جوزيه باسكواليتي  (27 سبتمبر 1956 في باستيا) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الوسط . حاليا مدرب من دون عقد بعدما تم عزله من تدريب نادي أجاكسيو في فبراير 2009 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من باستيا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من باستيا
فرنسيون من أصل كورسيكي
لاعبو ألي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو باستيا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من كورسيكا
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو مونبلييه
مدربو باستيا
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي أجاكسيو
مدربو نادي إستر
مدربو نادي سيدان
مواليد 1956
مواليد في باستيا
لاعبو نادي بيزيرز
رياضيون من باستيا

جوزيه باسكواليتي


Wilton er en by i Wiltshire-distriktet, Wiltshire, England, med et indbyggertal (pr. 2015) på 3.581. Byen ligger 133 km fra London. Den nævnes i Domesday Book fra 1086, hvor den kaldes Wiltone/Wiltune.

Referencer

Byer i England
Wiltshire

Wilton


Rumelikavağı, İstanbul Boğazı'nın en kuzeyinde, Sarıyer ilçesine bağlı, balığı, midyesi ve inciri ile meşhur bir semttir. Sahilde, Rumelifeneri ile Sarıyer arasında kalır. 4.000-4.500 arası nüfusu vardır. Nüfusun büyük çoğunluğunu Doğu Karadeniz göçmenleri oluşturmaktadır.

Tarihi
Mahallede Bizans döneminde inşa edilmiş Rumelikavağı Kalesi vardı. Toy'un iddiasına göre bu kale II. Mehmed tarafından yıktırılmıştır. Ayrıca mahallede eskiden bir Bizans mabedi bulunmaktaydı. A. Dumont bölgede yaptığı araştırmalarda suyun içinde bir mendirek kalıntısına rastlamıştır.

Spor
Sportif faaliyetlerde süper Amatör kümede oynayan bir futbol takımı vardır. En büyük başarıları İstanbul Amatörler Şampiyonluğudur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Uzaydan Rumelikavağı

Sarıyer'in mahalleleri
İstanbul Boğazı

Rumelikavağı


Las Llanuras de San Agustín (en inglés: Plains of San Agustin) se encuentran en el suroeste del estado de Nuevo México, EE.UU., en la cuenca de San Agustín, al sur de ese país. Están ubicadas en los condados de Catron y Socorro, a unas 50 millas (80 kilómetros) al oeste de la ciudad de Socorro y unos 25 kilómetros al norte de Reserve. Las llanuras que se extienden de noreste a suroeste, tienen una longitud de cerca de 55 millas (88 km) y una anchura que varía entre 5 y 15 millas (8-24 kilómetros). La cuenca está limitada al sur por las montañas de Luera y el Monte Pelona (Puntos extremos de la Cordillera Negra o Black Range), en el oeste por la Cordillera de Tularosa, por el norte con las Montañas de Mangas, Crosby, Datil, y Gallinas, y al este con las Montañas de San Mateo.

Véase también
 Geografía de Estados Unidos
 Geografía de América del Norte

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre la Llanura

San Agustin

Llanuras de San Agustín


La course by Le Tour de France var et elite landevejsløb, der afholdes forskellige steder i Frankrig, og var del af UCI Women's World Tour siden 2016. Indtil 2015 var løbet af UCI klassificeret som et 1.1 løb. I 2022 blev det afløst af etapeløbet Tour de France Femmes.

Vindere

Referencer

La course by Le Tour de France


El Pratt & Whitney Canada PW600 es un motor aeronáutico civil, tipo turbofán, de pequeño tamaño. Ha sido desarrollado por la compañía canadiense Pratt & Whitney Canada.

Aplicaciones
Cessna Citation Mustang
Eclipse 400
Eclipse 500
Embraer Phenom 100

Véase también

Referencias

Motores turbofán de medio índice de derivación

Pratt & Whitney Canada PW600


Sequoia gigantică este numele arborilor din genul Sequoiadendron, din familia Taxodiaceae.

Sequoiadendron giganteum în România
O sequoia gigantică din Apuseni, comuna Sacuieu, CLUJ plantat de un agronom pe nume Gaal.Acesta a plantat în zonă foarte mulți arbori pentru a reface terenurile degradate dar și pentru a reface versanții golași ce străjuiau localitatea.El a plantat mai multe specii rare pe teritoriul Romaniei, printre care: Laricele, Pinul Negru dar și un Sequoia adus din Statele Unite ale Americii. Acesta s-a aclimatizat foarte bine pe dealul Secuieului cunoscut sub numele de dealul D-lui. Coroana sa are peste 30m.

Cupressaceae

Sequoiadendron giganteum


Kosmos 2364, ruski navigacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS (Glonass br. 779, Uragan br. 79L).
Lansiran je 30. prosinca 1998. godine u 18:35 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/DM-2 8K72K. Orbita mu je 19126 km u perigeju i 19133 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,83°. Spacetrackov kataloški broj je 25595. COSPARova oznaka je 1998-077-C. Zemlju obilazi u 675,71 minutu. Pri lansiranju bio je mase 1400 kg i nominalne snage 1600 W.

Izvorna namjena bila je za locirati vlastite civilne zrakoplove, trgovačka i ribarska plovila, no njima su se složili i američki prijamnici sustava GPS-a kao dopunski i sigurnosni sustav GPS-u.

Više dijelova iz ove misije odvojilo se od letjelice i vratilo se u atmosferu, a kružili su u niskoj, srednjoj pa čak i visokoj orbiti, dok je blok 92L u srednjoj orbiti i danas.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1998 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2364


Photinia glabra, es una especie de árbol perteneciente a la familia de las rosáceas. Es originaria de China.

Descripción
Es un árbol de hoja perenne, que alcanza un tamaño  de 3-5 m de altura, rara vez a 7 m de altura. Las ramillas de color marrón a marrón grisáceo cuando es joven, negro grisáceo, cuando viejas, glabras, con lenticelas marrones dispersas orbiculares negras; brotes estrechamente ovados, de 3-5 mm, las escalas de color marrón oscuro, glabras. Pecíolo de 1-1,5 cm; La lámina inicialmente rojizas, elípticas, oblongas u oblongo-obovadas, de 5-9 × 2-4 cm, densamente coriáceas, con 10-18 pares de venas, ambas superficies glabras, la base cuneada, el ápice acuminado. Las inflorescencias en corimbos compuestos terminales, de 6-11 cm x 7-12, con numerosas flores, raquis y pedicelos glabros. Pedicelo de 5-8 mm. Flores de 7-8 mm de diám. Hipanto cupula. Sépalos triangulares, 1-1.5 mm, ápice agudo. Pétalos blancos, obovados, de 2-3 mm. Estambres 20, casi tan largos o ligeramente más cortos que los pétalos.  Fruta roja, obovadas u ovoide, de 5 mm, glabros. Fl. abril-mayo, fr. septiembre-octubre.

Distribución y hábitat
Se encuentra en las pendientes, en los bosques mixtos, a una altitud de 500 - 800 metros en Anhui, Fujian, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hubei, Hunan, Jiangsu, Jiangxi, Sichuan, Yunnan, Zhejiang en China y en Japón, Birmania y Tailandia.

Taxonomía
Photinia glabra fue descrita por (Carl Peter Thunberg) Maxim. y publicado en Bulletin de l'Academie Imperiale des Sciences de St-Petersbourg 19(2): 178, en el año 1873.
Sinonimia
 Crataegus glabra Thunb.

Referencias

Enlaces externos

glabra

Photinia glabra


La Clasificación para la Copa Africana de Naciones de 2013 comenzó el 15 de enero y finalizó entre el 14 y 16 de octubre de 2012. Mediante este proceso se conoce quienes clasifican a la edición de 2013 del máximo torneo masculino de fútbol de selecciones de África.  se clasificó automáticamente por su condición de local. Inicialmente se piensa en que los clasificados a la edición anterior (2012) sean los mismos que en esta ya que no habría tiempo para hacer un nuevo proceso clasificatorio. Finalmente es desechada esta idea.

Formato

Un total de 47 países participaran en el certamen, incluyendo a , que clasificó automáticamente por ser el anfitrión.

Los otros 46 equipos compitieron en tres rondas eliminatorias, a partidos de ida y vuelta (uno en casa y el otro fuera).
 Ronda preliminar: Los cuatro equipos últimos del ranking jugaran a partir de la ronda preliminar.
 Primera fase: Los dos ganadores de la ronda preliminar se unirán a los 26 equipos que no se clasificaron para la Copa Africana de Naciones 2012.
 Segunda fase: Los 14 vencedores de la primera ronda se unirán a los 16 equipos que si se clasificaron para la Copa Africana de Naciones 2012.

Los 15 ganadores de la segunda ronda se clasificarán para la Copa Africana de Naciones 2013.

El sorteo de la ronda preliminar y la primera ronda se realizó el 28 de octubre de 2011 en Malabo, Guinea Ecuatorial.

Esta es la lista de participantes:

Notas
 No participan: , , , , ,  y  (Sudán del Sur se afilió a la CAF y a la FIFA después del sorteo).

Ronda preliminar

 avanzó a la Primera fase y se enfrentó a .

Notas
  Nota 1:  se retiró por razones económicas.

Primera fase

Segunda fase

Sorteo

Partidos

{| cellspacing="0" style="background: #EBF5FF; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" width=80%
|- bgcolor=#006699 style="color:white;"
!width=25%|Fechas
!width=27%|Local ida
!Resultado global
!width=27%|Local vuelta
!Ida
!Vuelta
|- align=center
|8 de septiembre - 13 de octubre
|align=right|
| 7-1
|align=left|
| 3-0
| 4-1

|- align=center
|9 de septiembre - 14 de octubre
|align=right|
| 3-3 <small>(v.)
|align=left|
| 3-1
| 0-2

|- align=center
|8 de septiembre - 13 de octubre
|align=right|
| 3-0
|align=left|
| 2-0
| 1-0

|- align=center
|8 de septiembre - 13 de octubre
|align=right|
| 3-8
|align=left|
| 2-2
| 1-6

|- align=center
|8 de septiembre - 13 de octubre
|align=right|
| 1-1 <small>(9 - 8 p.)
|align=left|
| 1-0
| 0-1

|- align=center
|8 de septiembre - 14 de octubre
|align=right|
| 3-2
|align=left|
| 2-0
| 1-2

|- align=center
|9 de septiembre - 13 de octubre
|align=right|
| 2-4
|align=left|
| 2-0
| 0-4

|- align=center
|8 de septiembre - 13 de octubre
|align=right|
| 2-2 <small>(v.)
|align=left|
| 2-2
| 0-0

|- align=center
|9 de septiembre - 14 de octubre
|align=right|
| 1-2
|align=left|
| 1-0
| 0-2

|- align=center
|8 de septiembre - 14 de octubre
|align=right|
| 5-5 <small>(v.)
|align=left|
| 5-3
| 0-2

|- align=center
|9 de septiembre - 14 de octubre
|align=right|
| 0-3
|align=left|
| 0-1
| 0-2

|- align=center
|8 de septiembre - 13 de octubre
|align=right|
| 6-2
|align=left|
| 4-2
| 2-0

|- align=center
|9 de septiembre - 14 de octubre
|align=right|
| 5-2
|align=left|
| 4-0
| 1-2

|- align=center
|8 de septiembre - 14 de octubre
|align=right|
| 2-3
|align=left|
| 1-1
| 1-2

|- align=center
|8 de septiembre - 14 de octubre
|align=right|
| 2-3
|align=left|'
| 1-0
| 1-3
|}

 Clasificados

En cursiva'' los equipos debutantes.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Clasificación en RSSSF
 Orange CAN 2013

2013
Fútbol en 2012
Copa Africana de Naciones 2013


Hyperoglyphe perciformis  (rufo derivante) es una especie de pez perciforme de la familia Centrolophidae.

Morfología
Por lo general no supera los 30 cm de longitud estándar (sin incluir la aleta caudal), pero puede llegar hasta 91 cm de longitud total y un peso de 12,3 kg.

Hábitat
Su hábitat natural es pelágico oceánico, en zonas de clima templado. Los adultos viven cerca del fondo en el talud continental, mientras que los jóvenes prefieren la superficie y se desplazan por el océano siguiendo restos flotantes.

Distribución geográfica
Se encuentra en el noroeste del océano Atlántico, desde la costa de Nueva Escocia, en Canadá, hasta el golfo de México. También se han localizado ejemplares jóvenes en el noreste del Atlántico, desde Irlanda hasta Portugal y en el Mediterráneo occidental.

Referencias

Enlaces externos

Peces del océano Atlántico
perciformis
Taxones descritos por Samuel Latham Mitchill
Animales descritos en 1818

Hyperoglyphe perciformis


ප්‍රෝටෝන අංකය ලෙසින් ද හැඳින්වෙන පරමාණුක ක්‍රමාංකය (සංකේතය Z) අර්ථ දැක්වෙන්නේ පරමාණුක න්‍යෂ්ටියක පවතින ප්‍රෝටෝන ගණන ලෙසයි. මූලද්‍රව්‍ය එකිනෙකින් වෙන් කොට හඳුනා ගැනෙන්නේ පරමාණුක ක්‍රමාංකයෙනි. අයනික නොවන අවස්ථාවේ පවතින තනි පරමාණුවක් වටා ඇති ඉලෙක්ට්‍රෝන ගණන පරමාණුක ක්‍රමාංකයට සමාන වෙයි.

එකම පරමාණුක ක්‍රමාංකයක් පැවැතුණ ද, වෙනස් ස්කන්ධ ක්‍රමාංක පවතින පරමාණුක න්‍යෂ්ටි සමස්ථානික ලෙස හැඳින්වේ. ස්වාභාවික අවස්ථාවේ පවතින බොහෝ මූලද්‍රව්‍ය සමස්ථානික මිශ්‍රණයක් ලෙස පවතින අතර මිශ්‍රණයෙහි ඇති ස්කන්ධ ක්‍රමාංකයන්ගේ සාමාන්‍යය පරමාණුක ස්කන්ධ ඒකක වලින් ගත් විට සාපේක්ෂ පරමාණුක ස්කන්ධය ලෙස හැඳින්වේ.

රසායනික මූලද්‍රව්‍යයක පරමාණුක ක්‍රමාංකය හෝ ප්‍රෝටෝන අංකය (සංකේතය Z) යනු එම මූලද්‍රව්‍යයේ සෑම පරමාණුවකම න්‍යෂ්ටියේ ඇති ප්‍රෝටෝන සංඛ්‍යාවයි. පරමාණුක ක්‍රමාංකය රසායනික මූලද්‍රව්‍යයක් අද්විතීය ලෙස හඳුනා ගනී. එය න්‍යෂ්ටියේ ආරෝපණ අංකයට සමාන වේ. ආරෝපිත නොවන පරමාණුවක පරමාණුක ක්‍රමාංකය ද ඉලෙක්ට්‍රෝන සංඛ්‍යාවට සමාන වේ. Z පරමාණුක ක්‍රමාංකය හා නියුට්‍රෝන සංඛ්‍යාවේ එකතුව පරමාණුවක ස්කන්ධ අංකය ලබා දෙයි. ප්‍රෝටෝන හා නියුට්‍රෝන ආසන්න වශයෙන් එකම ස්කන්ධයක් ඇති හෙයින් (සහ ඉලෙක්ට්‍රෝනවල ස්කන්ධය බොහෝ අරමුණු සඳහා නොසැලකිලිමත් වේ) සහ නියුක්ලියෝන බන්ධනයේ ස්කන්ධ දෝෂය නියුක්ලියෝන ස්කන්ධයට සාපේක්ෂව සෑම විටම කුඩා වන බැවින්, ඕනෑම පරමාණුවක පරමාණුක ස්කන්ධය, ඒකීය පරමාණුවකින් ප්‍රකාශ වන විට ස්කන්ධ ඒකක ("සාපේක්ෂ සමස්ථානික ස්කන්ධය" ලෙස හැඳින්වෙන ප්‍රමාණයක් සෑදීම), මුළු සංඛ්‍යාවෙන් 1% ක් තුළ වේ. එකම පරමාණුක ක්‍රමාංක සහිත පරමාණු නමුත් වෙනස් නියුට්‍රෝන සංඛ්‍යා, එබැවින් විවිධ ස්කන්ධ සංඛ්‍යා සමස්ථානික ලෙස හැඳින්වේ. ස්වාභාවිකව ඇති වන මූලද්‍රව්‍යවලින් හතරෙන් තුනකට වඩා ටිකක් වැඩි ප්‍රමාණයක් සමස්ථානිකවල මිශ්‍රණයක් ලෙස පවතී (මොනොසයිටොපික් මූලද්‍රව්‍ය බලන්න), සහ පෘථිවියේ අර්ථ දක්වා ඇති පරිසරයක මූලද්‍රව්‍යයක් සඳහා (සාපේක්ෂ පරමාණුක ස්කන්ධය ලෙස හැඳින්වෙන) සමස්ථානික මිශ්‍රණයක සාමාන්‍ය සමස්ථානික ස්කන්ධය තීරණය වේ. මූලද්‍රව්‍යයේ සම්මත පරමාණුක බර. Ically තිහාසික වශයෙන්, 19 වන සියවසේ රසායන ists යින් විසින් මැනිය හැකි ප්‍රමාණ (මූලද්‍රව්‍යවල පරමාණුක බර (හයිඩ්‍රජන් හා සසඳන විට) විය. සාම්ප්‍රදායික සංකේතය Z පැමිණෙන්නේ Zahl යන ජර්මානු වචනයෙන් වන අතර එය රසායන විද්‍යාව හා භෞතික විද්‍යාව පිළිබඳ නූතන සංස්ලේෂණයට පෙර හුදෙක් ආවර්තිතා වගුවේ මූලද්‍රව්‍යයක සංඛ්‍යාත්මක ස්ථානයක් නිරූපණය කර ඇති අතර එහි අනුපිළිවෙල දළ වශයෙන්, නමුත් සම්පුර්ණයෙන්ම අනුපිළිවෙලට අනුකූල නොවේ. පරමාණුක බර අනුව මූලද්‍රව්‍ය. මෙම ඉසෙඩ් අංකය න්‍යෂ්ටික ආරෝපණය සහ පරමාණුවල භෞතික ලක්ෂණයක් බවට වූ යෝජනාව හා සාක්ෂි සහිතව 1915 න් පසුව පමණක් ඇටම්සාල් (සහ එහි ඉංග්‍රීසි සමාන පරමාණුක ක්‍රමාංකය) යන වචනය පොදු භාවිතයට පැමිණියේය.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Atomic theory
 රසායනික මූලද්‍රව්‍ය
 Effective atomic number (disambiguation)
 Even and odd atomic nuclei
 History of the periodic table
 List of elements by atomic number
 Mass number
 Neutron number
 Neutron–proton ratio
 Prout's hypothesis

මූලාශ්‍ර

Chemical properties
Nuclear physics
Atoms
Dimensionless numbers of chemistry
Numbers

පරමාණුක ක්‍රමාංකය


L'embuscade de septembre 2021 à Bamessing a lieu le  pendant la crise anglophone au Cameroun. Elle est menée par deux groupes séparatistes, les Bambalang Marine Forces et les Jaguars of Bamessing contre un convoi du Bataillon d'intervention rapide (BIR) près de Bamessing dans le Ngo-Ketunjia de la région du Nord-Ouest du Cameroun.

L'embuscade a été l'une des attaques séparatistes les plus meurtrières à ce jour dans le conflit, et a conduit à l'annonce d'un  par le ministre de la Défense Joseph Beti Assomo, six jours plus tard.

Contexte
En septembre 2021, les séparatistes acquèrent des roquettes antichars, probablement importées du Nigeria. Ces armes sont utilisées dans une série d'attaques, la première ayant eu lieu à Kumbo le 12 septembre.

Déroulement
Selon l'Agence Cameroun Presse, l'embuscade est organisée conjointement par deux groupes armés séparatistes, les Bambalang Marine Forces dirigés par le général No Pity et les Jaguars of Bamessing dirigés par le général Sagard. L'attaque vise un convoi du  Bataillon d'intervention rapide (BIR) qui était en mission de reconnaissance. Les séparatistes interceptent le convoi à l'aide d'un engin explosif improviséà côté d'une colline sur une route allant de Bamessing à Sabga, après quoi ils tirent des lance-roquettes et détruit deux véhicules blindés. Les assaillants visent ensuite les troupes gouvernementales avec des tirs à l'arme lourde. Au total, 15 soldats sont tués dans l'embuscade.

Après l'embuscade, les séparatistes, dont le général No Pity, se sont filmés en train de jubiler à côté des véhicules en feu avant de s'enfuir avec les armes capturées. Sur la base de ces images, la journaliste de l'Agence Cameroun Presse, Ariane Foguem affirme que les rebelles avaient également pris les uniformes des soldats tués. Les insurgés publient ensuite des vidéos sur les réseaux sociaux qui les montraient posant avec les cadavres nus des soldats tués. Ariane Foguem affirme également que les rebelles avaient capturé certains soldats qu'ils ont ensuite torturés à mort.

Suites
.

Réactions
Le Parti démocratique socialiste unifié du Cameroun, un parti d'opposition, appelle à un cessez-le-feu entre le gouvernement et les séparatistes en réponse à l'embuscade, le président du parti Prince Ekosso déclarant que . Le secrétaire général du Peuple uni pour la rénovation Sociale (PURS), Serge Espoir Matomba, déclare sur Facebook que l'embuscade est une .

Notes et références

2021 au Cameroun
Région du Nord-Ouest (Cameroun)
Septembre 2021
Ambazonie
Crise anglophone au Cameroun
Bataille impliquant le Cameroun

Embuscade de septembre 2021 à Bamessing


سيرجي ميخائيلوفيتش بروكودين-غورسكي  (بالروسية Сергей Михайлович Прокудин-Горский )  (31 أغسطس 1863 - 27 سبتمبر ، 1944) هو مصور روسي يعتبر من رواد التصوير الفوتوغرافي ، و أول من ابتكر التصوير بالألوان، كثير من صوره تظهر الإمبراطورية الروسية في أواخر الحرب العالمية الأولى والثورة الروسية في 1917.

ولد في موروم، في فلاديمير أوبلاست ، كرس حياته من أجل النهوض بالتصوير الفوتوغرافي. درس مع كبار العلماء في سانت بطرسبرغ ، وبرلين وباريس ، مطوراً التقنيات الأولى للتصوير الفوتوغرافي بالألوان.

روابط خارجية

مراجع

خريجو جامعة برلين للتكنولوجيا
أشخاص من الإمبراطورية الروسية
أشخاص من موروم
تصوير فوتوغرافي في أوزبكستان
رواد التصوير الفوتوغرافي
سوفيت مهاجرون إلى فرنسا
كيميائيون روس
كيميائيون من الإمبراطورية الروسية
مخترعون روس
مصورون روس في القرن 19
مصورون سوفيت
مهاجرون من الإمبراطورية الروسية إلى فرنسا
مواليد 1863
وفيات 1944
وفيات في باريس
مخترعون من الإمبراطورية الروسية
مصورون من الإمبراطورية الروسية

سيرجي بروكودين-غورسكي


La famille Mendelssohn est une famille allemande d'érudits, de musiciens, de banquiers et d'artistes remontant au philosophe juif Moses Mendelssohn.

Le nom allemand Mendelssohn (« fils de Mendel ») est un patronyme dérivé de Mendel Heymann, modeste père de Moses Mendelssohn.

Pendant des générations, les descendants des deux frères Joseph Mendelssohn et Abraham Mendelssohn Bartholdy sont restés liés par la gestion commune de la Banque Mendelssohn. L'appartenance familiale s'exprime par de nombreux mariages entre parents et dans la chronique familiale publiée dès 1879 par , arrière-petit-fils de Moses Mendelssohn. L'héritage intellectuel et artistique de la famille est entretenu par la Société Mendelssohn à Berlin-Mitte. En 2013, la société inaugure une exposition permanente sur l'histoire de la famille dans une ancienne chapelle du cimetière de la Trinité à Berlin-Kreuzberg. 28 membres de la famille sont enterrés dans les cimetières de Mehringdamm.

Contrairement à la pensée de Moses Mendelssohn qui refuse de renier le judaïsme malgré l'insistance de ses contemporains, quatre de ses six enfants se convertissent au christianisme pour diverses raisons, suivis par des descendants de générations suivantes. À la suite de cette conversion ancienne, certains d'entre les Mendelssohn ne sont plus classés comme Juifs à l'époque du national-socialisme et échappent ainsi à la Shoah, mais pas à la persécution ni à la discrimination.

Le rapport des membres de la famille chrétienne au judaïsme varie : Felix Mendelssohn participe aux célébrations du shabbat avec des amis juifs, tandis que son père Abraham, moins de sept ans après son baptême, qualifie les rites religieux juifs de « corrompus et inappropriés ». Enfin, la sœur d'Abraham, Dorothea Veit, d'abord convertie au protestantisme puis au catholicisme par conviction, s'inquiète du salut spirituel de ses parents protestants et juifs. Une position similaire est adoptée par Arnold Mendelssohn qui souhaite même le baptême de tous les Juifs et l'assimilation complète qui en découle.

En raison des efforts d'assimilation de la plupart des membres de la famille, le nom de famille change plusieurs fois : Abraham adopte le nom de famille supplémentaire Bartholdy pour lui-même et sa famille après son baptême en 1822, ainsi que son beau-frère Jakob Ludwig Salomon Bartholdy l'a fait lors de sa conversion au christianisme, mais abandonné par Félix au profit du nom Mendelssohn, plus illustre. Le nom est légèrement modifié par l'anoblissement de trois branches de la famille : les Mendelssohn, les Mendelssohn-Bartholdy et les Mendelssohn Bartholdy (sans trait d'union). L'anoblissement du banquier  en 1906 provoque la colère de son cousin le politologue  qui considère l'honorable patronyme juif « Mendelssohn » incompatible avec un titre de noblesse.

Tous ceux qui portent le nom de famille « Mendelssohn » ou des variantes de celui-ci ne sont pas nécessairement liés à cette famille : en raison du rôle joué par Moïse Mendelssohn dans les Lumières juives, le nom est adopté par divers Juifs. D'autre part, il existe une famille Mendelssohn originaire de la ville de Jever, dont plusieurs personnalités connues sont issues.

Généalogie (non exhaustive)

 Mendel Heymann (1683–1766), modeste écrivain communal (sofer) à Dessau ; épouse : Bela Rachel Wahl (1683–1756)
 Moses Mendelssohn (1729–1786), philosophe ; épouse : Fromet Gugenheim (1737–1812)
 Sarah Mendelssohn (1763–1764)
 Dorothea Schlegel (née Brendel Mendelssohn) (1764–1839), écrivaine ;  époux : Simon Veit (1754–1819), banquier ;  époux : Friedrich Schlegel (1772–1829), philosophe
 Johannes Veit (1790–1854), peintre ; épouse : Flora Ries
 Philipp Veit (1793–1877), peintre ; épouse : Carolina Pullini (1807–1890)
 Haïm Mendelssohn (*1766), mort prématurément
 Recha Mendelssohn (1767–1831) ; époux : Mendel Meyer
 Rebecca "Betty" Meyer (1793–1850), époux : Heinrich Beer (1794–1842), frère de Giacomo Meyerbeer
 Anton Ludwig Beer (1821–1831)
 Mendel Abraham Mendelssohn (1769–1775)
 Joseph Mendelssohn (1770–1848), banquier ; épouse : Henriette Meyer (1776–1862)
  (1794–1874), géographe ; épouse : Rosamete Richter (1804–1883)
  (1798–1871), banquier ; épouse : Marianne Seeligmann (1799–1880)
 Marie Warschauer, née Mendelssohn (1822–1891) ; époux : Robert Warschauer le Jeune (1816–1884), banquier
 Anna Passini, née Warschauer (1841–1866) ; époux : Ludwig Passini (1832–1903), peintre
 Marie von Mendelssohn-Bartholdy, née Warschauer (1855–1906) ; époux : Ernst von Mendelssohn-Bartholdy (1846–1909), banquier
  (1860–1918), banquier ;  épouse : Katharina Eckert (1864–1900) ;  épouse : Adèle Thévoz (1877–1941)
 Margarethe Oppenheim, née Mendelssohn (1823–1890) ; époux :  (1817–1909), juriste
 Else Mendelssohn Bartholdy, née Oppenheim (1844–1868) ; époux :  (1841–1880), chimiste
  (1847–1921), banquier ; épouse : Anna Oppenheim, née Oppenheim (1849–1931)
 Rosa Steffen, née Oppenheim (1849–1933) ; époux : Paul Steffen (1834–1896), Offizier
 Franz Oppenheim (1852–1929), chimiste ; épouse : Elsbeth Wollheim (1858–1904)
 Enole Mendelssohn Bartholdy, née Oppenheim (1855–1939) ; époux :  (1841–1880), chimiste
 Clara Gusserow, née Oppenheim (1861–1944) ; époux :  (1836–1906), médecin
 Hermann Mendelssohn (1824–1891), libraire et éditeur à Leipzig ; épouse : Laura Gramich
 Adolph Mendelssohn (1826–1851), banquier ; épouse : Enole Biarnez (1827–1889)
 Franz von Mendelssohn (1829–1889), banquier ; épouse : Enole Mendelssohn, née Biarnez (1827–1889)
 Robert von Mendelssohn d. Ä. (1857–1917), banquier ; épouse : Giulietta Gordigiani, pianiste
 Franz von Mendelssohn (1865–1935), banquier ; épouse : Marie Westphal (1867–1957), petite-fille  d'Alexander Mendelssohn
 Wilhelm Mendelssohn (1831–1892), agriculteur ;  épouse : Klara Jonas ;  épouse : Julie Beseler
 Alexander Mendelssohn (1856–1935), juriste ; épouse : Jenny von Leyden (1864–1944), fille d'Ernst von Leyden
 Wilhelm Mendelssohn (1858–1859)
 Alexandrine Horsfall, née Mendelssohn (1833–1900) ; époux : John Horsfall (1818–1869)
 Joseph Mendelssohn Horsfall (*1853) ; épouse : Sophie Skinner
 Thomas Mendelssohn Horsfall (1855–1933) ;  épouse : Magdalene King ;  épouse : Sonia von Schapiro
 Alexander John Mendelssohn Horsfall (1856–1934)
 James Mendelssohn Horsfall († 1897)
 Mary Horsfall (1863–1923) ; époux : Herman Kossel
 Charles Horsfall (*1865)
 Clara Westphal, née Mendelssohn (1840–1927) ; époux : Carl Westphal (1833–1890), psychiatre
 Alexander Westphal (1863–1941), neurologue
 Anna Sonnenburg, née Westphal (1864–1943) ; époux : Eduard Sonnenburg (1848–1915), médecin
 Marie von Mendelssohn, née Westphal (1867–1957) ; époux : Franz von Mendelssohn (1865–1935), banquier
 Ernst Westphal (1871–1949), juge ; épouse : Helene Simon (1880–1965), fille du machand et mécène Henri James Simon
  (1775–1831), pédagogue
 Abraham Mendelssohn Bartholdy (1776–1835), banquier ; Ehefrau Lea Salomon (1777–1842)
 Fanny Hensel, née Mendelssohn Bartholdy (1805–1847), compositrice ; époux : Wilhelm Hensel (1794–1861), peintre
  (1830–1898), agriculteur et entrepreneur ; épouse : Julie von Adelson (1836–1901)
 Fanny Römer, née Hensel (1857–1891) ; époux : Bernhard Römer (1852–1891), sculpteur
 Cécile Leo, née Hensel (1858–1928), artisan d'art ; époux :  (1851–1914), philologue
  (1860–1930), philosophe ;  épouse : Käthe Rosenhayn (1861–1910) ;  épouse : Elisabeth Nelson, née Schemmann (1884–1954)
 Kurt Hensel (1861–1941), mathématicien ; épouse : Gertrud Hahn
  (1864–1948), écrivaine ; époux : Alard du Bois-Reymond (1860–1922), ingénieur et juriste
 Felix Mendelssohn Bartholdy (1809–1847), compositeur ; épouse : Cécile Jeanrenaud (1817–1853)
  (1838–1897), historien ;  épouse : Bertha Eissenhardt (1848–1870) ;  épouse : Mathilde von Merkl (1848–1937)
 Cécile von Mendelssohn Bartholdy, née Mendelssohn Bartholdy (1870–1943) ; époux :  (1868–1949), banquier
  (1874–1936), juriste ; épouse : Dora Wach († 1949)
 Marie Benecke, née Mendelssohn Bartholdy (1839–1897) ; époux : Victor Benecke (1831–1908)
  (1841–1880), chimiste ;  épouse : Else Oppenheim (1844–1868) ;  épouse : Enole Oppenheim (1855–1939)
  (1868–1949), banquier ; épouse : Cécile Mendelssohn Bartholdy (1870–1943)
 Cécile Gilbert, née Mendelssohn Bartholdy (1874–1923) ; époux : William Gilbert (1860–1906)
 Ludwig Mendelssohn Bartholdy (1878–1918), directeur de banque ; épouse : Edith Mendelssohn Bartholdy (1882–1969), femme politique
  (1879–1956), chimiste ; épouse : Johanna Nauheim (1891–1948)
 Felix Mendelssohn Bartholdy (1843–1850)
 Elisabeth "Lili" Wach, née Mendelssohn Bartholdy (1845–1910) ; époux : Adolf Wach
  (1871–1943), fonctionnaire ; épouse : Käthe von Mendelssohn-Bartholdy
  (1872–1939), architecte
 Dorothea Mendelssohn Bartholdy, née Wach (1875–1949) ; époux : Albrecht Mendelssohn Bartholdy
 , née Mendelssohn Bartholdy (1811–1858) ; époux : Johann Peter Gustav Lejeune Dirichlet (1805–1859), mathématicien
  (1833–1887), propriétaire et député au Reichstag ; épouse : Anna Caroline Louise Sachs
 Ernst Gustav Paul Lejeune Dirichlet (1840–1868)
 Flora Baum, née Dirichlet (1845–1912) ; époux : Wilhelm Baum (1836–1896), médecin
 Marie Baum (1874–1964), femme politique
  (1812–1874), banquier ; épouse : Albertine Heine (1814–1879) de la famille de banquiers berlinois Heine
 Pauline Mendelssohn-Bartholdy (1844–1863)
 Katharine Mendelssohn-Bartholdy (1846–1906)
 Ernst von Mendelssohn-Bartholdy (1846–1909), banquier ; épouse : Marie Warschauer (1855–1906), petite-fille d'Alexander Mendelssohn
  (1875–1935), banquier ;  épouse :  (1877–1961),  épouse : Elsa Lucy von Lavergne-Péguilhen (1899–1986)
 Katharine Wach, née von Mendelssohn-Bartholdy (1876–1943) ; époux : Felix Wach, administrateur
 Charlotte Hallin, née von Mendelssohn-Bartholdy (1878–1961) ; époux : Eric Hallin, chancelier suisse
 Enole von Schwerin, née von Mendelssohn-Bartholdy (1879–1947) ; époux : Albert von Schwerin (1870–1956), juriste et agriculteur
 Marie Busch, née von Mendelssohn-Bartholdy (1881–1970) ; époux : Felix Busch (1871–1938), fonctionnaire
 Alexander von Mendelssohn-Bartholdy (1889–1917), agriculteur
 Gotthold Mendelssohn-Bartholdy (1848–1903), agriculteur ; épouse : Pauline Henriette Auguste Else Wentz
 Freifrau Fanny von Richthofen, née Mendelssohn-Bartholdy (1851–1924) ; époux : Freiherr Eugen von Richthofen (1835–1877), officier
 Susgen Mendelssohn (*1778), mort prématurément
  (1781–1852), concepteur d'instruments ; épouse : Henriette Itzig (1781–1845)
  (1817–1854), médecin
 Ottilie Mendelssohn (1819–1848) ; époux : Ernst Kummer, mathématicien
 Wilhelm Mendelssohn (1821–1866), constructeur de machines ; épouse : Aimée Cauer
 Arnold Mendelssohn (1855–1933), compositeur ; épouse : Maria Helene Louise Cauer

Notes et références

Felix Mendelssohn
Famille allemande

Famille Mendelssohn


Ivanova kula odnosno Grad, arheološko nalazište u Medovu Docu, općina Lovreć, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Vrijeme nastanka je od 2000. pr. Kr. do 1500. godine. Arheološko nalazište Grad (Ivanova kula) nalazi se S od zaseoka Matkovića i Vrdoljaka u Medovu Docu. Riječ je o višeslojnom nalazištu koji ima 2 faze razvoja. Na istaknutom obronku nalazi se prapovijesna gradina smještena na dominantnom strateškom položaju, na 556 m nadmorske visine. Zaravnjeni kameniti plato gradine, četvrtasta tlocrta zauzima oko 3000 m2. Branjen je bedemom koji ga okružuju sa sjeverne, istočne i južne strane. Širina sačuvanog suhozidnog bedema je 1,5 – 3 m a visina 0,5 – 2 m. Na sjeverozapadnom kutu se ističe prapovijesna gomila na kojoj su vidljivi otvoreni kasnosrednjovjekovni grobovi koji predstavljaju 2 fazu razvoja nalazišta. Gomila je visoka 2 m i promjera oko 10 m. Platou se pristupalo s juga, kroz otvor na sredini bedema. Gradinu je moguće datirati u brončano i željezno doba.

Zaštita
Pod oznakom Z-6891 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Lovreć

Ivanova kula


Lokman (kişi)
 Lokman Suresi
 Lokman, Adıyaman - Adıyaman ili merkez ilçesine bağlı köy

Kişi adları
 Lokman Ayva

Lokman (anlam ayrımı)


Montpellier Business School (Groupe Sup de Co Montpellier) je europska poslovna škola s razvedenim kampusom smještenim u Montpellier. Osnovana 1897. godine.

MBS je Financial Times 2019. rangirao na 69. mjesto među europskim poslovnim školama.

Svi programi imaju trostruku akreditaciju međunarodnih udruga AMBA, EQUIS, i AACSB. Škola ima istaknute apsolvente u poslovnom svijetu i u politici, kao što su primjerice Eric Besson (bivši francuski ministar).

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Poslovne škole u Francuskoj

Montpellier Business School


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 6 Haziran - Tacülmülk Böri, Türk asıllı asker, Böriler Şam Atabeyi

1132


Ricardo Quirino dos Santos (Rio de Janeiro, 22 de setembro de 1964) é um radialista, pastor evangélico e político brasileiro, filiado ao Republicanos. Nas eleições de 2022, foi eleito deputado estadual em Goiás com  31.559 votos (0,92% dos votos válidos).

Assumiu, como Suplente, o mandato de Deputado Federal pelo Distrito Federal em 2006, na Legislatura 2007-2011.

Membros do Republicanos (partido político)
Naturais da cidade do Rio de Janeiro
Deputados estaduais de Goiás
Deputados federais do Brasil pelo Distrito Federal

Ricardo Quirino dos Santos


An IBM Fellow is a position at IBM appointed by the CEO. Typically only four to nine (eleven in 2014) IBM Fellows are appointed each year, in May or June. Fellow is the highest honor a scientist, engineer, or programmer at IBM can achieve.

Overview

The IBM Fellows program was founded in 1962 by Thomas Watson Jr., as a way to promote creativity among the company's "most exceptional" technical professionals and is granted in recognition of outstanding and sustained technical achievements and leadership in engineering, programming, services, science, design and technology. The first appointments were made in 1963.

The criteria for appointment are stringent and take into account only the most-significant technical achievements. In addition to a history of extraordinary accomplishments, candidates must also be considered to have the potential to make continued contributions. Francis E. Hamilton is believed to be the first IBM Fellow, appointed in 1963 for amongst other things his work on the development of the IBM 650. In 1989, Fran Allen became the first female IBM Fellow.

IBM Fellows are given broad latitude to identify and pursue projects in their area of expertise.

, only 331 IBMers have earned the IBM Fellow distinction, and 84 of them remain active IBM employees. IBM Fellows have generated over 9,329 patents and thousands of government and professional citations, received five Nobel Prizes and five Turing Awards, and created a massive store of published research in scientific journals.

List of IBM Fellows
In chronological order, :

Francis E. Hamilton (1963)
Ronald D. Dodge (1963)
C.R. Doty, Sr. (1963)
Clyde J. Fitch (1963)
John Backus (1963)
Genung L. Clapper (1963)
Lewellyn H. Thomas (1963)
Ralph L. Palmer (1963)
Ralph E. Gomory (1964)
Robert Henle (1964)
James A. Weidenhammer (1964)
Laurence A. Wilson (1964)
Jonas E. Dayger (1964)
Gene Amdahl (1965)
Reynold B. Johnson (1965)
S.W. Dunwell (1966)
George T. Judson (1966)
James M. Brownlow (1967)
George F. Daly (1967)
Wallace Eckert (1967)
Leo Esaki (1967)
Richard L. Garwin (1967)
Jean Ghertman (1967)
Evon C. Greanias (1967)
Edward J. Rabenda (1967)
Nathaniel Rochester (1967)
Walter Buslik (1968)
L.R. Harper (1968)
Peter Sorokin (1968)
Leon E. Palmer
E. Alan Brown (1969)
H.G. Kolsky (1969)
Rolf Landauer (1969)
Herman Goldstine (1969)
Jacob Riseman (1969)*- see Directory
Charles E. Owen (1969)
Wouter Vanderkulk (1969)
D. DeWitt (1970)
Enrico Clementi (1970)
Victor R. Witt (1970)
Kenneth E. Iverson (1971)
J. B. Gunn (1971)
Joseph C. Logue (1971)
Bill Beausoleil (1972)
John Cocke (1972)
Shmuel Winograd (1972)
Harlan Mills (1973)
R.G. Brewer (1973)
Robert A. Nelson (1973)
William E. Harding (1973)
Dean Eastman (1974)
Jack Harker (1974)
Benoît Mandelbrot (1974)
Charles F. Borteck (1974)
Harold Fleisher (1974)
Otto G. Folberth (1974)
A.R. Heller (1975)
Henri Nussbaumer (1975)
Joseph P. Pawletko (1975)
James H. Pomerene (1976)
Edgar F. Codd (1976)
Heinz Zemanek (1976)
Carl A. Queener (1976)
Donald K. Rex (1977)
Thomas H Simpson (1977)
Alec N. Broers (1977)
Alan J. Hoffman (1978)
Robert Dennard (1979)
Siegfried K. Wiedmann (1979)
David E. Cuzner (1979)
David A. Thompson (1980)
Richard E. Blahut (1980)
George Radin (1980)
Robert E. Pattison (1980)
Donald Seraphim (1981)
Edward H. Sussenguth (1981)
Janusz S. Wilczynski (1981)
K. Alex Müller (1982)
Edward B. Eichelberger (1982)
Richard Chu (1983)
Alan Fowler (1983)
Charles Denis Mee (1983)
Werner Kulcke (1983)
James P. Gray (1984)
Allan L. Scherr (1984)
Mu-Yue (Ben) Hsiao (1984)
Rao R. Tummala (1984)
Gottfried Ungerboeck (1984)
Hans Pfeiffer (1985)
Jerry Woodall (1985)
G. Glenn Henry (1985)
C. Grant Willson (1985)
Gerd Binnig (1986)
Dale L. Critchlow (1986)
James M. Kasson (1986)
Heinrich Rohrer (1986)
Arvind M. Patel (1986)
Lubomyr Romankiw (1986)
Georg Bednorz (1987)
Edwin R. Lassettre (1987)
Paul E. Totta (1987)
Karl Hermann (1987)
Nick Pippenger (1987)
Bernard R. Aken, Jr. (1988)
Michael Hatzakis (1988)
James L. Walsh (1988)
Larry Loucks (1989)
Alfred Cutaia (1989)
Frances E. Allen (1989)
Donald Haderle (1989)
Russell Lange (1989)
Michael F. Cowlishaw (1990)
J. Kent Howard (1990)
Ellis L. Johnson (1990)
Howard L. Kalter (1990)
Randolph G. Scarborough (1990)
Marc Auslander (1991)
Richard Baum (1991)
Tak Ning (1991)
H. Bernhard Pogge (1991)
Paul H. Bardell (1991)
Bernard Meyerson (1992)
Don Eigler (1993)
Peter Kogge (1993)
Anthony Temple (1993)
Charles R. Hoffman (1993)
Martin E. Hopkins (1993)
James T Brady (1993)
Diane Pozefsky (1994)
Patricia Selinger (1994)
Celia Yeack-Scranton (1994)
Johann Greschner (1994)
Richard R. Oehler (1994)
Charles H. Bennett (1995)
Mark E. Dean (1995)
Michael D. Swanson (1995)
Ching H. Tsang (1995)
Brian E. Clark (1996)
Bijan Davari (1996)
James Rymarczyk (1996)
Ted Selker (1996)
Bruce Lindsay (1996)
Yutaka Tsukada (1996)
Ramesh Agarwal (1997)
Jean Calvignac (1997)
C. Mohan (1997)
Ramesh C. Agarwal (1997)
Cesar A. Gonzales (1998)
Steven R. Hetzler (1998)
Tze-Chiang Chen (1999)
Irene Greif (1999)
Alex Morrow (1999)
Stuart Parkin (1999)
Hamid Pirahesh (1999)
Gururaj S. Rao (1999)
Nicholas Shelness (1999)
Carl J. Anderson (2000)
Josephine M. Cheng (2000)
H. Kumar Wickramasinghe (2000)
Ravi K. Arimilli (2001)
Donald F. Ferguson (2001)
Jai M. Menon (2001)
Joan L. Mitchell (2001)
Arimasa Naitoh (2001)
Jeffrey M. Nick (2001)
Ghavam Shahidi (2001)
Rakesh Agrawal (2002)
Michael H. Hartung (2002)
James A. Kahle (2002)
Maurice J. Perks (2002)
Anthony A. Storey (2002)
Grady Booch (2003)
Donald D. Chamberlin (2003)
George M. Galambos (2003)
Rodney A. Smith (2003)
Charles F. Webb (2003)
Phaedon Avouris (2004)
Curt L. Cotner (2004)
David L. Harame (2004)
Audrey A. Helffrich (2004)
Kevin A. Stoodley (2004)
Evangelos S. Eleftheriou (2005)
Larry M. Ernst (2005)
Ed Kahan (2005)
Bradley D. McCredie (2005)
Yun Wang (2005)
Thomas M. Bradicich (2006)
John Maxwell Cohn (2006)
Gennaro A. Cuomo (2006)
Daniel C. Edelstein (2006)
Alan Gara (2006)
Ray Harishankar (2006)
Kerrie L. Holley (2006)
Carol A. Jones (2006)
Brenda L. Dietrich (2007)
David B. Lindquist (2007)
Martin P. Nally (2007)
Edward J. Seminaro (2007)
Mark N. Wegman (2007)
Chris C. Winter (2007)
Emmanuel Crabbé (2008)
Robert H. High Jr. (2008)
Hiroshi Ito (2008)
Susan L. Miller-Sylvia (2008)
David Nahamoo (2008)
Pratap Pattnaik (2008)
Thomas L. Seevers (2008)
Moshe Yanai (2008)
Harry M. Yudenfriend (2008)
Nicholas M. Donofrio (2008)
Chieko Asakawa (2009)
Laura M. Haas (2009)
Michael A. Kaczmarski (2009)
Hung Q. Le (2009)
Roger R. Schmidt (2009)
Martín-J Sepúlveda (2009)
Satya P. Sharma (2009)
Tim J. Vincent (2009)
James C. Colson (2010)
Jeffrey A. Frey (2010)
Alfred Grill (2010)
Subramanian Iyer (2010)
Anant D. Jhingran (2010)
Charles Johnson (2010)
David Ferrucci (2011)
Renato Recio (2011)
Bradford Brooks (2011)
Steven W Hunter (2011)
Nagui Halim (2011)
Stefan Pappe (2011)
Wolfgang Roesner (2011)
Bob Blainey (2011)
Luba Cherbakov (2012)
Paul Coteus (2012)
Ronald Fagin (2012)
Vincent Hsu (2012)
Jeff Jonas (2012)
Ruchir Puri (2012)
Balaram Sinharoy (2012)
Neil Bartlett (2013)
Jon Casey (2013)
Monty Denneau (2013)
Jason McGee (2013)
John Ponzo (2013)
Heike Riel (2013)
Dinesh Verma (2013)
Chandu Visweswariah (2013)
Sandy Bird (2014)
Rhonda Childress (2014)
Alessandro Curioni (2014)
Tamar Eilam (2014)
Mike Haydock (2014)
Namik Hrle (2014)
Dharmendra Modha (2014)
Aleksandra Mojsilović (2014)
Krishna Ratakonda (2014)
Shivakumar Vaithyanathan (2014)
Andy Walls (2014)
Donna Dillenberger (2015)
Chitra Dorai (2015)
Michael Factor (2015)
Steve Fields (2015)
Mickey Iqbal (2015)
Bala Rajaraman (2015)
Berni Schiefer (2015)
James Sexton (2015)
Jing Shyr (2015)
John Smith (2015)
Mac Devine (2016)
Blaine Dolph (2016)
Stacy Joines (2016)
Shankar Kalyana (2016)
Adam Kocoloski (2016)
Bill Kostenko (2016)
JR Rao (2016)
Salim Roukos (2016)
Ajay Royyuru (2016)
Gosia Steinder (2016)
Tanveer Syeda-Mahmood (2016)
 Charlie Hill (2017)
 Dakshi Agrawal (2017)
 Ed Calusinski (2017)
 Hillery Hunter (2017)
 Hugo M. Krawczyk (2017)
 Matt Huras (2017)
 Matthias Steffen (2017)
 Rachel Reinitz (2017)
 Sam Lightstone (2017)
 Sridhar Muppidi (2017)
Eric Herness (2017)
 Harry Kolar (2018)
 Jay Gambetta (2018)
 Jianying Hu (2018)
 Kyle Brown (2018)
 Mike Williams (2018)
 Paul Taylor (2018)
 Teresa Hamid (2018)
 Vijay Narayanan (2018)
 Ann Corrao (2019)
 Chris Ferris (2019)
 Elpida Tzortzatos (2019)
 Gustavo Stolovitzky (2019)
 Laxmi Parida (2019)
 Ram Viswanathan (2019)
 Rama Akkiraju (2019)
 Rashik Parmar (2019)
Mohamed Ahmed (2020)
Ajay Apte (2020)
Andreas Bieswanger (2020)
Catherine Crawford (2020)
Nduwuisi Emuchay (2020)
Marc Fiammante (2020)
Kailash Gopalakrishnan (2020)
Shalini Kapoor (2020)
Jim Olson (2020)
Emi Olsson (2020)
Francesca Rossi (2020)
Ranjan Sinha (2020)
Faried Abrahams (2021)
Roland Barcia (2021)
Sergey Bravyy (2021)
Oliver Dial (2021)
Andrew Hately (2021)
Nataraj Nagaratnam (2021)
Tetsuya Nikami (2021)
Maja Vuković (2021)
Vita Bortnikov (2022)
Jerry Chow (2022)
Christian Jacobi (2022)
AB Vijay Kumar (2022)
Marcel Mitran (2022)
Rosalind Radcliffe (2022)
Kyle Charlet (2023)
Natsumi Kurashima (2023)
Effendi Leobandung (2023)
Brian Martin (2023)

Notes

References
The Corporate Technical Recognition Event (CTRE) commemorative book for each year lists the IBM Fellows designated in that year. In 2009, a similar Corporate Technical Recognition (CTR) book was published, but there was no CTRE. The following have been used to verify the names and dates for those years in the list above:
IBM CTRE Book, June 5–8, 1984, San Francisco, California
IBM CTRE Book, May 11–14, 1987, Orlando, Florida
IBM CTRE Book, May 16–19, 1988
IBM CTRE Book, June 4–7, 1990, San Diego, California
IBM CTRE Book, June 5–8, 1995, San Diego, California
IBM CTRE Book, June 9–12, 1998, San Francisco, California
IBM CTRE Book, June 8–11, 1999, Naples, Florida
IBM CTRE Book, June 5–8, 2000
IBM CTRE Book, May 29–June 1, 2001, Palm Beach, Florida
IBM CTRE Book, June 4–7, 2002, Naples, Florida
IBM CTRE Book, June 2–5, 2003, Scottsdale, Arizona
IBM CTRE Book, May 25–28, 2004, Boca Raton, Florida
IBM CTRE Book, May 24–27, 2005
IBM CTRE Book, May 23–26, 2006
IBM CTRE Book, May 14–17, 2007
IBM CTRE Book, May 12–15, 2008, Phoenix, Arizona
IBM CTR Book, individually distributed, 2009
IBM CTR Book, individually distributed, 2010

External links

 IBM Fellows
 IBM Fellows Directory

Fellow

he:IBM#עמית IBM

IBM Fellow


El Imperio wólof o jólof (en francés, diolof o djolof) fue un estado de África Occidental que gobernó partes de la actual Senegal desde 1360 hasta 1549

Orígenes
Los diferentes relatos tradicionales del pueblo wólof coinciden en que el fundador del estado y posterior Imperio de Wólof fue Ndiadiane Ndiaye, quien vivió en el . La fundación del imperio tuvo lugar gracias a la asociación voluntaria de varios estados pequeños con Waalo, en el norte. En el momento inmediatamente anterior a la formación del imperio, Waalo estaba dividido en aldeas separadas gobernadas por reyes que utilizaban el título de Laman.

La leyenda de Ndiadiane Ndiaye es bien conocida. Una disputa por madera cerca de un prominente lago estuvo a punto de llevar al derramamiento de sangre entre los gobernantes, pero fue detenida por la misteriosa aparición de un extranjero que venía del lago. El extranjero repartió la madera justamente y desapareció, dejando a la gente sobrecogida. El pueblo se embarcó entonces en una segunda disputa, y cuando regresó el extranjero lo secuestraron. Le ofrecieron el reinado de su tierra y lo convencieron para aceptarlo y convertirse en mortal, ofreciéndole una hermosa mujer con la que desposarse. Cuando el gobernante del Reino de Sine conoció sobre estos eventos, y siendo él también un gran mago, se dice que exclamó con asombro «Ndiadiane Ndiaye» en su nativo idioma serer. El gobernante de Sine sugirió entonces que todos los gobernantes entre el río Senegal y el río Gambia se sometieran voluntariamente a este hombre, cosa que hicieron.

Historia temprana
El nuevo estado de wólof, nombrado por la provincia central donde el rey residía, fue vasallo del Imperio de Malí durante la mayor parte de su historia temprana. Wólof se mantuvo dentro de la esfera de influencia del imperio hasta la segunda mitad del . Durante una disputa por la sucesión que tuvo lugar en 1360 entre dos linajes rivales en la línea de sangre del Imperio de Malí, los wólof lograron su independencia. Un examen detallado de la estructura social y política wólof revela que por lo menos una parte de sus instituciones habrían sido tomadas directamente o desarrolladas a partir de aquellas de su predecesor.

Sociedad en el Wólof imperial
Los portugueses llegaron al Imperio wólof entre 1444 y 1510, dejando escritos relatos de gran detalle sobre un sistema político muy avanzado. Existía todo un sistema jerárquico del que formaban parte diferentes clases de nobles reales y no reales, hombres libres, castas según la profesión y esclavos. Las castas profesionales incluían a herreros, joyeros, curtidores, sastres, músicos y griots. Los herreros eran importantes para la sociedad gracias a su habilidad para fabricar armas de guerra, y se confiaba en ellos por su habilidad para mediar en las disputas con justicia. Los griots eran empleados por las familias más importantes como cronistas y consejeros, y sin su concurso la mayor parte de la historia wólof no sería conocida. La nobleza wólof era nominalmente animista, pero algunos combinaban esta práctica con el Islam. No obstante, el islam fracasó en lograr penetrar completamente en la sociedad wólof hasta alrededor del .

Las mujeres en el Wólof imperial
Entre las diferentes clases el matrimonio rara vez estaba permitido. Las mujeres no podían casarse con las castas superiores, y sus hijos no heredaban el estatus superior de su padre. No obstante, las mujeres tenían cierta influencia sobre la labor de gobierno. La Reina Madre era la cabeza de todas las mujeres y tenía gran influencia en la política de estado. Era propietaria de un número de aldeas que cultivaban y le rendían tributo. También había otras líderes femeninas cuya principal tarea consistía en juzgar casos en los que las mujeres tomaban parte. En el estado más al norte del imperio, Walo, las mujeres podían aspirar a la categoría de Bur y gobernar el estado.

Organización política
El Imperio wólof se organizaba en cinco reinos costeros desde el norte hasta el sur que incluían Waalo, Cayor, Baol, Sine y Saloum. Todos estos estados eran tributarios del estado del interior wólof. El gobernante wólof era conocido como el Bour ba, y gobernaba desde la capital de Linguère. Cada estado wólof estaba gobernado por su propio regidor designado a partir de los descendientes del fundador del estado. Los gobernadores del estado eran elegidos a partir de sus respectivas noblezas, mientras que el Bour se seleccionaba a través de un collage de electores que también incluía a los gobernantes de los cinco reinos. Existía el Bour de Waalo, el Damel de Cayor, el Teny de Baol, así como los dos Lamans de los estados serer de Sine y Saloum. Cada gobernante tenía autonomía práctica, pero se esperaba de él que cooperara con el Bour en asuntos de defensa, comercio y provisión de ingresos imperiales. Una vez designados, los nuevos gobernantes tenían que pasar por elaborados rituales para familiarizarse tanto con sus nuevas responsabilidades como con su estatus divino. A partir de ese momento, se esperaba de ellos que lideraran sus estados hacia la grandeza, o se arriesgaban a ser declarados no favorecidos por los dioses y ser desposeídos. La tensión de esta estructura política resultó en gobiernos con un componente autocrático alto, donde los ejércitos personales y la riqueza con frecuencia se imponían a los valores constitucionales.

Contacto con Europa
Tras un comienzo hostil, se establecieron relaciones comerciales pacíficas entre el Imperio wólof y el Reino de Portugal. En esta época wólof estaba en el máximo apogeo de su poder y el Bur había extendido su autoridad sobre los estados mandinga en la rivera norte del río Gambia incluyendo Nyumi, Badibu, Nyani y Wuli. En los años 1480, el príncipe Bemoi gobernaba el imperio en nombre de su hermano Bur Birao. Tentado por el comercio de los portugueses, trasladó la sede del gobierno a la costa para beneficiarse de las nuevas oportunidades económicas. Otros príncipes, opuestos a esta política, depusieron y asesinaron al bur en 1489. El príncipe Bemoi escapó y buscó refugio entre los portugueses, quienes lo llevaron hasta Lisboa. Allí intercambió regalos con el rey Juan II y fue bautizado. Ante la oportunidad de colocar a un aliado cristiano en el trono, el rey Juan II envío una fuerza expedicionaria al mando de un comandante portugués, con el objetivo de devolver al príncipe de nuevo a wólof. Ninguna de las dos intenciones fue lograda. Una disputa entre el comandante y el príncipe llevó al primero a acusar a Bemoi de traición y a matarlo.

Período final
A pesar de diferentes luchas intestinas, el Imperio wólof se mantuvo como una fuerza reconocida en la región. A comienzos del , era capaz de sumar una fuerza de 100.000 soldados y 10.000 caballeros. Pero las semillas de su destrucción habían sido sembradas por las perspectivas del comercio atlántico. Prácticamente todo lo que había hecho crecer al gran Imperio wólof se estaba ahora desmoronando. El comercio costero, por ejemplo, había traído un aumento de la riqueza al imperio. Pero los gobernantes de los estados vasallos de la costa se quedaban con la mayor parte de los beneficios, lo que en un momento dado les permitió eclipsar el poder que pudiera quedarle al emperador. Además, estaba la cuestión de las fuerzas exteriores, como el desmembramiento del Imperio de Malí. La pérdida de poder del Imperio de Malí, gracias al florecimiento del Imperio Songhay, había permitido a Wólof convertirse en un imperio por sí mismo. Pero ahora los conflictos en el norte empezaron a extenderse hacia los territorios wólof. En 1513, Dengella Koli lideró una gran fuerza de fulani y mandinga contra el Reino de Fouta Toro, asediándolo desde wólof y estableciendo su propia dinastía. Koli fue el hijo de un rebelde que no tuvo éxito contra el Imperio Songhay y podría haber decidido actuar contra wólof como una alternativa a luchar contra los songhay o los mandinga.

Batalla de Danki y desintegración
En 1549, Cayor logró separarse con éxito del Imperio wólof bajo el liderazgo del príncipe de la corona Amari Ngoone Sobel Fall. El estado resultante de Cayor utilizó su acceso directo al comercio europeo (Wólof estaba encerrado en el interior y no tenía puerto) para crecer en poder y riqueza. Cayor invadió a su vecino del sur, Bawol, y comenzó a formar una unión personal propia. Derrotó a su gobernante superior en la batalla de Danki en 1549. La batalla provocó un efecto expansivo haciendo que los otros estados salieran del imperio. Hacia 1600, el Imperio wólof había efectivamente desaparecido. Wólof quedó reducido a un reino, si bien el título de burba permaneció asociado al prestigio imperial, y siguió recibiendo respeto nominal de sus antiguos vasallos.

Véase también
 Historia de Senegal
 Historia de Gambia
 Serer
 Wólof

Referencias

Bibliografía

Reinos del Sahel
Historia de Senegal
Antiguos imperios de África
Estados y territorios fundados en 1350
Estados y territorios desaparecidos en 1549

Imperio wólof


Jonatan Lillebror Johansson (Estocolmo, Suecia, 16 de agosto de 1975) es un ex-futbolista finlandés, aunque sueco de nacimiento. Se desempeñaba como delantero y es el segundo jugador con más participaciones en la selección de fútbol de Finlandia.

Clubes

Referencias

Futbolistas de Suecia
Futbolistas nacionalizados en Finlandia
Futbolistas de la selección de fútbol de Finlandia

Futbolistas del FC Flora Tallin
Futbolistas del Rangers Football Club
Futbolistas del Charlton Athletic Football Club
Futbolistas del Norwich City Football Club
Futbolistas del Malmö FF
Futbolistas del Hibernian Football Club
Futbolistas del St. Johnstone Football Club
Club de los Cien de la FIFA
Nacidos en Estocolmo

Jonatan Johansson


Quadrigula, rod zelenih algi u porodici Selenastraceae. Sastoji se od sedam priznatih vrsta

Vrste
 Quadrigula chodatii (Tanner-Füllemann) G.M.Smith
 Quadrigula closterioides (Bohlin) Printz, tipična
 Quadrigula korsikovii Komárek
 Quadrigula pfitzeri (Schröder) G.M.Smith
 Quadrigula quaternata (West & G.West) Printz
 Quadrigula sabulosa Hindák
 Quadrigula venezuelica Yacubson

Izvori

Vanjske poveznice

Rodovi Selenastraceae

Quadrigula


An Philodendron roseocataphyllum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan M.M.Mora. An Philodendron roseocataphyllum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron roseocataphyllum


Jovana Sazdovska (født den 27. juni 1993 i Skopje) er en makedonsk håndboldspiller, som spiller i Thüringer HC og Makedoniens håndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Nordmakedonien

Jovana Sazdovska


An Sauvetrea cornuta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Schweinfurth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mario Alberto Blanco. An Sauvetrea cornuta in nahilalakip ha genus nga Sauvetrea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sauvetrea

Sauvetrea cornuta


Łowkowice bezeichnet zwei Dörfer in Polen;

 in der Wojewodschaft Opole, Gemeinde Strzeleczki, siehe Lobkowitz (Klein Strehlitz)
 in der Wojewodschaft Opole, Gemeinde Kluczbork, siehe Łowkowice (Kluczbork)

Łowkowice


Carlisle est une ville du Comté de Middlesex dans l'État du Massachusetts.

Elle a été incorporée en 1805.

Sa population était de  en 2020.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Comté de Middlesex (Massachusetts)
Town au Massachusetts

Carlisle (Massachusetts)


Luis Alberto Scola Balvoa (d. 30 Nisan 1980), Arjantinli profesyonel basketbolcu. ACB takımlarından Tau Ceramica forması giyerken EuroLeague'in yıldız oyuncularından biriydi. NBA'de Houston Rockets, Phoenix Suns, Indiana Pacers ve Toronto Raptors formaları giymiştir.

Kupalar ve madalyalar

Kulüp
 İspanya Ligi Şampiyon: (2002)
 3x Copa del Rey Şampiyon: (2002, 2004, 2006)
 3x Supercopa de España Şampiyon: (2005, 2006, 2007)

Arjantin millî takımı
 1995 Güney Amerika Gençler Basketbol Şampiyonası:
 1996 Güney Amerika Gençler Basketbol Şampiyonası:
 1999 Güney Amerika Gençler Basketbol Şampiyonası:
 1999 FIBA Amerika Basketbol Şampiyonası:
 2000 FIBA Amerika 20 Yaş Altı Basketbol Şampiyonası:
 2001 FIBA 21 Yaş Altı Dünya Basketbol Şampiyonası:
 2001 FIBA Amerika Basketbol Şampiyonası:
 2002 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası:
 2003 FIBA Amerika Basketbol Şampiyonası:
 2004 Yaz Olimpiyatları:
 2007 FIBA Amerika Basketbol Şampiyonası:
 2008 FIBA Diamond Ball:
 2008 Yaz Olimpiyatları:
 2009 FIBA Amerika Basketbol Şampiyonası:
 2011 FIBA Amerika Basketbol Şampiyonası:
 2013 FIBA Amerika Basketbol Şampiyonası:
 2015 FIBA Amerika Basketbol Şampiyonası:

Ödüller

Kulüp
 İspanya Ligi: Yılın Çaylağı (2000)
 Supercopa de España: En Değerli Oyuncu (2005)
 Euroleague İkinci Takımı: (2005)
 2× İspanya Ligi En Değerli Oyuncu: (2005, 2007)
 2× Euroleague İkinci Takımı: (2006, 2007)
 NBA En İyi Çaylak Beşi: (2008)

Arjantin millî takımı
 2000 FIBA 20 Yaş Altı Amerika Basketbol Şampiyonası: En Değerli Oyuncu
 2001 FIBA 21 Yaş Altı Dünya Basketbol Şampiyonası : Turnuva Beşi
 2007 FIBA Amerika Şampiyonası: En Değerli Oyuncu
 2009 FIBA Amerika Şampiyonası: En Değerli Oyuncu
 2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası: Turnuva Beşi
 2011 FIBA Amerika Şampiyonası: En Değerli Oyuncu
 2015 FIBA Amerika Şampiyonası: En Değerli Oyuncu

Kariyer istatistikleri

NBA

Normal sezon

|-
| align="left" | 2007-08
| align="left" | Houston
| 82 || 39 || 24.7 || .515 || .000 || .668 || 6.4 || 1.3 || .7 || .2 || 10.3
|-
| align="left" | 2008-09
| align="left" | Houston
| 82 || 82 || 30.3 || .531 || .000 || .760 || 8.8 || 1.5 || .8 || .1 || 12.7
|-
| align="left" | 2009-10
| align="left" | Houston
| 82 || 82 || 32.6 || .514 || .200 || .779 || 8.6 || 2.1 || .8 || .3 || 16.2
|-
| align="left" | 2010-11
| align="left" | Houston
| 74 || 74 || 32.6 || .504 || .000 || .738 || 8.2 || 2.5 || .6 || .6 || 18.3
|-
| align="left" | 2011-12
| align="left" | Houston
| 66 || 66 || 31.3 || .491 || .000 || .773 || 6.5 || 2.1 || .5 || .4 || 15.5
|-
| align="left" | 2012-13
| align="left" | Phoenix
| 82 || 67 || 26.6 || .473 || .188 || .787 || 6.6 || 2.2 || .8 || .4 || 12.8
|-
| align="left" | 2013-14
| align="left" | Indiana
| 82 || 2 || 17.1 || .470 || .143 || .728 || 4.8 || 1.0 || .3 || .2 || 7.6
|-
| align="left" | 2014-15
| align="left" | Indiana
| 81 || 16 || 20.5 || .467 || .250 || .699 || 6.5 || 1.3 || .6 || .2 || 9.7
|-
| align="center" colspan="2" | Kariyer
| 631 || 428 || 26.8 || .497 || .167 || .742 || 7.0 || 1.7 || .7 || .3 || 12.7

Playofflar

|-
| align="left" | 2008
| align="left" | Houston
| 6 || 6 || 36.7 || .448 || .000 || .686 || 9.3 || 1.3 || .7 || .2 || 14.0
|-
| align="left" | 2009
| align="left" | Houston
| 13 || 13 || 32.6 || .494 || .000 || .673 || 8.4 || 1.8 || .5 || .2 || 14.4
|-
| align="left" | 2014
| align="left" | Indiana
| 17 || 0 || 13.9 || .465 || .333 || .591 || 2.5 || .5 || .4 || .2 || 6.4
|-
| align="center" colspan="2" | Kariyer
| 36 || 19 || 24.4 || .475 || .25 || .66 || 5.8 || 1.1 || .5 || .2 || 10.5

Euroleague

|-
| style="text-align:left;"| 2000-01
| style="text-align:left;"| Tau Cerámica
| 22 || 5 || 18.3 || .547 || .000 || .538 || 4.4 || .7 || 1.0 || .1 || 8.7
|-
| style="text-align:left;"| 2001-02
| style="text-align:left;"| Tau Cerámica
| 20 || 3 || 23.7 || .689 || .333 || .670 || 4.6 || 1.1 || 1.3 || .3 || 15.9
|-
| style="text-align:left;"| 2002-03
| style="text-align:left;"| Tau Cerámica
| 16 || 9 || 24.7 || .546 || .000 || .677 || 5.0 || 1.3 || .9 || .3 || 15.1
|-
| style="text-align:left;"| 2003-04
| style="text-align:left;"| Tau Cerámica
| 14 || 6 || 28.8 || .604 || .000 || .765 || 6.1 || 2.4 || 1.4 || .4 || 15.2
|-
| style="text-align:left;"| 2004-05
| style="text-align:left;"| Tau Cerámica
| 24 || 21 || 24.7 || .564 || .000 || .676 || 6.5 || 1.9 || 1.3 || .7 || 15.1
|-
| style="text-align:left;"| 2005-06
| style="text-align:left;"| Tau Cerámica
| 25 || 24 || 28.6 || .536 || .000 || .679 || 6.7 || 2.2 || 1.6 || .8 || 14.8
|-
| style="text-align:left;"| 2006-07
| style="text-align:left;"| Tau Cerámica
| 23 || 18 || 26.5 || .573 || .000 || .708 || 5.9 || 2.2 || .9 || .3 || 15.5
|-
| align="center" colspan="2" | Kariyer
| 144 || 86 || 25.6 || .577 || .091 || .671 || 5.6 || 1.7 || 1.2 || .5 || 14.3

Özel hayat
Scola ve eşi Pamela'nın dört çocukları bulunmaktadır. Scola, sezon bitimlerinde Buenos Aires'e gitmektedir.

Dış bağlantılar
 Luis Scola Profili (İngilizce)
 NBA.com'daki bilgileri (İngilizce)
 NBA draftı profili (İngilizce)
 İstatistikleri

Yaşayan insanlar
1980 doğumlular
Buenos Aires doğumlu sporcular
Arjantinli erkek basketbolcular
Uzun forvet basketbolcular
San Antonio Spurs seçimleri
Houston Rockets basketbolcuları
Phoenix Suns basketbolcuları
Indiana Pacers basketbolcuları
Toronto Raptors basketbolcuları
İtalyan asıllı Arjantinliler
İspanya'daki gurbetçi basketbolcular
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gurbetçi basketbolcular
İspanya'daki Arjantinli gurbetçiler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Arjantinli gurbetçiler
2004 Yaz Olimpiyatları basketbolcuları
2008 Yaz Olimpiyatları basketbolcuları
2012 Yaz Olimpiyatları basketbolcuları
2016 Yaz Olimpiyatları basketbolcuları
Arjantinli Olimpiyat basketbolcuları
Altın Olimpiyat madalyalı Arjantinli sporcular
Bronz Olimpiyat madalyalı Arjantinli sporcular
Brooklyn Nets basketbolcuları
Pivot basketbolcular
Gijón Baloncesto basketbolcuları
Liga ACB basketbolcuları
2004 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
2008 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Saski Baskonia basketbolcuları
Ferro Carril Oeste basketbolcuları
2019 FIBA Basketbol Dünya Kupası basketbolcuları
2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası basketbolcuları
Altın Olimpiyat madalyalı basketbolcular
Shanghai Sharks basketbolcuları
2002 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası basketbolcuları
2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası basketbolcuları
2014 FIBA Basketbol Dünya Kupası basketbolcuları
2020 Yaz Olimpiyatları basketbolcuları
İtalya Basketbol Ligi basketbolcuları
2019 Panamerikan Oyunları'nda madalya kazananlar
Olimpia Milano basketbolcuları
Bronz Olimpiyat madalyalı basketbolcular
Pallacanestro Varese basketbolcuları
Panamerikan Oyunları madalyalı basketbolcular
Shanxi Brave Dragons basketbolcuları
Arjantinli NBA basketbolcuları

Luis Scola


NGC 7223 est une galaxie spirale barrée située dans la constellation du Lézard. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 7223 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en .

La classe de luminosité de NGC 7223 est II-III et elle présente une large raie HI.

Selon le professeur C. Seligman, NGC 7223 forme une paire de galaxies en interaction avec PGC 214803, une petite galaxie lenticulaire.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Article connexe
 Liste des objets du NGC

Liens externes

 NGC 7223 [archive] sur le site de SEDS

  NGC 7223 sur le site du professeur C. Seligman

7223
Constellation du Lézard
Galaxie spirale barrée
Galaxie découverte en 1790
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 7223


Checkley es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Staffordshire Moorlands, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Checkley tiene una superficie de 27,58 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Checkley tenía 5391 habitantes (49,32% varones, 50,68% mujeres) y una densidad de población de 195,47 hab/km². El 19,66% eran menores de 16 años, el 74,51% tenían entre 16 y 74, y el 5,84% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,5 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 22,18% estaban solteros, el 64,78% casados, y el 13,04% divorciados o viudos.

El 98,68% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,54% de la población, mientras que el 0,78% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,96% eran blancos, el 0,76% mestizos, el 0,09% asiáticos, el 0,07% negros, y el 0,06% de cualquier otro salvo chinos. El cristianismo era profesado por el 84,22%, el budismo por el 0,07%, el judaísmo por el 0,06%, el islam por el 0,15%, y cualquier otra religión, salvo el hinduismo y el sijismo, por el 0,09%. El 8,29% no eran religiosos y el 7,12% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 1668 hogares con residentes, 55 vacíos, y 11 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Checkley


Binibining Pilipinas es la organización responsable de elegir a la representante de la nación asiática para el Miss Internacional.

La directora nacional para el certamen de concurso de bellezas en las Filipinas es Doña Stella Marquez de Araneta, una Colombiana Tumaqueña y la ganadora primera del concurso Miss Internacional 1960.

Historia
Stella Márquez-Araneta, una ex Miss Colombia, que se convirtió en semifinalista de Miss Universo y la primera ganadora del concurso de belleza Miss Internacional en 1960, es el presidente de la Fundación Infantil Binibining Pilipinas Incorporated (BPCI), que ha sido el soporte oficial de franquicia nacional de la Organización miss Universo desde 1964 después de que fue transmitida por su predecesor, Miss Philippines, que ha sido el titular de la franquicia 1952-1963.

Filipinas, a través BPCI, ha producido cuatro ganadoras de Miss Universo (Gloria Díaz en 1969, Margarita Moran en 1973, Pia Wurtzbach en 2015 y Catriona Gray en 2018), Cinco ganadores de Miss Internacional (Aurora Pijuan en 1970, Melanie Marquez en 1979, Lara Quigaman en 2005 , Bea Santiago en 2013 y kelye verzosa en 2016), Una Miss Tourism International (versión Macao), que Filipinas había ganado por Binibining Pilipinas Universo 1995 (Joanne Santos en 1997), una Miss Tourism International Anatolya Turkish ganadora (Michelle Cuevas Reyes en 2001), una ganadora de Miss Globe Internacional (Maricar Balagtas en 2001), una ganadora de Miss Tourism International Black Sea  (Kristine Reyes Alzar en 2002), una Queen of Tourism International  (Noela Mae Evangelista en 2003), una ganadora de Miss Supranacional (Mutya Datul en 2013), y una Miss Globe (Ann Colis en 2015). La primera corona de Miss Internacional para las Filipinas, ganadas por Gemma Cruz en 1964, es un producto de la elección de Miss Philippines, el predecesor del certamen Binibining Pilipinas. Aunque BPCI había adquirido la franquicia local del concurso de Miss Mundo en 1992, la primera corona fue ganado por Megan Young en 2013, que es un producto de su sucesor, Miss World Philippines. Filipinas todavía no ha ganado Miss Grand International.

Ganadoras
Color Clave
 La Concursante ganó un concurso internacional.
  La Concursante fue finalista en un concurso internacional.
  La Concursante fue semifinalista en un concurso internacional.
  La Candidata asumió un nuevo título
  La Concursante no Participó en el concurso internacional.
  La Candidata no clasificó pero se llevó una Premiación Especial en el concurso.

1964 – 1969

1970 – 1979

1980 – 1989

1990 – 1999

2000 – 2009

2010 - 2014

2015 - 2019

2020-Presente

Representación en concursos internacionales por año
 Colores clave

Franquicias actuales

Miss Internacional
Miss Filipinas (1964-1969), Binibining Pilipinas Internacional (1969-presente)

The Miss Globe
Binibining Pilipinas Globe (2015-presente)

Franquicias anteriores

Miss Universo
Bb. Pilipinas (1964-1971), Bb. Pilipinas -  Universo (1972-2011) y Miss Universo Filipinas (2011-2019) Miss Supranacional  Binibining Pilipinas Supranacional (2013-2019)Miss Grand Internacional Binibining Pilipinas Grand Internacional (2013, 2015-2022) Miss Intercontinental  Binibining Pilipinas Intercontinental (2014-2022) Miss Turismo Internacional  Binibining Pilipinas Turismo (1987-2015) Miss Mundo  Binibining Pilipinas Mundo (1992-2010) Miss Maja Internacional Binibining Pilipinas Maja Internacional (1973-1995) Miss Joven Internacional Binibining Pilipinas Joven Internacional (1970–1985)''

Referencias

Enlaces externos

Filipinas
Eventos en Filipinas
Concursos de belleza de Filipinas
Concursos de belleza

Binibining Pilipinas


Sampson ist ein sehr kleiner Einschlagkrater auf der nordwestlichen Mondvorderseite in der Ebene des Mare Imbrium, nordöstlich von Lambert und nordwestlich von Timocharis.

Der Krater wurde 1976 von der IAU nach dem britischen Astronomen Ralph Allen Sampson offiziell benannt.

Weblinks

 Sampson auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Sampson (Mondkrater)


J. R. R. Tolkien'in kurgusal Orta Dünya evreninde Birinci Çağ'da kurulup yıkılmış bir elf şehridir. Elf beyi Turgon tarafından kuruldu.

Turgon ve halkı, Gondolin'i gizlice kurdular. Ve içinde yaşamaya başladılar. Şehrin asıl ismini Ondolindë olarak vermişlerdi, Quenya'da "su şarkısı taşı" anlamına gelir. Daha sonra isim Sindarin versiyonuna dönüştü.

Saklı şehir yedi kapıyla korunurdu. Kapılar odun, taş, bronz, demir, gümüş, altın ve çelik kapılar şeklinde birbirinden farklıdır. Şehir Maeglin onları ele verene kadar 400 yıl boyunca Morgoth'un ordularından korundu. Morgoth'un ordusu Orklar, ejderler ve ateşli demir makinelerden oluşuyordu. Ve bunlar sayesinde tüm coğrafi zorlukların üstesinden geldiler. Gondolin'e kuzey dağlarındaki Saklı Yol boyunca saldırdılar.

Gondolin'in diğer adları şunlardır:

 . Gondobar (Ondomar) : "taş içindeki şehir"
 . Gondrimbar (Ondormar) : "Gon(dolin)drim'deki şehir"
 . Gondolin (Ondolindë) : "(su) şarkısı taşı"
 . Gondost (Ondosto) : "kaya üzerindeki şehir"
 . Gwarethminas (?) : "korunan kule"
 . Thurigardh (?) : "gizli yer"
 . Lothladen (Lótëlanda) : "ovanın çiçeği"

Gondolin on iki boya ayrılmıştır. Gondolin'in Yıkılışı sırasında boyların isimleri şöyleydi:

 Ak Kanat (Bar-en-Alphram): Lideri Tuor'dur ve en küçük boydur. Sembolleri "gökte uçan kuğu"dur.
 Köstebek: Lideri Maeglin'dir. Maeglin'e sadık, kazıcılardan oluşuyordu.
 Kırlangıç: Lideri Duilin'dir. Gondolin'in en iyi okçuları. Sembolleri, "mor tüylü yelpaze"dir.
 İlahi Kemer: Lideri, Egalmoth'tur. Çok zengin bir boydu. Gondolin'in diğer okçularından oluşur.
 Direk ve Kar Kulesi: Lideri Penlodh'du. Haklarında fazla şey bilinmez. Gondolin'in Yıkılışı boyunca öldürüldüler.
 Ağaçlar evi : Liderleri Galdor'dur. Sembolleri "yeşil ağaç"tır. Sopa ve sapan kullanırlardı.
 Altın Çiçek evi (Bar-en-Lothglor): Liderleri Glorfindel'dir. Sembolleri "yeşil düzlükteki altın çiçek"tir.
 Pınarlar evi (Bar-en-Eithel): Liderleri Ecthelion'dur. Kralın çeşmelerinin koruyucularıdır. Bu evin savaşçıları Gondolin'in 7. kapısını savunmuşlardır. Elmas ve gümüşü severlerdi. Savaşta flüt çalarak motive ederler.
 Harp: Liderleri Salgant'tır. Sembolleri "siyah düzlükteki gümüş harp". Müzisyenler boyudur.
 Öfke Çekici (Bar-en-Damba, Çekiç Evi): Liderleri Enerdhil ya da Rôg. Sembolleri "kırmızı düzlük üzerinde siyah çekiç ve örs". En geniş ve cesur boydur. Maeglin'in boyundan olmayan demircilerden oluşur. Gondolin'in Yıkılışı'nda kaçmadılar ve son bireye kadar yok oldular.
 Kral'ın Soyu  (Bar-en-Aran): Liderleri Kral Turgon'dur. Sembolleri "yıldız, ay ve Finwë Nolemë'nin kırmızı kalbi". Kralın ailesi ve muhafızlarından oluşur.

Orta Dünya krallıkları

Gondolin


The year 1941 in architecture involved some significant events.

Buildings and structures

Buildings

 Hoover Tower in Stanford, California, United States, designed by Arthur Brown, Jr., completed.
 Fen Court at Peterhouse, Cambridge, England, designed by H. C. Hughes and Peter Bicknell, completed.
 Dublin Airport passenger terminal, Ireland, designed by Desmond FitzGerald, opened.
 Australian War Memorial in Canberra, Australia, completed.
 Lord Elgin Hotel in Ottawa, Ontario, Canada, completed.
 Smith-Reynolds Airport in Winston-Salem, North Carolina, United States, completed.
 Replica of the Parthenon, in concrete, in Nashville, Tennessee, completed.
 Presidential Palace of Tirana, in Tirana, Albania, completed.
 Karlskoga city hall in Sweden designed by Sune Lindström.
 National and University Library of Slovenia in Ljubljana, designed by Jože Plečnik in 1930/31, completed.
 Biblioteca Cantonale (Cantonal Library) in Lugano, Canton of Ticino, Switzerland, designed by Rino and Carlo Tami, completed.
 St Peter's Church, Grange Park, Enfield, London, designed by Cyril Farey, built using recycled materials.
 Willow Run Bomber Plant, Michigan, designed by Albert Kahn.
 Schwerbelastungskörper, Berlin, Germany, built by Dyckerhoff & Widmann AG.
 Kahn House in Ngaio, New Zealand, designed by Ernst Plischke, completed.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Frank Lloyd Wright.
 Grand Prix de Rome, architecture: no competition.

Births

 March 3 – Vlado Milunić, Czech architect (died 2022)
 April 1 – David Childs, American architect
 May 6 – Peter Corrigan, Australian architect (died 2016)
 June 1 – Toyo Ito, Japanese architect
 September 13 – Tadao Ando, Japanese "critical regionalist" architect
 approximate date – Yasmeen Lari, Pakistani architect

Deaths
 February 12 – Charles Voysey, English Arts and Crafts designer and domestic architect (born 1857)
 August 26 – Sir Alfred Gelder, English architect and politician active in Kingston upon Hull (born 1855)
 September 2 – H. Craig Severance, American architect active in New York (born 1879)
 December 30 – El Lissitzky, Russian artist, designer, photographer, typographer, polemicist and architect (born 1890)

References

1941 in architecture


Skogsfjorden er en fjord på nordsiden af Ringvassøya i Karlsøy kommune i Troms og Finnmark  fylke  i Norge. Den er 5 kilometer lang, fra indløbet mellem Tisneset og Trollvikneset 0g går mod syd til Sørkjosen i bunden af fjorden. Fjorden ligger på sydsiden af Skagøysundet, med Rebbenesøya på nordsiden af sundet.

Bygden Skogsfjord ligger på østsiden af fjorden, og her ligger også gårdene Nygård, Solheim og Nyvoll. Lige nord for Skogsfjorden ligger bebyggelsen Mikkelvik.

Fylkesvej 302 (Troms) går langs østsiden af fjorden. Fra Mikkelvik går færge til Bromnes på Rebbenesøya på den modsatte side af Skagøysundet, og også til Helgøya og Sør-Grunnfjord.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Karlsøy

Skogsfjorden (Karlsøy)


L'École normale d'instituteurs de Mamou (ENI de Mamou) est un établissement d'enseignement supérieur public de Guinée, situé à Telico dans la ville de Mamou

Placé sous la tutelle du Ministère de l'Enseignement supérieur, de la Recherche scientifique et de l'Innovation (Guinée), Il compte a son inauguration 230 élèves- maîtres dont 120 filles.

Localisation
L'ENI de Mamou est situé dans le quartier Télico à  de la ville de Mamou a proximité de l'institut supérieur de technologie de Mamou.

Histoire
Inauguré en 2021, la coopération guinéo-japonaise à financé par le gouvernement japonais le montant de 550.000 000 yuan, soit environ 44.000.000.000 franc guinéen pour la construction de l'ENI. L'école normale d'instituteurs de Mamou qui complète le nombre des écoles normales d'instituteurs en Guinée à dix.

Ancien étudiants

Partenariats

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Université Gamal Abdel Nasser de Conakry
 Institut supérieur de technologie de Mamou
 École Normale d'Instituteurs de Kindia

Université en Guinée
Établissement scolaire fondé en 2021

École normale d'instituteurs de Mamou


Marek Mirosław Saganowski (; n. 31 octombrie 1978 în Łódź) este un jucător de fotbal polonez care joacă pe postul de atacant pentru Legia Varșovia.

A jucat la mai multe cluburi din Polonia, Germania, Olanda, Portugalia, Franța, Anglia, Danemarca și Grecia.

Saganowski a debutat la naționala mare a Poloniei în 1996 și a strâns 35 de selecții, marcând 5 goluri. El a făcut parte din lotul Poloniei la Campionatul European din 2008.

Cariera

Polonia
Saganowski s-a născut în Łódź, Polonia și și-a început cariera în 1994 la club local ŁKS Łódź, jucând acolo timp de șase sezoane, fiind împrumut la Feyenoord în 1996 și la Hamburger SV. În sezonul 1997-1998 a jucat 22 de meciuri pentru ŁKS Łódź, dar cariera sa a fost întreruptă de un accident de motocicletă în 1998, după care nu a mai fost în stare să meargă o perioadă. Treptat și-a revenit, însă nu a mai reușit să marcheze pentru ŁKS Łódź.

S-a transferat la Wisła Płock în 2000 și apoi la Odra Wodzisław. El a trecut la Legia Varșovia în ianuarie 2003, unde și-a revenit la forma de dinainte de accidentare, marcând 41 de goluri în 67 de meciuri. În 2005 a ajuns în Portugalia la Vitoria Guimaraes, unde a marcat 12 goluri într-un sezon.

Troyes
La începutul sezonul 2006-07, clubul francez Troyes AC l-a achiziționat pentru 1 milion de lire, dar a jucat doar în șase meciuri, intrând din postura de rezervă. Nu a reușit să înscrie niciun gol.

Southampton

Saganowski a fost inițial împrumutat la Southampton pe 30 ianuarie 2007 până la sfârșitul sezonul 2006-07. A marcat zece goluri în primele treisprezece meciuri din campionat, inclusiv un hat-trick în victoria cu 6-0 din meciul cu Wolverhampton Wanderers din data de 31 martie 2007.

Golul marcat cu Southampton în Football League Championship a ajutat echipa să nu retrogradeze.

Aalborg BK
Pe 7 august 2008, Saganowski a fost împrumutat pentru un sezon la Aalborg BK. Și-a făcut debutul pentru Aalborg pe 13 august 2008, în meci acasă împotriva FBK Kaunas  în prima manșă din a treia rundă de calificare în Liga Campionilor. Primul său gol pentru Aalborg a fost în Cupa Danemarcei împotriva lui Brønshøj BK pe 27 septembrie 2008.

În total, el a marcat cinci goluri în 24 de meciuri în campionat și cupă. Ultimul său meci pentru Aalborg a fost cel cu Manchester United, încheiat cu scorul de 2-2, jucat pe Old Trafford, în decembrie.

Atromitos Peristeriou
Pe 26 ianuarie 2010 a semnat un contract cu Atromitos Peristeriou, venind de la Southampton din postura de jucător liber de contract.

ŁKS Łódź
În iunie 2011, el a revenit la primul său club ŁKS Łódź, semnând un contract pe doi ani.

Titluri
Sursă:
 ŁKS Łódź
 Ekstraklasa: 1997-98
 Legia Varșovia
 Ekstraklasa (3): 2012-13, 2013-14, 2015-16
 Cupa Poloniei (3): 2012-13, 2014-15, 2015-16

Note

Legături externe

  (în poloneză)

Nașteri în 1978
Atacanți
Fotbaliști ai Hamburger SV
Fotbaliști ai Legia Varșovia
Fotbaliști ai ŁKS Łódź
Fotbaliști ai Southampton FC
Fotbaliști internaționali polonezi
Polonezi expatriați în Germania
Sportivi polonezi în viață

Marek Saganowski


World medical Association (WМА) je međunarodna i nezavisna Međunarodna konfederacija slobodnih profesionalnih medicinskih udruga, predstavljajući liječnike širom svijeta. WМА je službeno osnovana 18. rujna 1947. i u 2017. godini se sastojala od 114 nacionalnih medicinskih udruženja i više od 10 milijuna liječnika.

WМА služi kao forum za udruge članove da slobodno komuniciraju, aktivno surađuju, da postignu konsenzus vezan uz visoke standarde medicinske etike i stručnih kompetencija, te promiče profesionalnu slobodu liječnika diljem svijeta. Uz pomoć ovog jedinstvenog partnerstva, WMA ima za cilj promicanje humanog postupanja s pacijentima u zdravim uvjetima, poboljšavajući kvalitetu života za sve ljude u svijetu.

Povijest
WМА je osnovana 18. rujna 1947. godine, kada su se liječnici iz 27 različitih zemalja sastali na prvoj sjednici Generalne Skupštine WМА-a u Parizu. Ova organizacija je nastala od ideje pokrenute u sjedištu Britanskog Medicinskog Udruženja 1945. godine, na sastanku organiziranom u Londonu, za početak planova za međunarodnu zdravstvenu organizaciju koja bi zamijenila Međunarodnu stručnu udrugu liječnika, koja je obustavila svoje aktivnosti zbog Drugog Svjetskog Rata.

Kako bi olakšala financijsku potporu od svojih udruga članica, izvršni odbor, poznat kao Savjet,  u 1948. godini osniva Sekretarijat WМА-a u New Yorku, kako bi osigurao usku povezanost s Ujedinjenim Narodima i njezinim različitim agencijama. WМА-ov Sekretarijat je ostao u New Yorku do 1974. godine, kada je iz ekonomskih razloga, te da bi bila dostupnija internacionalnim organizacijama u Ženevi (WHO, ILO, INC, ISSA itd), prebačena na svoje sadašnje mjesto u Ferney-Voltaire, u Francuskoj. Članovi WMA-a se okupljaju na godišnjem sastanku, koji se od 1962. naziva "Svjetska zdravstvena skupština".

Od samog početka WМА je pokazala zabrinutost stanjem medicinske etike generalno diljem svijeta, preuzimajući odgovornost za uspostavljanje etičkih načela u svijetu liječnika. Modernizirana formulacija drevne Hipokratove zakletve je bila poslana na razmatranje na II. Generalnoj Skupštini u Ženevi 1948. Medicinska zakletva je usvojena i Skupština je pristala dati joj ime "Ženevska Deklaracija."

Također je na istoj II. Generalnoj Skupštini primljeno izvješće o "Ratnim Zločinima i Medicini". To je potaknulo Vijeće da imenuje još jedan Studijski Odbora za razvoj Međunarodnog Kodeksa medicinske etike, koji je, nakon dugotrajne rasprave, usvojen 1949. godine na III. Generalnoj Skupštini.

Čak i nakon usvajanja ova dva dokumenta, WMA je bila stalno informirana o kršenju medicinske etike, zločinima koje su počinili liječnici u vrijeme rata, te nemoralnim eksperimentima nad ljudima među ostalim problemima u području medicinske etike i medicinskog prava. Ova informacija je dala povod Vijeću da osnuje stalni Odbor za Medicinsku Etiku 1952. godine, koji aktivno radi otada, kao što se može vidjeti iz deklaracija i izjava WMA-a i njihovog kontinuiranog ažuriranja.

Upravljanje

Generalna Skupština
Glavno odlučujuće tijelo WMA-a je Generalna Skupštini, koja se sastaje jednom godišnje i sastoji se od delegacija članova nacionalnih udruga, zaposlenika i članova Vijeća WМА-a, te predstavnika pridruženih članova (pridruženi članovi su individualni liječnici koji žele pristupiti WMA-u).

Savjet
Skupština bira Savjet WМА-a svake dvije godine, koji se sastoji od predstavnika iz svake od šest regija WMA-a: Afrike, Azije, Europe, Latinske Amerike, Sjeverne Amerike i Pacifika. Skupština također bira predsjednika/cu WMA-a jednom godišnje, koji/a je Ceremonijalni Vođa WMA-a. Predsjednik, izabrani predsjednik i neposredni prošli predsjednik tvore Predsjedništvo koje može govoriti u ime WMA-a i službeno ga predstavljati.

Svake dvije godine Vijeće WMA-a, isključujući Predsjedništvo, bira Predsjedavajućeg/u koji/a je politički vođa organizacije.
Kao voditelj operativne jedinice WМА-a, Generalni tajnik je u punom radom zaposlenju u tajništvu, imenovan od strane Vijeća WMA-a.

Tajništvo
Tajništvo WMA-a nalazi se u gradu Ferney-Voltaire, u Francuskoj, susjedan gradu Ženevi.

Službeni jezici
Engleski, francuski i španjolski su službeni jezici udruge od njenog osnutka.

Članstvo

WМА imati sljedeće statuse članstva:

 Sastavno članstvo: uglavnom se primjenjuje za članove koji su nacionalna udruženja liječnika iz različitih država u svijetu (ponekad se takve organizacije nazivaju nacionalnim medicinskim udruženjima). Takva udruženja su široko reprezentativna prema liječnicima određene države zbog svojstva njihovog članstva. Oni variraju od komora do redova, od fakulteta do privatnih udruženja. Neki od njih imaju obavezno članstvo a neki su sindikati.
 Pridruženo članstvo: primjenjivo za individualne liječnike koji se žele pridružiti WMA-u i koji imaju pravo glasa na godišnjoj skupštini pridruženih članova i pravo na sudjelovanje na Generalnoj Skupštini putem izabranih predstavnika pridruženih članova.

Vidjeti detaljnije informacije o članstvu, klikom na sljedeći link (WMA Članstvo):

Projekti
WMA je aktivan u nekoliko područja ,  uglavnom u:

 Propagiranju i zalaganju
 Etičkim pitanjima
 Zdravstvenim sustavima
 Ljudskim pravima
 Javnom zdravstvu

Po pitanjima etike, WMA ima različite deklaracije, rezolucije i izjave, s kojima pokušava voditi Nacionalna Medicinska Udruženja, vlade i međunarodne organizacije diljem svijeta. Pokriven je širok raspon tema, kao što su prava pacijenata, istraživanja na ljudima, skrb za bolesne i ranjene za vrijeme oružanog sukoba, mučenje zatvorenika, ovisnosti, planiranje obitelji i zagađenje.

WMA također radi na:

 Medicinskom obrazovanju
 Planiranje ljudskih resursa za zdravstvene usluge
 Sigurnost pacijenta
 Usmjeravanje i razvoj karijere
 Zalaganje za prava liječnika i pacijenata
 Profesionalno zdravlje i sigurnost
 Stvaranje demokracije za nove medicinske asocijacije
 Politika javnog zdravstva
 Projekti, kao što je borba protiv duhana i cijepljenje

WМА također radi na obrazovnim programima, kao što su tečaj zatvorske medicine, MDR-TB i TB tečaj usavršavanja, tečaj etike i tečaj za antimikrobnu rezistenciju (zajedno sa Sveučilištem George Mason i Međunarodnim društvom za antimikrobnu rezistenciju).

Objave
Sve publikacije i stajališne izjave WMA-a (neke na različitih jezicima) su na raspolaganju za besplatno preuzimanje na njihovom sajtu. To su:

 The World Medical Journal
 The WMA Medical Ethics Manual
 The World Medical and Health Policy Journal
 Caring Physicians of the World
 Priručnici
 Referentni Dokumenti

Formalni Odnos
WMA je ugrađena u mrežu organizacija, varirajući od medicinskih udruženja i asocijacija, do organizacija komercijalnih subjekata. Iako nisu svi navedeni, ova stranica predstavlja pregled najbitnijih partnerstva WMA-a.

Akademski centri (WMA kolaborativni centri)

 Centar za globalno zdravlje i medicinsku diplomaciju, Sveučilište Sjeverna Florida za Medicinsko rukovodstvo i medicinsku diplomaciju
 Centar za istraživanje Međunarodne zdravstvene politike i prakse - CSIMPP, George Mason University, Fairfax, Virginia, za otpornost mikroorganizama i razvoj javnih (zdravstvenih) politika
 Instituta za etiku i povijest medicine, University Tübingen
 Institut za pravo i za zdravlje, Sveučilište u Neuchâtel, Švicarska
 Steve Biko Centar Bioetike, Sveučilište Wiltwatersrand, Johannesburg, Južna Afrika

Poslovni Partneri

 Bayer Pharmaceuticals
 Eli Lilly i tvrtke
 GlaxoSmithKline
 Pfizer Inc.

Obrazovni Resursi

 Health Sciences Online HSA
 Health InterNetwork (HINARI)

Međunarodne Organizacije

 Amnesty international - AI
 International Federation of Associations of Pharmaceutical Physicians - IFAPP
 International Federation of Pharmaceutical Manufacturers & Associations IFPMA
 International Hospital Federation - IHF
 International Rehabilitation Council for Torture Victims - IRCT
 Physicians for Human Rights - PHR
 International Society for Health and Human Rights - ISHHR
 World Health Editors' Network - WHEN
 Public Service International - PSI
 World Self-Medication Industry - WSMI

Studenti Medicinskih Fakulteta

 International Federation of Medical Students' Associations - IFMSA

Organizacije Pacijenata

 International Alliance of Patients' Organizations - IAPO

Profesionalne Organizacije

 World Health Professions Alliance - WHPA
 World Dental Federation - FDI
 International Pharmaceutical Federation - FIP
 International Council of Nurses - ICN
 Guidelines International Network - G-I-N
 International Confederation of Midwives - ICM
 International Council of Medical Scientific Organizations CIOMS
 International Federation of Physiotherapists - WCPT
 Medical Women's International Association - MWIA
 World Federation for Medical Education - WFME
 World Psychiatric Association - WPA
 World Veterinary Association - WVA (MOU potpisan od strane WVA i WMA 12. listopada 2012.)
 One Health Initiative
 Red Cross/Red Crescent
 International Committee of the Red Cross - ICRC
 The International Federation of Red Cross and Red Crescent Societies - IFRC

Regionalne Zdravstvene Organizacije

 African Medical Association - AfMA
 Confederation of Medical Associations of Asia and Oceania - CMAAO
 Conference of the Central and East European Chambers
 European Forum of Medical Associations and EFMA/WHO
 Forum of Ibero-American Medical Associations - FIEME
 Medical Association of South East Asian Nations - MASEAN
 Medical Confederation of Latin-America and the Caribbean - CONFEMEL
 Standing Committee of European Physicians - CPME

WMA također ima formalni odnos sa Svjetskom zdravstvenom organizacijom (WHO), Ujedinjenim Narodima , kao i drugim organima ujedinjenih naroda i specijaliziranim programima direktno povezanim sa zdravstvenim problemima.

Drugi primjeri odnosa su Zajednički program Ujedinjenih Naroda za HIV / AIDA (UNAIDS), Međunarodna organizacije rada (ILO), Međunarodna organizacija za migracije (IMO), Organizacija Ujedinjenih Naroda Dječji Fond (UNICEF), Organizacija za hranu i poljoprivredu Ujedinjenih Naroda (FAO), Visoki povjerenik za izbjeglice UN-a (UNHCR) i Program UN-a za okoliš (UNEP).

Vidi također

 Ženevska deklaracija
 Svjetska zdravstvena organizacija (WHO)

Linkovi

Međunarodne organizacije
Zdravstvo

Svjetsko liječničko udruženje (WMA)


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Židovska općina Mostar

Mjesto izgradnje nove Mostarske sinagoge
|-
!
!Osnovano1850.
PredsjednikAmir Gross Kabiri
SjedišteMostar
DržavaBosna i Hercegovina
|}

Židovska općina Mostar je vjerska organizacija građana Bosne i Hercegovine židovskog podrijetla. Sjedište općine je u Mostaru.

Povijest

Prvi Židov koji se kao građanin Mostara spominje sredinom 16. stoljeća bio je Daniel Rodriquez, a 1570. spominje se i Moše Kusin. U 18. stoljeću broj Židova se u Mostaru uvećava. Bili su to u prvom redu Sefardi koji su dolazili iz Bosne, a u doba austro-ugarske okupacije 1878. i Aškenazi iz zapadnih i istočnih dijelova Monarhije. Obje su ove skupine zadržale svoje običaje i vjerske blagdane, te jezike španjolski kod Sefarda i mađarski ili njemački kod Aškenaza. Po zanimanju Sefardi su bili pretezno obrtnici ili ugostitelji, a Aškenazi obrtnici, a dijelom i službenici novih vlasti. Židovi su u Mostaru bili vrlo brzo prihvaćeni. Nisu živjeli u getu, i stanovali su obično u blizini svojih radnji. Vrlo aktivno su sudjelovali u svim oblicima kulturnog i javnog života.

Prema prvom popisu stanovništva u Kraljevini Jugoslaviji 1921.godine u Mostaru je od 16.464 stanovnika bilo 177 Židova. Ovaj broj manji nego 10 godina ranije, bio je posljedica rata i posljeratnih migracija. Židovska općina u Mostaru je 1928. godine brojila 300 Židova. U mostarskoj gimnaziji radili su i profesori Židovi, a židovska djeca pohađala škole zajedno s ostalom djecom. U gimnaziji je do Drugog svjetskog rata ispit zrelosti položilo 16 učenika Židova, a neki od njih postali su ugledni i u javnosti poznati građani kao što je Alfred Bergman, istaknuti marksista, dr. Berta Bergman poznata liječnica i pedijatrica u Mostaru. Doktoricu Bergman su pred kraj rata ustaše odveli u logor Jasenovac i ubili. Dr. Marija Bergman – Kon, bivša zatočenica logora na Rabu, bila je poslije Drugog svjetskog rata sveučilišna profesorica u Sarajevu. Pukovnik dr. Albert Altarac bio je liječnik, borac NOB od 1941., istaknuti pravnik Filip Kohn poslije logora na Rabu partizanski borac – tenkista i general dr. Izidor Papo, kirurg.

Cionistička aktivnost u Mostaru djelovala je od 1912. godine kada je na inicijativu Maksa Laufera grupa studenata osnovala udrugu "Kadima" (Napredak), a značajan doprinos radu udruge dao je Abraham Abo Koen. Aktivnost udruge je bila skupljanje priloga za "Karen Kajamet" (izraelska organizacija za obnovu) i pomaganje školovanja židovske djece. U doba velike svjetske ekonomske krize koja je trajala od 1929. do 1934. rad društva "Kadima" se potpuno ugasio. Židovi su također bili aktivni u športskom životu Mostara. Prvu nogometnu loptu donio je Bernard Leichner direktor Mađarskog trgovačkog muzeja u Mostaru. U nogometnom klubu "Velež" bilo je više istaknutih igrača Židova kao što je Oskar Mandlbaum, Almir Altarac – Cibili i Miko Kamhi. Raphailo Danon se u zanimljivoj mostarskoj tradiciji spominje kao "Admiral Togo", komandant svih plaža na Neretvi. Ovaj se naslov dodjeljivala poslije strogih ispita hrabrosti (u skokovima u vodu), plivanju, ronjenju i spasavanju davljenika.

Holokaust
Uspostavljanjem Nezavisne Države Hrvatske (NDH) doneseni su rasni zakoni koji su određivali mjere protiv Židova. Počela su uhićenja i odvođenja u logore, a i fizičke likvidacije. U Mostaru, iako je grad administrativno bio u sastavu NDH, represivne mjere protiv Židova nisu započete kao u drugim dijelovima NDH. Talijanska vojska ušla je u Mostar 17.travnja 1941.godine, gotovo istodobno kada i Nijemci. Nijemci su ubrzo otišli, a Talijani u Mostaru držali vojnu i civilnu vlast do razgraničenja između Italije i NDH. Preuzimanje vlasti NDH uslijedilo je 28.svibnja. Prema Židovima vlasti su odmah počele provoditi rasne zakone koji su već provođeni u drugim dijelovina NDH. Otpuštani su iz državne službe, zabranjen im je pristup na javnim mjestima, djeca su izbačena iz škola, a nekoliko ih je bilo uhićeno i odvedeno u logore. Žene su, po nekoliko njih, morale svakodnevno odlaziti na prisilni rad. U zidovskim radnjama postavljeni su povjerenici i na vidljivim mjestima stajao je natpis "zidovska tvrtka". Židovi su na ulici obilježeni žutim znakovima s natpisom "Židov". Žuti su znakovi podizani u policiji uz naplatu koja nije bila mala. Mnoge su žene prodavale obiteljski nakit da bi ih obitelji mogle platiti, što je također bio teški namet siromašnim ljudima. U velikoj raciji u noći 19. na 20. srpanj odvedeni su uz, pretežno Srbe, i nekoliko Židova. Neki su bili odvedeni od kuća, neki pokupljeni s ulice, a neki su odvedeni s radnih mjesta.

Ipak, osim prvih racija, masovnog odvođenja u logore i fizičkih likvidacija u Mostaru nije bilo radi neposrednog prisustva Talijana. U prvo vrijeme Talijani nisu sprječavali progon i postupke nove vlasti, ali od kolovoza 1941. njihov se odnos promijenio. Dio mostarskih Hrvata s negodovanjem je gledao na mjere NDH vlasti. Neki su na ulici javno prilazili Židovima izražavajući solidarnost s njima. Vojnu vlast u Mostaru Talijani su ponovno preuzeli 4.rujna 1941. godine. U rukama NDH ostala je samo civilna administracija, policija i domobranstvo. Ali ta je vlast bila podređena talijanskim odredbama. Za Židove je nastalo razdoblje relativne sigurnosti. Budući da je u Mostaru ipak bilo sigurnije, židovske izbjeglice iz Bosne, a pretežno Sarajeva, sve su više dolazile u Mostar. Svi su oni željeli se spasiti od NDH i ustaške administracije i prijeći u talijansku anektiranu zonu. Najčesće se nastojalo doći do Splita u okrilje tamošnje židovske općine koja je pokazala veliku aktivnost i bila jako angažirana oko pomoći izbjeglicama. Mostar je u tom pogledu bio izbjeglicama kao neka tranzitna stanica. Najveći priliv izbjeglica bio je od jeseni 1941. godine.

Za dolazak u Mostar koristilo se različite načine, od dolaska s obaveznim propusnicama do ilegalnog ulaska u grad. Nema točne evidencije koliko je Židova na ove načine ušlo u Mostar. Prema nekim procjenama taj se broj kreće oko 2.000, dok je po nekim podacima bilo i znatno više.

Na jesen 1942. talijanske vlasti su odlučile internirati sve mostarske i pridošle Židove. Smatralao se da je i Židovska općina u Mostaru bila sklona takvom rješenju, jer je u Mostaru bio stalan pritisak vlasti da se židovske izbjeglice vrate u svoja mjesta. Nasuprot tome, Talijani su odlučili Židove smjestiti u svoje anektirano područje i da ne budu direktno u području gdje je bila civilna vlast Nezavisne Države Hrvatske. Negdje krajem mjeseca listopada, u Mostarskoj sinagogi objavljeno je gdje se odlazi, datum odlaska i raspored tko odlazi u koji logor. Židovi iz Mostara, domaći i izbjeglice, određeni su dijelom u Kupare kod Dubrovnika, a dijelom na otok Lopud također u neposrednoj blizini Dubrovnika. Ta su dva mjesta činila, kako se kasnije nazivalo Dubrovački logor.

Židovska općina Mostar
Židovska općina u Mostaru je nakon Holokausta opstala i pred početak rata u Bosni i Hercegovini, u svome članstvu imala je oko 300 Židova. Nakon rata broj ih se dosta smanjio, pa danas u Mostaru živi oko 30-etak Židova, i iako ih je brojčano malo, ovaj dio grada zaživi najviše tijekom blagdana kada se svi okupe. Svi oni su članovi Židovske općine u Mostaru koja se trudi čuvati kulturu i nasljeđe kroz sastajanje u iznajmljenim prostorijama gdje obilježavaju židovske blagdane, organizacijom izložbi za židovskom tematikom, te sudjelovanjem na predavanjima i događajima s ostalim vjerskim zajednicama. Židovska općina u Mostaru se većinom financira od Svjetske židovske organizacije, a novčana sredstva se prikupljaju i dobrovoljnim prilozima.

Godine 1999. godine, na gradskom židovskom groblju u Mostaru, podignut je memorijal Židovima žrtvama Holokausta, u znak počasti za 137 stradalih članova židovskih obitelji iz Mostara.

Mostarska sinagoga
U Mostaru je 1889. postojala sinagoga, a nastala je preuređenjem objekta koji je prije toga služio za odlaganje sijena. Ta sinagoga je bila zajednička za Seferde i Aškenaze, a predstavlja i prvu općepoznatu zajednicu takve vrste u Europi. Tada se pokazala potreba za izgradnjom većeg objekta, te je formiran Odbor za izgradnju. Gradnja nove sinagoge je odobrena 1904. godine. u sinagogi je za aškenaških praznika bogosluženje obavljao hazan Josef Fischbein, a za sefardskih hazan Maestro. Židovsko groblje u gradskom predjelu Zalik je prema zemljišnim knjigama u uporabi od kraja 1870.godine. Predsjednik židovske zajednice u Mostaru bio je do 1911. godine Sefard Mose Koen. Zatim, za predsjednika je izabran njegov sin David. Tijekom Drugog svjetskog rata sinagoga je porušena, a nakon rata je prenamijenjena u Kazalište lutaka. Židovska općina u Mostaru je 1952. poklonila sinagogu Gradu Mostaru te ju je on iste godine obnovio i nadogradio dva krila.

Mostar je 1966. odobrio novu lokaciju, kao i projekt izgradnje nove sinagoge u okviru Židovskog kulturnog centra koji i danas čeka potrebne dozvole nakon što je kamen temeljac postavljen još 2001. godine. Međutim, promjenom vlasti u tom gradu ništa nije uzrađeno na projektu izgradnje Židovskog centra sa sinagogom. Realizacijom tog projekta Mostar bi bio treći grad u svijetu, pored Jeruzalema i Sarajeva, koji bi u krugu od 150 metara vazdušne linije imao sinagogu, džamiju, pravoslavnu i katoličku crkvu.

Izvori

Vanjske poveznice
 Čuvari kulture: Mostarski Židovi u borbi za očuvanje naslijeđa

Mostar
Židovi u Bosni i Hercegovini

Židovska općina Mostar


An Koellensteinia abaetana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni L.P.Queiroz. An Koellensteinia abaetana in nahilalakip ha genus nga Koellensteinia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Koellensteinia

Koellensteinia abaetana


Limfjordsfisker er en dansk dokumentarfilm fra 1988 instrueret af Karen Perle Møhl og Højbjerg, Jesper.

Handling
Om en limfjordsfisker Nikolaj Christiansen, der på trods af alder og den stigende forurening stadig fortsætter fiskeriet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1988

Limfjordsfisker


بلدية أرينس دي مار (بالكاتالانية: Arenys de Mar) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 14.164 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام

 سيسك فابريغاس
 جاومي مورا
 خوسيه فرانسيس
 سيرجي غوميز

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
منتجعات ساحلية إسبانية
بلديات في ماريسمى
أماكن مأهولة في ماريسمى

أرينيس دي مار