هارير جَامب جِيت  أو هارير أو جَمب جِيت هي طائرة نفاثة عسكرية ذات تصميم بريطاني قادرة علي الإقلاع والهبوط العمودي القصير (V/STOL) من خلال توجيه الدفع. عائلة الهارير هي التصميم الوحيد الناجح فعلياً من وسط جميع الطائرات فئتها التي ظهرت في الستينيات.

هناك أربع طرازات في عائلة الهارير: هوكر سايدلي هارير، وبي أيه إي هارير البحر، وإيه في - 8 بي هارير الثانية، وبي إيه إي هارير الثانية. هوكر سدلي هارير من الجيل الأول والتي أيضاً تعرف بإيه في - 8 إيه (AV-8A). هارير البحر هي مقاتلة هجوم ودفاع جوي بحرية. ايه في - 8 بي هارير الثانية من الجيل الثاني وبيه إيه إي هارير الثانية هي الطراز البريطاني من الجيل الثاني للهارير.

تاريخ الهارير
كانت الطائرة هوكر سايدلي هارير جي آر.1/جي آر.3 والإيه في - 8 إيه هارير الجيل الأول من سلسلة الهارير، التي تستخدم في عمليات الدعم القريب والاستطلاع كطائرة هجومية بإمكانيات الإقلاع والهبوط العمودي/القصير والتي طورت مباشرةً من الطراز الأولي هوكر بيه.1127.

بعدها طورت الهارير تطويراً مكثفاً بواسطة ماكدونل دوغلاس وبريتش ايروسبيس مما أدي لإنتاج الطائرتين إيه في-8 بي هارير الثانية وهارير جي آر5/جي آر7/جي آر9 بالترتيب. كلتا الشركتين الآن أصبحوا جزءاً من شركة بوينغ وبي إيه إي سيستمز.

طورت نفاثة الفتول/ستوفل المقاتلة البحرية - استطلاعية هجومية - بي إيه إي هارير البحر من سابقتها هوكر سايدلي هارير. دخل أول طراز منها الخدمة في البحرية الملكية البريطانية - فيلق سلاح الجو في إبريل 1980 تحت اسم هارير البحر إف آر إس.1 (Sea Harrier FRS.1)، والتي عرفت باسمها الغير رسمي المتداول شار (Shar). هارير البحر إف إيه2 المطورة دخلت في خدمة البحرية الملكية في 1993، وتم سحبها من الخدمة في مارس 2006. الطائرة هارير البحر إف آر إس إم كيه.51 (Sea Harrier FRS Mk.51) الآن في خدمة البحرية الهندية من علي حاملة الطائرات إي إن إس فيرات (INS Viraat).

ومن الجيل الثاني النفاثة ف/ستول متعددة المهام بوينغ/بي إيه إي سيستمز إيه في-8بي هارير الثانية والتي طورت من طائرة الجيل الأول هوكر سايدلي هارير في أواخر القرن العشرين. تلك الطائرة تلعب دور الطائرة الهجومية الخفيفة أو متعددة المهام، وعادة ما تعمل من فوق حاملات طائرات صغيرة. خدمة بطرازاتها المختلفة في العديد من دول حلف شمال الأطلسي متضمنه إسبانيا، وإيطاليا، والولايات المتحدة.

وأيضاً من الجيل الثاني ف/ستول العاملة لدي سلاح الجو الملكي منذ 2006 والبحرية الملكية الطائرة بي إي إي سيستمز/بوينغ هارير الثانية، التي طورت من سابقتها من الجيل الأول هوكر سايدلي هارير. تلك الطائرة ذات صلة قريبة من إيه في-8بي هارير الثانية المصنعة في الولايات المتحدة، وكلاهما يلعبان دور الطائرة الهجومية الخفيفة أو متعددة المهام، والتي عادةً تخدم فوق حاملات طائرات صغيرة.

التطوير
تطبيقاً لما قدمته شركة بريستول للمحركات عام 1957 من تصميم لمحرك يوجهه الدفع، جاءت شركة هوكر للطائرات بتصميم طائرة تستوفي شروط مواصفات حلف شمال الأطلسي بخصوص «مقاتلات الدعم التكتيكية الخفيفة». لم تتلق الشركة دعم من الخزانة البريطانية لبدء المشروع ولكن حصلت عليه من مشروع تطوير السلاح المتبادل (MWDP) التابع لحلف شمال الأطلسي.

لقد تم طلب أوامر توريد طائرات بيه. 1127 علي أنها طراز أولي وحلقت لأول مرة في 1960. بعدها طور حلف شمال الأطلسي شروط مواصفات طائرات الفيتول (NBMR-3) ولكنها تلك شروط المواصفات كانت تنادي بطائرة مشابهه للطائرة إف - 4 فانتوم الثانية. لذلك شركة هوكر طورت نسخة أسرع من الصوت من الطائرة بيه. 1127 وهي الطائرة هوكر بيه. 1150 لكي تستوفي شروط مواصفات الناتو (NBMR-3). فاز التصميم الجديد بمسابقة الحلف فقدم لها الناتو الدعم للتطوير حتي ألغي المشروع في مرحلة الطرازات الأولية في 1965.

طرازات

ما قبل نموذج طائرات الهارير وطائرات التقييم

 هوكر بيه.1127 (Hawker P.1127، 1966)
 هوكر سدلي كستريل إف جي إيه. 1 (Hawker Siddeley Kestrel FGA.1، 1964)

هارير سلاح الجو الملكي البريطاني

 طائرة هجومية بمقعد واحد
 هارير جي آر.1 (Harrier GR.1، 1966)
 هارير جي آر.1/1 إيه (Harrier GR.1/1A، 1969)
 هارير جي آر.3/3 إيه (Harrier GR.3/3A)
 طائرة تدريبية بمقعدين
 هارير تي.2/2 إيه (Harrier T.2/2A، 1970)
 هارير تي.4/4 إيه (Harrier T.4/4A)
 هارير تي.4 إن (Harrier T.4N)
 هارير تي.8 (Harrier T.8، 1994)
 هارير إم كاه.52 (بمقعدين لأغراض العرض) (Harrier Mk.52)
 هارير تي.إم كاه 60 (Harrier T.Mk 60)

إيه في - 8 إيه هارير (الولايات المتحدة، أسبانيا، تايلاند)

 إيه في - 8 إيه هارير / هارير إم كاه.50 (طراز مشاة البحرية الأمريكية، 1970)
 تي إيه في-8 إيه هارير / هارير إم كاه.54 (TAV-8A Harrier/Harrier Mk.54)
 إيه في - 8 سي هارير (AV-8C Harrier)
 إيه في - 8 إس ماتادور / هارير إم كاه.53 - مخصصة لأسبانيا، ثم تايلاند (AV-8S Matador/Harrier Mk.53)
 إيه في - 8 إس ماتادور / هارير إم كاه.55 - أيضاً لأسبانيا، ثم تايلاند (AV-8S Matador/Harrier Mk.55)
 تي إيه في - 8 إس ماتادور / هارير تي. 54 - أيضاً لأسبانيا، ثم تايلاند (TAV-8S Matador/Harrier T.54)

بريتش إيروسباس هارير البحر

 هارير البحر إف آر إس.1 (Sea Harrier FRS.1،1979)
 هارير البحر إف إيه 2 (Sea Harrier FA2 ،1988)
 هارير البحر إف آر إس.51 (Sea Harrier FRS.51،1983)

ماكدونل دوغلاس - بي إيه إي / بوينغ إيه في - 8 بي هارير الثانية

 إيه في - 8 بي هارير الثانية (AV-8B Harrier II ،1983)
 إى إيه في - 8 بي ماتادور الثانية - لأسبانيا (EAV-8B Matador II)
 إيه في - 8 بي هارير الثانية نايت أتاك (AV-8B Harrier II Night Attack ،1987)
 إيه في - 8 بي هارير الثانية بلاس - لمشاة البحرية الأمريكية، أسبانيا، إيطاليا (AV-8B Harrier II Plus ،1992)

بي إيه إي - ماكدونل دوغلاس / بي إيه إي سيستمز هارير الثانية

 هارير جي آر 5/5 إيه (Harrier GR5/5A ،1985)
 هارير جي آر 7/7 إيه (Harrier GR7/7A ،1992)
 هارير جي آر 9/9 إيه (Harrier GR9/9A ،2002)
 هارير تي 10
 هارير تي 12

التحكم والمناولة

طيار الهارير يجب أن يتحلي بفهم ومهارة عالية لقيادة الطائرة. تستطيع الطائرة الطيران للأمام (حيث يكون سلوك طيرانها كالطائرة ثابتة الجناح العادية فوق سرعة الانهيار)، وعمل مناورات الإقلاع والهبوط العمودي، والإقلاع والهبوط القصير (حيث تكون قوي الرفع وأسطح توجيه الطيران غير فعاله). هذة المهارة والفهم المطلوبان عادةً يكونا مرتبطة أكثر بطيران المروحيات. فمعظم حركات الطائرة تتطلب تدريب مكثف لطيار الهارير للحصول علي مقدار كبير في تحكم بها. عادةً يجند طيارى المروحيات ذو الخبرة الكبيرة والمهارات العالية للخدمة عليها.

تتمتع الهارير بعاملين لا يوجدان في طائرة ثابتة الجناح العادية وهما توجيه الدفع ونظام تحكم رد الفعل. توجيه الدفع يدل علي أربع فوهات المحرك التي يمكن ضبطها بين زاوية صفر (أفقي، موجهه مباشرةً للخلف)، وزاوية 98 درجة (موجهه للأسفل وقليلاً للأمام). الزاوية 90 درجة القائمة تستخدم عامةً في مناورات الإقلاع والهبوط العمودي.

مواصفات

المصادر: نوردين

الثقافة العامة
مواصفات وصفات طائرات عائلة الهارير الخاصة أدت بها للظهور في عدد من الأفلام وبرامج محاكيات الطيران.

النفاثة ظهرت في فيلم "The Living Daylights" لجيمس بوند، وفي فيلم "Battlefield Earth"، وأيضاً في "True Lies" الذي فيه قاد آرنولد شوارزنيجر طائرة إيه في - 8 بي. طبقاً لما ورد عن إنترنت موفي داتابيز أن منتجي الفيلم دفعوا للحكومة الأمريكية مبلغ 100,736 دولار (حوالي 2,400 دولار في الساعة) لاستخدام 3 طائرات تابعين لمشاة البحرية الأمريكية بطياريهم.

في 1996 وضمن حملة إعلانية لشركة بيبسي، أعلنت الشركة أن من يجمع عدد 7,000,000 نقطة بيبسي سيحصل علي طائرة هارير نفاثة. تلك الحملة جعلت عدد من المشتركين والمستثمرين يتعاونوا في تجميع هذا العدد من النقاط ثم إرسالها للشركة مطالبين بالطائرة. فرفضت الشركة تسليمهم جائزتهم فرفع المجمعون للنقاط دعوه قضائية ضد الشركة والتي صدر عنها حكماً بأن أي شخص عقلاني سوف يستنتج أن ذلك الإعلان هو مزحة لا أكثر.

انظر أيضاً
 هوكر سايدلي هارير
 ايه في - 8 بي هارير الثانية

طائرات مناظرة
 إف-35 لايتنيغ الثانية

مصادر

وصلات خارجية
 موقع تاريخ الهارير.

استحداثات 1978
استحداثات 1989
اختراعات بريطانية
تاريخ العلوم والتكنولوجيا في المملكة المتحدة
طائرات بريتش ايروسبيس
طائرات تجريبية بريطانية 1950–1959
طائرات تجريبية بريطانية 1960–1969
طائرات ماكدونل دوغلاس
طائرات مقاتلة بريطانية 1960–1969
طائرات مقاتلة بريطانية 1970–1979
طائرات مقاتلة بريطانية 1980–1989
طائرات ممركزة على حاملة طائرات
طائرات نفاثة بمحرك واحد
طائرات هجومية أمريكية 1970–1979
طائرات هجومية أمريكية 1980–1989
طائرات هجومية بريطانية 1970–1979
طائرات هجومية بريطانية 1980–1989
طائرات هوكر
طائرات هوكر سايدلي

هارير جامب جيت


La Tonale est un concept car de SUV compact fabriqué par le constructeur automobile italien Alfa Romeo, présenté en  et préfigurant la version Tonale de série produite à partir de 2022.

Présentation

L'Alfa Romeo Tonale concept est présenté au salon de Genève 2019.

Fidèle à la référence aux grands cols italiens que le constructeur avait inauguré avec le Stelvio, le plus haut col routier des Alpes italiennes, il reprend le nom du Passo del Tonale situé entre la Région du Trentin-Haut-Adige et la Lombardie.

Caractéristiques techniques
L'Alfa Romeo Tonale Concept repose sur la plateforme technique FCA Small B-Wide du Jeep Compass II.

À l'intérieur, le concept dispose de deux écrans, un pour l'instrumentation de 12,3 pouces et un second écran central tactile de 10,25 pouces.

Design
Le Tonale Concept se présente comme une version définitive, à l'exception des rétroviseurs qui ne seraient pas homologables en l'état. Comme son ainé le Stelvio, il dispose d'une transmission 4x4. Toute la voiture fait un clin d'œil à la tradition de la marque. La face avant reprend les lignes des modèles SZ et Brera, avec des feux triples "sculptés" dans la carrosserie. La partie centrale de la calandre  est celle que l'on retrouve sur les récents Giulia et Stelvio, sans aucune barrette chromée horizontale.

Les feux arrière reprennent le symbole des 3 éléments comme à l'avant, mais intégrés dans un bandeau continu inspiré des modèles et concept-cars du passé comme les GTV, 164 Proteo et 164.

La ligne générale de la voiture est très sobre et filante, un peu à la manière de la 8C Competizione des années 2000. La carrosserie extérieure est manifestement une Alfa Romeo avec ses éléments caractéristiques : la lunette en V, les poignées d'ouverture des portes arrière intégrées aux montants et l'entourage chromé des vitres elliptique sans interruption, conformément au "family feeling" du Biscione.

Références

Articles connexes

 Centro Ricerche Fiat
 Centro Stile Alfa Romeo

Liens externes
  The new Alfa Romeo Tonale concept-car electrification meets beauty and dynamism
 Site officiel Alfa Romeo France
 Alfa Romeo Tonale : le style au pouvoir -  - Al Volante.it

Automobile des années 2020
Véhicule à transmission intégrale
SUV
Tonale Concept

Alfa Romeo Tonale Concept


Erin Township ist der Name folgender Townships:

in den Vereinigten Staaten:
 Erin Township (Illinois)
 Erin Township (Iowa)
 Erin Township (Michigan), aufgelöst
 Erin Township (Minnesota)

in Kanada:
 Erin (Ontario), ehemals Erin Township

Erin Township


"Bye Bye" é uma canção da cantora e compositora brasileira Marília Mendonça, lançada como o quarto single do álbum Todos os Cantos (2019) em 12 de outubro de 2018 pela gravadora Som Livre.

Composição
Assim como todas as canções de Todos os Cantos (2019), "Bye Bye" não é uma música autoral, e foi escrita pelos mesmos compositores de "Bem Pior Que Eu". A canção aborda uma perspectiva pessimista sobre um sexo casual entre duas pessoas que, conscientemente, sabem que por algumas horas será a primeira e única vez juntos.

Gravação
A canção foi gravada em 18 de setembro de 2018 na Praça Nauro Machado, na cidade de São Luís, no Maranhão. Além da canção inédita, Marília também cantou outras músicas na apresentação, como "Infiel", "Eu Sei de Cor" e "Amante Não Tem Lar".

Lançamento e recepção
"Bye Bye" foi lançada como single em 12 de outubro de 2018 simultaneamente com sua versão em videoclipe, e, assim como os singles anteriores, atingiu números significativos nas plataformas digitais. Em cerca de uma semana, o vídeo tinha atingido 7 milhões de visualizações e 60 milhões em dois meses. Em 2020, o single recebeu a certificação de disco de diamante da Pro-Música Brasil.

Vendas e certificações

Singles de 2018
Canções de 2018
Canções gravadas por Marília Mendonça
Canções de música sertaneja
Canções em português
Singles lançados pela Som Livre
Canções produzidas por Eduardo Pepato

Bye Bye (canção de Marília Mendonça)


M. Hadi Çaman (13 Ocak 1943, Kastamonu - 22 Eylül 2008, İstanbul), Türk oyuncu, yönetmen, yazar ve tiyatro hocasıdır.

Hayatı
Balkan kökenli Kastamonulu bir ailenin üç çocuğundan biridir. İlk ve orta öğrenimini Abdurrahman Paşa Lisesinde okul birincisi olarak tamamladı. Anne ve babasının İstanbul'da devlet memuru olarak görev yapmalarından dolayı ailesiyle birlikte İstanbul'a yerleşti. Çaman, lise mezuniyetinin ardından İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde eğitim aldı.

Sonrasında Belediye Konservatuvarına devam etti ve mezun oldu. Amatörce ilgilendiği tiyatro alanında 1962 yılında Dormen Tiyatrosu ve ardından Kent Oyuncuları'nın açtığı bir sınavı kazanarak Altın Yumruk adlı oyunda profesyonel oldu. İzmirli tiyatro sanatçısı ve yazar Bengi Şen'le evlendi.

Daha sonra Gülriz Sururi-Engin Cezzar Tiyatrosu, Nisa Serezli-Tolga Aşkıner Tiyatrosu, Miyatro ve Şan Tiyatrosu gibi tiyatrolarda da onlarca oyunda ve de müzikalde oynadı. Erotik film furyasında çeşitli filmlerde de rol aldı.

1982 yılında Kadıköy'de Yeditepe Oyuncuları'nı kurdu. 1980'lerin sonundan rahatsızlandığı tarihe kadar Nişantaşı'ndaki kendi tiyatrosunda sanat yaşamını sürdürdü. Tiyatro oyunculuğu, hocalığı ve tiyatro işletmeciliği alanları dışında da çeşitli çalışmaları vardır: İngilizceden Türkçeye çeviriler, uyarlamalar yaptı; üniversitede drama dersleri verdi; tiyatro oyunları yazdı, sahneye koydu; televizyon dizilerinde ve filmlerinde sayısız rol aldı.

Tiyatrosu Yeditepe Oyuncuları'nda aralarında pek çok tanınmış adın da bulunduğu çok sayıda genç oyuncuyu (Tolga Çevik, Cem Özer, Sevinç Erbulak, Demet Akalın vb.) yetiştirdi ve profesyonel sahne sanatlarına kazandırdı. Genç kuşaklara desteği ve Türk tiyatrosunun altyapısına yaptığı önemli katkılardan dolayı UNESCO tarafından ödüle layık görüldü. Kendi döneminin tiyatro yaşamını konu alan "Güzeltmek" adlı bir anı-kitap yazdı (Can Yayınları).

Birçok dalda kişisel ve tiyatrosu Yeditepe Oyuncuları adına çok sayıda ödül ve takdirname aldı. Aldığı ödüller arasında Avni Dilligil Ödülü, Afife Jale Ödülü, İsmet Küntay Ödülü, UNESCO Yaşam Yapıtı Ödülü gibi önemli ödüller bulunmaktadır. Tiyatro sanatçısı Bengi Şen ile olan evliğinden Mehmet Efe Çaman (doğ. 1971) adlı bir oğlu ve Aylin Çaman (doğ. 2005) ve Deniz Ege Çaman (doğ. 2009) adlı iki torunu vardır.

Aralık 2007'de, ALS hastalığı tanısıyla, oğlu Doç. Dr. M. Efe Çaman'ın öğretim üyesi olarak görev yaptığı Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma Hastanesi'nde yoğun bakıma alındı. Hastaneden ayrılarak bir süre bakımevinde kalan sanatçı, 22 Eylül 2008 yılında yaşamını yitirdi. Teşvikiye Camii'ndeki cenaze merasimine binlerce seveni; sanat, tiyatro, sinema, siyaset ve bilim camiasının önemli adları katıldı. Kabri Karacaahmet Mezarlığı´nda.

40. sanat yılı nedeniyle yazdığı metin
"Yüze yaklaşan oyun. Bir o kadar ustayla, göz göze soluk soluğa geçen muhteşem günler. Dormen Tiyatrosu'nun ailevi ortamında başlayan daha sonra Gülriz Sururi-Engin Cezzar Tiyatrosu, Nisa Serezli-Tolga Aşkıner Tiyatrosu, Şan Tiyatrosu, Venüs Tiyatrosu'nu kapsayan yıllar... Ve yıl 1982. YEDİTEPE OYUNCULARI. Yirmi yıl, aralıksız ışık saçmak için verilen sonsuz savaş. Onlarca genç insana açılan kucak. Yazılan, yönetilen oyunlar, kazanılan sayısız ödül. En önemlisi, Türkiye'de bir ilke imza atıp, bir müsamere salonundan, kültür merkezine dönüştürülen koca bir yapı. Kısacası bir ÖMÜR! Seve seve, özveriyle, içtenlikle, gönülden sunulan bir yaşam. O arada yetiştirilen, büyütülen, 30 yaşına erişen bir oğul. Hepsi ülkeme helâl olsun."

Yeditepe Oyuncuları'ndaki önemli oyunları

 Ak Saçlı Delikanlılar
 Aşk Dediğin Nedir Ki?
 Aşk Gibi
 Aşkın Yaşı Yoktur
 Azizname
 Baba İle Oğu
 Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü
 Can Cana
 Deniz Feneri
 Dikkat Kahvenizde Sonsuz Var
 Dostum
 Durdurun Dünyayı İnecek Var
 Evet Evet
 Evlilik Mi Evcilik Mi?
 Gel Kaçalım
 Gelin Geldi Hoş Geldi
 Helikopter
 Hisse-i Şaiya
 Hoşgeldin Amerika
 İyi ki Doğdum
 Kalbin Sesi
 Kamp 17
 Kelebekler Özgürdür
 Küheylan
 Kurşun Askerin Utancı
 Maç
 Matruşka
 Muhteşem Serseri
 Oyuncaklar da Sever
 Paramparça
 Parlak Teneke Kardeş
 Pepsi
 Sayın Muhbir Vatandaşlar
 Sen Beni Sevmiyorsun
 Sev Dünyayı
 Soygun Var
 Tecavüzcüler
 Unutulmuş Bir Ada
 Yalnızlar Parkı

Filmografisi

 1970: Adım Kan Soyadım Silah
 1975: Anahtarı Bendedir
 1975: Anasının Kızı
 1975: Beş Atış Yirmibeş
 1975: Bu Baba Başka Baba
 1975: Çılgın Gençlik
 1975: Derece 37
 1975: İntihar
 1975: İş Bilenin
 1975: Sev Doya Doya
 1975: Şipşak Basarım
 1975: Topuz
 1975: Vur Tatlım
 1975: Ye Beni Mahmut
 1975: Yok Devenin Başı
 1976: Güngörmüşler
 1976: Lüküs Hayat
 1976: Çılgın Ama Tatlı
 1976: Elmanın Alına Bak
 1976: Fiyakanı Bozarım
 1976: Kartal Pendik Gittik Geldik
 1976: Leş Kargaları
 1976: Ne Alırsan İki Buçuk
 1976: Sokak Kadını
 1977: Alman Gelin
 1977: Beceriksizler
 1977: Hızlı Giden Yorulur
 1977: İki Aşk Arasında
 1977: Kuşku
 1978: İsmet Bu Ne Kısmet
 1978: Bizim Fıstıklar
 1978: Çarli'nin Kelekleri
 1978: Erkeklik Öldü mü Abiler
 1978: Kadınlar Hamamı
 1978: Kış Bekarı
 1978: Köfte Ekmek Az Piyaz
 1978: Ne Olacak Şimdi
 1978: Olmadı Baştan
 1978: Tatlı Sevgilim Kaymaklı Lokum
 1978: Ya Bundadır Ya Şunda
 1978: Yalnız Kalp / Uçurum
 1979: Aşk Penceresi
 1979: Koca Aranıyor
 1979: Memnu Meyve
 1979: Şaşırtma Beni
 1979: Balıkçının Kızları
 1979: Biz Böyle Severiz
 1979: Dişi Melek
 1979: Isıt Beni
 1979: Kara Kısrak
 1979: Kenarın Kızları
 1979: Leyla, Necla, Mücella
 1979: Oh De Yavrum Oh De
 1979: Rezalet
 1979: Saldırganlar
 1979: Tamam mı Canım
 1980: Sarışın Tehlike
 1983: Üç İstanbul
 1985: Ekmek Elden Su Gölden
 1986: Hayroş
 1986: Kiralık Ev
 1986: Yaygara 86
 1987: Aile Pansiyonu
 1991:  Ben Olsaydım
 1991: Portatif Hüseyin
 1992: Yağmurdan Kaçarken
 1993: Şen Olasın Nuri Bey
 1999:  Kurtlar Sofrası
 2000: Midas'ın Düşü
 2000: Eşref Saati
 2001: Gerçek Hikaye
 2005: Ankara Ekspresi

Kaynakça

Dış bağlantılar
IMDb'de Hadi Çaman
Sinema Türk'te Hadi Çaman
tiyatrom.com

1943 doğumlular
2008 yılında ölenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk tiyatro yönetmenleri
Türk film yönetmenleri
Kastamonu doğumlular
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Motor nöron hastalığından ölenler

Hadi Çaman


Feliciano Barrios Pintado (Madrid, 23 de abril de 1954) es un jurista e historiador del Derecho español.

Trayectoria profesional
Reconocido especialista en Historia de la Administración Pública de la Edad Moderna, Instituciones Nobiliarias e Historia del Derecho Indiano; después de doctorarse en Derecho por la Universidad Complutense de Madrid, ejerció como profesor en esta universidad, donde fue discípulo de José Antonio Escudero López, y Director y Colegial de Honor del Colegio Mayor "Diego de Covarrubias".
En 1986 obtiene por oposición la cátedra de Historia del Derecho y de las Instituciones de la Universidad de Castilla-La Mancha. En esta misma universidad ha sido decano, hoy honorario, de la Facultad de Ciencias Jurídicas y Sociales de Toledo.

Cargos y distinciones
 Subdirector del Centro de Estudios Políticos y Constitucionales.
 Subdirector del Instituto Internacional de Historia del Derecho Indiano.
 Vicecomisario de la Exposición Nacional "El mundo que vivió Cervantes", conmemorativa del IV centenario de la publicación del Quijote.
 Miembro del Consejo de Honor del Anuario de Historia del Derecho Español.
 Miembro de la Comisión de Expertos para el futuro del Valle de los Caídos.
 Comendador de la Orden de Carlos III.
 Cruz distinguida de primera clase de la Orden de San Raimundo de Peñafort.
 Comendador de la Orden de la Estrella Polar (Suecia).
 Venera de la Orden Mexicana del Águila Azteca.
 Académico Correspondiente de la Real Academia de Jurisprudencia y Legislación.
 Académico Correspondiente de la Real Academia Sevillana de Buenas Letras.
 Académico Correspondiente de la Academia Nacional de la Historia (Argentina).
 Académico Correspondiente de la Academia Chilena de la Historia.
Feliciano Barrios fue elegido Académico de Número de la Real Academia de la Historia el 13 de abril de 2007 y tomó posesión el 8 de marzo de 2009 de la medalla nº 5 de esta Real Academia. Desde 2013 es secretario académico de la institución.

Es también Académico de Número de la Real Academia Matritense de Heráldica y Genealogía y Correspondiente de la Real Academia de Jurisprudencia y Legislación y de la Real Academia Sevillana de Buenas Letras. Igualmente es Académico Correspondiente de la Nacional de la Historia de Argentina y de la Chilena de la Historia, además de Patrono del Instituto de Estudios Históricos y Hospitalarios de la Orden de Malta (Icomal).

Bibliografía
 El Consejo de Estado de la Monarquía Española (1521-1812), Madrid, Consejo de Estado, 1984, 789 pp.
 "Los Reales consejos El gobierno central de la Monarquía en los escritores sobre Madrid del siglo XVII", 1988.
 "Derecho y administración pública en las Indias Hispánicas", 2002
 "Textos de historia del derecho español, 2004.

 "España 1808. El Gobierno de la Monarquía", 2009.
 Derecho y Administración Pública en las Indias Hispánicas. Actas del XIII Congreso Internacional de Historia del Derecho Indiano, Cuenca, Ediciones de la Universidad de Castilla-La Mancha, 2002, 2 vols., I, 943 pp. y II, 929 pp.
 El Gobierno de un Mundo. Virreinatos y Audiencias en la América Hispánica, Cuenca, Ediciones de la Universidad de Castilla-La Mancha, 2004, 1181 pp.
 En la Corte del Rey de España. Liber amicorum en homenaje a Carlos Gómez-Centurión Jiménez (1958-2011), Madrid, Polifemo, 2016; coeditado con Rafael Valladares y Juan A. Sánchez Belén.
 Símbolo poder y representación en el mundo hispánico, Madrid, Dykinson, 2017; coordinado junto a Javier Alvarado.
 Aires de grandeza: Hidalgos presuntos y nobles de Fantasía, Madrid, Dykinson, 2019; codirigido con Javier Alvarado.
 Rito, ceremonia y protocolo. Espacios de sociabilidad, legitimación y trascendencia.'' Madrid, Dykinson, 2020; coeditado con Javier Alvarado.

Enlaces externos
 Reseña biográfica de Feliciano Barrios Pintado en la Real Academia de la Historia
 Relación de publicaciones de Feliciano Barrios en Dialnet
 Relación de Académicos de número de la Real Academia de la Historia
 Feliciano Barrios ingresa en la Real Academia de la Historia, Diario ABC

Alumnos de Derecho de la Universidad Complutense de Madrid
Profesores de la Universidad Complutense de Madrid
Historiadores de España del siglo XX
Historiadores de España del siglo XXI
Juristas de España del siglo XX
Juristas de España del siglo XXI
Académicos de la Real Academia Sevillana de Buenas Letras
Académicos numerarios de la Real Academia de la Historia
Académicos de la Real Academia de Jurisprudencia y Legislación
Historiadores de Madrid
Comendadores de la Orden de Carlos III
Condecorados con la cruz distinguida de primera clase de la Orden de San Raimundo de Peñafort
Catedráticos de la Universidad de Castilla-La Mancha
Nacidos en Madrid

Feliciano Barrios Pintado


Madagasterinae, podtribus glavočika,  dio tribusa Astereae. Postoje tri priznata roda; tipičan je Madagaster sa Madagaskara.

Rodovi
 Madagaster G. L. Nesom (5 spp.)
 Rochonia DC. (4 spp.)
 Vernoniopsis Humbert (2 spp.)

Izvori

Astereae

Madagasterinae


An Microchilus ortgiesii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Ormerod. An Microchilus ortgiesii in nahilalakip ha genus nga Microchilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microchilus (Orchidaceae)

Microchilus ortgiesii


Agir, det konstruktive højre (fransk: Agir, la droite constructive) (almindeligt kendt som Agir) er et fransk politisk parti, der blev stiftet den 26. november 2017 af tidligere medlemmer af Republikanerne.

Ved sin oprettelse havde partiet ni mandater i Nationalforsamlingen, seks i Senatet, et i Europa-Parlamentet, et i regionsrådene og seks i departementsrådene.

Partiets ni medlemmer af Nationalforsamlingen fordeler sig med seks tidligere Republikanere og tre tidligere partiløse.

Baggrund
Efter Frankrigs parlamentsvalg 2017 besluttede flertallet i Den republikanske gruppe, at de ville føre en klar oppositionspolitik mod den regering som præsident Emmanuel Macron havde udnævnt. Et mindretal af Republikanerne ønskede imidlertid at samarbejde med regeringen, og de gik derfor ind i den nye parlamentsgruppe Gruppen af konstruktive republikanere og UDI.

I efteråret 2017 ekskluderede Republikanerne medlemmerne af den nye parlamentsgruppe, og den 26. november 2017 dannede de ekskluderede det nye parti Agir.

Politiske partier i Frankrig
Gaullistiske partier
Etableret i 2017

Agir (fransk parti)


Historically, grammarians have described a verbal noun or gerundial noun as a verb form that functions as a noun. An example of a verbal noun in English is 'sacking' as in the sentence "The sacking of the city was an epochal event" (wherein sacking is a gerund form of the verb sack).

A verbal noun, as a type of nonfinite verb form, is a term that some grammarians still use when referring to gerunds, gerundives, supines, and nominal forms of infinitives. In English however, verbal noun has  most frequently been treated as a synonym for gerund.

Aside from English, the term verbal noun may apply to:
 the citation form of verbs such as the masdar in Arabic and the verbal noun (berfenw) in Welsh
 declinable verb forms in Mongolian that can serve as predicates, comparable to participles but with a larger area of syntactic use

Types

Verbal nouns, whether derived from verbs or constituting an infinitive, behave syntactically as grammatical objects or grammatical subject.  They may also be used as count nouns and pluralized but cannot be inflected vis-a-vis a given  grammatical person.

In English, gerunds used as verbal nouns comprise the suffix -ing. Examples of such uses are given below:
 Killing the president was an atrocious crime.
 He was chastised for not leaving a tip for the server.
 Creating a backup file might be a good idea.
 Thanks for giving us a heads-up.

Infinitives used as verbal nouns generally occur as prefaced by the particle to:
 To be or not to be is the question.
 To become a U.S. president, one must be a natural born U.S. citizen.
 Try to stay calm.
 Finding time to exercise requires proper planning.

Infinitives used as verbal nouns may not be prefaced by the particle to, however, when elided via ellipsis:
 Having proper contacts might help you (to) get the job.
 They couldn't help but (to) notice and (to) snicker at the wardrobe malfunction.

Verbs also may be nominalized through derivational processes, such as suffixes (as in discovery from the verb discover) or by simple conversion (as with the noun love from the verb love). The formation of such deverbal nouns is not generally a productive process, that is, it cannot be indiscriminately applied to form nouns from any verb (for example, there is no noun *uncovery for the verb uncover). When they exist, such deverbal nouns often tend to replace the regularly formed verbal noun (as discovery is usually used rather than discovering, although the latter is still common as a gerund), or else a differentiation in meaning becomes established.

Notes

Nouns by type

Verbal noun


En enzymologie, une cyclomaltodextrine glucanotransférase (également cyclodextrine glycosyl transférase ou CGTase en abrégé) () est une enzyme qui catalyse la réaction chimique de la partie cyclisante d'une molécule de 1,4-alpha-D- glucane par la formation d'une liaison 1,4-alpha-D-glucosidique. Ce sont des enzymes bactériennes qui appartiennent à la même famille de l'α-amylase plus connue sous le nom de glycosyl-hydrolase famille 13. Cette enzyme particulière est capable de catalyser plus d'une réaction, la plus importante étant la synthèse de dextrines cycliques non réductrices appelées cyclodextrines à partir d'amidon, d'amylose et d'autres polysaccharides.

EC 2.4.1

Cyclomaltodextrine glucanotransferase


El barragán es un tejido, una especie de camelote de grano más grueso que el camelote común. Es una estofa no cruzada que se trabaja en el telar de dos cárcolas, como la tela: la trama es un hilo sencillo, retorcido y fino hilado; la urdimbre, de lana y de cáñamo, es doble o triple. El barragán no se batana, se hace simplemente hervir muchas veces en el agua clara y en seguida, se pasa por la calandria con cuidado. El barragán se fabrica con lana blanca y se tiñe después o se trabaja con lana teñida ya.

Referencias
Diccionario de materia mercantil, industrial y agrícola, 1851

Tejidos

Barragán (tejido)


Heyet-i Temsiliye (Temsil Heyeti, Temsil Kurulu, Temsilciler Heyeti), Mondros Mütarekesi'nden sonra Anadolu topraklarının İtilaf Devletleri tarafından işgal edilmesi üzerine başlayan ulusal direniş sırasında, ulusal bir meclisin (TBMM) kuruluşuna dek Millî Mücadelenin yürütme organı olarak görev yapmış kuruldur.

İlk olarak Erzurum Kongresi delegeleri arasından doğu illerini temsil etmek ve kongrenin kararlarını uygulamak üzere seçilen 9 kişilik kurula Sivas Kongresi'nden sonra tüm yurdu temsil etmek görevini verilmiş ve üye sayısı 16 kişiye çıkarılmıştır.

İstanbul hükûmetine alternatif bir geçici hükûmet olarak çalışan Mustafa Kemal Paşa başkanlığındaki kurul, 27 Aralık 1919'dan itibaren faaliyetlerini Ankara'da sürdürmüş ve Millet Meclisi'nin kurulmasında aktif rol oynamıştır.

Erzurum Kongresi Heyet-i Temsiliyesi

23 Temmuz – 7 Ağustos tarihlerinde toplanan Erzurum Kongresi dağılmadan önce tüzüğü gereği 9 kişilik bir temsilci kurul seçti. Bu kurul "Şarkî Anadolu Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti"'nin temsilcisi idi.

Dernekler Kanunu uyarınca verilmesi gerekli dilekçe olarak, Erzurum valiliğine sunulan 24 Ağustos 1919 tarihli bildiride, Temsilci Kurul üyelerinin isim ve kimlikleri şöyle yazılmıştı:

 Mustafa Kemal Paşa (9. Ordu Müfettişi iken 8 Temmuz 1919 askerlikten ayrılma),
 Hüseyin Rauf Bey (Bahriye Eski Nazırı ve askerlikten ayrılma),
 Hoca Raif Efendi (Erzurum eski Mebusu),
 İzzet Efendi (Eski Kaymakam-Mebus),
 Servet Bey (Trabzon Eski Mebusu),
 Sadullah Efendi (Bitlis eski mebusu),
 Hacı Fevzi Efendi (Erzincan Nakş-i Bendi Şeyhi),
 Bekir Sami Bey (Beyrut eski valisi),
 Hacı Musa Efendi (Mutki'de Aşiret Reisi)

Kongre başkanı Mustafa Kemal, temsil kurulunun da başkanı idi. Kurulun üyesi dokuz kişi hiçbir vakit bir araya gelip birlikte çalışmadı. Rauf Bey ile Bekir Sami Bey Osmanlı Mebuslar Meclisi'ne katılmalarına kadar Mustafa Kemal ile birlikte bulundular.

Mustafa Kemal ve beraberindeki Heyet-i Temsiliye üyeleri Sivas Kongresi'ne katılmak üzere 29 Ağustos 1919'da Erzurum'dan ayrıldı; 2 Eylül 1919'da Sivas'a ulaştı.

Sivas Kongresi Heyet-i Temsiliyesi

Temsil Heyeti, Sivas'a geldiğinde Refet Bey onuncu kişi olarak diğer üyeler tarafından heyet üyeliğine kabul edildi. Sivas Kongresi, 4-11 Eylül 1919 tarihleri arasında gerçekleşti.

Kongre'de Heyet-i Temsiliye, "Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti"'nin temsil kurulu haline geldi. 11 Eylül'deki oturumda Heyet-i Temsiliye seçimi yapıldı; Erzurum Kongresi'nde seçilen eski heyet üyeleri aynen korundu; temsilcileri bulunmayan yörelerden seçilen yeni üyelerle heyetin üye sayısı 15'e çıkarıldı. Başkanlık görevi Mustafa Kemal'e verildi. Heyete geçici hükûmet kurma görevi verildi.

Sivas Kongresi ile Temsil Heyeti'ne katılan üyeler şunlardır:

Refet Bey (III. Kolordu komutanlığından ayrılma)
Kara Vasıf Bey (kurmay albaylıktan ayrılma)
Mazhar Müfit Bey (eski mutasarrıflardan)
Ömer Mümtaz Bey (Ankara eski mebuslarından)
Hüsrev Sami Bey (askerlikten ayrılma)
Hakkı Behiç Bey, eski mutasarrıflardan
Ratipzade Mustafa Bey, Niğde delegesi
Ahmed Rüstem Bey, Ankara Milletvekili, eski Amerikan Büyük Elçisi.

Heyet-i Temsiliye'nin üye sayısı 16 kişiye çıkmış olsa da toplantılar ve kararlar 5-6 en fazla 10 kişi ile gerçekleşmiştir.

Heyet, kongreden sonra 108 gün Sivas'ta kaldı. Ankara'da oluşturulacak millet meclisi için tüm yurtta seçimlerin yapılması ile ilgilendi. 20-22 Ekim tarihinde Ali Rıza Paşa hükûmeti ile Amasya'da görüşme yaptı; bazı isteklerini İstanbul hükûmetine kabul ettirdi; meclisin Ankara'da toplanmasını karara bağladı. 18 Aralık 1919'da Ankara'ya gitmek üzere Sivas'tan ayrıldı.

Heyet-i Temsiliye'nin Ankara'ya gelişi

Sivas'tan Ankara'ya 27 Aralık 1919'da varan Heyet-i Temsiliye kafilesi, beşi Heyeti-i Temsiliye üyesi (Mustafa Kemal Paşa, Hüseyin Rauf Bey, Mazhar Müfit Bey, Hakkı Behiç Bey, Şeyh Fevzi Efendi) olan 19 kişiden oluşuyordu. Ankara'da kendilerine tahsis edilen Ziraat Mektebi'ne yerleştiler. Heyet-i Temsiliye'nin geçici merkezinin Ankara olduğunu duyuran bir bildiri yayımlandı.

Keçiören tepesi yamacındaki Ziraat Mektebi, bir süre için Heyet-i Temsiliye'nin kararagahı oldu. Heyet, yeniden açılan Osmanlı Mebusan Meclisi'ne üye olarak İstanbul'a gidecek olan mebuslarla görüşmeler yaptı. Misak-ı Milli'yi hazırladı ve Mebusan Meclisi'nde kabul edilmesini sağladı.

TBMM'nin açılmasından kısa süre önce Heyet-i Temsiliye, Ankara Garı'ndaki "Direksiyon binası" adlı yapıya taşındı. TBMM'nin açılması ile Heyet-i Temsiliye'nin görevi sona erdi.

Mecliste Mustafa Kemal Ankara Milletvekili olurken meclis başkanı olamadı.Ayrıca isteği olan Müdafaa-i Hukuk Grubu yerine Felah-ı Vatan Grubu kuruldu. Diğer Heyeti Temsiliye üyelerinden Hüseyin Rauf Bey Sivas, Bekir Sami Bey Amasya, Refet Bey İzmir, Kara Vasıf Bey Sivas, Mazhar Müfit Bey Hakkâri, Ömer Mümtaz Bey Ankara, Hüsrev Sami Bey Eskişehir, Hakkı Behiç Bey Denizli, Ratipzade Mustafa Bey Niğde delegesi olarak mecliste yer aldı.

Heyeti Temsiliye'nin Yayın Organları
Heyeti-i Temsiliye'nin Sivas'ta çalışmalarını sürdürdüğü dönemde halkı ve dünyayı çıkmak üzere olan savaş hakkında bilgilendirmek üzere haftada iki gün İrâde-i Milliye adlı gazete çıkarılmıştır. Sivas Kongresi'nde basın konusunun tartışıldığı 11 Eylül 1919 günü alınan kararla kurulmasına karar verilen gazete, ilk sayısını 14 Eylül 1919'da yayımladı. 10 Ocak 1920'de Hakimiyet-i Milliye Gazetesi yayına başlayıncaya Milli Mücadelenin yayın organı olma vasfını yitiren gazete, yayın hayatını 1922 sonuna kadar devam ettirdi.

Heyet-i Temsiliye Ankara'ya taşındıktan sonra kurulun yayın organı olarak Hâkimiyet-i Milliye çıkarıldı. Haftada iki gün dört sayfa yayımlanan gazetenin ilk sayısı 10 Ocak 1920'de yayımlandı.

Kaynakça

Türk Kurtuluş Savaşı

Heyet-i Temsiliye


تقع دائرة بئر بوحوش بولاية سوق أهراس ويحيط بها قصر الصبيحي وبريش من ولاية أم البواقي والزوابي وسافل الويدان وسدراتة وأم العظائم تبعد عن مدينة خميسة الأثرية ب 30 كم تابعة إقليميا لولاية سوق أهراس الحدودية منذ 1984 بعد أن كانت تابعة لولاية قالمة'(1976) وقبلها ولاية عنابة منذ استقلال الجزائر.

التسمية

وسميت بهذا الاسم نظرا لوجود مقر إدارة الاستعمار الفرنسي حيث أن تسمية بئر بوحوش جاءت بعد الاستقلال نسبة للبئر الموجودة في مشتة البشاقة (عرش البشاقة، بوراس، بوحفص، بومعراف بشقاوي، منيعي، بوشقرة). دفعت بئر بوحوش

المؤهلات

تتميز بئر بوحوش عن باقي بلديات سوق أهراس بموقعها الهام وأراضيها التابعة لأملاك الدولة مما يجعلها قبلة للمستثمرين في ظل تشجيع الدول للإستثمار وقد بدأت بوادره في التجسيد في انطلاق خمس مصانع كبري بطاقة تشغيل 450 عامل عند الانطلاق الأول وتعتبر مدينة عذراء من حيث الاستثمار فهي تحتاج إلى استثمار واسع في جميع المجالات خاصة التي تتعلق بالفلاحة فهي مدينة آمنة وبها منطقة صناعية تستطيع استقطاب المستثمرين الصناعيين.

السكان

ويبلغ عدد سكانها حوالي 12 ألف نسمة ويعتمدون على الزراعة والفلاحة بصفة عامة، وأهم حي في بئر بوحوش الحي العريق ساحة الشهداء محمد بوضياف. يسكن دائر بئر بوحوش.

بئربوحـوش

دائرة بئر بوحوش


Limerick (Galce: Luimneach: Lom na nEach - yalın, çıplak yer - ör. atlar için açık alan) Munster iline bağlı Limerick Kontluğu ile aynı isimli şehir.

Kontluk İrlanda'nın orta-batısında yer alır.

Şehir Shannon nehri üzerine kuruludur ve merkezde üç adet geçiş yeri vardır.

Kardeş şehirler

Limerick şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:
   (1980)
   (1990)
   (1990)
  (2006)

Resimler

İrlanda Cumhuriyeti'ndeki şehirler

Limerick


Viet D. Dinh (; born February 22, 1968) is a Vietnamese-born American legal scholar who is on the board of Strategic Education. He is also the Chief Legal and Policy Officer of Fox Corporation  where he leads all legal, government and regulatory and government affairs. He served as an Assistant Attorney General of the United States from 2001 to 2003, under the presidency of George W. Bush. Previously, Dinh was a partner at two leading law firms, Kirkland & Ellis LLP and Bancroft PLLC, the latter of which he founded.  Born in Saigon, in former South Vietnam, he was the chief architect of the USA PATRIOT Act and is a former member of the Board of Directors of News Corporation.

Early life
Dinh was born in Saigon, South Vietnam. He and his family emigrated to the United States in 1978, three years after Vietnam had fully embraced communism. They initially settled in Portland, Oregon, but moved to Fullerton, California, two years later. Dinh joined the restarted debate team at Fullerton Union High School under coaches Gary Reed and Jacqueline Reedy as a senior, who encouraged him to apply to Harvard University.

Dinh graduated magna cum laude from Harvard University in 1990 with an A.B. in Government and Economics. While at Harvard, he was a member of the Phoenix S.K. Club. He then attended Harvard Law School, where he was a Class Marshal, an Olin Research Fellow in Law and Economics, and Bluebook editor of the Harvard Law Review. He received his Juris Doctor (J.D.) magna cum laude in 1993.

Career

Law
After graduating from law school, Dinh served as a law clerk to Judge Laurence H. Silberman of the U.S. Court of Appeals for the D.C. Circuit and to U.S. Supreme Court Justice Sandra Day O'Connor during the 1994 Term.

Dinh has served as Associate Special Counsel to the U.S. Senate Whitewater Committee, as Special Counsel to Senator Pete V. Domenici for the Impeachment Trial of President Bill Clinton, and as counsel to the Special Master in re Austrian and German Bank Holocaust Litigation.

He is a member of the District of Columbia and Supreme Court bars.

In late 2003, he was one of a group of prominent U.S. security officials hired by ChoicePoint to advise the company on developing its government homeland security contracts.

In 2006 he joined Kenneth Starr in challenging the constitutionality of the Sarbanes–Oxley Act.

Dinh currently serves on or has served on the boards of the News Corporation, The Orchard Enterprises, Inc. (NASDAQ; ORCD), Liberty's Promise, the American Judicature Society, the Transition Committee for California Governor Arnold Schwarzenegger, the Section on National Security Law of the Association of American Law Schools, the ABA Section on Administrative Law, Revlon, LPL Financial, and McAndrews and Forbes Worldwide.

Dinh has taught at Georgetown University Law Center, and became a partner at Kirkland & Ellis in September 2016, when Kirkland hired all of the attorneys at the firm Dinh founded, Bancroft PLLC. Dinh left Kirkland in 2018.

Dinh's representative publications include "Defending Liberty: Terrorism and Human Rights" in the Helsinki Monitor, "Codetermination and Corporate Governance in a Multinational Business Enterprise" in the Journal of Corporation Law, and "Financial Sector Reform and Economic Development in Vietnam" in Law and Policy in International Business. He published The USA Patriot Act: Preserving Life and Liberty in 2008.

In September 2006 Dinh received publicity for representing Tom Perkins, a former Hewlett-Packard director involved in the company's pretexting scandal. The emails between Perkins and Larry Sonsini, a corporate lawyer involved with Board of Directors decisions for many corporations were eventually forwarded to reporters and became public.

Dinh, along with fellow News Corp. board member, fellow lawyer, and Corporation executive Joel Klein, took over the investigation of the News of the World phone hacking affair and related Corporation issues in July, 2011, from News International UK Chief Executive, Rebekah Brooks. Brooks' own possible involvement in the phone hacking scandal made her unable to continue as an impartial investigator. Tom Perkins, also on the News Corp. board, was one who recommended Dinh for the investigation role.

It emerged after he was appointed to the board investigation that Dinh is godfather to one of Lachlan Murdoch's children and a friend of Lachlan since 2003. Further, in 1992, a decade before he met Lachlan, Dinh wrote of his sister, held in a Hong Kong refugee camp, in the New York Times, which led to NBC TV coverage and then to a series of articles in the South China Morning Post. The Post was owned by Rupert Murdoch, and Dinh's articles there were credited with helping free his sister. The personal ties to Murdoch's interests and family were debated as Dinh took the role in the phone-hacking investigation.

Dinh was mentioned as a potential nominee to the Supreme Court of the United States in a Republican administration.

Department of Justice
Dinh served as Assistant Attorney General of the Office of Legal Policy at the Department of Justice from 2001 to 2003, under the presidency of George W. Bush. He was confirmed in the Senate by a vote of 96 to 1, with the sole No vote coming from Hillary Clinton. As the official responsible for federal legal policy, Dinh worked with issues of illicit drugs, racial profiling in federal law enforcement, exploitation of children, human trafficking, DNA technology, gun violence, and civil and criminal justice procedural reform.  Dinh was also involved in the selection and confirmation of 100 district and 23 appellate judges in his role representing the U.S. Department of Justice. After 9/11, Dinh conducted a comprehensive review of DOJ priorities, policies, and practices, and played a key role in developing the USA PATRIOT Act and revising the Attorney General's Guidelines, which govern federal law enforcement activities and national security investigations.

Georgetown University Law Center
Dinh has been a Professor of Law at Georgetown University Law Center. His expertise lies in constitutional law, corporations law, and the law and economics of development. He was also currently the Co-Director of the Asian Law & Policy Studies Program. He previously served as Co-Director of the Joint Program in Law and Business Administration, from 1998 to 1999.

Fox Corporation
In September 2018, Dinh was appointed as Chief Legal and Policy Officer of Fox Corporation and would report directly to CEO Lachlan Murdoch. Dinh is responsible for all legal, compliance, and regulatory matters, as well as oversight of government and public affairs.

In April 2020, it was announced that Dinh and a handful of other Fox Corp. executives would forgo their salaries for six months as a result of the COVID-19 pandemic.

On August 11, 2023, Fox announced that Dinh would be leaving the company's employ and become an outside advisor.

Personal life
His family was separated in 1975 when his father, Phong Dinh, was being held as a political prisoner in the family's war-ravaged homeland after the fall of Saigon. He escaped in 1978, and remained a fugitive in Vietnam, when his mother, Nga Thu Nguyễn, and his older siblings got on a boat with 85 other people and set out. For 12 days Dinh was in a broken 15-foot-long boat, at one point with no food or water. They encountered a Thai fishing crew that gave them food and gas, and helped fix the boat and pointed them toward land. When they reached Malaysia they were met by gunshots from a patrol boat; the Malaysians did not want them. Their boat docked but Dinh's mother realized that the port police would force them to leave the next morning, so she sneaked back out to the boat alone that night with an axe and damaged the boat so as not to be sent back on it. After six months as refugees in Malaysia, Dinh's family arrived at Oregon in November 1978. They picked strawberries for menial wages, sending money back to Dinh's father and a sibling hiding out in Vietnam. After Mount St. Helens erupted in 1980, the crop damage forced his family to relocate to Fullerton.

Dinh was honored by his high school alma mater when he was added to Fullerton's wall of fame. He will share that wall with an ideological opposite, David Boies, former Vice President Al Gore's lawyer for the Florida recount.

Dinh was reunited with his father in 1982. In 1992, he was reunited with one of his sisters at a refugee camp in Hong Kong, a meeting filmed by the newsmagazine show Dateline NBC.

Dinh lives in Los Angeles, California, with his wife, Jennifer Ashworth Dinh, and their three sons.

Articles, interviews, and testimony

 "The Patriot Act Is Your Friend", Interview with Kim Zetter, Wired News, 2004-02-24

 "Sacrifices of Security", Interview with Bryant Gumbel, PBS, 2003-07-15

 "Once Upon a Time in Arkansas", Interview with Peter Boyer, Frontline, PBS, 1988

See also
List of law clerks of the Supreme Court of the United States (Seat 8)
George W. Bush Supreme Court candidates

References

External links

Profile of Viet D. Dinh at the U.S. Department of Justice
Biography of Viet D Dinh at the Institute for Corean-American Studies

Profile at Bloomberg Businessweek
Profile at Forbes
"At Home in War on Terror", The Los Angeles Times, September 18, 2002

1968 births
20th-century American lawyers
Academics of Vietnamese descent
American legal writers
American politicians of Vietnamese descent
Asian conservatism in the United States
California Republicans
Fullerton Union High School alumni
Georgetown University Law Center faculty
Harvard Law School alumni
Law clerks of the Supreme Court of the United States
Lawyers from Portland, Oregon
Lawyers from Washington, D.C.
Living people
News Corporation people
People associated with Kirkland & Ellis
People from Fullerton, California
People from Ho Chi Minh City
Refugees in Malaysia
United States Assistant Attorneys General for the Office of Legal Policy
Vietnamese emigrants to the United States
Vietnamese refugees
Washington, D.C., Republicans

Viet D. Dinh


Demodex talpae est une espèce d'acariens de la famille des Demodicidae et du genre Demodex qui vit dans la fourrure de la Taupe d'Europe et dont elle est inféodée. L'espèce est décrite succinctement en 1923 puis redécrite sur des bases plus solides en 2021.

Taxonomie

La faune des Demodicidae des Eulipotyphles regroupant les Taupes, les Musaraignes et les Hérissons a été peu étudiée : deux espèces sur les musaraignes Neomys anomalus et Sorex araneus, Demodex foveolator sur Crocidura suaveolens et Demodex talpae qui est succinctement décrit par l'acarologue Arthur Stanley Hirst en 1921 à partir d'un seul spécimen de Talpa europaea. L'absence de données concernant la présence de Demodecidae chez ces espèces hôtes provient probablement du manque d'études concernant leur parasitofaune. Leur diversité générique chez les Eulipotyphles semble être importante, le genre Demodex étant jusqu'à présent le plus riche en espèces, mais des genres comme Apodemodex et Soricidex ont pour hôtes uniquement des  Musaraignes et des Mulots. Afin de circoncire l'espèce, Demodex talpae est redécrite en 2021 et le néotype est conservé à l'Université de Gdańsk en Pologne.

Description
La femelle mesure de  de long pour de  de large et le mâle, plus court que la femelle, mesure  de long pour  de large.

Sur 10 spécimens de Taupe d'Europe, Demodex talpae est trouvé sur un tiers avec 2 à 8 individus par hôte, soit 14 au total. Les acariens se situaient dans la peau velue des faces ventrale et dorsales. Aucune lésion cutanée ou d'autres symptômes n'était visible sur les taupes examinées.

Autre espèce
Une autre espèce, Epimyodex talpae, a également été décrite depuis la fourrure de la Taupe d'Europe, plus particulièrement dans ses tissus cellulaires sous-cutanés. Le genre Epimyodex se distingue des autres genres de la famille Demodicidae par la
situation terminale de la vulve et l'absence de poils sur la face dorsale du gnathosome

Références

Voir aussi

Références biologiques

Demodicidae
Espèce d'arachnides (nom scientifique)
Espèce décrite en 1921

Demodex talpae


Himmler is a German surname.  Notable people with the surname include:

 Ernst Hermann Himmler (1905–1945), German Nazi functionary and younger brother of Heinrich Himmler
 Gebhard Ludwig Himmler (1898–1982), German Nazi functionary and older brother of Heinrich Himmler
 Gudrun Burwitz, née Himmler (1929–2018), daughter of Heinrich Himmler
 Heinrich Himmler (1900–1945), Reichsführer of the Schutzstaffel (SS), a military commander, and a leading member of the Nazi Party (NSDAP) of Nazi Germany
 Katrin Himmler (born 1967), a German author, the granddaughter of Ernst Hermann Himmler, great-niece of Heinrich Himmler
 Margarete Himmler (1893–1967), wife of Heinrich Himmler

See also
 Operation Himmler (less often known as: Operation Konserve, Operation Canned Goods), a Nazi Germany false flag project

German-language surnames

Himmler (surname)


An Cyperus penzoanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodolfo Emilio Giuseppe Pichi Sermolli. An Cyperus penzoanus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus penzoanus


Erdal Eren (25 Eylül 1961; Şebinkarahisar, Giresun - 13 Aralık 1980; Ulucanlar Cezaevi, Altındağ, Ankara), Halkın Kurtuluşu ve Türkiye Devrimci Komünist Partisi mensubu militan. 12 Eylül Darbesi'nden sonra 1980-1984 arasında idam edilen 50 mahkûmdan biridir. 2 Şubat 1980 günü Piyade Er Zekeriya Önge'yi öldürdüğü iddiası ile yargılanıp 19 Mart 1980'de ölüm cezasına çarptırılmış, darbe sonrasında idam edilmiştir.

Ankara Yapı Meslek Lisesinde sınıfta kaldığı için öğrenciliğe devam eden sol görüşlü Erdal Eren, Halkın Kurtuluşu örgütünün üyesiydi. 12 Eylül Darbesi öncesinde 2 Şubat 1980 günü Ankara'da Sinan Suner'in öldürülmesini protesto için gerçekleştirilen yasa dışı eyleme silahlı olarak katıldı. "Kitlesini koruma görevi" üstlendi, eyleme müdahale eden askerlere ateş açtı, çıkan çatışmada askerî inzibat eri Zekeriya Önge öldürüldü. Eren, Zekeriya Önge'yi öldürme suçundan yargılanarak 19 Mart 1980'de Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı 1 Numaralı Askerî Mahkemesi tarafından ölüm cezasına çarptırıldı. Hakkındaki idam kararı Askerî Yargıtay 3. Dairesi tarafından önce usul yönünden, daha sonra ise esastan bozuldu. İlkinde eksik soruşturma nedeniyle bozulan karar, ikincisinde cezada indirim sağlayabilecek TCK 59. maddenin uygulanmaması nedeniyle bozuldu. Askerî Yargıtay Başsavcısı'nın bozma kararına itirazı sonucu dosya iki kez Askerî Yargıtay Daireler Kuruluna gitti. Kurul, mahkeme kararını uygun görerek idamı 20 Kasım 1980'de kararı onadı. Avukatları, Askeri Yargıtay 3. Dairesinin idam hükmünün bozulması kararının gerekçeleri ile birlikte Eren'in yaşının da yöntemine uygun, tam ve doğru olarak saptanmamış olduğu iddialarıyla itirazda bulundu ancak bu itirazlar reddedildi. Ayrıca Eren'in babası 21 Kasım 1980'de Kenan Evren'e yazdığı mektupta suç tarihinde oğlunun 18 yaşını 3 ay geçtiğini ifade etti. Karar son olarak 12 Aralık 1980'de Kenan Evren başkanlığındaki Millî Güvenlik Konseyi tarafından onaylandı ve Eren 13 Aralık 1980 günü Ulucanlar Cezaevi'nde asılarak idam edildi.

Arka plan
Orta Doğu Teknik Üniversitesi öğrencisi ve Yurtsever Devrimci Gençlik Derneği üyesi Sinan Suner, 30 Ocak 1980 tarihinde Milliyetçi Hareket Partili Bakan Cengiz Gökçek'in koruması Süleyman Ezendemir tarafından vurularak öldürüldü. Erdal Eren, olayı protesto etmek için Suner'in öldürüldüğü Ayrancı Mahallesi'ndeki Hoşdere Caddesi'nde 2 Şubat 1980 günü düzenlenen ve üç bini aşkın kişinin katıldığı eyleme silahıyla katıldı. Erdal Eren'e, kendi ifadesiyle, "kitlesini koruma görevi" de verildi. Gruba müdahale etmek için Zekeriya Önge'nin de aralarında bulunduğu 12 kişilik askerî tim olay yerine geldi. Araçtan inen askerler slogan atan topluluğu dağıtmak ve eylemcileri yakalamak için harekete geçti. Grup sağa sola dağıldı. Askerler slogan atan grubun peşine düştü. Mahkeme belgesinde olayın devamı şöyle anlatılmıştır:"8 numaralı Ayyıldız Apartmanı'nın bahçesinde sanık elindeki tabancayla inzibat erlerine 3 veya 4 el ateş etti. İnzibat eri Zekeriya Önge yaralanıp yere düştü. Kalaslar arasında gizlenen sanık Erdal Eren, etrafının çevrilmesi üzerine ellerini kaldırarak teslim oldu. Kalaslar arasında yapılan aramada tabanca bulundu. Er Zekeriya Önge hastaneye kaldırılırken yolda vefat etti. Yapılan otopsisinde sırtından mermi giriş deliği tespit edildi. Merminin sanık Erdal Eren'in tabancasından atıldığına dair tereddüde yer verecek hiçbir durum bulunmadığı kanaatine varıldı."

Eleştiriler
Olayın ardından 7 Şubat 1980'de yayımladığı "Susmayalım..." başlıklı köşe yazısında Uğur Mumcu, Zekeriya Önge'nin ölümünden duyduğu üzüntüyü paylaştı:"Sinan Suner'in yakınları nasıl gözyaşı içindelerse, olaydan iki gün sonra, bu cinayeti protesto etmek için toplanan bir grubun içinden atılan kurşunla öldürülen inzibat eri Zekeriya Önge'nin ana ve babası da gözyaşları içinde, bağırlarına taş basıyor... Akıtılan kanı, bir başkasının kanı ile temizlemeye olanak yoktur; hele akıtılan kan yoksul bir inzibat erinin kanıysa..."11 Şubat 1980 günü aynı olaya yine değinen Uğur Mumcu, teröre tepki gösterdi:"Daha önce de Ankara'da bir inzibat erimiz şehit edildi...

Bütün bunlar, terörizmin yeni bir aşamada olduğunu kanıtlayıcı örneklerdir.

Bu saldırı ve cinayetler, devrimcilik, solculuk, ilericilik gibi etiketler altında yapılıyorsa, bunları en ağır biçimde kınamak ilerici basın olarak bizim görevimizdir. Yoksul bekçilere, inzibat erlerine, devlet polisine, jandarmasına kurşun sıkmak, alçakça işlenmiş cinayetlerdir hem de ayrıca bu tür eylemler, devrimciliğe, solculuğa, sosyalistliğe ihanettir."

Dava süreci

Yargılama

2 Şubat 1980'de silahı ile birlikte yakalanan Erdal Eren, iddialara göre emniyetteki sorgusu sırasında işkenceye maruz kalmıştır. Askerî Savcılık tarafından idam istemiyle açılan davanın ilk duruşması 13 Şubat'ta gerçekleşti. Erdal Eren, mahkemede şunları söyledi:"Biz devrimcilerin, alçakça katledilen yoldaşlara son saygı görevini 'yasaları da çiğneyerek' yapması meşrudur. Meşru olmayan şey, sıkıyönetimin ta kendisidir. En büyük terörist ve katil, devlettir."Erdal Eren, 17 Mart 1980 tarihinde mahkeme heyetine sunduğu ve dava dosyasının 86. dizininde yer alan el yazısında "öldürme kastı ile ateş etmediğini" söyledi:"Kaldı ki eğer isteyerek öldürmüş olsaydım bu öldürme olaylarını sürdürecek durumundaydım. Her şeyden belli olduğu gibi sadece panikten ve heyecandan dolayı havaya iki el ateş ettim. Tabancamda beş mermi vardı ve ayrıca yedek şarjör de doluydu. Askerlerin hepsi benim hedef sınırlarım içerisinde olmasına rağmen ne öleni ne de başkasını öldürme kastım olmadığından ateş etmedim."Yargılama üç celsede karara bağlandı. Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı 1 Numaralı Askerî Mahkemesi, Türk Ceza Yasası'nın 450/9 maddesi gereğince Erdal Eren'i 19 Mart'ta idama mahkûm etti. Erdal Eren ayrıca ruhsatsız silah taşıma suçundan 1 yıl hapis ve üç bin lira ağır para cezasına çarptırıldı. Askerî Mahkeme, kararında, "İnsan sevgisine ve doğal olan yaşama hakkına yer vermeyen insanların bazı kutsal değerlerin savunuculuğunu da yapamayacağını, inzibat eri Zekeriya Önge'nin Ulusal Kurtuluş Savaşı'nda emperyalist ordulara karşı savaşıp kesin zafer kazanan Türk Silahlı Kuvvetlerinin bir üyesi olduğunu" belirtti. Kararın ardından Erdal Eren, mahkeme heyetine karşı, "Faşizme ölüm, halka hürriyet!" sloganı attı.

Askerî Yargıtay 3. Ceza Dairesi, kararı önce "delillerin noksanlığı" nedeniyle usulden bozdu, ardından da idamın müebbet hapse çevrilmesini gerektiren "TCK'nin 59. maddesinin uygulanmaması" nedeniyle esastan bozdu. 3. Ceza Dairesinin bozma kararı Askerî Yargıtay Daireler Kurulunda oy çokluğuyla bozuldu ve idam kararı 20 Kasım 1980'de onandı. Dönemin 3. Ceza Dairesi Üyesi Hâkim Albay Ahmet Turhan, yıllar sonra verdiği röportajda, olay ile ilgili gerekli balistik incelemenin yapılmadığını ve ayrıca Erdal Eren'in inzibat erini öldürdüğüne dair bir kanıt bulunmadığını iddia etmiştir.

Erdal Eren, idama mahkûm edildiği süreçte Türkiye Devrimci Komünist Partisi (TDKP) üyeliğine kabul edilmiş, idam kararının ardından infazın önlenmesi için "Erdal idam edilemez." kampanyası düzenlenmiştir.

Gerçek yaşı üzerine tartışmalar

Erdal Eren'in avukatı Nihat Toktay, dosyada tespit ettiği eksiklikler için 17 Mart 1980 günlü duruşmada mahkemeden soruşturmanın genişletilmesi talebinde bulunduğunu ve bu talebinin içerisinde Erdal Eren'in yaşının tam teşhis edilmesi konusunun da olduğunu söylemiştir. Yargıtay'ın yıllar süren yerleşmiş kararlarına göre yaş konusunda itirazlar varsa kişinin yaşını tespit etmek için kemik grafiklerinin çekilmesi, kemik grafiklerinden sonra da varsa tanık olarak anne babasının dinlenmesi gerekmekteydi. Sanık avukatının yaş tespit talebi 17 Mart 1980 günlü duruşmada mahkemenin ara kararıyla; "Erdal Eren'in o güne kadar yaşının küçüklüğüne dair bir iddiası olmamasına, doğum tarihinin Şebinkarahisar Nüfus Memurluğu tarafından bildirilmesine, dış görünüşüne, eğitim durumuna ve delil sunulmadığına" bakılarak reddedildi. 19 Mart 1980'de idam cezası verildi, mahkemenin gerekçeli hüküm kararında Erdal Eren'in yaşına ilişkin açıklama yapılmadı. Sonrasında yapılan itirazlar da "doğum tarihinde bir ihtilaf olmadığı" gerekçesiyle reddedildi. 20 Kasım 1980'de idam cezası onaylandı.

Erdal Eren'in babası, 21 Kasım 1980'de Kenan Evren'e yazdığı mektupta "suçun işlendiği zaman oğlum 18 yaşına gireli 3 ay olmuştu" diyerek oğlunun 18 yaşından büyük olduğunu belirtti.

Gazeteci Saygı Öztürk, idam cezasına kadar yaş konusunun hiç konuşulmadığını, idam kararından sonra temyiz aşamasında Erdal Eren'in avukatı Nihat Toktay'ın yaş iddiasını gündeme getirdiğini belirtmiştir.

İdamı
Erdal Eren'in dava sürecinde 12 Eylül 1980'de gerçekleşen askerî darbe ile TBMM ortadan kaldırıldı. 1972'den beri infaz edilmeyen ölüm cezaları Millî Güvenlik Konseyinin onaylaması ile infaz edilmeye ve yeni ölüm cezası hükümleri verilmeye başlandı. Darbenin ardından infaz edilen dördüncü idam kararı Erdal Eren'in idamı oldu.

Erdal Eren, 17 Mart 1980 tarihinde mahkeme heyetine sunduğu ve dava dosyasının 86. dizininde yer alan el yazısında, "Askerlerin hepsi benim hedef sınırlarım içerisinde olmasına rağmen ne öleni ne de başkasını öldürme kastım olmadığından ateş etmedim." ifadelerini kullanmıştı.

Erdal Eren, Aralık 1980'de Mamak Askerî Cezaevi'nin haberini yapmak için cezaevine gelen gazeteciler Savaş Ay ve Emin Çölaşan'a ise, "avukatıyla görüştürülmediğini, 18 yaşının altında olmasına rağmen idam edilmek istendiğini, yaşının 18'den küçük olduğunu tespit edecek olan kemik testi yapılması talebinin kabul edilmediğini, öldürdüğü iddia edilen jandarma erine (Zekeriya Önge) çok uzaktan ateş açtığını ama otopside yakın atışla öldüğünün kanıtlandığını, kendisini ibret olsun diye asacaklarını ve ölümden korkmadığını" söyledi. Olay anını gazetecilere şöyle aktardı:"Balistik raporunda yanlışlık yaptılar, bana kitlemi koruma görevi verilmişti, birden saldırı gelince ben çektim, bize doğru ateş edeceklerini görünce mecburen ateş ettim. Ben ateş ettim ama o arkadan kendi arkadaşlarının ateşiyle de vurulmuş. O yakın hatta neredeyse bitişik atışmış, çok üzgünüm genç bir askerin ölmesine ama yaptıklarımdan dolayı asla pişman değilim çünkü bunu halk adına yaptık."

12 Aralık 1980'de Devlet Başkanı Orgeneral Kenan Evren başkanlığında toplanan Millî Güvenlik Konseyi, Erdal Eren'in idamını görüştü. Adalet Komisyonu Başkanı Hava Hâkim Kıdemli Albay Zeki Güngör olaya dair şöyle dedi:"Elebaşlarından bir kısmı Reşat Nuri sokağa doğru kaçmaya başlamıştır. Bunun üzerine inzibat erleri bu koşanların peşine takılmıştır. Bunlar arasından Erdal Eren 8 numaralı apartmanın bahçesine girmiş ve tabancasını çıkararak 3-4 el ateş etmiştir. Bu ateş sırasında Zekeriya Önge isimli erimiz yaralanmış, kaldırıldığı hastanede maalesef ameliyata dahi alınamadan vefat etmiştir. Durumu gören tim komutanı ve inzibat erleri kesinlikle Erdal Eren'in ateş ettiğini gördükleri cihetle, etrafını sarmışlar ve Erdal Eren bahçede bulunan kalasların arkasına gizlenmiştir. Yapılan ikaz üzerine ellerini havaya kaldırmış, teslim olmuştur."Millî Güvenlik Konseyi, kararı onayladı. Erdal Eren'in idam cezası 13 Aralık 1980'de Ankara Merkez Kapalı Ceza ve Tutukevi'nde infaz edildi. Son sözleri, "Kahrolsun faşist diktatörlük, yaşasın TDKP!" sloganı oldu. Cenazesi Karşıyaka Mezarlığı'na defnedildi.

Ölümünden sonra
Erdal Eren'in idamını onaylayan dönemin Devlet Başkanı ve Millî Güvenlik Konseyi Başkanı Kenan Evren, yazdığı Kenan Evren'in Anıları adlı kitap serisinin 1991 yılında yayımlanan ikinci cildinde Erdal Eren'in idamı hakkında şu satırları yazdı:"12 ARALIK CUMA

12 Eylül'den kısa bir süre önce Ankara Ayrancı bölgesinde bir inzibat erini arkadan vurup öldüren 19 yaşındaki Erdal Eren adındaki terörist hakkında verilen idam cezasını bugün onayladık. İdam gece yarısı infaz edildi."
12 Eylül belgeseli için yapılan röportajda Kenan Evren, darbenin ardından gerçekleştirilen infazlar hakkında şöyle söyledi:"İlk idam kararı geldi önümüze. Ve dedik ki: Sağcı solcu yok. Mümkünse bir sağcı bir solcu, iki sağcı iki solcu. Neyse, kaç tane çıkmışsa ikisini beraber yapalım. Sonra demesinler ki bize: 'Bu gelen yönetim efendim sağı tutuyor, solu tutuyor.' gibi... Töhmet altında kalmayalım. Üzülüyoruz tabii. Bir insanı idam etmek kolay değil. Fakat o idam ettiğimiz kişi, belki 15-20 kişinin hayatına son vermiş. Öyle kimseler geliyor önümüze. Onun için kılımız kıpırdamadan bunu yapıyorduk."2010 Türkiye anayasa değişikliği referandumuna doğru dönemin Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, "... 17 yaşındaki çocukları yağlı urgana taşıyan zihniyetle hesaplaşacağız." diyerek Erdal Eren ve diğer idam edilenler için ağladı, 12 Eylül liderlerini eleştirdi.

Toplumsal etkiler

Adının verildiği yerler ve tepkiler
2015 yılında Kenan Evren'in ölümü sonrası CHP'li Aydın Büyükşehir Belediye Meclisi, Kuşadası ilçesindeki Kenan Evren Caddesi'nin adının "Erdal Eren Caddesi" olarak değiştirilmesine karar verdi. Zekeriya Önge'nin silah arkadaşının oğlu bu karara tepki göstererek Belediyeye ve Valiliğe itiraz etti. Valilik konuyu inceledi. Belediye geri adım attı ve Erdal Eren ismi kaldırılarak caddenin adı Kenan Evren kaldı.

İstanbul'un CHP'li Ataşehir Belediyesi tarafından Ataşehir'deki bir kültür merkezine Erdal Eren'in adı verildi. Yapılan şikâyet başvuruları sonucu kültür merkezinden Erdal Eren'in ismi silindi.

Şarkılar
 Edip Akbayram, "Metris'in Önü"
 Sezen Aksu, "Son Bakış" (Sözleri Aysel Gürel'e, bestesi Onno Tunç'a ait.)
 Ahmet Kaya, "Yaşamadın Sen", "Metris'in Önünde Durdum"
 Teoman, "İki Çocuk" (Teoman, Erdal Eren ve Zekeriya Önge'nin akrabası olduğunu Cnn Türk'te Ahmet Hakan'a açıklamıştır.)
 Teoman, "On Yedi"
 Mor ve Ötesi, "Darbe"
 Grup Yorum, Selda Bağcan, Edip Akbayram, "Büyü" (Gülten Akın'ın şiirinden bestelenmiştir.)
 Gına, "Kırmızı Halı"
 Ali Ekber Eren, "Ankara Adı Kara"
 Edip Akbayram, "Şu Metris'in Önü"
 Ümmü Şen, "Nenni"
 Saian, "Suç"

Dizi, film ve belgesel film
 Hatırla Sevgili adlı dizide Erdal Eren'in hikâyesi de anlatılmıştır. 6 Haziran 2008 tarihinde yapılan dizinin finalinde Erdal Eren'in idamı konu edilmiştir.
 Zincirbozan adlı sinema filminde Erdal Eren'in idam sahnesi canlandırılmıştır.
 Oğlunuz Erdal adlı belgesel film; Sinan Suner, Zekeriya Önge, Erdal Eren ve Ercan Koca'nın öyküsü üzerinden Türkiye'nin 1977-1984 dönemini anlatır.

Ayrıca bakınız
 12 Eylül Darbesi'ne giden süreç
 Türkiye'de sağ-sol çatışması
 Türkiye'de ölüm cezası
 Türkiye'de idam edilenler listesi

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Erdal Eren'in babasının Kenan Evren'e mektubu (21 Kasım 1980)
 "Erdal Eren ve idamlık güncesi", Savaş Ay
 "A benim canım kürkünü giy", Savaş Ay

Türk sosyalistler
Türk komünistler
1961 doğumlular
Şebinkarahisar doğumlular
1980 yılında ölenler
Ankara'da ölenler
Türk devrimciler
12 Eylül Darbesi
İdam edilmiş Türkler
Karşıyaka Mezarlığı'na defnedilenler
Türkiye tarafından idam edilmiş kişiler

Erdal Eren


João Esteves de Oliveira (Porto, 1946 — Lisboa, 07-04-2023) foi um economista e importante colecionador de arte e galerista português.

Vida e obra
Licenciou-se em Economia, tendo trabalhado no Banco Português do Atlântico, onde ocupou os cargos de Diretor Comercial no Porto e Diretor-geral na Sucursal em Paris. Foi, depois, Diretor responsável pelas Áreas de Clientes Particulares, de Grandes Empresas e Institucionais e Internacional no Banco Comercial Português. Em 2003 abandonou a atividade bancária e abriu, na Rua Ivens, em Lisboa, uma Galeria de arte centrada nos trabalhos sobre papel onde viria a expor a obra de alguns dos mais destacados artistas e arquitetos portugueses modernos e contemporâneos.

Segundo João Pinharanda, a ação de João Esteves de Oliveira como colecionador e galerista faz dele uma figura incontornável da História da Arte em Portugal: "O seu vasto programa de acção já hoje pode ser entendido como determinante na resistência à anémica realidade do mercado da arte nacional, nomeadamente do desenho, defendendo a sua diversidade e a sua autonomia, quer comercial, quer crítica, quer historiográfica".

A Galeria João Esteves de Oliveira manteve-se ativa até 2019, tendo acolhido ao longo dos anos exposições individuais de autores como Jorge Martins, Eduardo Souto Moura, Álvaro Siza, Ângela Ferreira, Pedro Calapez, Fernanda Fragateiro, Vasco Araújo, Joaquim Bravo, Pedro Cabrita Reis, Júlio Pomar, Mily Possoz, José Pedro Croft, Manuel Aires Mateus, André Derain, Ricardo Bak Gordon, João Queiroz, José Loureiro e Álvaro Lapa, entre muitos outros.

Colecionador e amigo de artistas, João Esteves de Oliveira foi também, nas palavras de Alexandre Pomar, "comissário seguro das suas exposições, feitas de visitas aos ateliers, relações pessoais, desafios, cumplicidades. E catálogos completos que prefaciava".

Galeristas de Portugal

João Esteves de Oliveira


Sunkel ist der Familienname folgender Personen:

 Edwin Sunkel (1854–1931), preußischer General der Infanterie
 Phil Sunkel (* 1925), US-amerikanischer Musiker
 Reinhard Sunkel (1900–1945), deutscher Politiker (NSDAP)
 Werner Sunkel (1893–1974), deutscher Biologe und Ornithologe
 Wilhelm Sunkel, deutscher Architekt

Sunkel


Cardiofaciocutaneous (CFC) syndrome is an extremely rare genetic disorder, and is one of the RASopathies. It was first described in 1986.

It is characterized by the following:

Distinctive facial appearance
Unusually sparse, brittle, curly scalp hair
A range of skin abnormalities from dermatitis to thick, scaly skin over the entire body (generalized ichthyosis)
Heart malformations in over 75% of patients (congenital or appearing later), especially an obstruction of the normal flow of blood from the lower right ventricle of the heart to the lungs (valvar pulmonary stenosis)
Growth delays
Feeding problems associated with severe gastroesophageal reflux disease (GERD)
Foot abnormalities (extra toe or fusion of two or more toes)
Intellectual disability
Failure to thrive

Presentation

Head
Individuals with the disorder usually have distinctive malformations of the craniofacial area including an unusually large head (macrocephaly), prominent forehead, and abnormal narrowing of both sides of the forehead (bitemporal constriction); The nose can be upturned and short with a low nasal bridge; and large ears that are abnormally rotated toward the back of the head. In many cases, affected individuals also have downward slanting eyelid folds, widely spaced eyes, drooping of the upper eyelids, inward deviation of the eyes, and other eye abnormalities including absent eyebrows and eyelashes.

Gastrointestinal system

Genetic
Costello and Noonan syndrome are similar to CFC and their phenotypic overlap may be due to the biochemical relationship of the genes mutated in each syndrome. Genes that are mutated in all three of these syndromes encode proteins that function in the MAP kinase pathway.

 Mutations that cause CFC are found in the KRAS, BRAF, MEK1, and MEK2 genes.
 Costello syndrome is caused by mutations in HRAS.
 Mutations that cause Noonan syndrome have been found in PTPN11 and SOS1.

The relative severity of CFC when compared to Noonan syndrome may reflect the position in the biochemical pathway occupied by the affected genes.
 Shp2, the protein product of the PTPN11 gene, appears to regulate the MAP kinase pathway at or above the level of SOS1.
 SOS1 in turn regulates the activities of RAS, RAF, MEK, ERK, and p90RSK.
 SOS1 has been demonstrated to be a target of negative feedback by ERK and p90RSK.

Thus, any activating mutation downstream of SOS1 may be subject to less regulation that might mitigate the consequence of such mutations, giving rise to the phenotypic differences seen between these syndromes.

Diagnosis

Management

References

External links

CFC Syndrome at Genetics Home Reference
  GeneReview/UW/NIH entry on CFC

Genodermatoses
Papulosquamous hyperkeratotic cutaneous conditions
Neuro-cardio-facial-cutaneous syndromes
Human appearance
Syndromes affecting head size
Syndromes affecting the heart
Syndromes affecting the skin
Syndromes with dysmelia
Syndromes with craniofacial abnormalities

Cardiofaciocutaneous syndrome


Der Sunkist Kids Wrestling Club ist ein Ringerklub in Scottsdale bei Phoenix (Arizona) in den Vereinigten Staaten.

Der Klub wurde 1976 vom Ringer Arthur J. Martori gegründet, der für die Arizona State University aktiv war. Bis 2013 hatte er 55 Medaillengewinner bei Weltmeisterschaften und Olympischen Spielen hervorgebracht, wie etwa Rulon Gardner, Cael Sanderson, John Smith und Tricia Saunders.

Der Klub veranstaltet jährlich ein internationales Ringerturnier in Arizona.

Bekannte Mitglieder
 Stephen Abas (* 1978)
 Sergei Beloglasow (* 1956), Trainer
 Thomas Brands (* 1968)
 Christopher Campbell (* 1954)
 Nate Carr (* 1960)
 Henry Cejudo (* 1987)
 Clarissa Chun (* 1981)
 Kendall Cross (* 1982)
 Tervel Dlagnev (* 1985)
 Melvin Douglas (* 1963)
 Catherine Downing (* 1980)
 Rulon Gardner (* 1971)
 Matt Ghaffari (* 1961)
 Joe Gonzales (* 1957)
 Dennis Hall (* 1971)
 Samuel Henson (* 1971)
 Stephany Lee (* 1984)
 Matt Lindland (* 1970)
 Mujaahid Maynard (* 1971)
 Toccara Montgomery (* 1982)
 Cael Sanderson (* 1979)
 Townsend Saunders (* 1967)
 Tricia Saunders (* 1966)
 Iris Smith (* 1979)
 Tolly Thompson (* 1973)
 Jakob Varner (* 1986)
 Joe E. Williams (* 1974)

Weblinks
 Website des Vereins

Einzelnachweise

Ringerverein
Sport (Scottsdale)
Organisation (Scottsdale)
Sportverein (Arizona)
Ringen (Vereinigte Staaten)

Sunkist Kids Wrestling Club


Turunçlu, Kozan - Adana ili Kozan ilçesine bağlı mahalle
 Turunçlu, Sarıçam - Adana ili Sarıçam ilçesine bağlı mahalle
 Turunçlu, Erzin - Hatay ili Erzin ilçesine bağlı mahalle
 Turunçlu, Pazarcık - Kahramanmaraş ili Pazarcık ilçesine bağlı mahalle
 Turunçlu, Toroslar - Mersin ili Toroslar ilçesine bağlı mahalle
 Turunçlu, Yenişehir - Mersin ili Yenişehir ilçesine bağlı mahalle

Turunçlu


රත්නපුර මිහිඳු විද්‍යාලය රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි ශ්‍රී ලංකා අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය යටතේ පරිපාලනය වන රජයේ පාසලකි.

ඉතිහාසය
1979 මැයි 02 වන දින ජනාධිපති විද්‍යාලය ගුරුවරු සිව් දෙනෙකු හා සිසුන් 58 දෙනෙකු සමග පාසල කුඩා පොල් අතු සෙවෙලි කල මඩුවක ආරම්භ කොට ඇත. පසුව, 1983 අගෝස්තු 01 දී රත්නපුර මිහිඳු විද්‍යාලය ලෙස පාසල් නාමය වෙනස් කොට 1986 මැයි 06 දින පාසල් ගොඩනැගිල්ල අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය යටතට පවරාගෙන තිබේ.

පාසල්
ශ්‍රී ලංකාවේ පාසල්
පාසල් අධ්‍යාපනය - ශ්‍රී ලංකාව
පාසල් නාමාවලි - ශ්‍රී ලංකා

මිහිඳු විද්‍යාලය, රත්නපුර


Ludovico Maria Enrico Einaudi OMRI (; born 23 November 1955) is an Italian pianist and composer. Trained at the Conservatorio Verdi in Milan, Einaudi began his career as a classical composer, later incorporating other styles and genres such as pop, rock, folk, and world music.

Einaudi has composed the scores for a number of films and television productions, including This Is England, The Intouchables, I'm Still Here, the TV miniseries Doctor Zhivago, and Acquario (1996), for which he won the Grolla d'oro. His music was used as the score for the Golden Globe and Academy Award-winning films Nomadland and The Father.

He has also released a number of solo albums for piano and other instruments, notably I Giorni in 2001, Nightbook in 2009, and In a Time Lapse in 2013.  On 1 March 2019, Einaudi announced a seven-part project named Seven Days Walking, which was released over the course of seven months in 2019.

In 2005, he was appointed an Officer of the Order of Merit of the Italian Republic.

Early life and education
Einaudi was born in Turin, Piedmont. His father, Giulio Einaudi, was a publisher working with authors including Italo Calvino and Primo Levi, and founder of Giulio Einaudi Editore, while his paternal grandfather, Luigi Einaudi, was President of Italy between 1948 and 1955. His mother, Renata Aldrovandi, played the piano to him as a child. Her father, Waldo Aldrovandi, was a pianist, opera conductor, and composer who emigrated to Australia after World War II.

Einaudi started composing his own music as a teenager, first writing by playing a folk guitar. He began his musical training at the Conservatorio Verdi in Milan, obtaining a diploma in composition in 1982. That same year he took an orchestration class taught by Luciano Berio and was awarded a scholarship to the Tanglewood Music Festival. According to Einaudi, "[Luciano Berio] did some interesting work with African vocal music and did some arrangements of Beatles songs, and he taught me that there is a sort of dignity inside music. I learnt orchestration from him and a very open way of thinking about music." He also learned by collaborating with musicians such as Ballaké Sissoko from Mali and Djivan Gasparyan from Armenia. His music is ambient, meditative, and often introspective, drawing on minimalism and contemporary pop.

Music career

1980s
After studying at the conservatory in Milan and subsequently with Berio, Einaudi spent several years composing in traditional forms, including several chamber and orchestral compositions. He soon garnered international attention and his music was performed at venues such as the Teatro alla Scala, the Tanglewood Music Festival, Lincoln Center, and the UCLA Center for Performing Arts.

In the mid-1980s, he began to search for more personal expression in a series of works for dance and multimedia, and later for piano.

Some of his collaborations in theater, video, and dance included compositions for the Sul filo d'Orfeo in 1984, Time Out in 1988, a dance-theater piece created with writer Andrea De Carlo, The Wild Man in 1990, and the Emperor in 1991. Later collaborations include Salgari (Per terra e per mare) (1995), an opera/ballet commissioned by the Arena di Verona with texts by Emilio Salgari, Rabindranath Tagore, and Charles Duke Jr, and E.A. Poe (1997), which was conceived as a soundtrack for silent films.

Soundtracks
Einaudi began using his style to compose film soundtracks in the mid-1990s. He started with two films by Michele Sordillo, Da qualche parte in città in 1994 and Acquario in 1996, for which he won the Grolla d'oro for best soundtrack. In 1998, he composed the soundtrack for Treno di panna and the score for Giorni dispari by Dominick Tambasco.

In 2000, he collaborated with Antonello Grimaldi on Un delitto impossibile, and he also composed the soundtrack for Fuori del mondo, for which he won the Echo Klassik award in Germany in 2002. After the release of his debut album, some excerpts were included in the film Aprile by Nanni Moretti. In 2002, his soundtrack for Luce dei miei occhi was named best soundtrack at the 2002 Italian Music Awards.

In 2002, Einaudi won an Italian award for Best Film Score for Luce dei miei occhi. AllMusic gave his score for the 2002 TV serial Doctor Zhivago 4.5/5 stars and published a glowing review, comparing it in skill to Maurice Jarre's score of the previous film adaptation.

In 2004, his soundtrack for Sotto falso nome received the prize for the best film music at the Avignon Film Festival.

In 2010, Einaudi wrote the music for the trailer of Black Swan. His "Due Tramonti" was featured in the film I'm Still Here (2010), directed by Casey Affleck. His composition "Nuvole Bianche" was featured in the film Insidious (2010), directed by James Wan, the British TV drama This Is England 86, and in the TV series Derek (2012), directed by and starring Ricky Gervais. To The Intouchables (2011), the biggest box office movie in French history, he contributed the tracks "Fly", "Writing Poems", "L'origine nascosta", "Cache-cache", "Una Mattina", and "Primavera."  The film This Is England featured Fuori dal mondo and Dietro casa.  The British TV drama series This Is England '88 also contained the tracks "Fuori Dalla Notte", "Solo" (a bonus track from Nightbook), "Berlin Song", and "Distacco".

In 2016, Einaudi participated in the Greenpeace campaign to save the Arctic.

Solo releases
Einaudi is signed to Decca Records and is published by Chester Music Limited, part of the Music Sales Group of Companies.

After the multi-media-inspired Time Out in 1988, in 1992 he released Stanze, which he had composed for harp. The album was performed by Cecilia Chailly, one of the first musicians to use an electric harp. Einaudi released his first solo piano album, Le Onde, in 1996, under BMG. The album is based on the novel The Waves by British writer Virginia Woolf, and enjoyed mainstream success, particularly in Italy and the UK. His 1999 followup, Eden Roc, was also released on BMG, with shorter pieces. For the project he collaborated with the Armenian duduk musician Djivan Gasparyan.

His next solo piano release, I Giorni (2001), was inspired by his travels in Africa. The solo piano track "I Giorni" was featured in a BBC promotion for arts and culture programs, and attracted much interest due to Greg James' airing of the piece on BBC Radio 1 in June 2011. James mentioned that he found the piece therapeutic when he was studying at university. Due to repeated airings that month, the track entered the UK Singles Chart at #32 on 12 June 2011.

In 2003, Einaudi released the live album La Scala Concert 03.03.03, which was recorded at the famous La Scala opera house in Milan. His 2003 album Diario Mali is another collaboration, with Einaudi on piano and Malian musician Ballaké Sissoko on kora. In 2004, Einaudi released the album Una Mattina on Decca Records. The 2006 album Divenire consists of piano accompanied by orchestra. The album also includes the artist's critically acclaimed track "Primavera." It was recorded by the Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, with Einaudi as the piano master. Shortly after its release, Einaudi went on tour to various places in the UK, playing both the music on Divenire and orchestral arrangements of his other works. The album topped the iTunes classical chart.

In October 2009, Nightbook was released. The album saw Einaudi take a new direction with his music as he incorporated synthesized sounds alongside his piano. The album was conceived and recorded in response to the German painter and sculptor Anselm Kiefer, as well as an exhibit space where Einaudi performed for a gallery opening for Kiefer. It was also inspired by the drums and electronics of the Whitetree Project, a performing trio Einaudi formed with Robert and Ronald Lippok of To Rococo Rot, a German electronic group. In Italy, the album went Gold with more than 35,000 copies sold.

Einaudi's album In a Time Lapse was released on 21 January 2013, with US and Canadian supporting tours. He also appeared on KCRW in Los Angeles. On 17 September 2013, Einaudi performed various songs from In a Time Lapse, together with a new ensemble, at the annual iTunes Festival held at the Roundhouse in London. The group intimately rehearsed this performance in the barn of Einaudi's house. In March 2016, the world premiere of a new piano concerto, "Domino", took place at the Royal Liverpool Philharmonic Orchestra.

Style
In a review of Elements, Classicalite's Steve Nagel writes that "because Einaudi errs so much on the side of minimalism and pop that it might be more appropriate to label his music as a product of the New Age movement, which—although seemingly less ambitious than broader classical structures—concentrates more on relaxation, cohesion, elements of nature and an air of optimism". Ben Beaumont-Thomas of The Guardian, in a negative review of a 2016 live performance, critiques Einaudi the performer with "[he] casts himself as the antithesis to the stuffy conservatoire—but then plays music that is less adventurous than your average indie band's", complaining that "Einaudi compounds this by being a mediocre pianist. He can finesse a phrase, but is proudly anti-virtuosic, playing only simple arpeggios and limpid four-note melodies".

Discography

Studio albums
 Time Out (various instruments; experimental) (1988)
 Stanze (harp) (1992)
 Salgari (various instruments; ballet) (1995)
 Le Onde (piano) (1996)
 Eden Roc (piano and strings) (1999)
 I Giorni (piano) (2001)
 Diario Mali (piano, kora) (2003)
 Una Mattina (piano, cello) (2004)
 Divenire (piano, string orchestra, electronic) (2006)
 Nightbook (piano, electronic) (2009)
 In a Time Lapse (piano, electronic) (2013)
 Taranta Project (piano, electronic, orchestra, cello, kora) (2015)
 Elements (piano, electronic, orchestra) (2015)
 Seven Days Walking (piano, violin, viola, cello) (2019)
 12 Songs from Home (piano) (2020)
 Underwater (piano) (2022)

Live albums
 La Scala Concert 03.03.03 (2003)
 Live in Berlin (2007)
 iTunes Festival: London 2007 (2007)
 Live in Prague (2009)
 The Royal Albert Hall Concert (2010)
 La notte della Taranta 2010 (2011)
 iTunes Festival: London 2013 (2013)
 In a Time Lapse Tour (2014)
 Elements, Special Tour Edition (2016)

Compilations
 Echoes: The Einaudi Collection (2003)
 I primi capolavori (2010)
 Islands: Essential Einaudi (2011)
 Einaudi Essentiel (2012)
 Undiscovered (2020)
 Cinema (2021)
 Moments of Peace (2023)
 Music of Care (2023)

Remixes
 Table Vs Ludovico Einaudi (2002)
 Elements, Remixes (2016)

Singles
 "Ultimi Fuochi" (1998)
 "Blusound" (2001)
 "Night" (2015)
 "Elements" (2015)
 "Drop" (2015)
 "Elegy for the Arctic" (2016)
 "Luminous" (2021)

With Whitetree
 Cloudland (2009)

Film and television scores

 Treno di panna (Director: Andrea De Carlo) (1988)
 Da qualche parte in città (Director: Michele Sordillo) (1994)
 Acquario (Director: Michele Sordillo) (1996)
 Aprile (Director: Nanni Moretti) (1998)
 Giorni dispari (Director: Dominick Tambasco) (1998)
 Fuori dal mondo (Director: Giuseppe Piccioni) (1999)
 La vita altrui (Director: Michele Sordillo) (2000)
 Un delitto impossibile (Director: Antonio Luigi Grimaldi) (2000)
 Le parole di mio padre (Director: Francesca Comencini) (2001)
 Alexandreia (Director: Maria Iliou) (2001)
 Luce dei miei occhi (Director: Giuseppe Piccioni) – Italian music award for best film score (2002)
 Doctor Zhivago (TV mini-series, Director: Giacomo Campiotti) (2002)
 Sotto falso nome (Director: Roberto Andò) – Prize for the best film music at Avignon Film Festival 2004 (2004)
 Mission: Saturn (2004)
 This Is England (Director: Shane Meadows) (2006)
 This Is England '86 (Director: Shane Meadows) (2010)
 Stargate Universe – Pathogen (2010)
 Sangandaan – Landas ng Buhay (2010)
 I'm Still Here (Director: Casey Affleck) (2010)
 Das Ende ist mein Anfang – German film (2010)
 Black Swan trailer (Director: Darren Aronofsky) (2010)
 This Is England '88 (Director: Shane Meadows) (2011)
 Intouchables – (Director: Olivier Nakache & Eric Toledano) (2011)
 Primavera – (Gary Speed RIP Documentary: Sport Wales) (2011)
 J. Edgar – (Director: Clint Eastwood) (2012)
 Derek (pilot episode) – (Director: Ricky Gervais) (2012)
 The Water Diviner – (Director: Russell Crowe) (2014)
 Mommy – (Director: Xavier Dolan) (2014)
 This Is England '90 – (Director: Shane Meadows) (2015)
 The Third Murder – (Director: Hirokazu Koreeda) (2017)
 The Father – (Director: Florian Zeller) (2020)
 Nomadland – (Director: Chloé Zhao) (2020)
 Cosmos: Possible Worlds – (TV series, director: Ann Druyan; episode: "The Sacrifice of Cassini", score by Alan Silvestri) (2020)

Commercials, other

 BBC – background music to minute of silence for recent racing deaths before Formula 1 Airtel Grand Prix of India (30 October). (2011)
 Airtel India TV commercial   – excerpt from "I Giorni". (2011)
 Procter & Gamble TV commercial "The Best Job" for the Olympics 2012 (). (2012)
 Numerous episodes of the BBC's Top Gear including the 2009 Bolivia Special.
 Year of creation unknown: National Basketball Association (NBA) of America, .
 James May's Toy Stories Christmas Special, excerpt from "Divenire". (2012)
 "The Snow Prelude N. 03 in C Major" background music to the Nationwide Building Society's adverts. (2012)
 Vodafone RED, excerpt from "Walk". (2013)
 BBC – The Apprentice – Episode 7: Caravans (Lady Labyrinth & The Crane Dance). (2013)
 British Airways Advert: , "Experience (Starkey Remix)" for commercial (2013)
 Één 'BIRTHDAY', Belgian documentary by photographer Lieve Blancquaert (nl.wikipedia) – 9 episodes. – "Life" as intro and outro track
 "The Book Thief" international trailer – "Life" – .
 "Moving Art" Louie Schwartzberg, Netflix series. (2013)
 "Valiant Hearts: The Great War" first-look trailer – "Fly" . (2013)
 Procter & Gamble TV commercial for the Sochi 2014 Olympics – "Primavera". (2014)
 Alan Watts spiritual guide, Choices – "Experience" . (2014)
 Nike Golf ad, Rory Mcilroy tribute to Tiger Woods – "Nuvole Bianche". (2015)
 ANZ Australia: , "Experience" for commercial. (2015)
 UFC 193 Promo Video: UFC 193: Rousey vs. Holly Holm – , "Experience". (2015)
 BBC: "Fly" used as the theme music to TV series Doctor Foster. (2015)
 RTVE: "Nuvole Bianche" used as the theme music of 2015 Spanish Lottery commercial. (2015)
 BBC MasterChef: The Professionals, "Life" was used when a winner was announced. (2015)
 SKY Sports, "Experience" music for commercial and other features for the 2016 Golf Open. (2016)
 Procter & Gamble TV commercial  for the Rio 2016 Olympics, "Experience" music for commercial. (2016)
 Amazon Prime – A Priest and Imam meet for a cup of tea. Excerpt from "I Giorni". (2016)
 Sense8 series finale "Amor Vincit Omnia",  "Experience" was played during the closing scene. (2018)

See also
 List of ambient music artists

References

Further reading
 The Independent review Album: Ludovico Einaudi, Nightbook (Decca) (16 October 2009)
 History and Mystery: The piano spheres of Ludovico Einaudi, Bluefat interview
  Voce di Italia review of Ludovico Einaudi – The Nightbook Tour by Daniele Orlandi (13 February 2010)
  Romagna Noi review Ravenna – Ludovico Einaudi all'Alighieri by Daniele Orlandi (8 February 2010)
 "the AU interview: Ludovico Einaudi (Italy)", the AU review, posted on 7 February 2014 by Larry Heath.

External links

 Ludovico Einaudi on SoundCloud
 Ludovico Einaudi – Virtual International Philharmonic

1955 births
Living people
20th-century Italian composers
20th-century classical composers
20th-century Italian male musicians
21st-century classical composers
21st-century classical pianists
21st-century Italian male musicians
Italian classical composers
Italian male classical composers
Italian film score composers
Italian classical pianists
Italian male pianists
Italian male film score composers
Male classical pianists
Milan Conservatory alumni
Musicians from Turin
Recipients of the Order of Merit of the Italian Republic

Ludovico Einaudi


Philip Burton Thompson Jr. (* 15. Oktober 1845 in Harrodsburg, Mercer County, Kentucky; † 15. Dezember 1909 in Washington, D.C.) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1879 und 1885 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Philip Thompson besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und studierte danach an der University of Kentucky in Lexington. Während des Bürgerkrieges war er Soldat im Heer der Konföderation. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1866 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Harrodsburg in diesem Beruf zu arbeiten. Zwischen 1867 und 1869 war er juristischer Vertreter seiner Heimatstadt. Danach fungierte er bis 1878 als Staatsanwalt im 13. Gerichtsbezirk von Kentucky.

Thompson war Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1878 wurde er im achten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1879 die Nachfolge von Milton J. Durham antrat. Nach zwei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1885 drei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Seit 1883 war er Vorsitzender des Ausschusses zur Kontrolle der Ausgaben des Kriegsministeriums.

1884 verzichtete Thompson auf eine weitere Kandidatur für das US-Repräsentantenhaus. Im Juli dieses Jahres war er Delegierter zur Democratic National Convention in Chicago, auf der Grover Clevceland als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde. Danach zog er nach New York City, wo er als Anwalt praktizierte. Philip Thompson starb am 15. Dezember 1909 in Washington und wurde in seiner Geburtsstadt Harrodsburg beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1845
Gestorben 1909
Mann

Philip B. Thompson


Fackeltanz, ou marche aux flambeaux, est une composition musicale destinée à accompagner une procession aux flambeaux, traditionnelle pour accompagner les festivités de mariage dans les cours princières d'Allemagne aux  notamment.

Histoire
Fackeltanz (de l'allemand), également connu en français sous l'appellation « marche aux flambeaux » (ou  en anglais), désigne la procession aux flambeaux qui se déroulait dans certaines cours allemandes lors d'occasions officielles comme les mariages de membres de la famille régnante, et la musique l'accompagnant.

Composée pour fanfare ou musique militaire, l'œuvre accompagne une danse de procession, parente de la polonaise, et comporte généralement une première et une dernière partie forte, ainsi qu'un trio doux.

Parmi les compositeurs ayant pratiqué ce genre musical figurent Friedrich von Flotow, outre Gaspare Spontini et Giacomo Meyerbeer, qui en ont chacun écrit quatre pour les mariages de la famille royale de Prusse.

Bibliographie

 .

Notes et références

Liens externes

Genre musical classique

Fackeltanz


Tyr, Black Sabbath'ın 1990'da çıkan albümüdür.

Albümdeki şarkılar

1.Anno Mundi (the vision)
2. The Law Maker
3.Jerusalem
4. The Sabbath Stones
5. The Battle of Tyr
6.Odin's Court
7.Valhalla
8.Feels Good to Me
9. Heaven in Black

Black Sabbath albümleri
1990 albümleri

Tyr (albüm)


Viscount Camrose, of Hackwood Park in the County of Hampshire, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 20 January 1941 for the prominent newspaper magnate William Berry, 1st Baron Camrose. He had previously received the award of Baronet, of Long Cross in the County of Surrey, in the Baronetage of the United Kingdom, on 4 July 1921, and was created Baron Camrose, of Long Cross in the County of Surrey, on 19 June 1929, in the Peerage of the United Kingdom. His second son, the third Viscount, disclaimed the peerages in 1995 on succeeding his elder brother. However, he had already been created a life peer as Baron Hartwell, of Peterborough Court in the City of London, on 19 January 1968. On his death in 2001 the life peerage became extinct while he was succeeded in the other titles by his eldest son, the fourth Viscount.
The first three Viscounts all headed The Daily Telegraph at one point, the first having purchased it from Harry Levy-Lawson, 1st Viscount Burnham, but in the 1980s they lost control to Conrad Black.

The first Viscount was the younger brother of the industrialist Seymour Berry, 1st Baron Buckland, and the elder brother of fellow press lord Gomer Berry, 1st Viscount Kemsley.

In a March 2022 by-election, the 5th Viscount was elected to replace Lord Rotherwick in the House of Lords following Rotherwick's retirement in February 2022.

Viscounts Camrose (1941)
William Ewart Berry, 1st Viscount Camrose (1879–1954)
John Seymour Berry, 2nd Viscount Camrose (1909–1995)
William Michael Berry, 3rd Viscount Camrose, Baron Hartwell (1911–2001) (disclaimed 1995)
Adrian Michael Berry, 4th Viscount Camrose (1937–2016)
Jonathan William Berry, 5th Viscount Camrose (b. 1970)

The heir apparent is the present holder's elder son, the Hon. Hugo William Berry (b. 2000)

Arms

Line of Succession

  William Ewart Berry, 1st Viscount Camrose (1879–1954)
  William Michael Berry, Baron Hartwell (1911–2001) Disclaimed Viscountcy
  Adrian Michael Berry, 4th Viscount Camrose (1937–2016)
  Jonathan William Berry, 5th Viscount Camrose (born 1970)
 (1) Hon. Hugo William Berry (b. 2000)
 (2) Hon. Tobias Furneaux Berry (b. 2003)
 Hon. Nicholas William Berry (1942–2016)
 (3) William Alexander Berry (b. 1978)
 Col. Hon. Julian Berry (1920–1988)
 (4) Simon Ewert Berry (b. 1955)

See also
Baron Buckland
Viscount Kemsley

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1941

Viscount Camrose


A specialty channel (also known in the United States as a cable channel or cable network) can be a commercial broadcasting or non-commercial television channel which consists of television programming focused on a single genre, subject or targeted television market at a specific demographic.

History

The number of specialty channels has greatly increased during the 1990s and 2000s while the previously common model of countries having just a few (national) TV stations addressing all interest groups and demographics became increasingly outmoded, as it already had been for some time in several countries. About 65% of today's satellite channels are specialty channels.

Types of specialty services may include, but by no means are limited to:

 Adult channels
 Children's interest channels
 Documentary channels
 Entertainment channels
 Men's interest channels
 Movie channels
 Music channels
 News channels
 Public affairs (broadcasting)
 Public, educational, and government access
 Quiz channels
 Shopping channels
 Sports channels
 Religious broadcasting
 Women's interest channels

(These categories are provided for convenience and do not necessarily represent industry-accepted or otherwise legally-binding names or categories for these types of services.)

Some specialty channels may not be free-to-air or may not be available through conventional broadcast or terrestrial television, and are only distributed via multichannel television services such as cable or satellite television. In the United States, such networks are colloquially referred to as cable channels or cable networks (regardless of distribution method), with the most widely distributed referred to as "basic cable" networks (as opposed to those in higher service tiers, or premium services). In the U.S., specialty channels also operate as broadcast television networks designed to be carried on digital subchannels of terrestrial stations (which proliferated following the transition from analog broadcasting), which usually focusing on library programming catering to specific themes, genres, or demographics.

Canadian specialty channels

The term "specialty channel" has been used most frequently in Canada, having been used as a marketing term by the cable industry for various simultaneous launches of new channels throughout the 1990s. The Canadian Radio-television and Telecommunications Commission (CRTC) term for such a channel is specialty service (or even more explicitly "specialty television programming undertaking"), referring to virtually any non-premium television service which is not carried over the airwaves or otherwise deemed exempt by the CRTC. They are primarily carried, therefore, on cable television and satellite television.

The CRTC previously enforced strict regulations on the types of programming that may be carried by specialty services, employing minimums and restrictions across specific genres on a per-licence basis, and a category system granting exclusive rights to specific categories of channels. These restrictions were imposed to discourage networks from deviating from the programming format which they were licensed to broadcast. Under a deregulation scheme, the CRTC has since replaced these with streamlined, standard terms for most specialty channels (discretionary services), whose only major restrictions are on the broadcast of live sports programming. Contrarily, a service licensed as a mainstream sports network is restricted in their carriage of non-sport programming.

See also

 Generalist channel

References

Mass media regulation in Canada
Television channels and networks by content
Cable television in Canada
Television terminology
Television genres

Specialty channel


An Eria caricifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey James Wood. An Eria caricifolia in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 E. c. caricifolia
 E. c. glabra

Mga kasarigan

Eria

Eria caricifolia


Naselja u BiH:
 Suljići (Donji Vakuf, BiH), naseljeno mjesto u općini Donji Vakuf
 Suljići (Kladanj, BiH), naseljeno mjesto u općini Kladanj

Suljići


Peter Christian Molzen (født 31. juli 1966 i Sønderborg) er en dansk sanger og musiker fra Åbenrå.

Han er mest kendt som forsanger og rytmeguitarist i Gasolin'/Kim Larsen coverbandet Peter & De Andre Kopier samt som solist. Er oprindelig uddannet reklametegner i 1987 og beskæftigede sig i reklamebranchen frem til 1996, hvor han satsede på livet som professionel musiker, og står den dag i dag stadig for at lave det meste af bandets pressemeddelelser, logos, designs m.m.

Karriere
Molzen startede sin musikalske karriere som knap 13-årig, hvor han havde sit første betalte job til en gymnasiefest på Statsskolen i Aabenraa. Betalingen var i naturalier i form af alle de sodavand som han kunne drikke. Et par år senere vandt han den lokale ombæring af SE&HØRs Amatør Grandprix men blev udskilt i semifinalen i Ribe, og har aldrig siden deltaget i sangkonkurrencer.

Siden dannede han i 1985 duoen 2x Peter sammen med musikeren Peter Sandorff (Hola Ghost). Duoen spillede med stor succes især i det Sønderjydske frem til 1992 hvor duoen blev opløst. Således opstod muligheden for, at danne bandet. Ideen til navnet Peter & De Andre Kopier opstod, da man gerne ville bibeholde navnet Peter som en reference til 2x Peter. Og da en anden i bandet foreslog, blot at tilføje "og de andre kopier" var Peter & De Andre Kopier således en realitet. Bandet havde deres debut d. 19. februar 1993 på "Café Huset", et lille værthus i Haderslev.

I februar 2008 trådte Henrik Thorsen (trommer) og Lars Skygge (leadguitar) ud af orkestret og blev erstattet af trommeslager Kenni Andy Jørgensen fra BAAL og leadguitarist Henrik Berger. I 2010 blev bassist Sune Martini erstattet af Jonas Pfeiffer, Kopiernes bassist fra 1999-2007. I december 2018 fik Kopierne et femte medlem, keyboardspilleren Mikkel "Ørva" Håkonsson, fra Kim Larsen & Bellami. I januar 2021 stoppede Henrik Berger og blev erstattet af leadguitarist Jakob Schmitz Mouridsen.

Peter og de andre kopier kunne i 2018 fejre 25 års jubilæum, og har frem til 2020 spillet i omegnen af 2.000 koncerter.

I 1996 indspillede bandet livealbummet Gi Gas! som blev udgivet af CMC og solgt i knap 10.000 eksemplarer. Samme år blev kopierne som det første band inviteret til at spille for de danske styrker i Ex-Jugoslavien. Sidenhen har Kopierne spillet i bl.a. Irak, Kosovo, Det Danske Handelskammer i Beijing og ved flere lejligheder været på Grønland for at spille.

Referencer

Eksterne henvisninger

Sangere fra Danmark
Rockmusikere fra Danmark

Peter Molzen