Events
January 10 – King Louis XV of France banishes Eustachio Bambini and his Italian opera company from Paris.
May 1 – George Frideric Handel plays the organ in public for the last time, at the Foundling Hospital, London.
June 15 – Schlosstheater Schwetzingen in Schwetzingen Palace, Baden-Württemberg, designed by Nicolas de Pigage, is inaugurated with a performance of Ignaz Holzbauer's opera Il figlio delle selve.
October 12 – Cuvilliés Theatre in the Munich Residenz, Bavaria, designed by François de Cuvilliés, is inaugurated with a performance of Ferrandini's opera Catone in Utica.
November 21 – Niccolò Jommelli is appointed music director and Oberkapellmeister to Charles Eugene, Duke of Württemberg, at Stuttgart.
Teatro Carignano in Turin is inaugurated with a performance of Baldassare Galuppi's opera Calamità de' cuori.
Grand Théâtre in Antwerp is inaugurated.

Classical music
Carl Philipp Emanuel Bach
Harpsichord Concerto in C minor, H.441 Wq. 31
Harpsichord Concerto in B minor, H.440 Wq. 60
6 Keyboard Sonatas, Wq.63 (published in the treatise of the same year)
 Christoph Graupner – Gott der Herr ist Sonne und Schild, GWV 1113/54 (autographed 1753, first performed 1754)
Niccolò Jommelli – 7 Trio Sonatas (two of which are not currently attributed to Jommelli)
Jean-Marie Leclair – [3] Ouvertures et [3] sonates en trio, Op. 13 (Paris). Ouverture No. 3 arranged from Ouverture to Scylla et Glaucus (1746); the trio sonatas are arranged from the solo sonatas Op. 2 No. 8, Op. 1 No. 12, and Op. 2 No. 12
Domenico Scarlatti – Books 3 and 5, 30 sonatas each Collection of Harpsichord Sonatas
Georg Philipp Telemann – Fürchtet den Herrn und dienet ihm treulich (oratorio)
Carlo Tessarini – Contrasto armonico, Op. 10
Giuseppe Valentini – Concerto in D major
Samuel Simon Weise – Det Danske Syngende Nymphe-Chor (collection of songs)
Johann Baptist Wendling – Flute Concerto in C major, GUN 26

Opera
Maria Agnesi – Ciro in Armenia
Rinaldo Da Capua – La zingara
Antoine Dauvergne – Les troqueurs
Giovanni Battista Ferrandini – Catone in Utica
Carl Heinrich Graun – Silla, GraunWV B:I:27
Johann Adolf Hasse
L'eroe cinese
Solimano
Niccolò Jommelli
Attilio Regolo, with libretto by Metastasio (composed 1752, first performed)
Bajazette
La clemenza di Tito
 (intermezzo)
Jean-Joseph Cassanéa de Mondonville – Titon et l'Aurore
Davide Perez – L'Olimpiade
Jean-Philippe Rameau – Daphnis et Eglé

Methods and theory writings

Charles Avison – An Essay on Musical Expression
Carl Philipp Emmanuel Bach publishes the first part of his treatise Versuch über die wahre Art das Clavier zu spielen ("An Essay on the True Art of Playing Keyboard Instruments"), including instructions for improvisation.
Michel Corrette – Le Maitre de clavecin
William Hayes – Remarks on Mr. Avison's Essay on Musical Expression
Friedrich Wilhelm Marpurg – Abhandlung von der Fuge
Jean-Philippe Rameau – Extrait d'une réponse de M. Rameau à M. Euler sur l'identité des octaves
Friedrich Wilhelm Riedt – Versuch über die Musikalische Intervallen

Births
January 9 – Luísa Todi, Portuguese opera singer (died 1833)
March 2 – Johann Samuel Schröter, German composer (died 1788)
April 8 – Pigault-Lebrun, librettist and writer (died 1835)
May 3 – Jeanne-Renée de Bombelles Travanet, composer and librettist (died 1828)
June 8 – Nicolas Dalayrac, composer of opéra-comique (died 1809)

September 29 – Johann Gottfried Schicht, conductor and composer (died 1823)
November 4 – Wilhelm Gottlieb Becker, librettist and art historian (died 1813)
November 6 – Jean-Baptiste Bréval, cellist and composer (died 1823)
November 19 – Stanislas Champein, French composer (died 1830)
November 30 – Johann Baptist Schenk, composer (died 1836)

December 28 – Johan Wikmanson, organist and composer (died 1800)

Deaths
February 7 – Giovanni Alberto Ristori, opera composer and conductor, 60
February 16 – Giacomo Facco, violinist, conductor and composer, 77
May 19 – Jacques Aubert, composer, 63
August 4 – Gottfried Silbermann, German constructor of keyboard instruments, 70
September 24 – Georg Gebel (the younger), composer, 43
November – Giuseppe Valentini, violinist, painter, poet, and composer, 71
November 4 – Johann Nicolaus Bach, organist and composer, eldest son of Johann Christoph Bach, 84
November 16 – Nicolas Racot de Grandval, harpsichordist and composer, 77
 unknown date – John Holt, bell-ringer and composer, 27

References

18th century in music
Music by year

1753 in music


Timit (auch Timmit; ) ist ein kleines von Berbern bewohntes Bergdorf mit etwa 300 Einwohnern und ca. 50 Häusern im Aït Bougoumez-Tal auf der Nordseite des Hohen Atlas in der Provinz Azilal (Region Béni Mellal-Khénifra), Marokko. Es gehört zur Landgemeinde (commune rurale) von Tabant.

Lage
Timit liegt etwa in der Mitte des etwa 30 Kilometer langen und ca. 1800 Meter hoch gelegenen Aït Bouguemez-Tals. Entlang des Tals und zumeist auf steinigen Böden gruppieren sich weitere 30 Dörfer. Der Ort ist mit Kleinbussen oder Pkw von Azilal aus über eine asphaltierte, allerdings kurvenreiche Straße gut zu erreichen.

Landschaft
Das Tal wird nach Süden hin begrenzt durch die bis ins späte Frühjahr (auf der Nordseite manchmal bis Juni) hinein schneebedeckten Gipfel des Hohen Atlas, deren Schmelzwässer das ganze Jahr über eine dauerhafte Wasserversorgung der Menschen und der Anbauflächen sicherstellen. Auf diese Weise sind manchmal sogar zwei Ernten möglich, was dem Tal auch den Beinamen "Glückliches Tal" eingebracht hat.

Wirtschaft
Die Wirtschaft des abgelegenen, aber fruchtbaren Tals war jahrhundertelang auf Selbstversorgung und Autarkie ausgerichtet; Märkte waren schlichtweg zu weit entfernt. Ein System strenger Kontrollen (agdal), welches sich strikt an der Verfügbarkeit, am individuellen Bedarf und am gemeinschaftlichen Nutzen der natürlichen Ressourcen (Wasser, Boden, Holz etc.) orientierte, ermöglichte den Bewohnern des Hochtals ein erfolgreiches und nachhaltiges Überleben.

Dorf
Timit hat noch viel von seinem ursprünglichen Charakter bewahrt: Einige der Lehmbauten sind noch bewohnt und manchmal spielt sich ein Teil des häuslichen Lebens (Essensvorbereitung, Kochen, Brotbacken, Flecht- und Webarbeiten etc.) noch vor der Haustür ab. In den meisten anderen Dörfern des Tals sind viele alte Häuser bereits durch Neubauten mit Wänden aus Hohlziegeln, Decken aus Beton und Satellitenschüsseln auf den Dächern ersetzt, was unmittelbaren Einfluss auf das Zusammenleben der Menschen hat – die gegenseitige Abschottung nimmt zu.

Agadir Sidi Moussa
Wichtigster Bau des Dorfes und letztlich des ganzen Tals ist der auf einem etwa 200 Meter hohen Hügel gelegene Agadir Sidi Moussa. Der Bau ist nach einem "Heiligen Mann" (Marabout) benannt (sidi = Herr, moussa = Moses), der hier vor Jahrhunderten gewirkt haben soll und dessen Grabstätte sich angeblich im Innern des Agadir befindet. Diese Kombination von Grabstätte und Speicherburg ist in Marokko nahezu einmalig, wenngleich eine derartige Verbindung vereinzelt auch beim Agadir Tasguent erwähnt wird.

Architektur
Aus dem kreisrunden, zweigeschossigen Bauwerk mit einem Durchmesser von etwa 20 Metern springen vier Türme hervor, die auch das Dach überragen. Der untere Bereich des Agadir besteht zumeist aus größeren Steinen, welche dem Bau eine gewisse Grundstabilität verleihen und gleichzeitig das Aufsteigen von Bodenfeuchtigkeit verhindern, darüber finden sich – mit kleinen Steinen und etwas Stroh durchsetzte – Lehmmauern. In die Lehmwände eingelassen sind eine Vielzahl von Licht- und Lüftungsschlitzen, die – in Zeiten von Überfällen umherziehender Nomaden – auch als Schießscharten genutzt werden konnten.

Die Dachsparren mit ihrer Auflage aus Schilf und Erde ragen etwa 50 cm über die Außenwände hinaus, wodurch ein Auswaschen des Lehmmauerwerks verhindert oder zumindest reduziert werden sollte. Da der Bau jedoch kaum noch restauriert wird, haben Wind und Regen der letzten Jahrzehnte dennoch für deutlich sichtbare Schäden gesorgt.

Inneres
Das Innere ist geprägt von einem runden Kernbau, dessen fensterlose Außenwände als Auflage für die Dachsparren dienen – in seinem Innern liegt angeblich das Grab des Heiligen. Um den Kernbau herum führt ein teilweise doppelgeschossiger Umgang mit etwa 30 Speicherkammern, in denen Teile der Ernte, aber auch wertvolle Gegenstände des Lebens (Ackergeräte, Waffen etc.) eingelagert werden konnten. Der Agadir wurde ständig von einem Wächter – in Krisenzeiten auch von mehreren Wächtern – bewacht; außerdem glaubte man, dass auch der Marabout seinen Teil zum Schutz des Bauwerks beitrug.

Agadir Sidi Chita
Auf einem etwa vier Kilometer entfernten und teilweise bewaldeten Hügel erheben sich die Ruinen des – auf einem quadratischen Grundriss erbauten – Agadir Sidi Chems, welcher ebenfalls ein Mittelding zwischen Speicherburg und Grabstätte darstellte, aber bereits vor Jahrzehnten dem Verfall anheimgegeben wurde.

Bedeutung
Das abgelegene und deshalb noch weitgehend ursprünglich gebliebene Aït Bouguemez-Tal lohnt beinahe zu jeder Jahreszeit einen Abstecher. Die Dörfer und der Agadir Sidi Moussa gewähren Einblicke in Lebensweisen sowie Glaubens- und Denkvorstellungen, die anderswo – selbst in weiten Teilen Marokkos – schon längst verschwunden sind.

Trekking
Von lokalen Veranstaltern werden geführte Wander- und Trekking-Touren angeboten; beinahe ganzjährig ist auch die Besteigung des M'Goun-Massivs (4071 m) möglich.

Siehe auch
 Ourika-Tal
 Ounila-Tal
 Berberarchitektur
 Igherm n'Ougdal
 Agadir Tasguent
 Amtoudi
 Imchiguegueln
 Agadir Imi'm Korn
 Agadir Guimst

Weblinks
 Ait Bouguemez-Tal – hervorragende Fotos + Kurzinfos (französisch)
 Ait Bouguemez-Tal, Agadir Sidi Chita – Fotos + Kurzinfos (spanisch)
 Agdal-System – Infos (englisch)
 Ait Bouguemez-Tal – Fotos + Kurzinfos (französisch)

Hoher Atlas
Berberarchitektur
Ort in Marokko
Ort in Afrika

Timit


භාෂා පවුලක් යනු කිසියම් පොදු පූර්වජ භාෂාවකින් පැවත ඒම හේතුවෙන් ඥාතීත්වයක් දරන, භාෂා කාණ්ඩයකි. මෙම පොදු භාෂාව, මූල භාෂාව ලෙසින් හඳුන්වයි. මෙම මූල භාෂාවෙන් පැවත එන භාෂාවන් දුහිතෲ භාෂා ලෙසින් හඳුන්වයි. මෙම දුහිතෲ භාෂා සෑම විටම සමාන නොවේ.

Ethnologue වෙබ් අඩවියට අනුව, ලෝකයේ සජීවී මානව භාෂා 7,168 පමණ ඇති අතර, ඒවා විවිධ භාෂා පවුල් 142 කට වර්ග කර ඇත. සජීවි භාෂා ලෙස හඳුන්වන්නේ එක් පුද්ගලයෙකුගේ හෝ මාතෘ හෝ පීතෘ භාෂාව ලෙස පවතින භාෂාවන් ය. ලෝකයේ ජනගහනයෙන් වැඩි දෙනෙකු කතා කරනු ලබන භාෂා අයත් භාෂා පවුල වන්නේ ඉන්දු යුරෝපීය භාෂා පවුල වේ. එය සමස්ත ජනගහනයෙන් 40% වැඩි දෙනෙකුගේ භාෂා නියෝජනය කරන අතර මෙම භාෂා පවුලට අයත් භාෂා යුරෝපයේ සිට දකුණු ආසියාව දක්වා වපසරියක ව්‍යාප්තව පවතියි.

ලයිල් කෑම්ප්බෙල් (2019) නැමැති භාෂා විශාරධයාට අනුව හුදෙකලා භාෂා ද ඇතුළු ව ස්වාධීන භාෂා පවුල් 406 ක් දක්නට ලැබේ.

භාෂා පවුලක ව්‍යුහය

භාෂා පවුලක් යනු ඒකවංශික ඒකකයකි (monophyletic unit). එනම් භාෂා පවුලේ සෑම සාමාජිකයෙක් ම පොදු පූර්වජයෙකුගෙන් පැවත එන බවත්, සාමාජිකයන් අතර අන්‍යොන්‍ය වශයෙන් සමීප හෝ දුරස්ථ ඥාතීත්වයක් දරන බවත් ය. මෙම ඥාතීත්වය රුක් සටහනක් හෝ ගැලීම් සටහනක් ඔස්සේ දැක්විය හැකි ය.

භාෂා පවුලක් ඒකක ගණනාවකින් සමන්විත විය හැකි ය. භාෂා පවුලක ජානමය ඥාතීත්වය තුලනාත්මක වාග්විද්‍යාව ඇසුරින් අනාවරණය කර ගත හැකි ය.

භාෂා පවුල් අධ්‍යනය ආශ්‍රයෙන් හඳුනා ගත හැකි සුවිශේෂි ලක්ෂණ

උපභාෂා සන්තති

ඉතා සමීප ඥාතීත්වයක් දරන භාෂා පවුල් හා භාෂා පවුල්වල උපශාඛා උපභාෂා සන්තතියක (Dialect Continuum) හෙවත් භාෂා දාමයක ස්වරූපයක් ගනු නිරීක්ෂණය කළ හැකි ය. උපභාෂා සන්තතියක් දක්නට ඇති භාෂා පවුල් කිසියම් අඛණ්ඩ භූගෝලීය ප්‍රදේශයක ව්‍යාප්තව පවතී. උපභාෂා ස්වාධීන භාෂා ලෙස නැගී ඒම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය භෞමික හෝ සමාජීය ඛණ්ඩතාවය නොමැති වීම මෙවැන්නක පැවැත්මට හේතු වේ. මෙහි දී භූගෝලීය වශයෙන් ආසන්නව පවතින උපභාෂා අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් වටහා ගැනීමට හැකි අතර දුරස්ථ පවතින උපභාෂා අතර අන්‍යෝන්‍ය අවබෝධතාවය අවම මට්ටමක පවතී.

මෙවැනි ව්‍යාප්තියක් පවතින උපභාෂා වාග්විද්‍යාත්මකව නිවැරදිව වර්ගීකරණය කිරීමට අපහසු වන්නේ එක් උපභාෂාවක් අනෙක් උපභාෂාවෙන් වෙන් කරන නිර්වද්‍ය භූගෝලීය සීමාව තීරණය කිරීම දුෂ්කර බැවිනි. වර්ගීකරණය කරනු ලබන පුද්ගලයා සලකා බලන සාධක, එම පුද්ගලයාගේ දේශපාලනික, සමාජීය, හා ආගමික නැඹුරුතාවය මත මෙම සීමා වෙනස් විය හැකි ය.

මෙම උපභාෂා සන්තති සඳහා නිදසුන් ලෙස අරාබි භාෂාව හා දකුණු ස්ලැවික් උපභාෂා සන්තතිය දැක්විය හැකි ය.

හුදෙකලා භාෂා

ලෝකයේ වහරනු ලබන බොහෝමයක් භාෂා අනෙක් භාෂා සමඟ සමීප හෝ දුරස්ථ ඥාතීත්වයක් දරනු ලබන බව නිරීක්ෂණය කළ හැකි ය. එහෙත් ඇතැම් භාෂා වර්තමානයේ පවතින කිසිදු භාෂා පවුලක් සමඟ කිසිදු ආකාරයක් ඥාතීත්වයක් නොදරන බවක් පෙනේ. මෙවැනි භාෂා හුදෙකලා භාෂා ලෙස හඳුන්වයි. බොහෝ වාග්විද්‍යාඥයින්ගේ මතය වන්නේ ඉතිහාසයේ කිසියම් කාල වකවානුවක මෙවැනි හුදෙකලා භාෂා අනෙක් භාෂා සමඟ ඥාතීත්වයක් තිබෙන්නට ඇති බවත්, එම කාලසීමාව වර්තමාන කාලයට වඩා බොහෝ දුරස්ථ බැවින් භාෂා පරිණාමය පෙන්වීමට පවතින දුෂ්කරතාවය මත මෙම ඥාතීත්වය හඳුනා ගැනීමට නොහැකි බවත් ය. බස්ක් භාෂාව මෙවැනි භාෂාවකට නිදසුනකි.

භාෂා පවුලක ස්වාධීන උපශාඛාවක් ලෙස හඳුනා ගත හැකි භාෂා ද හුදෙකලා භාෂා ලෙස හඳුන්වයි. ඉන්දු-යුරෝපීය භාෂා පවුලට අයත් ආමේනියානු භාෂාව, ග්‍රීක භාෂාව, හා ඇල්බේනියානු භාෂාව මෙවැනි හුදෙකලා භාෂා සඳහා නිදසුන් වේ.

භාෂා සන්ධියනය

භාෂා සන්ධියනයක් (Sprachbund හෝ Language federation) යනු පොදු භාෂා ව්‍යුහයන් දක්නට ලැබෙන එකිනෙකට වෙනස් භාෂා ගණනාවකින් සමන්විත භූගෝලීය ප්‍රදේශයකි.  මෙවැනි ප්‍රදේශයක වහරනු ලබන භාෂා විවිධ භාෂා පවුල්වලට අයත් භාෂා වීම හෝ විවිධ උපශාඛාවලට අයත් වීම හෝ යන ලක්ෂණ දක්නට ලැබේ. එනම් මෙම භාෂා සමූහය පොදු පූර්වජයෙකුගෙන් පැවත එන්නේ නැත. මෙම භාෂා සඳහා පොදු භාෂා ව්‍යුහයක් ඇති වීම සිදු වන්නේ කාලයත් සමඟ මෙම භාෂා වහරනු ලබන සමාජයන් අතර ඇති වන සමාජීය, ආර්ථික, දේශපාලනික, හා සංස්කෘතික හුවමාරු වීම හා සම්මිශ්‍ර වීම් වේ. භාෂා සන්ධියනකට නිදසුනක් ලෙස ඉන්දු උපමහාද්වීපය හඳුනාගත හැකි ය.

සම්බන්ධිත භාෂා

සාම්ප්‍රදායික වාග්විද්‍යාවන්ට අනුව භාෂාවක බිහි වීම සිදු වන්නේ මූල භාෂාවකින් පැන නැගුණ උපභාෂාවක් ස්වාධීන භාෂාවක් ලෙස වර්ධනය වීම මඟිනි. එහෙත් මෙම සාම්ප්‍රදායික ක්‍රමයෙන් පරිභාහිරව වුව ද භාෂා පැන නැගිය හැකි ය. මෙවැනි භාෂා සම්බන්ධිත භාෂා ලෙස හඳුන්වයි.

 මිශ්‍ර භාෂා - කිසියම් සමාජයක් එකිනෙකට වෙනස් භාෂා 2 ක් හෝ වැඩි ගණනක් සමඟ සමාන ආකාරයක ඉහළ නිපුණත්වයක් දරයි නම් එවැනි සමාජයක මිශ්‍ර භාෂා පැන නැගීමට පුළුවනි. මෙහි දී තම මව්බසට නිපුණත්වය දරන අනෙක් භාෂාවෙන් භාෂා ව්‍යුහයන් ලබා ගන්නා අතර තම භාෂාවට අදාළ භාෂා ව්‍යුහයන් තම භාෂාවට අදාළ භාෂා රීතිවලට අනුරූපීව ද, අනෙක් භාෂාවෙන් ලබා ගත් භාෂා ව්‍යුහයන් අදාළ භාෂාවේ භාෂා රීතිවලට අනුරූපීව ද හසුරුවනු ලැබේ.
 ක්‍රියෝල භාෂා -  කිසියම් වෙනස් භාෂා 2 ක් වහරනු ලබන සමාජයන් දෙකක් අතර අන්‍යෝන්‍ය සන්නිවේදනය සඳහා පොදු නව භාෂාවක් නිර්මාණය කර ගැනීම ඇතැම් කාලවකවානුවල ජීවත් වූ සමාජයන් විසින් කටයුතු කර ඇත. මෙවැනි භාෂා ක්‍රියෝල භාෂා ලෙස හඳුන්වයි. පූර්වජ භාෂා ද්විත්වයට ම වඩා සරල වීම, උච්ඡාරණ රීති පහසු වීම, හා විභක්ති වැනි සංකීර්ණ ව්‍යාකරණ රීති දක්නට නොලැබීම මෙවැනි භාෂාවල සුවිශේෂී ලක්ෂණ වේ.
 පිජින් භාෂා - යුරෝපීය යටත්විජිතකරණය හේතුකොට ගෙන බොහෝමයක් ජර්මානු හා රෝමානුක භාෂා ලෝකය පුරා ව්‍යාප්ත විය. මෙම භාෂා වෙනත් භාෂා සමඟ සම්බන්ධ වීම හමුවේ බොහෝමයක් ක්‍රියෝල භාෂා පැන නැගුන අතර මෙවැනි භාෂා පොදුවේ පිජින් භාෂා ලෙස හඳුන්වයි.
 කේත මාරුකිරීම - කේත මාරුකිරීම යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ කිසියම් සමාජයක් දෙවන බසක් කෙරෙහි නිපුණත්වයක් ඇති විට, ව්‍යවහාරයේ දී අවස්ථෝචිතව තම මව්බස වෙනුවට දෙවන බස භාවිතා කිරීමයි. ඉංග්‍රීසි බස දෙවන බස ලෙස භාවිත කරන බොහෝමයක් සමාජවල මෙය සුලබව දක්නට ලැබේ. වත්මන් පරම්පරාවට අයත් පුද්ගලයන් අතර මෙය බෙහෙවින් ජනප්‍රිය බව නිරීක්ෂණය කළ හැකි ය.

සටහන්

භාෂා පවුල


A student is a person enrolled in a school or other educational institution.

එක්සත් රාජධානියේ සහ බොහෝ පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය රටවල, "ශිෂ්‍යයෙක්" ද්විතීයික පාසලකට හෝ ඊට ඉහළ (උදා: විද්‍යාලය හෝ විශ්ව විද්‍යාලය ); ප්‍රාථමික හෝ ප්‍රාථමික පාසල්වල සිටින අය "ශිෂ්‍යයන්" ය.

Student


Rene Flores López (Cuenca, 14 de junio de 1928) español.

Biografía
Estudia arquitectura en Madrid donde logra el grado de doctor en el año 1958. Pronto dedica su labor al estudio de la teoría de la arquitectura realizando numerosas publicaciones. Fruto de sus investigaciones publica en 1961 un estudio titulado: Arquitectura española contemporánea siendo uno de los primeros en tratar la arquitectura popular en España. En 1973 publica igualmente un extenso catálogo en cinco volúmenes titulado Arquitectura popular española. Otras obras suyas: La España popular: raíces de una arquitectura vernácula (1979), Gaudí, Jujol y el modernismo catalán (1982), Introducción a Gaudí (1983), Pueblos y lugares de España (1991), La Pedrera: Arquitectura i història (1999).

Referencias

Arquitectos de España del siglo XX
Historiadores de España del siglo XX
Arquitectos de la provincia de Cuenca
Nacidos en Cuenca (España)

Carlos Flores López


Hažín nad Cirochou este o comună slovacă, aflată în districtul Humenné din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 665 de locuitori. Se învecinează cu comuna Humenné.

Istoric
Localitatea Hažín nad Cirochou este atestată documentar din 1451.

Personalități
 Ján Babjak (n. 1953), arhiepiscop al Arhiepiscopiei de Prešov și mitropolit al Bisericii Greco-Catolice din Slovacia (din 2008), este fiu al satului.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hažín nad Cirochou, Humenné


La presentación oral es asimismo un trabajo o ejercicio académico de carácter práctico realizado por un alumno o alumna en el ámbito universitario. Dicho ejercicio consiste en una representación basada en el modelo de comunicación de conocimiento de la mencionada lección realizada por un profesor en un aula académica. Se utiliza con frecuencia en las competiciones académicas.

Materiales educativos

Presentación oral


محافظة كوانغ ناي  ( بالفيتنامية : Quảng Ngãi ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في الساحل وسط جنوبي.

أعلام

 تشينغ هاي
 فان ثان هو
 ترونج شينه
 بيتر إس. كونور
 تران دوك لوون

المصادر

روابط إضافية
 Quang Ngai People's Committee
 Dung Quat Economic Zone
 Website of Quang Ngai Youth
 Hotels in Quang Ngai
 Vietnam National Administration of Tourism
 Sai Gon tourist holding company

محافظات فيتنام

محافظة كوانغ ناي


Ali Asadov (né en 1956), homme politique azerbaïdjanais ;
 Arif Asadov (né en 1970), footballeur azerbaïdjanais ;
 Elchin Asadov (né en 1987), coureur cycliste azerbaïdjanais ;
 Mahammad Asadov (1941-1991), conseiller d'État du président de l'Azerbaïdjan et ministre de l'Intérieur de la République d'Azerbaïdjan.

Asadov


An Epidendrum vulcanicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfonse Henry Heller. An Epidendrum vulcanicola in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Nicaragua. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum vulcanicola


أم24 أو مسييه 24 هو عبارة عن سديم مظلم كبير يقع في مجرة درب التبانة في كوكبة الرامي. يقع هذا السديم على مسافة تقريبية تبلغ 10,000 سنة ضوئية من الأرض ويبلغ قدره الظاهري حوالي 4.6+.

تاريخ الأكتشاف
اكتشف شارل مسييه السديم المظلم مسييه 24 في 20 يونيو من عام 1764 واصفاً إياه بأنها "كتلة ضبابية كبيرة يوجد بها العديد من النجوم ذات الأحجام المختلفة". وهذا ما كتبه في كتالوجه الخاص: في الليلة 20 إلى 21 يونيو 1764، اكتشفت عنقود نجمي يقع بالقرب من طرف قوس كوكبة الرامي، وهو عبارة عن ضباب كبير، يمتد حوالي درجة ونصف في هذه الكتلة الضبابية توجد عدة نجوم ذات لمعان مختلف؛ ينقسم الضوء الموجود بين هذه النجوم إلى عدة أجزاء. قدم الأدميرال ويليام هنري سميث، الذي لاحظ مسييه 24 في يوليو 1835، الوصف التالي: مجموعة جميلة من النجوم، سحبة نجمية غنية بالعناقيد من مجرة درب التبانة. اكتشف ميسييه هذا الجسم في عام 1764، ووصف بأنه كتلة من النجوم - وهو ضباب كبير ينقسم الضوء منه إلى عدة أجزاء. ربما كان هذا بسبب نقص الطاقة في الأدوات المستخدمة، حيث يمكن إبراز جميع النجوم إلى حد ما، على الرغم من وجود بقعة تتجمع بها الكثير من غبار النجوم NGC 6603.ثم في عام 1905 قدمت عالمة الفلك الأيرلندية أغنيس ماري كلرك مشيرة إلى انه قد تم مساعدتها من قبل عالم الفلك الإيطالي ورائد التحليل الطيفي الفلكي الأب بيترو أنجيلو سيكي. حيث كتبت أغنيس التالي:  مجموعة من النجوم مرئية للعين المجردة مثل سحابة قاتمة بالقرب من النجم "Mu Sagittarii" وسماها بيترو أنجيلو سيكي باسم "Delle Caustiche" لاحظت الترتيب الغريب لنجومها في الأشعة والأقواس والمنحنيات الكاوية واللوالب المتشابكة.

خصائصه
يبلغ قطر مسييه 24 حوالي 600 سنة ضوئية(نصف القطر 300 سنة ضوئية) ويقع في الذراع الحلزوني الداخلي لمجرتنا. يحتل مسييه 24 مساحة تبلغ 90 دقيقة قوسية ويحتوي على أنواع مختلفة من الأجرام بما في ذلك النجوم والعناقيد النجمية التي تقع على مسافة تُقدّربـ 10,000 سنة ضوئية (3070 فرسخ فلكي) من الأرض ، مما يمنح السديم عمقاً كبيراً. في سماء الليل ،مسييه 24 أكبر بحوالي 9 مرات من إكتمال القمر. يعتبر مسييه 24 جرم فريد من نوعه عن بقية أجرام مسييه حيث بالعادة تكون هذه الأجرام عبارة عن عناقيد نجمية ذات إبراز محدود للنجوم الفردية بينما مسييه 24 فهو يتكون من مجموعة من العناقيد النجمية والسدم . مسييه 24 هو واحد من 3 أجرام لمسييه التي لا تُصنف ككائنات عميقة في السماء. الاثنان الآخران هما مسييه 40 الموجود في الدب الأكبر، ومسييه 73 المكوّنة من أربعة نجوم غير مرتبطة جسدياً ببعضها البعض والموجودة في كوكبة الدلو . يقع مسييه 24 بالقرب من سديم أوميغا (مسييه 17) و العنقود المفتوح مسييه 18.

إمكانية رؤيته
يمكن رؤية مسييه 24 في أي وقت تكون فيه مجرة درب التبانة مرئية. في الظروف الجيدة البعيدة عن التلوث الضوئي ، يمكن ملاحظة السديم والعثور عليه بدون منظار. مسييه 24 فريد من نوعه بين أجرام مسييه ، والتي تكون في الغالب أجرام مفردة ومحددة جيداً في السماء العميقة - مجموعات النجوم والسدم والمجرات - في حين أن مسييه 24 لا يُعد من الأجرام السحيقة و لكنه عبارة عن مجموعة من ملايين النجوم الموجودة على طول مستوى سطح الأرض في مجرة درب التبانة . يعتبر مسييه 24 أكبر عنقود نجمي يمكن رؤية نجومه الفردية من خلال التسكوبات الصغيرة والمتوسطة والمناظير. حيث يمكن رؤية حوالي 1000 نجمة في مجال رؤية واحد. يمكن العثور على بُعد 4 درجات شمال النجم " Mu Sagitarii " النجم العملاق الأزرق الساطع أو 7 درجات شمالاً وغرباً قليلاً من نجم القوس الشمالي . يمكن أيضاً تحديد موقع سحابة النجوم من خلال تمديد خط وهمي من النجم القوس الجنوبي إلى النجم القوس الوسط في الشمال. يمكن رؤية العنقود النجمي المفتوح NGC 6603 ، والتي تقع في الجزء الأكثر سطوعاً من السحابة . أفضل وقت لمراقبة مسييه 24 في أشهر الصيف.

إقرأ أيضاً
 علم الفلك للأشعة السينية
 كويكبات
 نجم
 منطقة هيدروجين II
 مجرة
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 نجم نيوتروني
 ثقب أسود
 إراس 1755-17423

المراجع

وصلات خارجية
 موقع الكون

أجرام فلكية اكتشفت في 1764
اكتشافات شارل مسييه
بقايا مستعرات عظمى
تجمعات نجمية
ذراع رامي القوس
فهرس مسييه
كتالوج مفهرس
كوكبة الرامي
مجرة درب التبانة

مسييه 24


මෝනාලි ඨාකූර් (උපත 1985 නොවැම්බර් 3) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු ගායිකාවක සහ නිළියකි. ඇය ජාතික චිත්‍රපට සම්මානයක්, ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන සහ තවත් සම්මාන ගණනාවක් හිමිකරගෙන තිබේ. ඩම් ලගා කේ හඊශා (2015) චිත්‍රපටයේ "මෝහ් මෝහ් කේ ධාගේ" ගීතය උදෙසා ඨාකූර් හොඳම පිළිවැයුම් ගායිකාව සඳහා ජාතික චිත්‍රපට සම්මානය හිමිකරගත්තා ය. එසේම ලූටෙරා (2013) චිත්‍රපටයේ "සවර් ලූන්" ගායනය උදෙසා ඇය හොඳම පිළිවැයුම් ගායිකාව සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය හිමිකරගත්තා ය. සී ටීවී නාලිකාවේ ස රෙ ග ම ප ලි'ල් චෑම්ප්ස් 2014 හි විනිසුරුවරියක වූ ඇය කලර්ස් ටීවී හි රයිසිං ස්ටාර් හි වාර දෙකක් සඳහා සිය දායකත්වය සැපයූවා ය.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

1985 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
ෆිල්මි ගායන ශිල්පීන්
බෙංගාලි ජනයා
බොලිවුස් පිළිවැයුම් ගායන ශිල්පීන්
ඉන්දියානු චිත්‍රපට ගායිකාවෝ
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියෝ
හොඳම පිළිවැයුම් ගායිකා ජාතික චිත්‍රපට සම්මාන ජයග්‍රාහිකාවෝ

මෝනාලි ඨාකූර්


Marianne Bruus Jelved (née Hirsbro, born 5 September 1943 in Aarhus) is a Danish politician, who is a member of the Folketing for the Danish Social Liberal Party. She was elected into parliament in the 1994 Danish general election and had previously sat in parliament from 1987 to 1993. She is a former Minister of Economic Affairs, Nordic Cooperation, Culture and Ecclesiastical Affairs.

Background
Jelved is educated as a teacher and has a Master's degree in education from the Danish School of Education. She worked as a primary school teacher for 22 years.

Political career
Jelved was in the municipal council of Gundsø Municipality from 1982 to 1989.

She was elected to the Parliament of Denmark in 1987 for the Danish Social Liberal Party (Radikale Venstre). In 1990 she became political leader of the party. During the 1990s she served as Minister of Economic Affairs (1993–2001) and Minister for Nordic Cooperation (1994–2001) in two Social Democratic governments. In 2007 MP Naser Khader and MEP Anders Samuelsen broke away from the party in protest to form the New Alliance, today known as Liberal Alliance. Jelved resigned as political leader in 2007 following a drop in opinion polls and criticism from within the party. She remained an MP, serving as Minister of Culture from 2012–2015 and Minister of Ecclesiastical Affairs from 2014–2015 in Prime Minister Helle Thorning-Schmidt's three-way government coalition. As of the 2019 elections, she is the oldest member of parliament.

Bibliography
Alt har sin pris (1999, )
Jelveds Danmark (2006, )

References

Notes

1943 births
Living people
People from Gentofte Municipality
Danish writers
20th-century Danish educators
21st-century Danish educators
20th-century Danish women educators
21st-century Danish women educators
Danish Social Liberal Party politicians
Government ministers of Denmark
20th-century Danish women politicians
21st-century Danish women politicians
Women government ministers of Denmark
Danish municipal councillors
Women members of the Folketing
Members of the Folketing 1987–1988
Members of the Folketing 1988–1990
Members of the Folketing 1990–1994
Members of the Folketing 1994–1998
Members of the Folketing 1998–2001
Members of the Folketing 2001–2005
Members of the Folketing 2005–2007
Members of the Folketing 2007–2011
Members of the Folketing 2011–2015
Members of the Folketing 2015–2019
Members of the Folketing 2019–2022
Leaders of the Danish Social Liberal Party

Marianne Jelved


Yasuhide Ihara (født 8. marts 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kyoto Purple Sanga.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yasuhide Ihara


Max Schach (* 2. Mai 1886 als Max Schacherl in Zenta, Österreich-Ungarn; † 3. August 1957 in London, Großbritannien) war ein Journalist, Filmproduzent und Firmenmanager beim deutschen und britischen Film.

Leben

Max Schach arbeitete in jungen Jahren als Journalist, zwölf Jahre lang war er Theater- und Filmkritiker beim Berliner Tageblatt. Gegen Ende des Ersten Weltkriegs ging er zur UFA als Dramaturg und Lektor von Drehbüchern, wenig später war er an der Gründung bzw. Leitung der Produktionsfirmen Emelka und Stern-Film beteiligt und wurde Generalmanager der Universal Studios in Europa. Max Schach produzierte auch persönlich einige Filme seines Freundes, des Regisseurs Karl Grune.

1933 flohen die Juden Schach und Grune vor den Nationalsozialisten nach Großbritannien, wo Schach zwischen Ende 1934 und Ende 1937 für seine eigenen, kurzlebigen Filmgesellschaften Capitol, Cecil, Trafalgar und Buckingham insgesamt 18 Filme herstellte; primär Kostümstoffe und Musikromanzen. Den Anfang machte das von Grune inszenierte exotische Orient-Drama "Der rote Sultan" mit Fritz Kortner. Auch zwei Musikfilme mit Richard Tauber, "Das singende Land" und "Der Bajazzo", waren Erfolge. Schachs andere Produktionen, die in dieser Zeit den englischen Filmmarkt überschwemmten, erwiesen sich jedoch als finanzielle Flops. Der Österreicher brachte mit den eingefahrenen Verlusten von 1,5 Mio. Pfund die Finanziers in erhebliche Bedrängnis. Daraufhin erließ die britische Regierung ein neues Kontingentgesetz, das die Arbeitsmöglichkeit von Immigranten seit 1938 erheblich einschränkte. Schach konnte daraufhin keinen einzigen Film mehr herstellen.

Max Schach starb, von der Branche mittlerweile völlig vergessen, in London-Chelsea im Sommer 1957.

Filmografie

Literatur
 Kay Weniger: "Es wird im Leben dir mehr genommen als gegeben …". Lexikon der aus Deutschland und Österreich emigrierten Filmschaffenden 1933 bis 1945. Eine Gesamtübersicht. Acabus-Verlag, Hamburg 2011, ISBN 978-3-86282-049-8, S. 438 f.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmproduzent
Person (Stummfilm)
Zeitungsjournalist
Journalist (Deutschland)
Pseudonym
Person (Berlin)
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Person (Transleithanien)
Person (Vereinigtes Königreich)
Geboren 1886
Gestorben 1957
Mann

Max Schach


iPadOS යනු Apple Inc. විසින් එහි iPad පෙළ ටැබ්ලට් පරිගණක සඳහා සංවර්ධනය කරන ලද ජංගම මෙහෙයුම් පද්ධතියකි . එය මුලින් ඇපල් අයිෆෝන් විසින් භාවිතා කරන ලද මෙහෙයුම් පද්ධතිය වන iOS වෙතින් වෙන් කරන ලද අතර නිෂ්පාදන රේඛා දෙකෙහි අපසරන විශේෂාංග, විශේෂයෙන් iPad හි බහුකාර්ය හැකියාවන් පිළිබිඹු කිරීමට නව නමක් ලබා දී ඇත. එය සමාගමේ 2019 ලෝක ව්‍යාප්ත සංවර්ධක සමුළුවේදී iPad සඳහා iOS 12 අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස එහි තත්ත්වය පිළිබිඹු කරමින් 2019 දී iPadOS 13 ලෙස හඳුන්වා දෙන ලදී.  iPadOS 2019 සැප්තැම්බර් 24 වන දින මහජනතාවට නිකුත් කරන ලදී. වත්මන් පොදු නිකුතුව iPadOS 16.5 වේ, 2023 මැයි 18 නිකුත් කරන ලදී.

IPadOS


منتخب الكويت لكرة اليد هو الممثل الرسمي لدولة الكويت في لعبة كرة اليد. يدرب المنتخب الصربي زوران زينكوفيك.

سجل النتائج في بطولة العالم

سجل النتائج في البطولة الآسيوية

*يدل اللون الذهبي إلى أن المنتخب قد حقق البطولة. ** اللون الأحمر يدل على استضافة البطولة. *** لم تشارك الكويت بالرغم من تأهلها بسبب قرار اللجنة الأولمبية بوقف النشاط الرياضي في الكويت

الأولومبياد
  موسكو 1980: كانت المشاركة سيئ نوعا ما نظرا لقوة الفرق المنافسة. فكانت الخسارة من رومانيا، الاتحاد السوفييتي، سويسرا، الجزائر، يوغوسلافيا، وكوبا.
  أتالانتا 1996: أسفرت عن هزائم متتالية.

الألعاب الآسيوية
  بانكوك 1998 :  الميدالية الفضية
  بوسان 2002 :  الميدالية الفضية
  الدوحة 2006 :  الميدالية الذهبية
 الفائزين بالميدالية: سعد العازمي، علي الحداد، فيصل المطيري، حمد الرشيدي، يوسف الفضلي، علي عبد الرضا، حسين الشمري، علي المثن، مشعل العنزي، صالح الجيماز، مهدي القلاف، تركي الخالدي، عبد العزيز الزعابي، فهد محمد، بدر علي، عبد الله ذياب.

مراجع

كرة يد كويتية
منتخبات آسيا لكرة اليد
منتخبات كرة اليد
منتخبات وطنية كويتية
منتخبات كرة يد وطنية رجالية

منتخب الكويت لكرة اليد


عش الجواسيس A Nest of Spies كتاب ألفه الأكاديمي البريطاني ليزلي مكلوغلن Leslie McLoughlin وكتبه عام 1993. يتحدث الكتاب بصورة دقيقة عن مدرسة للغة العربية أنشأها البريطانيون باسم مركز الشرق الأوسط للدراسات العربية واختصارا MECAS، بداية في القدس عام 1944 تزامنا مع هزيمة قوات دول المحور في تونس ثم انتقلت إلى لبنان عام 1948 عند اندلاع الحرب في فلسطين. أعيد إنشاء المركز في قرية شملان في قضاء الشوف، مما أدى لأن يعرف المركز في لبنان بلقب جديد غير رسمي وهو «مركز شملان». كما ساد في الأوساط اللبنانية غير الحكومية بأن هذا المركز لابد وأن يكون عشاً للجواسيس لا سيما وأن المركز يتبع وزارة الخارجية البريطانية ويدرس الديبلوماسيين البريطانيين اللغة العربية.

يتحدث الكتاب عن قصة هذا المركز وقصة كاتبه في تجربته اللبنانية. صدّر الكتاب في بريطانيا مؤسسة الهاني العالمية للكتب المحدودة عام 1994.

مراجع

كتب 1993
كتب 1414 هـ

عش الجواسيس (كتاب)


O WTA Challenger de Gaiba – ou Veneto Open, atualmente – é um torneio de tênis profissional feminino, de nível WTA 125.

Realizado em Gaiba, no norte da Itália, estreou em 2022. Os jogos são disputados em quadras de grama durante o mês de junho.

Finais

Simples

Duplas

Ligações externas
 Página oficial

Gaiba
Gaiba

WTA Challenger de Gaiba


El 16º Regimiento de Instrucción Aérea (16. Flieger-Ausbildungs-Regiment) fue una unidad de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Fue formado el 1 de enero de 1942 en Schleswig, a partir del 16º Batallón de Instrucción Aérea. El 16 de agosto de 1942 es redesignado como el 16º Regimiento Aéreo.

Stab
I Batallón de Instrucción desde el 16º Batallón de Instrucción Aérea
II Batallón de Instrucción (Nuevo)

Comandantes
 Coronel Hans-Jochen von Arnim - (1 de enero de 1941 - 16 de agosto de 1942)

Orden de batalla
Formación del 1 de enero de 1942:

Stab
I Batallón de Instrucción a partir del 16º Batallón de Instrucción Aérea
II Batallón de Instrucción (nuevo)

Referencias
 Lexikon Der Wehrmacht - 16. Flieger-Ausbildungs-Regiment
 WW2 - 16. Flieger-Ausbildungs-Regiment

Luftwaffe (Wehrmacht)
Regimientos de Instrucción Aérea
Unidades militares alemanas de la Segunda Guerra Mundial

16.º Regimiento de Instrucción Aérea


An Koellensteinia elegantula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Koellensteinia elegantula in nahilalakip ha genus nga Koellensteinia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Koellensteinia

Koellensteinia elegantula


Entre Chronos e Kairós é o primeiro álbum de estúdio do rapper e compositor brasileiro Alves, lançado pelo selo da gravadora Som Livre em novembro de 2022.

O álbum foi lançado um ano após a conquista de Alves no Duelo de MCs nacional 2020, e conta com a participação de diversos artistas da cena brasileira de Hip-Hop, como Cesar MC, Dudu, Noventa, e o cantor Marcos Almeida. Ademais, "Entre Chronos e Kairós" também possui a produção musical dos beatmakers DJ Caíque, Emtee Beats, Leyrm, Nobre, entre outros.

Descrição
Todas as músicas foram gravadas em um estúdio no Espírito Santo, sendo que normalmente os beats e instrumentais foram enviados por e-mail para Alves efetuar as gravações à distância. "Entre Chronos e Kairós" é o álbum de estreia de Alves, funciona como um indicativo evidente de lirismo que conta sobre questões sociais, a fé religiosa de Alves, e relatos sobre a sua trajetória no mundo do Hip-Hop. O álbum não necessariamente utiliza um gênero ou conceito específico, logo Alves transita entre ritmos e fórmulas pouco usuais de forma a se distanciar de outros nomes recentes da produção brasileira. Sendo que frações poéticas que vão de elementos da cultura Hip-Hop em uma linguagem acessível, despretensiosa, mas consciente, um cuidado que se reflete até a faixa de encerramento do disco, Falsa Vitrine, onde Alves transmite sua opinião sobre pontos de religiosidade. Existe também a música Sangue que contém a participação especial do rapper Dudu, e a produção musical de Emtee Beats da Intercala Records, e relata sobre a trajetória de Alves na Batalha de Rap e suas reflexões sobre a sociedade contemporânea.

Faixas

Ligações externas
 HNT: https://www.hnt.com.br/cuiabanalia/batalha-da-alencastro-volta-com-roda-de-rima-nesta-sexta-feira-na-capital/319872

Álbuns de hip hop
Álbuns em língua portuguesa

Entre Chronos e Kairós


Plazma plamenik (znan kao i plazma rezač) sprava je koja stvara direktni tok plazme. Mlaz plazme može se koristiti za rezanje ili zavarivanje metala, plazma prskanje te uništavanje otpadnih tvari.U fazi razvoja su i uređaji koji bi se mogli koristiti u konzervaciji restauraciji kulturne baštine.

Tipovi plazma plamenika
Plazma se u plameniku stvara najčešće pomoću istosmjerne ili izmjenične električne struje.Plamenici koji koriste istosmjernu struju češći su i praktičniji te se najviše koriste.

Dodatna literatura
  Kafitin,E.D.  Plazmennaja obrabotka metallov, 1969. Moskva

 Paton,B.E.  Microplasma Arc Welding,1979. Kijev

Vanjske poveznice
Ruski uređaj Multiplaz 3500,za plazma rezanje ,zavarivanje i tvrdo lemljenje

Izvori

Alati
Obrada metala
Konzervacija

Plazma plamenik


Dinko Sule (Grohote kod Šolte, 18. prosinca 1953.), hrvatski je pjesnik i slikar naivne umjetnosti.

Životopis

Rođen na Šolti 1953., gdje završava osnovnu školu, a u Kaštel Sućurcu završava srednju školu za kemijskog tehničara. Od 1984. godine počinje pisati pjesme koje su mu objavljivane u lokalnim novinama. Slikanjem se počinje baviti od 1987. te je član Hrvatskog društva naivnih umjetnika.

Vanjske poveznice

Kratka biografija

Hrvatski naivni slikari
Životopisi, Grohote

Dinko Sule


De to musketerer er en dansk kortfilm fra 2011, der er instrueret af Jannik Dahl Pedersen efter manuskript af Jan Warborg Hansen.

Handling
Tre Musketerer der for nylig blev til to. Kom til gravøls-middag med to ældre herrer, der har mistet deres bedste ven, men som har en livshistorie, der aldrig er hørt lignende. En morbid komedie på versefødder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Kortfilm fra Danmark

De to musketerer


Marc Houtzager (* 9. Januar 1971 in Hoogeveen, Provinz Overijssel) ist ein niederländischer Springreiter.

Im März 2019 belegte er Platz 33 der Weltrangliste.

Werdegang
2008 gewann er mit dem Team die Niederländische Meisterschaft, im Einzel gewann er Silber. Beim CHIO in Rotterdam im gleichen Jahr belegte er Platz fünf. Außerdem startete er mit Opium bei den Olympischen Spielen in Hongkong. Im Einzel belegte er Rang sieben, mit der Mannschaft ritt er auf Platz vier.

Bei den Olympischen Spielen 2012 in London gewann er mit der niederländischen Equipe die Silbermedaille, im Einzel belegte er Rang neun.

Privates
Er ist mit der österreichischen Springreiterin Julia Kayser liiert. Zusammen haben sie zwei Töchter.

Pferde (Auszug)

aktuelle:
 Sterrehof's Opium (* 1996), Westfale, Fuchshengst, Vater: Polydor, Muttervater: Bormio
 Tamino (* 2000), brauner KWPN-Wallach, Vater: Numero Uno, Muttervater: Farmer, Besitzer: Stoeterij Sterrehof

Erfolge

Championate und Weltcup
 Olympische Spiele
 2008, Hongkong: mit Opium 4. Platz mit der Mannschaft und 7. Platz im Einzel
 2012, London: mit Tamino 2. Platz mit der Mannschaft und 9. Platz im Einzel
 Weltcupfinale:
 2013, Göteborg: 7. Platz mit Tamino und Uppity

Weitere Erfolge (Auszug)
 2006: 1. Platz beim Großen Preis von Donaueschingen mit Opium
 2010: Leading Rider of the Show – Olympia London International Horse Show

Weblinks

Einzelnachweise

Reiter (Niederlande)
Olympiateilnehmer (Niederlande)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Niederländer
Geboren 1971
Mann

Marc Houtzager


Grover is a Muppet character on the children's television show Sesame Street.

Grover may also refer to:

People
 Grover (surname), found in India and the West
 Grover (given name)

Place names

United States
 Grover, Colorado, town
 Grover, Kansas, unincorporated community
 Grover, Minnesota, abandoned town
 Grover, Nebraska, unincorporated community
 Grover, North Carolina, town
 Grover, South Carolina, unincorporated community
 Grover, South Dakota, unincorporated community
 Grover, Utah, unincorporated community
 Grover, Wisconsin (disambiguation), several places
 Grover, Wyoming, a census designated place
 Grover Beach, California
 Grovertown, Indiana, unincorporated community

Other uses
 GROVER, 2013 rover prototype of NASA used for Earth-bound projects
 Grover's algorithm, quantum search of an unsorted database invented by Lov Grover
 Grover's disease, common skin disease
 Grover Musical Products, Inc., manufacturer of accessories for guitars, banjos and other stringed instruments

See also
 Grover's Mill, New Jersey, part of West Windsor Township, New Jersey, and site of the fictitious Martian landing of Orson Welles's 1938 War of the Worlds radio program
 Grover Shoe Factory disaster, 1905 boiler explosion and fire that killed 58
 Our Town, play by Thornton Wilder set in the fictional town of Grover's Corners

Grover (disambiguation)


Vicente Navarro puede referirse a:

 Vicente Navarro (18??-19??), militar mexicano de la revolución mexicana que participó junto a las fuerzas zapatistas;
 Vicente Navarro López (1937-), politólogo y sociólogo español;
 Vicente Navarro Romero (1888-1979), escultor español, catedrático de la Escuela Superior de Bellas Artes; o
 Vicente Navarro (actor), actor español.

Vicente Navarro


Triatlon under Sommer-OL 2016 fandt sted den 18. august og 20. august 2016.

Medaljefordeling

Tidsplan

Turneringsformat
Triatlonkonkurrencerne blev afviklet både for damer og mænd med samlet start, hvor der ud fra kvalifikationen kunne være op til 55 deltagere i hver af de to konkurrencer. Hver konkurrence var over en distance på 1,5 km svømning, 40 km cykling og 10 km løb. Svømningen var én enkelt omgang på en bane, markeret med bøjer, ud fra Copacabana, Cyklingen blev afviklet på en 5 km rundstrækning, der skulle gennemkøres otte gange mens løbet afviklet på en 2,5 km rundstrækning, der skulle løbes fire gange. Efter svømningen og mellem cyklingen og løbet skulle deltagerne gennem en skiftezone, hvor tøj og sko skulle skiftes inden næste del-disciplin kunne påbegyndes.

Den olympiske turnering

Damer

Herrer

Referencer

Eksterne henvisninger
http://doc.rero.ch/record/256687/files/Olympic_Sport_Explanatory_Guide_Triathlon.pdf
https://www.rio2016.com/en/triathlon
http://www.triathlon.org/uploads/docs/2014-02_-_Rio_2016_-_Qualification_System_-_FINAL_-_Triathlon_-_EN_-_IOC_Comments.pdf

Triatlon under sommer-OL 2016


Rethmann ist der Name einer deutschen Unternehmerfamilie aus Selm.

Familie
Norbert Rethmann trat 1961 in den Betrieb seines Vaters ein und übernahm ihn 1962. Zur heutigen Holding der Familie, der Rethmann SE & Co. KG, zählen Remondis, Rhenus Logistics und Saria Bio-Industries (Tierkörperbeseitigung und Bioenergie). Martin Rethmann übernahm 2009 den Vorsitz der Holding von seinem Vater.

Norbert Rethmann erwarb 1994 Land in Wamckow, einem Ortsteil von Kobrow, Mecklenburg-Vorpommern. Ab 1999 war er auch Bürgermeister der Gemeinde Kobrow. Die Mecklenburgische Güterverwaltungs- und Dienstleistungsgesellschaft mbH und Co. KG verwaltet 7.000 Hektar Grund und gehört den vier Söhnen Norbert Rethmanns zu gleichen Anteilen.

In Kobrow richtete die Familie das Mecklenburgische Kutschenmuseum ein, das am 14. Juni 2006 eröffnet wurde.

Das Vermögen der Familie wird auf 6 Mrd. Euro geschätzt.

Genealogie

 Josef Rethmann
 Norbert Rethmann (* 1939)
 Martin Rethmann
 Ludger Rethmann
 Klemens Rethmann
 Georg Rethmann

Siehe auch
 Liste der 500 reichsten Deutschen

Literatur

Einzelnachweise

Deutsche Unternehmerfamilie

Rethmann (Unternehmerfamilie)


Ernst Stahnke (* 10. Oktober 1887 in Reetz, Rügen; † 27. Oktober 1976 in Ludwigshafen am Rhein) war ein deutscher Chirurg.

Werdegang
Stahnke studierte Medizin in Heidelberg, Berlin und Rostock, wo er 1914 promovierte. In Heidelberg war er Mitglied des Corps Rhenania. 1924 habilitierte er sich an der Universität Würzburg im Fach Chirurgie und wurde daselbst zum außerplanmäßigen Professor ernannt. Später kam er an das St.-Marien-Krankenhaus in Ludwigshafen, wo er Chefarzt der chirurgischen Abteilung war.

Ehrungen
 1967: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland
 Professor-Stahnke-Weg in Ludwigshafen am Rhein

Literatur
 I. Fischer (Hrsg.): Biographisches Lexikon der hervorragenden Ärzte der letzten fünfzig Jahre. – Berlin [et al.]: Urban & Schwarzenberg, 1932–1933

Mediziner (20. Jahrhundert)
Chirurg
Hochschullehrer (Julius-Maximilians-Universität Würzburg)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Person (Ludwigshafen am Rhein)
Deutscher
Geboren 1887
Gestorben 1976
Mann

Ernst Stahnke


Teofilów es un pueblo de Polonia, en Mazovia. Se encuentra en el distrito (Gmina) de Sobolew, perteneciente al condado (Powiat) de Garwolin. Está situado a 4 km al oeste de Sobolew, 19 km al sur de Garwolin, y a 68 km al sureste de Varsovia.

Entre 1975 y 1998 perteneció al voivodato de Siedlce.

Referencias

Localidades del voivodato de Mazovia

Teofilów (voivodato de Mazovia)


O Jægerkorpset (Corpo de Caçadores) é uma força de operações especiais do Exército Real Dinamarquês, da parte do Comando de Operações Especiais (SOKOM), com sede na Base Aérea de Aalborg.

História

O Jægerkorpset tem suas origens em 1785, quando o corpo foi formado com o nome de  "Corpo de Caçadores da Zelândia". Enfrentando ameaças emergentes da Suécia, Prússia e Grã-Bretanha, a Dinamarca então resolveu criar uma força de infantaria leve, formada por caçadores e lenhadores. O corpo existia em várias formas até que foi refeito em sua forma atual em 1961. Ao longo da Guerra Fria a principal tarefa dos caçadores era uma unidade de reconhecimento de longo alcance, com amplo renome por suas habilidades em operações de paraquedas. Na era pós-Guerra Fria, os Jaegers foram implantados pela primeira vez em 1995, em Sarajevo, com uma equipe de contra-atiradores composta por seis homens.

Após o 11 de setembro da Guerra ao Terrorismo, os Jaegers foram modernizados para melhor enfrentar a crescente ameaça do terrorismo global. Como tal, os Jaegers aumentaram sua proficiência em habilidades de contraterrorismo, enquanto ainda mantinham sua excelência em operações de reconhecimento.

Em 2002, os Jaegers foram enviados ao Afeganistão como parte da contribuição dinamarquesa (Grupo de Trabalho Ferret) para a Força-Tarefa K-Bar, junto com o Corpo Frogman. Durante essas operações, os Jaegers participaram de missões de reconhecimento, observações, captura de alvos de alto valor e ataques de ação direta às posições do Talibã e da Al-Qaeda. Como parte da Força-Tarefa K-Bar, o Jægerkorpset recebeu a Citação Presidencial de Unidade dos Estados Unidos em 7 de dezembro de 2004 por seus esforços como parte da força-tarefa de operações especiais conjuntas no Afeganistão.

O primeira morte em combate de um Jaeger ocorreu em 2013 numa explosão no Afeganistão. Quatro Jaegers já haviam morrido durante acidentes de treinamento.

Seleção e treinamento
O percurso seletivo para se tornar um Jaeger é muito exigente, tanto mental como fisicamente. Para ser aceito no Corpo, o candidato deve preencher o seguinte:

 Pré-curso 1 (5 dias)
Apresenta ao candidato os assuntos abordados no curso de patrulha e identifica as áreas em que o candidato deve melhorar (orientação, natação, etc.).
 Pré-curso 2 (2 dias)
Mais treinamento e avaliação nos mesmos assuntos do pré-cruso 1.
Pré-curso 3 (2 dias)
Mais treinamento e avaliação nos mesmos assuntos do pré-cruso 1, mas com maior rigidez.
Curso de patrulha (2 semanas)
Medicina básica, demolição e tiro ao alvo, usando eventos básicos de treinamento de ação direta e reconhecimento especial para avaliar os candidatos. Este curso deve ser concluído em um nível satisfatório para continuar ao curso de aspirante.
Curso de seleção (8 semanas)
Os candidatos recebem treinamento em violação avançada, batalha de curta distância, demolição e tiro. Se for aprovado, o candidato receberá o "clarim" da boina.
Curso básico de paraquedismo (2 semanas)
Curso de combate aquático (2 semanas)

Aproximadamente 10% dos candidatos concluem com sucesso o programa e tornam-se membros efetivos do Jægerkorpset. Um Jaeger com treinamento concluído continua na ala para treinamento individual durante seu primeiro ano (um estágio). Durante este tempo, eles receberão treinamento de Operações de Paraquedas em Alta Altitude (HAPO) em Alta Altitude-Baixa Abertura (HALO) e Abertura em Alta Altitude (HAHO), treinamento ambiental (deserto e inverno), treinamento de infiltração avançada (montanha, veículo não-prático, esqui e helicóptero), obter a certificação Joint Terminal Attack Controller (JTAC) e obter habilidades de comunicação adicionais. Os novos membros do Jægerkorpset também aprendem um sistema de combate corpo a corpo chamado de combate MTM, que foi desenvolvido em 1992 por Peter Hedegaard em colaboração com dois dos próprios instrutores de combate corpo a corpo do próprio Jægerkorpset.

Insígnia e Status

O Jægerkorpset usa uma boina marrom com um emblema de latão, representando a corneta de um caçador em um forro de feltro preto. Após um ano de serviço satisfatório e treinamento no corpo, o usuário recebe o patch de ombro "JÆGER" e o direito de ser chamado por este nome. A insígnia da unidade apresenta um chifre de caça de sua origem como caçadores e lenhadores.

O lema, em latim, "Plus Esse Quam Simultatur", que pode ser traduzido como "mais vale ser do que parecer", demonstra que as capacidades de um Jaeger não precisam ser amplamente reconhecidas ou alardeadas, já que eles só serão mais eficazes se forem desconhecidos.

Formação Conjunta Internacional

Como a maioria das Forças de Operações Especiais do ocidente, os Jaegers participam regularmente de operações de treinamento conjuntas com outras forças especiais da OTAN. Esses exercícios incluem patrulhas de reconhecimento em toda a Europa, treinamento de sobrevivência no ártico, técnicas de inserção de helicópteros, técnicas de inserção de paraquedas, treinamento de resgate de reféns, treinamento de Apoio Aéreo Aproximado, treinamento médico e outras habilidades específicas de operações especiais.

Dentre as unidades que praticam treinamento regular com os Jaegers, estão:
 Forças Especiais do Exército dos Estados Unidos
 United States Navy SEALs
 United States Navy SEALs
 Delta Force
 Serviço Aéreo Especial
 Forsvarets Spesialkommando
 Särskilda operationsgruppen
 Kommando Spezialkräfte
 193º Batalhão de Rangers
 Comando de Operações Especiais da Holanda
 Regimento de Operações Especiais

Jaegers famosos

 Poul Kjeld Larsen: Jaeger Nº1, co-fundador e primeiro comandante do Corpo
 Jørgen Lyng: Jaeger Nº2, co-fundador, primeiro chefe-executivo do Corpo e, posteriormente, Chefe de Defesa da Dinamarca.
 René Brink Jakobsen: Jaeger Nº353, primeiro e único Jaeger morto em combate.

Ligações externas

Forças armadas da Dinamarca
OTAN

Jægerkorpset


Stafet for herrer bliver afviklet over 4 gange 7,5 km. Konkurrencen bliver afholdt 23. februar 2018.

Konkurrencen
Hver af de fire deltagere skyder to gange à 5 skud, en gange liggende og en gange stående. For hver forbier må deltageren genlade i alt tre gange på hver skydning, da deltagerne har dette antal ekstra patroner med. Forbiere udover dette resulterer i en strafferunde.

Resultater

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne henvisninger
 https://www.pyeongchang2018.com/en/venues/alpensia-biathlon-centre

Stafet - Herrer

Skiskydning under vinter-OL 2018 – stafet – Herrer


Les Promesses est un film français réalisé par Thomas Kruithof et sorti en 2021.

Il est présenté à la Mostra de Venise 2021 avant une sortie dans les salles françaises l'année suivante.

Synopsis
Clémence Collombet (Isabelle Huppert) est dans la phase finale de sa carrière politique de maire de banlieue parisienne. Avec l'aide de son directeur de cabinet (Reda Kateb) elle veut, avant la fin de son mandat, essayer de sauver une cité du délabrement, quand on lui propose un poste de ministre.

Fiche technique
 Titre original : Les Promesses
 Réalisation : Thomas Kruithof
 Assistant réalisateur : Ludovic Giraud
 Scénario : Thomas Kruithof et Jean-Baptiste Delafon
 Musique : Grégoire Auger
 Décors : Olivier Radot
 Costumes : Carine Sarfati
 Photographie : Alex Lamarque
 Son : Nicolas Provost
 Perchman : Vivien Mergot
 Montage : Jean-Baptiste Beaudoin
 Casting : Michaël Laguens
 Production : Thibault Gast, Matthias Weber
 Directrice de production : Sophie Quiedeville
 Sociétés de production : 24 25 Films ; coproduit par Wild Bunch, France 2 Cinéma et Les Films du camélia
 Société de distribution : Wild Bunch
 Budget : 4,59 millions d'euros
 Pays :
 Format : couleur - 1,66:1 - son Dolby Digital
 Genre : drame politique
 Durée : 98 minutes
 Dates de sortie :
 Italie :  (Mostra de Venise 2021 - Orizzonti)
 France :

 Classification France : Tous publics lors de sa sortie

Distribution
 Isabelle Huppert : Clémence Collombet
 Reda Kateb : Yazid Jabbi
 Naidra Ayadi : Naidra
 Jean-Paul Bordes : Michel Kupka
 Soufiane Guerrab : Esposito
 Laurent Poitrenaux : Jérôme Narvaux
 Hervé Pierre : Pierre Messac
 Walid Afkir : Kamel
 Anne Loiret : Catherine Messac
 Stefan Crepon : Guillaume Mars
 Vincent Garanger : Chaumette
 Youssouf Wague : Wayne
 Bruno Georis : Jean-Marc Forgeat
 Mama Prassinos : Karine Kupka
 Gauthier Battoue : Vincent
 Christian Benedetti : Bertrand
 Mustapha Abourachid : Thierry
 Rosita Fernandez : Madame Cuaron
 Roukiata Ouedraogo : la voisine des Kupka

Production
Thomas Kruithof a rencontré trois maires d'Ile-de-France avant le tournage : Catherine Arenou de Chanteloup-les-Vignes, Philippe Rio de Grigny et Olivier Klein de Clichy-sous-Bois. Le film a d'ailleurs été tourné pour partie à Clichy. Cependant, dans Les Échos, Alain Piffaretti reconnaît surtout Catherine Arenou dans le personnage joué par Isabelle Huppert.

Réception

Critique
Dans l'ensemble, les critiques de presse apprécient le film : un « réalisme bluffant » pour Jean-Christophe Buisson du Figaro, un « film palpitant » dépourvu de manichéisme pour Caroline Vié dans 20 minutes, une « analyse fine du monde politique » pour Jacky Bornet de France info. Tous s'accordent sur la performance des acteurs. Dans Libération, Laura Tuillier  déplore au contraire un scénario « lourdement fagoté » et une « mise en scène peu inspirée » avec comme résultat un film naïf.

Box-office
Au bout de deux semaines d'exploitation en salle, le film qui s'était placé en  position du box-office français, descend à la  position avec 85 422 entrées (215 716 cumulées), derrière Adieu monsieur Hoffman (90 711) et devant Nightmare Alley (77 392). Lors de sa cinquième semaine d'exploitation en France, le film cumule 316 236 entrées au box-office.

Distinctions
Sélection
 Mostra de Venise 2021 : sélection officielle

Voir aussi

Bibliographie
 Yann Tobin, « Les promesses », Positif, , Institut Lumière/Actes Sud, Paris, , ,

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 2021
Film dramatique français
Film sur la politique française
Film réalisé par Thomas Kruithof
Film de Wild Bunch

Les Promesses (film, 2021, Kruithof)


An Aulonemia deflexa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nicholas Edward Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mcclure. An Aulonemia deflexa in nahilalakip ha genus nga Aulonemia, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Guyana. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aulonemia

Aulonemia deflexa


El Museo Cinematográfico Argentino fue el primer museo de Argentina dedicado al cine. Lo fundó en octubre de 1941 el crítico, productor y coleccionista cinematográfico Manuel Peña Rodríguez, quien escribía en La Nación a comienzos de los años 30 y dirigió su sección de cine entre 1933 y 1943. Actualmente el Museo ha desaparecido y su material se encuentra actualmente en el Museo del Cine Pablo Ducrós Hicken de la ciudad de Buenos Aires.

Historia del Museo
El Museo fue creado sobre la base de su colección particular que Peña Rodríguez había ido adquiriendo y contaba además con películas cedidas por Iris Barry, curadora de la Film Library del Museo de Arte Moderno de Nueva York. Su propósito de paliar aunque fuera parcialmente la falta de enseñanza cinematográfica en el país ya que Argentina carecía de instituciones que se dedicaran a esa disciplina y su primera actividad la realizó en el Teatro Odeón con el nombre de Cine Estudio con la colaboración del empresario Augusto Álvarez. Cine Estudio provocó el interés en círculos intelectuales pero no llegó a las recaudaciones que normalmente se obtenían en la sala. Conforme los estatutos de la Academia de Artes y Ciencias Cinematográficas de la Argentina, uno de los miembros de su conducción era el representante del Museo.

En la década de 1960, Peña Rodríguez solicitó un crédito al Fondo Nacional de las Artes para costear el tratamiento de una enfermedad que en definitiva fue la causa de su fallecimiento. Como no podía pagar la deuda entregó en cambio su colección fílmica. Como los filmes estaban en soporte de nitrato de celulosa, usado para ese propósito hasta fines de los años 40, un material es inestable e inflamable, se transfirieron a acetato, si bien se hizo en 16 mm -con la consiguiente pérdida de calidad de imagen- pues en 35 mm elevaba los costos. Los originales fueron destruidos y en año se donaron al Museo del Cine Pablo Ducrós Hicken de la ciudad de Buenos Aires, entonces dirigido por Guillermo Fernández Jurado.

Dentro de esa donación el investigador, historiador y coleccionista Fernando Martín Peña localizó a comienzos de 2008 una copia del filme Metrópolis que contenía todas las escenas consideradas perdidas en la última restauración llevada a cabo por Martin Koerber en 2001 para la Fundación Murnau y basada en el trabajo de Enno Patalas. También se hallaron copias de filmes de otros países que se consideraban desaparecidos.

Museos de cine

Museos desaparecidos de Argentina

Museos monográficos de Argentina

Museos en la ciudad de Buenos Aires

Museos de Argentina del siglo XX
Museos inaugurados en 1941

Lugares vinculados al cine de Argentina

Argentina en 1941

Museo Cinematográfico Argentino


NGC 5707 est une galaxie spirale vue par la tranche et située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5707 a été découverte par l'astronome américain Lewis Swift en 1878.

La classe de luminosité de NGC 5707 est I-II et elle présente une large raie HI.

À ce jour, quatre mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5707 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

La galaxie au nord de NGC 5707 est PGC 52269 et sa distance de Hubble est égale à . Elle est donc beaucoup plus éloignée que NGC 5707 et ces deux galaxies forment donc une paire purement optique.

Groupe d'IC 1029
Selon A. M. Garcia, NGC 5707 fait partie du groupe d'IC 1029. Ce groupe de galaxies compte au moins 11 membres. Les autres galaxies du groupe sont NGC 5602, NGC 5660, NGC 5673, NGC 5676, NGC 5682, NGC 5689, NGC 5693, IC 1029 et UGC 9426. La onzième galaxie mentionnée par Garcia est NGC 5624, mais son appartenance à ce groupe est incertaine.

Abraham Mahtessian mentionne aussi ce groupe, mais sa liste ne comprend que six galaxies : NGC 5660, NGC 5673, NGC 5676, NGC 5689, NGC 5693 et IC 1029.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5707 sur le site du professeur C. Seligman

5707
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Objet céleste découvert en 1878
Objet céleste découvert par Lewis Swift

NGC 5707


Horné Saliby este o comună slovacă, aflată în districtul Galanta din regiunea Trnava, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 3.283 de locuitori.

Istoric
Localitatea Horné Saliby este atestată documentar din 1233.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Horné Saliby


Benjamin Ignaz Herder  (* 31. Juli 1818 in Freiburg im Breisgau; † 10. November 1888 ebenda) war ein deutscher Verleger und der Sohn von Bartholomä Herder, dem Begründer des Herder-Verlags.

Nach dem Gymnasium erlernte er den Buchhandel bei Gauthier de Laguionie in Paris und studierte anschließend in an der Universität Freiburg. Nach dem Todes des Vaters 1839 übernahm er zusammen mit seinem Bruder Karl Raphael Herder (1816–1865) die Verlagsleitung. Der Bruder war für den kaufmännischen teil, er für den inhaltlichen Bereich zuständig. 1856 zog sich sein Bruder zurück um das Bad Krankenheil bei Tölz zu übernehmen, wodurch ihm die alleinige Leitung zufiel. Anfänglich verlegte er Texte aus allen wissenschaftlichen Bereichen, änderte dann Ausrichtung des Verlagsprogramms auf Theologie, Pädagogik, politische Geschichte, Kunst- und Literaturgeschichte, allesamt mit einer katholisch-konservativen Grundhaltung und bewahrte diese auch durch den Kulturkampf. Als Folge der Umorientierung gab er den Bereich Kartenerstellung und den Kunstverlag auf, auch Rottecks Weltgeschichte wurde nach der 14. Auflage veräußert.

Zu den bekannten Werken aus seiner Zeit gehören das erste "Kirchenlexikon" von Heinrich Joseph Wetzer und Benedikt Welte (1841–1846), die "Geschichte der Päpste seit dem Ausgang des Mittelalters bis 1799" von Ludwig von Pastor und ab 1853 das  Conversationslexikon in 5 Bänden aus dem später der  Große Herder wird. Für das Kirchenlexikon schaffte er es erstmals, die führenden katholischen Gelehrten zusammenzubringen; dazu gehörten unter anderen Franz Anton Staudenmaier, Johann Baptist von Hirscher, Karl Joseph von Hefele, Josef Hergenröther, Franz Hettinger, Mathias Joseph Scheeben, John Janssen und Heinrich Denifle.

Auch Zeitschriften verlegte er, diese existieren teilweise noch heute so z. B. Stimmen der Zeit seit 1865 und die Römische Quartalschrift für Christliche Altertumskunde und Kirchengeschichte.

Er erweiterte das Unternehmen durch eine Reihe von Niederlassungen in Straßburg (1867–1918), München (1873) und  St. Louis (USA 1873). Im Jahre 1886 eröffnete er auch in Wien eine eigene Filiale mit dem Namen "B. Herders Verlag - Buch- und Kunsthandlung".

Nach seinem Tode 1888 übernahm sein Sohn Hermann Herder (sen.) das Verlagsgeschäft.

Literatur

 Wolfgang Hug: Benjamin Herder und Hermann Herder der Ältere. Zweifache Transformation des Herder-Verlages im 19. Jahrhundert. In: Zeitschrift des Breisgau-Geschichtsvereins Schau-ins-Land, 122. Jg. 2003, S. 121–137
 König: Benjamin Herder, in: Badische Biographien, IV. Teil, S. 175–177 (Digitalisat)
 P. Albert Maria Weiß: Benjamin Herder. Fünfzig Jahre eines geistigen Befreiungskampfes. Herdersche Verlagshandlung, Freiburg 1889

Weblinks

 Herders Conversations-Lexikon
 Benjamin Herder, Webseite des Verlags

Einzelnachweise

Verleger (19. Jahrhundert)
Verleger (Deutschland)
Person (Herder-Verlag)
Deutscher
Geboren 1818
Gestorben 1888
Mann

Benjamin Herder


Saharska mirta (lat. Myrtus nivellei) vrsta afričke mirte raširene po sjevernoj Africi u Alžiru, Libiji i Čadu. Podvrsta Myrtus nivellei subsp. tibesticus čadski je endem.

Naraste od jedan do dva metra visine.

Podvrste
 Myrtus nivellei subsp. nivellei
 Myrtus nivellei subsp. tibesticus Quézel

Izvori

Vanjske poveznice

Myrteae
Flora Alžira
Flora Čada

Saharska mirta


El director de percepción es la persona responsable de crear, planear, construir, modificar y/o diseñar un plan estratégico de estimulación pública para un personaje o institución, basado en conocimiento científico que es nutrido por distintas áreas del conocimiento humano. Los directores de percepción deben ser especialistas en la rama de la imagología.

Un plan estratégico de estimulación (plan maestro de imagen pública) cuenta con una metodología bien definida (Ingeniería en imagen pública) que determinará las acciones que estimularán a una audiencia con el objetivo de generar coherencia entre lo que el emisor verdaderamente es de esencia (psicología de la imagen pública, auto-percepción, etc.) y lo que se percibe públicamente.

El plan estratégico de estimulación se alimenta de una investigación de percepción que da indicadores como la identificación de una audiencia, una necesidad y un panorama de la situación actual a nivel percepción. La investigación de percepción generalmente es realizada por empresas que son especialistas en investigación de mercados.

Es muy común que este cargo pueda ser confundido con el cargo de director de relaciones públicas:
La imagología se define como el saber científico necesario para crear, desarrollar y mantener una imagen pública al ser la percepción compartida con el objetivo de provocar una respuesta colectiva unificada. Esto quiere decir que muchos percibirán lo mismo y, con base en lo que percibieron, decidirán actuar en la misma dirección.
Relaciones públicas es considerada una rama de la comunicación que se encarga de crear, modificar y/o mantener la imagen positiva ya sea de una empresa, organización, entre público o privado, o persona; y fortalecer los vínculos con todos sus públicos (Internos, externos o indirectos), utilizando diferentes estrategias, técnicas e instrumentos, su misión es generar un vínculo entre la organización, la comunicación y los públicos relacionados (stakeholder).

Estudios de mercado
Estudios culturales
Ocupaciones políticas

Director de percepción


بِس هو أحد الآلهة المصرية القديمة، وكان يحظى بشعبية كبيرة خلال الدولة الحديثة. ويمثل بصورة قزم منتفخ الوجنتين وله ذقن تشبه المروحة وترتسم على وجه علامات الوجوم لتثير الرعب في نفوس الأشرار، وفي بعض الأحيان وخاصة ابتداء من الأسرة الثامنة عشر كان بِس يصور ولديه زوجين من أجنحة الصقر.

ذكر اسم الإله بس في جنوب الدولة القديمة وكان يصور نقشه على الأسرة، ولكن يعتقد بأنه لم يعبد إلا في عصر الدولة الحديثة في طيبة، وقد وجد ذكره بكثرة في معبد دندرة، وقد عبد بِس في العصر الروماني على أنه الشافي الذي تسلح بالدرع والسيف.

عبادته
كان بس يعبد كإله الرقص والموسيقى ووكل أنواع الملذات، وعبد أيضا كحامي الأطفال والنساء الحوامل وباعد الكوابيس عن الناس وحامي كل شيء جيد وعدو الأرواح الشريرة والثعابين وكل شيء سيئ، كما عبد كإله التجميل حيث وجدت صورته على صناديق مستحضرات التجميل.

وفي الدولة الحديثة كانت توضع صورة بِس كوشم على أفخاذ الراقصات والموسيقيات والخادمات.

أصوله
يرى بعض الباحثين أن أصول بِس تعود إلى وسط أفريقيا وبخاصة منطقة البحيرات العظمى والتي كان يقطنها قبائل من الأقزام في الكونغو أو رواندا، ويرى البعض الآخر أنه قد صُدر لمصر من الميثولوجيا الفينيقية من قبرص القديمة.

معرض صور

مصادر

 معجم آلهة مصر القديمة - تأليف:ماريو توسى وكارلو ريو ردا

آلهة الحب والجنس
آلهة الخصوبة
آلهة الفنون
آلهة حارسة
آلهة مصرية
أرباب الحب والشهوة

بس


Nahija Al-Khafsah () je nahija u okrugu Manbij, u sirijskoj pokrajini Alep. Površina nahije je 3.063,46 km2. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 92,368 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Al-Khafsah.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Alep

Al-Khafsah (nahija)


Türkçedeki değil de, genel anlamda fiil anlamına bakmak istiyorsanız, fiil sayfasını ziyaret ediniz.

Türkçede fiil, iş, oluş ya da hareket bildiren sözcüktür.

Oluş Fiilleri
Adından da anlaşılabileceği gibi, belli bir zamana bağlı olarak, hiç kimsenin etkisi olmadan, zaman içinde, kendiliğinden oluşan olayları anlatan fiiller, oluş fiilleridir. Zamanla meydana gelen olayları anlatırlar.
Aynı zamanda oluş fiilleri nesne de almazlar.

Örnek:
 İnsanlar, gün geçtikçe yaşlanıyorlar. (Onu yaşlanmak ifadesi olmuyor. Yani nesne almamış ve eylemin gerçekleşmesi zaman içerisinde kendiliğinden olmuştur.)

İş Fiilleri
İş fiilerine ne, neyi, kimi soruları sorulur eğer bu sorulara cevap verirse kılış fiilidir ama cevap vermezse ya durum ya da oluş fiilidir.

Bu fiillerin gerçekleşebilmesi için bir nesneye ihtiyaç vardır. Yani bir nesneye bağlı olarak yapılan hareketleri anlatan fiiller iş fiilleridir.
İş fiilleri ile durum fiillerini karıştırmamak için, "onu" kelimesi kullanılır. Bu kelime, Türkçedeki canlı veya cansız, tüm varlık ya da nesnelerin yerine kullanılabilir.

Örnek:
Şanlıurfa gezisinde Balıklıgöl'ü gördük.

Durum Fiilleri
Bu fiillerde belirtilen eylemi yapabilmek için bir nesneye ihtiyaç duyulmaz. Yani durum fiilleri, nesneye ihtiyaç duymayan fiillerdirler. Bunun yanı sıra gerçekleştirilen eylem öznenin üzerinde gerçekleşir ve işin gerçekleşmesinde öznenin bir etkisi vardır. Durum fiillerini bulabilmek için fiilin önüne "onu" kelimesi getirilir. Eğer anlamsız oluyorsa o fiil durum fiilidir.

Örnek:

 Dün gece çok fazla uyudum. (Nesne almamıştır ve belirtilen eylem özne üzerinde gerçekleşmiştir.)

Fiillere Gelen Kip Ekleri

Haber kipleri (Bildirme)
Zaman anlamı verirler.Haber kipleri için, oluşun veya hareketin zaman ve şahsa bağlı olarak meydana geldiğini bildiren kiplerdir. Bunlara bildirme kipleri de denir.

Görülen (Bilinen) Geçmiş Zaman Kipi
Geçmişte meydana gelen, öznenin de gördüğü olaylar anlatılırken görülen (bilinen) geçmiş zaman kullanılır. Görülen geçmiş zaman eki fiil kök ve gövdelerine büyük ünlü uyumu kuralı ve ünsüz benzeşmesi kuralına bağlı olarak -dı,-di,-du,-dü,-tı,-ti,-tu,-tü şeklinde eklenir.

Fiil kök ya da gövdesi         +     -dı,-di,-du,-dü,-tı,-ti,-tu,-tü

 gör  -  dü     -    m
 gör  -  dü     -    n
 gör  -  dü     -
 gör  -  dü     -    k
 gör  -  dü     -    nüz
 gör  -  dü     -    ler

Duyulan (Öğrenilen) Geçmiş Zaman Kipi
Geçmişte olup da, ilgili öznenin göremediği, başkalarından duyarak veya okuyarak öğrendiği olayları anlatmak için kullanılır. Duyulan geçmiş zaman eki, fiil kök ya da gövdelerine "-mış,-miş,-muş,-müş" şeklinde bağlanır.

Fiil kök ya da gövdesi         +     -mış,-miş,-muş,-müş

 Atatürk, Samsun'a çıkmış.    →  Atatürk'ün Samsun'a çıktığı, bir yerden öğrenilerek anlatılıyor. Bu sebeple öğrenilen geçmiş zaman kullanılır.

Gelecek Zaman Kipi
Henüz gerçekleşmemiş, fakat sözün söylendiği andan sonra gerçekleşeceği düşünülen durumları anlatırken gelecek zaman ekini kullanırız.Gelecek zaman ekinden sonra, ünlü harfle başlayan bir ek geldiğinde, "-k" harfi "g" veya "ğ"'ye dönüşür. Buna ünsüz yumuşaması denir. Yani "-ecek, -acak", "-acağ, -eceğ" şekline dönüşür.

Fiil kök ya da gövdesi         +     -ecek, -acak

 Koşaca(ğ)ım
 Ben, Vikipedi'ye madde yazaca(ğ)ım.

Şimdiki Zaman Kipi
Hareketin yapıldığı an ile, aktarıldığı an aynı ise, şimdiki zaman eki kullanılır. "-yor" ekinde bulunan -y harfi, ünlü daralması olayına yol açar. -y harfinin önüne gelen -a, -e geniş ünlüleri  -y harfi nedeniyle daralmaya uğrar ve -ı, -i, -u, -ü'ye dönüşür. Buna ünlü daralması olayı denir.

 Taşlayor   →   Taşlıyor

 Geniş Zaman Kipi
Geçmişte yapılmış olan, an itibarıyla yapılıyor olan ve gelecekte de yapılması düşünülen hareketleri anlatabilmek için geniş zaman kullanılır. Geniş zaman eki, fiil kök ya da gövdelerine "r,-ar,-er" şeklinde eklenir. Bazen geniş zaman eki "-ır,-ir,-ur,-ür" karşımıza çıkar. Aslında buradaki "-ı,-i,-u,-ü" ünlüleri kaynaştırma harfidir.Fiil kök ya da gövdesi         +     -r,-ar,-er'

Dilek Kipleri
Zaman anlamı vermezler (-sa, -se'dir). Bir eylemin yapılması ya da bir oluşun harekatının bildirimi anlatan kiplerdir. Dörde ayrılır.

Gereklilik Kipi
Eyleme -meli/ -malı eklerinden birini getirmek suretiyle yapılır. Zorunluluk, kural ve olasılıkları anlatır.
Haftada bir kitap okumalıyım.
Onu bulmalısın.
Sınavdan iyi not almalıyım.
Sınava iyi çalışmalıyım.

İstek Kipi
Bir iş, oluş veya hareketin yapılmasının, olmasının istendiğini belirten kiptir. Ekleri ses uyumuna göre "-e, -a" dır.

Şimdi affını yazayım.
Şu konuyu öğreneyim.

Buradaki e harfi istek kipidir.
 öğren-e-yim
 öğren-e-sin
 öğren-e
 öğren-e-lim
 öğren-e-siniz
 öğren-e-ler

Fiile gelen (-sa,-se) ekleri ile yapılır. Fiilin yapılmasını koşula bağlı olarak anlatır. Bir eylemin bağlı olduğu durumlarda kullanılır.

Şart Kipi
Fiili şarta ve dileğe bağlayan kiptir. Şart kipini alan fiil yalnız başına bir anlam ifade etmez. Temel cümledeki yargının gerçekleşmesini şarta bağlayan yardımcı bir öğedir. İki anlamda kullanılır. Fiile -sa, -se ekleri getirilerek yapılır.

Eğer, biraz çalışsa derslerden iyi not alacak

Emir Kipi
Bir iş, oluş veya hareketin olmasını, yapılmasını veya yapılmamasını emretmek için kullanılır.
Eki yoktur.

Bir bardak su ver.
Kapıyı kapat.

Fiil

Türkçede fiil


Gama fonksiyonu matematikte faktöriyel fonksiyonunun karmaşık sayılar ve tam sayı olmayan reel sayılar için genellenmesi olan bir fonksiyondur. Г simgesiyle gösterilir.

Kompleks düzlemde Analitik devamlılık için n negatif tam sayı olmamalıdır,pozitif tam sayı olmalıdır.

Alıştırma
Öncelikle;
 eşitliğini ele alalım.
 alırsak;  olur.
Bu durumda "Aynı işlem kesirli sayılarla da yapılabilir mi?" diye bir soru akla gelir.
 alırsak;
 olması gerekir. Yani

→ olmalıdır.
' olduğundan;
→ 'e karşılık gelmelidir(eşittir demiyoruz) ve yine

→ işlemine karşılık gelmelidir.

Bu da
→ varsayımımızı doğrular. Denenirse diğer sayılar için de bunun doğruluğu görülebilir.

Tanım

Ana Tanım

Bu çift  gösterim Legendre tarafından yapılmıştır. Kompleks sayı znin gerçel kısmı (Re[z] > 0) şeklindedir. integral'i

Burada kısmi integrasyon kullanarak, mutlak yakınsaklık gösterilebilir.

 n ! = n · (n − 1) ! faktoriyel fonksiyonunun genel kimliği/tanımı Bu fonksiyonel denklemdir.

Bu iki sonuç bize faktöriyel fonksiyonun gama fonksiyonun özel bir durumu olduğunu gösteriyor.
Bütün n Doğal sayılar'ı için .

 genellemesi analitik devamlılık için gereklidir. z böylece 0 ve negatif değerler hariç bütün kompleks sayıları meromorfik fonksiyon olarak tanımlar. (z. = −nbasit kutbu ile rezidü (−1) n/n !).

 Alternatif tanımlamalar
0 ve negatif tam sayılar dışında bütün kompleks sayılar z için tanım sonsuz sayıda Gama fonksiyonu için, sırasıyla Euler ve Weierstrass çifti tarafından

burada γ, Euler-Mascheroni sabiti'dir.

yukarıdaki z nin 0,-1,-2,-3..dışındaki değerleri için Euler tanımı fonksiyonel denklemi
basitleştirilmiş şekli,

değişik bir gösterim...

Bazen Gamma fonksiyonu'nun parametrik şekli Laguerre polinomları'nın
terimleri içinde verilir;
  ,   yakınsaklık için  olmalıdır.

Özellikler
Pi fonksiyonu
Bir alternatif gösterimde Gauss tarafından girilmişti. ve bazen Pi fonksiyonu deniyor,gama fonksiyonu terimleri yardımıyla

böylece

her negatif olmayan n için.

Pi fonksiyonunu kullanarak yansıma formülü formunu alır

burada sinc normalize sinc fonksiyonudur, eğer çarpım teoremi  formu alınırsa

ayrıca bazen

bulunur.

yukardaki bir Tam fonksiyon'dur,çünkü karmaşık sayılar içinde tanımlıdır. Burada π(z) hiçbir kutuba sahip değildir,  Π(z)de,  Γ(z) gibi,sıfır yok idi.

ilgilenenler için, yarıçap  ile bir n-ellipsoidin hacmi   gösterilebilir.

 Özel değerler

Raabe formülü

1840 yılında Raabe şunu kanıtladı,

özel olarak, eğer  ise

Ayrıca bakınız
 Matematiksel fonksiyonların listesi
 Beta fonksiyonu
 Bohr–Mollerup teoremi
 n-küre hacminin türevi (görünüşte ilgisiz olan problemden  Gama fonksiyonunun türetilmesi)
 Digama fonksiyonu
 Elliptik gama fonksiyonu
 Faktöriyel
 Gamma dağılımı
 Gauss sabiti
 Gauss toplamı
 Lanczos yaklaşıklığı
 Çokdeğişkenli Gama fonksiyonu
 Pochhammer k-sembolü
 Poligama fonksiyonu
 Ters Gama fonksiyonu
 Trigama fonksiyonu
 Notlar

 Kaynakça

 Milton Abramowitz and Irene A. Stegun, eds. Handbook of Mathematical Functions with Formulas, Graphs, and Mathematical Tables. New York: Dover, 1972. (See Chapter 6)
 Emil Artin, "The Gamma function", in Rosen, Michael (ed.) Exposition by Emil Artin: a selection; History of Mathematics 30. Providence, RI: American Mathematical Society (2006).
 Philip J. Davis, "Leonhard Euler's Integral: A Historical Profile of the Gamma Function," Am. Math. Monthly 66''', 849-869 (1959)
 Julian Havil, Gamma, Exploring Euler's Constant", ISBN 0-691-09983-9 (c) 2003
 W.H. Press, B.P. Flannery, S.A. Teukolsky, and W.T. Vetterling. Numerical Recipes in C. Cambridge, UK: Cambridge University Press, 1988. (See Section 6.1.)
 Pascal Sebah and Xavier Gourdon.  Introduction to the Gamma Function.  In PostScript and HTML formats.

Dış bağlantılar

 Cephes - C and C++ language special functions math library
 Examples of problems involving the Gamma function can be found at Exampleproblems.com.
 Gamma function calculator
 Wolfram gamma function evaluator (arbitrary precision)

 Volume of n-Spheres and the Gamma Function at MathPages
 Computing the Gamma function - various algorithms
 Online tool to graph functions which contain the Gamma function

 "Elementary Proofs and Derivations"
 "Transformations, Identities and Special Values"

Gama ve ilişik fonksiyonlar
Özel fonksiyonlar
Faktöriyel ve binomi konuları
Meromorf fonksiyonlar

Gama fonksiyonu


Margherita Guarducci (* 20. Dezember 1902 in Florenz; †  2. September 1999 in Rom) war eine italienische Epigraphikerin und Archäologin.

Leben

Margherita Guarducci studierte Altphilologie an der Universität Bologna, wo sie 1924 die Laurea bei Vittorio Puntoni erlangte. Von 1924 bis 1924 studierte sie weiter an der Scuola Archeologica Italiana und der Universität Rom, von 1926 bis 1927 an der Scuola Archeologica Italiana in Athen. Hier war sie Schülerin des Epigraphikers Federico Halbherr und arbeitete ab 1928 für dessen Missione Archeologica Italiana auf Kreta, wo sie die antiken Inschriften erforschte. Nach Halbherrs Tod 1930 setzte sie dessen großes  Projekt eines Corpus der Inschriften Kretas Inscriptiones Creticae fort. 1930 erhielt sie eine freie Dozentur für griechische Altertumskunde an der Universität Rom, ab 1931 hatte sie einen Lehrauftrag für griechische Epigraphik. Von 1942 bis zu ihrer Emeritierung 1973 hatte sie den Lehrstuhl für griechische Epigraphik und Altertumskunde an der Universität Rom inne. Von 1973 bis 1978 lehrte sie noch an der Scuola Nazionale di Archeologia di Roma, deren Direktorin sie auch war.

Ehrungen
Maria Guarducci war Mitglied der Accademia Nazionale dei Lincei (1956), der Pontificia Accademia Romana di Archeologia (1969), der British Academy (1978) sowie des Deutschen Archäologischen Instituts. Sie erhielt zwei Ehrendoktortitel, von der Università Cattolica del Sacro Cuore in Mailand und der Universität Rennes.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 La cattedra di San Pietro nella scienza e nella fede. Istituto Poligrafico dello Stato, Rom 1982
 La più antica icona di Maria. Un prodigioso vincolo fra Oriente e Occidente. Istituto Poligrafico dello Stato, Rom 1989
 La Tomba di San Pietro. Una straordinaria vicenda. Rusconi Ed., Mailand 1989
 San Pietro e Sant'Ippolito: storia di statue famose in Vaticano. Istituto Poligrafico dello Stato, Rom 1991
 Le chiavi sulla pietra. Studi, ricordi e documenti inediti intorno alla tomba di Pietro. Piemme, Casale Monferrato 1995
 Verità. Meditazioni, esperienze, documenti in tempi antichi e recenti, Ist. Poligrafico dello Stato, Rom 1995
 Le reliquie di Pietro in Vaticano. Istituto Poligrafico dello Stato, Rom 1995
 Epigrafia greca. Istituto Poligrafico dello Stato, Rom 1995
 L'epigrafia greca dalle origini al tardo impero. Istituto Poligrafico dello Stato, Rom 2005
 Fibula Prenestina. Tra antiquari, eruditi e falsari nella Roma dell'Ottocento. Bardi Editore, Rom 2007

Literatur
 Alessia Vivaldi: Maria Guarducci. In: Stefan Heid, Martin Dennert (Hrsg.): Personenlexikon zur Christlichen Archäologie. Forscher und Persönlichkeiten vom 16. bis zum 21. Jahrhundert. Schnell & Steiner, Regensburg 2012, ISBN 978-3-7954-2620-0, Bd. 1, S. 623–625.

Einzelnachweise

Epigraphiker
Klassischer Archäologe
Hochschullehrer (Universität La Sapienza)
Mitglied der Accademia dei Lincei
Mitglied der Pontificia Accademia Romana di Archeologia
Mitglied des Deutschen Archäologischen Instituts
Mitglied der British Academy
Ehrendoktor der Universität Rennes 2
Ehrendoktor einer Universität in Italien
Italiener
Geboren 1902
Gestorben 1999
Frau

Margherita Guarducci


Un matériau ancien est un matériau dont la composition et les propriétés sont significativement affectées par sa trajectoire historique. Il est donc souvent, réciproquement, utilisé comme marqueur historique ou environnemental dans des champs scientifiques comme l'archéologie, la paléontologie, l'histoire, l'histoire de l'art ou bien encore l'étude des paléoenvironnements.

Ce terme regroupe donc dans un même cadre des matériaux identifiés dans ces différents champs, en particulier sous les intitulés paléomatériaux, matériaux du patrimoine ou archéomatériaux.

Historique du terme

Si le terme est utilisé depuis les années 1930 dans une acception « classique », l'usage du terme dans son sens précis s'est développé dans les années 2000 partant de la constatation que des matériaux issus de ces différents champs scientifiques partageaient des propriétés communes. Ces matériaux peuvent donc être pensés dans un cadre commun. Ils partagent ainsi des aspects concernant, par exemple, leur analyse et leur caractérisation physico-chimique, l'analyse des données générées lors de leur caractérisation, le développement de nouveaux procédés paléo-inspirés, ou bien encore la compréhension de processus de vieillissement et d'altération sur un temps long.

Spécificités

L'utilisation du terme matériau ancien vise à marquer une distance par rapport aux catégories usuelles de la chimie (notamment la distinction entre chimie organique et chimie minérale), de la physique et des sciences des matériaux, pour mettre l'accent sur leur caractère composite ou polycristallin. En effet, les propriétés (optiques, structurales, etc.) des matériaux anciens sont généralement très fortement influencées, voire dominées, par la présence de défauts de structure cristalline, d'éléments traces (voir par exemple le cas des éléments traces métalliques), de phases minérales traces, etc. Ils présentent donc une réactivité et des propriétés notablement différentes des composés purs les plus proches.

Ces spécificités concernent aussi bien des matériaux d'origine biologique, que minérale ou synthétique. Elles sont transverses aux classifications usuelles liées à l'origine de ces matériaux.

Capacités d'enregistrement
Les transformations physico-chimiques au cours du temps, qu'elles soient initiées par les actions humaines (anthropiques ) ou des phénomènes environnementaux, peuvent être enregistrées par ces matériaux. Elles se traduisent alors sous la forme d'hétérogénéités de composition, de structure, de topographie, etc. Ces matériaux archivent donc des informations sur leurs états passés : étapes de production / de formation, mise en forme, usure / usage, altération, éventuels traitements de restauration. Leur analyse chimique permet donc de recueillir des informations sur ces étapes du cycle de vie du matériau. Les spécialistes des paléoclimats peuvent ainsi considérer certains de ces matériaux comme des proxies.

L'étude des matériaux anciens est fortement conditionnée par leurs spécificités en termes de composition et de morphologie. Ces études sont en effet confrontées :
 à une hétérogénéité à différentes échelles spatiales (multi-échelle),
 à la présence de traces de l'altération qu'ils ont subie, tant sur des épisodes courts qu'au temps très long, notamment lors des processus liés à l'enfouissement,
 à des contraintes d'interprétation liées à un échantillonnage limité, ce qui confère aux échantillons un caractère particulièrement rare ou précieux, et requiert des étapes de validation statistique.

Emploi du terme

Outre son emploi croissant dans le cadre des publications scientifiques, le terme a été employé pour désigner des réseaux de recherche comme le domaine d'intérêt majeur Matériaux anciens et patrimoniaux de la Région Île-de-France, un laboratoire comme l'Institut photonique d'analyse non-destructive européen des matériaux anciens (IPANEMA) du CNRS et du ministère de la Culture.

Le terme a également été employé pour désigner plusieurs conférences, événements scientifiques et programmes de recherche.

En particulier, l'Académie des sciences a consacré à la thématique Sciences et matériaux anciens un atelier interdisciplinaire en juillet 2017.

Voir aussi

Articles connexes
 Paléo-inspiration
 Histoire des techniques
 Archéométrie
 Taphonomie

Notes et références

Science des matériaux

Matériau ancien


İmtech Arena, Almanya'nın Hamburg şehrindeki en büyük stadyumdur. 1953 yılında açılan stadyum 55.989 seyirci kapasitesine sahiptir. Eski ismi Volksparkstadion iken 2001 yılında medya şirketi "AOL Time Warner" tarafından stadın isim hakkı satın alınınca, stadın adı AOL Arena olarak değişmiştir. Temmuz 2007'de "AOL Time Warner", isim hakkı kontratını yenilemeyince; finans şirketi HSH Nordbank, stadın isim hakkını satın aldı ve stadın adı 2010 Temmuz'una kadar HSH Nordbank Arena oldu, Temmuz 2010'dan itibaren ise stadın ismi İmtech Arena oldu.

Bundesliga takımı Hamburg, iç saha maçlarını bu stadyumda yapmaktadır. Tarihi boyunca başta 1974 FIFA Dünya Kupası ve 1988 yılında düzenlenen Avrupa Futbol Şampiyonası olmak üzere pek çok organizasyonda kullanılmıştır. HSH Nordbank Arena, 2006 FIFA Dünya Kupası'nda kullanılan 12 stadyumundan biridir. 2010 UEFA Avrupa Ligi Finali bu statta yapılmıştır.
Geçmişinde pek çok yenileme çalışması olan stadyuma, 2001 yılında isminin AOL'a satılması ile çok büyük değişiklik ve yenileme yapılmıştır.

Dış bağlantılar

 Imtech Arena görüntüleri

Almanya'daki stadyumlar
Almanya'da Amerikan futbolu
1974 FIFA Dünya Kupası stadyumları
2006 FIFA Dünya Kupası stadyumları

Imtech Arena


Folcuin (* um 935 in Lotharingien; † 16. Dezember 990) war Abt von Lobbes von 965 bis 990.

Folcuin war nach eigenen Angaben ein Angehöriger der Familie der Karolinger, wobei seine Informationen hierzu nachvollziehbar, die Ahnenreihe aber offenbar verkürzt ist. Sein gleichnamiger Vater war an seinem Lebensende Mönch in der Abtei Saint-Bertin gewesen, in die er selbst am 22. November 948 als Oblatus eintrat. Einige Jahre später, nach dem Tod des Abtes Aletran von Lobbes, bestimmte Bischof Ebrachar von Lüttich, dem die Abtei Lobbes unterstand, ihn zu dessen Nachfolger. Am 25. Dezember 965 wurde Folcuin von Bischof Ingram von Cambrai geweiht.

In den ersten Amtsjahren musste Folcuin sich mit den Ansprüchen seines Vorgängers Rather auseinandersetzen, der die Abtei Lobbes für sich beanspruchte, nachdem er sein Amt als Bischof von Verona endgültig aufgeben musste. Tatsächlich wurde Folcuin gezwungen, das Abbatiat aufzugeben und das Kloster Lobbes zu verlassen, während Rather die Abtei übernahm, aber auch hier letztendlich scheiterte.

Wieder in sein Amt eingesetzt, wurde Folcuin einer der wichtigsten Äbte von Lobbes, und gilt heute – mit seinem Nachfolger Heriger – als jener Vorsteher des Klosters, der die Bedeutung Lobbes' im 11. Jahrhundert begründete.

Werke
 Gesta abbatum Sithiensium (um 960)
 Vita Folcuini episcopi Morinensis (974–984)
 Gesta abbatum Lobiensium (abgeschlossen 975–990),
 Miracula Ursmari Lobiensis

Literatur
 Sylvain Balau: Les sources de l'histoire de Liège au moyen âge. Étude critique (1903), S. 102–114
 Repertorium fontium Historiae Medii Aevi IV, S. 480
 Wilhelm Wattenbach, Robert Holtzmann, Franz-Josef Schmale: Deutschlands Geschichtsquellen im Mittelalter I (1967), S. 109–110, 136–139
 Léopold Genicot, Paul Tombeur (Hg.): Index Scriptorum Operumque Latino-Belgicorum Medii Aevi I (1973), S. 95–97, 137–139, 167–169
 Alain Dierkens: La production hagiographique à Lobbes au Xe siècle, Revue bénédictine 93 (1983), S. 251–259
 Alain Dierkens: Abbaye et Chapitres entre Sambre et Meuse (VIIe-XIe siècles) (1985), S. 120–124, 131 Online auf perspectivia.net
 Jean Louis Kupper: Artikel Folcuin (2), in: Lexikon des Mittelalters Band IV, Spalte 608

Familienmitglied der Karolinger
Abt
Benediktiner
Geboren im 10. Jahrhundert
Gestorben 990
Mann

Folcuin von Lobbes


Yuri I Vladimirovich (), commonly known as Yuri Dolgorukiy or the Long Arm (, meaning "Far-Reaching", c. 109915 May 1157) was a Monomakhovichi prince of Rostov and Suzdal. Noted for successfully curbing the privileges of the landowning boyar class in Rostov-Suzdal and his ambitious building programme, Yuri transformed this principality into the independent power that would evolve into early modern Muscovy. Yuri Dolgorukiy was the founder of the Yurievichi dynasty ( ), a branch of the Monomakhovichi.

Yuri spent much of his life in internecine strife with the other Rus' princes for suzerainty over the Kievan Rus, which had been held by his father (Vladimir Monomakh) and his elder brother before him. Although he twice managed to hold Kiev (in September 1149 – April 1151, again in March 1155 – May 1157) and rule as Grand Prince of all Rus', his autocratic rule and perceived foreigner status made him unpopular with the powerful Kievan boyars, leading to his presumed poisoning and the expulsion of his son (later Andrei Bogoliubsky of Vladimir-Suzdal) in 1157. His rule marked the effective end of the Rus' as a unified entity until the Mongol invasions, with powerful provincial territories like Vladimir-Suzdal and Galicia-Volhynia now competing for the throne of Kiev.

Problems in identifying birth date and mother

According to Vasily Tatishchev, Yuri was born in 1090, which would make him a son of Vladimir Monomakh's first wife Gytha of Wessex, a daughter of Harold Godwinson.

The problem exists with Gytha's date of death. Scholars believe it was either 1098 or 1107.

According to the "Testament of Vladimir Monomakh" Yuri's mother died on 7 May 1107. If Gytha died on 7 March 1098, then Yuri Vladimirovich could have been a son of his father's second wife Yefimia.

Some chronicles report that Yuri's elder brother, Viacheslav, said to him: "I am much older than you; I was already bearded when you were born." Since Viacheslav was born in 1083, this supposedly pushes Yuri's birth to c. 1099/1100. However, the Primary Chronicle records the first marriage of Yuri – on 12 January 1108. It means that Yuri was born before c. 1099/1100 (as he could not have been 6–9 years old at the time of marriage).

Tatishchev also records that Yuri's son Andrei Bogolyubskiy was born around 1111. It is doubtful that Yuri was at that time younger than 16 or 17.

The question of Yuri's birthday remains open, though taking into account all the above-mentioned information Yuri's birth date can be approximated to between the end of the 1080s and the first half of 1090s. But then this means that Gytha was indeed his mother.

Activities in Rostov and Suzdal
In 1108 Vladimir Monomakh sent his young son Yuri to govern in his name the vast Vladimir-Suzdal principality in the north-east of Kievan Rus'. In 1121 Yuri quarreled with the boyars of Rostov and moved the capital of his lands from that city to Suzdal. As the area was sparsely populated, Yuri founded many fortresses there. He established the towns of Ksniatin (in 1134), Pereslavl-Zalesski and Yuriev-Polski (in 1152), and Dmitrov (in 1154). The establishment of Tver, Kostroma, and Vologda is also popularly assigned to Yuri.

In 1147 Yuri Dolgorukiy had a meeting with Sviatoslav Olgovich (then prince of Belgorod Kievsky) in a place called Moscow. In 1156 Yuri fortified Moscow with wooden walls and a moat. Although the settlement probably existed later or earlier, Dolgorukiy is often called "the Founder of Moscow".

Struggle for Kiev
For all the interest he took in fortifying his Northern lands, Yuri still coveted the throne of Kiev. It is his active participation in the Southern affairs that earned him the epithet of Dolgorukiy, "the far-reaching". His elder brother Mstislav of Kiev died in 1132, and "the Rus lands fell apart", as one chronicle put it. Yuri instantaneously declared war on the princes of Chernigov, the reigning Grand Prince and his brother Yaropolk II of Kiev, enthroned his son in Novgorod, and captured his father's hereditary principality at Pereyaslav of the South. The Novgorodians, however, betrayed him, and Yuri avenged by seizing their key eastern fortress, Torzhok.

In 1147, Dolgorukiy resumed his struggle for Kiev and in 1149 he captured it, but in 1151 he was driven from the capital of Rus by his nephew Iziaslav. In 1155, Yuri regained Kiev once again. After presumably being poisoned at the feast of a Kievan nobleman, Yuri unexpectedly died in 1157 which sparked anti-Suzdalian uprising in Kiev. Yuri Dolgoruki was interred at the Saviour Church in Berestovo, Kiev, but his tomb is empty.

Marriages and children

The Primary Chronicle records the first marriage of Yuri on 12 January 1108. His first wife was a daughter of Aepa Ocenevich, Khan of the Cumans. Her paternal grandfather was Osen. Her people belonged to the Cumans, a confederation of pastoralists and warriors of Turkic origin.

His second wife Helena survived him and moved to Constantinople. Her paternity is not known for certain but Nikolay Karamzin was the first to theorise that Helena was returning to her native city. She has since been theorised to be a member of the Komnenos dynasty which ruled the Byzantine Empire throughout the life of Yuri.

Several websites have speculated that his wife was a daughter of Isaac Komnenos. The identification would make her a granddaughter of Alexios I Komnenos and Irene Doukaina. There are no documents to back up this connection.

Yuri had at least fifteen children. The identities of the mothers are not known for certain.
 The following are considered elder children and usually attributed to the first wife.
 Rostislav, Prince of Pereyaslavl (d. 6 April 1151).
 Ivan, Prince of Kursk (d. 24 February 1147).
 Olga (d. 1189). Married Yaroslav Osmomysl.
 Andrei I Bogolyubsky (c. 1111 – 28 June 1174).
 Maria. Married Oleg Sviatoslavich, Prince of Novhorod-Siverskyi.
 Sviatoslav (d. 11 January 1174).
 Yaroslav (d. 12 April 1166).
 Gleb of Kiev (d. 1171).
 Boris, Prince of Belgorod and Turov (d. 12 May 1159).
 Mstislav, Prince of Novgorod (d. 1166).
 Vasilko, Prince of Suzdal (deposed in 1161).
 The following are considered youngest and typically attributed to the second wife
 Mikhail of Vladimir (d. 20 June 1176).
 Vsevolod the Big Nest (1154 – 12 April 1212).
 Yaropolk.

Memorials

Yuri's memory is cherished as the legendary founder of Moscow. His patron saint, Saint George appears on the coat of arms of Moscow slaying a dragon. In 1954, a monument to him designed by sculptor Sergei Orlov was erected on Moscow's Tverskaya Street, the city's principal avenue, in front of the Moscow municipality.

Dolgoruki's image was stamped on the Medal "In Commemoration of the 800th Anniversary of Moscow", introduced in 1947.

There are monuments of Yuri Dolgorukiy in Dmitrov and Kostroma.

The nuclear submarine RFS Yury Dolgoruky is named after him.

References

Monomakhovichi family
Grand Princes of Kiev
Russian city founders
History of Moscow
1099 births
1157 deaths
Year of birth uncertain
Eastern Orthodox monarchs
12th-century monarchs in Europe
Burials at the Church of the Saviour at Berestove

Yuri Dolgorukiy


Kozpınar, Bigadiç - Balıkesir ili Bigadiç ilçesine bağlı mahalle
 Kozpınar, Bozüyük - Bilecik ili Bozüyük ilçesine bağlı köy

Kozpınar


كوبلنتس أو كُبْلِنْز  هي مدينة ألمانية يقطنها 106.087 ساكن. تقع في الجزء الشمالي من ولاية راينلاند بالاتينات الاتحادية غربي البلاد. وهي ثالثة كبريات المدن في الولاية بعد ماينس ولودفيغسهافن. ومدينة كوبلنتس هي مقاطعة مدنية مستقلة (Kreisfreie Stadt)، ولا تعد جزءاً من مقاطعة ماين كوبلنتس الريفية (Landkreis Mayen-Koblenz) رغم أنها عاصمتها الإدارية.

و كوبلنتس هي إحدى أقدم المدن الألمانية. وقد احتفلت في عام 1992 بمرور 2000 سنة على تأسيسها. كان اسمها اللاتيني القديم Confluentes وهو مستمد من موقعها الجغرافي أي «ملتقى النهرين»: فعند كوبلنتس يلتقي نهرا الراين وموزل.

في عام 2002 اعتبرت اليونسكو بعض أجزاء المدينة ضمن موقع التراث العالمي لما تحويه في وادي الراين الأوسط. ولحقتها في ذلك قلعة المدينة منذ عام 2005، والتي تشكل جزءاً من التحصينات الرومانية الحدودية (Limes germanico-retico).

الجغرافيا
تقع كوبلنز في ما يسمى ب«الزاوية الألمانية» (Deutsches Eck) في إشارة إلى الرأس البري الذي شكـّله التقاء نهري الراين وموزل.

تبعد كوبلنتس 92 كيلومتراً (57 ميلاً) جنوب شرق كولونيا عبر السكك الحديدية.

تحدها جنوباً سفوح هونسروك (Hunsrück) المتفرعة من (Rheinisches Schiefergebirge)، وغرباً تلال حوض الراين الأوسط المتفرعة بدورها من سلسلة آيفل (Eifel).

تقع المدينة على ارتفاع 64.7 م فوق مستوى سطح البحر، وترتفع أعلى نقطة على أراضيها البلدية 382 متراً فوق سطح البحر

كوبلنتس مقسمة إلى 28 حياً، سبعة من هذه أحياء تكون ستة المناطق الحضرية، في حين أن 21 المتبقية لا تشكل وحدات إدارية.

التاريخ

ما قبل التاريخ
تعود أول المستوطنات في منطقة التقاء النهرين إلى العصر الحجري (حوالي 9000 ق.م)، في كامل المناطق الحضرية كانت هناك اكتشافات لبقايا المستوطنات بدأً من ثقافة روسن (Rössener Kultur) وصولاً إلى السلتيين. وفي عام 2005، أثناء الحفريات التي أجريت قرب حصن إرنبرايتشتاين (Festung Ehrenbreitstein) وجدت أسوار وتدية تعود إلى ألف عام قبل الميلاد. ومن ثم فمن المحتمل أن جبل إرنبرايتشتاين كان محصناً بالفعل في ذلك العصر.

العصر الروماني

أثناء الحروب الغالية ضد الجرمان، وصلت القوات الرومانية بقيادة يوليوس قيصر إلى الراين حوالي سنة 55 ق.م، وأنشئوا بين كوبلنتس وأندرناخ أول ممر على نهر الراين. كشفت بقايا مستوطنات تم العثور عليها وسط المدينة أن بداية الاستعمار كانت حوالي سنة 20 ق.م. في العام 9 ق.م بنيت قلعة عند ملتقى النهرين لحماية طريق ماينس – كولونيا – كسانتن سميت " Castellum apud Confluentes". صارت القلعة جزءاً من المقاطعة الرومانية ألمانيا العليا (Germania Superior).

شيدت عدة جسور على نهري الراين وموزل، إحداها بني في سنة 49 وبلغ طوله 350 م ولا يزال بادياً للعيان 51 من أصل 650/700 عاموداً من خشب البلوط بحافة مغطاة بالمعدن، وقد شكلت قاعدة.

بنيت قلعة أخرى في القرن الثاني لحماية التحصينات الرومانية الحدودية (Limes germanico-retico) لكن الفرنجة دمروها في سنة 259. إلى الشمال قليلا من كوبلنتس بني معبد مخصص للآلهة مركوريوس والآلهة الغالية / السلتية روسميرتا، من العملات المكتشفة بالمنطقة يتبين أن المعبد استخدام حتى القرن الخامس عندما غادرت القوات الرومانية المنطقة.

هيمنة الفرنجة

عند انهيار الإمبراطورية الرومانية الغربية ظفر الفرنجة بالمدينة وأصبحت مقراً ملكياً. عقب تقسيم شارلمان لإمبراطوريته بين أبناءه الثلاثة (Divisio Regnorum) في 6 فبراير 806 عـُهد بكوبلنتس إلى ابنه كارل، وبوفاتهم سنة 814 صارت المدينة وكل أراضي الإمبراطورية من نصيب أخيه لويس الورع ابن شارلمان.

في عام 830 حدثت نزاعات فيما بين أبناء لويس الورع (لوثر الأول، كارل الأصلع، لودفيش الألماني) وبين الأبناء ووالدهم، فتم تقاسم جديد للمملكة وذهبت كوبلنتس إلى كارل الأصلع في سنة 837. سبب هذا التقاسم الجديد وقوع العديد من الاضطرابات بالمملكة، وجرت في سنة 842 مفاوضات بين أحفاد شارلمان بكاتدرائية سانت كاستور أسفرت عن تقسيم مملكة الفرنجة من خلال معاهدة فيردان عام 843. وقعت كوبلنتس في المملكة اللوثرية، التي عـُهـِد إلى لوثر الأول. سنة855 قـُسـّمت مملكة لوثر الأول بين أبناءه الثلاثة (Teilung von Prüm) وكانت كوبلنتس من نصيب لوثر الثاني، بوفاته (870) وتقاسم إخوة لوثر الأول (لودفيش الألماني وكارل الأصلع) لمملكته عبر معاهدة ميرسن. وذهب الجزء الشرقي الذي ضم كوبلنتس من نصيب لودفيش الألماني، عام 882 نهبت المدينة ودمرت من قبل النورمان. صارت كوبلنتس اعتباراً من سنة 925 جزءاً من مملكة الفرنجة الشرقيين التي أصبحت فيما بعد الإمبراطورية الرومانية المقدسة.

عصر الأمراء الناخبين

أهدى الإمبراطور هاينريش الثاني العرش الإفرنجي إلى بوبو فون بابنبيرغ أسقف ترير في سنة 1018، اعتباراً من 1198 صار أسقف ترير أحد الأمراء الناخبين للإمبراطور، وسابقاً كان أحد الناخبين للملوك الألمان. حتى أراضي مدينة كوبلنتس دخلت لتشكل جزءاً من دائرة الراين الانتخابية التي مقرها في تراير، في القرن السابع عشر أصبحت مدينة كوبلنتس مقر إقامة الأسقف.

دخل جبل إرنبرايتشتاين مع الحصن الذي أعيد بناءه من جديد سنة 1020 ضمن ممتلكات أسقف ترير، اعتبرت نقطة الانطلاق إلى الأراضي الواقعة على الضفافة اليمنى للراين وإحدى أكثر القلاع تأميناً، ففي أوقات الصراعات كانت تستودع بها كنوز المنطقة والآثار.

في السابع من مارس من عام 1138، وبإحدى ضواحي مدينة كوبلنتس الواقعة على الجانب الآخر من الموزل تم انتخاب الشتاوفر كونراد الثاني ملكاً، ووقعت في تشرين الأول أكتوبر سنة 1198 على أرض مجففة من الموزل المعركة بين الملك فيليب دوق شوابيا والملك أوتو الرابع.

في عام 1216 دعى الأمير الناخب تيودريش فون فيد إلى المدينة الفرسان التوتونيين معطياً إياهم جزءاً من أرض الكنيسة تضم المستشفى. بني الفرسان مقر البيليفية، بعد فرسان 'لأول مرة هذا المكان اسم«الألمانية Ordt» وبعد ذلك«الألمانية إك».

بدأ تشييد الأسوار في عام 1250، ويعود أول ذكر لمجلس المدينة لعام 1276، ولكن النزعة نحو الحكم الذاتي للمدينة تم اخمادها بعد معركة دامية من قِـبل الأمير الناخب ديتر فون نساو سنة 1304.

خلال حرب الثلاثين عاماً احتل الحصن (1632) من جانب القوات الفرنسية وبعد ثلاثة أسابيع استسلمت المدينة واحتلت، ثم حررتها القوات الإمبراطورية في عام 1636. حاصرت قوات لويس الرابع عشر المدينة من جديد سنة 1688، ما تسببت بأضرار كبيرة.

القرن الحادي والعشرين
أعلن اليونسكو سنة 2002 وادى الراين الأوسط المرتفع تراثاً عالمياً وبما في ذلك أجزاء من مدينة كوبلنتس، المدينة القديمة، مقر إقامة الأمراء الناخبين، قصر شتولسنفلس، القلعة القديمة، التقاء النهرين والحصن البروسي القديم.

تشكل القلعة الدفاعية جزءاً من التحصينات الرومانية الحدودية (Limes germanico-retico)، وبذلك جزءاً من التراث الإنساني منذ سنة 2005 والعائد تاريخها إلى ما بين القرنين الأول والثالث وتقع في كوبلنتس - نيدربيرغ.

الاقتصاد
كوبلنتس هي المقر الرئيسي لتجارة نبيذ موزل والرايني، ولها أيضاً باع كبير في تجارة تصدير المياه المعدنية. وتشمل أعمالها تصنيع قطع غيار السيارات (نظم الكبح—شركه تي ار دبليو للسيارات، الغاز والينابيع المائية الاهتزاز مضائلات—Stabilus)، والألومنيوم والملفات (Aleris الألومنيوم)، وآلات بيانو، والورق، والكرتون، والآلات، قوارب ومراكب. ومن هاما مركز العبور لنهر الراين والسكك الحديدية والملاحة لنهر الراين.

الرياضة
النادي الرئيسي لكرة القدم المحلية هو توس كوبلنتس (TuS Koblenz).

المدن التوأمة
كوبلنتس متوأمة مع المدن التالية:
 هارينغي، لندن،
 ماستريخت،
 نيفير،
 نورويش،
 نوفارا،
 بتاح تكفا،
 فارازدين،

جعلت مؤسسة المدن التوأم الدولية (Sister Cities International) غير الربحية من.
 أوستن،
توأماً لكوبلنتس.

طالع أيضاً
 قلعة ألتس

مراجع

وصلات خارجية
 مدينة كوبلنتس دويتشة فيلله العربية.
 الموقع الرسمي
 Koblenz – Germany's most beautiful "corner"
 مناظر من مدينة كوبلنتس
 خريطة كوبلنتس الرسمية
 Richard Stillwell, ed. Princeton Encyclopedia of Classical Sites, 1976:
 بطاقات بريدية قديمة من كوبلنتس

اقرأ أيضا
 رايشسبورج كوخم
 راينلند بالاتينات
 ترير
 دويتشيز إيك

أماكن مأهولة في الراين
بلدات راينلند بالاتينات
تأسيسات عقد 0 ق م
مدن براينلند بالاتينات
مقاطعة الراين

كوبلنتس