Las elecciones generales de Gibraltar de 2011 tuvieron lugar el 8 de diciembre de dicho año. El ministro principal saliente, Peter Caruana, resultó derrotado, siendo sustituido, tras quince años y medio en el poder, por el candidato opositor Fabian Picardo.

Las elecciones fueron convocadas el 3 de noviembre por el gobernador de Gibraltar a petición del ministro principal, Peter Caruana. Se trataba de las segundas elecciones legislativas tras la aprobación de la constitución gibraltareña de 2006. De acuerdo con la legislación gibraltareña, el Parlamento de Gibraltar cuenta con 17 miembros electos. Los electores pueden votar a un máximo de diez candidatos. Los 17 más votados se convierten en miembros del Parlamento.

Se presentaron a las elecciones dos partidos y una coalición. Los dos partidos eran los Socialdemócratas de Gibraltar (GSD), con el ministro principal saliente a la cabeza, Peter Caruana, en busca de su cuarto mandato consecutivo; y el Partido Progresista Democrático (PDP), extraparlamentario, con Keith Azopardi como candidato. La coalición la formaban el Partido Socialista Laborista de Gibraltar (GSLP) y los Liberales, con Fabian Picardo como cabeza de lista. La coalición GSLP/Liberales era la principal fuerza de oposición y contaba con 7 escaños en el Parlamento saliente. Picardo concurría por vez primera como candidato a ministro principal, habiendo sustituido seis meses antes al veterano Joe Bossano, que gobernó el territorio entre 1988 y 1996, que también formaba parte de la candidatura opositora.

Encuestas
Las primeras encuestas publicadas en 2011 fueron elaboradas por los dos principales periódicos gibraltareños, Gibraltar  Chronicle y Panorama, durante el mes de febrero. Ambas daban por ganadores a la oposición GSLP/Liberales. Según el Gibraltar Chronicle, GSLP/Liberales obtendría un 54% de los votos decididos, GSD 37% y PDP 9%. Según Panorama, diario próximo a los Liberales, GSLP/Liberals obtendría un 53% de los votos, GSD 39% y PDP 8%.

En octubre, el Gibraltar Chronicle y la Corporación Gibraltareña de Radiodifusión (GBC) elaboraron una nueva encuesta, que daba la victoria a la oposición GSLP/Liberales con un 54% de los votos. El partido en el poder, el GSD, obtendría un 38%. El PDP quedaría en un 8%.

Poco antes de las elecciones, el 30 de noviembre, Panorama, publicó una nueva encuesta en la que pronosticaba de nuevo la victoria de la oposición GSLP/Liberales, con un 52% de los votos. El gobernante GSD sería derrotado obteniendo un 43% de los votos. El PDP obtendría un mero 5%. En la misma fecha, el periódico español de La Línea de la Concepción Área publicó otra encuesta que daba por ganador al GSD con un 51,59% de los votos, quedando GSLP/Liberales segundos con un 42,85%.

Campaña electoral
La campaña se centró en asuntos domésticos, dejando en segundo plano las relaciones con España. Todos los partidos se oponen a cualquier transferencia de soberanía y apoyan, con diferentes matices, el Foro Tripartito de Diálogo.

Resultados
Las elecciones dieron una ajustada victoria a la oposición, la cual consiguió 10 de los 17 escaños en juego, con un 48,88% de los votos. El GSD obtuvo un 46,76% y el PDP un 4,36%. Fabian Picardo (GSLP/Liberales) fue el candidato más votado (8 781 votos), con Joe Bossano en quinta posición (8 598 votos). Peter Caruana fue el candidato del GSD más votado, en séptimo lugar (8 515 votos). La victoria de la oposición fue, no obstante, más corta que la predicha por los sondeos a pie de urna (que daba 8 puntos de ventaja a la oposición).

Fabian Picardo tomó posesión, junto con el resto de parlamentarios de su partido, al día siguiente de las elecciones, el 9 de diciembre.

Referencias

Enlaces externos

Elecciones en Gibraltar
Gibraltar

Elecciones generales de Gibraltar de 2011


An Paspalum chaffanjonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Jean Baptiste Maury. An Paspalum chaffanjonii in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum chaffanjonii


Gökbel, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ankara iline 102 km, Kızılcahamam ilçesine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Gökbel, Kızılcahamam


Zophobas morio, le Ver à bois géant ou ver de farine géant pour sa ressemblance avec le ténébrion meunier, est une espèce d'insectes coléoptères polyphages à tendance xylophages de la famille des ténébrionidés, originaire de l'Amérique tropicale et équatoriale.

Sa larve, qui ressemble à un ver de farine de très grande taille ( de long), est communément utilisée comme nourriture pour les animaux de terrarium. Ces larves sont également capables de digérer le polystyrène grâce à des enzymes bactériennes contenues dans leur système digestif ce qui ouvre la porte à une possible utilisation de celles-ci dans l'élimination de déchets dérivés du pétrole.

Notes et références

Liens externes

 www.extremetech.com - Zophobas morio pourrait consommer du polystyrène.

Tenebrionidae

Zophobas morio


An Glyceria striata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Glyceria striata in nahilalakip ha genus nga Glyceria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Glyceria

Glyceria striata


6995 Minoyama este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6995 Minoyama este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Oizumi de Takao Kobayashi. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,53 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 4,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

6995 Minoyama


Aderus quadrisignatus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por George Charles Champion em 1890.

Distribuição geográfica
Habita no Panamá.

Referências

quadrisignatus
Coleópteros do Panamá
Insetos descritos em 1890
Espécies descritas por George Charles Champion

Aderus quadrisignatus


කරපිංචා මුරේයා කොයිනිගි (Murraya koenigii)යන විද්‍යාත්මක නමින් හඳුන්වනු ලබයි.

කරපිංචා ආහාර සකස් කිරී‍මේදී අද නැතිවම බැරි ස්වභාවික රස කාරකයකි. එසේම මෙහි ඉතා ඉහල ඖෂධීය මෙන්ම පෝෂනීය වටිනාකමක් ද ඇත.

කිරුක්තිය සහ පොදු නම්

විස්තර

එය කුඩා ගසක් වන අතර උස මීටර් 4–6 (අඩි 13-20)ක් දක්වාද,විෂ්කම්භය සෙන්ටිමීටර 40 (අඟල් 16) සහිත කඳක් ලෙසද වර්ධනය විය හැක.

ව්‍යාප්තිය සහ වාසස්ථාන
මෙම ගස ඉන්දියානු උප මහද්වීපයට ආවේණික වන අතර ශ්‍රී ලංකාවේ රට පුරා සහ නැගෙනහිරින් තායිලන්තයේද බහුලව දැකගත් හැකිවේ.මීට අමතරව කම්පුචියාව, ලාඕසය සහ වියට්නාමය යන රට වලද දැකගත හැකිවේ.

භාවිතයන්

නැවුම් කොළ ගුජරාටයේ, දකුණු හා අග්නිදිග ආසියාවේ කුළුබඩුවක් ලෙස සලකනු ලැබේ.

ප්‍රචාරණය
ප්‍රචාරණය මූල මොරෙයියන් හෝ වායු ස්ථර මගින් වන නමුත් සාමාන්‍යයෙන් බීජ මගින් එය ප්‍රරෝහණය වේ.

රසායනික සංඝටක

කරපිංචාවල  අඩංගු Flavonoids හා කෙදි නිසා කරපිංචා රුධීරයේ  LDL කොලොස්ටරෝල් පාලනය කරන බව පරීක්ෂණ මගින් සොයා ගෙන ඇත.මෙය කෙදි සහිත නිසා කොලෙස්ටරෝල් අවශෝෂණය බාල කරනු ඇත. තව ද අවශෝෂනය අඩු කරනු ලබයි. එම නිසා මෙය හෘද රෝගීන් සදහා දිව ඔසුවකි.

තවද කරපිංචාවල යකඩ සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් අඩංගු වේ. කරපිංචා මේ නිසා (විටමින් A සහC) හොද ඔක්සිහාරකයකි. එනම් ශරීරයට ඇතුළු වන වස විෂ ද දියවැඩියා රෝගීන්ගේ රුධීර ග්ලුකෝස් පාලනය ද, කිරිමේ හැකියාව මෙයට ඇත.

කරපිංචාවල විටමින් A සහ C ද අඩංගුය,නමුත් මේවා එලෙසින්ම වැදගත් වන්නේ අමුවට ආහාරයට ගැනිමෙනි. වියළීමේ දී සමහර විටමින් කොටස් විනාශ වීයනු ඇත.

තවද සර්ප විෂට කොළ මිශ්‍රණය අඹරා යුෂ පානය කිරිමට දෙන්නේ ද මෙහි තිබෙන ඖෂධීය ගුණය නිසාය.

අප කළ යුත්තේ ආහාරයට එක් කරන කරපිංචා විසි කිරීම නොව ඒවා හොදින් සපා කෑමය. මෙවිට එහි ඇති ගුණය,පෝෂණය හා ඖෂධීය වටිනාකම අපට ලැබේ.

සෑම ගෙදරකම කරපිංචා ශාකයක් වැවීම ඉතාමත් පලදායකය. දිනපතා උදේ පාන්දරම කොළ කැද සාදා කරපිංචා පානය කළහොත් ශරීරයට ඉතා ගුණදායකය.

කරපිංචා ඉතා හොද ප්‍රසිද්ධ කුළු බඩුවකි. මෙමගින් ආහාරයට සුවදක් ද, රසයක් ද, ප්‍රනීත බවක් දකරපිංඇති කරය. එය සිදු කරන්නේ එහි ඇති Flavonoids නිසාය.

කරපිංචාවල අඩංගු ප්‍රතිඔක්සිහාරක ගුණය නිසා පිළිකා සෛල නැසීමෙ ගුණය ද, සෛල චක්‍රය දික්කර වේගය අඩු කොට වයස් ගත විමද අඩුකිරීමේ ගුණයද ඇත.

කරපිංචා භාවිතය නිරෝගී දිවියක් සදහා උපකාරී වන බව කිවහැක.

ආශ්‍රිත

බාහිර වෙබ් අඩවි
http://vidathanet.blogspot.com/2016/12/blog-post_540.html

http://krushikarmaya.tharunaya.us/page.php?id=1444279447

https://en.wikipedia.org/wiki/Curry_tree

https://www.organicfacts.net/health-benefits/herbs-and-spices/health-benefits-of-curry-leaves.html

කුළුබඩු

කරපිංචා


Nicéforo Blemides (en griego: Νικηφόρος Βλεμμύδης) fue una figura literaria bizantina del .

Nació en 1197 en Constantinopla como el segundo hijo de un médico. Después de la conquista de Constantinopla por las fuerzas de la Cuarta Cruzada en 1204, emigró a Asia Menor. Allí recibió una educación liberal en Prusa, Nicea, Esmirna y Escamandro. Blemides estudió medicina, filosofía, teología, matemáticas, astronomía, lógica y retórica. Cuando finalmente adquirió una carrera como clérigo, tomó parte activa en las controversias teológicas entre la Iglesia ortodoxa y la Iglesia católica, escribiendo tratados sobre la Procesión del Espíritu Santo, abogando por el uso occidental.

Blemides también fundó una escuela en la que enseñó a estudiantes como el príncipe Teodoro II Láscaris y Jorge Acropolita. En sus últimos años, Blemides se convirtió en un monje y se retiró a un monasterio que él mismo construyó en Éfeso. Murió en 1272.

Obras publicadas
Autobiographia (Curriculum Vitæ)
Epistula universalior
Epitome logica
Epitome physica
Expositio in Psalmos
De processione Spiritus Sancti
De regia pellice templo ejecta (La concubina real expulsada del templo)
De regis oficiis (sobre los cargos reales)
Laudatio Sancti Ioanni Evangelistae
Orationes de vitae fine
Regia statua
Sermo ad monachos suos (Sermón a sus monjes)

Referencias
 P. A. Agapitos, "Blemmydes, Laskaris and Philes," in Byzantinische Sprachkunst. Studien zur byzantinischen Literatur gewidmet Wolfram Hoerandner zum 65. Geburtstag. Hg. v. Martin Hinterberger und Elisabeth Schiffer. Berlin-New York, Walter de Gruyter, 2007 (Byzantinisches Archiv, 20), 6-19; Bildtafel I-II

Enlaces externos
Catholic Encyclopedia article
New Works of Nicephorus Blemmydes

Autobiógrafos
Filósofos del Imperio bizantino
Monacato ortodoxo
Teólogos del Imperio bizantino
Filósofos del siglo XIII
Teólogos del siglo XIII
Escritores bizantinos del siglo XIII
Cristianos ortodoxos del siglo XIII
Monjes bizantinos del siglo XIII

Nicéforo Blemides


أبالاتشي هي قبيلة هندية في أمريكا الشمالية من عرق موسكوغي، واسمهم يعني على الأغلب بلغة التشوكتاو الناس على الجانب الآخر، وهم معروفون منذ القرن السادس عشر، وكانوا يعيشون في المنطقة حول خليج أبالاتشي في فلوريدا ، وفي حوالي العام 1600 أسس المبشرون الفرانسيسكان إرسالية بينهم، ولكن في بدايات القرن الثامن عشر لقوا هزيمة قاسية من قبل البريطانيين، وأحرقت كنائس الإرسالية وقبل القساوسة وأبيدت القبيلة وبيع أكثر من ألف منها كعبيد.

مراجع

أمريكيون أصليون
ثقافة فورت والتون
قبائل أمريكية أصلية في لويزيانا
قبائل أمريكية أصلية في ولاية جورجيا
قبائل الأمريكيين الأصليين في فلوريدا
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة

أبالاتشي


Kup Hrvatske za muškarce u dvoranskom hokeju za sezonu 2018./19. je peti put zaredom osvojila Zelina iz Svetog Ivana Zeline.
Natjecanje je održano 15. prosinca 2018.

Sudionici
 Concoerdia 1906 - Zagreb
 Jedinstvo  - Zagreb
 Marathon - Zagreb
 Mladost - Zagreb
 Trešnjevka - Zagreb
 Zelina - Sveti Ivan Zelina
 Zrinjevac - Zagreb

Rezultati

Povezani članci
 Kup Hrvatske u hokeju na travi 2019.
 Prvenstvo Hrvatske u hokeju na travi 2018./19.

Vanjske poveznice
 hhs-chf.hr, Hrvatski hokejski savez

Izvori

 hhs-chf.hr, Dvoranski kup Hrvatske, pristupljeno 6. rujna 2019.
 HHS Download zone -> Natjecanja - PH, DPH, Kup -> Izvješća voditelja natjecanja -> Sezona 2018-2019 -> Zima 2018//2019, pristupljeno 6. rujna 2019.

2018

Kup Hrvatske u dvoranskom hokeju za muškarce 2018.


Višestupanjsko prevođenje programa (engl. multi-tier program
translation) je postupak prevođenja koji se primjenjuje radi olakšanja postupka izgradnje raspodijeljenog interpretiranja programa. Tome se pribjegava, zbog složenosti procesa izravnog prevođenja raspodijeljenih programa iz jezika CL u kôd arhitekture računala domaćina, koji je složen zbog visoke razine apstrakcije i složenosti semantičkih svojstava naredaba jezika CL. Raspodijeljene aplikacije utemeljene na uslugama razvijene uporabom jezika CL izvode se primjenom raspodijeljenog interpretatora programa. Radi izvođenja tih raspodijeljenih aplikacija raspodijeljeni interpretator primjenjuje postupak prevođenja raspodijeljenih programa koji su u jeziku CL prevodi u izvodivi kôd arhitekture računala domaćina.

Izvori

Računarstvo

Višestupanjsko prevođenje programa


Dryopithecini je izumrli tribus euroazijskih i afričkih velikih majmuna za koje se vjeruje da su bliski precima gorila, čimpanzi i ljudi. Pripadnici ovog plemena poznati su pod nazivom dryopithecini.

Taksonomija
 Tribe Dryopithecini
 Kenyapithecus
 Kenyapithecus wickeri
Danuvius
 Danuvius guggenmosi
 Ouranopithecus
 Ouranopithecus macedoniensis
 Ouranopithecus turkae
 Otavipithecus Otavipithecus namibiensis Oreopithecus
 Oreopithecus bambolii Nakalipithecus Nakalipithecus nakayamai Anoiapithecus Anoiapithecus brevirostris Dryopithecus
 Dryopithecus wuduensis Dryopithecus fontani Hispanopithecus
 Hispanopithecus laietanus Hispanopithecus crusafonti Neopithecus
 Neopithecus brancoi Pierolapithecus Pierolapithecus catalaunicus Rudapithecus Rudapithecus hungaricus Samburupithecus Samburupithecus kiptalami Udabnopithecus Udabnopithecus garedziensis Griphopithecus Griphopithecus alpani Griphopithecus suessi''

Izvori

Homininae

Dryopithecini


ජෝශප් වාස් විද්‍යාලය (ජාතික පාසල) ශ්‍රී ලංකාවේ වෙන්නප්පුව නගරයේ පිහිටා ඇති පාසලකි. ක්‍රි.ව. 1935 ජනවාරි මස ආරම්භ කරන ලද මෙම පාසල වර්තමානයේ ශ්‍රී ලංකාවේ වයඹ පළාත තුල ඇති ප්‍රධාන පාසලකි. ශ්‍රී ලංකා රජයේ අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුව විසින් පාලනය කරන අතර ප්‍රාථමික සහ ද්විතීක අධ්‍යාපනය සපයයි. මෙහි වර්තමාන ශිෂ්‍යයන් සංඛ්‍යාව 4000 ඉක්මවා ඇති අතර ගුරුවරු 143 කින් සැදුම් ලත් කාර්ය මණ්ඩලයකි.
ජෝශප් වාස් විදුහලෙන් උගත් සිසුන් විශාල පිරිසක් පසුව උපාධි ලබාගෙන ඇත. විශිෂ්ටතා පලකල බොහෝ වියතුන් මෙයින් සිප් සතර හදාරා ඇත. සමාජයේ නිලතල හොබවන බොහෝ ආදී සිසුන් ජෝශප් වාස් විදුහල සතුය.

ඉතිහාසය
1933 වර්ෂයේ අග භාගය වන විට එවකට කොළඹ පදවියේ අගරදගුරු අති උතුම් පීටර් මාර්ක් හිමිපාණන් විසින් මාරිස්  නිකායික සහෝදරතුමන්ලා වෙත වෙන්නප්පුව ප්‍රදේශයේ පාසලක් ආරම්භ කිරීම සඳහා අදහසක් ඉදිරිපත් කරන ලදී. මෙහිදී මෙම අදහස අධ්‍යක්ෂකවරුන් සම්මත කල අතර මෙයට සරිලන ඉඩමක් මිලදී ගෙන පාසැල පැවැත්වීමට අවශ්‍ය ගොඩනැගිල්ලක් ඉදිකරවීමට අවශ්‍ය විය. මෙයට අවශ්‍ය වූ ප්‍රතිපාදන, ප්‍රංශයේ මාරිස්  නිකායික සහෝදරතුමන්ලාගේ ආශ්‍රමය වෙතින් ප්‍රදානය කරන ලදී.

කෙසේ හෝ එවකට වෙන්නප්පුව මීසම භාර පූජකතුමන් වූ ගරු ජේ මෙහීසර් පූජාප්‍රසාදීන්වහන්සේගේ සහ නිර්ලෝභී වංශාධිපතියන් වූ ජෝන් ප්‍රනාන්දු මහතාණන් සහ එම මහත්මිය,  ඩබ්ලිව්. කේ. මයිකල් ප්‍රනාන්දු, ඩබ්ලිව්. කේ. චාල්ස් ප්‍රනාන්දු, හා  ඩබ්ලිව්. කේ. පීටර් ප්‍රනාන්දු යන දානපතීන්ගේද සහාය ඇතිව අක්කර 4  (16,000 මී2) ක භුමියක් මිලදී ගෙන මෙම පාසලට පළමු ගොඩනැගිල්ල තැනීමට අඩිතාලම 1934 වසරේ පෙබරවාරි මාසයේදී දමන ලදී.

එම වසරේම නිකිණි මාසයේදී මෙම ගොඩනැගිල්ලේ වැඩකටයුතු නිමකර රදගුරු හිමිපාණන්වහන්සේගේ සුරතින් ආසිරි ගන්වා ආරම්භ කරන ලදී.
ප්‍රථම ගුරුමඩුල්ල ලෙස මාරිස් නිකායික සහෝදරවරුන් වන ගරු.ලුවිස් සහෝදරතුමන් (අධ්‍යක්ෂක)ගරු ඔන්රියස් සහෝදරතුමන් සහ ෆීලික්ස් සහෝදරතුමන් ඇතුළු පිරිස අයත් විය.
1935 නවම් මාසයේදී මෙම පාසල රජයේ ලියාපදිංචි කරන ලදී.එලෙසින්ම රාජ්‍ය ප්‍රතිපාදන ලැබීමට සුදුසු අධ්‍යාපන ආයතනයක් ලෙස මෙය ලේඛන ගතවිය.ඇසල මාසයේදී ගරු කෙනී සහෝදරතුමන් මෙම පාසල් සමාජය සමඟ එක් විය.
1936 වසරේදී මෙහි අතිරේක පන්තිකාමර ත්‍රිත්වයක් තාවකාලිකව පිහිටුවන ලදී.මක්නිසාදයත් එම කාලය වන විට මෙහි 132 කට අධික පිරිමි සිසුන් සංඛ්‍යාවක් සිප්සතර හැදෑරීය.එම ප්‍රමාණය 1939 වන විට 175 ඉක්මවා යාමට සමත් විය.සිසුන් සංඛ්‍යාව ඉහළයත්ම මෙහි ලන්ඩන් සරසවි ප්‍රවේශ විභාගයට  සහ ජෙය්ෂ්ඨ පාසල් සහතිකපත්‍ර විභාගයට සිසුන් සුදානම් කරන ලදී.
1941 වසරේ ලන්ඩන් සරසවි ප්‍රවේශ විභාගයට සිසුන් 8 දෙනෙකු ප්‍රථම වතාවට මුහුණදුනි.එහිදී සිසුන් දෙදෙනෙකු සරසවි ප්‍රවේශ වරම් හිමිකරගත්තේය.එලෙසින්ම එම වසරේදීම ජෙය්ෂ්ඨ පාසල් සහතිකපත්‍ර විභාගයට පෙනී සිටි සිසුන් 6දෙනෙකුගෙන් 4දෙනෙකු විශිෂ්ඨ ප්‍රථිපල අත්කරගත්තේය.
1941 වසරේ සිට හලාවත දියෝකිසය කේන්ද්‍ර කරගනිමින් ප්‍රාථමික දෙව්සත්හල් පුහුණු පන්ති පවත්මීට කටයුතු යෙදිනි. මෙය ජෝශප් වාස් විදුහල තුලද ආරම්භ විය.එම වසරේදීම ගරු කොන්රන් සහෝදරතුමා විද්‍යාලීය අධ්‍යක්ෂක තනතුරට පත්විය.මෙකල වන විට පාසල් සමාජයේ අචාර්ය මණ්ඩලය ගරු.කොන්රන් සහෝදරතුමන්,ගරු.බර්නාර්ඩ් සහෝදරතුමන් සහ ගරු.එතල්බර්ඩ් සහෝදරතුමන් ඇතුළු පිරිසෙන් සංයුක්ත විය.
මේවන විට පාසල තුල ශිෂ්‍ය සංඛ්‍යාව 206 ඉක්මවා ගොස්ය.1942 මාර්තු  මාසයේදී මෙහි විද්‍යා අංශය සඳහා ගොඩනැගිල්ලක් සැදීමට මුල් ගල් තැබීය.මෙම ගොඩනැගිල්ල ඉදිකරලීම සඳහා පරිත්‍යාගශීලින් රැසක් ලබාදුන් අධාරයන්හි මුළු වටිනාකම රුපියල් 4000ක් පමණ විය.ඩබ්ලිව්.කේ.චාර්ල්ස් ප්‍රනාන්දුගේ මැදිහත්වීම සහ පරිත්‍යාගයන් මෙම සමයේදී පාලක සහෝදරතුමන්ලා වෙත මහඟු උපකාරයක් විය.අභිනවයෙන්  ඉදිකරන ලද අංශය එවකට හලාවත පදවියේ එඬේරානන් වන අති උතුම් එඩ්මන්ඩ් පීරිස් රදගුරුතුමන්ගේ සුරතින්  ආසිරි ගන්වා ආරම්භකරන ලදී.
1945 වසරේදී ජෝශප් වාස් විදුහල නිදහස් අධ්‍යාපනයේ කොටස්කරුවෙකු වන්නට සමත් වෙන අතර මෙම වසර මෙම විදුහල තුල සිදුකල ප්‍රථම ත්‍යාග ප්‍රදාන උත්සවය පැවැත්වූ වසර ලෙසද ඉතිහාසය තුල සනිටුහන් වී ඇත.මෙය පැවැත්වීම සඳහා මූලිකත්වය ගෙන කටයුතු කර ඇත්තේ  හලාවත පදවියේ එඬේරානන් වන අති උතුම් එඩ්මන්ඩ් පීරිස් රදගුරුතුමන්වහන්සේය.
1947 වසරේදී සහෝදරතුමන්ලා ලැගුම්ගෙන සිටි ලගුම්නිවසට නව අංගනයක් එක් කිරීමද සිදුවිය.මෙම අංගනය භෝජන ශාලාවක්,මුළුතැන්ගෙයක්,සේවක නවාතැන් අංගනයක් සහ ගුරු මණ්ඩල කුටියකින් සමන්විත විය.
1949 වසරේදී ගරු කොන්රන් සහෝදරතුමන්ව මාරිස් ස්ටෙලා විදුහලට මාරුකර යැවීය. එම පුරප්පාඩුව පියවීම සඳහා ගරු ඇන්තනි සහෝදරතුමන්ව මෙම පාසල වෙත යොමු කරන ලදී.මෙම වසරේම නිකිණි මාසයේදී ගරු.ෆීලික්ස් සහෝදරතුමන්ව අධ්‍යක්ෂක තනතුරට පත් කෙරුන අතර ගරු ඇන්තනි සහෝදරතුමන්ව ක්‍රයිස්ට් කින්ග් විද්‍යාලය,තුඩැල්ල වෙත යොමුකරන ලදී.එලෙසම මේ වන විට ජෝශප් වාස් විදුහල තුල සිසුන් 342 කට අධික ප්‍රමාණයක් අධ්‍යයනයේ යෙදී සිටියේය.එලෙසින්ම 1950 වසරේ ජේ.පා.ස.විභාගයට 20 දෙනකුගෙන් සමන්විත පිරිසක් පෙනී සිටි අතර එයින් 5දෙනෙකු විශිෂ්ට සමාර්ථ ලබා සමත් විය.
1950 වසරේ වප් මස 13 වන දින මුල් ගොඩනැගිල්ල නවීකරණය කිරීමට මුල් ගල තැබීම ඩබ්ලිව්.කේ.චාර්ල්ස් මහතාගේ දෑතින් සිදුවිය. සමස්ත ගොඩනැගිල්ල සදා නිම කිරීමට වැය වූ රුපියල් 50,000ක මුදල   සහෝදරතුමන්ලා විසින් පරිත්‍යාගශීලින් වෙතින් සහ හිතවත් පිරිසෙන් රැස් කරගත්තේය.මෙම නවීකරණය කරන ලද මුල් ගොඩනැගිල්ල 1951 වසරේ වප් මස 13 වන දින අතිගරු මයිකල් පෙරේරා පියනමගේ සුරතින් ආසිරි ගැන්විය,
1951 වසරේදී ක්‍රීඩාපිටිය තවත් පුළුල් කරන්නේ තවත්  ඉඩ ප්‍රස්ථාව සහිත බිම් කොටසක් ජෝශප් වාස් විද්‍යාලට නතු වෙමින්.මෙම නවමු ඉඩම යන්තම් අක්කර 1 1/2 ක බිම් ප්‍රදේශයක් ආවරණය කල එකකි.එය එකල මුදලින් රුපියල් 16.000ක් පමණ විය.මෙයටද පරිත්‍යාගශීලින්ගේ දායකත්වය ලැබිණ.
1952 වප් මාසයේදී ශ්‍රීලංකාවේ අප ස්වාමි දුව වූ ෆාතිමා දෙව්මව්න්ගේ දේවස්ථානය තැනීම සඳහා මුල්ගල තැබුණේ සෙංකඩගල පදවියේ එවකට  එඬේරානන් වන අතිඋතුම් රදගුරුහිමිපානන්ගේ සුරතින් ආසිරි ගැන්වීමෙන් අනතුරුවය.මෙම අවස්ථාවට ආචාර්ය බර්නාර්ඩ් ආර්. සහ එම මහත්මිය,ඩබ්ලිව්.බී.තිසේරා සහ ජේ.ජේ.පින්තෝ යන මහත්වරුන්ද එක්ව සිටියහ.මේ වන විට ජෝසප් වාස් විදුහල ක්‍රීඩාවන්ගෙන්ද ජයග්‍රහණ ලබාගැනීමට සමත් වී සිටියේය.අඛණ්ඩව දෙවැනි වසරටත් "වෙස්ටර්න් ගෘප් නෝර්ත් මීට්" තරඟාවලියේ ශූරයන් බවට පත්වීමට වෙන්නප්පුව ජෝශප් වාස් විදුහල සමත් විය.මේ වකවානුව වන විට ගරු.ජෝනස් සහෝදරතුමන් ක්‍රීඩා භාර ප්‍රධානාචාර්ය ධුරය හෙබවිය.
1952 වසරේදී ඉදිකෙරෙමින් පවතින දේවස්ථානයට ආධාර පිණිස පැවැත්වූ සැණකෙළිය සහ දිනුම් ඇදීමේ ලොතරැයිය සාර්ථක විය.එයින් විදුහලට ලැබුණු ශුද්ධ සමස්ත අදායම රුපියල් 123,875 ඉක්මවීය.
1953 වසරේදී තවත් අක්කර 1/4 ක පමණ ප්‍රමාණයක් විදුහලට නතු විය.තවත් නව ගොඩනැගිල්ලක ඉදිකිරීම් ආරම්භ වුයේ පන්ති කාමර 6 ක් භෞතික විද්‍යා පර්යේෂණාගාරයක්,පුස්තකාලයක්,ආචාර්ය මණ්ඩලය වෙනුවෙන් කාමරයක් සහ ගබඩා කාමරයක්ද ජෝශප් වාස් විදුහල් මාතාවට ලබා දෙමිනි.මුල් ගල තැබීම ගරු ෆිලීෂියන් ප්‍රනාන්දු පියනම සුරතින් සිදුවිය-විදුහලෙන් බිහිවූ ප්‍රථම පැවිදි පියනම ලෙසද ඔහු ඉතිහාසයට එක්විය.
1955 වසරේදී ගරු ෆීලික්ස් සහෝදරතුමන්ව  ක්‍රයිස්ට් කින්ග් විද්‍යාලය,තුඩැල්ල වෙත යොමුකරන ලදී.එතුමන්ගේ පුරප්පාඩුව පියවීම සඳහා ගරු බර්ච්මන්ස් සහෝදරතුමන්ව විදුහලේ අධ්‍යක්ෂක ධුරය වෙත එවන ලදී.
1956 වසරේදී අභිනවයෙන් ඉදිකර වැඩ අවසන් කරනලද  ශ්‍රීලංකාවේ අප ස්වාමි දුව වූ ෆාතිමා දෙව්මව්න්ගේ දේවස්ථානය ආසිරි ගැන්වූයේ එවකට හලාවත පදවියේ එඬේරානන් වන අති උතුම් එඩ්මන්ඩ් පීරිස් රදගුරුතුමන්ගේ සුරතිනි.
1959 වසරේදී ජෝශප් වාස් විදු පියසේ 25 වන සංවත්සරය සැමරූ අතර එහිදී විශිෂ්ට ගණයේ සුවිසල් ක්‍රීඩා උත්සවයක් පවත්වන ලදී.මෙම වසරේදීම පාසලේ බාලදක්ෂ කණ්ඩායමක් ස්ථාපිත කළේය.එම වසරේ බිනර මස ගරු.පීටර් සහෝදර තුමන්ව  මාරිස් ස්ටෙලා විදුහලට යොමුකළ අතර පුරප්පාඩුවූ තනතුර හෙබවීම සඳහා ගරු.ස්ටැනිස් ලාව්ස් සහෝදරතුමන්ව මෙම පාසල වෙත එවන ලදී.
1960 වසරේ උදුවප් මාසයේදී මෙම පාසල සම්පුර්ණයෙන්ම රජය වෙත පවරා ගන්නා ලදී.ජෝශප් වාස් විද්‍යාලය ගාස්තු අයකිරීමකින් තොරව පවත්වන පෞද්ගලික පාසලක් ලෙස නම් විය.මෙහිදී පාසලේ සුභසාධක සංගමය මගින් පාසලේ ඉදිරි දියුණුව වෙනුවෙන් මුල්‍යමය ප්‍රතිපාදන සැපයීමට ඉදිරිපත් විය.
1962 බිනර මස 01 වනදා මෙම පාසල අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය යටතේ පාලනයට ගත් අතර පාසල් සමාජයේ අධ්‍යක්ෂක කේන්ද්‍ර කොටගත් පාලන තන්ත්‍රයක් අති කළේය.
1963 මැදින් මස 14 වන දින මෙය රජය යටතේ පාලනය වන රජයේ පාසලක් බවට පත් කෙරින.

විශේෂ අවස්ථා
2009 වසරේ ඔක්තෝබර් මස 13 වන දින විදුහලේ දියමන්ති ජුබිලිය නොහොත් 75 වන සංවත්සරය උත්සවාකාර සැමරීය. දින 4ක් මුළුල්ලේ අධ්‍යාපනික,විද්‍යා සහ තාක්ෂණික ප්‍රදර්ශනයකුත්, එයට සමගාමීව  සැණකෙලියකුත් පැවැතිවිනි. එය වයඹ පළාත තුල විදුහලක් සිදුකල දැවැන්තම  ප්‍රදර්ශනය සහ සැණකෙලියයි. මෙයට ශ්‍රීලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ ජනපති මහින්ද රාජපක්ෂද  සහභාගි විය. එය පුත්තලම් දිස්ත්‍රික්කය තුල ශ්‍රී ලාංකීය රාජ්‍ය නායකයාණන් පාසකලට සම්ප්‍රාප්ත වූ ප්‍රථම අවස්ථාව  වේ.

මෙම උත්සවයට එවකට  ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ අධ්‍යාපන අමාත්‍ය සුසිල් ප්‍රේම්ජයන්ත් සහ එවකට වරාය,ගුවන් සේවා නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය දයාශ්‍රිත තිසේරා, කැබිනෙට් අමාත්‍ය මිල්රෝයි ප්‍රනාන්දු ,නියෝමාල් පෙරේරා ,ප්‍රියංකර ජයරත්න සහ වයඹ පළාත් ප්‍රධාන අමාත්‍ය අතුල විජේසිංහද එක් විය.
එලෙසින්ම  හලාවත පදවියේ එඬේරානන් වන වැලන්ස් මෙන්ඩිස් රදගුරු හිමිපාණන් ඇතුළු පූජක වරු රැසක්ද මහා සංඝරත්නයද මෙම උත්සවයට සහභාගී වුහ.

ජෝශප් වාස් විද්‍යාලයේ අද දවස

වර්තමානය වන විට ජෝශප් වාස් විද්‍යාලය ශ්‍රීලංකාවේ ජාතික පාසල් ප්‍රවාහය තුල වැදගත් ස්ථානයක් රඳවාගෙන සිටින විද්‍යාලයකි.අධ්‍යාපනික හා ක්‍රීඩා යන අංශයන් සියල්ලන්ගෙන්ම ජයග්‍රහණ ලබා ගැනීමට හැකියාව ලැබූ මෙම විද්‍යාලය වත්මන් ශ්‍රිලංකාවේ ජනප්‍රිය පාසලකි. අ.පො.ස.සා/පෙළ  මෙන්ම අ.පො.ස උ/පෙළ යන විභාග වලින් දිස්ත්‍රික් මට්ටමේ කුසලතා මෙන්ම සමස්ත දිවයිනෙන්ම ලබන කුසලතා රැසක්ද  ජෝශප් වාස් විද්‍යාලය සතුය.2011 අ.පො.ස උ/පෙළ ගණිත අංශයෙන් පුත්තලම් දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රථම ස්ථානයද ජෝශප් වාස් විද්‍යාලය සතුය. සිසුන් 4000 කට අසන්න සංඛ්‍යාවක් සිය අධ්‍යාපනය මෙම විදුහල මගින් ලබාගන්නා අතර අධ්‍යාපනය ලබා දීම සඳහා ගුරුවරුන්/ගුරුවරියන් 138 ක් පමණ අනුයුක්තව සේවය කරන මෙහි ක්‍රමවත් අධ්‍යාපනයක් සිසු කැල වෙත දීමට මෙම ආචාර්ය මණ්ඩලය බැදී සිටිති. ස්වාධින ලෙස පාලන තන්ත්‍රය හෙබවන සහ ඕනෑම අභියෝගයකට නොසැලී කටයුතු කල හැකි අකාරයේ පරාර්ථකාමී විදුහල්පතිවරුන්, ගුරු මණ්ඩලය, හිතවත් පිරිස්  පාලනයේ පහස හේතුකොටගෙන ජෝශප් වාස් විද්‍යාලය සිය අරමුණු මුදුන්පත් කරගන්න විද්‍යාලයක් වශයෙන් සඳහන් කල හැක. මුල්‍යමය සහ භෞතිකමය ප්‍රතිපාදන රජයේ අනුග්‍රහයෙන් සහ නොමද දායකත්වය සියලු කාර්යයන් වල ලබා දීමට ආදී ශිෂ්‍ය සංගමය සහ ගුරු දෙගුරු සංගමය බැදි සිටිති. මේ වන විට මෙම විද්‍යාලය සියලු විද්‍යා පර්යේෂණයන් සහ අනෙකුත් ප්‍රයෝගික ක්‍රියාකාරකම් කිරීමට හැකියාව ඇතී රසායනාගාරයක්,විද්‍යා පර්යේෂණාගාර භෞතික, රසායන, ජීව විද්‍යා යන ත්‍රිත්වයටම අයත් ආකාරයට වෙන් වෙන්ව ගොඩනගා ඇත. ඒ අනුව විද්‍යාලය තුල විද්‍යා විෂය ධාරාව හදාරන සිසුන්ට මහත් පිටිවහලක් ලබාදී ඇත. පුස්තකාල දෙකකක්, දන්ත ශල්‍යාගාරයක්, තොරතුරු තාක්ෂණය හැදෑරීම සඳහා පරිගණක අංශයක් සහ මහල් ද්විත්වයකින් සමන්විත ක්‍රීඩා මණ්ඩපයක් සහිත හොඳින් නඩත්තු කරලන විශාල භුමි ප්‍රදේශයක් සිසාරා පැතිරුන ක්‍රීඩා පිටියක්ද මෙම විදු පියස සතුය. අභිනවයෙන් ඉදි කරන ලද විද්‍යා ගණිත අංශය මහල් ත්‍රිත්වයකින් සමන්විත ගොඩනැගිල්ලකි. 6 ශ්‍රේණියේ සිට  අ.පො.ස උ/පෙළ දක්වා සියලුම  විෂය ධාරාවන් සිංහල සහ ඉංග්‍රීසි යන භාශා මාධ්‍යන් ද්විත්වයෙන්ම හැදෑරීමට මෙම විද්‍යාලයේ පහසුකම් ඇත.ප්‍රාථමික අංශය සහ ද්විතීය ජේයෂ්ඨ අංශය වෙන් වෙන් වශයෙන් පාලනය වන මෙහි ප්‍රාථමික අංශය සඳහා ළමුන් ඇතුලත් කරගැනීමට තරඟයක් පවතී. 5 ශ්‍රේණි‍යේ ශිෂ්‍යත්ව විභාග‍යෙන් ජයග්‍රහණ රැසකින් ලබා ඇති මෙම විදුහල එම විභාග‍ය සමත් වන දරුවන් රැසක් ඇතුලත් වීමට වෙර දරන පාසලකි.

කණ්ඩායම්  සහ සංගම්

 බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය
 රතු කුරුස සංගමය
 පරිසර නියමු භට කණ්ඩායම
 ඡායාරූප සංගමය
 මාධ්‍ය ඒකකය
 ශිෂ්‍ය භට කණ්ඩායම
 දැනුම මිනුම කවය
 ගවේෂණ සංගමය
 විද්‍යා සංගමය
 වාණිජ සංගමය

 ශිෂ්‍ය නායක සංගමය
 තාරකා විද්‍යා සංගමය
 කථික සමාජය
 සාහිත්‍ය සංගමය
 නාට්‍ය සංගමය
 බටහිර තුර්ය වාදක කණ්ඩායම
 තොරතුරු තාක්ෂණ සංගමය
 මලල ක්‍රීඩා සංගමය
 පෙරදිග නර්තන කණ්ඩායම
 ගුවන් විදුලි සංගමය

 කලා සංගමය
 චිත්‍ර සංගමය
 ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය සංගමය
 ඉංග්‍රීසි නාට්‍ය සංගමය
 චෙස් සංගමය
 ස්ක්‍රැබල් සංගමය
 ආගමික කටයුතු සංසදය
 ගායනා කණ්ඩායම
 විවාද කණ්ඩායම

නිවාස
ඇන්ටන්

 ජෝනස්

 ලුවිස්

 පීටර්

ක්‍රීඩා

 ක්‍රිකට්
 පාපන්දු
 අත්පන්දු
 හොකී
 පැසි පන්දු
 රගර්

 බැඩ්මින්ටන්
 මලල ක්‍රීඩා
 කරාතේ
 බොක්සිං
 පෙරදිග තුර්ය වාදක කණ්ඩායම
 බටහිර තුර්ය වාදක කණ්ඩායම

 චෙස්
 බාලදක්ෂ
 ශිෂ්‍ය භට
 ජිම්නාස්ටික්
 කැරම්

ක්‍රීඩා සංගම්

ක්‍රීඩා ජයග්‍රහණ

විද්‍යාලීය ගීතය

ශ්‍රාස්ත්‍ර කලා විද්‍යා රස දීලා
දින විදුහල් මතා..........
සුගුණ අමාවෙන් පෝෂ්‍ය වඩාලා
දින විදුහල් මාතා.........
මව් බිමටා...දෙවි තුමටා.....
සැරසෙමු දින දින සේවයටා...........
ආදී හෙලේ...... කිතු සේවේ......
දිනේ ජුසේ වාස් පියතුමනේ...........
සමරමු අනුව යමු..... ///

සම්මාන,වර්ණ සහ කුසලාන

ආදී ශිෂ්‍ය සංගම්

ජෝශප් වාස් විද්‍යාලයේ විදුහල්පතිවරුන්

විශිෂ්ට ගුරුසේවා සිදුකල ගුරුවරුන්

වැදගත් සිදුවීම්

මේවාද බලන්න
ශ්‍රි ලංකාවේ පාසල් ලැයිස්තුව

සබැඳුම් පිටු
 www.josephvazcollege.com

 ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ පාසල්
 රජයට පවරාදුන් පාසල් - ශ්‍රී ලංකා
 ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික පාසල්
 ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපන ආයතන
 ජාතික පාසල් - ශ්‍රී ලංකා

ජෝශප් වාස් විද්‍යාලය, වෙන්නප්පුව


Kontrapunkt (srednjovjekovni latinski: punctum contra punctum; točka protiv točke, tj. nota protiv note) je tehnika višeglasnoga (polifonijskoga) skladanja, odnosno vođenja i kombiniranja dviju ili više istodobnih glazbenih linija, koje su melodijski i ritmički samostalne, ali se moraju međusobno uskladiti prema određenim načelima. Izrazom kontrapunkt označuje se i dionica višeglasnoga stavka koja kontrapunktira temeljnomu glasu (cantus firmus) ili temi, a katkad i cijela skladba građena prema kontrapunktskim načelima; kontrapunkt obuhvaća i nauk o kontrapunktskoj tehnici. Obično se pojmovi kontrapunkt i harmonija tretiraju kao suprotni, i to kontrapunkt kao horizontalni glazbeni slog, a harmonija kao vertikalni, ali praktično se ta dva načela skladanja ne isključuju, već upotpunjuju, jer je i u horizontalno, kontrapunktski građenim strukturama potrebna vertikalna koordinacija tonova i obrnuto.

Razvoj kontrapunktskih tehnika započeo je s ranim višeglasjem i dosegnuo prvi vrhunac u renesansnoj polifonijskoj glazbi (15. – 16. stoljeće ), kada su u vokalnim oblicima, kao što su misa, motet, šansona, madrigal i dr., bili izgrađeni različiti postupci kontrapunktiranja. U razdoblju baroka došlo je do procvata instrumentalnih kontrapunktskih oblika – ricercara, tokate, fuge i dr. U doba klasike i romantizma prevladavali su primarno harmonijski građeni oblici, pa su kontrapunktske tehnike zapostavljene, ali su se u 20. stoljeću one ponovno sve više koristile, osobito u dodekafonijskoj glazbi.

Izvori

Glazba
Glazbena teorija

Kontrapunkt


Yalan veya yalan söylemek, doğru olmayan söz, hakikat ve gerçeğin aksi, haksız söz ve bir kimseden söylemediği halde söz nakletmek manalarına gelmektedir. Yalanın aslı sözdedir; geçmişte olsun ve gelecekte, vaat olsun veya başka bir şey. Doğruluğun (sıdk) karşıtı, bir konuda kasıtlı veya kasıtsız olarak gerçeğe aykırı haber veya bilgi vermek anlamlarında da kullanılmıştır. Istılahta ise gerçeğin ve hakikatin aksini söylemeye yalan denmektedir. İnsanın en büyük ve en kötü sıfatlarından biri yalan söylemektir.

Yalan, herhangi bir kişi, topluluk veya kuruma, yanıltmak amacı güdülerek yapılan rol veya doğru olmayan herhangi bir ifadedir. Daha yalın bir anlamda, yalan yanlış olduğu (doğru olmadığı) bilinmesine rağmen, üçüncü partinin (kişi, topluluk veya kurumun) doğru olarak algılamasını amaçlayan bir hareket veya ifadedir. Yalanın toplumda her zaman yakalanmamasının nedeni karşılıklı güven olarak ifade edilebilir. Genelde çoğu ahlâk geleneğince, yalan kötü olarak kabul edilse de, yalan ahlâkının etik içerisinde çok farklı boyutları vardır ve farklı durumlar içerisinde tartışılır. Zaman zaman bu tartışmalar sonucu, yalan her daim, kötü olarak sınıflandırılmayabilir: örneğin, bir kişinin hayatını kurtarmak için yalan söylemek gibi. Bununla birlikte genel olarak yalan tarih boyunca büyük bir ahlâksızlık, kötü bir hareket olarak görülmüştür. Yasal olarak yalanın tarifi ve getirileri de etikteki gibi farklıdır ve durumlara, yasalara ve yasal sistemlere göre büyük farklılık gösterir. Dinler tarihinde de yalanın çok önemli bir yeri vardır. Birçok din yalanı yasaklar örneğin, İbrahimi dinlerde yalan günah sayılır. Adli makamlar ve güç sahipleri yalanı sistemli şekilde yakalamak üzere çeşitli mekanizmalar geliştirmiştir. Bunlara örnek olarak kayıt sistemleri ve yalan makineleri sayılabilir. Yine de her zaman yalanı yakalamada başarılı olunduğunu söylemek güçtür. Örneğin stres durumlar yalan makinesinde yalan söylemiş gibi kalp atış hızı değişikliklerine yol açabilir. Bazı kişiler karşısındakinin yalan söyleyip söylemediğini anladığına inanırlar. Ancak istatistiklere göre ortalama bir insanın karşısındakini %50 oranında yakalayabilmektedir. %90 doğruluğa yaklaşanlara ise ancak 1/10.000 oranlarında rastlanır. Yalan sadece insanlara özgü olmayıp, hayvanlar dünyasında da yaşamda kalmak için kendini olduğundan farklı göstermek, başka birine veya ortama benzeme örnekleri yaygındır. Yalan söyleyen yakalanmadığı sürece yalanı uzun süre sürdürebilir. Ancak bu kendisi için bir ekstra bir yük teşkil eder.

Yalan ve iftira arasındaki fark
Yalan; Doğru olmayan, gerçeğe uymayan, uydurma söz gibi anlamlara gelmektedir.

İftira; Kasıtlı ve asılsız olarak suç yükleme, kara çalma, bühtan gibi anlamlara gelmektedir.

Psikiyatride yalan söyleme hastalığı
Yalan söyleme hastalığı yani patolojik yalan, yalan söylemenin alışkanlık haline gelmesi durumudur. Psikiyatride mitomani olarak adlandırılır. Bu belirtiye sahip kişilere mitoman denir. (Bkz: Mitomani)

Ayrıca bakınız

 Abartma
 Büyük Yalan tekniği
 Damnatio memoriae
 Dezenformasyon
 Dolandırıcılık
 Dürüstlük
 Konfabulasyon
 Gerçek
 Günah
 Hakaret
 Hakikat sonrası siyaset
 Mitomani
 No true Scotsman
 Propaganda
 Psikolojik manipülasyon
 Safsata
 Sofistler
 Tutsak ikilemi
 Yanlışlanabilirlik

Kaynakça

Etik meseleleri

Yalan


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Madunice enthält die acht nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Madunice im Okres Hlohovec.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Madunice


José María Guerrero de Arcos y Molina (León, 1799 - Nicaragua, 1853), abogado y político centroamericano de inclinación conservadora republicana. Ejerció como Presidente provisional del Estado de Honduras entre 27 de abril al 10 de agosto de 1839, en un Consejo de Ministros. También fue Supremo Director del Estado de Nicaragua desde el 6 de abril de 1847 hasta el 1 de enero de 1849.

Biografía
José María Guerrero de Arcos y Molina nació en 1799, en la ciudad de León, Nicaragua, siendo hijo del matrimonio compuesto por el señor Pastor Guerrero y Arcos Ángulo y la señora Dionicia Molina y Poveda, sus hermanos fueron: José de la Cruz, Bernabela y Justo Pastor Guerrero de Arcos y Molina.

José María, en primeras nupcias fue casado con Juana Casco con quien procreó a José Leocadio, Paula y Manuela del Carmen Guerrero de Arcos y Casco; en segundas nupcias fue casado con Esmeralda Guerrero de Arcos, hija de Maximino Guerrero de Arcos y Joaquina Guerrero, con quien procreó a Máximino, Esmeralda, Valeria, José de la Luz, José Valentín, Miguel Gerónimo Guerrero de Arcos.

Cargos
 1847-1849 Supremo Director del Estado de Nicaragua.
 1839 Miembro del Consejo de Ministros de 1839.
 1839 Ministro en el Gabinete del presidente interino Juan Francisco de Molina.
 1838 Ministro en el Gabinete del presidente José Lino Matute.

Consejero encargado del Poder Ejecutivo
Las tropas unidas de Nicaragua y Honduras se unen para invadir a El Salvador, que aún es territorio de idealistas que defienden la unión centroamericana, el 5 de abril de 1839 las tropas invasoras fueron derrotadas por las salvadoreñas al mando del general Francisco Morazán; acto seguido, se le instruye que avancen hacia Honduras y derrocar al gobierno de Juan Francisco de Molina, éste presenta su renuncia al ver que las tropas avanzan hacia Comayagua, el 13 de abril el Ministro Felipe Neri Medina Valderas y Fernández de Córdova asume la presidencia interina, en un Consejo de Ministros.

Debido a la insurgencia planeada se designa al político abogado Justo Vicente José de Herrera y Díaz del Valle para que se persone como representante diplomático de Honduras, ante el gobierno salvadoreño del presidente Antonio José Cañas y así sostener platicas para evitar una inminente guerra que acabaría con desastrosas perdidas para ambos gobiernos, el "tratado de Paz" se firmaría un 5 de junio de 1839, por los representantes de ambos estados, Abogado y Ministro José Miguel Montoya de El Salvador y Justo Vicente José de Herrera y Díaz del Valle por Honduras. Entre los acuerdos estaban el de comprometerse a pagar las indemnizaciones y concurrir a la Dieta Centroamericana de Santa Ana, con el fin de afianzar la paz en fecha 15 de agosto del mismo año, aunque no se llevara a cabo; para ese entonces José María Guerrero el 10 de agosto de 1839 había entregado el turno de la presidencia en el Ministro Mariano Garrigó.

Supremo Director de Nicaragua
El 6 de abril de 1847, el licenciado José María Guerrero es declarado ganador en las elecciones bipartidistas y por ende Supremo Director del Estado de Nicaragua.

En el mes de noviembre ya en la administración del estado, José María Guerrero, solicita a los Estados Unidos de Norte América la mediación entre el conflicto Nicaragua-Inglaterra; seguidamente, el 20 de enero de 1848, buques ingleses desembarcan tropas en el río San Juan y avanzan sobre el Lago de Nicaragua, con el propósito de controlar la totalidad del territorio nicaragüense. Ante esto, José María Guerrero y la Asamblea Legislativa maniobran con habilidad política y aprueban la ratificación de un Convenio anglo-nicaragüense en Cuba preservando la soberanía nicaragüense sobre del Gran Lago de Nicaragua, pero los ingleses alcanzan a establecer en el territorio de la costa oriental (caribeña o atlántica) del país un protectorado al apoyar a los misquitos, quienes llegan a constituir la llamada Mosquitia, que sería reincorporada de manera definitiva a la soberanía de Nicaragua en 1894 durante el gobierno de José Santos Zelaya.

En 1 de enero de 1849, Guerrero por razones de enfermedad deposita la suprema dirección del estado en el senador Bernardo Toribio Terán Prado, a este tiempo después le sucedería el senador Benito Rosales, quien convocaría a elecciones de las cuales saldría vencedor el Norberto Ramírez Arias, quien toma posesión el 1 de abril del mismo año.

Referencias

Abogados de Honduras
Gobernantes de Nicaragua
Políticos de Honduras del siglo XIX
Políticos de Nicaragua
Presidentes de Honduras
Presidentes de Nicaragua
Abogados de Nicaragua

José María Guerrero


Horea este un film românesc istoric din anul 1984 regizat de Mircea Mureșan. Acesta prezintă Răscoala lui Horea, Cloșca și Crișan.

Rezumat

Distribuție

 Ovidiu Iuliu Moldovan — Horea, conducător al răscoalei țărănești
 Șerban Ionescu — Cloșca, conducător al răscoalei țărănești
 Dan Săndulescu — Crișan, conducător al răscoalei țărănești
 Radu Beligan — contele Anton Jankovic, comisarul imperial și regal în Transilvania, rudă a împăratului
 Mircea Albulescu — generalul Xaverius Vaida Pusztaháza, comandantul Regimentului de Dragoni Württemberg
 Enikõ Szilágyi — contesa Ágnes Pálfy, soția contelui Árpád
 Ion Besoiu — contele Árpád Pálfy, nobil maghiar din Transilvania
 Petre Gheorghiu — Popa Rostogol, participant la răscoala țărănească
 Florin Chiriac — Ionuț, fiul lui Horea, participant la răscoala țărănească
 Siegmund Siegfried — căpitanul Heinrich Pfeiffer, ofițerul anchetator austriac
 Alexandru Repan — împăratul austriac Iosif al II-lea
 Mircea Diaconu — poetul Alexa Cândea (Sándor Kendi), curtean al contelui Pálfy
 Nicolae Albani — episcopul ortodox sârb Ghedeon Nichitici
 Zoltán Vadász — țăranul maghiar Gyuri Vak, participant la Răscoala lui Horea, Cloșca și Crișan
 Mircea Hîndoreanu — Esterházy
 Costel Rădulescu — moș Petrică, participant la răscoala țărănească
 Avram Besoiu
 Virgil Flonda
 Dan Turbatu
 Cristina Deleanu — Ilinca, nevasta lui Horea
 Teodor Portărescu
 Ion Henter
 Alexandru Popa
 Radu Basarab
 Vasile Popa — țăran răsculat
 Dumitru Ghiuzelea
 Szabolcs Cseh — militar din oastea răsculaților
 George Ulmeni
 Traian Zecheru

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.839.245 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Filme din 1984
Filme regizate de Mircea Mureșan
Filme istorice românești

Horea (film)


عز الدين كيكاوس بن كيخسرو، أحد أمراء دولة سلاجقة الروم وهو أكبر أبناء كيخسرو الثاني. وقد كان في سن الشباب عند وفاة والده سنة 644هـ/ 1246م، وكانت دولتهم تحت حماية مغول الإلخانات منذ عام 641هـ/1243م عندما قبل أبوه غياث الدين كيخسرو الثاني بن علاء الدين إلى قبول حمايتهم، ففقد السلاجقة استقلالهم منذ ذلك التاريخ وقد شارك في حكمه أحد أخوته أو كليهما وهما: ركن الدين قلج أرسلان الرابع وعلاء الدين كيقباد الثاني. وأمه ابنة أحد قساوسة يونانيو نيقية التي كانوا ينشدون المساعدة منه طوال حكمه. وبعد أن حكم الثلاثة معا، حصل شقاق بينهم خاصة بعد وفاة كيقباد الثاني، حيث دخل كلا من كيكاوس الثاني وقلج أرسلان الرابع في نزاع مرير، فتفرد كيكاوس الثاني بالحكم خلال الفترة من 655-658هـ/1257-1259م، ولكن تدخل المغول لصالح قلج أرسلان الرابع حيث اجبر كيكاوس الثاني على الفرار إلى القسطنطينية كلاجئ ثم تم التحفظ عليه كأسير، حتى تخلص من الأسر، ثم نفاه المغول بعد ذلك إلى القرم، وقد مات في منفاه سنة 1279.

وقد ذكر ابن عبد الظاهر في كتابه الروض الزاهر في سيرة الملك الظاهر، بأن قد تمت مراسلات ما بين كيكاوس مع الملك الظاهر بيبرس لإقامة حلف ضد الإيليخانيين.

الحكم المُشترك في ظل المغول
تُوفي السُلطان كيخسرو في سنة 644هـ المُوافقة لِسنة 1246م بعد حياةٍ حافلةٍ بِالمآسي سببها انغماسه في اللهو وجهله وظُلمه كما أُسلف. وبُعيد وفاته تشاور الأُمراء والأعيان -ممَّن كانت لهم الكلمة النافذة في البلاد- في اختيار خلفٍ لِسُلطانهم الراحل، وقرَّروا تعيين ابنه الأكبر عزُّ الدين كيكاوس، فنصَّبوه على العرش، وأجلسوا أخويه رُكن الدين قلج أرسلان عن يمينه وعلاء الدين كيقُباد على يساره. وكانت البلاد في الوقت الذي اعتلى فيه كيكاوس بن كيخسرو عرش السلطنة ترزح تحت وطأة الفوضى. فالأُمراء في تنافُسٍ وتناحر من أجل السُلطة، بل راحوا يتسابقون لِكسب ودّ زُعماء المغول والتزلُّف لهم لِلحُصُول على مكاسب سياسيَّة. وكثُرت تعدِّيات القبائل البدويَّة على المُدُن والقُرى الآمنة، وشكَّلوا خطرًا على أمن الدولة، كما شعر أُمراء المغول في آسيا الصُغرى بِضغطهم، فطلبوا من السلطنة السَلْجُوقيَّة وضع حد لِتعدِّياتهم وفرض الأمن في البلاد. نجح كيكاوس في لجم ثورة البدو إلى حدٍّ ما إلَّا أنَّ ظُهُور حركاتٍ ثوريَّةٍ أُخرى، أقلقه وأقضَّ مضاجع المغول. وفي سنة 644هـ المُوافقة لِسنة 1246م تولَّى العرش المغولي حفيد جنكيز خان المُسمَّى «گُيوك» خلفًا لِأبيه أوقطاي خان، فتواترت الوُفُود من الشرق والغرب إلى العاصمة المغوليَّة قراقورم لِحُضُور حفل تتويج الخاقان الأعظم الجديد. ولم يُشارك السُلطان السَلْجُوقي كيكاوس في هذه المُناسبة، بل أرسل أخيه قلج أرسلان بدلًا عنه، وفوَّضه بِإجراء مُباحثاتٍ مع المغول لِتجديد الصُلح بينهم، ووعد بِأن يذهب في مُناسبةٍ أُخرى. استغلَّ قلج أرسلان اجتماعه بِالخاقان الجديد وأقنعهُ بِتنصيبه سُلطانًا على بلاد الروم مُقابل إبرام مُعاهدةٍ جديدةٍ تقضي بِأن يدفع السلاجقة جزية سنويَّة مقدارها مليوناً ومائتي ألف بيزنت، وخمسُمائة ثوب من الحرير مُوشَّاة بِالذهب، وخمسُمائة حصان، ومثلها من الجِمال، وخمسة آلاف رأس ماشية، وهدايا تُعادل ضعف هذا كُلِّه. وافق گُيوك خان على هذا العرض، وأعاد قلج أرسلان إلى الأناضول حاملًا أمرًا خاقانيًّا بِإنزال كيكاوس وتنصيبه مكانه، وأرسل معهُ ألفيّ فارس مغولي لِمُساعدته على إخضاع المُعارضين. وماإن وصل قلج أرسلان إلى بلاده حتَّى كتب إلى أخيه يُخبره بِأمر الخاقان، ويطلب منه الاعتراف بِسلطنته.

عارض بعض أُمراء السلطنة تفرُّد كيكاوس بِالحُكم، وتزعَّمهم جلال الدين قراطاي، واتَّفق هذا مع البكلربك «يوطاش» على تنصيب الإخوة الثلاثة معًا، ونجح في إقناع أكثريَّة الأُمراء في الدولة بِهذا الأمر. ويبدو أنَّ بعض الأُمراء الآخرين المُوالين لِقلج أرسلان لم يرضوا بِالحل المذكور، وأصرُّوا على تفرُّد سُلطانهم بِالحُكم، وتزَّعم هذه الحركة أميرٌ يُدعى «طرنطاي»، فافتعل المُشكلات التي أوصلت الأخوين كيكاوس وقلج أرسلان إلى حد الصدام العسكري، غير أنَّ تدخُّل القاضي جمال الدين الختني حال دون تفاقم الوضع، فقرَّب بين الأخوين، واتُّفق على نسيان الماضي وفتح صفحة جديدة في العلاقات الوديَّة بينهما. وسُجن الأُمراء الذين تسبَّبوا في إشعال الحرب. وبِفضل مقدرة الوزير شمس الدين الجويني الأصفهاني استمرَّت الحُكُومة المُشتركة بين سنتيّ 647 و655هـ المُوافقة لِما بين سنتيّ 1249 و1257م، وحفلت هذه السنوات بِالدسائس والمُؤامرات، وتقلَّبت فيها مُيُول الأُمراء وفق مصالحهم الخاصَّة. وفي سنة 655هـ المُوافقة لِسنة 1257م تُوفي السُلطان علاء الدين كيقُباد، ويُقال أنَّهُ قُتل أثناء رحلته إلى قراقورم لِتقديم فُرُوض الولاء والطاعة لِلخاقان الجديد منكو خان، فحكم بلاد الروم أخواه كيكاوس وقلج أرسلان بِصورةٍ مُنفردةٍ حينًا ومُشتركةٍ أحيانًا وفقًا لِتقلُّب الأوضاع السياسيَّة في داخل البلاد وخارجها. فقد دبَّ الخلاف بدايةً بين الأخوين، وتطوَّر إلى نزاعٍ مُسلَّح، فانهزم قلج أرسلان وتفرَّد كيكاوس بِالسلطنة حتَّى هاجم المغول الأناضول مُجددًا وهزموه هزيمةً شنعاء وأجبروه على الهرب والالتجاء إلى الروم في نيقية، فتولَّى مكانه قلج أرسلان الذي هادن المغول، وسعى لدى هولاكو خان -وهو شقيق الخاقان الأعظم منكو ونائبه في إيران- كي يُعيِّنه سُلطانًا على كافَّة بلاد الروم. لكنَّ هولاكو الذي كان يعد نفسه السيِّد الأعلى والحاكم العام لِلأناضول، استدعى إليه السُلطانين الأخوين بُعيد استيلائه على بغداد سنة 656هـ المُوافقة لِسنة 1258م، وأعلمهما بِقراره تقسيم الأناضول بينهما، فأعطى كيكاوس جميع البلاد المُمتدَّة من حُدُود قيصريَّة إلى ساحل أنطالية حتَّى الحُدُود البيزنطيَّة، وتكون عاصمته قونية، في حين منح قلج أرسلان البلاد المُمتدَّة من سيواس إلى ساحل سينوپ وصامصون، وتكون توقاد مقرًّا له. وكان القسم الأخير -أي الشرقي- هو أكثر ما يهم المغول لِمُجاورته حُدُود بلادهم، ومن أجل ذلك عيَّنوا عليه قلج أرسلان المُوالي لهم.

صراع الأخوين
لم ينتهِ الصراع بين الأخوين قلج أرسلان وكيكاوس نتيجة اقتسام السُلطة، وظلَّ الأوَّل وأتباعه يُضايقون الآخر لِإزاحته عن الحُكم. فاضطرَّ كيكاوس إلى البحث عن حليفٍ يُسانده في صراعه مع أخيه وحُلفائه المغول، وكان نجم السُلطان المملوكي الظاهر بيبرس قد بدأ يسطع في سماء المشرق الإسلامي، لا سيَّما بعد أن شارك في هزيمة المغول في معركة عين جالوت، وأعاد إحياء الخلافة العبَّاسيَّة في القاهرة، ووحَّد الديار المصريَّة والشَّاميَّة والحجازيَّة في دولةٍ واحدةٍ، واستردَّ لِلمُسلمين الكثير من البلاد التي يحتلَّها الصليبيين، وأنزل بِأرمن قيليقية ضرباتٍ موجعة، فوجد فيه كيكاوس الحليف الطبيعي الذي سيُمكِّنه من التصدِّي لِخُصُومه، وأرسل إليه يطلب منه المُساعدة مُقابل أن يتنازل له عن نصف بلاده يُقطعها لمن يختاره. استجاب الظاهر بيبرس لِطلب المُساعدة ضمن سياسته الهادفة للتوسُّع شمالًا، وإقامة تحالُفاتٍ مع السلاجقة لِلوُقُوف في وجه الخطر المغولي على ديار الإسلام، وجهَّز قُوَّةً عسكريَّةً بِقيادة الأمير ناصر الدين أُغلُمُش لِمُساعدة كيكاوس، لكنَّ هذه القُوَّة لم تصل إلى بلاد الروم بِدليل عدم حسم الصراع بين الأخوين، بِالإضافة إلى أنَّ كيكاوس أعلم نظيره بيبرس في رسالةٍ أُخرى أرسلها إليه بِتراجُع الضغط المغولي عليه، ولم يُشر فيها إلى أي دورٍ لِلقُوَّة المملوكيَّة. واستغلَّ المُفسدون وخُصُوم كيكاوس مُراسلاته مع المماليك، فرفعوا الأمر إلى هولاكو في تبريز طالبين منه تأديب هذا العاصي الخارج عن السُلطة المغوليَّة، فأرسل جيشًا على الفور هاجم قونية التي تحصَّن بها السُلطان، ولمَّا رأى الأخير أنَّ لا قِبل لهُ بِمُواجهة خُصُومه خرج من المدينة ناجيًا بِحياته، وتوجَّه نحو أنطالية ومنها هرب إلى القُسطنطينيَّة عن طريق البحر، ونزل ضيفًا على الإمبراطور ميخائيل الثامن. وهكذا خلا الجو لِقلج أرسلان لِيحكم بِمُفرده، إلَّا أنَّهُ لم يُؤدِّ دورًا سياسيًّا بارزًا، وحجبه وزيره مُعينُ الدين سُليمان پروانه عن الواجهة السياسيَّة، فأحكم قبضته على مُقدَّرات الدولة حتَّى سُمي عصره بِـ«عصر پروانه».

ملاحظات

المصادر

 كلود كاهن، Pre-Ottoman Turkey: a general survey of the material and spiritual culture and history, trans. J. Jones-Williams, (New York: Taplinger, 1968) 271 ff.

وصلات خارجية

سلاجقة
سلاجقة الروم
سلاطين سلاجقة الروم
مسلمون عاصروا الحروب الصليبية
مواليد القرن 13
وفيات 1278
وفيات عقد 1270
وفيات في القرم

كيكاوس الثاني بن كيخسرو الثاني


පූජ්‍ය බුද්ධංගල ආනන්ද හිමි (ඉංග්‍රීසි: Buddangala Ananda Thera) අම්පාර බුද්ධංගල ආරණ්‍ය සේනාසනයේ  වැඩ වාසය කරයි. උන්වහන්සේගේ ගිහි නම ආනන්ද වීරසේකර වන අතර ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදා මේජර් ජෙනරල්වරයෙකු ලෙස සේවය කොට තිබේ. මීට අමතරව ගුවන් තොටුපල හා ගුවන් ගමන් සේවා සභාපති තනතුරද හොබවා ඇත.

අම්පාර දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී සරත් වීරසේකර බුද්ධංගල ආනන්ද තෙරණුවෝගේ සහෝදරයාය. මේජර් ජෙනරල් ආනන්ද වීරසේකර (English: Ananda Weerasekera) කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
  මේජර් ජෙනරල් ආනන්ද වීරසේකරයන් ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු බෞද්ධ භික්ෂූන්
 Pinbara Udesana (පින්බර උදෑසන) | 2017-02-12 | 8.30 AM (නාලන්දා විද්‍යාලය (කොළඹ 10))

දේශනා එකතුව

සිංහල

ඉංග්‍රීසි
1.

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදා නිලධාරීන්
බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
භික්‍ෂූහූ

බුද්ධංගල ආනන්ද හිමි


Mankari (Mānkari ou Maankari) é um título hereditário usado por nobres Maratha   e tropas  do subcontinente indiano que detinham concessões de terras e subsídios em dinheiro.  Eles ocupavam uma posição oficial no Darbar (corte) e tinham direito a certas honras cerimoniais e presentes prestados em tribunais, conselhos, casamentos, festivais, assembléias de aldeia, etc. Eram dignos de distinção e a honra que lhes era conferida resultava da importância militar, burocrática ou fiscal deles ou dos seus ilustres antepassados.

O termo foi amplamente utilizado pela nobreza Maratha, que ocupou cargos importantes em vários estados principescos do Império Maratha .

Veja também

 Império Marata
 Império Mogol
 Rajapute
 Índia britânica
 Império Durrani
 Império Português

Referências

Ligações externas

Oligarquia
Posições de autoridade
Império Marata
Títulos de realeza
Títulos de nobreza
Maratha
Rajput
Nobres

Mankari


ميعاد عواد (12 آب/أغسطس 1968 -)، ممثلة عراقية معتزلة.
حاصلة على الجنسية القطرية

حياتها الخاصة
ولدت في البصرة العراقية لأبوين عراقيين بدأت التمثيل من خلال مسرح المدرسة، حيث شاركت في مسرحيتين مع المخرج غازي الصالحي وهما الجيل وعدو الريح عام 1981
انتقلت عام 1982 إلى دولة  الكويت بعد اندلاع الحرب العراقية الإيرانية وإنفصال والديها وبقي إخوتها الذكور عادل وطالب مع والدهم، إنتقلت مع والدتها وأختها علياء اللواتي تزوجن من كويتيين ونلن الجنسية الكويتية.
درست في مدرسة دجلة والرصافي العراقية بمنطقة سلوى، وكانت زميلة للفنانة سعاد سلمان وإيمان العبيدي أقرب صديقاتها في الوسط وخارجه.

حياتها الأسرية
تزوجت من القطري «حسين عبد الله محسن» العامل في سلاح الجو القطري عام 1987 وأصبحت مواطنة قطرية، رزقت منه بأربعة أبناء ابنتها الكبرى نوف عام 1988  ، الريم، عبد الرحمن، سلطان.

مشوارها المهني
دخلت مجال التمثيل هناك بمحض الصدفة عندما كانت ذاهبة لمشاهدة بروفات إحدى المسرحيات فرأتها الفنانة أسمهان توفيق التي كانت تخرج مسرحية دكوش يغزو وادي القمر عام 1982شعرت بأنها تمتلك حس فني  عرضت عليها المشاركة بالعمل، واجهت صعوبة في تعلم اللهجة الكويتية حيث كانت تذهب إلى الأسواق الشعبية وتجالس السيدات المسنات لتتعلم منهن طريقة الكلام وكيفية النطق، توالت العروض عليها لتشارك في تلفزيون مع نخبة من الفنانين الكويت أولها في مسلسل الأسوار مع المخرج محمد السيد عيسى الذي علمها أساسيات الوقوف أمام الكاميرا حيث جسدت دور إيمان ابنة حياة الفهد تلاها مسلسل علي بابا مع المخرج حسين الصالح ، آخر أعمالها في الكويت كانت عام 1986
عام 1984 قدمت أغنية وطنية للكويت بعنوان  ادعوا لها بمشاركة اللاعب حمد بوحمد
في بداية الثمانينات طلبت منها أحد الشركات المنظمة لحفل رأس السنة تقديم سهرة الفنانة نوال الكويتية في أحد الفنادق وبسبب تأخر نوال عن السهرة قدمت وقتها العديد من الفقرات والمسابقات للموجودين

خروجها من الكويت وأسباب إبعادها
تم استبعادها من دولة الكويت عام 1986 لأسباب لم تعرف ومنعت من الدخول إليها، أوعز البعض أن سبب إبعادها كان كان نتيجة تلفيق قضية لها من قبل إحدى الفنانات الكويتيات ذوات الأصل العراقي بسبب غيرتها بعد سحبها البساط منها، وآخر بأن تربص أحد كبار الشخصيات بها ورفضها له، الأمر الذي أغضبه وطالب بطردها من الكويت بعد تلفيق قضية لها.
حاولت العودة في 1992 لزيارة أهلها بعد وفاة زوج والدتها ومرض والدتها إلا أن طلبها قوبل بالرفض رغم عيش والدتها وشقيقاتها في الكويت اللواتي يحملن الجنسية الكويتية

تمثيلها في الأردن
سافرت إلى إنتقلت بعدها لتقدم عدة أعمال في المملكة الأردنية الهاشمية في الدراما البدوية حتى عام 1990 ومنها: "حكايات من البادية" وسهرتي صابر وحربية، وصورة تبحث عن أصل

قضيتها مع مجلة نيوستايل
اختفت بعدها عن الشاشة لتظهر في أبريل عام 2000 في مقابلة مع مجلة الجريمة الكويتية بعد كتابة صحفيين في مجلة «نيو ستايل» الكويتية عن سبب استبعادها بتهمة قضية أخلاقية حيث قامت هي وزوجها برفع قضية عن طريق المحامي الكويتي خالد الشطي على المجلة بتهمة الذم والقذف ومطالبتهم بالاعتذار وتم كسبها لصالحها صدر قرار بحبسهما ثلاثة أشهر تم اخلاء سبيلهما فيما بعد

اعتزالها
اعتزلت الفن عام 1990 وارتدت الحجاب لتستقر في دولة قطر بعد زواجها حيث درست الحقوق ومارست مهنة المحاماة في المحاكم القطرية وفي عام 2012 أجرت مقابلة مع جريدة الوطن الكويتية موضحة تضايقها من نظرة الناس لأهل الفن لكنها فهمتها وعذرتها، لأن بعض الفنانين ساهموا في ارساء هذه النظرة وأنه أحد أسباب اعتزالها للفن، قائلة:-.

أعمالها

في العراق

مسرحيات

في الكويت

المسرحيات

الأفلام التلفزيونية

المسلسلات

أعمالها في الأردن

في التلفزيون

أهم الشخصيات التي قامت بأدائها

المراجع

وصلات خارجية

ملف pdf مقابلة ميعاد عواد مع مجلة الجريمة عام 2000 pdf
ميعاد عواد مجلة الجريمة 2pdf
مقابلة ميعاد عواد مع مجلة الجريمة pdf
سهرة وكان وهما 1983 يوتيوب
صابر وحربية يوتيوب سهرة ميعاد عواد رفعت النجار1990
حكايات من البادية 1990
أغنية ادعوا لها ميعاد عواد وحمد بو حمد1984
ميعاد عواد العراقية انطلاقة بالكويت مجلة عالم الفن الكويت 1983
ميعاد عواد بطاقة فنية مجلة عالم الفن الكويت عدد 10 فبراير 1983
ميعاد عواد لقاء برنامج شريط الفن مع الإعلامية أمل عبد الله قناة القرين يوتيوب
مقابلة ميعاد عواد مع مجلة المجالس عام 1986

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من البصرة
فنانون معتزلون
قطريون من أصل عراقي
ممثلات عراقيات
مواليد 1388 هـ
مواليد 1968

ميعاد عواد


Tityra  es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Tityridae que agrupa a especies nativas de la América tropical (Neotrópico) donde se distribuyen desde el noroeste de México a través de América Central y del Sur hasta el noreste de Argentina. A sus miembros se les conoce por el nombre popular de titiras y también tuerés, torrejos o bacacos.

Etimología
El nombre genérico femenino «Tityra» deriva del latín «tityrus»: el nombre de un rústico pastor de ovejas citado por Virgílio en las Éclogas; en la mitología romana, el nombre «Tityri» era dado a los Sátiros de Pan y Baco que tenían comportamiento ruidoso y agresivo.

Características
Las aves de este género son rechonchas y ostentan distintivas colas cortas, cuyo plumaje negro y blanco las hace fácilmente reconocibles. Medianamente grandes, miden entre 18,5 y 21,5 cm de longitud. Son conspícuos en el borde de bosques de baja altitud y espacios abiertos adyacentes. Sus nidos son colocados en agujeros en los nudos de tocos.

Lista de especies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird el género agrupa a las siguientes tres especies:

(*) Estado de conservación

Especie inválida
 Tityra leucura , 1868 - titira coliblanco;

Taxonomía
La especie T. leucura, descrita a partir de un único holotipo, es considerada como no válida pero tuvo su validez reforzada por las observaciones de campo de Whittaker (2008). Sin embargo, la Propuesta N° 634 al Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC), a pesar de reconocer la probable existencia de la especie, fue rechazada debido a tratarse de una única observación visual de un único espécimen y requiriendo más pruebas.

Las clasificaciones Aves del Mundo y Birdlife International consideran a la subespecie T. cayana braziliensis como especie separada, com base en diferencias morfológicas.

Este género (así como Laniisoma, Iodopleura y Pachyramphus) ha sido tradicionalmente colocado en la familia Cotingidae; Schiffornis en la familia Pipridae y Laniocera en la familia Tyrannidae. La Propuesta N° 313 al SACC, siguiendo los estudios de filogenia molecular de Ohlson et al (2007), aprobó la adopción de la nueva familia Tityridae, incluyendo el presente y los otros géneros.

Las evidencias sugieren que el presente género pertenece a un clado basal dentro su familia,  incluyendo también los géneros Iodopleura, Xenopsaris y Pachyramphus (con una pobre sustentación por el método de remuestreo estadístico Bootstrapping).

Los amplios estudios genético-moleculares de Tello et al (2009) y Ohlson et al (2013) descubrieron una cantidad de relaciones novedosas dentro de los paseriformes subóscinos que todavía no están reflejados en la mayoría de las clasificaciones. Específicamente para la familia Tityridae, corroboraron las tesis anteriores y propusieron la subfamilia Tityrinae , 1840 agrupando a Tityra, Xenopsaris, Iodopleura y Pachyramphus.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Louis Pierre Vieillot

Tityra


Elliott Roosevelt (September 23, 1910 – October 27, 1990) was an American aviation official and wartime officer in the United States Army Air Forces, reaching the rank of brigadier general. He was a son of President Franklin D. Roosevelt and First Lady Eleanor Roosevelt.

As a reconnaissance commander, Roosevelt pioneered new techniques in night photography and meteorological data-gathering, but his claims to a distinguished record on combat missions have been largely discounted.

After the war ended, he faced an investigation by the United States Congress on charges of corruption, including accusations that he had recommended the purchase of the experimental Hughes XF-11 reconnaissance aircraft ahead of a Lockheed model that was believed to be superior. Ultimately, he was found blameless.

Roosevelt published a book about his attendance at several major Allied war conferences and a controversial exposé of his parents' private life. He also wrote 22 mystery novels. His career also embraced broadcasting, ranching, politics and business. He served as the 24th mayor of Miami Beach, Florida from 1965 to 1967.

Early life
Elliott Roosevelt was a son of President Franklin D. Roosevelt (1882–1945) and First Lady Eleanor Roosevelt (1884–1962). He was named after his maternal grandfather, Elliott Roosevelt (1860–1894). His siblings were Anna (1906–1975), James (1907–1991), Franklin Jr. (1914–1988), and John (1916–1981).

An older brother, Franklin, died in 1909 as an infant.

Roosevelt attended the Hun School of Princeton and went to Groton School, as did his brothers. He refused to attend Harvard College. Instead, he worked a series of briefly held jobs, beginning with advertising and settling in broadcasting in the 1930s, including a management position in the Hearst radio chain.

Military service
Roosevelt had always been interested in flight, and in 1933 he briefly served as general manager of Gilpin Airlines of Glendale, California, a small airline owned by Rep. Isabella Greenway (D-AZ), a close friend of the family. Later that year he became aviation editor for the William Randolph Hearst newspapers. After controversial involvement in the Air Mail Scandal and a secret attempt to sell bombers in civilian disguise to the USSR, he was hired as vice president of the Aeronautical Chamber of Commerce (see Aerospace Industries Association), a post he held until 1935. That year, he moved to Fort Worth, Texas and became involved in broadcasting and farming.

Roosevelt received a captain's commission in the United States Army Air Corps on 23 September 1940, his 30th birthday. His appointment in the middle of the 1940 election campaign caused a furious political row, although General Henry H. Arnold, the Chief of the Air Corps, asserted that there was no pressure or nepotism involved. After brief service at Wright Field, Ohio, he took an intelligence course and served with the 21st Reconnaissance Squadron at the new U.S. facility in Gander, Newfoundland.

In the summer of 1941, Roosevelt searched for and located air base sites in Labrador, Baffin Island, and Greenland and reported on conditions in Iceland and along the rest of the embryonic North Atlantic ferry route. During this time, he coordinated closely with FDR, Prime Minister Winston Churchill, and General Arnold. Elliott Roosevelt was the first to interest Churchill in American bases in Africa (including Bathurst in the Gambia), a step for which his father was not yet ready. He served as a procurement specialist, navigator, and intelligence and reconnaissance officer and rose to brigadier general by January 1945. Despite having poor eyesight and being classified 4-F (unfit), he also became a pilot and reportedly flew 89 combat missions by the time of his inactivation from the United States Army Air Forces (USAAF) in August 1945.

While Roosevelt operated from Gander in August 1941, FDR detached him and brother Franklin Jr. to attend the Argentia (Atlantic Charter) summit between Churchill and FDR, which was nearby. In January 1943, Roosevelt accompanied FDR as a military attaché to the Casablanca meeting and the subsequent Cairo and Tehran Conferences in November–December 1943. At a dinner during the Tehran Conference, Joseph Stalin proposed to round up and shoot some 50,000 German officers and technicians after the war in order to permanently incapacitate Germany. Roosevelt spoke in favor of the proposal which earned him  Stalin's cheers and the vocal and lasting hostility of Churchill who said "I would rather be taken out into the garden here and now and be shot myself".

Following a navigator/bombardier course in the fall of 1941 and a brief stint on antisubmarine patrol duty with the 6th Reconnaissance Squadron at Muroc AAB, Roosevelt received a top-secret assignment to carry out clandestine reconnaissance flights over the Sahara Desert, with emphasis on French West Africa, with which the United States was not at war. Having been successful with this (Project Rusty), he was given command of the new 3d Reconnaissance Group at Colorado Springs. From Gibraltar and then Oran, Algeria, he led this unit in Operation Torch, the invasion of Northwest Africa in early November 1942. Roosevelt (with a pilot) flew the first U.S. reconnaissance missions over the theater in a borrowed RAF de Havilland Mosquito. This led to a long campaign for the U.S. adoption of this British aircraft, as Roosevelt held the American counterparts (modified Boeing B-17Cs and early Lockheed P-38s) to be inadequate and unlikely to survive in contested airspace.

From Maison Blanche, Algeria, and after the fall of Tunis, La Marsa near ancient Carthage, Roosevelt pioneered new tactics, including night aerial photography and obtained before and after imagery of Rome during that city's first heavy bombing on 19 July 1943.

After his detachment to investigate reconnaissance issues in the United States (see the Hughes scandal section below), Roosevelt received command of the 8th Air Force's reconnaissance wing in England: the 8th Provisional RW, later renamed the 325th Reconnaissance Wing. During this period, Roosevelt worked on the shuttle-bombing project with the USSR, and participated in the May 1944 mission to the USSR which inspected the new American bases at Poltava, Mirgorod, and Piryatin. His units also supported the D-Day invasion of Normandy and the bombing campaign against V-weapon sites.

Following threats of resignation and pressure from "very high topside," in January 1945 General Arnold ordered General Carl Spaatz in England to appoint Roosevelt a rated pilot, and the president submitted his son's name to the Senate for promotion to brigadier general. By standard rules, Roosevelt was eligible for the rank, but not for the pilot's wings. Roosevelt continued in that rank in Europe until his father's death on April 12, 1945. After VE-Day, the Air Forces could no longer find a "suitable vacancy" for him, and he was on leave and had staff duties in the United States. By coincidence, his last day of service was VJ-Day.

Roosevelt commanded the following units:

 3d Reconnaissance Group, 11 July – 13 August 1942 at the rank of major; 30 September 1942 – 1 March 1943 ending at the rank of colonel
 Assigned to Twelfth Air Force and flew aboard numerous aircraft types during reconnaissance missions for the North Africa campaign in Algeria and Tunisia
 Northwest African Photographic Reconnaissance Wing, February 1943 – November 1943, as lieutenant colonel and colonel. This was a composite unit with U.S., British, South African, and French squadrons.
 90th Photographic Wing, 22 November 1943 – 25 January 1944 at the rank of colonel.
 Assigned to Twelfth Air Force, command and control organization that provided photographic reconnaissance to both Twelfth and Fifteenth Air Forces.  Operationally controlled both 3d and 5th Reconnaissance Groups in Tunisia. The 90th's subordinate units reconnoitered airdromes, roads, marshaling yards, and harbors in Italy after the Allied landings at Salerno.
 325th Photographic Wing, 9 August 1944 – 17 January 1945 at the rank of colonel; 22 January – 13 April 1945 ending at the rank of brigadier general.
 Assigned to Eighth Air Force, command and control organization that through subordinate units, flew reconnaissance over the waters adjacent to the British Isles and the European continent to obtain meteorological data. Wing aircraft collected weather information needed in planning operations; flew night photographic missions to detect enemy activity; and provided daylight photographic and mapping missions. The wing also flew photographic missions over the Netherlands in support of Operation Market Garden in September 1944 and operated closely with tactical units in the Battle of the Bulge (December 1944 – February 1945).

Roosevelt stated that he flew 89 combat missions and 470 combat hours prior to being called back for his father's funeral in April 1945 (he did not return to active theaters). His decorations included the Distinguished Flying Cross. He also received the Order of the British Empire, the Croix de Guerre and Legion d'Honneur, the Moroccan Order of Ouissam Alaouite, and the U.S. Legion of Merit. He ended the war holding the Air Medal with reportedly eleven clusters. As a chase pilot for the Operation Aphrodite flights in 1944, Roosevelt said he witnessed the death of Joseph P. Kennedy, Jr. over Blythburgh, England (there is no evidence in Aphrodite files that Roosevelt participated in this project, nor did he fly as chase pilot and witness the death of Joseph P. Kennedy).

After the war, Roosevelt no longer played a significant role in aviation, although he maintained a private pilot's license and owned a small aircraft. He briefly served as president of short-lived Empire Airlines of New York (1946), citing his influence with the Civil Aeronautics Board (CAB), which, however, did not result in route awards. Reported attempts to assist Howard Hughes's TWA in obtaining air routes to the USSR also did not succeed.

Warplanes purchasing scandal
In August 1943, Colonel Roosevelt was asked by Chief of the Army Air Forces, General Henry H. Arnold, to investigate several reconnaissance aircraft under development to select a successor to the Lockheed P-38 (F-4 and F-5 in the recon version), but the reason for Arnold's choice of Roosevelt was not made public. Roosevelt assembled a group of five air officers, including veteran RAF reconnaissance pilot Wing Commander D.W. Steventon. Upon their arrival in Los Angeles, Roosevelt and his group were met by eight limousines arranged by John W. Meyer, a publicist and former nightclub owner who was employed by Hughes Aircraft. On his first day in town, Roosevelt was taken by Meyer to the Hollywood film studio of Warner Bros. and introduced to Faye Emerson, an actress with whom Roosevelt was linked romantically (the two would eventually marry). Over the next three days, Roosevelt and his group were seen with Meyer in Hollywood nightclubs and at parties in luxurious mansions in the company of aspiring actresses paid $100–400 per night by Meyer, the higher figure equivalent to $ in current value.

On August 11, Howard Hughes showed the group his Culver City aircraft factory, then personally flew them to see the private-venture Hughes D-2, an experimental twin-engine wooden aircraft then being test-flown at a Hughes facility at Harper Dry Lake in the Mojave Desert. The aircraft had already been turned down ten months earlier by Chief of Army Air Forces Material Division Oliver P. Echols, for being inadequate to military service; it was considered unlikely to become successful for numerous reasons, wooden construction and Hughes's limited facilities among them. Roosevelt and his committee, however, fervently recommended the D-2. When Roosevelt returned to the East Coast of the United States, Meyer hosted another round of parties and nightclub outings in Manhattan and arranged for Faye Emerson to accompany Roosevelt. Among many favors, Meyer gave Emerson $132 worth of nylon stockings, a rare treat during wartime rationing.

On August 20, Roosevelt sent a report to General Arnold recommending immediate purchase of the D-2. On September 1, Arnold ordered Echols to contract with Hughes for an all-metal reconnaissance aircraft "against my better judgment and the advice of my staff." During these two weeks, Arnold, Elliott Roosevelt, and FDR conferred frequently at the White House, and it is documented that Elliott Roosevelt complained to his father about Arnold's reluctance to order the F-11.

Major General Charles E. Bradshaw wrote to Arnold to suggest that the Lockheed XP-58 Chain Lightning was much farther along in development and could outperform the D-2 in every important aspect, but was unsuccessful in halting the Hughes contract. Implicating Roosevelt and United States Secretary of Commerce Jesse H. Jones, Assistant Secretary of War Robert A. Lovett noted to Major General Bennett E. Meyers that "Hughes has got powerful friends here in Washington" and that, if the background of the contract were uncovered, "there's going to be an awful smell." Nonetheless, Hughes was given $43 million (worth $ in  dollars) to build 100 all-metal aircraft to be designated the Hughes XF-11.

In 1947, Roosevelt telephoned Hughes to warn him that a United States Senate subcommittee (the "Brewster Committee", formerly the "Truman Committee") intended to call them both to account for financial irregularities regarding the XF-11 as well as for Hughes' H-4 Hercules, popularly known as the "Spruce Goose". As part of the ongoing "Investigation of the National Defense Program", on August 4, 1947, the subcommittee called Roosevelt and Meyer to testify about the Hollywood and Manhattan parties and women that Meyer had arranged and paid for. Meyer's extensive financial records during such parties showed him paying $200 for "presents for four girls" and $50 for "girls at hotel (late)". At one point, Roosevelt asked Meyer: "[A]ny of those girls who were paid, were they procured for my entertainment?" Meyer responded: "I don't like the word 'procured,' because a girl who attends a party and is given a present is not necessarily 'procured'." The committee found that Meyer had spent at least $1,000 in picking up Roosevelt's hotel bills as well as his nightclub and party checks, and Faye Emerson's bets at Agua Caliente Racetrack, and that Meyer had arranged for weekends in Palm Springs, California and Washington, D.C. for Roosevelt and Emerson, who eventually married in December 1944 after Roosevelt divorced his second wife in March 1944. The wedding at the Grand Canyon was also paid for by Meyer.

All told, Meyer reported to the committee that he had spent $5,083.79 ($ in  dollars) on entertainment for Roosevelt. In his own defense, Roosevelt testified that he never heard of the XF-11 until General Arnold let him know about it, and that several of the parties appeared to have taken place on days when he was out of the country on active duty. Roosevelt said: "If it is true that for the price of entertainment I made recommendations which would have in any way endangered the lives of the men under me...that fact should be made known to the public."

Later life
After FDR's death in 1945, Roosevelt and his family moved to Top Cottage to be near his mother, who considered him her favorite child. She gave him financial assistance throughout her life. In 1947, Eleanor bought from the FDR estate Val-Kill farms, the home she lived in after FDR's death, and deeded the property to Elliott Roosevelt. After he moved to Miami Beach and Havana with his fourth wife in 1952, his brother John bought the Hyde Park tract. Later, the property became the Eleanor Roosevelt National Historic Site.

Roosevelt pursued many different careers during his life, including owning a pre-war radio station network (Texas State Network) in Texas and living as a rancher. He again moved to Florida and was elected mayor of Miami Beach in 1965, then was unseated two years later. After a business career marked by ties to organized crime, he was investigated by the Senate's "Jackson Committee" in 1973.

In 1973 during the Senate Permanent Subcommittee on Investigations hearings on corruption, Roosevelt was accused of involvement in an assassination plot on the Bahamanian prime minister. In 1968, he and an "alleged mobster front man," Michael J. McLaney, offered Louis Mastriana  (equivalent to $ in ) to assassinate Prime Minister Lynden Pindling. Mastriana was paid  (equivalent to $ in ) up front, most of which came from Elliott Roosevelt (as proved by a signature on a check for the money). The assassination plot was conceived after Prime Minister Pindling's failure to issue a gambling license to an associate of Meyer Lansky, (whom Michael J. McLaney worked for until his conviction in 1971). It was uncovered by Mastriana; he taped all of his conversation with Elliott Roosevelt, allegedly using equipment from the U.S. Postal Service. Roosevelt maintained that this was a lie until his death.

Roosevelt emigrated to Portugal in 1972, but left for England after the revolution in 1974. He moved back to the United States, living in Bellevue, Washington; Indian Wells, California; and Scottsdale, Arizona. As Roosevelt approached his eightieth year, his final ambition was to "outlive James." However, Roosevelt died at age 80 of heart and liver failure. Brother James died 10 months later in August 1991.

Author and biographer
Elliott authored numerous books, including a mystery series in which his mother, Eleanor Roosevelt, is the detective, as Murder and the First Lady (1984).
Roosevelt described his experiences with his father during five important war conferences in his best-selling book As He Saw It. He also edited FDR: His Personal Letters, published after the war in four volumes. With James Brough, Roosevelt wrote a highly personal book about his parents called The Roosevelts of Hyde Park: An Untold Story, in which he revealed details about the sexual lives of his parents, including his father's relationships with mistress Lucy Mercer and secretary Marguerite ("Missy") LeHand as well as graphic details surrounding the 1921 paralytic illness that crippled his father. Published in 1973, the biography also contains valuable insights into FDR's run for vice-president, his rise to the governorship of New York, and his capture of the presidency in 1932, particularly with the help of Louis McHenry Howe. A sequel to An Untold Story with James Brough, published in 1975 and titled A Rendezvous With Destiny, carried the Roosevelt saga to the end of World War II. Mother R.: Eleanor Roosevelt's Untold Story, also with Brough, was published in 1977; The Conservators, a political book, in 1982. Eleanor Roosevelt, with Love: A Centenary Remembrance, came out in 1984.

Marriages and children

Roosevelt was married five times:

 On January 16, 1932, he married Elizabeth Browning Donner (1911–1980), daughter of William Henry Donner. They had one son, William Donner Roosevelt (1932–2003), an investment banker and philanthropist. On July 17, 1933, Donner filed a cross petition charging Roosevelt with "extreme cruelty" to a court at Minden, Nevada, and they were divorced.
 On July 22, 1933 in Burlington, Iowa, he married Ruth Josephine Googins (1908–1974). They had three children: Ruth Chandler Roosevelt (1934–2018), Elliott Roosevelt, Jr. (b. 1936), a Texas oilman, and David Boynton Roosevelt (1942–2022). Roosevelt and Googins were divorced in March 1944. She married Harry T. Eidson on June 23, 1944.
 On December 3, 1944 at the Grand Canyon in Arizona, he married actress Faye Emerson. They were divorced on January 17, 1950. She died of stomach cancer in 1983 in Spain.
 On March 15, 1951 in Miami Beach, Florida, he married Minnewa Bell (Gray Burnside Ross). They were divorced in 1960. Minnewa died in 1983.
 On November 3, 1960, in Qualicum Beach, British Columbia, he married Patricia Peabody Whitehead. Her four children, James M. Whitehead, Ford Whitehead, Gretchen Whitehead, and David Macauley Whitehead, were all adopted by Roosevelt. The couple's only child together, Livingston Delano Roosevelt, died in 1962 as an infant.

Military awards
Roosevelt's military decorations and awards include:

References

Citations

General sources

 Barlett, Donald L.; Steele, James B. Howard Hughes: His Life and Madness. W. W. Norton, 2004.
 Flynn, John T. The Roosevelt Myth. New York: Devin-Adair, 1948.
 Hansen, Chris. Enfant Terrible: The Times and Schemes of General Elliott Roosevelt. Tucson: Able Baker Press, 2012.
 Higham, Charles. Howard Hughes: The Secret Life. Macmillan, 2004.
 Maurer, Maurer. Air Force Combat Units Of World War II. Maxwell Air Force Base, Alabama: Office of Air Force History, Diane Publishing, 1983. .
 Montefiore, Simon Sebag. The Court of the Red Tsar. Random House: 2003.
 National Park Service. The Eleanor Roosevelt Papers
 The New York Times, October 28, 1990. "Elliott Roosevelt, General and Author, Dies at 80".
 Porter, Darwin. Howard Hughes: Hell's Angel. Blood Moon Productions, 2005
 Roosevelt, Elliot and Brough, James. The Roosevelts of Hyde Park: An Untold Story (New York: G.P. Putnam's Sons, 1973)
 Roosevelt, Elliott. As He Saw It, Greenwood Press, 1946.
 Time, August 4, 1947. Check, Please!
 Time, August 11, 1947. Pay Dirt, page 2 of 3.
 Ward, Geoffrey C. Closest Companion, Simon & Schuster, 1995.

External links

 List of Elliott Roosevelt's 22 mystery books

1910 births
1990 deaths
20th-century American novelists
Aerial photographers
American male novelists
20th-century American memoirists
American mystery writers
Bulloch family
Children of presidents of the United States
Delano family
Hun School of Princeton alumni
Livingston family
Mayors of Miami Beach, Florida
Military personnel from New York City
Novelists from Florida
Novelists from New York (state)
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Recipients of the Legion of Merit
Elliott
Schuyler family
United States Army Air Forces generals of World War II
United States Army Air Forces generals
United States Army Air Forces pilots of World War II
20th-century American male writers

Elliott Roosevelt (general)


O ator, diretor e roteirista brasileiro Glauber Rocha foi um dos mais expoentes nomes do chamado Cinema Novo do Brasil e sua carreira teve início durante sua juventude na década de 1950 através de pequenos papéis em peças de teatro e participações em programas de rádio. Em 1959, Rocha teve sua estreia como diretor com o curta-metragem Pátio que retrata um casal que interage subjetivamente sobre um piso xadrez. No mesmo ano, o diretor produziu ainda um segundo curta-metragem intitulado A Cruz na Praça,  notório por ter se perdido ao longo do tempo e por ser o primeiro filme brasileiro a abordar a homossexualidade.

Rocha deu entrada nas grandes produções de cinema a partir da década de 1960 com a direção do drama Barravento (1962), estrelado por Antônio Pitanga como um pescador que retorna ao vilarejo natal para resgatar seu povo do fanatismo religioso. O filme é considerado um marco do cinema brasileiro pelas edições de fotografia, atuação do elenco principal e a abordagem documental de Rocha sobre temas complexos da sociedade. Seu filme seguinte, o faroeste dramático Deus e o Diabo na Terra do Sol (1964), que aborda as dificuldades de um casal sertanejo em meio aos caos social e secas do sertão nordestino, foi indicado à Palma de Ouro do Festival de Cannes e figura como um dos 100 melhores filmes brasileiros já produzidos. Dois anos mais tarde, Rocha alcançou maior notoriedade por dirigir o suspense dramático Terra em Transe (1967) que aborda os desdobramentos de uma forte crise política em país fictício da América Latina. O filme, que contou com uma prestigiosa equipe técnica incluindo o figurinista Clóvis Bornay e Luiz Carlos Barreto e Cacá Diegues como produtores, foi censurado pelo governo militar brasileiro por abordar temas políticos controversos. No faroeste dramático O Dragão da Maldade contra o Santo Guerreiro (1969), Rocha resgatou o personagem Antônio das Mortes e abordou a saga do sertanejo mercenário que passa a apoiar as causas populares na região. O filme foi altamente aclamado pela crítica pela fotografia, figurino e o roteiro rendendo-lhe o Prémio de Melhor Diretor do Festival de Cannes.

Filmografia

Cinema

Ver também
 Cinema Novo
 Cinema do Brasil

Rocha, Glauber
Rocha, Glauber
Rocha, Glauber

Filmografia de Glauber Rocha


Ludwig Heumann (* 1. April 1869 in Oberschönau (Arberg); † 26. April 1918 in Ansbach) war ein katholischer Priester der Diözese Eichstätt, Naturheilkundler und Gründer der chemisch-pharmazeutischen Fabrik Ludwig Heumann & Co., Nürnberg.

Leben und Wirken als Seelsorger
Ludwig Heumann wurde 1869 im Weiler Oberschönau bei Arberg in Mittelfranken als letztes von sieben Kindern der Bauernleute Josef und Theresia Heumann geboren. Er besuchte als Zögling des Bischöflichen Knabenseminars in Eichstätt das dortige Königliche Gymnasium. Nach dem Abitur im Jahr 1888 studierte er bis 1893 am Bischöflichen Lyzeum in Eichstätt Philosophie und Theologie, wobei der zweijährige philosophische Kurs auch naturwissenschaftliche Fächer wie Physik, Chemie und Botanik mit einschloss.

Am 19. März 1893 wurde der Alumnus Heumann im Dom zu Eichstätt zum Priester geweiht. Zunächst wirkte er als Kooperator in Monheim (Schwaben). Im März 1894 wechselte er auf die Kooperatorstelle der Pfarrei Ellingen. Zum 1. Juni 1895 versetzte ihn der Bischof auf die Expositur Feucht der Stadtpfarrei Altdorf bei Nürnberg, wo er bis zum 15. Dezember 1897 die von einem großen Waldsterben (1892 bis 1896) betroffene Bevölkerung in einer Notkapelle seelsorgerlich betreute.

Noch im Dezember 1897 wurde er Pfarrer der etwa 550 "Seelen" zählenden Pfarrei von Elbersroth bei Herrieden, die er nach kurzer Zeit von Missständen befreite und in ihren früheren blühenden Zustand wiederherstellte. 1901 gründete er in München einen überregionalen "Albertus-Magnus-Verein" zur Unterstützung mittelloser Priester-Studenten; er blieb zeitlebens ein großer Wohltäter der Studenten. Um Platz für einen Erweiterungsbau der Pfarrkirche zu erhalten, betrieb er ab 1907 eine Verlegung des Friedhofs, die 1914 erfolgte.

Unterstützung des Bauernstandes
Pfarrer Heumann gründete in Elbersroth einen Raiffeisen-Verein und eine Eiervertriebsorganisation und im benachbarten Herrieden eine Viehverwertungsgesellschaft. Im Nachbarort Birkach legte er einen kleinen Muster-Bauernhof an, um den Bauern Verbesserungsmöglichkeiten im Ackerbau und in der Wiesenkultur durch Düngung aufzuzeigen. Eine Viehwaage und eine Getreideputzmaschine in Elbersroth gingen auf seine Initiative zurück.

Der "Heilmittelpfarrer"
Spätestens seit 1904 beschäftigte sich Pfarrer Heumann mit der Herstellung von Heilmitteln im weitestgehenden Sinne. So entwickelte er zunächst ein Schutzmittel für Großvieh gegen Bremsen und Fliegen in der Waschküche seines Pfarrhauses, das unter der Bezeichnung "Steinöl" bzw. "Bremsenflucht" in den Handel kam. Bald wandte er sich der Humanpharmazie zu und entwickelte die "PEDI"-Heilsalbe für die Behandlung von Beingeschwüren. Aufgrund des Heilungserfolgs der Salbe und der steigenden Nachfrage musste er die Eigenproduktion aufgeben und fand mit dem Apotheker Armin Hirth der St. Georgs-Apotheke in Heidingsfeld bei Würzburg einen Partner. Weitere Entwicklungen Heumanns führten zur "SORI-Heilsalbe" gegen Flechten und zur "Krätz-Salbe" gegen die Krätze. Die immer zahlreicheren Bestellungen konnte auch die Heidingsfelder Apotheke nicht mehr bewältigen, und der Apotheker Paul Frank in Burgbernheim, dann die von Frank erworbene Nürnberger Löwen-Apotheke übernahmen den Vertrieb. Über letztere konnte man auch den "Elbersrother Pfarrergeist", eine Tinktur aus verschiedenen Kräutern, Gewürzen und verdünntem Ethanol beziehen. Ende 1912 oder im Frühjahr 1913 gründete sich auf Betreiben des angestellten Nürnberger Arzneimittelgroßhändlers Robert Pfaller die Firma "Ludwig Heumann & Co." mit Sitz in Nürnberg. Das Unternehmen stand ausschließlich unter der Leitung Heumanns, bis es 1916 zu einem Gesellschaftsvertrag zwischen Heumann und Pfaller als Partner kam. Bald gab es ein breites Spektrum an Heumannschen Heilmitteln, und der Umsatz des Unternehmens stieg unter Pfallers Geschäftsführung rasant.

Pfarrer Heumanns Nebentätigkeit als Heilmittelhersteller blieb in der Öffentlichkeit und bei kirchlichen Behörden nicht unwidersprochen; man nahm unter anderem Anstoß am Direktvertrieb an Kunden und an der Firmenreklame, die Pfarrer Heumann stets in Soutane zeigte. Er verstand es jedoch sich mit geschickten Argumenten zu verteidigen und wies jegliche Vorhaltungen zurück. 1915 sah sich Heumann genötigt, darauf hinzuweisen, dass er selbst grundsätzlich niemanden behandelt, also keine Praxis ausübt, auch nicht auf dem Wege schriftlicher Verordnungen.

Der Kunstmäzen
Über Jahre hin beschäftigte sich Pfarrer Heumann mit einem künstlerisch gestalteten Neubau seiner stark renovierungsbedürftigen und seit 1909 ohne Turm dastehenden Pfarrkirche St. Jakobus d. Ä. in Elbersroth. Den Neubau wollte er auf eigene Kosten bzw. mittels von ihm eingeworbener Spenden errichten, erlebte aber dessen Ausführung nicht mehr. Für den 1915 von der Gesellschaft für christliche Kunst e.V. (München) veranstalteten Wettbewerb für Kriegerfahnen stiftete Pfarrer Heumann die Preise. Er erwarb den künstlerischen Nachlass des im Ersten Weltkrieg gefallenen österreichischen Bildhauers Michael Rauscher (* 1875; † 1915), um ihn als geschlossenen Bestand zu erhalten und der Öffentlichkeit zugänglich zu machen; er wollte insbesondere dessen zahlreiche Entwürfe für Grabdenkmäler ständig ausstellen. Die Errichtung künstlerisch gestalteter Grabmäler auf dem neuen Friedhof zu Elbersroth unterstützte er mit eigenen finanziellen Mitteln.

Tod und Nachwirken
Pfarrer Heumann starb nach einer vergeblichen Krebsoperation am 26. April 1918 im Krankenhaus von Ansbach. Er wurde im neuen Friedhof in Elbersroth bestattet. Seine Pfarrstelle übernahm sein Neffe Andreas Lederer, der 1925/26 den Kirchenbauplan Heumanns verwirklichte, finanziert durch die Heumannsche Fabrik in Nürnberg. Mit Heumannschen Fimenerlösen wurde 1935 auch ein Kirchlein in der Filiale Lattenbuch errichtet. Die Gedenktafel am Eingang der Kirche von Elbersroth mit einem Reliefportrait Heumanns schuf sein Münchner Vetter Karl Ludwig Sand. Das seinen Namen führende Arzneimittelwerk expandierte rasch (1930er Jahre Fabrikbau in Nürnberg; 1975 Fabrikneubau in Feucht) und wandelte sich 1999 zur "Heumann Pharma GmbH & Co. Generica KG", die 2003 von der Pfizer-Gruppe und 2005 von der Torrent Pharmaceuticals Ltd. der indischen Torrent Group übernommen wurde.

Publikationen
Die literarische Tätigkeit von Ludwig Heumann war breit gefächert und reichte von religiös-(volks)aufklärerischen Traktaten über soziologische Abhandlungen und Ratgeber für die Landwirtschaft bis hin zu naturheilkundlichen Ratgebern. Teilweise druckte Heumann seine Schriften im Eigenverlag. Den größten Erfolg erzielte er mit dem Buch "Pfarrer Heumann's neue Heilmethoden" (1915), das unter dem Titel "Pfarrer Heumann's Heilmittel" bis 1934 in 85 Auflagen und zahlreiche Übersetzungen erschien und als "eine geschickte Mischung aus medizinischer Aufklärung und Werbung für die Heumannschen Mittel" bezeichnet werden kann. Auch andere Werke Heumanns wurden mehrmals aufgelegt.

 Die den Neugeweihten vom Bischof auferlegten Gebete und Meßopfer (o. J.)
 Der heroische Liebesakt zugunsten der armen Seelen (1894)
 Armenseelen-Büchlein (1898)
 Der Weltuntergang nach Bibel und Astronomie (1898)
 Kleines Gewitter-Büchlein, enthaltend den Wettersegen und eine Anzahl von Gebeten während eines Gewitters, von Dominikus Jos. Faustmann, 2. Aufl., bearbeitet von Ludwig Heumann (1902)
 Die Todesstunde (1905)
 Einfluß der Konfession, des Wohlstandes und der Beschäftigung auf die Todesursachen (1905)
 Ein Blick in den Himmelsraum (populäre Darstellung des Weltalls; um 1910)
 Wie erhöhe ich mein Einkommen? Leicht ausführbare Ratschläge für kleine und mittlere Grundbesitzer zur Erzielung von Höchsterträgen nach den neuesten Ergebnissen der landwirtschaftlichen Wissenschaft und Praxis (1910)
 Sind offene Füße heilbar und dürfen diese zugeheilt werden? (1914)
 Offene Füße sog. Kindsfüße, Krampfadern … und Flechten heilbar! (1914)
 Alte Leiden in neuer Behandlung. Ein Trostwort für Kranke mit offenen Füßen, Flechten, Magen- und Darmleiden, Gicht, Rheumatismus und Arterienverkalkung (1915)
 Pfarrer Heumann's neue Heilmethoden (1915) / Die neue Heilmethode (1917)

Darüber hinaus lieferte er regelmäßig Beiträge für deutsche und ausländische theologische Zeitschriften.

Nach seinem Tod erschienen als Werbeschriften der Firma "Ludwig Heumann & Co.":
 Heumann-Kalender (jährlich 1924–1941)
 Pfarrer Heumann's Buch für Gesunde und Kranke (1926)
 Ratschläge zur Herz-Pflege (1938)
 Glückliche Menschen (1938)
 Vertrauen und Fortschritt. Heumann-Heilmittel (1959)

Literatur
(chronologisch geordnet)
 Franz Sales Romstöck: Personalstatistik und Bibliographie des bischöflichen Lyceums in Eichstätt. A. Ganghofer'sche Buchdruck-Officin, Ingolstadt 1894.
 Felix Mader: Ludwig Heumann †. In: Die christliche Kunst. Jahrgang 14 (1917/18), Heft 9/10 vom 1. Juni 1918, S. 232.
 Karl Röttel: Pfarrer Ludwig Heumann (1869–1918). In:  Vereinigung der Freunde des Willibald-Gymnasiums Eichstätt e.V., Weihnachtsschrift 1988. Eichstätt 1988, S. 15–32.
 Paul Morath: Feucht in alten Ansichten, Teil 2. Europäische Bibliothek, Zaltbommel 1990, dort Nr. 39 und 40.
 Margo von Bülow: Die Geschichte der chemisch-pharmazeutischen Fabrik Ludwig Heumann & Co. in den Jahren 1913–1945. Juris Druck + Verlag, Dietikon 1992.
 Margo von Bülow: Ludwig Heumann (1869–1918). In: Fränkische Lebensbilder. Band 16 (1996), S. 189–211.

Weblinks
 Geschichte der Heumann Pharma GmbH & Co. Generica KG. In: Heumann.de

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Geistlicher (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1869
Gestorben 1918
Mann
Naturheilkundler

Ludwig Heumann