بطولة سنسيناتي للأساتذة أو سنسيناتي للماسترز ، والاسم التجاري لها هو بطولة مجموعة الغربيون والجنوبيون الاقتصادية للماسترز والبطولة المفتوحة للسيدات (Western & Southern Financial Group Masters & Women's Open), وهي بطولة كرة مضرب سنوية، وتعتبر سابع بطولات سلسلة الماسترز أو الأساتذة، وتقام في الولايات المتحدة الأمريكية في ضاحية سينسيناتي وهي إحدى ضواحي مدينة (ماسون، أوهايو) وعلى أرضية من نوع صلبة، ويبلغ مجموع الجوائز المالية للرجال 2,450,000 $ وللسيدات 175,000 $، وقد بدأت البطولة في 18 سبتمبر 1899، وهي اليوم أقدم بطولة كرة مضرب تلعب في الولايات المتحدة في مدينتها الأصلية.

تاريخ
بدأت البطولة في سنة 1899 باسم سنسيناتي المفتوحة Cincinnati Open (تم تسميتها لاحقاً بعدة أسامي أخرى بما في ذلك بطولة تراي-ستيت لكرة المضرب) (Tri-State Tennis Tournament)، البطولة الأصلية كانت تقام في نادي أفوندال أثليتيك (Avondale Athletic Club)، وتم نقلها إلى عدة أماكن أخرى بسبب التغيرات في إدارة البطولة ونوعيات الأراضي. أول بطولة كانت تلعب على أرضية ترابية، وتم اللعب غالباً على هذا النوع من الأرضيات إلى سنة 1979 عندما تم التحويل إلى الأرضية الصلبة.

في سنة 1903، تم نقل البطولة نادي سنسيناتي لكرة المضرب، والتي كانت تلعب هناك إلى سنة 1972، عندما تم نقلها إلى (نادي مدينة الملكة للمضارب) (Queen City Raquet Club)، في مدينة شارونفايل في ولاية أوهايو. في سنة 1974 كانت هذه البطولة قريبة جداً من إلغائها نهائياً، ولكن قد تم نقلها في آخر لحظة إلى (Cincinnati Convention Center)، حيث لعبت هناك في بطولة كرة مضرب للصالات (In-doors)، ولأول مرة منذ سنة 1919 تلعب بدون قرعة للسيدات. في سنة 1975 تم نقل البطولة إلى (متنزه كوني القديم الترفيهي) (Old Coney amusement park) والذي يقع على ضفاف نهر أوهايو، وقد بدأت البطولة في جذب المشاهدين مرة أخرى.

في سنة 1979، تم نقل البطولة إلى ماسون حيث تم بناء ملعب دائم، وتم تغير نوعية الأراضي من ترابية من نوع (Har-Tru) إلى الأرضية الصلبة من نوع (DecoTurf II). لاحقاً، قد تم بناء ملعبان أخران لتلعب كرة المضرب فيهما بصفة دائمة، وبذلك أصبحت سنسيناتي البطولة الوحيدة خارج بطولات الجراند سلام بثلاث ملاعب رئيسية، والمكونة من ملعب رئيسي (Center Court) وملعب رقم 2 (Grandstand Court) وملعب رقم 3 (Court 3). البطولة النسائية قد عادت سنة 1988 لسنة واحدة فقط، ومرة أخرى تم إعادتها سنة 2004، عندما اشترى المنظمون للبطولة بالتعاون مع وكالة أوكتوجان للرياضة بطولة كانت تقام في كرواتيا ونقلوها إلى سنسيناتي.

منذ 1975، تم إدارة البطولة بواسطة بول م فلوري (Paul M Flory)، والذي تم تكريمه من بجائزة الخير التي تقدم من رابطة محترفي كرة المضرب، وقد بدأ فلوري الاهتمام بالبطولة منذ أواخر الستينات، وإلى هذا اليوم هو متطوع، ولم يقبل يوماً أن يأخذ راتباً أو أي أجر آخر.

مكان البطولة
البطولة تلعب حالياً في مركز عائلة ليندر لكرة المضرب، والذي يقع في 4560 كروسفيو درايف في ماسون أوهايو. تتكون من ثلاث ملاعب لكرة المضرب، وهي البطولة الوحيدة خارج البطولات الكبرى والتي تضم أكثر من ملعبان دائمان. الملعب الرئيسي، تم البدء في البناء في سنة 1981 وله سعة لحوالي 10.500 مشاهد. الملعب الثانوي، بني سنة 1995، وله سعة 5.000 مشاهد. الملعب رقم 3، بني سنة 1997، وله سعة 2.000. وللبطولة ما مجموعه 10 ملاعب.

نتائج البطولات

فردي رجال

أرقام قياسية

ملاحظة
1  البطولة الرجالية سنة 1979، لم تعطَ عليها أيّةُ نقاط وأيضاً تم تسميتها بـ «بطولات رابطة محترفي كرة المضرب، وقد جرت كعدة دورات لبطولات أمريكا للمحترفين في بوسطن».

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للبطولة
 مقالة عن فلوري
 مقالة عن البطولة

أحداث رياضية دورية أسست في 1899
تأسيسات سنة 1899 في أوهايو
دورات الماسترز
دورات الماسترز 1000 نقطة
دورة الجائزة الكبرى للتنس
رابطة محترفات كرة المضرب
رابطة محترفي كرة المضرب
سلسلة أمريكا المفتوحة (كرة مضرب)
منافسات رياضية في سينسيناتي (أوهايو)
مواقع جذب سياحي في مقاطعة وارين (أوهايو)

سنسيناتي للماسترز


Der Boulevard René-Lévesque (früher Boulevard Dorchester) ist eine bedeutende Straße in Montreal. Benannt ist sie nach René Lévesque, einem früheren Premierminister Québecs. Sie beginnt nahe der Pont Jacques-Cartier, wo sie von der Rue Notre-Dame abzweigt. Anschließend verläuft sie in südwestlicher Richtung durch das zentrale Arrondissement Ville-Marie und endet nach 5,2 Kilometern an der Avenue Atwater.

Geschichte

Ab dem 18. Jahrhundert war die Straße informell als Grand chemin de la Haute-Folie bekannt. 1844 wurde sie zu Ehren von Guy Carleton, 1. Baron Dorchester in Rue Dorchester umbenannt. Über ein Jahrhundert lang war sie eine überwiegend von viktorianischen Wohnhäusern gesäumte, eher unscheinbare Straße. Nachdem Jean Drapeau 1954 erstmals das Amt des Bürgermeisters angetreten hatte, erkannte er das Potenzial für eine Hauptverkehrsachse. Im darauf folgenden Jahr wurde die Straße nach einem Beschluss des Stadtrates auf acht Fahrspuren verbreitert, was den Abriss mehrerer Hundert Gebäude erforderlich machte. In der Folge entstanden an der nun als Boulevard Dorchester bezeichneten Straße zahlreiche Wolkenkratzer und das Geschäftszentrum Montreals verlagerte sich von der Altstadt hierhin.

Im November 1987 beschloss der Stadtrat, den Boulevard Dorchester in Boulevard René-Lévesque umzubenennen. Dies geschah zu Ehren des früheren Quebecer Premierministers René Lévesque, der kurz zuvor verstorben war. Der südlichste, rund 500 Meter lange Abschnitt der Straße behielt den ursprünglichen Namen jedoch bei, da er auf dem Gebiet von Westmount liegt und die überwiegend englischsprachige Vorortsgemeinde den separatistischen Politiker nicht ehren mochte.

Bauwerke

Der Boulevard René-Lévesque führt an zahlreichen wichtigen Gebäuden vorbei, darunter mehrere Wolkenkratzer. Von Nordost nach Südwest sind dies unter anderem:
 das Maison de Radio-Canada (Fernseh- und Rundfunkzentrum)
 der Campus der Université du Québec à Montréal
 der Édifice Hydro-Québec (Hauptsitz von Hydro-Québec)
 der Complexe Desjardins (achthöchstes Gebäude der Stadt)
 der Complexe Guy-Favreau (Verwaltungszentrum der Bundesregierung)
 der Hauptsitz von SNC Lavalin
 die Basilika Saint-Patrick de Montréal
 die Place Ville-Marie (vierthöchstes Gebäude der Stadt)
 das Luxushotel Fairmont Le Reine Élizabeth
 der Gare Centrale (Hauptbahnhof)
 die Kathedrale Marie-Reine-du-Monde de Montréal
 der Tour CIBC (fünfthöchstes Gebäude der Stadt)
 der Wolkenkratzer 1250 René-Lévesque (zweithöchstes Gebäude der Stadt)
 das Centre canadien d'architecture (Architekturmuseum)

Viele dieser Gebäude sind über die Untergrundstadt miteinander und mit der Metro verbunden.

Weitere Straßen
Im zentralen Teil verläuft der Boulevard René-Lévesque parallel zur Rue Sainte-Catherine und zur Rue Viger, im südlichen Teil parallel zur Autoroute 720. Wichtige Querstraßen sind unter anderem die Rue Guy, die Rue Peel, die Rue University, die Rue McGill der Boulevard Saint-Laurent und die Rue Saint-Denis. Der Boulevard René-Lévesque bildet gegenüber dem Édifice Hydro-Québec die westliche Begrenzung der Chinatown, zwischen der Kathedrale Marie-Reine-du-Monde de Montréal und dem Tour CIBC durchschneidet er eine große Grünfläche (Square Dorchester und Place du Canada).

Weblinks

Einzelnachweise

Rene-Levesque

Boulevard René-Lévesque (Montreal)


Sakarya Meydan Muharebesi, Atatürk tarafından çok büyük ve kanlı savaş anlamına gelen Melhame-i Kübra ifadesi ile anılan, Türk Kurtuluş Savaşı'nın önemli bir muharebesi.

Sakarya Meydan Muharebesi, Kurtuluş Savaşı'nın dönüm noktası sayılır. İsmail Habip Sevük, Sakarya Meydan Muharebesi'nin önemini, "13 Eylül 1683 günü Viyana'da başlayan çekilme, 238 sene sonra Sakarya'da durdurulmuştur." sözüyle tasvir etmiştir.

Arka plan
Sakarya Meydan Muharebesi, Anadolu Türk tarihinin en önemli savaşlarından biridir. Yunan General Papulas tarafından Yunan ordularına Ankara'ya harekât emri verilmişti. Savaşı Yunan tarafı kazansaydı TBMM, Sevr Antlaşması'nı kabul etmek durumunda kalabilirdi.

General Anastasios Papulas başlangıçta bu harekâta şiddetle karşı çıktı. Papulas'a göre Yunan ordusunu ıssız ve yolsuz Anadolu topraklarının derinine sürüklemek sonuçları ağır olabilecek bir maceraydı. Öte yandan savaş karşıtı örgütlerin ordu içine sızdırdığı broşürler Yunan askerinin savaşa olan inancını önemli ölçüde kırmıştı. Ancak Papulas kamuoyundan gelen yoğun baskılara ve "Ankara Fatihi" olmanın cazibesine karşı koyamayarak ordusuna taarruz emri vermiştir.

Muharebe
TBMM ordusu, Kütahya-Eskişehir Muharebeleri'ndeki yenilgisinden sonra cephe kritik bir duruma düşmüştü. Cepheye gelerek durumu yerinde gören ve komutayı eline alan TBMM Başkanı ve Başkomutan Mustafa Kemal Paşa ile İcra Vekilleri Heyeti Başkanı Fevzi Paşa, Batı Cephesi birliklerinin Yunan ordusuyla arada büyük bir mesafe bırakılarak Sakarya Nehri'nin doğusuna çekilmesine ve savunmayı bu hatta devam ettirmesine karar verdiler.

Gazi Mustafa Kemal Paşa, "Hatt-ı müdafaa yoktur; sath-ı müdafaa vardır. O satıh bütün vatandır. Vatanın her karış toprağı vatandaş kanıyla sulanmadıkça vatan terk olunamaz. Onun için küçük, büyük her cüzütamı (birlik), bulunduğu mevziden atılabilir. Fakat küçük, büyük her cüzütam ilk durabildiği noktada, tekrar düşmana karşı cephe teşkil edip muharebeye devam eder. Yanındaki cüzütamın çekilmeye mecbur olduğunu gören cüzütamlar, ona tabi olamaz. Bulunduğu mevzide nihayete kadar sebat ve mukavemete mecburdur." emrini vererek muharebeyi geniş bir alana yaydı. Böylece Yunan kuvvetleri de karargâhlarından uzaklaşıp bölünmüş olacaktı.

TBMM, 3 Ağustos 1921'de Genelkurmay Başkanı İsmet Paşa'yı azlederek, aynı zamanda Başvekil ve Millî Müdafaa Vekili de olan Fevzi Paşa'yı bu makama da atadı.

22 Temmuz 1921'de Sakarya Nehri doğusuna çekilmeye başlayan Türk ordusu, güneyden kuzeye 5. Süvari Kolordusu (Çal Dağı güneyinde), 12, 1, 2, 3 ve 4. gruplar ile Mürettep Kolordu birinci hatta olacak şekilde tertiplendi. Çekilişin hızlı bir şekilde tamamlanmasından sonra Yunan birlikleri taarruz pozisyonu için tam dokuz gün Türk birlikleri ile karşılaşmadan yürüdü. Bu yürüyüşün hangi yöne doğru olduğu Türk keşif birlikleri tarafından tespit edilerek cephe komutanlığına bildirildi. Bu savaşın kaderini belirleyecek stratejik hatalardan biri oldu. Yunan taarruzu baskın olma özelliğini kaybetti. Ancak 14 Ağustos'ta ileri harekâta geçen Yunan ordusu, 23 Ağustos'tan itibaren 3. Kolordu ile Sakarya Nehri doğusundaki Türk kuvvetlerini tespit, 1. Kolordu ile Haymana istikametinde, 2. Kolordu ile Mangal Dağı güneydoğusunda kuşatıcı taarruza başladı. Fakat bu taarruzlarında başarısız oldular.

Kuşatma taarruzunda başarı sağlayamayan Yunan kuvvetleri, sıklet merkezini ortaya kaydırarak savunma mevzilerini Haymana istikametinde yarmak istedi. 2 Eylül'de Yunan birlikleri, Ankara'ya kadar en stratejik dağ olan Çal Dağı'nın tamamını ele geçirdi. Fakat Türk birlikleri Ankara'ya kadar geri çekilmeyerek alan savunması yapmaya başladı. Yunan birlikleri Ankara'ya 50 km kalacak derecede bazı ilerlemeler sağlasa da Türk birliklerinin yıpratıcı savunmasından kurtulamadı. Ayrıca 5. Türk Süvari Kolordusu tarafından cephe ikmal hatlarına yapılan taarruzlar Yunan taarruzunun hızının kırılmasında önemli etkenlerden biri oldu. Yunan ordusu 9 Eylül'e kadar süren yarma teşebbüsünde de başarılı olamayınca, bulunduğu hatlarda kalarak savunmaya karar verdi.

Türk Ordusu'nun 10 Eylül'de başlattığı, bizzat Mustafa Kemal Paşa'nın komuta ettiği, genel karşı taarruzla Yunan kuvvetlerinin savunma için tertiplenmesine mani olundu. Aynı gün Türk birlikleri stratejik bir nokta olan Çal Dağı'nı geri aldı. 13 Eylül'e kadar süren Türk taarruzu sonucunda Yunan ordusu, Eskişehir-Afyon'un hattının doğusuna kadar çekilerek bu bölgede savunma için tertiplenmeye başladı. Bu çekilme sonucu 20 Eylül'de Sivrihisar, 22 Eylül'de Aziziye ve 24 Eylül'de Bolvadin ve Çay düşman işgalinden kurtulmuştur.

Çekilen Yunan ordusunu takip amacıyla harekâta 13 Eylül 1921 itibarıyla süvari tümenleri ve bazı piyade tümenleri ile devam edildi. Fakat teçhizat ve istihkâm yetersizliği gibi sebeplerle taarruzlar durduruldu. Aynı gün Batı Cephesi'ne bağlı birliklerin komuta yapısı değiştirildi. 1 ve 2. Ordu kuruldu. Grup Komutanlıkları lağvedilerek yerine 1, 2, 3, 4 ve 5. Kolordular ile kolordu seviyesinde Kocaeli Grup Komutanlığı kuruldu.

Savaş, 22 gün ve gece sürerek 100 km uzunluğunda bir alanda cereyan etti. Yunan ordusu, Ankara'nın 50 km kadar yakınından geri çekildi.

Yunan ordusu geri çekilirken Türklerin kullanabileceği hiçbir şey bırakmamak için özen gösterdi. Demir yollarını ve köprüleri havaya uçurdu ve birçok köyü yaktı.

Muharebe sonrası

Sakarya Meydan Muharebesi sonunda Türk ordusunun zayiatı; 5713 ölü, 18.480 yaralı, 828 esir ve 14.268 kayıp olmak üzere toplam 39.289'dur. Yunan ordusunun zayiatı ise 3758 ölü, 18.955 yaralı, 354 kayıp olmak üzere toplam 23.007'dir. Sakarya Meydan Muharebesi'nde çok fazla subay kaybı olduğu için bu Muharebeye "Subay Muharebesi" adı da verilmiştir. Mustafa Kemal Atatürk bu muharebe için "Sakarya Melhame-i Kübrası" yani kan gölü, kan deryası demiştir.

Yunanlar için geri çekilmek haricinde başka bir seçenek kalmadı. Geri çekilirken Türk sivil halkına karşı yaptığı tecavüzler, kundaklamalar ve yağmacılık sonucunda 1 milyonun üzerinde sivil Türk evsiz kaldı.

Mayıs 1922'de Yunan Ordusu Başkomutanı General Anastasios Papoulas ve kurmay heyeti istifa etti. Yerine General Georgios Hatzianestis atandı.

Mustafa Kemal Atatürk, ünlü "Hatt-ı müdafaa yoktur, sath-ı müdafaa vardır. Bu satıh bütün vatandır. Vatanın her karış toprağı vatandaş kanıyla sulanmadıkça vatan terk olunamaz." sözünü bu savaşa atfen TBMM'de söylemiştir. Muharebenin ardından Miralay Fahrettin Bey, Miralay Kâzım Bey, Miralay Selahattin Adil Bey ve Miralay Rüştü Bey, mirliva rütbesine terfi etti ve paşa oldu. Mustafa Kemal Paşa TBMM tarafından müşir rütbesine terfi ettirildi ve kendisine gazi unvanı verildi.

Atatürk, Sakarya Meydan Muharebesi'ne kadar bir askeri rütbesi olmadığını, Osmanlı Devleti tarafından verilmiş olan rütbelerin yine Osmanlı Devleti tarafından alınmış olduğunu belirtir. Nutuk'ta şu ifadeleri kullanır: "Sakarya muharebesi neticesine kadar, bir rütbe-i askeriyeye haiz değildim. Ondan sonra, Büyük Millet Meclisince Müşir (Mareşal) rütbesi ile Gazi unvanı tevcih edildi. Osmanlı Devleti'nin rütbesinin, yine o devlet tarafından alınmış olduğu malûmdur."

 Sakarya Savaşı'nın kazanılmasıyla, Türk milletinin savaşın kazanılacağına olan inancı yerine gelmiştir. İstanbul'da, tüm camilerde Sakarya'da hayatını kaybeden askerler için mevlitler okunmuştur. O ana kadar, Ankara'ya mesafeli duran İstanbul basınında dahi bir sevinç duygusu oluşmuştur.
 Uluslararası toplumun (özellikle İngiltere'nin) TBMM güçlerine bakışı değişmiş ve Yunanistan, arkasındaki İngiltere desteğini kaybetmiştir.
 13 Eylül 1683 tarihinde II. Viyana Kuşatması ile başlayan Türk geri çekilmesi yine bir 13 Eylül günü bu savaş ile durmuş, yeniden ilerleme başlamıştır. Bu yönden bu savaşın sembolik önemi de Türk Tarihi açısından çok fazladır.

Üst kademe komutanları
 TBMM Başkanı ve Türk Orduları Başkomutanı: Mustafa Kemal Atatürk
 Başvekil ve Genelkurmay Başkanı: Birinci Ferik Mustafa Fevzi Çakmak
 Millî Müdafaa Vekili: Mirliva Refet Paşa
 Batı Cephesi: Komutanı Mirliva Mustafa İsmet İnönü
 1. Grup: Komutanı Albay İzzettin Çalışlar
 24. Tümen: Komutanı Yarbay Ahmet Fuat Bulca
 23. Tümen: Komutanı Yarbay Ömer Halis Bıyıktay
 2. Grup: Komutanı Albay Mehmet Selahattin Adil
 4. Tümen: Komutanı Albay Mehmet Sabri Erçetin
 5. Tümen: Komutanı Yarbay Mehmet Kenan Dalbaşar
 9. Tümen: Komutanı Albay Sıtkı Üke
 3. Grup: Komutanı Mirliva Yusuf İzzet Met
 7. Tümen: Komutanı Yarbay Ahmet Derviş
 8. Tümen: Komutanı Albay Kazım Sevüktekin
 15. Tümen: Komutanı Albay Şükrü Naili Gökberk
 4. Grup: Komutanı Albay Kemalettin Sami Gökçen
 5. Kafkas Tümeni: Komutanı Yarbay Cemil Cahit Toydemir
 61. Tümen: Komutanı Albay Mehmet Rüştü Sakarya
 5. Grup: Komutanı Albay Fahrettin Altay
 14. Süvari Tümeni: Komutanı Yarbay Mehmet Suphi Kula
 4. Süvari Tugayı: Komutanı Yarbay Hacı Mehmet Arif Örgüç
 12. Grup: Komutanı Albay Halit Karsıalan
 11. Tümen: Komutanı Albay Abdülrezzak sonra Yarbay Saffet
 Mürettep Kolordu: Komutanı Albay Kazım Fikri Özalp
 1. Tümen: Komutanı Yarbay Abdurrahman Nafiz Gürman
 17. Tümen: Komutanı Albay Hüseyin Nurettin Özsu
 41. Tümen: Komutanı Yarbay Şerif Yaçağaz
 1. Süvari Tümeni: Komutanı Yarbay Osman Zati Korol
 Batı Cephesine Doğrudan Bağlı Birlikler
 2. Süvari Tümeni: Komutanı Yarbay Ethem Servet Boral
 3. Süvari Tümeni: Komutanı Yarbay İbrahim Çolak
 Mürettep Tümen: Komutanı Yarbay Ahmet Zeki Soydemir
 3. Kafkas Tümeni: Komutanı Yarbay Halit Akmansü
 6. Tümen: Komutanı Yarbay Hüseyin Nazmi Solok
 57. Tümen: Komutanı Yarbay Hasan Mümtaz Çeçen

Ayrıca bakınız
 Mehmetçik Anıtı
 Sakarya Meydan Muharebesi Tarihî Millî Parkı
 Bloodbath at the Sakarya

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Genelkurmay Başkanlığı'nın Sakarya Meydan Muharebesi konulu sayfası.

Türk Kurtuluş Savaşı Batı Cephesi'nde muharebeler
Mustafa Kemal Atatürk'ün Savaşları

Sakarya Meydan Muharebesi


Grünau ist ein Ortsteil der Stadt Leutenberg im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in Thüringen.

Standpunkte
Grünau ist eine grüne Ansiedlung mit Vorstadtcharakter. Am nördlichen Ausgang der Ansiedlung vereinigt sich die Sormitz mit der kleinen Sormitz und beide fließen gemeinsam in der Nähe der Bundesstraße 90 der Loquitz und mit dieser der Saale entgegen. Nur die der Stadt am nächsten stehende Häuserzeile ist nach Meinung der Bürger Grünau. Der 1907 erbaute Bahnhof Lichtentanne und das 1908 erbaute Gasthaus gehören zu Lichtentanne und weitere Gebäude zu Rauschengesees. Das waren Folgen der Kleinstaaterei in Thüringen. Jetzt sind die Folgen gelöst. Die Bahnstrecke führt nach Wurzbach und Bad Lobenstein.

Geschichte
Grünau wurde am 30. April 1417 erstmals urkundlich erwähnt. Nach Ansicht der Einwohner war Grünau schon immer ein Wohngebiet von Leutenberg.

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Leutenberg)
Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Ersterwähnung 1417

Grünau (Leutenberg)


يوهان جوستاف دريزن  هو مؤرخ وسياسي ألماني (1808 م – 1884 م) لعب دورًا في حركة توحيد ألمانيا وعرف بمؤلفه (تاريخ بروسيا السياسي) ( 14 مجلدا )

كان لإيمان دريزن بمصير بروسيا لقيادة ألمانيا أثر واضح على حركة الوحدة الألمانية، والتي عاش ليراها. ومن المفارقات، أن وطنيته البروسية المتحمسة لم تنقذه من الوقوع في الكراهية بعد الأحداث الثورية لعام 1848 ، لأن وجهات نظره الأخرى كانت ليبرالية وفردية بشكل عام.

بدأ إخلاص دريزن لبروسيا في طفولته وهي الفترة التي قامت فيها حرب التحرير ضد الحكم النابليوني، وعندما أصبح أستاذًا في فقه اللغة الكلاسيكية في برلين (1835-1840)، كتب عن الإسكندر الأكبر واستخدم مصطلح الهيلينية لوصف انتشار الثقافة اليونانية على شرق البحر الأبيض المتوسط والشرق الأوسط في القرنين الرابع والأول قبل الميلاد، وبعد ثورة 1848، أصبح دريزن عضوًا في برلمان فرانكفورت وسكرتير لجنته الدستورية، ولكن بعد أن رفض الملك البروسي فريدرش فيلهلم الرابع التاج الإمبراطوري الألماني في عام 1849، أصيب دريزن بخيبة أمل وتقاعد من السياسة.

بصفته أستاذًا للتاريخ في كيل (1840-1851)، فقد تعاون في عام 1850 مع كارل ساموير في كتابة تاريخ العلاقات بين الدنمارك ودوقتي شليسفيغ وهولشتاين من عام 1806، وهو عمل أثر على آراء العديد من الألمان حول النزاع مع الدنمارك والذي أصبح حاد في النهاية. دعم حقوق الدوقات بشكل بارز لدرجة أنه في عام 1851 بعد أن انتقال ملكية هولشتاين إلى الدنمارك، غادر كيل وهي مدينة في هولشتاين وذهب للتدريس في ينا، حيث أنهى سيرة (1851-1852) لجراف يورك فون وارتنبرغ، وهو جنرال بروسي في حرب تحرير. أمضى دريزن سنواته المتبقية في عمله العظيم ،Geschichte der preussischen Politik ، وهو مكون من 14 مجلد، (1855–1886 ؛ بالعربية: «تاريخ السياسة البروسية»). هذا العمل التاريخي، لم يكتمل بسبب وفاة دريزن، وينتهي عند عام 1756.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من مقاطعة بوميرانيا
أعضاء النيشان البافاري الماكسيميلياني للعلوم والفن
أعضاء برلمان فرانكفورت
أعضاء هيئة تدريس جامعة يينا
أعضاء هيئة تدريس جامعة كيل
كتاب ألمان في القرن 19
كتاب ذكور ألمان في القرن 19
كتاب غير روائيين ذكور ألمان
مواليد 1808
مؤرخو القرن 19
مؤرخون ألمان
مؤرخون ألمان في القرن 19
أعضاء هيئة تدريس جامعة هومبولت في برلين
وفيات 1884

يوهان جوستاف دريزن


Sportaa klubs Super Nova er  Lettneskt knattspyrnufélag. Þeir eru með aðsetur í Salaspils sem er nálægt Riga.

Það spilar í Úrvalsdeildin Lettlands sem heitir Virslīga.

Árangur í Deild

Tilvísanir

Tenglar
 Heimasíða félagsins
Nova på Soccerway

Lettnesk knattspyrnufélög
salaspils
stofnað 2002

SK Super Nova


غروشوفو (Грушово) هي مدينة في مقاطعة زاكارباتسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5817 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

غروشوفو


The Mark-8 is a microcomputer design from 1974, based on the Intel 8008 CPU (which was the world's first 8-bit microprocessor). The Mark-8 was designed by Jonathan Titus, a Virginia Tech graduate student in chemistry. After building the machine, Titus decided to share its design with the community and reached out to Radio-Electronics and Popular Electronics. He was turned down by Popular Electronics, but Radio-Electronics was interested and announced the Mark-8 as a 'loose kit' in the July 1974 issue of Radio-Electronics magazine.

Project kit

The Mark-8 was introduced as a 'build it yourself' project in Radio-Electronics'''s July 1974 cover article, offering a US$5 booklet containing circuit board layouts and DIY construction project descriptions, with Titus himself arranging for $50 circuit board sets to be made by a New Jersey company for delivery to hobbyists. Prospective Mark-8 builders had to gather the various electronics parts themselves from various sources. A couple of thousand booklets and some one-hundred circuit board sets were eventually sold.

The Mark-8 was introduced in R-E as "Your Personal Minicomputer" as the word 'microcomputer' was still far from being commonly used for microprocessor-based computers. In their announcement of their computer kit, the editors placed the Mark-8 in the same category as the era's other 'minisize' computers.  As quoted by an Intel official publication, "The Mark-8 is known as one of the first computers for the home."

 Influences
Although not very commercially successful, the Mark-8 prompted the editors of Popular Electronics'' magazine to consider publishing a similar but more easily accessible microcomputer project, and just six months later, in January 1975, they went through with their plans announcing the Altair 8800. According to a 1998 Virginia Tech University article, Titus' Mark-8 microcomputer now resides in the Smithsonian Institution's "Information Age" display

See also
 Microcomputer
 Minicomputer
SCELBI
MCM/70
Micral

References

External links
 Mark-8 Minicomputer – an original Mark-8, restored to working condition
 A Mark-8 Experience – Terry Ritter's detailed memoir of building and running a Mark-8 in 1974.
 Collection of old analog and digital computers at www.oldcomputermuseum.com
 Jonathan A. Titus, Microcomputer Pioneer
 A look at 5 very different MARK-8 computers
 Titus and the Mark-8, Bit-by-Bit, a Haverford College Publication

Early microcomputers
8-bit computers

Mark-8


Sabin Mureșan () a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Născut în 1891 în comuna Imbuz (Mureșenii de Câmpie) jud.Cluj într-o familie de preoți, Sabin Mureșan funcționează ca profesor secund la liceul de stat maghiar din Meró Rávesd. Sub regimul românesc, Mureșan este detașat la Resortul Cultelor și Instrucțiunii din Consiliul Dirigent, găsindu-l mai apoi în slujba de bibliotecar la Biblioteca Universității din Cluj. El a dezvoltat o intensă activitate publicistică, combătând mai ales în ziarele din Cluj revizionosmul maghiar, dar se deosebește și printr-o frumoasă lucrare despre balada românească. Sabin Mureșan a predat lecții de limbă română și Constituția României din 1924, încetând din viață în municipiul Cluj.

Activitatea politică
Ca personalitate politică, Sabin Mureșan este ales ca delegat al comunei Imbuz pentru Adunarea Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918, fiind poate unicul delegat al Marii Uniri care, deși funcționar de stat al Ungariei, totuși a participat și a votat ca delegat Marea Unire. A fost consilier al comitatului Cluj și președinte al delegației comitatense.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1891
Decese în secolul al XX-lea
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Oameni din județul interbelic Cluj
Români din Austro-Ungaria
Profesori români
Transilvăneni

Sabin Mureșan


ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යනු ප්‍රජාව විසින් ප්‍රජාව පාලනය කිරිමයි. ප්‍රජාව‍ගේ සාමුහික තීරණය මත ගොඩනගා ගනු ලබන පාලන තන්ත්‍රයයි. මේ තුල සාමුහිකත්වය, සමානාත්මතාව යන සංකල්ප අන්තර්ගතය.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ මුලධර්ම දෙකකි
 සාමුහික වශයෙන් තීරණ ගැනීම සහ සෑම දෙනාගේම පාලනයට සෑම දෙනාම යටත් විම.
 පාලනය ක්‍රියාවට නැංවිම සදහා සෑම දෙනාටම එක හා සමාන අයිතිවාසිකම් තිබිය යුතුයි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යන්න හුදෙක් රාජ්‍යට හෝ ආණ්ඩුවට පමණක් අයත් දෙයක් නොවන අතර ඕනෑම සංවිධානයක සමා‍ජයක දක්නට ලැබේ. මෙසේ පැවතීම රාජ්‍යයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සංවර්ධනය සදහා බෙහෙවින් දායක වේ. ඒ ඒ සමාජයක පවතින ආර්ථික, දේශපාලන සංස්කෘතික ස්වරෑපය අනුව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනස් වේ. මේ අනුව ප්‍රජාතනත්‍රවාදය යන්න සාපේක්ෂ සංකල්පයකි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යන සංකල්පය ජින් ජැක් වින් රෑසෝ විසින් හදුනා ගත් සංකල්පයකි. එහෙත් ඊට පෙර ගීක පෞර රාජ්‍යයේ ඇතනස්, ස්පාටා නගර තුල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යන්න පැවතුනි. එය සෘජු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ලෙස හදුනා ගනු ලබන අතර ජනගහන වර්ධනයත් සමග නියෝජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දක්වා මෙය පරිවර්ථනය විය. මේ වන විට පවතින්නේනියෝජිතයින් මාර්ගයෙන් පාලනය සිදු කරනු ලබන නියෝජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයයි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි රාජ්‍යක් තුල ආණ්ඩුව එම රටේ ජනතාවට වගකිව යුතුය. එසේම ප්‍රජාවගේ සිවිල් හා දේශපාලන අයිතීන් මනාව සුරක්ෂිත විය යුතුය. එය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යක ප්‍රධාන ලක්ෂණයක් වේ.

ප්‍රජාතන්ත්‍රය සිවිල් සමාජය තුල
 ඒකාධිකාරයෙන් තොර තරගකාරි වෙළද පොළක් සහිත මිශ්‍ර ආර්ථිකයක් පැවතිම.
 නිදහස් ජනමාධ්‍ය සහ ජන සන්නිවේදනය
 ප්‍රවිණයන් මගින් ආණ්ඩුවේ සකල විධ ප්‍රතිපත්ති රාජ්‍ය මැදිහත්විම්වලින් තොරව අධීක්ෂණය වීම වන අතර මේ ආකාරයට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පුලුල් සංකල්පයක් වේග

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යන් තුල

 විවෘත වගකියන ආණ්ඩු
 නිදහස් සාධාරණ මැතිවරණ
 ප්‍රජා සහ දේශපාලණ අයිතින් පවතී.

ආශ්‍රිත

පාද සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Democracy at the Stanford Encyclopedia of Philosophy
 Dictionary of the History of Ideas: Democracy
 Index 2008.pdf The Economist Intelligence Unit's index of democracy
 Alexis de  of data sources on political regimes on Our World in Data, by Max Roser.
 "Democracy", BBC Radio 4 discussion on the origins of Democracy (In Our Time, 18 October 2001)
 Democracy Countries 2022 interactive map of countries at World Population Review

Classical Greece
ඡන්ද විමසීම්
ග්‍රීක නව නිපැයුම්
බටහිර සංස්කෘතිය
දේශපාලනය

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය


Insiderhandel er handel med et selskabs værdipapirer (typisk aktier) af insidere, dvs. ledende ansatte i selskabet eller andre, der har særlig intern viden om selskabets økonomier, f.eks. bestyrelsesmedlemmer. Insiderhandel kan både være lovlig og ulovlig. Insidere, f.eks. direktøren i en virksomhed, har i Danmark og de fleste andre lande lov til at købe og sælge aktier i deres egen virksomhed (lovlig insiderhandel), men ikke, hvis de har viden om særlig information, der har betydning for værdiansættelsen, og som ikke er offentligt kendt. Det vil være ulovlig insiderhandel, hvis man udnytter information, der ikke er offentligt tilgængelig, til at "gøre en god handel". For børsnoterede selskaber bør adgangen til information være lige tilgængelig for alle markedsdeltagere.

I Danmark skal direktører, bestyrelsesmedlemmer og nært relaterede parter blandt andet oplyse til Finanstilsynet og Fondsbørsen, når de køber aktier i eget selskab. I perioden op til regnskabsmeddelelser må de ikke handle deres egne aktier overhovedet.

Kilder

Aktiemarked
Økonomisk kriminalitet

Insiderhandel


هو برنامج تلفزيوني من إنتاج التلفزيون المصري، وهو برنامج حواري يقدمه الصحفي المصري مفيد فوزي ويهتم بكل قضايا المجتمع كما أنه يقدم العديد من الأخبار والأحداث الجارية التي تتمحور حول حياة الناس بمصر.

برامج تلفزيونية مصرية

حديث المدينة (برنامج)


القوائم التالية هي قوائم الفرق المشاركة في بطولة أمم أوروبا 1980 في إيطاليا التي أقيمت من 11 يونيو حتى 22 يونيو 1980.

بلجيكا

مدرب الفريق : غوي ثيس
 ثيو كوسترس
 إريك غيريتس
 لوك ميلكامبس
 والتر مويس
 ميشيل رينكوين
 جولين كولس
 ريني فان در يكن
 ويلفريد فان موير
 فرانسوا فان در إلست
 إروين فاندينبيرغ
 جان كويلمانس
 جين ماري بفاف
 ماوريس مارتنز
 جيرارد بليسيرز
 ريني فيرهيرين
 مارك ميلكامبس
 رايموند مومنز
 غوي داردين
 ويلي ويلنس
 ميشيل برودهوم
 جوس هيليغين
 روني مارتنز

تشيكوسلوفاكيا

مدرب الفريق : جوزيف فينغلوس
 ياروسلاف نيتوليكا
 جوزيف بارموس
 لاديسلاف يوركميك
 أنتون أوندروس
 كولومان غوغ
 فرانتيسيك ستامباتشر
 يان كوزاك
 أنتونين بانينكا
 ميروسلاف غايدوسيك
 ماريان ماسني
 زدينيك نيهودا
 روتيسلاف فوياسيتش
 ويرنر ليكا
 يان فيالا
 لاديسلاف فيزيك
 أولدريتش روت
 ياروسلاف بولاك
 يان بيرغر
 كارول دوبياس
 بيتر نيميتش
 ستانيسلاف سيمان
 دوشان كوكيتي

إنجلترا

مدرب الفريق : رون غرينوود
 راي كليمينس
 فيل نيل
 كيني سانسوم
 فيل تومبسون
 داف واتسون
 راي ويلكينز
 كيفن كيغان
 ستيف كوبل
 ديفيد جونسون
 تريفور بروكنغ
 توني وودكوك
 فيف أندرسون
 بيتر شيلتون
 تريفور تشيري
 إيملين هيوز
 ميك ميلز
 تيري مكديرموت
 راي كينيدي
 غلين هودل
 بول مارينر
 غاري بيرتليس
 جوي كوريغان

اليونان

مدرب الفريق : ألكيتاس باناغولياس
 فاسيليس كونستانتينيو
 إيوانيس كيراستاس
 كوستاس إيوسيفيديس
 أنثيموس كابسيس
 جيورجوس فويروس
 سبيروس ليفاثينوس
 كريستوس تيرزانيديس
 تاكيس نيكولوديس
 كريستوس أرديزوغلو
 مايك غالاكوس
 إيوانيس داماناكيس
 إيوانيس غوناريس
 تشارالامبوس كزانثوبولوس
 جيورجوس كوداس
 توماس مافروس
 دينوس كويس
 بيتروس رافوسيس
 لاكيس نيكولاو
 جيورجوس كوستيكوس
 نيكوس أناستوبولوس
 ليفثيريوس بوباكيس
 ستيليوس بابافلوراتوس

إيطاليا

مدرب الفريق : إنزو بيرزوت
 دينو زوف
 فرانكو باريزي
 جوسيبي باريزي
 ماورو بيلوغي
 أنتونيو كابريني
 فولفيو كولوفاتي
 كلاوديو جينتيل
 ألدو مالديرا
 جياتانو سكريا
 جيانكارلو أنتونيوني
 روميو بينيتي
 إيفانو بوردون
 روبن بورياني
 غابرييل أوريالي
 ماركو تارديلي
 ريناتو زاكاريلي
 ألساندرو ألتوبيلي
 روبرتو بيتيغا
 فرانكو كاوسو
 فرانسيسكو غرازياني
 روبرتو بروزو
 جيوفاني غالي

هولندا

مدرب الفريق : جان زوارتكرويس
 بيت شريفرز
 بين وينستيكيرز
 مايكل فان دي كوربوت
 هوغو هوغنكامب
 رود كرول
 يان بورتفليت
 ريني فان دي كركوف
 ويلي فان دي كركوف
 كيس كيست
 أري هان
 هيني أوتو
 جوني ريب
 ديك نانينغا
 أدري كوستر
 هوب ستيفينز
 بيم دويسبورغ
 مارتن فريسيين
 فرانس ثيسين
 روميو زوندرفان
 هانس فان بروكيلين
 إرني براندتس
 جون ميتغود

إسبانيا

مدرب الفريق : لاديسلاو كوبالا
 لويس أركونادا
 خوسيه رامون أليكزانكو
 ميغويلي
 دييغو
 فرانسيسكو خافيير أوريا
 خوان مانويل أسينسي
 داني
 خوليو كاردينوسا
 فرانسيسكو خوسيه كراسكو
 كويني
 فسينتي ديل بوسكي
 خوان غوميز غونزاليس
 أوروتي
 رافائيل غورديلو
 أنتونيو أولمو
 كارلوس سانتيلانا
 خيسوس ماريا ساتروستيغي
 إنريكه ساورا
 كوندي
 ميغيل تينديلو
 خيسوس ماريا زامورا
 بيدرو ماريا أرتولا

ألمانيا الغربية

مدرب الفريق : جوب ديرفال
 هارالد شوماخر
 هانز بيتر بريغل
 بيرنهارد كولمان
 كارلهاينز فورستر
 بيرنارد ديتز
 بيرند شوستر
 بيرند فورستر
 كارل هاينز رومينيغه
 هورست هروبش
 هانسي مولر
 كلاوس ألوفس
 كاسبار ميميرنغ
 راينر بونهوف
 فيليكس ماغاث
 أولي ستيلكه
 هيربيرت تسيمرمان
 كارل ديل هاي
 لوثار ماثيوس
 ميركو فوتافا
 مانفريد كالتز
 والتر يوهانز
 إيك إيمل

تشكيلات بطولة أمم أوروبا
بطولة أمم أوروبا 1980

قوائم فرق بطولة أمم أوروبا 1980


Pedro Vásquez Colmenares Guzmán (15 de abril de 1962) es un economista y exfuncionario público mexicano, que se desempeñó como Director de Prestaciones Económicas, Sociales y Culturales del Instituto de Seguridad y Servicios Sociales de los Trabajadores del Estado (ISSSTE) desde enero de 2007 hasta diciembre de 2012.

Vásquez Colmenares Guzmán es licenciado en Economía, egresado del Instituto Tecnológico Autónomo de México y Maestro en Administración y Políticas Públicas por la Universidad de Columbia, en Nueva York.

Trayectoria
Ha tenido una trayectoria como investigador, economista y funcionario en el ámbito del el manejo de recursos financieros y en seguridad social, particularmente en el tema de las pensiones y de economía de la salud. Durante su paso por el ISSSTE estuvo encargado del diseño y desarrollo de la función de Aseguramiento Financiero en Salud con separación de funciones, estrategia que quedó plasmada como obligatoria para el nuevo seguro de salud del ISSSTE a partir de 2007.

Su carrera en la administración pública inició en 1983 en la Secretaría de Hacienda y Crédito Público. Desde entonces, ha ocupado diversos cargos enfocados al sector financiero, entre los que destacan la Dirección General de Política Fiscal y la Tesorería del Departamento del Distrito Federal (hoy Gobierno de la Ciudad de México), donde impulsó la reestructuración y modernización de las finanzas públicas de la Ciudad de México; la Dirección Comercial de Afore XXI, entonces a cargo de Instituto Mexicano del Seguro Social; y de 2001 a 2006, la Subdirector General de Finanzas del ISSSTE, donde fue responsable del manejo presupuestal y administración del déficit de pensiones y participó en la deliberación conceptual y estudios actuariales previos a la reforma a la Ley de ese Instituto.

En su último encargo como Director de Prestaciones Económicas Sociales y Culturales del ISSSTE, trabajó en la reorganización de los procesos de administración presupuestaria, riesgos financieros y provisión de pensiones, préstamos personales, servicio de estancias y la oferta social y cultural de la institución.

A lo largo de su carrera profesional participó en la formulación de 18 iniciativas legales, incluyendo leyes de ingresos, de hacienda, el Código Financiero del Distrito Federal y al menos cuatro proyectos de nueva Ley del ISSSTE, especialmente en el cabildeo del proyecto de reforma del ISSSTE con más de 100 organizaciones sindicales de trabajadores al servicio del Estado; y ha estado en contacto constante con el trabajo de comisiones legislativas, comisiones intersecretariales y obligaciones frente a organismos internacionales.

Es miembro del Colegio Nacional de Economistas; del Instituto Mexicano de Ejecutivos de Finanzas donde fue Vicepresidente del Comité de Seguridad Social y Presidente del Comité de Relaciones; y miembro de la Academia Mexicana de Derecho de la Seguridad Social. Desde febrero de 2013, es Socio Director de Marpex Consultores, firma especializada de la Ciudad de México en llevar soluciones empresariales de alta eficiencia al sector público y empresa integradora de asistencias, seguros y coberturas para grandes colectivos.

En el ámbito académico, ha hecho aportaciones sobre temas financieros, fiscales, de seguridad social y de reforma institucional:

 Ponente en la Semana de la Seguridad social en 2011, otorgado por la Asociación Internacional del Seguridad Social, Conferencia interamericana de seguridad social, OISS y Organización Internacional del Trabajo. Abril 2011.

 Ponente en el Foro Internacional de Seguridad Social: Retos y Perspectivas para las entidades federativas por la Asociación Nacional de Instituciones Estatales de Seguridad Social, por la Conferencia interamericana de seguridad social, por la Comisión de Seguridad Social y Pensiones de la Conferencia Nacional de Gobernadores. Octubre 2009.

 Ponente en el "Taller sobre Regímenes de Seguridad social", otorgado por el Centro Internacional de formación de la Organización Internacional del Trabajo y la Agencia Española de Cooperación Internacional. Agosto 2007.

Publicaciones
Es autor de los libros:
 "La Política no Basta...Cómo llegar al México que queremos" publicado en 2006 por AGT Editor, sobre planeación financiera y orden institucional.

 "Pensiones en México, la próxima crisis", publicado en junio del 2012, sobre la construcción de una nueva arquitectura basada en el derecho social y la viabilidad financiera para afrontar la insolvencia de los sistemas de pensiones en México.

Además, ha colaborado en diversos libros y publicaciones con artículos sobre finanzas públicas, federalismo fiscal y pensiones.

 "El Desafío de las Finanzas Públicas", en ENSAYOS SOBRE LA ECONOMIA DE LA CIUDAD DE MEXICO. Ricardo Samaniego, Compilador. Ed. Pórtico de la Ciudad de México. 1992.
 "El Reto Financiero de la Ciudad de México", en REVISTA DE ECONOMIA POLITICA. Cambio XXI Fundación Mexicana, A. C. Feb - Abr 1994, Año 1, No. 2
 "Federalismo Hacendario y las Finanzas de la Capital" en LOS RETOS DE LA CIUDAD DE MEXICO EN EL UMBRAL DEL SIGLO XXI. Javier Beristain, Coordinador. Coedición ITAM-Miguel Ángel Porrua. México. 1999
 "Seguridad social en materia de pensiones", en Sistema de Pensiones en México. Perspectivas financieras y posibles soluciones. Fundación de Investigación Instituto Mexicano de Ejecutivos de Finanzas y Alexander Forbes. Talleres Gráficos González 2006.
 Las Políticas públicas y el Presupuesto. En Políticas públicas del Siglo XXI. Colegio de México. México, octubre de 2010
 "Crecer sin Avanzar" en la Revista "Economía y Democracia de enero–febrero de 2011.

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial del ISSSTE
 Colegio de Economistas
 Instituto Mexicano de Ejecutivos de Finanzas
 Pensiones en México, la próxima crisis
 Marpex Consultores

Economistas de México

Pedro Vásquez Colmenares Guzmán


Kraftidioten  é um filme de 2014 dirigido por Hans Petter Moland.

O filme conta, com grande ironia, a história de um homem "normal" que, movido por um sentimento de vingança cega e implacável, irrompe no mundo do crime para fazer justiça para si.

Foi selecionado em competição na 64ª edição do Festival Internacional de Cinema de Berlim.

Sinopse
Nils (Stellan Skarsgård) é um motorista de limpa-neves na Noruega. Um dia, seu filho é encontrado morto por overdose de heroína. Convencido de que seu filho não era viciado em drogas, Nils começa sua própria pesquisa. Logo percebe que seu filho foi morto por uma gangue de criminosos. Então embarca em uma vingança sangrenta, matando os assassinos de seu filho depois de ouvir suas confissões. Esta última informação o levará ao topo da hierarquia, mas sua intervenção causou uma guerra entre gangues.

Elenco

Produção
Um orçamento de NOK 30 milhões foi investido para o filme.

Recepção

Público
O filme arrecadou US$ 904,4 milhões nas bilheterias.

Crítica
No agregador do Rotten Tomatoes, o filme recebe 85% de críticas profissionais positivas com uma classificação média de 7 em 10 com base em 61 críticas, enquanto no Metacritic obtém uma pontuação de 74 em 100 com base em 20 críticas.

Refilmagem

Em 2019, uma refilmagem de produção estadunidense intitulada Cold Pursuit foi lançada. A refilmagem também é dirigida por Hans Petter Moland e estrelada por Liam Neeson.

Notas

Filmes de comédia de ação da Noruega
Filmes de humor negro
Filmes ambientados na Noruega
Filmes da Noruega de 2014
Filmes sobre vingança
Filmes sobre gângsteres
Filmes em língua norueguesa
Filmes dirigidos por Hans Petter Moland

Kraftidioten


Un drapel de luptă, numit și steag de război, steag militar sau steag de bătălie, este o variantă a steagului național folosit de forțele militare ale unei țări pe uscat. Echivalentul său nautic este steagul marinei militare.

În cel mai strict sens al termenului, puține țări au astăzi steaguri de război adecvate, majoritatea preferând să folosească în schimb steagul lor național sau stindardul în acest scop.

Istoric
Însemnele de câmp au fost folosite în războiul timpuriu cel puțin din epoca bronzului. Însuși cuvântul stindard provine dintr-un termen italian pe filiera francezei vechi pentru un însemn heraldic de câmp (nu neapărat un steag).

Utilizarea steagurilor ca însemne de câmp se pare că a debutat în Asia, în timpul epocii fierului, posibil fie în China, fie în India. În Persia ahemenidă, fiecare divizie de armată avea propriul ei stindard, iar "toți ofițerii aveau steag peste corturile lor". Însemnele timpurii de câmp care includ, dar nu se limitează la un steag, sunt, de asemenea, numite vexilloide sau "sub formă de steag", de exemplu stindardul Vultur roman sau stindardul dragon al sarmaților. Vexillumul roman în sine este, de asemenea, un fel de steag, în sensul că a fost suspendat de o bară transversală orizontală, spre deosebire de un simplu catarg.

Folosirea steagurilor simple ca însemne militare devine obișnuită în perioada medievală, dezvoltându-se în paralel cu heraldica ca o completare a dispozitivului heraldic prezentat pe scuturi. Drapelul maritim se dezvoltă și în perioada medievală. Sashimonoul japonez medieval purtat de soldații obișnuiți reprezintă o dezvoltare paralelă.

Unele orașe sau comune medievale libere nu aveau steme și foloseau drapele de luptă care nu erau derivate dintr-o stemă. Astfel, orașul Lucerna a folosit un steag alb-albastru ca însemn de câmp de la mijlocul secolului al XIII-lea, fără a-l deriva dintr-un design de scut heraldic.

Drapele de luptă actuale

Folosit numai de forțele armate

Numai pentru folosirea de către armată (în războiul terestru)

Drapele de luptă care sunt și însemne navale

Foste drapele de luptă

Note

Lectură suplimentară

 Wise, Terence (1978) Military flags of the world, in color. New York: Arco Publishing. 184p. ISBN 0668044721 . Steaguri de război din 1618–1900.

Legături externe

Heraldică
Semiotică
Vexilologie
Drapele
Steaguri

Drapel de luptă


Symphylans, also known as garden centipedes or pseudocentipedes, are soil-dwelling arthropods of the class Symphyla in the subphylum Myriapoda. Symphylans resemble centipedes, but are very small, non-venomous, and only distantly related to both centipedes and millipedes. They can move rapidly through the pores between soil particles, and are typically found from the surface down to a depth of about . They consume decaying vegetation, but can do considerable harm in an agricultural setting by consuming seeds, roots, and root hairs in cultivated soil.

Juveniles have six pairs of legs, but over a lifetime of several years, they add an additional pair at each moult so an adult instar usually has twelve pairs of legs. Most adult symphylans have twelve leg pairs, but the first pair is absent or vestigial in some species (e.g., those in the genus Symphylella), so adults in some species have only eleven leg pairs. Symphylans lack eyes. Their long antennae serve as sense organs. They have several features linking them to early insects, such as a labium (fused second maxillae), an identical number of head segments and certain features of their legs.

About 200 species are known worldwide.

Description

Symphyla are small, cryptic myriapods without eyes and without pigment. The body is soft and generally  long, divided into two body regions: head and trunk. An exceptional size is reached in Hanseniella magna, which attains lengths of .

The head has long, segmented antennae, a postantennal organ, three pairs of mouthparts: mandibles, the long first maxillae, and the second pair of maxillae which are fused to form the lower lip or labium of the mouth. Disc-like organs of Tömösváry, which probably sense vibrations, are attached to the base of the antennae, as they are in centipedes.

The trunk comprises 15–24 segments, which are protected by overlapping dorsal plates. Ten or twelve segments bear legs. The first segment is large and usually provided with a pair of legs, the last segment is slender, lacks legs, and possesses a pair of cerci. Immature individuals have six pairs of legs on hatching. Each pair of legs is associated with an eversible structure, called a "coxal sac", that helps the animal absorb moisture, and a small stylus that may be sensory in function. Similar structures are found in the most primitive insects.

Symphyla are rapid runners. They are primarily herbivores and detritus feeders living deep in the soil, under stones, in decaying wood, and in other moist places. The garden symphylan, Scutigerella immaculata can be a pest of crops. A species of Hanseniella has been recorded as a pest of sugar cane and pineapples in Queensland. A few species are found in trees and in caves. A species of Symphylella has been shown to be predominantly predatory, and some species are saprophagous.

Symphylans breathe through a pair of spiracles on the sides of their head, and are the only arthropods with spiracle openings on the head. These are connected to a system of tracheae that branch through the head and the first three segments of the body only.

The genital openings are located on the fourth body segment, but the animals do not copulate. Instead, the male deposits 150 to 450 packages of sperm, or spermatophores, on small stalks. The female then picks these up in her mouth, which contains special pouches for storing the sperm. She then lays her eggs, and attaches them to the sides of crevices or to moss or lichen with her mouth, smearing the sperm over them as she does so. The eggs are laid in groups of eight to twelve.

Symphylans also have spinnerets whose secretions turn into a silk-like thread. One fossil species, Symphylella patrickmuelleri, was found preserved in Burmese Amber releasing long threads of silk. The silk plays a role in reproduction: the male deposits up to 450 spermatophores on stalks of silk. Symphylans have also been reported releasing silk as a defense and to suspend themselves in the air.

Symphylans have been reported as living up to four years, and moult throughout their life.

Fossil record and evolution
The symphylan fossil record is poorly known, with only five species recorded, all placed in living genera. The oldest records of both families are found in Burmese amber from the middle Cretaceous, approximately 99 million years ago. As a result, both families are thought to have diverged before the end of the Mesozoic Era.

Despite their common name, morphological studies commonly place symphylans as more closely related to millipedes and pauropods than the centipedes, in the clade Progoneata.  Molecular studies have shown conflicting results, with some supporting the Progoneata clade, others aligning symphylans with centipedes or other arthropods, although some are weakly supported. The clade is believed to be monophyletic.

References

Further reading

External links

Arthropod classes
Taxa named by John A. Ryder

Symphyla


Prva B hrvatska odbojkaška liga (1. B nacionalna odbojkaška liga) je predstavljala ligu trećeg stupnja odbojkaškog prvenstva Hrvatske za žene u sezoni 2018./19.
Sudjelovalo je 39 klubova u 4 skupine - "Centar", "Istok", "Jug" i "Zapad".

Centar

 Izvori:
 natjecanja.hos-cvf.hr, 1. B liga 2018./2019.
 natjecanja.hos-cvf.hr, 1. B liga 2018./2019., wayback

Istok

 Izvori:
 natjecanja.hos-cvf.hr, 1. B liga 2018./2019.
 natjecanja.hos-cvf.hr, 1. B liga 2018./2019., wayback

Jug

 Izvori:
 natjecanja.hos-cvf.hr, 1. B liga 2018./2019.
 natjecanja.hos-cvf.hr, 1. B liga 2018./2019., wayback

Zapad

 Izvori:
 natjecanja.hos-cvf.hr, 1. B liga 2018./2019.
 natjecanja.hos-cvf.hr, 1. B liga 2018./2019., wayback

Povezani članci
 Superliga 2018./19.
 Prva liga 2018./19.
 2. HOL 2018./19.
 Kup Snježane Ušić 2018./19.

Vanjske poveznice
 hos-cvf.hr, Hrvatski odbojkaški savez
 natjecanja.hos-cvf.hr

Izvori

 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva
 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva - sezona 2018./2019., pristupljeno 28. prosinca 2020.
 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva - sezona 2018./2019., wayback arhiva
 natjecanja.hos-cvf.hr, 1. B HRVATSKA ODBOJKAŠKA LIGA – seniorke (2018./2019.), pristupljeno 28. prosinca 2020.
 natjecanja.hos-cvf.hr, 1. B HRVATSKA ODBOJKAŠKA LIGA – seniorke (2018./2019.), wayback arhiva

2018-19

1. B HOL za žene 2018./19.


Oneonta  ( ) is a city in southern Otsego County, New York, United States. It is one of the northernmost cities of Appalachia. Oneonta is home to the State University of New York at Oneonta and Hartwick College. SUNY Oneonta began as a normal school and a teacher's college in 1889, and Hartwick College moved into the city in 1928. The approximately 5,800 students from SUNY Oneonta and the approximately 1,500 students at Hartwick make up a significant percentage of the population of Oneonta. According to the 2020 U.S. Census, Oneonta had a population of 13,079. Its nickname is "City of the Hills." While the word "oneonta" is of undetermined origin, it is popularly believed to mean "place of open rocks" in the Mohawk language. This refers to a prominent geological formation known as "Table Rock" at the western end of the city.

The city is surrounded by the town of Oneonta, a separate municipal and political jurisdiction. Oneonta Municipal Airport (N66) is north of the city.

History
Indigenous ancestors of Algonquin and Iroquoian-speaking Native Americans inhabited the land in the territory of Oneonta before European colonists settled in the area. The Five Nations of the Iroquois Confederacy are believed to have emerged and gained dominance prior to the 15th century; they were in place at the time of early French and Dutch colonization.

The area's early European-American settlers did not arrive until around 1775 and consisted mainly of ethnic Palatine German and Dutch settlers moving out of the Hudson and eastern Mohawk valleys. The first such settler in the area now known as the Town of Oneonta was Henry Scramling (b. ~1743; d. 1808).  He had secured a grant of 1,000 acres in the Susquehanna Valley, moved from German Flatts and settled about 1773 in the Oneonta Plains near the mouth of the Otego Creek. He left during the Revolution and returned after the conflict with his brothers, George and David Scramling, and his brothers-in-law, John and David Young.  Their farms were not far from the mouth of the Otego Creek.
The army led by General James Clinton passed through the area in order to join the Sullivan Expedition in 1779 against Iroquois settlements.

The first hamlet developed around 1800 and was later known as "Milfordville." In 1830, the Town of Oneonta was formed from parts of two other Towns in the county. Milfordville changed its name to Oneonta in 1832. In 1848, it was incorporated as a village within the Town.

[[File:Historical souvenir of Oneonta, N.Y. .. (IA cu31924028782047).pdf|thumb|Readable pdf of Edgar Luderne Welch's Oneonta Historical Souvenir published in 1896]]

In the mid-19th century, the Delaware and Hudson Railroad reached Oneonta, stimulating development as a railroad center and attracting new industries. Oneonta was once home to the largest locomotive roundhouse in the world.

Dudley M. Campbell and Willard Vincent Huntington wrote accounts of Oneonta's history. In 1896, Edgar Luderne Welch's Oneonta Historical Souvenir was published covering the new normal school and other institutions in the community.

The village incorporated as a city in 1908. In February 1991 Mayor David Brenner of Oneonta, New York and Mayor Danny Hicks of Oneonta, Alabama officially recognized their cities as sister cities at a centennial celebration for Oneonta, Alabama.

Geography
Oneonta is located at  (42.456003, -75.062302).
According to the United States Census Bureau, the city has a total area of 4.4 square miles (11.3 km2), all land.

The city lies between Binghamton and Albany.

The Susquehanna River flows westward past the south part of the city.

Interstate 88 follows the course of the Susquehanna River past Oneonta. New York State Route 7, New York State Route 23 and New York State Route 28 pass through the city.

Architecture
The architecture of Oneonta consists of a variety of Victorian and 20th-century commercial and domestic styles, including low-rise commercial buildings. Oneonta currently has very few industrial complexes. Because of its location, Oneonta does not serve as a prime industrial city.

There are several historic buildings that were originally homes of prominent people. The Fairchild Mansion was placed on the National Register of Historic Places in 1974 and was formerly the home of George Winthrop Fairchild, one of the original partners with Thomas Watson.  Fairchild and Watson were the founders of what eventually became IBM. Also, George I. Wilber House is a historic home located in the City. It was built in two phases, 1875 and about 1890. It is a three-story wood-frame structure on a stone foundation in the Late Victorian style. It features a three-story, round corner tower, cross gabled roof, and a large, very decorative wrap-around porch with a porte-cochere. In 1997 it became home to the Upper Catskill Community Council of the Arts (now the Community Arts Network of Oneonta). It was listed on the National Register of Historic Places in 2000.

Also listed on the National Register of Historic Places are: Bresee Hall, Chapin Memorial Church, Ford Block, Fortin Site, Municipal Building, Oneonta Armory, Stonehouse Farm, Oneonta Theatre, Old Post Office, Oneonta Downtown Historic District, and Walnut Street Historic District.

The tallest building in Oneonta is Nader Towers.  Standing nine stories high, the building is owned by the City of Oneonta Housing Authority and is operated as a senior citizens' housing facility.

Demographics

As of the census of 2000, there were 13,292 people, 4,253 households, and 1,913 families residing in the city. The population density was . There were 4,574 housing units at an average density of 403.2 persons/km2 (1,043.6 persons/sq mi). The racial makeup of the city was 89.81% White, 4.87% Black, 0.21% Native American, 1.68% Asian, 0.09% Pacific Islander, 0.95% from other races, and 1.69% from two or more races. 3.87% of the population were Hispanic or Latino of any race.

There were 4,253 households, out of which 22.1% had children under the age of 18 living with them, 31.4% were married couples living together, 10.5% have a woman whose husband does not live with her, and 55.0% were non-families. 36.4% of all households were made up of individuals, and 13.5% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.20 and the average family size was 2.87.

In the city, the population was spread out, with 13.6% under the age of 18, 43.1% from 18 to 24, 17.6% from 25 to 44, 13.8% from 45 to 64, and 11.8% who were 65 years of age or older. The median age was 23 years. For every 100 females, there were 82.8 males. For every 100 females age 18 and over, there were 80.7 males.

The median income for a household in the city was $24,671, and the median income for a family was $40,833. Males had a median income of $31,250 versus $25,338 for females. The per capita income for the city was $12,640. 30.3% of the population and 13.5% of families were below the poverty line. Out of the total people living in poverty, 20.8% are under the age of 18 and 12.6% are 65 or older.

 Education
Oneonta is home to the State University of New York at Oneonta and Hartwick College. SUNY Oneonta began as a normal school and a teacher's college in 1889, and Hartwick College moved into the city in 1928.  The approximately 5,800 students from SUNY Oneonta and the approximately 1,500 students at Hartwick make up a significant percentage of the population of Oneonta.

Oneonta City School District (OCSD) enrolls students from the communities of the City of Oneonta, the Town of Oneonta, the town of Davenport, the town of Laurens, and the town of Milford. OCSD has one high school, Oneonta High School, which has about 650 students; one middle school, Oneonta Middle School, which has about 300 students; and three elementary schools, Greater Plains, Riverside, and Valleyview, which have a total enrollment of about 900.

A fourth elementary school, Center Street School, was closed in June 2012 due to declining enrollment and decreased funding from New York State.

 Parks and recreation
The city of Oneonta operates two major municipal parks, Neahwa Park and Wilber Park. Damaschke Field, home of the Oneonta Outlaws of the Perfect Game Collegiate Baseball League (PGCBL), is located in Neawha Park.

Infrastructure
Interstate 88 goes through the outskirts of the city. New York State Route 7 and New York State Route 23 pass through the center of the town. Until January 24, 1963 the Delaware & Hudson Railway ran a Binghamton-Albany passenger train through the town.Susquehanna Valley Railway Historical Society, April–June, 2012 http://www.trainweb.org/SVRHS/SVRHS_FeedwaterHeater_2012_2Q.pdf

 Centennial
In 2008, the city of Oneonta celebrated its Centennial with monthly events throughout the year beginning with the New Year's Eve parade.

 Notable people

Scott Adams, cartoonist, attended Hartwick College in Oneonta.
Dylan Avery and Korey Rowe, creators of the Loose Change'' 9/11 conspiracy films, grew up together in Oneonta.
Clay Bellinger, former major league baseball player, was born and raised in Oneonta.
Wendell Brown, entrepreneur and inventor, was raised in Oneonta and graduated from Oneonta High School.
Karl Coryat, writer, grew up in Oneonta and nearby Cooperstown.
George Winthrop Fairchild, businessman and IBM chairman, was born in Oneonta.
Sherman Mills Fairchild, inventor, was born in Oneonta.
Al Gallodoro, musician and Hartwick professor, lived and died in Oneonta.
Herb Green, architect and artist, was born in Oneonta in 1929.
Augustus M. Gurney, Brigadier general, U.S. Army; born and lived in Oneonta
Henry E. Huntington, railroad magnate, developer of Beverly Hills, California, born in Oneonta.
Jim Konstanty, baseball pitcher, was the athletic director at Hartwick College and died in Oneonta.
Mark May, professional football player and sportscaster, was born in Oneonta and graduated from Oneonta High School.
Jim Metzler, actor, was born in Oneonta.
Erik Neander, GM of the Tampa Bay Rays and 2019 MLB Executive of the Year, graduated from Oneonta High School.
Bill Pullman, actor, received his BA in theater from SUNY Oneonta.
Jason Raize Rothenberg, (July 20, 1975 – February 3, 2004), known professionally as Jason Raize, was an American actor, singer and former Goodwill Ambassador for the United Nations Environment Programme.
Paul Reubens, actor, spent a significant amount of his childhood in Oneonta.
Larry Santos, songwriter, singer and television personality, was born in Oneonta.
Frances Starr, actress, was born in Oneonta.
Louise Hall Tharp, biographer, was born in Oneonta.
Jerry Jeff Walker, country music singer, was born in Oneonta.
Carleton E. Watkins, 19th century California nature photographer, was born in Oneonta.

References

External links

 Greater Oneonta Historical Society

Cities in New York (state)
New York (state) populated places on the Susquehanna River
Cities in Otsego County, New York

Oneonta, New York


Holiday kan henvise til:

Film
 Holiday (film fra 1930) – amerikansk romantisk komediefilm fra 1930
 Holiday (film fra 1938) – amerikansk film fra 1938 instrueret af George Cukor
 Holiday (film fra 2018) – dansk film fra 2018, filmen er instrueret af Isabella Eklöf

Musik
 Holiday (Madonna-sang) – sang af den amerikanske singer-songwriter Madonna
 Holiday (Green Day sang) – Green Day sang
 Holiday (America-album) – Album af det amerikanske rockband America fra 1974
 Holiday (Jennifer Paige-album) – Album af det amerikanske rockband America fra 1974

Bøger
 Holiday (roman) – roman af Stanley Middleton fra 1974

Fiktive person
 Holiday (fiktiv person) – fiktiv person i Batman-serien

Skibe
 MS Holiday – luksusliner bygger på Aalborg Værft i 1985

Holiday


Benjamin Mako Hill (2. prosinca 1980.) je aktivist i zagovarač slobodnog softvera, haker, predavač i autor.

Suradnik je i programer slobodnog softvera kao dio projekata Debian i Ubuntu, te koautor tri tehnička priručnika na tu temu, Debian GNU / Linux 3.1 Bible, The Official Ubuntu Server Book i The Official Ubuntu Book.

Hill je docent za komunikologiju na Sveučilištu u Washingtonu i član je upravnog odbora Zaklade za slobodni softver.

Biografija
Hill je magistrirao na MIT-u i doktorirao na interdisciplinarnom studiju koji uključuje MIT Sloan School of Management-u i MIT Media Lab-u. Od jeseni 2013. docent je na Odsjeku za komunikacije na Sveučilištu u Washingtonu. Također je suradnik u MIT centru za građanske medije gdje koordinira razvoj softvera za građansko organiziranje. Radio je kao savjetnik i izvođač radova na projektu Jedan laptop po djetetu. Zagovarač je GNU projekta, i član odbora Software Freedom International (organizacije koja organizira Dan slobodnog softvera). Kada se 2006. godine oženio s Mikom Matsuzaki na ceremoniji vjenčanja koristio je matematički ograničene vjenčane zavjete.

Debian
Od 1999. godine Hill je aktivan član Debiana. Služio je kao delegat voditelja projekta Debian, a osnivač je i koordinator Debian neprofitne organizacije, prilagođene distribucije Debiana dizajnirane za zadovoljavanje potreba malih neprofitnih organizacija. Uz to je od ožujka 2003. do srpnja 2006. godine služio u odboru Softvera u javnom interesu, kao potpredsjednik organizacije od kolovoza 2004. godine.

Ubuntu
Hill je bio glavni programer i suosnivač Ubuntu-a te i dalje aktivno sudjeluje u projektu. Uz tehničke odgovornosti i zadatke, koordinirao je izgradnju zajednice oko Ubuntu projekta kao "menadžer zajednice" tijekom prvih i pol godine dana postojanja Ubuntua (kasnije ustupajući ulogu Jonu Baconu). U tom razdoblju je radio puno radno vrijeme za Canonical Ltd. U okviru Projekta, je bio članom upravnog odbora "Vijeća zajednice" koji nadgleda sve netehničke aspekte projekta, sve do listopada 2011. Njegov rad uključivao je doprinos kodeksu ponašanja i projektnu izjavu o različitosti.

Ostalo djelovanje
Uz razvoj softvera, Hill opširno piše. Njegovi su radovi objavljeni u akademskim knjigama i časopisima, biltenima i internetskim časopisima, a magazin Slate republicirao je jedan od njegovih blog postova. Autor je projekta za upravljanje slobodnim softverom HOWTO, kanonskog dokumenta o upravljanju projektima slobodnog softvera i softvera otvorenog koda (FOSS), a objavio je akademski rad na FOSS-u iz antropološke, sociološke, upravljačke i softverske perspektive te pisao i govorio o intelektualnom vlasništvu, autorskim pravima i suradnji općenito. Također je proučavao sociologiju uključenosti zajednice u web zajednice, te je široko objavljivan i citiran u projektima poput Scratch-a i Wikipedije. O tim je temama govorio javno, kao i održavajući glavnu riječ na OSCON-u 2008.

Hill je nekoliko godina radio kao savjetnik za FOSS projekte specijalizirane za koordinaciju izdavanja softvera kao slobodnog ili otvorenog softvera i strukturiranje razvojnih napora za poticanje uključivanja zajednice. Značajan dio svog vremena provodi putujući i održavajući razgovore o FOSS-u i intelektualnom vlasništvu, prvenstveno u Europi i Sjevernoj Americi.

Prije svojih trenutnih pozicija, Hill se bavio istraživanjem kao diplomirani istraživač u MIT Media Laboratoriju. U laboratoriju je radio i u grupama Electronic Publishing and Computing Culture na zajedničkom pisanju i softveru za donošenje odluka. Jedan od projekata, Selectricity, nagrađivani je alat za glasanje koji je dobio nagrade i novčanu potporu od MTV-a i Cisco-a. Bio je suradnik u Harvard Berkman centru za internet i društvo i MIT centru za građanske medije.

Bio je član savjetodavnog odbora zaklade Wikimedija, savjetodavnog vijeća Zaklade za otvoreno znanje i odbora Zaklade za slobodni softver. Bio je član osnivač Vijeća zajednice Ubuntu 2009. godine.

Nagrade

 Nagrada za istraživanje Symbiont za 2019. godinu – General Symbiont

Bibliografija

 Debian GNU / Linux 3.1 Biblija
 Službena Ubuntu server knjiga
 Službena Ubuntu knjiga

Izvori

Vanjske poveznice
 https://mako.cc/ web stranica
 Copyrighteous – osobni weblog
 Biografija sa Sveučilišta u Washingtonu
 showingerrors.com
 MIT LabCAST: Odabir
 Laboratoriji oligarhije, videozapis prezentacije u Berkmanovom centru za internet i društvo.

Wikimedija
Ubuntu
GNU

Benjamin Mako Hill


අප අවට පරිසරය

පරිසරය යන්නෙහි සරලම අරුත වන්නේ අප සහ අප අවට වටපිටාවයි .පරිසරය නම් සංකල්පය සොබාදහම , ස්වභාවධර්මය,වටපිටාව යනුවෙන්ද හදුන්වනු ලබයි .පරිසරය පරිසර පද්දති ,ජාන ව්ද්යාමව,පරිසර ගැටළු,පරිසර සංරක්ෂණය ,ආදී විවිධ ස්වරුපයන්ගෙන් පරිසර විද්යාදව යටතේ මේ වන විට හදුනා ගනිමින් පවතී .පොත පතින් අප උගත් දේ සොබාව සෞන්දර්යයට වඩා ගැඹුරින් පරිසරය යන්න මගින් නිරුපනය වන බව මගේ හැගීමයි .

පරිසරයෙන් ලැබෙන අමිල දායාද සොබාවික සම්පත් ලෙස හදුන්වයි .සම්පතක මුලික ලක්ෂණය වන්නේ ඒ සදහා දැඩි හානියක් නොමෙති විට සොබාදහමේ ගුණය මත යලි පුනරුත්පත්තියයි .පරිසරය කොටස් දෙකකට බෙදා දැක්විය හැකිය .

01) ස්වාභාවික පරිසරය

02) නිර්මිත පරිසරය

සොවබවික පරිසරය යනු අප ජීවත් වන සතුන්, ගස්,වැල්,ගංගා,ඇළ,දොළ ආදියෙන් යුතු පරිසරයි .කෘතීම පරිසරය යනු මිනිසා විසින් සොබාවික පරිසරය උපයෝගී කරගෙන කෘතීමව තනාගත් පරිසරයි.
අද දවස වන විට ලංකාව මුහුණපාන ප්රාදාන පරිසර ගැටළු කිහිපයකි .

01) මිහිතලය උණුසුම් වීම
02) ඔසෝන් ස්තරය හීන වීම
03) කාලගුණික විපර්යාස
04) වනහරණය
05) කාන්තාරීකරණය
06) ජලය දුෂණය

අප අවට පරිසරය


Hesper ist ein geographischer Name:

Orte:
 Hesper, luxemburgischer Name der Gemeinde Hesperingen im Kanton Luxemburg, Großherzogtum Luxemburg
 Hesper (Iowa), Ort im Bundesstaat Iowa, USA
 Hesper (Kansas), Ort im Bundesstaat Kansas, USA
 Hesper (Montana), Ort im Bundesstaat Montana, USA
 Hesper (North Dakota), Ort im Bundesstaat North Dakota, USA

Gewässer:
 Hesper, anderer Name des Hesperbachs, linker Zufluss der Ruhr bei Haus Scheppen, kreisfreies Essen, Nordrhein-Westfalen
Unternehmen:

 Hesper Verlag für Esoterikliteratur

Hesper ist der Vorname der folgenden Personen
 Hesper Anderson (1934–2018), US-amerikanische Drehbuchautorin

Siehe auch:
 Hesper Township
 Hesperia

Hesper


Serhii Nazarovîci Bubka (în ; ) este un fost atlet sovietic, apoi ucrainean, specializat pe săritura cu prăjina.

Carieră
Primele discipline pe care le-a practicat au fost săritura în lungime și alergare de viteză pe 100 m, recordul său personal fiind 10,3 secunde. După ce s-a orientat către săritura cu prăjina, a câștigat medalia de aur la Campionatul Mondial de Atletism din 1983 de la Helsinki, în timp ce era încă necunoscut. A dominat disciplina sa sportivă timp de zece ani, timp în care a câștigat titlul mondial de șase ori consecutiv, a fost laureat cu aur la Jocurile Olimpice de vară din 1988 și a doborât recordul mondial de 35 ori. A fost primul săritor cu prăjina care a trecut peste ștacheta înălțată la 6 metri și recordul său mondial de 6,14 m în aer liber, stabilit în 1994, a rămas nedepășit până în 2014, când Renaud Lavillenie a reușit o  săritură la 6,16 m.

După ce s-a retras în 2001, s-a implicat în Asociația Internațională a Federațiilor de Atletism. Din anul 2005 este președintele Comitetului Olimpic din Ucraina. Din anul 2008 este și membru al Comitetului Olimpic Internațional. Din 2002 până în 2006 a fost membru al parlamentului ucrainean.

Fiul său, numit și el Serhii, este un jucător de tenis profesionist.

Note

Referințe
  Biografie lui Serhii Bubka la Comitetul Olimpic Internațional
  Biografie lui Serhii Bubka la Comitetul Olimpic din Ucraina

Legături externe

Atleți ucraineni
Atleți sovietici
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1988
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1996
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2000
Medaliați olimpici cu aur sovietici
Săritori cu prăjina
Deputați ucraineni

Serhii Bubka


Bilaua (o Billowa) es una localidad de la India en el distrito de Gwalior, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 246  a 441 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 12 321 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Bilaua


Tschitscherinellus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Tschitscherinellus cordatus (Dejean, 1825)
 Tschitscherinellus oxygonus (Chaudoir, 1850)

Referencias

Enlaces externos
 Tschitscherinellus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Ditomina

Tschitscherinellus


Sergei Viktorovich Zalyotin (; born April 21, 1962) is a Russian cosmonaut and a veteran of two space missions.

Zalyotin was born in Tula and attended the Borisoglebsk Higher Military School before becoming a fighter pilot in the Russian Air Force. He also holds a degree in ecological management. Zalyotin was selected as a cosmonaut candidate in 1990. In 2000, Zalyotin was a member of the final resident crew aboard the Mir space station. He briefly visited the International Space Station aboard Soyuz TMA-1 in 2002.

Personal
Born April 21, 1962, Schekino, Tula Area, RF (Russia). Father: Viktor Dmitrievich Zaletin (1930–1988). Mother: Valentina Ivanovna Zaletina (Prokhorova), born in 1926. Married to Elena Mikhailovna Zaletina (Goriacheva), they have one son.

Education
In 1983 he graduated from Borisoglebsk Higher Military Pilot School after V.P. Chkalov and got a diploma of pilot-engineer. In 1994 after tuition by correspondence at the International Center of Training Systems he got a qualification of engineer-ecologist and a degree of Master of ecological management.

Experience
In 1983-1990 he served as a pilot, master pilot and flight leader in Air Force units of Moscow military region and in 1990 he was enlisted in the cosmonaut detachment.
From October 1990 to March 1992 he passed a course of general space training at Yu. A. Gagarin Cosmonaut Training Center and on March 11, 1992, the qualification of a test-cosmonaut was conferred on him by decision of the Interdepartmental Qualification Committee. In 1992-1997 he passed training under the programme of flights to the Mir Station.  From September 1997 to July 1998 he passed training as the backup crew commander under PC-26 programme on the Mir Station.

From October 1998 to March 1999 he was a co-ordinator of Yu. A. Gagarin Cosmonaut Training Center at NASA.

In March - May 1999 he passed training as the prime crew commander under PC-28 programme on the Mir Station, however because of the lack of the required financing in June 1999 General Designers' Review adopted a decision to cancel launch of PC-28 for a time and shift flight the Mir Station into the unmanned flight mode.  From June 1999 to March 2000 he passed training as the commander of the prime crew for PC-28.

From April 4 to June 16, 2000, he performed the first space flight as the commander of the Soyuz TM-30 spacecraft and Mir Orbital Complex under PC-28 programme together with A. Kaleri. In the course of operations on the orbital complex the crew carried out the station activation. During the flight he performed one egress into open space with a duration of 5 hours 3 minutes.

Special honors
Hero of the Russian Federation, Pilot-Cosmonaut of the Russian Federation.

References

External links
NASA Biography

1962 births
Living people
Russian cosmonauts
Russian Air Force officers
Soviet Air Force officers
Heroes of the Russian Federation
Spacewalkers
Mir crew members

Sergey Zalyotin


Aurelia Litsner De Fere, née en 1835 à Munkacs en Hongrie et morte à Brooklyn le , est une musicienne, chanteuse et professeure de chant franco-hongroise.

Elle est la fondatrice, avec son mari Eugène de Fère du Conservatoire de Fère à Brooklyn.

Biographie

Née en Hongrie, Aurelia Litsner fait ses études en Allemagne et se produit dès l'âge de quatorze ans en solo dans un festival à Mayence. Le succès qu'elle obtient à cette occasion l'engage à poursuivre une carrière musicale. Elle se présente à l'examen d'usage du Conservatoire national supérieur de musique de Paris et est aussitôt admise. Après quatre années d'études, elle remporte deux deuxièmes prix de chant et d'opéra, et l'année suivante, elle obtient deux premiers prix également de chant et d'opéra, qui lui sont décernés à l'unanimité. Une médaille d'or, décernée chaque année à la meilleure chanteuse par l'Académie des Beaux-Arts, lui est également remise.

En 1864, Félix Lacointa écrit à son propos : .

Ses études terminées, elle est engagée comme prima donna dans les opéras de Paris, Lyon, Marseille et Bordeaux. Elle chante aussi en Belgique, en Allemagne et en Hongrie où elle est reçue avec enthousiasme à l'Opéra national de Pesch. Plus tard, elle se produit avec beaucoup de succès aux Antilles puis se rend à New York où elle décide de se consacrer à l'enseignement du chant et où elle s'installe en 1876. Elle travaille alors pour les écoles de Sylvanus Reed, Miss Charbonnier, Charlier et du couple Van Norman et y enseigne la musique vocale jusqu'en 1883, date à laquelle elle forme son propre conservatoire à Brooklyn, conservatoire que son mari co-dirige et co-gère avec elle.

Elle reçoit les Palmes académiques à Paris, une distinction dont ne jouissait jusqu'alors qu'une seule autre femme aux États-Unis à l'époque, Minnie Hauk.

Elle meurt à son domicile à Brooklyn le 7 octobre 1917 à l'âge de .

Notes et références

Liens externes

 A. Litsner De Fere, Woman of the Century sur Wikisource

Musicienne française
Chanteuse française du XIXe siècle
Chanteuse hongroise du XIXe siècle
Naissance en 1835
Naissance à Moukatchevo
Naissance en Hongrie
Décès en octobre 1917
Décès à Brooklyn

Aurelia Litsner De Fere


Sotona likuje (rus. Сатана ликующий) ruski je film redatelja Jakova Protazanova.

Radnja
Film govori o župniku koji potiče svoje stado da ne podlegne iskušenjima, ali im na kraju i sam podlegne.

Uloge
 Ivan Mozžuhin
 Natalja Lisenko
 Polikarp Pavlov
 Aleksandar Čabrov
 Vera Orlova

Izvori

Vanjske poveznice
 Sotona likuje na Kino Poisk

Ruski filmovi 1910-ih

Sotona likuje


Nino Aviani  poznati je hrvatski stručnjak za kondicijsku pripremu sportaša.

U atletici s paraolimpijkom Antoniom Balek zaslužan je za dvije zlatne medalje i dva svjetska rekorda:Zlatne medalje u kugli F32–34/52–53 i koplju F33–34/52–53 na Ljetnim Paraolimpijskim igrama 2008. u Pekingu, Kina. Svjetski rekordi u kugli na Iwasa Golden League mitingu (Stadskanaal 2009) i koplju (Duisburg 2009)

Osnivac Atletskog kluba "AK Marjan" 2009 godine u Splitu, Hrvatska gdje i danas radi kao glavni kondicijski trener.

Suosnivač je atletskog kluba "AK MIlenium" sada "AAK Dioklecijan" godine 2009 u Splitu, Hrvatska gdje i danas radi kao savjetnik mladih trenera.

Od 2003. – 2004. g. radio je kao kondicisjki trener (Ženskog nogometnog kluba) ŽNK Marjan.  2009. g. osniva Atletski klub invalidnih osoba "Marjan", gdje provodi sljedeće 3 godine radeči kao atletski i kondicijski trener.

Izvori

Šport
Hrvatski atletski treneri

Nino Aviani


Le BAE Huancavilca (pennant number : SS-102) est un sous-marin de type 209/1300. Il a été construit pour la marine équatorienne au chantier naval Howaldtswerke-Deutsche Werft dans la ville de Kiel, en Allemagne. Son nom vient de la culture Manteña-Huancavilca, un peuple précolombien de la région côtière de l'Équateur qui s'étendait de l'île de Puná, près de Guayaquil, jusqu'à l'intérieur des terres au sud de la province du Guayas. Ils étaient considérés comme des grands navigateurs.

Conception

Modernisation
Dans le cadre du plan de renforcement des forces armées équatoriennes, les deux sous-marins de type 209 de la marine équatorienne seront modernisés dans le chantier naval ASMAR à Talcahuano au Chili. Cela concerne le BAE Huancavilca et son sister-ship le BAE Shyri (SS-101).

Le premier à être modernisé sera le BAE Shyri, car en 2003 il a subi un accident qui l'a laissé partiellement endommagé. Les travaux seront menés entre 2008 et 2012. En parallèle, un programme de formation aura lieu pour les équipages équatoriens dans les établissements de formation spécialisés de la marine chilienne à Talcahuano.

La modernisation de ces submersibles est l'un des plus importants contrats militaires attribués par l'Équateur ces dernières années. Il convient de noter qu'ASMAR a remporté le contrat en concurrence avec des chantiers navals du Brésil et d'Allemagne, ayant une plus grande capacité et expérience de la construction de sous-marins. La modernisation comprend la mise à niveau des systèmes de commande des machines (panneau de surveillance des diesel du fabricant chilien SISDEF), du système de navigation et de propulsion, ainsi que le remplacement des batteries et la révision des périscopes. Elle comprendra également une extension des capacités, conformément aux travaux effectués par ASMAR sur les sous-marins de classe 209 de la marine chilienne (Thompson et Simpson). L'extension des capacités de guerre comprendra l'intégration du système de commandement tactique SUBTICS du fabricant français Thales.

Le projet, appelé « Albacora », a été achevé en , pour un coût total de  de dollars.

Personnalités liées
 Contre-amiral Luis Jaramillo Arias, ancien commandant du BAE Huancavilca, devenu président exécutif de Petroecuador en 2008.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .

Liens externes
 .
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de l'Équateur
 Marine équatorienne

Sous-marin de la Marine équatorienne
Bateau lancé en 1977
Navire construit à Kiel
Type 209

BAE Huancavilca (SS-102)


Universitatea Central Europeană (în ) este o instituție de învățământ superior fondată în anul 1991 în SUA de către activistul politic și filantropul George Soros. Universitatea a atras studenți din peste 100 de țări pentru educația interdisciplinară. Oferă programe de masterat și doctorat în științe sociale, drept și management, iar diplomele conferite de ea sunt recunoscute în Statele Unite.

Ea a funcționat la Budapesta, dar a devenit ținta guvernului lui Viktor Orbán care a încercat să-i limiteze libertatea de cercetare și a adoptat legi cu dedicație pentru a pune presiune pe ea. În 2018 instituția a hotărât mutarea operațiunilor principale la Viena. Din 2019 dispune de acreditare academică în Austria. La Budapesta funcționează în continuare un campus universitar.

Note

Vezi și
CEU Business School

Universități din Budapesta
Fondări în 1991

Universitatea Central Europeană


Olaylar

Doğumlar
 Mary Wollstonecraft, İngiliz yazar (ö. 1797).

Ölümler
 14 Nisan, Alman besteci Georg Friedrich Händel (d. 1685)

1759


The epiglottal or pharyngeal plosive (or stop) is a type of consonantal sound, used in some spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is .

Epiglottal and pharyngeal consonants occur at the same place of articulation. Esling (2010) describes the sound covered by the term "epiglottal plosive" as an "active closure by the aryepiglottic pharyngeal stricture mechanism" – that is, a stop produced by the aryepiglottic folds within the pharynx.

Features

Features of the epiglottal stop:

It has no defined phonation, although it is typically voiceless, which means it is produced without vibrations of the vocal cords. Voiced epiglottal "stops" tend toward being epiglottal flaps.

Occurrence

See also
 Index of phonetics articles

Notes

References

External links

Plosives
Pulmonic consonants
Oral consonants

Epiglottal plosive


Nasib Farah (født 1981 i Somalia) er en dansk filminstruktør med dansk-somalisk baggrund.

Baggrund
Under borgerkrigen i Somalia i 1990'erne sendte Farahs familie ham ud af landet, så han som 12-årig kom til Europa - først Tyskland og siden Danmark, hvor han fik status som uledsaget flygtning og voksede op på Dansk Røde Kors Center Avnstrup ved Lejre. Han er uddannet som sælger og har desuden arbejdet som freelance-journalist og været aktiv i frivilligt arbejde for unge dansk-somaliere. Farah bor i dag i Odense med sin danskfødte kone og tre børn.

Film
I 2010 var Farah tilrettelægger og spillede en hovedrolle i filmen Min fætter er pirat, instrueret af Christian Sønderby Jepsen. Farah debuterede som instruktør i 2015 med dokumentarfilmen Krigerne fra Nord (instrueret sammen med Søren Steen Jespersen), der handler om unge dansk-somaliere, der bliver hvervet af den yderligtgående islamistiske organisation Al-Shabaab. Filmen blev nomineret til en Robert som Årets Korte Dokumentarfilm og vandt en pris på den canadiske filmfestival Hot Docs. I 2018 fulgte samme makkerpar op med dokumentarfilmen Den fortabte kriger.

Filmografi

Kilder

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Danmark
Dokumentarfilminstruktører

Nasib Farah


Zambia Congress of Trade Unions (ZCTU) are den primære hovedorganisation for fagforbund i Zambia. ZCTU blev stiftet i 1964. ZCTU blev dannet for at erstatte den tidligere United Trade Union Congress. Den har 33 tilknyttede fagforeninger.

Zambias senere præsident Frederick Chiluba var formand for ZCTU 1974-1991. ZCTUs nuværende præsident er Nkole Chishimba, mens Cosmas Mukuk er generalsekretær-

ZCTU er tilknyttet International Trade Union Confederation.

Noter

Eksterne henvisninger
 www.zctu.org.zm ZCTUs netsted

Fagforbund

Zambia Congress of Trade Unions


Los Tratados de Örebro fueron firmados el 18 de julio de 1812 para poner fin formalmente a la guerra anglo-rusa (1807-1812) y a la guerra anglo-sueca (1810-1812), ambas parte de las guerras napoleónicas.

Los tratados fueron redactados en francés, la lingua franca de la diplomacia en esa época. La traducción oficial en inglés dejó de lado el signo diacrítico de Örebro y usó el nombre Tratado de Orebro.

Referencias

Orebro
Orebro
Orebro
Orebro
Orebro
Orebrp
Tratados de 1812

Tratados de Örebro


Masayuki Yanagisawa (født 27. august 1979) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy og Cerezo Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masayuki Yanagisawa


Der Baltic Cup 1940 war die insgesamt 11. Austragung des Turniers der Baltischen Länder, dem Baltic Cup seit deren Erstaustragung im Jahr 1928. aber schon unter Annektierung durch die Sowjetunion. Das Turnier der Auswahlen der nunmehrigen Sowjetrepubliken fand zwischen dem 6. und 8. September 1940 in Lettland statt. Ausgetragen wurden die Spiele in Riga. Die Letten gewannen den 6. Titel. Es war die zugleich die letzte Ausspielung des Wettbewerbs vor Ende des Zweiten Weltkriegs.

Gesamtübersicht
Tabelle nach Zwei-Punkte-Regel.

|}

|}

Weblinks
 Baltic Cup 1940 auf rsssf.com

Einzelnachweise

Baltic Cup
Fußballveranstaltung 1940
Sportveranstaltung in Riga

Baltic Cup 1940


José Apolinar Cepeda Peraza  (1819 - 1872) fue un militar mexicano, defensor de la república en época de Benito Juárez. Más tarde gobernador de Yucatán. Nacido en la ciudad de Mérida, Yucatán y muerto en el mismo lugar. Hermano de Manuel Cepeda Peraza a quien acompañó en la liberación de Mérida de las tropas  imperialistas el 15 de junio de 1867.

Datos históricos
Tomó posesión del gobierno de Yucatán el 2 de abril de 1869 poco tiempo después de la muerte de su hermano, quien fue declarado benemérito del estado el 26 de abril siguiente. A finales de 1869, al concluir el mandato que asumió en abril, fue elegido en la misma fórmula de Manuel Cirerol y Canto, ahora como vicegobernador del estado. El periodo de ellos debería durar dos años, de 1870 a 1872. La constitución estatal fue modificada para ampliar el mandato gubernamental hasta por cuatro años y se incluyó un artículo transitorio por el que la administración en curso de Cirerol y Cepeda Peraza, continuaría en el nuevo periodo ampliado. Este hecho fue considerado inconstitucional y generó protestas. Al insistir los dos personajes en mantenerse en el poder al concluir sus dos primeros años, se desató una insurrección armada en el oriente del estado para defenestrarlos, movimiento que ellos mismos intentaron sofocar, sin lograrlo.

En apoyo a la rebelión regresó a Yucatán el coronel Francisco Cantón Rosado que se puso al frente de los insurrectos. De México, con instrucciones del presidente Benito Juárez, llegó a Yucatán el general Vicente Mariscal para aplacar a los rebeldes que además ya habían manifestado su adhesión al Plan de La Noria.

El coronel Cantón y Vicente Mariscal negociaron y acordaron desactivar la rebelión a cambio de deponer a Cirerol que pretendía extender su mandato. Así ocurrió, quedándose como gobernador provisional el general juarista Vicente Mariscal y haciendo que José Apolinar Cepeda Peraza huyera del estado hacia Quintana Roo, en donde tuvo que refugiarse. Ahí murió poco después, en 1872.

Véase también
 Juarismo
 Segundo Imperio Mexicano
 Historia de Yucatán
 Maximiliano de Habsburgo

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Gobernantes de Yucatán
 Crónica de una asedio
 Apuntes biográficos Con acceso el 26 de febrero de 2012.

Nacidos en Mérida (México)
Gobernadores de Yucatán del siglo XIX
Militares de Yucatán

José Apolinar Cepeda Peraza


Grupa C de la Campionatul Mondial de Fotbal 2018 a avut loc în perioada 16-26 iunie 2018. Grupa a constat din Franța, Australia, Peru, și Danemarca. Clasate pe primele două locuri, Franța și Danemarca au avansat în runda optimilor.

Echipe

Note

Clasament

Meciurile
Toate orele sunt listate la ora Rusiei.

Franța vs Australia
Cele două echipe s-au întâlnit în patru meciuri anterioare, cel mai recent într-un amical din 2013, o victorie 6-0 pentru Franța.

Peru vs Danemarca
Cele două echipe nu s-au întâlnit niciodată înainte.

Danemarca vs Australia
Cele două echipe s-au întâlnit în trei meciuri anterioare, cel mai recent într-un amical în 2012, cu Danemarca predominând 2-0.

Franța vs Peru
Cele două echipe s-au întâlnit doar o singură dată, un amical în 1982, câștigat de Peru 1-0.

Danemarca vs Franța
Cele doua echipe s-au confruntat anterior în 15 partide, inclusiv două meciuri din faza grupelor Cupei Mondiale, în 1998, câștigat de Franța cu 2–1, și în 2002, câștigat de Danemarca cu 2–0.

Australia vs Peru
Cele doua echipe nu s-au mai întâlnit.

Disciplină
Puncte de fair-play, care sunt folosite ca tie-break în cazul în care înregistrările generale și cap-la-cap ale echipelor sunt egale, sunt calculate pe baza cartonașelor galbene și roșii primite în toate meciurile din grupă după cum urmează:
 Primul cartonaș galben: minus 1 punct;
 Indirect cartonaș roșu (al doilea cartonaș galben): minus 3 puncte;
 Cartonaș roșu direct: minus 4 puncte;
 Cartonaș galben și un cartonaș roșu direct: minus 5 puncte;

Doar una dintre penalizările de mai sus se aplică unui jucător într-un singur meci.

Referințe

Legături externe
 2018 FIFA World Cup Grupa C , FIFA.com

Campionatul Mondial de Fotbal 2018
2018 în Rusia

Campionatul Mondial de Fotbal 2018 Grupa C


Absolmsia, danas nepriznati biljni rod koji je 1891. opisao njemački botaničar Otto Kuntze (Kuntze). U rod su svrstane dvije vrste, Absolmsia oligophylla, danas  Vincetoxicum oligophyllum iz Yunnana u Kini, i Absolmsia spartiodes (Astrostemma spartioides), danas Hoya spartioides s otoka Borneo (Sabah).

Obje ove vrste pripadaju porodici Apocynaceae

Izvori

Sistematika

Absolmsia


Runge ist ein Einschlagkrater am Ostrand der Mondvorderseite im Osten der Ebene des Mare Smythii, nordwestlich des Kraters Warner und südöstlich von Haldane. Der Krater ist sehr flach, da das Innere mit den Laven des Mare geflutet wurde.

1973 benannte die Internationale Astronomische Union (IAU) den Krater nach dem deutschen Mathematiker Carl Runge.

Weblinks

 Runge auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Runge (Mondkrater)


فضاء طوبولوجي متواصل نقول عن فضاء طوبولوجي (E,T) أنه مُـتَّواصِل إذا لم نتمكن من فصله إلى مجموعتين مفتوحين لا يتقاطعان قطعاً. أو بعبارة أُخرى لا يوجد مفتوحان في هذا الفضاء يتممان بعضهما البعض فيه لكن لا يتقاطعان. والمعنى ذاته يصاغ في واحدة مما يلي:

 إذا فـُصِل E إلى مفتوحَين غير متقاطعَين فأحدُهما الفراغٌ.
 إذا فـُصِل E إلى مغلَقَين غير متقاطعَين فواحدٌ منهما فراغُ الآخرِ الفضاء E نفسه.
 إذا طبقنا الفضاء إلى {0,1}مُطَبْلَجٍ بفَظـَّتِهِ فالتطبيق المتصل ثابت

{0,1}

غيرَ الفضاء والفراغ لايوجد أيّ مفتوحٍ مغلقٍ

مثال:

 الأجزاء المتواصلة من المحور الحقيقي هي مجالاته.
مجموعة لصوق  حيث

مجموعة متواصلة

تقديم
ما هو الشأن بالنسبة إلى الفضاءات الطوبولجية غير المـُمْتَرةِ, حيث تعمِّم المدمجاتُ الأشكالَ المغلقةَ والمحدودةَ
في فضائنا الاعتيادي أو الهندسة الأقليدية ؛المتواصلاتُ أو الفضاءات الطوبولوجية المتواصلة تعمِّم مفهومَ الشيء المملوء والمتماسكةُ أجزاؤهُ والملتصقُُ بعضها ببعضٍ مثل الكرة الحديدية أو القرص أو قطعةٍ من المستقيم. بخلاف الفلكات، الدوائر أو النقطتانيات والتي تقسم كل واحدة منهنّ الفضاء إلى أكثرَ من جزئين.
و هذا يمكننا أيضا من تعميم بعضٍ من خصائص الاتصال التحليلي مثل مبرهنة القيم المتوسطة. ونهتم بالتواصل في التحليل لشدة تشابهه بمفهوم الاتصال. وهو المفهوم المؤسس للطوبولوجية تاريخيا.
 لأن الخصائص الهندسية أو التحليلية منها التي تـُحتـَرم في نقطة ما محليا تَتَحقَّق تلقائيا في كل الفضاء.و يمـَكـِّن دراسة الجصائص العامة للفضاء محليا.
 حيز هام من التحليل العقدية والاشتقاق بشكل عام يعتمد على الاتصال.

التطبيقات المُتَّصلة
 تعريف:
نقول أن تطبيقا من فضاء طوبولوجيّ إلى آخر متصلٌ إذ كان يعكس كلَّ مفتوحٍ إلى مفتوحٍ.
وبعبارة أُخرى:
إذا كان  و فضائين طوبولوجين فنقول أن التطبيق  متصل إذا تحقق:

مبرهنة:
صورة متواصلٍ بتطبيق متصل، جزء متواصل من فضاء الوصول.
و بعبارة أُخرى التطبيقات المتصلة(من فضاء طوبولوجي إلى آخرٍ)  تحافظ على التواصل.

بعض معايير التواصل
 خاصية:لصوق كل جزءٍ متواصلٍ, جزءٌ متواصلٌ.

 خاصية:إذا كانت  أُسرة من متواصلات فضاء طوبولوجي حيث:

فإن.
 جزء متواصل.

تعريف: نسمِّى اتحادَ كلّ ألأجزاءالمتواصلة من فضاء طوبولوجي (E,T)التي تحتوي نقطة ما x مُرَكِّبُ تَوَاصُلِ هذه النقطة في E.

خاصية: لتكن x نقطةً من فضاء طوبولوجي E.
 مركب تواصل x هو أكبر متواصل يحتويه.
 مركب تواصل x جزءٌ مغلق.
تعريف:نعتبر y و x نقطتين من E. نسمي طريقا أصلها x وطرفها y كل تطبيق f متصل من المجال[0,1] ألى E حيث f(0)=x و f(1)=y

خاصية إذا وصّلناكل نقطتين من E بطريق فإن E متواصل.

مراجع

فضاءات طوبولوجية

فضاء طوبولوجي متواصل


Acrotylaceae, porodica crvenih alga, dio reda Gigartinales. Postoji pet priznatih vrsta u čertiri roda

Rodovi
 Acrotylus J.Agardh 2
 Hennedya Harvey   1
 Ranavalona Kraft   1
 Reinboldia F.Schmitz  1

Izvori

Gigartinales

Acrotylaceae


Henry Max Frayne (* 14. April 1990 in Adelaide) ist ein australischer Leichtathlet. Seine Disziplinen sind der Dreisprung und der Weitsprung.

Leben

Henry Frayne ist der Neffe des australischen 200- und 400-Meter-Meisters sowie Olympia-Teilnehmers Bruce Frayne. Der Vater von Henry Frayne, Geoff Frayne, war Teilnehmer an australischen Meisterschaften im Drei- und Weitsprung. Henry Frayne wohnte in Adelaide, bis er 16 Jahre alt war, und zog dann nach Melbourne, weil es dort bessere Leichtathletik-Trainingsmöglichkeiten gab.

Henry Frayne trainiert seit 2009 im QAS Jumps Centre in Brisbane. Sein früherer Trainer war Wassili Grischtschenkow, in Brisbane wird er von Gary Bourne trainiert. Gary Bourne war ebenfalls der Trainer des australischen Rekordhalters im Weitsprung Mitchell Watt. Der Verein von Henry Frayne ist der Old Melbournians Athletic Club.

2012 schloss er sein Studium an der Deakin University mit einem Bachelor of Commerce ab, anschließend studierte er Rechtswissenschaft an der University of Queensland.

Sportliche Laufbahn

Außer in der Leichtathletik war Henry Frayne im Australian Football aktiv und brachte es dort bis zu Einsätzen für Juniorenauswahlmannschaften von South Australia.

Erste internationale Erfahrungen in der Leichtathletik sammelte Frayne bei den Jugendweltmeisterschaften 2007 in Ostrava, bei denen er mit 14,85 m im Dreisprung in der Qualifikation ausschied. 2008 gelangte er bei den Juniorenweltmeisterschaften in Bydgoszcz im Dreisprung ins Finale und wurde dort mit 16,29 m Fünfter. Bei der Sommer-Universiade 2009 in Belgrad belegte er mit 16,11 m Platz zwölf; in der Qualifikation dort hatte er mit 16,62 m einen neuen australischen U20-Rekord aufgestellt. 2011 qualifizierte er sich für die Weltmeisterschaften in Daegu und belegte dort mit 16,78 m Rang neun. Sein größter Erfolg im Weitsprung ist die Silbermedaille bei den Hallenweltmeisterschaften in Istanbul mit der gleichen Weite von 8,23 m wie der Sieger Mauro Vinícius da Silva und einem neuen ozeanischen Hallenrekord. Während der Freiluftsaison qualifizierte er sich für die Olympischen Spiele in London, bei denen er im Dreisprung mit 16,40 m in der Qualifikation ausschied und im Weitsprung im Finale mit 7,85 m Platz neun belegte.

2014 nahm er zum ersten Mal an den Commonwealth Games in Glasgow teil und belegte dort im Finale ohne einen gültigen Versuch den letzten Platz. Zwei Jahre später nahm er erneut an den Olympischen Spielen in Rio de Janeiro teil und wurde dort mit 8,07 m im Finale Siebter. 2017 qualifizierte er sich für die Weltmeisterschaften in London, bei denen er mit 7,88 m in der Qualifikation ausschied. Bei den Commonwealth Games 2018 in Gold Coast verbesserte er seine Weitsprungbestweite auf 8,34 m und wurde anschließend mit 8,33 m hinter dem Südafrikaner Luvo Manyonga im Finale Zweiter.

2010 wurde Frayne australischer Meister im Dreisprung.

Persönliche Bestleistungen

 Weitsprung: 8,34 m (+1,1 m/s), 10. April 2018 in Gold Coast
 Weitsprung (Halle): 8,23 m, 10. März 2012 in Istanbul
 Dreisprung: 17,23 m (+0,6 m/s), 2. März 2012 in Melbourne

Weblinks

Einzelnachweise

Weitspringer (Australien)
Dreispringer (Australien)
Olympiateilnehmer (Australien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Australien)
Universiadeteilnehmer (Australien)
Teilnehmer der Sommer-Universiade 2009
Australischer Meister (Leichtathletik)
Absolvent der Deakin University
Australier
Sportler (Adelaide)
Geboren 1990
Mann

Henry Frayne


Barbara Engelking (22 de abril de 1962) é uma socióloga polonesa especializada em estudos do Holocausto. Fundadora e diretora do Centro Polonês de Pesquisa do Holocausto em Varsóvia, ela é autora ou editora de vários trabalhos sobre o Holocausto na Polônia.

Biografia
Nascida em Varsóvia, Engelking recebeu um mestrado em psicologia pela Universidade de Varsóvia em 1988 e um PhD em sociologia pela Academia Polonesa de Ciências, também em Varsóvia, pela tese The Experience of the Holocaust and its Consequences in Autobiographical Accounts (1993).

Desde 1993, ela é assistente e professora no Centro Polonês de Pesquisa do Holocausto, e membra do Instituto de Filosofia e Sociologia da Academia Polonesa de Ciências. Desde 2014, ela é presidente do Conselho Internacional de Auschwitz.  De novembro de 2015 a abril de 2016, foi ao Museu Memorial do Holocausto dos Estados Unidos em Washington, DC.

Carreira
O livro de Engelking, The Warsaw Ghetto: A Guide to the Perished City (2009), escrito com Jacek Leociak, fornece mapas detalhados do gueto para que os leitores possam localizar as ruas e as antigas estruturas comunitárias. Michael Marrus descreveu-o como "uma obra impressionante, um dos livros mais importantes sobre a história do Holocausto nazista".

Em uma revisão do livro de Engelking, Such a Beautiful Sunny Day (2016), publicado pela primeira vez em polonês em 2012, Grzegorz Rossoliński-Liebe escreveu que desafiava a tendência alemã de negligenciar os perpetradores não-alemães do Holocausto, bem como a tendência polonesa de ver os poloneses na Polônia ocupada pela Alemanha inteiramente como vítimas. Em 2013, o historiador Samuel Kassow descreveu o trabalho de Engelking e de três outros estudiosos (Jan Grabowski, Alina Skibińska e Dariusz Libionka) como uma "conquista histórica", minando "os mitos egoístas sobre as relações polaco-judaicas na Segunda Guerra Mundial".

Em 2018, Engelking e Grabowski co-editaram Dalej jest noc: losy Żydów w wybranych powiatach okupowanej Polski, um estudo de dois volumes e 1.600 páginas sobre nove condados da Alemanha-Polônia ocupados durante o Holocausto.

Em fevereiro de 2021, um tribunal de Varsóvia decidiu que Grabowski e Engelking deveriam se desculpar por suas declarações sobre Edward Malinowski (o líder da vila polonesa de Malinowo) em Dalej jest noc; em agosto, a decisão foi anulada por um tribunal de apelações.

Obras

 (2001). Holocaust and Memory: The Experience of the Holocaust and its Consequences. Londres: Leicester University Press (editado por Gunnar S. Paulsson).
 (2009) com Jacek Leociak. The Warsaw Ghetto: A Guide to the Perished City. New Haven: Yale University Press. ISBN 978-0300112344
 (2009) com Dariusz Libionka. Żydzi w powstanńczej Warszawie. Polish Center for Holocaust Research. ISBN 978-8392683117
 (2016). Such a Beautiful Sunny Day: Jews Seeking Refuge in the Polish Countryside, 1942–1945. Jerusalem: Yad Vashem. ISBN 978-9653085411
 (2018) com Jan Grabowski. Dalej jest noc. Losy Żydów w wybranych powiatach okupowanej Polski, 2 volumes. Warsaw: Center for Research into the Extermination of the Jews. ISBN 978-8363444648

Alunos da Universidade de Varsóvia
Psicólogos da Polónia
Sociólogos da Polônia
Pessoas vivas
Nascidos em 1962
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Barbara Engelking