qatala, deux ans après les événements de Call of Duty: Warzone. Ayant découvert l'existence d'un trafic d'armes entre la Russie et l'Iran, les États-Unis rasent le site de vente à coup de missiles, tuant le général Ghorbrani, commandant de la Force Al-Qods, venu personnellement superviser l'échange. Le major Hassan Zyani, fidèle second de Ghorbrani, ayant récupéré trois missiles américains volés, décide alors de venger sa mort avec l'aide d'Al-Qatala, et de faire payer les États-Unis en les infiltrant grâce aux cartels mexicains et en les frappant directement sur le territoire national. Le Général Shepherd envoie donc la Task Force 141 ainsi que la Shadow Company, qui s'unissent avec les forces spéciales mexicaines pour l'arrêter.

Personnages
Le jeu marque le retour du Capitaine Price, leader de la TF141, et de ses hommes: Simon "Ghost" Riley, John "Soap" MacTavish, Kyle "Gaz" Garrick et Nikolai; tandis que la commandante Farah Karim, cheffe des rebelles de la force de libération de l'Urzikstan, fait également son grand retour et que de nouvelles recrues, le colonel Alejandro Vargas des forces spéciales mexicaines et le commandant Philip Graves de la Shadow Company rejoignent l'équipe sous le commandement du Général Shepherd. Les opérateurs devront affronter plusieurs ennemis, premièrement de la force Al-Qods, qui sont le Général Ghorbrani et surtout le major Hassan Zyani, tandis que du côté des ennemis du cartel de Las Almas, il y a Diego, un membre important, et la sicaire Valeria, également connue sous le surnom .

Campagne

Missions

Coopératif
Cet opus marque le retour du troisième mode coopératif, déjà présent dans Call of Duty: Modern Warfare.

Système de jeu

Accueil

Le jeu devient le Call of Duty le plus rentable dès sa sortie. En effet, en trois jours, il atteint les 800 millions de dollars de recette. il atteint le milliard de dollars de recettes en dix jours, battant ainsi le précédent record de Black Ops II, qui lui avait engrangé ce chiffre en quinze jours.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Call of Duty: Modern Warfare, premier opus du reboot de la saga Modern Warfare.
 Call of Duty: Warzone 2.0 pour le jeu vidéo free-to-play.

Liens externes

Jeu de tir à la première personne
Jeu vidéo développé aux États-Unis
Modern Warfare II
Jeu Windows
Jeu PlayStation 4
Jeu PlayStation 5
Jeu Xbox One
Jeu Xbox Series
Jeu vidéo sorti en 2022
Jeu vidéo avec une musique composée par Sarah Schachner

Call of Duty: Modern Warfare II


Burg Wettin er en borg ved Halle i den tyske delstat Sachsen-Anhalt. Den tyske fyrsteslægt Wettin stammer herfra.

Wettin nævnes første gang i år 961 som Vitin civitas. Det antages, at der allerede på karolingisk tid eksisterede et borganlæg her.

Siden begyndelsen af 1990'erne anvendes borgen til et kunstgymnasium.

Eksterne links

 Burggymnasium Wettin

Wettin
Sachsen-Anhalt

Burg Wettin


Mon île était le monde es una película documental francesa de 1992 dirigida por Jacques Baratier

Sinopsis
Es un mundo que nació de la mirada de un poeta. Jean Albany creó su isla, sus emociones crearon su universo; el mar, los pájaros, las mujeres, las flores le ofrecieron un idioma. Escribe en criollo, dando raíces a la unidad de Reunión. Algunas de las obras de Jean Albany son Zamal, Miel vert, Bleu Mascarin, Bal indigo...

Referencias

Mon île était le monde


Syv mænd sejrer (originaltitel: The Magnificent Seven) er en amerikansk westernfilm fra 1960 filmen er instrueret af John Sturges og med Yul Brynner, Eli Wallach, Steve McQueen, Charles Bronson og James Coburn i hovedrollerne.

Medvirkende
 Yul Brynner som Chris Larabee Adams
 Eli Wallach som Calvera
 Steve McQueen som Vin Tanner
 Charles Bronson som Bernardo O'Reilly
 Robert Vaughn som Lee
 Brad Dexter som Harry Luck
 James Coburn som Britt
 Horst Buchholz som Chico
 Jorge Martínez de Hoyos som Hilario
 Rosenda Monteros som Petra

Eksterne Henvisninger

Engelsksprogede film
Actionfilm fra USA
Westernfilm fra USA
Amerikanske film fra 1960

Syv mænd sejrer


9091 Ishidatakaki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9091 Ishidatakaki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 2,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

9091 Ishidatakaki


Cuauhtémoc  (1495 - 1525), Meksika'nın son Aztek kralı. Aztek başkenti Tenoktitlan'ı (Meksiko), 1521'deki istilaya kadar İspanyollara karşı korumuştu. Tenoktitan'ın düşüşü Aztek medeniyetinin sonu olmuştu.

Cuauhtémoc, 1520'de Azteklerin başına geçti. 1525'te İspanyol Hernan Cortes Cuauhtémoc'u, şehri ele geçirdikten sonra İspanyollara karşı geldiği için öldürdü. Öldürülmeden önce işkence gördü. Bugün, Meksikalılar Cuauhtémoc'u ulusal kahraman olarak görürler.

Meksiko'daki Paseo de la Reforma üzerinde, adına yapılan ve açılışı 1887'de gerçekleştirilen bir anıt bulunmaktadır.

Kaynakça

Aztek kralları
İşkence kurbanları
1495 doğumlular
1525 yılında ölenler
İdam edilmiş Meksikalılar

Cuauhtémoc


NGC 7590 je spiralna galaktika u zviježđu Ždralu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7590
  Auke Slotegraaf: NGC 7590 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7590 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7550 - 7599

7590

NGC 7590


An Liparis yamadae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Takasi Tuyama, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Francis Raymond Fosberg och Marie-Hélène Sachet. An Liparis yamadae in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis yamadae


As 100 Melhores Empresas para Trabalhar (100 Best Companies to Work For) é uma lista anual publicada pela revista Fortune que classifica as empresas dos EUA com base na felicidade e vantagens dos funcionários. Como a Fortune 500, a lista inclui empresas públicas e privadas. A lista foi publicada pela primeira vez em 1998. A Cisco Systems ficou em primeiro lugar no ranking mais recente de 2021, seguida por Salesforce, Hilton Worldwide e Wegmans Food Markets.

Metodologia
Para compilar a lista, a Fortune fez parceria com o Great Place to Work Institute para pesquisar um grupo aleatório de funcionários de cada empresa. A pontuação de uma empresa é baseada na Trust Index Employee Survey" e na "Culture Audit".

De acordo com a revista, o Índice de Confiança "faz perguntas relacionadas às atitudes dos funcionários sobre a credibilidade da administração, satisfação geral no trabalho e camaradagem". A Auditoria Cultural inclui "perguntas detalhadas sobre programas de remuneração e benefícios e uma série de perguntas abertas sobre práticas de contratação, métodos de comunicação interna, treinamento, programas de reconhecimento e esforços de diversidade".

A metodologia foi criticada por ser muito superficial ao se concentrar principalmente em vantagens, liderança e sucesso financeiro, em oposição à cultura real do local de trabalho e ao senso de propósito.

Resultados
A Alphabet ficou em primeiro lugar oito vezes e apareceu todos os anos de 2006 a 2018 (a empresa também desapareceu da lista semelhante da Glassdoor).   Além disso, Wegmans, SAS Institute, W.L. Gore, REI, Goldman Sachs, TDIndustries, Publix, Four Seasons, Whole Foods, The Container Store, Cisco, Marriott, Genentech e Nordstrom estiveram todos na lista pelo menos 17 vezes.

Em 2011, o professor de finanças Alex Edmans publicou um artigo no Journal of Financial Economics mostrando que as 100 Melhores Empresas para Trabalhar superaram seus pares em retornos totais aos acionistas em 2,1–3,5% de 1984–2009.

Referências

Revistas dos Estados Unidos
Feminismo

100 Melhores Empresas para Trabalhar


27977 Distratis este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
27977 Distratis este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Andrea Boattini. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 13,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 27001-28000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

27977 Distratis


O Sistema Eletrónico para Autorização de Viagem (em inglês: Electronic System for Travel Authorization, ESTA) é um sistema automatizado que determina a elegibilidade dos visitantes que viajam para os Estados Unidos da América (EUA) através do Programa de Isenção de Visto (Visa Waiver Program, VWP). A criação do ESTA foi determinada pelas Recomendações de Implementação da Lei da Comissão do 9/11 em 2007. O ESTA só autoriza a viagem para um aeroporto, fronteira terrestre ou porto de entrada nos EUA, mas a admissibilidade nos Estados Unidos é sempre determinada por um agente da agência federal de Alfândega e Proteção de Fronteiras dos EUA (U.S. Customs and Border Protection, CBP) à chegada. A inscrição no ESTA recolhe informações biográficas e responde a perguntas para confirmar a elegibilidade para o Programa de Isenção de Visto (VWP).

As inscrições do ESTA podem ser feitas em qualquer momento, mas os viajantes são aconselhados a inscreverem-se com, pelo menos, 72 horas de antecedência em relação à viagem. O ESTA tem uma taxa de inscrição de $4 e, se aprovada, é cobrada uma taxa adicional de $17, totalizando $21. Após a aprovação, a autorização mantém-se válida por (2) dois anos, ou até à caducidade do passaporte se esta ocorrer antes, para múltiplas viagens durante este período. Cada pessoa que viaja através do Programa de Isenção de Visto (VWP), independentemente da idade, precisa de um registo no ESTA independente.

O ESTA também é necessário para viagens através do Programa de Isenção de Visto (VWP) para os territórios norte-americanos de Porto Rico, Ilhas Virgens Americanas, Guam e Ilhas Marianas do Norte, mas alguns destes territórios têm isenções independentes para certas nacionalidades que não exigem o ESTA. Viajar para a Samoa Americana requer uma permissão ou autorização eletrónica diferente.

História
Os viajantes começaram a poder requerer o ESTA em agosto de 2008, e a autorização tornou-se obrigatória para viagens aéreas ou marítimas a partir de 12 de janeiro de 2009. Desde 20 de janeiro de 2010, as companhias aéreas são multadas se não exigirem, antes do embarque no aeroporto de origem, o ESTA aos passageiros que viajam através do Programa de Isenção de Visto (VWP).

Inicialmente, o ESTA estava disponível gratuitamente no sítio eletrónico (website) da agência federal de Alfândega e Proteção de Fronteiras dos EUA (U.S. Customs and Border Protection, CBP). A 8 de setembro de 2010, seguindo a Lei de Promoção de Viagens de 2009 (Travel Promotion Act of 2009), a CBP começou a cobrar uma taxa de $4 para cobrir os custos administrativos e, se o pedido fosse aprovado, uma taxa adicional de $10 para financiar a Corporação para a Promoção de Viagens (Corporation for Travel Promotion) (também conhecida como Brand USA), num total de $14 para cada ESTA aprovado. A 26 de maio de 2022, a segunda taxa foi aumentada para $17, totalizando $21 para cada ESTA aprovado. Caso a chegada aos EUA seja feita por terra a partir do Canadá ou do México, há uma taxa adicional de $6 para o processamento do Formulário de Entrada/Saída I-94. A União Europeia, a princípio, começou por criticar a taxa quando ela foi introduzida, mas depois acabou por planear introduzir também a exigência de uma autorização eletrónica de viagem designada por Sistema Europeu de Informação e Autorização de Viagem (European Travel Information and Authorisation System, ETIAS) com uma taxa de €7. Também o Reino Unido acabou por planear a introdução da exigência de uma autorização eletrónica de viagem designada por Autorização Eletrónica de Viagem do Reino Unido (ETA), que está previsto ser implementada em simultâneo com o ETIAS da União Europeia.

O ESTA tornou-se obrigatório também para a entrada por via terrestre a partir de 1 de outubro de 2022.

Elegibilidade
A partir de dezembro de 2022, cidadãos de 40 países que podem viajar para os Estados Unidos através do Programa de Isenção de Vistos (VWP), estão obrigados a candidatarem-se a uma autorização de viagem ESTA:

Os visitantes sob o Programa de Isenção de Vistos (VWP) podem permanecer nos Estados Unidos por 90 dias, o que também inclui o tempo gasto no Canadá, México, Bermudas ou nas ilhas do Caribe, se a chegada for feita pelos Estados Unidos.

A partir de 21 de janeiro de 2016, aqueles que já viajaram para o Irão, Iraque, Líbia, Coreia do Norte, Somália, Sudão, Síria ou Iémen após 1 de março de 2011, ou para Cuba após 12 de janeiro de 2021, ou que têm dupla nacionalidade sendo uma delas do Irão, Iraque, Coreia do Norte, Sudão ou Síria, não são elegíveis para viajar sob o Programa de Isenção de Vistos (VWP). No entanto, aqueles que viajaram para tais países como diplomatas, militares, jornalistas, trabalhadores humanitários ou empresários legítimos podem ter esta inelegibilidade dispensada pelo Secretário de Segurança Interna dos EUA. Em qualquer caso, todos aqueles que sejam inelegíveis para o Programa de Isenção de Visto (VWP) podem sempre requerer um visto ordinário numa embaixada ou consulado dos EUA.

Descrição do Sistema
O ESTA submete os viajantes a um procedimento de controlo (consulta das bases de dados biométricas federais, tais como as bases de dados Codis e AFIS do FBI, bem como das agências de inteligência), no fim do qual são emitidos, caso sejam "desconhecidos" para estas bases de dados, uma autorização válida por um período de (2) dois anos ou até à expiração da data de validade do passaporte. Os viajantes devem preencher um Formulário I-942, e também um Formulário I-94W antes de embarcar num avião ou num barco em direção a uma fronteira dos EUA, sendo que as informações fornecidas são usadas pelo Departamento do Censo e pelo Departamento de Comércio. O sistema online da DSI é utilizado para fins de segurança.

Na maioria dos casos, uma resposta quase imediata é fornecida pelo Sistema Eletrónico para Autorização de Viagem:

 autorização concedida: A viagem está autorizada, a maioria dos pedidos são deste modo aprovados em poucas horas ou dias;
 viagem não autorizada: o viajante deve requerer um visto nos serviços consulares de uma Embaixada ou Consulado dos EUA antes de viajar para os Estados Unidos; os viajantes com necessidade de visto devem solicitá-lo na Embaixada ou Consulado dos EUA no seu país de residência, o que pode demorar mais tempo (é necessária a habitual entrevista com um funcionário consular) e os sujeita à possibilidade de recusa da emissão de visto;
 autorização pendente: uma resposta definitiva é disponibilizada em 72 horas e o viajante poderá verificar o estado do seu processo no sítio em linha (website) do ESTA.

Inscrição

Em dezembro de 2018, o CBP anunciou que as aprovações instantâneas do ESTA iriam deixar de estar disponíveis e reiterou que "encorajava fortemente" os viajantes a enviar uma inscrição de autorização em linha (online) com uma antecedência de pelo menos três dias (72 horas) antes de viajar para os Estados Unidos. No entanto, o sítio eletrónico (website) do CBP ainda refere que "na maioria dos casos, é recebida uma resposta em apenas alguns segundos após o envio de uma inscrição".

Cada autorização de viagem ao abrigo do ESTA pode ser válida até (2) dois anos, para várias viagens durante este período. No entanto, os viajantes devem obter uma nova autorização ESTA se receberem um novo passaporte, ou mudarem de nome, género ou país de nacionalidade, ou se qualquer resposta às perguntas de elegibilidade à inscrição do ESTA se alterarem.

Cada entrada no Programa de Isenção de Visto (VWP) é válida apenas para uma estadia máxima combinada de 90 dias nos Estados Unidos e nos países vizinhos. O período de admissão não pode ser prorrogado no âmbito do programa. Se pretender uma estadia mais longa, é obrigatório que requeira um visto.

O ESTA não garante a entrada nos Estados Unidos. Os agentes do CBP fazem a determinação final da admissibilidade (entrada) nos Estados Unidos e podem cancelar ou negar o ESTA a qualquer momento durante a viagem, por exemplo, por suspeitas de ter fornecido informações falsas na inscrição.

Informação obrigatória
O requerente deve fornecer as seguintes informações:

 Informações sobre o requerente
 Nome completo
 Género
 Outros nomes ou pseudónimos, se houver
 Data, local e país de nascimento (de acordo com o passaporte)
 Nomes dos pais, se conhecidos
 Informações do passaporte
 Número do Passaporte
 País do passaporte
 Data de emissão do passaporte
 Data de Validade do Passaporte
 País de nacionalidade
 Número de identificação nacional (se disponível)
 Outra nacionalidade, com a correspondente informação, incluindo o histórico de nacionalidades, se houver
 Caso uma das outras nacionalidades seja do Irão, Iraque, Coreia do Norte, Sudão ou Síria, o requerente não é elegível para se inscrever no ESTA, devendo requerer um visto ordinário numa embaixada ou consulado dos EUA
 Associação ao Global Entry
 Se o requerente é um membro do programa Global Entry
 Detalhes de contato
 Endereço de correio eletrónico (email)
 Número de telefone
 Morada da residência
 Redes sociais (opcional)
 Plataformas e respetivos nomes de utilizador
 Contato de emergência dentro ou fora dos Estados Unidos
 Nome completo
 Número de telefone
 Morada da residência
 Endereço de correio eletrónico (email)
 Informação da viagem
 Se viaja em Trânsito (sim/não)
 Morada enquanto estiver nos EUA (uma pessoa, empresa ou hotel que se pretende visitar)
 Pessoa de contato nos EUA (nome, morada, número de telefone) (opcional)
 Informações do empregador, se houver
 Empregador/Empresa
 Cargo
 Morada
 Número de telefone
 Questões de elegibilidade (sim/não). Os requerentes também devem especificar se algum dos itens seguintes se aplicam ao seu caso por meio de respostas sim/não. As inscrições serão obrigatoriamente indeferidas se o requerente:
 Tem um distúrbio físico ou mental que representa uma ameaça para os outros, ou é um utilizador de drogas, ou tem uma de certas doenças contagiosas, como a cólera, a difteria, a tuberculose, a peste, a febre amarela, o ébola ou doenças respiratórias agudas graves
 Já foi preso ou condenado por um crime que resultou em sérios danos à propriedade ou sérios danos a outra pessoa ou autoridade governamental
 Já violou qualquer lei relacionada com a posse, o uso ou a distribuição de drogas ilegais
 Planeia envolver-se ou já se envolveu em atividades terroristas, espionagem, sabotagem ou genocídio
 Cometeu fraude ou enganou-se a si mesmo ou a outros para obter ou ajudar outros a obterem um visto ou entrada nos Estados Unidos
 Pretende procurar emprego nos Estados Unidos ou já trabalhou nos Estados Unidos sem permissão (autorização) prévia do governo dos EUA
 Teve um visto negado nos Estados Unidos ou foi-lhe recusada a admissão nos Estados Unidos num ponto de entrada nos Estados Unidos
 Já permaneceu nos Estados Unidos por mais tempo do que o período de admissão legal previa (tempo legal de estadia excedido)
 Viajou para o Irão, Iraque, Líbia, Coreia do Norte, Somália, Sudão, Síria ou Iémen após 1 de março de 2011
 Viajou para Cuba após 12 de janeiro de 2021
Em qualquer caso, todos aqueles que sejam inelegíveis para o Programa de Isenção de Visto (VWP) e, por isso, sejam também inelegíveis para o ESTA, podem sempre requerer um visto ordinário numa embaixada ou consulado dos EUA.

Sítios eletrónicos (websites) de terceiros
Alguns sítios eletrónicos (websites) oferecem o preenchimento de inscrições ESTA mediante o pagamento de uma taxa, muitas vezes maior do que a taxa exigida e cobrada pelo governo dos EUA. O acesso e a inscrição por meio do sítio eletrónico (website) oficial do governo dos EUA estão disponíveis para todos os viajantes qualificados no Programa de Isenção de Visto (VWP). A prevenção de tais "golpes de taxas ESTA" tornou-se mais difícil quando a taxa obrigatória do governo dos EUA foi imposta, pois os esforços anteriores de sensibilização pública concentraram-se em divulgar a mensagem de que os pedidos do ESTA eram gratuitos e qualquer pessoa que solicitasse um pagamento era um terceiro não autorizado. Vários sítios eletrónicos (websites) de terceiros tentam parecer legítimos, usando endereços da web que parecem ser oficiais e que colocam logotipos que fazer lembrar o emblema do governo dos EUA. E estes sítios eletrónicos (websites) de terceiros podem ou não conter um pequeno aviso na parte inferior da página que diz que não estão associados ao governo dos EUA.

Mesmo que um dos sítios eletrónicos (websites) de terceiros seja usado, os próprios passageiros continuam a precisar de preencher o formulário oficial. Diversas preocupações têm vindo a ser levantadas de que sítios eletrónicos (websites) de terceiros podem ser usados para roubo de identidade, fraude de cartão de crédito (credit card fraud) ou distribuição de malware.

Ver também

 Sistema Europeu de Informação e Autorização de Viagem (ETIAS e Sistema de Entrada/Saída (EES)
 Autorização Eletrónica de Viagem do Reino Unido (ETA)
 Programa de Isenção de Visto (VWP) dos EUA
 Programa Global Entry dos EUA

Ligações externas

 Sítio Eletrónico (Website) Oficial do Sistema Eletrónico para Autorização de Viagem (ESTA)
 BBC TV Documentário sobre sítios eletrónicos (websites) não oficiais do ESTA
 Controlo Automatizado de Passaporte (Automated Passport Control, APC)

Departamento de Segurança Interna dos Estados Unidos
Turismo nos Estados Unidos
Direito dos Estados Unidos
Sociedade dos Estados Unidos
Migrações humanas
Documentos pessoais
Política de vistos por país


المستودع أو المخزن هو أي مبنى تجاري لتخزين البضائع. وتستخدم المستودعات بواسطة المصنعين الموردين، المصدرين، بائعي الجملة، أعمال النقليات والجمارك. وتكون عادة مباني كبيرة منبسطة في المناطق الصناعية. وتتزود غالبا بمنصات تحميل لشحن وتفريغ البضائع من الشاحنات.

و يتم أحيانا تحميل وتنزيل البضائع مباشرة من سكك الحديد، المطارات، أو الموانئ. وغالبا ما يكون هناك الآت رافع ورافعات شوكية لتحريك البضائع، والتي عادة ما ترتب وفقا لمواصفات المنظمة الدولية للمعايير .

التعليم
هناك عدد قليل من المنظمات غير الربحية التي تركز على نقل المعرفة والتعليم والبحث في مجال إدارة المستودعات ودورها في دعم سلسلة توريد البضائع. يعمل مجلس التعليم والبحث في المستودعات والرابطة الدولية للوجيستيات المستودعات في إلينوي، الولايات المتحدة الأمريكية جميعها على توفير الشهادات المهنية وبرامج التعليم المستمر للصناعة في البلاد. كما تمتلك الكلية الأسترالية للتدريب برامج ممولة من الحكومة لتوفير التطوير الشخصي والتدريب المستمر في شهادات التخزين إلى مستوى (الدبلوم)، وتعمل في أستراليا الغربية وجهاً لوجه أو عبر الإنترنت على نطاق واسع للدورات التدريبية.

السلامة
يحتوي التخزين على تحديات فريدة من نوعها جرى تمييزها من قبل المعهد الوطني للسلامة والصحة المهنية باعتباره قطاعاً صناعياً ذا أولوية في أجندة البحوث المهنية الوطنية (NORA) لتحديد وتوفير استراتيجيات التدخل فيما يتعلق بقضايا الصحة والسلامة المهنية. يتطلب إنشاء مستودع آمن منتج ويحتوي على ثقافة السلامة تعزيز هذه الثقافة من قبل المديرين على جميع المستويات وخاصةً المديرين التنفيذيين والمالكين لهذه المستودعات.

يبدأ بإنشاء بيئة عمل آمنة بخطة سلامة تغطي جميع أجزاء المستودع وتنطبق على جميع الموظفين. يجب أن يتوقع المالكون والمديرون للمستودعات تخصيص موارد الوقت والمال من أجل السلامة وإدراج هذه التكاليف عن طيب خاطر في الميزانية الإجمالية.
يجب أن يتذكر أصحاب العمل دائماً أن الموظفين الأمناء هم أكثر إنتاجية ومن المرجح أن يكونوا مخلصين للشركة. إذا كان أصحاب العمل يعتنون بالموظفين، فسيقوم الموظفون بدورهم بالاعتناء بوظائفهم وأدائها بالشكل المطلوب.

تعد العلامات والملصقات الطريقة الأكثر فاعلية من حيث التكلفة ومن حيث الحفاظ على المستودع الخاص بك منظماً وآمناً من المواقف الخطرة. كما يجب إجراء تدريب وتفتيش منتظمين للتأكد من أن جميع الموظفين على استعداد ودراية بعمليات السلامة من الحرائق وأن جميع تدابير السلامة متوفرة وتعمل على النحو المطلوب.

عمليات نقل السلع من المستودعات
تتيح أرصفة تحميل الشاحنات في شركة (كويفونين) هلسنكي، فنلندا، مكانًا مخصصًا لتخزين البضائع، على سبيل المثال لإنشاء حمولة كاملة قبل النقل أو الاحتفاظ بالسلع غير المحملة قبل القيام بالمزيد من التوزيع، أو تخزين البضائع مثل النبيذ والجبن التي تتطلب وقتًا للنضوج (أي تخزينها لفترات طويلة). كمكان للتخزين، يجب أن يكون المستودع آمناً مريحاً وواسعاً قدر الإمكان، ووفقاً لموارد المالك والموقع الجغرافي وتكنولوجيا البناء المعاصرة. قبل تطور التكنولوجيا الميكانيكية، كانت وظائف المستودعات تعتمد على العمالة البشرية لإنجازها، باستخدام وسائل رفع ميكانيكية مثل أنظمة البكرات.عند تقسيمها، تغطي عمليات المستودعات عدداً من المجالات المهمة، من عمليات الاستلام والتنظيم والتوزيع والتنفيذ، تشمل هذه المهام:
 استلام البضائع
 توزيع البضائع
 تنظيم السلع وتخزينها
 إرفاق حلول تتبع أصول الحماية مثل (الباركود)
 تكامل وصيانة برنامج تتبع إلكتروني، مثل نظام إدارة المستودعات
 الإشراف على دمج التكنولوجيا الجديدة
 اختيار طرق الانتقاء داخل المستودع
 إنشاء ممارسات الفرز والتعبئة
 صيانة مرافق المستودعات باستمرار
 تطوير تصاميم الأرفف والبنية التحتية للمستودعات

أنظمة التخزين والشحن
بعض أنظمة تخزين المستودعات الأكثر شيوعاً:
 منصة خشبية أو معدنية توضع عليها السلع لتخزينها ونقلها وتسهل عملية انتقاء ودفع وضغط السلع.
 الأرفف الكابولية (الدعامة البارزة) تستخدم الأذرع بدلاً من المنصات لتخزين الأشياء الرفيعة الطويلة مثل الأخشاب.
 يضيف (الميزانين) الطابق الأوسط تخزينًا شبه دائم داخل المستودع.
 وحدات الرفع العمودية عبارة عن أنظمة معبأة بأدراج مرتبة رأسياً مخزنة على جانب الوحدة.

طبيعة البضائع المخزنة
تشمل البضائع المخزنة المواد الأولية، المركبات، البضائع الجاهزة المرتبطة بالزراعة، التصنيع أو التجارة.
وفقا لنشاطات الشركة ممكن أن نجد المواد التالية:
 أنشطة إنتاجية:
 المواد الخام، والمنتجات نصف المصنعة المخصصة لأجل السيطرة على عملية الإنتاج (سواء الشركة أو عملائها: حالة المستودعات المتطورة لموردي السيارات، على سبيل المثال)
 التعبئة والتغليف
 بالإضافة إلى المنتجات النهائية المعدة للعملية التجارية.
 أنشطة تجارية وتفاوضية :
 المنتجات التي اشترتها الشركة، والتي لن تتعرض لأي تحول لغرض بيعها
 قطع الغيار في حالة نشاطات بعد البيع.

انظر أيضا

 التعرف بترددات الراديو

مراجع

تصنيع
توزيع وبيع بالتجزئة وبالجملة
فن السوقيات
مستودعات

مستودع


مسييه 109 أو «إن جي سي 3992» هي عبارة عن مجرة حلزونية ضلعية تقع في كوكبة الدب الأكبر. تبعد عنا 46 مليون سنة ضوئية تقريباً ويبلغ قدرها الظاهري 10.6. اكتشفها الفلكي بيير ميشان في عام 1781م. وفي عام 1783م ضمها شارل مسييه إلى فهرسه (فهرس مسييه) وقد كانت الجرم رقم 109 الذي يُصنفه وأيضاً الجرم قبل الأخير لأن الفهرس يحتوي على 110 أجرام سماوية.

في شهر آذار (مارس) من عام 1956م لاحظ الفلكيون وجود مستعر أعظم في مجرة م 109. كان في الجزء الجنوبي من الجرة وبَلَغَ قدره الظاهري ما بين 12.3 و12.8. وقد سمي بـ«م أ 1956م» (اختصار مستعر أعظم) وقد كان المستعر الأعظم الوحيد الذي اكتشف في هذه المجرة.

تملك هذه المجرة ثلاثة مجراتٍ صغيرة (سحب نجمية) مُكتشفة تابعة لها وهي: «يو جي سي 6923» و«يو جي سي 6940» و«يو جي سي 6969» وربما تكون أكثر من هذا. هذه المجرة هي ألمع مجرات مجموعة مجرات م109 وهي مجموعة مجرات ضخمة ربما تحتوي على أكثر من 50 مجرة.

اقرأ أيضا

 علم الفلك للأشعة السينية
 سداسية زايفرت
 سكوربيوس إكس-1
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 نجم
 نجم نيوتروني
 مجرة
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 ثقب أسود
 نابض
 نجم متغير
 متغير سيفيدي
 نجم الدجاجة إكس-1

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1781
أجرام فهرس أوبسالا العام
أجرام MCG
اكتشافات بيير ميشان
اكتشافات شارل مسييه
فهرس المجرات الرئيسية
فهرس مسييه
كوكبة الدب الأكبر
مجرات حلزونية ضلعية
مجموعة M109

مسييه 109


På sporet af den hellige krig er en dansk dokumentarserie i tre afsnit fra 2008 instrueret af Jakob Gottschau og Øjvind Hesselager.

På sporet af den hellige krig følger i tre afsnit sporerne fra Al Quedas terrorhandlinger tilbage til Egypten i 1940'erne. Her begyndte bevægelsen, som senere spredte sig til resten af Mellemøsten. Og i sidste ende til det meste af verden. Den hellige krig blev global.

Afsnit

Eksterne henvisninger

Noter

Danske tv-serier fra 2000'erne

Dokumentarserier fra Danmark

På sporet af den hellige krig


කිලිනොචිචි පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු පළාතේ පවතින පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයකි.
ශ‍්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවෙන් පත්කැරෙන දිස්ති‍්‍රක් ලේකම්වරයකුගෙන් එය පරිපාලනය වෙයි. දිස්ති‍්‍රක් පරිපාලන මූලස්ථානය පිහිටා ඇත්තේ කිලිනොච්චිය කිලිනොච්චි නගරයේය. මෙම පරිපාලන දිස්ති‍්‍රක්කය 1984 පෙබරවාරි මාසයේදී යාපන දිස්ති‍්‍රක්කයේ දකුණු කොටසින් වෙන් කර ගන්නා ලද්දකි.

කිලිනොචිචි පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය

කිලිනොචිචි පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය


William Kentridge (Johannesburgo, el 28 de abril de 1955) un artista sudafricano, muy conocido por sus collages, dibujos, grabados y películas animadas. Atrajo fama internacional después de participar en 1997 en la Bienal de Johannesburgo y la Bienal de La Habana al igual que en Documenta X. Explorando el uso de video a través de sus dibujos, Kentridge presenta una vista representativa del estado actual de Sudáfrica.

Trayectoria/ Biografía
En 1976 obtuvo su título en Política y Estudios Africanos en la Universidad de Witwatersrand y después estudió arte en la Fundación de arte de Johannesburgo hasta 1978. Durante esos años trabajó como diseñador para producciones de películas y enseñaba grabado hasta que se mudó a Paris en 1981 para estudiar teatro en L'École Internationale de Théâtre Jacques Lecoq.

Durante los ochenta Kentridge fue director de arte para algunas series de televisión. Fue entonces cuando comenzó a crear películas animadas con sus propios dibujos. Aunque su obra no está relacionada directamente con la época de la segregación racial, ha adquirido fama internacional como artista que trabaja con temáticas sobre el colonialismo y apartheid. Sus cortometrajes están ambientados en la época industrial y minera en Johannesburgo, emblema de abuso e injusticia.

Su obra es mayormente construida filmando sus dibujos en cine, borrando, cambiándolos y volviéndolos a filmar, apenas dos cuadros por dibujo, empleando la cámara de cine como si fuera una cámara fotográfica. Continua este proceso meticuloso alterando cada dibujo hasta el final de la escena. Estos son después mostrados como películas de arte.

Aparte de sus dibujos y películas, una parte integral de su carrera está unida a su pasión por el teatro. Desde 1975 a 1991 fue miembro de The junction avenue theatre company, en Johannesburgo y Soweto. En 1992 empezó a colaborar como actor, director y diseñador de escenografía en The Handspring Puppet Company.  Esta compañía, que interpreta obras como Woyzek, Fausto y Ubu Rey, crea piezas multimediales usando marionetas, actores y animación.

Cinematografía
1989 Johannesburg: 2nd Greatest City After Paris
 1990 Monument
1991 Mine
1994 Felix in Exile
1996 History of the Main Complaint
1996-97 Ubu Tells the Truth
1998 Weighing and Wanting
1999 Stereoscope
2001 Medicine Chest
2003 Automatic Writing
Sus películas fueron mostradas en el Festival de Cannes del 2004

Exhibiciones
1997 Documenta X, Kassel
1998 Bienal de São Paulo
1998 The Drawing Center, Nueva York
1999 Barcelona Museum of Contemporary Art
1999 Bienal de Venecia
2000 Bienal de La Habana, Habana
2003 Goodman Gallery, Johannesburgo
2004 Metropolitan Museum, Nueva York
2005 Musée d'art Contemporain, Montreal
2006 Johannesburgo Art Gallery
2006 Salzburgo Museum der Moderne
2004 Museo de Arte Contemporáneo de Monterrey
2006 Museum of Contemporary Art, Chicago
2007 Smith College Art Museum
2007 Museum of Modern Art, Nueva York
2007 University of Brighton Gallery
2007 Bienal do Mercosul, Porto Alegre, Brasil
2008 Williams College Museum of Art
2008 Philadelphia Museum of Art, Philadelphia, Pennsylvania
2008 Biennale of Sydney, Sydney, New South Wales, Australia
2009 Chicago Museum of Contemporary Art
2009 Museo de Arte Moderno de San Francisco
2009 Modern Art Museum of Fort Worth
2009 Henry Art Gallery, Seattle
2009 The National Museum of Modern Art, Kioto
2009 The Norton Museum of Art, West Palm Beach
2010 MOMA, Museo de Arte Moderno, Nueva York
2010 Hiroshima City Museum of Contemporary Art, Hiroshima
2010 Colorado Springs Fine Arts Center
2010 Jeu de Pomme, París: William Kentridge, cinq thèmes, 29-6 a 5-9 de 2010
2010 Louvre, Paris
2010  Albertina, Viena
2010 Museo de Israel, Jerusalén
2011 MOMA, Nueva York
2011 MACO, Oaxaca
2014 Museo de arte del Banco de la República, Bogotá
2015 MUAC México, Ciudad Universitaria
2015 Museo Amparo, Puebla
2018 Museo Reina Sofía, Madrid: Basta y sobra, 1-11-2017 a 19-3-2018, sobre su producción escénica, https://www.museoreinasofia.es/exposiciones/william-kentridge
2020 CCCB Centre de Cultura Contemporània de Barcelona, 9-10-2020 a 21-2-2021 https://www.cccb.org/es/exposiciones/ficha/william-kentridge/232743

Premios
1982 Premio Red Ribbon para Short Fiction
1986 Premio Market Theatre para la exhibición New Vision
1986 Premio AA vita en Cassirer fine Art
1987 Premio Standard Bank Young Artist Award
1992 Premio Woyzeck de la producción, set design & direction 1994 Loerie Award memo
2003 Goslar Kaiserring
2004 Carnegie Medal
2004 Doctorado Honorario de Literatura de la Universidad de Witwatersrand
2006 Medalla Jesse L Rosenberger de la Universidad de Chicago
2010 Premio Kioto
2017 Premio Princesa de Asturias de las Artes

Referencias

Enlaces externos
https://web.archive.org/web/20111013194155/http://africansuccess.org/visuFiche.php?id=689&lang=en
https://web.archive.org/web/20170512122315/http://www.sahistory.org.za/people/william-kentrid
(en inglés)  Artworks by William Kentridge
(en inglés) Artworks Interview with William Kentridge, by Lilian Tone
(en inglés)  William Kentridge: Anything Is Possible PBS, Art-21, October 21, 2010
(en inglés)  New York Times on Kentridge

Animadores
Artistas de Sudáfrica
Judíos de Sudáfrica
Miembros de la Real Academia de Bélgica
Premio Kioto
Graduados honorarios de la Universidad Yale
Premio Príncipe de Asturias de las Artes
Nacidos en Johannesburgo

William Kentridge


Gheorghe Donici (n. 20 februarie 1849, Valea Seacă, jud. Bacău – d. 23 noiembrie 1916, Robănești, jud. Dolj), a fost un boier moldovean și militar român participant la Războiul de Independență al României și Primul Război Mondial, distins cu mai multe medalii pentru curajul arătat în luptă, printre care Virtutea Militară și Crucea Sfântului Gheorghe.

Înrolat voluntar la vârsta de 67 de ani, sergentul Donici a fost ucis pe câmpul de luptă lângă Craiova, la trei luni după intrarea României în Primul Război Mondial, în timp ce unitatea lui, Escadronul 3 din Brigada a 2-a a Regimentului 9 Roșiori executa Șarja de la Robănești. Pentru eroismul de care a dat dovadă, Gheorghe Donici a fost înaintat post-mortem la gradul de sublocotenent.

În prezent, străzi din mai multe orașe poartă numele sergentului Donici, iar un monument în amintirea lui a fost ridicat în anii 1930 în comuna Ștefan cel Mare.

Note

Legături externe

Nașteri în 1849
Nașteri pe 20 februarie
Decese în 1916
Decese pe 23 noiembrie
Militari români în Războiul pentru Independență
Voluntari români în Primul Război Mondial
Eroi români din Primul Război Mondial
Decorați cu Virtutea Militară
Moșieri români
Deputați români
Senatori români
Români expatriați în Franța

Gheorghe Donici


العولمة، مسلسل تلفزيوني سعودي، عرض في الأول من رمضان لعام 1420 هـ الموافق 8 ديسمبر 1999، من تأليف ليلى الهلالي وإخراج زوجها عامر الحمود. وهو أول أعمال الفنانة الكويتية حياة الفهد في السعودية، وشاركها البطولة مواطنها محمد المنصور وبكر الشدي.

الفنانين المشاركين
 حياة الفهد.
 محمد المنصور.
 بكر الشدي.
 فاطمة الحوسني.
 محمد العيسى.
 فايز المالكي.
 علي المدفع.
 علي الغرير.
 أميرة محمد.
 في الشرقاوي.
 أحمد العبيد.
 يوسف اليوسف.
 محمد الكنهل.
 فاطمة إسماعيل.
 فيصل الشعيب.
 فهد الركف.
 زياد الخالدي.

المراجع

مسلسلات تلفزيونية سعودية بدأ عرضها في 1999
مسلسلات تلفزيونية كوميدية سعودية

العولمة (مسلسل)


Hans Christoph von Königsmarck ist der Name folgender Personen:

* Hans Christoph von Königsmarck (Feldmarschall) (1605–1663), deutscher Heerführer in schwedischen Diensten
 Hans Christoph von Königsmarck (1701–1779), preußischer Generalmajor

Hans Christoph von Königsmarck


Voleiul a fost inclus în programul olimpic de Jocurile Olimpice de vară din 1964 de la Tokyo.

Clasament pe medalii
Actualizat după Jocurile Olimpice de vară din 2012.

Total

Masculin

Feminin

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Volei la Comitetul Olimpic Internațional
  Volei la Jocurile Olimpice  pe Sports Reference

Volei la Jocurile Olimpice


Two ships and two submarines of the Royal Navy have been named HMS Splendid.

  was listed in 1597, with an unknown fate.
  was an , launched in 1918, and sold in 1931.
  was a S-class submarine, launched in 1942 and sunk in 1943 by a German destroyer.
  was a  nuclear-powered hunter killer submarine.

Battle honours
Ships named Splendid have earned the following battle honours:
Mediterranean, 1942
North Africa, 1942
Falkland Islands, 1982
The Gulf, 2003

Royal Navy ship names

HMS Splendid


ذا سيمز  هي سلسلة ألعاب فيديو طورتها ماكسيس ونشرتها إلكترونيك آرتس.
تعتبر واحدة من أكثر سلاسل الألعاب نجاحاً.
ففي 16 أبريل 2008، بيع منها أكثر من 100 مليون نسخة حول العالم، وفي 19 مارس 2008، أصبحت أفضل ألعاب الكمبيوتر مبيعاً في التاريخ.

و سيمز هي سلسلة لعبة محاكاة الحياة التي تم تطويرها من قبل ماكسيس واستوديو سيمز ونشرتها إلكترونيك آرتس. باعت ما يقرب من 200 مليون نسخة في جميع أنحاء العالم، وهي واحدة من سلسلة ألعاب الفيديو الأكثر مبيعا.  تم إنشاء المسلسل من قبل ماكسيس، قبل تطوير سلسلة انتقلت إلى استوديو سيمز بين عامي 2006 و2008. وسيمز ستوديو أُعيد دمجه لاحقا في علامة إي ماكسيس تحديثها في عام 2012، حيث لا يزال يتم تطويرها من قبل الفريقين. الألعاب في سلسلة سيمز هي إلى حد كبير ساندبوكس جيمس، ويعيب هذه السلسلة أنها تفتقر إلى أي أهداف محددة (باستثناء بعض حزم التوسع في وقت لاحق). وفيها يقوم اللاعب بإنشاء شخصيات تسمى «سيمز» ويضعهم في المنازل ويساعد على توجيه المزاج وتلبية رغباتهم. يمكن للاعبين إما وضع سيمز في المنازل التي شيدت مسبقا أو بناء منازل لهم.

أجزاءها
 ذا سيمز
 ذا سيمز 2
 ذا سيمز 3
 ذي سيمز 4
 ذا سيمز أونلاين
 ذا سيمز باستين آوت
 ذا اربز : ذا سيمز في المدينة
 ماي سيمز
 قصص ذا سيمز
 ذا سيمز 4
 ذا سيمز فري بلاي
ذا سيمز موبايل

أهدافها

الأكل، النوم، التعارف، العمل، تنظيم الحياة، المغامرة، السفر، البناء،((أهداف غير موضحة))

مراجع

ألعاب فيديو ساخرة
ألعاب عادية
ألعاب فيديو ما وراء القص
ألعاب فيديو متعلقة بالمثلية
ألعاب محاكاة الحياة
ذا سيمز
سلاسل ألعاب الفيديو
سلاسل ألعاب فيديو ظهرت في سنة 2000
سلاسل إلكترونيك آرتس
ماكسيس سوفتوير

ذا سيمز (سلسلة)


Simon Joseph Léon Emmanuel, markis de Laborde (født 12. juni 1807 i Paris, død 26. marts 1869 på Château de Beauregard i Fontenay) var en fransk arkæolog, arkivar, diplomat og politiker.

Virke
Som ganske ung trådte han i det franske diplomatis tjeneste 1828, men efter få års forløb trak han sig tilbage derfra. Siden deltog han lidt i politik, således en tid som deputeret efter 1841 og som senator fra 1868.

Hans hovedvirksomhed lå imidlertid på det videnskabelige område. Fra 1842 var han medlem af Académie des inscriptions et belles-lettres, 1847 blev han bestyrer af Louvres antiksamling og 1857 direktør for kejserdømmets arkiver.

Forfatterskab
 Voyage de l'Arabie Pétrée (Paris 1830-33)
 Histoire de la gravure en manière noire (1830)
 Débuts de l'imprimerie à Strasbourg (1840)
 Débuts de l'imprimerie à Mayence et à Bamberg (1840)
 Les Anciens Monuments de Paris (1846)
 Le Palais Mazarin (1847)
 Les Ducs de Bourgogne (3 bind, 1849-51)
 La Renaissance des arts à la cour de France (1851-55)
 Notice des émaux, bijoux .... de Louvre (2 bind, 1853)
 De l'Union des arts et de l'industrie (2 bind, 1856)
 Voyages en Orient, Asie Mineure et Syrie (2 bind, 1837-62)
 Les Archives de la France (1867)
 Glossaire français du moyen-âge (1872)
 Les Comptes des bâtiments du roi (2 bind, 1878-82)

Kilder

Markiser fra Frankrig
Personer fra Paris
Arkæologer fra Frankrig
Franskmænd i 1800-tallet
Medlemmer af Académie des inscriptions et belles-lettres
Museumsfolk fra Frankrig
Diplomater fra Frankrig
Faglitterære forfattere fra Frankrig
Politikere fra Frankrig
Arkivarer fra Frankrig

Léon de Laborde


Benedikt 4. (død juli 903) var pave fra 1. februar til sin død  903. Han var søn af romeren Mammalus. Historikeren Flodoard fra 900-tallet gav ham navnet den Store, grundet hans adelige herkomst og hans generøsitet. Han efterfulgte pave Johannes 9. (898–900) og blev selv efterfulgt af pave Leo 5. (903).

Benedikt 4. fastholdt Pave Formosus' bestemmelser, hvis lig var blevet gravet op af pave Stefan 6. og var blevet stillet for retten ved kadaversynoden i 897. I 901, efter at den karolingiske kejser var forsvundet, fulgte Benedikt pave Leo 3.s eksempel og kronede Ludvig den blinde til tysk-romersk kejser. I sin tid som pave bandlyste han Balduin 2. af Flandern for at have myrdet Fulk, ærkebiskoppen af Reims. Han døde i Rom i sommeren 903 og blev begravet foran Peterskirken ved porten Guido.

Referencer

Paver i middelalderen

Pave Benedikt 4.


كوكبة طائر الفردوس (لاتيني: Apus) هي كوكبة صغيرة وغير بارزة بالقرب من القطب الجنوبي للسماء. من بين نجومها، هناك نجمتان فقط لها ضوء أقوى من الدرجة الرابعة. تمثل الكوكبة طائراً استوائيا.

مراجع

الكوكبات الجنوبية
جمهورية هولندا في عقد 1590
علم الفلك في جمهورية هولندا
كوكبة طائر الفردوس

طائر الفردوس (كوكبة)


La  des Florida Film Critics Circle Awards, décernés par le Florida Film Critics Circle, a eu lieu le , et a récompensé les films réalisés dans l'année.

Palmarès

Meilleur film en langue étrangère
 Un long dimanche de fiançailles

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Florida Film Critics Circle Awards

Liens externes
  Site officiel
  Les Florida Film Critics Circle Awards sur l'Internet Movie Database

9
Florida Film Critics Circle Awards
Florida Film Critics Circle Awards
Florida Film Critics Circle Awards

9e cérémonie des Florida Film Critics Circle Awards


Peter (James Henry Solomon) Benenson; (d. 31 Temmuz 1921 – ö. 25 Şubat 2005) İngiliz avukat ve Uluslararası Af Örgütü'nün kurucusu.

1961 yılında, iki Portekizli öğrenci, kadehlerini kaldıp, özgürlük için kadeh tokuşturdukları için 7 yıl hapse mahkûm edilmişlerdir. Olayı gazetelerden öğrenen Peter Benenson, The Observer'a "unutulmuş mahkûmları" korumak için uluslararası kampanya başlatılması amacıyla çağrıda bulunan bir yazı yazmıştır. 28 Mayıs 1961'de yayınlanan "Unutulmuş Mahkûmlar" adlı tam sayfalık bu  makale ve devamında Peter Benenson'un bir yıl süren kampanyası, Uluslararası Af Örgütü'nün kurulması ile sonuçlanmıştır.

1921 doğumlular
2005 yılında ölenler
İngiliz avukatlar
İngiliz insan hakları aktivistleri
Bletchley Park kişileri
Uluslararası Af Örgütü kişileri
Resim aranan kişiler
Londra doğumlular
Balliol College'da öğrenim görenler

Peter Benenson


Deadpool este un film cu supereroi american din 2016, bazat pe personajul din benzile Desenate Marvel cu același nume și regizat de Tim Miller. Filmul este un Spin-off derivat din X-Men in care joaca Ryan Reynolds, Morena Baccarin, Ed Skrein, T. J. Miller, Gina Carano, Leslie Uggams, Brianna Hildebrand și Ștefan Kapičić. În Deadpool, după ce a fost supus la un tratament care trebuia sa-i vindece forma de cancer, Wade Wilson dezvolta noi abilități și un foarte puternic simț al umorului, Wilson urmareste omul care aproape i-a distrus viata. Filmul a fost lansat în IMAX.

Distribuție

 Ryan Reynolds , ca Wade Wilson/Deadpool.
 Morena Baccarin ca Vanessa Carlysle/Copycat.
 Ed Skrein ca Francis/Ajax.
 Gina Carano ca Christine/Angel Dust.
 T. J. Miller ca Jack Hammer/Nevăstuică.
 Brianna Hildebrand ca Ellie V/Negasonic.
 Stefan Kapicic ca Piotr Rasputin/Colossus (Andre Tricoteux în motion capture).
 Leslie Uggams ca Blind Al.

Recepție

Box office
Filmul a avut incasari de $132.434.639 în primul său weekend în Statele Unite și $132.276.722 în alte teritorii pentru un total de $264.711.361 în lume.

Până pe 2 iulie 2016, filmul a adunat $363.070.709 la box-office în u.s. și $417.508.664 la box-office în valută străină, ridicând un total de $780.579.373, clasânduse #31 și #62 din cele mai mari incasari filme din Statele unite ale americii și din lume, respectiv.

Acesta este în prezent cel de-al cincilea cel mai bine vândut film al anului 2016. În plus, este filmul cu cea mai mare recaudare din saga X-men.

Filmul a reușit să fie introdus ca filmul de rating R (18+) cu cele mai mari incasări din istoria filmului, depășind, astfel, Matrix Reloaded , care a ridicat $ 742 de milioane de dolari.

Referințe
6. Informatii despre actorul principal,regizor si tot ce tine de filmul deadpool
Filme de comedie
Filme din 2016
Filme 20th Century Fox
Filme americane
Filme de acțiune
Filme SF din anii 2010
Filme cu supereroi
Filme în limba engleză

Deadpool (film)


රෝහිත් ගුරුනාත් ෂර්මා (උපත 30 අප්‍රේල් 1987) යනු ඉන්දියානු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි.

රෝහිත් ෂර්මා


Nevada, Granada, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin en çok nüfusa sahip olan ve güney sınırında bulunan, Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletinden Akdeniz'e kıyısı bulanan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Nevada, Granada belediyesinin nüfusu 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 1228 kişidir.

Granada'nın belediyeleri

Nevada, Granada


Quarnbek er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Achterwehr under Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
I kommunen ligger landsbyerne Dorotheenthal, Flemhude, Heitholm, Holm, Landwehr, Rajensdorf, Reimershof, Stampe, Strohbrück og Ziegelhof.

Kommunen grænser mod nord til Kielerkanalen, som i Landwehr kan krydses med en gratis færge.  der forbinder Kielerkanalen med , går gennem kommunens område. Både selve Achterwehrer Kanal og en sluse mellem den og Kielerkanalen er fredet som mindesmærker. Begge byggerier stammer fra 1913.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Quarnbek


Niclas Kirkeløkke (26. ožujka 1994.), danski rukometni reprezentativac. Bio u užem krugu kandidata za sudjelovati na svjetskom prvenstvu 2019. godine. Otpao je iz sastava zbog ozljede.

Izvori

Danski rukometaši

Niclas Kirkeløkke


ou  est une espèce éteinte d'oiseaux de la famille des Columbidae, qui vivait sur l'île d'Henderson dans le groupe d'île Pitcairn.

Découverte
Pampusana leonpascoi est décrite en 2003 sur la base de restes subfossiles trouvés sur l'île Henderson dans les îles Pitcairn dans le sud-est de la Polynésie en 1991. Ces subfossiles ont été trouvés durant l'importante campagne de fouilles multidisciplinaire dénommée Sir Peter Scott Commemorative Expedition sur le site n°5 et d'autres sur le site n°10.

Étymologie
Lors de sa description, l'oiseau a reçu comme nom scientifique de l'espèce Gallicolumba leonpascoi. Ce nom a été donné pour honorer Léon Pasco (1959-1987), un alpiniste néo-zélandais décédé dans un accident d'escalade au mont Aspiring en Nouvelle Zélande  en mai 1987 et qui était un ami proche de Graham Wragg qui a décrit l'espèce en 2003.

Description
L'oiseau décrit est similaire à la Gallicolombe de Stair dans les proportions, mais était plus grand. Il avait également des ailes plus courtes. Son tarsométatarse est plus long que chez toutes les espèces de Gallicolumba à l'exception de G. tristigmata, G. longitarsus et G. nui cependant il en diffère en étant relativement plus robuste. Son fémur est plus large et épais que celui des autres Gallicolombe examinées. Ces éléments indiquent qu'il était probablement mauvais en vol et peut-être complètement incapable de voler.

La datation au carbone 14 montre que l'un des plus anciens échantillons daterait de plus de 13000 ans avant la datation.

Holotype
Specimen MNZ S40789, 1L tarsométatarse isolé du site n°5 de l'île d'Henderson. C'est un os adulte de couleur crème pâle avec quelques rayures brunes. Il a été remonté à partir de deux pièces et il manque la trochlée II et une partie de la surface plantaire de TIV, et il est légèrement usé sur le bord médial de la fosse parahypotarsale médiale.

Taxonomie
La taxonomie de cette espèce est incertaine. Lors de sa description, il a été placé dans le genre Gallicolumba par ses auteurs sous le nom de Gallicolumba leonpascoi. Cependant, des études phylogénétiques sur les oiseaux des espèces existantes encore du genre Gallicolumba montrent que celui-ci n'est pas monophylétique. Les espèces de Gallicolumba présentes sur les petites îles du pacifiques sont plus proches des pigeons australiens tels que Geopelia et forment un ensemble distinct nécessitant de faire renaître le genre Alopecoenas.   Le pigeon terrestre d'Henderson, bien qu'éteint est morphologiquement probablement apparenté aux autres pigeons terrestres qui se trouvent dans l'Océan Pacifique, ce qui signifie qu'il devrait être placé dans ce genre Alopecoenas. Cependant, certains pensent que le nom de genre Pampusana a la priorité du fait de son antériorité. C'est ainsi que l'on peut retrouver cette espèce décrite parfois sous les noms de Gallicolumba leonpascoi (Base GBIF et PaleoBiology), Alopecoenas leonpascoi ou Pampusana leonpascoi.

Extinction
Le pigeon terrestre d'Henderson s'est probablement éteint après l'arrivée des humains sur l'île vers 1050, probablement à cause de la chasse.  Deux des trois autres espèces de pigeons apparues sur l'île ont également disparu (Ducula harrisoni et Bountyphaps obsoleta), tout comme plusieurs autres espèces d'oiseaux.

Bibliographie

Liens externes

Liens internet
 Museum of New Zealand - Pigeon, Gallicolumba leonpascoi (Species)
 The Recently Extinct Plants and Animals Database - Gallicolumba leonpascoi

Notes et références

Notes

Références taxonomiques

Références

Oiseau décrit en 2003
Columbidae
Faune aux îles Pitcairn
Taxon fossile décrit en 2003

Pampusana leonpascoi


Deutsche Telekom, Almanya'da posta ve telefon hizmetlerinin özelleştirilmesiyle ortaya çıkan ve telekomünikasyon alanında faaliyet gösteren şirketler grubu. Merkezi Bonn'da bulunmaktadır. 30 Ekim 2006 itibarıyla toplam çalışan sayısı 250.843, cirosu ise 2005 yılında 59,6 milyar Euro'ya ulaşmıştır.

Almanya merkezli şirketler

Deutsche Telekom


McCleery est un patronyme pouvant désigner:

Patronyme
 (né en 1929), sprinteur-céiste olympique canadien
 (1911-1972) producteur de télévision américain
 (1927-2002), militaire américain de la Guerre du Vietnam
James McCleery (1837-1871), officier américain de la guerre de Sécession
, administrateur de football irlandais
William McCleery (1887-1957), homme politique nord-irlandais

Voir aussi

Homonymie de patronyme

McCleery


En xenonlampe er en lyskilde, hvor lyset genereres i et udladningsrør fyldt med ædelgassen xenon. Typisk for en xenonpærer er lavt energiforbrug sammenlignet med glødelamper, ligesom de tænder hurtigere end lysstofrør. De er ikke egnede til at tænde og slukke ofte. Xenonlamper er ofte brugt i motorkøretøjers forlygter på grund af dens meget høje luminans og gode farvegengivende egenskaber.

Eksterne henvisninger

 Xenonlampe på Den Store Danske Encyklopædi

Lamper
Køretøjsbelysning

Xenonlampe


Merve Sevi (d. 24 Temmuz 1987, İstanbul), Türk oyuncudur. Aslen Arhavili olan Sevi, Laz kökenli olduğunu açıklamıştır.

Eğitimi
Nişantaşı Nuri Akın Lisesi 2003-2004 dönemi mezunudur. Yeditepe Üniversitesi Tiyatro Bölümünde okudu.

Filmografisi
Kariyerine çeşitli reklam filmlerinde rol alarak başlayan oyuncu daha sonra da Omuz Omuza ve Hayat Bilgisi dizilerinde yer aldı. En büyük şöhreti ise Barış Akarsu ile başrol oynadığı Yalancı Yarim dizisinde kazandı.

Televizyon

Sinema Filmleri

İnternet

Sunduğu programlar

Reklam

Tiyatro oyunları

Video klipler
 Reyhan Karaca - Sevmek En Büyük Devlet 2012

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türk kadın dizi oyuncuları
Türk kadın tiyatro oyuncuları
1987 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın oyuncular
Türkiye Lazları
Yaşayan insanlar
Laz kadın dizi oyuncuları
Laz asıllı Türkler

Merve Sevi


Chavannes-près-Renens is a municipality in the Swiss canton of Vaud, located in the district of Ouest Lausannois.

History
The eastern part of Chavannes-près-Renens was already inhabited during the time of the Romans. A bronze figurine, an axe, knives and several iron items have been found from that period. From the middle ages until the 18th century it was a rural town focused on agriculture.

Chavannes-près-Renens is first mentioned in 1224 as Chavanes. In another document from October 1272 the former bisschop of Lausanne Jean de Cossonay talks about the territory of Chavannes as well as its mills.

Geography

Chavannes-près-Renens has an area, , of .  Of this area,  or 23.6% is used for agricultural purposes, while  or 9.1% is forested.  Of the rest of the land,  or 65.5% is settled (buildings or roads),  or 2.4% is either rivers or lakes.

Of the built up area, industrial buildings made up 4.2% of the total area while housing and buildings made up 27.9% and transportation infrastructure made up 18.2%. while parks, green belts and sports fields made up 14.5%.  Out of the forested land, 6.1% of the total land area is heavily forested and 3.0% is covered with orchards or small clusters of trees.  Of the agricultural land, 10.3% is used for growing crops and 9.1% is pastures, while 4.2% is used for orchards or vine crops.  All the water in the municipality is flowing water.

The municipality was part of the Morges District until it was dissolved on 31 August 2006, and Chavannes-près-Renens became part of the new district of Ouest Lausannois.

The municipality is located in the industrial region westward of Lausanne.

Heraldry

The coat of arms of the town consists of an arched bridge and a cherry branch on an argent (silver) and gules (red) background.

This coat of arms was adopted in 1905 but got its final form in 1930. The bridge and the background colors represent the bridge in Lausanne under which the inhabitants of Chavannes had to walk in the Middle Ages. The cherries symbolize the importance of orchards for the town at the beginning of the 20th century. A special type of dark cherries, called "Noire de Chavannes" was cultivated during that time.
The coat of arms shows red cherries instead of dark ones, probably for aesthetic reasons.

Demographics
Chavannes-près-Renens has a population () of .  , 50.7% of the population are resident foreign nationals.  Over the last 10 years (1999–2009) the population has changed at a rate of 18.2%.  It has changed at a rate of 7.4% due to migration and at a rate of 12% due to births and deaths.

Most of the population () speaks French (4,454 or 73.5%), with Italian being second most common (387 or 6.4%) and German being third (277 or 4.6%).  There is 1 person who speaks Romansh.

Of the population in the municipality 861 or about 14.2% were born in Chavannes-près-Renens and lived there in 2000.  There were 1,691 or 27.9% who were born in the same canton, while 977 or 16.1% were born somewhere else in Switzerland, and 2,369 or 39.1% were born outside of Switzerland.

In  there were 37 live births to Swiss citizens and 54 births to non-Swiss citizens, and in same time span there were 24 deaths of Swiss citizens and 6 non-Swiss citizen deaths.  Ignoring immigration and emigration, the population of Swiss citizens increased by 13 while the foreign population increased by 48.  There were 9 Swiss men who emigrated from Switzerland and 10 Swiss women who immigrated back to Switzerland.  At the same time, there were 96 non-Swiss men and 78 non-Swiss women who immigrated from another country to Switzerland.  The total Swiss population change in 2008 (from all sources, including moves across municipal borders) was an increase of 101 and the non-Swiss population increased by 109 people.  This represents a population growth rate of 3.3%.

The age distribution, , in Chavannes-près-Renens is; 905 children or 13.7% of the population are between 0 and 9 years old and 748 teenagers or 11.3% are between 10 and 19.  Of the adult population, 1,140 people or 17.3% of the population are between 20 and 29 years old.  1,151 people or 17.4% are between 30 and 39, 922 people or 14.0% are between 40 and 49, and 670 people or 10.2% are between 50 and 59.  The senior population distribution is 580 people or 8.8% of the population are between 60 and 69 years old, 307 people or 4.7% are between 70 and 79, there are 155 people or 2.3% who are between 80 and 89, and there are 19 people or 0.3% who are 90 and older.

, there were 2,729 people who were single and never married in the municipality.  There were 2,778 married individuals, 207 widows or widowers and 349 individuals who are divorced.

, there were 2,611 private households in the municipality, and an average of 2.2 persons per household.  There were 932 households that consist of only one person and 131 households with five or more people.  Out of a total of 2,671 households that answered this question, 34.9% were households made up of just one person and there were 9 adults who lived with their parents.  Of the rest of the households, there are 658 married couples without children, 767 married couples with children.  There were 152 single parents with a child or children.  There were 93 households that were made up of unrelated people and 60 households that were made up of some sort of institution or another collective housing.

 there were 66 single family homes (or 25.8% of the total) out of a total of 256 inhabited buildings.  There were 108 multi-family buildings (42.2%), along with 61 multi-purpose buildings that were mostly used for housing (23.8%) and 21 other use buildings (commercial or industrial) that also had some housing (8.2%).  Of the single family homes 23 were built before 1919.  The greatest number of single family homes (27) were built between 1919 and 1945.  The most multi-family homes (26) were built before 1919 and the next most (23) were built between 1971 and 1980.

 there were 2,824 apartments in the municipality.  The most common apartment size was 3 rooms of which there were 1,138.  There were 228 single room apartments and 209 apartments with five or more rooms.  Of these apartments, a total of 2,603 apartments (92.2% of the total) were permanently occupied, while 134 apartments (4.7%) were seasonally occupied and 87 apartments (3.1%) were empty.  , the construction rate of new housing units was 0.3 new units per 1000 residents.  The vacancy rate for the municipality, , was 0.16%.

The historical population is given in the following chart:

Heritage sites of national significance
The Cantonal Archives of Vaud in Chavannes-près-Renens is listed as a Swiss heritage site of national significance.

Politics
In the 2007 federal election the most popular party was the SP which received 31.36% of the vote.  The next three most popular parties were the SVP (23.07%), the Green Party (13.31%) and the FDP (9.27%).  In the federal election, a total of 924 votes were cast, and the voter turnout was 37.7%.

Economy
, Chavannes-près-Renens had an unemployment rate of 6.6%.  , there were 2 people employed in the primary economic sector and about 1 business involved in this sector.  151 people were employed in the secondary sector and there were 30 businesses in this sector.  2,684 people were employed in the tertiary sector, with 152 businesses in this sector.  There were 3,080 residents of the municipality who were employed in some capacity, of which females made up 42.5% of the workforce.

 the total number of full-time equivalent jobs was 2,060.  The number of jobs in the primary sector was 1, all of which were in agriculture.  The number of jobs in the secondary sector was 142 of which 46 or (32.4%) were in manufacturing and 96 (67.6%) were in construction.  The number of jobs in the tertiary sector was 1,917.  In the tertiary sector; 373 or 19.5% were in wholesale or retail sales or the repair of motor vehicles, 14 or 0.7% were in the movement and storage of goods, 61 or 3.2% were in a hotel or restaurant, 9 or 0.5% were in the information industry, 2 or 0.1% were the insurance or financial industry, 94 or 4.9% were technical professionals or scientists, 878 or 45.8% were in education and 49 or 2.6% were in health care.

, there were 1,180 workers who commuted into the municipality and 2,659 workers who commuted away.  The municipality is a net exporter of workers, with about 2.3 workers leaving the municipality for every one entering.  About 1.4% of the workforce coming into Chavannes-près-Renens are coming from outside Switzerland.  Of the working population, 31.5% used public transportation to get to work, and 49.5% used a private car.

Religion
From the , 2,481 or 40.9% were Roman Catholic, while 1,440 or 23.8% belonged to the Swiss Reformed Church.  Of the rest of the population, there were 166 members of an Orthodox church (or about 2.74% of the population), there were 5 individuals (or about 0.08% of the population) who belonged to the Christian Catholic Church, and there were 262 individuals (or about 4.32% of the population) who belonged to another Christian church.  There were 9 individuals (or about 0.15% of the population) who were Jewish, and 576 (or about 9.50% of the population) who were Islamic.  There were 26 individuals who were Buddhist, 37 individuals who were Hindu and 9 individuals who belonged to another church.  834 (or about 13.76% of the population) belonged to no church, are agnostic or atheist, and 345 individuals (or about 5.69% of the population) did not answer the question.

Education
In Chavannes-près-Renens about 2,017 or (33.3%) of the population have completed non-mandatory upper secondary education, and 730 or (12.0%) have completed additional higher education (either university or a Fachhochschule).  Of the 730 who completed tertiary schooling, 31.1% were Swiss men, 20.8% were Swiss women, 29.6% were non-Swiss men and 18.5% were non-Swiss women.

In the 2009/2010 school year there were a total of 876 students in the Chavannes-près-Renens school district.  In the Vaud cantonal school system, two years of non-obligatory pre-school are provided by the political districts.  During the school year, the political district provided pre-school care for a total of 803 children of which 502 children (62.5%) received subsidized pre-school care.  The canton's primary school program requires students to attend for four years.  There were 513 students in the municipal primary school program.  The obligatory lower secondary school program lasts for six years and there were 345 students in those schools.  There were also 18 students who were home schooled or attended another non-traditional school.

, there were 540 students in Chavannes-près-Renens who came from another municipality, while 575 residents attended schools outside the municipality.

References

External links

Official site

Chavannes-près-Renens


"Saç rengi" buraya yönlendirir. Atların saç rengi için, bkz. At rengi. Saç boyaları için, bkz. Saç boyası.

Saç rengi, iki tür melanine bağlı olarak saç foliküllerinin pigmentidir. Bunlar eumelanin ve feomelanindir. Genellikle, saçta daha fazla eumelanin varsa, saçın rengi daha koyu olur. Daha az eumelanin varsa, saç daha açık renkli olur. Melanin seviyeleri zaman içinde insanın saç renginin değişmesine neden olabilir ve aynı insan üzerinde birden fazla renkte saç köklerinin bulunması mümkündür. Özel saç renkleri genellikle etnik gruplarla, gri veya beyaz saç renkleri ise yaşla ilişkilendirilir. En yaygın saçlar ;siyah saç, sarı saç,kahverengi saç, kumral saç, kızıl saç, titian saç renkleridir.

İki tip pigment saça rengini verir: eumelanin ve feomelanin. Pheomelanin saçları turuncu ve kırmızıdır. Bütün insanların saçlarında bir miktar pheomelanin bulunur. Siyah veya kahverengi alt türüne sahip olan Eumelanin, saç renginin karanlığını belirler. Düşük kahverengi eumelanin konsantrasyonu sarı saça, yüksek kahverengi eumelanin konsantrasyonu ise kahverengi saça neden olur. Yüksek miktarda siyah eumelanin siyah saça, düşük konsantrasyonlar ise beyaz saça neden olur.

Pheomelanin, siyah eumelaninden daha çok biyo-kimyasal olarak stabildir, ancak kahverengi eumelaninden daha az biyo-kimyasal olarak kararlıdır. Bu yüzden oksitlendiğinde daha yavaş parçalanır. Bu nedenle, çamaşır suyu koyu renkli saçlara yapay renklendirme işlemi sırasında kırmızımsı bir renk verir. Pheomelanin parçalanmaya devam ettikçe, saçlar yavaş yavaş kırmızı, sonra turuncu, sonra sarı ve sonunda beyaz olur.

Saç renklerinin genetiği henüz kesin olarak belirlenmemiştir. Bir teoriye göre, en az iki gen çifti insan saçı rengini kontrol eder.

Bir fenotip (kahverengi / sarışın), baskın bir kahverengi alele ve resesif bir sarışın alele sahiptir. Kahverengi aleli olan bir kişi kahverengi saçlı olacaktır; kahverengi alelleri olmayan bir kişi sarışın olacaktır. Bu, iki kahverengi saçlı ebeveynin neden sarı saçlı bir çocuk üretebileceğini açıklar. Bununla birlikte, bu ancak her iki ebeveynin saç renginde heterozigot olması durumunda mümkün olabilir; bu da her ikisinin de bir baskın kahverengi saç aleli ve bir sarı saç için bir resesif aleli olduğu anlamına gelir. Hangi özelliğin bir yavruda ortaya çıkma olasılığı bir Punnett karesi ile belirlenebilir.

Diğer gen çifti, kırmızı olmayan alelin (feomelanin üretimini baskılayan) baskın olduğu ve kızıl saçın alelinin baskın olduğu, kırmızı-kırmızı olmayan bir çifttir. Kızıl saçlı allelin iki kopyası olan bir kişi kızıl saçlı olacaktır.

İki genli model, kahverengi, sarışın veya kırmızı (örneğin, platin sarışın ile koyu sarı / açık kahverenginin) olası tüm renk tonlarını hesaba katmaz ve saç renginin bazen bir insanın yaşlanmasına neden karardığını açıklamaz. Birkaç gen çifti, kümülatif bir etki olarak ışığı ve koyu saç rengini kontrol eder. Bir kişinin çok faktörlü bir özellik için genotipi, değişken fenotipler üretmek için çevre ile etkileşime girebilir.

Kaynakça

İnsan saçı
Renk
Saç renkleri
Fiziksel antropoloji

Saç rengi


بوند (طاقم موسيقي)

رباعى بوند للوتريات هو فرقه موسيقيه استراليه - انجليزيه تتكون من أربعة فتيات بقمن بالعزف على الات وتريه هي الفيولا والفيولينه والتشيلو.تتميز فرقة Bond بالموسيقى الشرقية الممزوجه بالغربية فتارة تشعر بأنك تستمع لموسيقى عربية وتارة أخرى تسمع موسيقى غربية ولكن في كلتا الحالتين تستمع لموسيقى راقية ورائعة..

ونبدأ بالنبذة المختصرة عن أفراد الفرقة

Haylie Ecker

تاريخ ميلادها: 6 أكتور 1975
محل الميلاد: بيرث، أستراليا الغربية
وحازت على وسام الشرف من الدرجة الأولى من نقابة الموسيقى والدراما
وأنا شخصيًا أعتبرها أفضل عضوة في الفريق مضمونًا.. وشكلاً
لأنها تعطى للفرقة روح رائعه وحماس جميل..

Eos Chater
تاريخ الميلاد: 32 يناير 1976
محل الميلاد: ولاية ويلز بالمملكة المتحدة
وهي عازفة الكمان والملحنه والمغنية في نفس الوقت

Gay-Yee Westerhoff

تاريخ الميلاد: 13 يوليو 1973
محل الميلاد: مدينة يوركشر، إنجلترا، المملكة المتحدة
متخرجة من كلية ترينيتي للموسيقى في لندن

Tania Davis

تاريخ الميلاد: 4 يولية 1975
محل الميلاد: مدينة سيدنى بأستراليا
تعزف على الكمان والبيانو

 يتكون الفريق من أربعة فتيات هنالزابيث هانسونتانيا ديفيزاويس شاترجى-يى ويسترهوف
 نشاة الفريق:صاحب فكرة نشاة الفريق الموسيقى هو المنتج مايك بات وميل بوش بتكوين رباعى للوتريات من اربع فتيات جميلات كان منهم هيلى ايكر عازفة الكمان من أستراليا التي تركت الفريق من اجل انجاب طفل

معرض صور

روابط خارجية

مراجع

بوند (فرقه موسيقيه)
فرق إناث
فرق سينثبوب بريطاني
فرق موسيقية أسترالية
فرق موسيقية أسست في 2000
فرق موسيقية نسائية

بوند (فرقة موسيقية)


"Player" este un cântec întegistrat de cântăreața Americană Tinashe pentru al doilea ei album de studio vitor, Joyide. Acesta include vocale secundare din partea cântărețului American Chris Brown. Cântecul a fost lansat de către casa de discuri RCA Records ca single-ul principal al albumului pe data de 2 octombrie 2015. "Player" a fost scris de către Tinashe, Brown, Myron Birdsong și a fost produs de către Lulou și Alexander Kronlund, și Chloe Angelides.

General
"Player" a fost scris de către Tinashe, Chris Brown, Myron Birdsong și a fost produs de către Lulou și Alexander Kronlund, și Chloe Angelides. Acesta include vocale secundare din partea lui Brown. În ceea ce privește colaborarea, Tinashe a declarat: "Am cam vrut mereu să fac un cântec cu Chris Brown. Evident, el este unul dintre cei mai buni artiști din generația noastră... Este chiar emoționant să am ocazia de a lucra cu el".

Referințe

Discuri single
Discuri single din 2015
Cântece din 2015
Tinashe

Player (cântec)


Uras (sardisk: Ùras) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 23 meters højde og har 2.856 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 39,24 km² og grænser til kommunerne Marrubiu, Masullas, Mogoro, Morgongiori, San Nicolò d'Arcidano og Terralba.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Uras


An Carex walkeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Arnott Walker Arnott ngan Francis M.B. Boott. An Carex walkeri in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex walkeri


Rumelifeneri, İstanbul Boğazı'nın Rumeli tarafının en kuzeyinde, Sarıyer ilçesine bağlı bir balıkçı köyüdür. Adını Rumeli Feneri'nden alır. Anadolufeneri ile karşılıklı olarak, Karadeniz ile Boğaz'ı birbirinden ayıran hattı oluştururlar. Koç Üniversitesi bu mahallede konumlanmıştır.

Coğrafya
İlçe merkezine 10 km'den fazla uzaklığı olan köyün şehir atmosferinden uzak sakin bir havası vardır. Yerleşim, köyde bulunan balıkçı limanı etrafında toplanmıştır. Mahallenin sahilinde kayalık falezler bulunmaktadır. Bu kayalıklar Öreke Adaları olarak adlandırılır.

Tarihi
Mahalleden ilk kez Antik Yunan mitolojisinde bahsedilmiştir; Altın Postu arayan Argonotlar Rumelifeneri'ne de uğramışlardır. Mahalledeki Rumelifeneri Kalesi'nin inşaatına 1769'da başlanmıştır. 1783'te Toussaint, 1785'te Lafitte Clavé ve 1794'te kalenin projesini yeniden düzenlemiştir. Kaleyle ilgili kaynaklar 1781 ve 1793 yıllarına aittir. Mahallede ayrıca Sarı Saltuk Türbesi bulunmaktadır.

Ulaşım
Köye ulaşmak için Hacıosman, Sarıyer metro durağından kalkan 150 numaralı İETT otobüsleri kullanılmaktadır. Köye giden başka toplu taşıma aracı yoktur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uzaydan Rumelifeneri

Sarıyer'in mahalleleri

Rumelifeneri


Buldožer ili dozer je teški motorizirani stroj opremljen radnim alatom namijenjenim za skidanje, nasipanje, premještanje i ravnjanje tla i drugih materijala, kao što su npr: pijesak, snijeg, kamenje, ruševine i slično.

Sastoji se od pogonsko-vučne mašine, koja je sprijeda opremljena širokim radnim alatom koji se obično naziva nož, plug ili raonik, a na stražnjoj strani može imati alat nalik kuki (tzv. rijač), kako bi se olabavili gusti materijali. Uglavnom se kreće pomoću gusjenica, ali može biti i na kotačima.

Koristi se u cestogradnji i općenito u građevinarstvu, šumarstvu, raščišćavanju zemljišta i svim drugim projektima koji zahtijevaju pokretan, moćan i stabilan radni stroj za zemljane radove.

Ovo vozilo posebice je potrebno u rudarstvu, jer obavlja niz pomoćnih radova i operacija u proizvodnim procesima.

Specifične namjene
Vojni buldožer se koristi za uklanjanje protutenkovskih prepreka ili mina, rušenje neprijateljskih struktura, kopanje improviziranih skloništa i pripremu vatrenih položaja. Može se raditi i o militariziranom civilnom buldožeru (sa dodanim oklopom).

Neki su buldožeri opremljeni oklopom od strane civilnih operatora kako bi se spriječilo ometanje njihovog rada, od strane aktivista, štrajkača ili policije. Buldožeri (sa improviziranim oklopom ili bez) i drugi teški motorizirani strojevi ponekad se koriste kao sredstvo u slučajevima građanskog neposluha – za uklanjanje policijskih barikada i sl.

Izvori

Radni strojevi
Vozila
Građevinarstvo

Buldožer


An Pennisetum pirottae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Emilio Chiovenda. An Pennisetum pirottae in nahilalakip ha genus nga Pennisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pennisetum

Pennisetum pirottae


Der Dreiseithof Altnaundorf 29 liegt am Anger des Stadtteils Naundorf der sächsischen Stadt Radebeul. "Der älteste Radebeuler Torbogen", datiert mit dem Jahr 1597, hat als eines von wenigen oberirdischen Bauwerken am Anger Altnaundorf den Dorfbrand von 1822 überstanden. Ansonsten sind fast nur Kellergewölbe aus jener Zeit vorhanden. Das Wohnstallhaus wurde um 1822 nach dem Dorfbrand wiedererrichtet, das Auszugshaus ist etwas jünger. Die hinten quer auf dem Anwesen stehende Scheune wurde 1877 anstelle des erneut abgebrannten Vorgängergebäudes erbaut.

Beschreibung

Das Wohnstallhaus, das Auszugshaus (Nebengebäude), die Scheune und das Tor des Resthofs stehen gemeinsam unter Denkmalschutz. Die beiden zweigeschossigen Wohnhäuser stehen giebelständig an den beiden Seiten eines schmalen, langen Grundstücks; beide Gebäude haben ziegelgedeckte Satteldächer. Das lange Wohnstallhaus auf der linken Seite hat einen verputzten Giebel mit zwei Fensterachsen; das etwas niedrigere und kürzere Auszugshaus hat ebenfalls einen zweiachsigen, verputzten Giebel, jedoch mit einem gekoppelten Rundbogenfenster im Giebel statt zweier kleiner Rechteckfenster. Die Erdgeschosse beider Gebäude sind verputzt, die Obergeschosse zum Hof sind aus Fachwerk nebst Traufkragsteinen, ebenso die Obergeschossseite des Haupthauses zum linken Nachbargrundstück.

Hinten im Grundstück steht quer eine Scheune über die ganze Breite des Bauernguts. Diese ist aus Bruchsteinen mit Sandsteingliederungen aufgefügt, obenauf ebenfalls ein ziegelgedecktes Satteldach.

Vorne zur Straße wird der Dreiseithof durch einen rundbogigen Torbogen in einer rechteckigen Mauer abgeschlossen, darin ein rechteckiges, zweiflügeliges Holztor mit einer mittigen Schlupftür. Das sandsteinerne Gewände des Torbogens zeigt "ab ca. 1 m Höhe eine Phase an der Vorderkante, ein in der Zeit der Renaissance übliches Detail bei Türen und Fenstern." Den oberen Rundbogen füllt jeweils eine gedrückt erscheinende Verlängerung des Torflügels in der Form einer Viertel Sonnendarstellung mit sieben Strahlen aus. Am Fuß der Torpfeiler finden sich in der Einfahrt Prellsteine.

Diese Toranlage ist auf der rechten Seite mit dem Auszugshaus verbunden, während das Haupthaus links etwa um die Tordicke nach hinten tritt, sodass bis zum hölzernen Gartenzaun noch Platz für einen kleinen Rosen-Vorgarten bleibt.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Radebeul
Gehöft in Radebeul
Umgenutztes Bauwerk in Radebeul
Wohngebäude in Radebeul
Erbaut in den 1590er Jahren
Erbaut in den 1820er Jahren
Erbaut in den 1870er Jahren
Fachwerkhaus in Radebeul
Altnaundorf
Naundorf (Radebeul)

Dreiseithof Altnaundorf 29 (Radebeul)


Coccothrinax salvatoris es una especie de palmera endémica del este y centro de Cuba.

Taxonomía
Coccothrinax salvatoris fue descrita por León y publicado en Memorias de la Sociedad Cubana de Historia Natural "Felipe Poey" 13: 125, en el año 1939.
Variedades aceptadas
Coccothrinax salvatoris subsp. loricata (León) Borhidi & O.Muñiz
Sinonimia
Coccothrinax salvatoris subsp. salvatorisCoccothrinax salvatoris var. loricata LeónCoccothrinax yunquensis'' Borhidi & O. Muñiz

Referencias

Enlaces externos

salvatoris
Flora de Cuba
Plantas descritas en 1939
Plantas descritas por León

Coccothrinax salvatoris


El trepatroncos de Stresemann (Hylexetastes stresemanni), también denominado trepatronco de pico rayado , trepatronco pico de barba (en Colombia) o trepador de vientre barrado (en Perú), es una especie de ave paseriforme de la familia Furnariidae, subfamilia Dendrocolaptinae, perteneciente al género Hylexetastes. Es nativa del occidente de la cuenca amazónica en Sudamérica.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el extremo sureste de Colombia, por todo el oeste de la Amazonia brasileña, este de Perú, hasta el norte de Bolivia. Recientemente registrada en el este de Ecuador.

Esta especie es considerada rara y local en su hábitat natural: las selvas húmedas, aparentemente prefiere las de terra firme, de regiones bajas, hasta los 450 metros de altitud.

Sistemática

Descripción original
La especie H. stresemanni fue descrita por primera vez por la ornitóloga germano – brasileña Maria Emilie Snethlage en 1925 bajo el mismo nombre científico; su localidad tipo es: «Acajutuba, bajo Río Negro, Brasil».

Etimología
El nombre genérico masculino «Hylexetastes» se compone de las palabras del griego «ὑλη hulē : bosque, selva, y «εξεταστης exetastēs»: examinador; significando «que examina el bosque»  y el nombre de la especie «stresemanni», conmemora al ornitólogo, explorador y colector alemán Erwin Friedrich Theodor Stresemann (1889–1972).

Taxonomía
Es pariente próxima a Hylexetastes perrotii y tal vez sean conespecíficas, debido a las similitudes morfológicas y de vocalización. Las características de la subespecie insignis sugieren una posible intergradación entre ambas especies. Sin embargo, un estudio filogenético reciente confirmó que el género Hylexetastes puede consistir de hasta cinco especies separadas, sugiriendo que la subespecie H. stresemanni undulatus podría ser una especie plena.

Aparentemente ha hibridado intergenéricamente con Dendrocolaptes picumnus en el oeste de Brasil, uno de los pocos casos de hibridación entre subóscinos.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen tres subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Hylexetastes stresemanni insignis , 1934 – extremo noroeste de la Amazonia brasileña en la margen norte del río Uaupés y adyacente Colombia (Vaupés).
 Hylexetastes stresemanni stresemanni , 1925 – noroeste de la Amazonia, en Brasil desde el bajo río Negro hacia el sur hasta el río Solimões (se desconoce el límite occidental); recientemente se confirmó en Ecuador y presumiblemente sea esta subespecie.
 Hylexetastes stresemanni undulatus , 1925 – suroeste de la Amazonia al sur del río Amazonas, en el este de Perú (alto río Ucayali), norte de Bolivia (Pando) y noroeste de Brasil (hacia el este por lo menos hasta el río Purus, probablemente hasta el río Madeira).

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Hylexetastes stresemanni en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Hylexetastes stresemanni en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Hylexetastes stresemanni en Wikiaves.

stresemanni
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Maria Emilie Snethlage
Animales descritos en 1925

Hylexetastes stresemanni