Charles Goodwin (1943 – 31 de março de 2018) foi um linguista estadunidense. Professor da Universidade da Califórnia em Los Angeles (UCLA) e membro-chave do Centro de Linguagem, Interação e Cultura, ele contribuiu com teorias e pesquisas inovadoras sobre interação social e abriu novos caminhos para pesquisas sobre olhar, narrativa, troca de turnos e ação.

Carreira

Goodwin trabalhou na área de bem-estar social antes de ingressar na academia. Ele era assistente social do Departamento de Bem-Estar da cidade de Nova Iorque e cineasta do Centro de Desenvolvimento para Crianças Autistas na Filadélfia e da Clínica de Orientação Infantil da Filadélfia.

Depois de se formar em inglês pela Holy Cross e se formar em direito pela Faculdade de Direito da Universidade de Nova Iorque, Charles Goodwin obteve seu doutorado em linguística em 1977 pela Escola de Pós-Graduação em Artes e Ciências da Universidade da Pensilvânia. Seu perfil na UCLA lista seus interesses em "ação humana, análise de vídeo de fala corporificada em interação, cognição distribuída, afasia no discurso, gesto e etnografia da ciência."

Publicações

 Charles Goodwin, (2017), "Co-Operative Action", Cambridge University Press.
 Charles Goodwin, (2016), "L'organisation co-opérative et transformative de l'action et du savoir humains", Tracés. Revue de Sciences humaines, vol. #16, pp. 19–46.
 Charles Goodwin, (2015), "Narrative as Talk-in-Interaction", In The Handbook of Narrative Analysis (Anna De Fina, Alexandra Georgakopoulou, eds.), London, John Wiley & Sons, Inc, pp. 195–218.
 Charles Goodwin, (2015), "Professional Vision", In Aufmerksamkeit: Geschichte - Theorie - Empirie (Sabine Reh, Kathrin Berdelmann, Jorg Dinkelaker, eds.), pp. 387–425.
 Charles Goodwin, (2014), "The intelligibility of gesture within a framework of co-operative action", In From gesture in conversation to visible action as utterance: Essays in honor of Adam Kendon (Mandana Seyfeddinipur, Marianne Gullberg, eds.), Amsterdam, John Benjamins Publishing Company, pp. 199–216.
 Charles Goodwin, (2013), "The co-operative, transformative organization of human action and knowledge", Journal of Pragmatics, Elsevier B.V., vol. 46, no. 1, pp. 8–23.
 Marjorie Harness Goodwin, Asta Cekaite, Charles Goodwin, Eve Tulbert, (2012), "Emotion as stance", In Emotion in interaction (Anssi Peräkylä, M-L. Sorjonen, eds.), New York, Oxford University Press, pp. 16–41.
 Marjorie Harness Goodwin, Charles Goodwin, (2012), "Car talk: Integrating texts, bodies, and changing landscapes", Semiotica, no. 191, pp. 257–286.
 Timothy Koschmann, Curtis LeBaron, Charles Goodwin, Paul Feltovich, (2011), ""Can you see the cystic artery yet?" A simple matter of trust", Journal of Pragmatics, Elsevier B.V., vol. 43, no. 2, pp. 521–541.
 Charles Goodwin, (2011), "Contextures of Action", In Embodied Interaction: Language and Body in the Material World (Jürgen Streeck, Charles Goodwin, Curtis LeBaron, eds.), New York, Cambridge University Press, pp. 182–193.
 Charles Goodwin, (2010), "Things and Their Embodied Environments", In The Cognitive Life of Things: Recasting Boundaries of the Mind (Lambros Malafouris, Colin Renfrew, eds.), Cambridge, UK, McDonald Institute for Archaeological Research, pp. 103–120.
 Charles Goodwin, (2010), "Constructing Meaning through Prosody in Aphasia", In Prosody in Interaction (Dagmar Barth-Weingarten, Elisabeth Reber, Margret Selting, eds.), Amsterdam; Philadelphia, John Benjamins, pp. 373–394.
 Timothy Koschmann, Curtis LeBaron, Charles Goodwin, Alan Zemel, Gary Dunnington, (2007), "Formulating the triangle of doom", Gesture, vol. 7, no. 1, pp. 97–118.
 Charles Goodwin, (2007), "Environmentally Coupled Gestures", In Gesture and the dynamic dimension of language (Susan D. Duncan, Justine Cassel, Elena T. Levy, eds.), Amsterdam / Philadelphia, John Benjamins Publishing Company, pp. 195–212.
 Charles Goodwin, (2007), "Interactive Footing", In Reporting talk Reported speech in interaction (Elisabeth Holt, Rebecca Clift, eds.), Cambridge University Press.
 Charles Goodwin, (2007), "Participation, Stance, and Affect in the Organization of Activities", Discourse and Society, vol. 18, no. 1, pp. 53–73.
 Timothy Koschmann, Curtis LeBaron, Charles Goodwin, Paul Feltovich, (2006), "The mystery of the missing referent: objects, procedures, and the problem of the instruction follower", In CSCW '06: Proceedings of the 2006 20th anniversary conference on Computer supported cooperative work, New York, NY, USA, ACM, pp. 373–382.
 Charles Goodwin, (2006), "Human Sociality as Mutual Orientation in a Rich Interactive Environment: Multimodal Utterances and Pointing in Aphasia", In Roots of Human Sociality (Nicholas J. Enfield, Stephen C. Levinson, eds.), London, Berg, pp. 96–125.
 Charles Goodwin, (2006), "Retrospective and Prospective Orientation in the Construction of Argumentative Moves", Text & Talk, vol. 26, no. 4-5, pp. 443–461.
 Charles Goodwin, (2004), "A Competent Speaker Who Can't Speak: The Social Life of Aphasia", Journal of Linguistic Anthropology, vol. 14, no. 2, pp. 151–170.
 Charles Goodwin, Marjorie H Goodwin, (2004), "Participation", In A companion to Linguistic Anthropology (Alessandro Duranti, ed.), Oxford (Blackwell), pp. 222–244.
 Charles Goodwin, (2003), "The Body in Action", In Discourse, the Body and Identity (Justine Coupland, Richard Gwyn, eds.), New York, Palgrave Macmillan, pp. 19–42.
 Charles Goodwin, (2003), "Embedded Context", Research on Language and Social Interaction, vol. 36, no. 4, pp. 323–350.
 Charles Goodwin, (2003), "Conversational Frameworks for the Accomplishment of Meaning in Aphasia", In Conversation and Brain Damage (Charles Goodwin, ed.), New York, Oxford University Press, pp. 90–116.
 Charles Goodwin, (2003), "Introduction", In Conversation and Brain Damage (Charles Goodwin, ed.), New York, Oxford University Press, pp. 3–20.
 Charles Goodwin, (2003), "Conversation and Brain Damage", Oxford, Oxford University Press, pp. 328.
 Charles Goodwin, (2003), "Recognizing Assessable Names", In Studies in Language and Social Interaction: In Honor of Robert Hopper (Phillip Glenn, Curtis D. LeBaron, Jenny Mandelbaum, eds.), Mahweh, NJ, Lawrence Erlbaum, pp. 151–161.
 Charles Goodwin, (2003), "Pointing as Situated Practice", In Pointing: Where Language, Culture and Cognition Meet (Kita Sotaro, N J Mahwah, eds.), Lawrence Erlbaum, pp. 217–241.
 Marjorie Harness Goodwin, Charles Goodwin, Malcah Yaeger-Dror, (2002), "Multi-Modality in Girls' Game Disputes", Journal of Pragmatics, vol. 34, no. 10-11, pp. 1621–1649.
 Charles Goodwin, Marjorie Harness Goodwin, David Olsher, (2002), "Producing Sense with Nonsense Syllables: Turn and Sequence in Conversations with a Man with Severe Aphasia", In The Language of Turn and Sequence (Cecilia E. Ford, Barbara A. Fox, Sandra A. Thompson, eds.), Oxford, Oxford University Press, pp. 56–80.
 Charles Goodwin, (2002), "Time in Action", Current Anthropology, vol. 43, no. S4, pp. 19–35.
 Marjorie Harness Goodwin, Charles Goodwin, (2000), "Emotion within Situated Activity", In Linguistic Anthropology: A Reader (Alessandro Duranti, ed.), Malden, MA, Blackwell, pp. 239–257.
 Marjorie Harness Goodwin, Charles Goodwin, (2000), "Emotion within Situated Activity", In Communication: An Arena of Development (Nancy Budwig, Ina Č. Užgiris, James V. Wertsch, eds.), Stemford, CT, Ablex, pp. 33–54.
 Charles Goodwin, (2000), "Gesture, Aphasia and Interaction", In Language and Gesture (David McNeill, ed.), New York, Cambridge University Press, pp. 84–98.
 Charles Goodwin, (2000), "Practices of Color Classification", Mind, Culture, and Activity, vol. 7, no. 1-2, pp. 19–36.
 Charles Goodwin, (2000), "Practices of Seeing: Visual Analysis - An Ethnomethodological Approach", In Handbook of Visual Analysis (Theo van Leeuwen, Carey Jewitt, eds.), London, Sage Publications, pp. 157–182.
 Charles Goodwin, (2000), "Action and embodiment within situated human interaction", Journal of Pragmatics, vol. 32, no. 10, pp. 1489–1522.
 Charles Goodwin, Marjorie Harness Goodwin, (1997), "La coopération au travail dans un aéroport", Réseaux, vol. 15, no. 85, pp. 129–162.
 Charles Goodwin, Marjorie Harness Goodwin, (1997), "Contested Vision: The Discursive Constitution of Rodney King", In The Construction of Professional Discourse (Britt-Louise Gunarsson, Per Linell, Bengt Nordberg, eds.), New York, Longman, pp. 292–316.
 Charles Goodwin, (1997), "The Blackness of Black: Color Categories as Situated Practice", In Discourse, Tools and Reasoning: Essays on Situated Cognition (Lauren B. Resnick, Roger Säljö, Clotilde Pontecorvo, Barbara Burge, eds.), Springer, pp. 111–140.
 Charles Goodwin, Marjorie Harness Goodwin, (1996), "Seeing as Situated Activity: Formulating Planes", In Cognition and Communication at Work (Yrjö Engeström, David Middleton, eds.), New York, Cambridge University Press, pp. 61–95. [bibtex] [edit]
 Charles Goodwin, (1996), "Transparent Vision", In Interaction and Grammar (Elinor Ochs, Emanuel A. Schegloff, Sandra A. Thompson, eds.), New York, Cambridge University Press, pp. 370–404.
 Charles Goodwin, (1995), "Seeing in Depth", Social Studies of Science, vol. 25, no. 2, pp. 237–274.
 Charles Goodwin, (1995), "The negotiation of coherence within conversation", In Coherence in Spontaneous Text (Morton Ann Gernsbacher, T. Givón, eds.), Amsterdam, John Benjamins Publishing Company, vol. 31, pp. 117–137.
 Charles Goodwin, (1995), "Sentence Construction within Interaction", In Aspects of Oral Communication (Uta Quastoff, ed.), Berlin, New York, De Gruyter Mouton, pp. 198–219.
 Charles Goodwin, (1995), "Co-constructing Meaning in Conversations with an Aphasic Man", Research on Language and Social Interaction, vol. 28, no. 3, pp. 233–260.
 Charles Goodwin, (1994), "Professional Vision", American Anthropologist, vol. 96, no. 3, pp. 606–633.
 Charles Goodwin, (1993), "Recording human interaction in natural settings", Pragmatics, vol. 3, no. 2, pp. 181–209.
 Charles Goodwin, Marjorie Harness Goodwin, (1992), "Context, Activity and Participation", In The Contextualization of Language (Peter Auer, Aldo Di Luzio, eds.), Amsterdam, John Benjamins Publishing Company, vol. 22, pp. 77–99.
 Charles Goodwin, Marjorie Harness Goodwin, (1992), "Assessments and the Construction of Context", In Rethinking Context: Language as an Interactive Phenomenon (Alessandro Duranti, Charles Goodwin, eds.), Cambridge, Cambridge University Press, pp. 147–190.
 Alessandro Duranti, Charles Goodwin, (1992), "Rethinking Context: An Introduction", In Rethinking Context: Language as an Interactive Phenomenon (Alessandro Duranti, Charles Goodwin, eds.), Cambridge, Cambridge University Press, pp. 1–42.
 Charles Goodwin, Marjorie Harness Goodwin, (1990), "Interstitial argument", In Conflict Talk (Allen Grimshaw, ed.), Cambridge, Cambridge University Press, pp. 85–117.
 Charles Goodwin, John Heritage, (1990), "Conversation Analysis", Annual Review of Anthropology, vol. 19, pp. 283–307.
 Charles Goodwin, (1989), "Turn Construction and Conversational Organization", In Rethinking Communication: Paradigm Exemplars (Brenda Dervin, Larry Grossberg, Barbara O'Keefe, Ellen Wartella, eds.), Newbury Park, CA, Sage, pp. 88–102.
 Charles Goodwin, (1988), "Participation Frameworks in Children's Argument", In rowing Into A Modern World: Proceedings from An International Interdisciplinary Conference on the Life and Development of Children in Modern Society (Karin Ekberg, Per Egil Mjaavatn, eds.), Trondheim, The Norwegian Centre for Child Research, pp. 1188–1195.
 Marjorie Harness Goodwin, Charles Goodwin, (1987), "Children's arguing", In Language, Gender, and Sex in Comparative Perspective (Susan Philips, Susan Steele, Christine Tanz, eds.), Cambridge, Cambridge University Press, pp. 200–248.
 Charles Goodwin, (1987), "La référence exophorique comme procédé interactif", Cahiers de praxématique, vol. 9, pp. 9–22.
 Charles Goodwin, (1987), "Unilateral Departure", In Talk and Social Organisation (Graham Button, John R E Lee, eds.), Clevedon, England, Multilingual Matters, pp. 206–216.
 Charles Goodwin, Marjorie Harness Goodwin, (1987), "Concurrent Operations on Talk: Notes on the Interactive Organization of Assessments", IPrA Papers in Pragmatics, vol. 1, no. 1, pp. 1–55.
 Charles Goodwin, (1987), "Forgetfulness as an Interactive Resource", Social Psychology Quarterly, vol. 50, no. 2, pp. 115–130.
 Marjorie Harness Goodwin, Charles Goodwin, (1986), "Gesture and coparticipation in the activity of searching for a word", Semiotica, vol. 62, no. 1-2, pp. 51–75.
 Charles Goodwin, (1986), "Gestures as a resource for the organization of mutual orientation", Semiotica, vol. 62, no. 1-2, pp. 29–49.
 Charles Goodwin, (1986), "Between and within: Alternative sequential treatments of continuers and assessments", Human Studies, vol. 9, no. 2-3, pp. 205–217.
 Charles Goodwin, (1986), "Audience Diversity, Participation and Interpretation", Text, vol. 6, no. 3, pp. 283–316.
 Charles Goodwin, (1984), "Notes on story structure and the organization of participation", In Structures of social action: Studies in Conversation Analysis (J. Maxwell Atkinson, and John Heritage, eds.), London, Cambridge University Press, pp. 225–246.
 Charles Goodwin, (1981), "Exophoric Reference as an Interactive Resource", In Semiotics (John N. Deely, Margot D. Lenhart, eds.), New York, Plenum Press, pp. 119–128.
 Charles Goodwin, (1981), "Conversational Organization: Interaction between Speakers and Hearers", London, Academic Press.
 Charles Goodwin, (1980), "Restarts, Pauses, and the Achievement of a State of Mutual Gaze at Turn-Beginning", Sociological Inquiry, vol. 50, no. 3-4, pp. 272–302.
 Charles Goodwin, (1979), "The Interactive Construction of a Sentence in Natural Conversation", In Everyday Language: Studies in Ethnomethodology (George Psathas, ed.), New York, Irvington Publishers, pp. 97– 121.

Ligações externas

Linguistas dos Estados Unidos

Charles Goodwin


Albrecht 4. af Bayern-München (født 1447 i München, død 1508 i München), var regerende hertug af Bayern-München fra 1465 og af hele Bayern fra 1505 til 1508.

Albrecht 4. var søn af hertug Albrecht 3. af Bayern-München.

Albrecht 4. var gift med en datter af kejser Frederik 3.. De blev blandt andre forældre til Vilhelm 4., hertug af Bayern.

Huset Wittelsbach
Hertuger af Bayern

Albrecht 4. af Bayern-München


An Chasmanthium curvifolium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Valdés-reyna, Morden ngan S.L.Hatch, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Joseph K. Wipff och S.D.Jon. An Chasmanthium curvifolium in nahilalakip ha genus nga Chasmanthium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chasmanthium

Chasmanthium curvifolium


සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයෙහි නිර්මාණය ඇරඹුනේ වසර 4.6 බිලියන ගණනකට පෙරදී සිදුවූ  යෝධ අණුක වලාකුළක කුඩා කොටසක ගුරුත්වාකර්ෂණ හැකිළුම හා සමගය.  බිඳ වැටුණු ස්කන්ධයෙන් බොහෝ ප්‍රමාණයක් කේන්ද්‍රයෙහි එකතු වී එය වෙතින් සූර්යයා නිර්මාණය වූ අතර,  ඉතිරිය පැතිලි වී සැදුණු ප්‍රාක්ග්‍රහ තැටිය වෙතින්  ග්‍රහ ලෝක, චන්ද්‍රයෝ, ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෝ සහ, අනෙකුත් කුඩා සෞර ග්‍රහ මණ්ඩල වස්තූන් නිර්මාණය වූහ.

නිහාරිකා උපකල්පිතය ලෙසින් හැඳින්වෙන, මහත් පිළිගැනීමකට පාත්‍රව තිබූ මෙම ආකෘතිය, 18වන සියවසෙහිදී  මුලින්ම විකාසය කලේ ඉම්මානුවෙල් ස්වියඩන්බෝර්, ඉමැනුවෙල් කාන්ට් සහ, පියර්-සිමොන් ලප්ලාස් විසිනි. එහි පසුකාලින විකාසය විසින්,  තාරකා විද්‍යාව, භෞතික විද්‍යාව, භූ විද්‍යාව සහ, ග්‍රහ ලෝක විද්‍යාව යන්නද ඇතුලත් විද්‍යාත්මක ශික්ෂාවන් විවිධාංගක් එකිනෙක සම්මිශ්‍රණය කරන ලදි. 1950 ගණන් වලදී අභ්‍යාවකාශ යුගය උදා වීම සමගම හා 1990 ගණන් වලදී බහිෂ්-සෞර ග්‍රහ ලෝක සොයා ගැනීම හා සමගම, මෙම ආකෘතිය අභියෝගයට ලක් වීම සහ නව නිරීක්ෂණයන්ට සරිලන ලෙසින් ප්‍රසාදනය කිරීමට ලක් වීමද සිදු විය.

එහි මුල් නිර්මාණයෙන් පසුව, සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලය බෙහෙවින්  පරිණාමයට ලක් වී ඇත. ඒවායේ පීතෘක ග්‍රහ ලෝක වටා කරකැවෙන වායු සහ ධූලි තැටි වෙතින් බොහෝ චන්ද්‍රයන් නිර්මාණය වූ අතර, අනෙකුත් චන්ද්‍රයන් ස්වාධීනව නිර්මාණය වීමෙන් පසුව ඒවායේ පීතෘක ග්‍රහ ලෝක විසින් අත්පත් කරගෙන ඇත. පෘථිවියෙහි චන්ද්‍රයා වැනි තවත් සමහර ඒවා, යෝධ ගැටුම් වෙතින් නිර්මාණය වී ඇත. වස්තූන් අතර ගැටුම් වර්තමානය දක්වාම නිරන්තරයෙන් සිදුවී ඇති අතර, සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයෙහි පරිණාමයට හේතු පාදක වී ඇත. ගුරුත්වාකර්ෂණ අන්තර්ක්‍රියාවන් නිසා ග්‍රහ ලෝකයන්ගේ පිහිටුම් ස්ථානයන්ගේ වෙනස් කම් සිදුවී ඇත. සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයෙහි ආදිතම පරිණාමය සඳහා මෙම  ග්‍රහ ලෝක සංචරණය ඉවහල් වූයේ යැයි දැන් සිතනු ලැබේ.

දළ වශයෙන්  වසර බිලියන 5 ක් ගත වෙත්ම, සූර්යයා සිසිල් වී එහි වත්මන් විෂ්කම්භය මෙන් කිහිප ගුණයක් වන තුරු පිටතට ප්‍රසාරණය වීමෙන් පසුව (රතු යෝධයෙකු බවට පත් වෙමින්),  ශ්වෙත වාමනයෙක් ලෙසින් හැඳින්වෙන තාරීය අවශිෂ්ටයක් ඉතිරි කරමින් ග්‍රහ නිහාරිකාවක් බවට   එහි බාහිර ස්ථර  පත් කරයි. ඈත අනාගතයෙහිදී, එය පසු කර යන්නාවූ තාරකාවන්ගේ ගුරුත්වාකර්ෂණය  විසින් සූර්යයාගේ ග්‍රහ ලෝක කට්ටලය කෙමෙන් අඩු කර දමනු ඇත. සමහරක් ග්‍රහ ලෝක විනාශ වනු ඇති අතර, අනෙක්වා  අන්තස්තාරීය අවකාශය වෙතට නෙරපා හැරෙනු ඇත. අත්‍යන්තයෙහිදී, වසර බිලියන දස ගණනක කාල සීමාවකදී, පෙරදී එය වටා පරිභ්‍රමණය වූ වස්තූන්ගෙන් කිසිවක් සූර්යයා සතුව ඉතිරි වනු නොමැත.

ඉතිහාසය

අප දන්නා පැරණිතම ලියවිලි වල පටන්,  ලෝකයේ සම්භවය සහ ඉරණම පිළිබඳ අදහස් දක්නට ලැබේ; කෙසේවෙතත්, එම කාලසීමාවෙහි සමස්තය පුරාවටම පාහේ, "සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයක" පැවැත්ම පිළිබඳ එවන් මතිමතාන්තර දක්නට නොලැබෙන්නේ, අප දැනට වටහාගෙන ඇති ආකාරයේ සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයක් පැවති බවට එකල සාමාන්‍යයෙන් නොසිතූ නිසාය. සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයෙහි නිර්මාණය සහ පරිණාමය පිළිබඳ සිද්ධාන්තයක් දෙසට තැබූ පළමු පියවර ලෙසින් දැක්විය හැක්කේ, පද්ධතියේ කේන්ද්‍රයෙහි සූර්යයා තබමින්   පෘථිවිය එය වටා පරිභ්‍රමණය  වන බවට සැලකුනු සූර්ය කේන්ද්‍රවාදය සාමාන්‍ය ලෙසින් පිළිගැනීමයි. සහස්‍රයක් පුරාවටම මෙම සංකල්පිතය ජන සමාජය තුල ගැබ් ගෙන පැවතියද (සැමොස් හී ඇරිස්ටාකස් විසින් ක්‍රිපූ 250 තරම් අතීතයෙහිදී පවා මෙය යෝජනා කර තිබුණි), එයට පුළුල්  පිළිගැනීමට ලක්වූයේ 17වන සියවසෙහි අග භාගය වන විට පමණි. "සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලය " යන පදය භාවිතා වූ බවට පළමු වාර්තාව හමුවන්නේ වසර 1704 දීය.

සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයෙහි නිර්මාණය පිළිබඳ වර්තමාන සම්මත සිද්ධාන්තය වන නිහාරිකා උපකල්පිතය, 18 වන සියවසෙහිදී ඉම්මානුවෙල් ස්වියඩන්බෝර්, ඉමැනුවෙල් කාන්ට් සහ, පියර්-සිමොන් ලප්ලාස්  විසින් සූත්‍රායනය කිරීමෙන් පසුව ප්‍රසාදයට ලක්ව ඉන්පසු අභියෝගයට ලක් විය. උපකල්පිතයෙහි වඩාත්ම සැලකිය යුතු විවේචනය වූයේ, අනෙකුත් ග්‍රහ ලෝක සමග සංසන්දනය කරන කල සූර්යයාගේ කෝණික ගම්‍යතාවය සාපේක්ෂ වශයෙන් මඳ බව පැහැදිලි කිරීමට එහි පෙනෙන්නට තිබූ නොහැකියාව වෙයි. කෙසේවෙතත්, 1980 ගණන් වල මුල් අවදියෙහි සිට නවක තාරකා පිළිබඳ අධ්‍යයනය විසින්, නිහාරිකා උපකල්පිතය විසින් පුරෝකථනය කල ආකාරයටම ධූලි සහ වායු වලින් සැදුම් ලත් සිසිල් තැටි වලින් ඒවා වටවී ඇති බව දක්වන ලද අතර, එම නිසාම මෙම උපකල්පිතය යළි-පිළිගැනුමට එය හේතු කාරක විය.

සූර්යයාගේ පරිණාමය සිදු වන්නේ කෙලෙසද යන්න තේරුම් ගැනීමට නම් එහි බල ප්‍රභවය තේරුම් ගැනීම අවශ්‍ය වෙයි. ආතර් ස්ටැන්ලි එඩිංටන් විසින්,  ඇල්බට් අයින්ස්ටයින්ගේ  සාපේක්ෂතා වාදය තහවුරු කිරීම ඔස්සේ, ඔහු තේරුම් ගත්තේ සූර්යයාගේ ශක්තිය නිකුත් වන්නේ එහි ගර්භයෙහි සිදු වන්නාවූ  න්‍යෂ්ටික විලයන ප්‍රතික්‍රියාවන් වෙතින් බවයි.  1935 වසරෙහිදී, මෙයින් ඔබ්බට තර්ක කල එඩිංටන් පැවසුවේ අනෙකුත් මූලද්‍රව්‍යයන් පවා තාරකා තුල ජනිත විය හැකි බවයි.

නෙබියුලා අවස්ථාව
සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය නිර්මාණය වී ඇතැයි සැලකෙන නිහාරිකා කල්පිතයට අනුව වසර බිලියන 4.6කට පෙර සුවිසල් වායු - ධූලි වළාකුලක් ගුරුත්වාකර්ෂණ බිඳ වැටීමකට ලක් වීමෙන් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය ඇති වූ බවයි.

මෙම වළාව ආලෝක වර්ෂ කිහිපයක් විශාල විය යුතු අතර තාරකා ගණනකට ජීවය ලබා දි තිබිය යුතුය. පැරණි උල්කා අධ්‍යයනයේ දී අති විශාල පිපිරෙන තරුවක මධ්‍යයේ පමණක් නිර්මාණය හැකි මූලද්‍රව්‍ය පිළිබඳ ඉඟි හමුවී ඇත. එයින් සූර්යයා තාරකා පොකුරක් තුළ නිර්මාණය වූ බව හඟවන අතර එම ප්‍රදේශය අසල සුපර්නෝවා පිපිරීම් කිහිපයක් ද සිදු වී ඇත. මෙම සුපර්නෝවා මඟින් ඇතිවන කම්පන තරංගය අසල ඇති නිහාරිකාවේ අධි ඝනත්ව කලාප ඇති කර ගුරුත්වජ බලවලට අභ්‍යන්තර වායු පීඩනය මැඩ පැවැත්වීමට ඉඩ සලස්වා බිඳ වැටීම සිදු කරවයි. එලෙස සූර්යයා නිර්මාණය වූ බව සැලකේ.

දැනට සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ වැඩිපුර ඇති සමස්ථානික එලෙසින්ම පූර්වයේ සූර්ය ග්‍රහ මණ්ඩලය තැනීමට දායක වූ නිහාරිකාවේද තිබෙන්නට ඇතැයි සැලකේ. ඒවා නම්,

පූර්ව සූර්ය නිහාරිකාව
සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය බවට පත්වීටම තිබූ ප්‍රදේශය හැඳින්‍වූයේ පූර්ව සූර්ය නිහාරිකාව ලෙසය. 7000ත් 200000AU ත් (AU=නක්‍ෂත්‍ර ඒකක, එනම් පොළවේ සිට සූර්යයාට ඇති දුර) අතර පරිධියකින් යුක්ත වූ එය ස්කන්ධයෙන් සූර්යයාට වඩා මඳක් ඉදිරියෙන් සිටී. (සූර්ය ස්කන්ධ 0.1 හා 0.001 අතර ? ). මුලදී මෙය අංශු ඉතා ඇතින් ඈතින් පිහිටා ඇති වළාවක් වන අතර වසර මිලියන ගණනක් ඇවෑමෙන් අංශු එකිනෙක කැටි වූ (ළං ව ඇසිරුණු) ධූලි-වායු වළාවක් ලෙස පෙනෙන්නට විය. මුලදී මෙම ධූලි වලාවට ඉතා කුඩා කෝණික ගම්‍යතාවක් තිබුණි යැයි විශ්වාස කෙරේ. ගුරුත්වය හේතුවෙන්  නිහාරිකාව බිඳ වැටීමත් (සංකෝචනය) සමඟ, කෝණික ගම්‍යතා සංස්ථිතිය තුලින් පැහැදිලි කෙරෙන පරිදි එය වේගයෙන් භ්‍රමණය වන්නට විය. මෙවිට නිහාරිකාව ආසන්න වශයෙන් ගෝලයක හැඩයට පත් වූ අතර, (මේ සඳහා අවුරුදු 10,000 - 1,000,000ත් අතර කාලයක් ගතවී ඇත.) කේන්‍ද්‍රාපසාරී බලය හේතුවෙන් ගෝලයේ සමකය ලෙස හැඳින්විය හැකි ප්‍රදේශයේ ඇති ද්‍රව්‍ය පිටතට විහිදී තැටියක් ආකාරයේ හැඩයක් ජනනය විය. මෙය පූර්ව ග්‍රහලෝක තැටිය (proto planetary disk) ලෙස හැඳින්වේ.

පූර්ව පූර්යයා

නිහාරිකාව තුළ සංඝනීකරණය වීමත් සමඟම එය තුළ වූ පරමාණු වැඩිවන සංඛ්‍යතයකින් ගැටීමට පටන් ගැණුනි. වැඩිම ස්කන්ධ ප්‍රමාණයක් එකතු වී ඇති මධ්‍යයය තැටියේ අනෙක් පෙදෙස්වලට වඩා උණුසුම් විය. ගුරුත්වය, වායු පීඩනය, චුම්භක ක්ෂේත්‍රය හා භ්‍රමණය නිහාරිකාව මත ක්‍රියාකර එය භ්‍රමණය වන දල වශයෙන් පරිධිය 200AU වන  මධ්‍යයේ උණුසුම්, ඝනත්වයෙන් ඉහළ පූර්ව තරුවකින් (proto sun) යුත් ප්‍රාථමික ග්‍රහ තැටියක් බවට පත් විය. වයසින් අඩු, පරිණාමයේ මෙම අවස්ථාවේ දී හිරුට සාමාන යැයි විශ්වාස කෙරෙන පූර්ව විලයන සූර්ය ස්කන්ධ තාරකා, (T ටෝරි තාරකා) පිළිබඳ අධ්‍යයනයන් පෙන්වන්නේ එම තාරකා නිතරම පූර්ව ග්‍රහ පදාර්ථවලින් යුත් තැටි සමඟ ඇති බවයි. මෙම තැටි නක්‍ෂත්‍ර ඒකක සිය ගණනක් දක්වා විස්තීරණය වන අතර එළඹෙන උපරිම උෂ්ණත්වය කෙල්වින් දහසක් පමණ වේ.

ප්‍රධාන අනුක්‍රමයට පිවිසීම
වසර මිලියන 50 ක් තුළ, බිඳ වැටෙන නිහාරිකාවෙහි කේන්ද්‍රයේ ඇති හයිඩ්‍රජන්හි ඝනත්වය හා පීඩනය ප්‍රාථමික සූර්යයාට තාප න්‍යෂ්ටික විලයන ආරම්භ කිරීමට ප්‍රමාණවත් තරම් ප්‍රමාණයකට වැඩි වෙයි. (එනම් මධ්‍යයේ උෂ්ණත්වය කෙල්වින් අංශක මිලියන එකක් පමණ උෂ්ණත්වයක් හා පීඩනය ප්‍රමාණවත් තරම්.) ද්‍රවස්ථිතික තුල්‍යතාව (hydrostatic equilibrium) ලැබෙන තෙක් උෂ්ණත්වය, ප්‍රතික්‍රියා සීඝ්‍රතාව, පීඩනය හා ඝනත්වය ඉහල නගී. මෙවිට තාප ශක්තිය (විකිරණ පීඩනය - radiation pressure) ගුරුත්වජ ආකර්ෂණයට එරෙහිව ක්‍රියාකිරීමට ද පටන් ගනී. මෙම අවස්ථාවේ දී හිරු පූර්ණව වැඩුණු ප්‍රධාන අනුක්‍රම තාරකාවක් බවට පත්වේ. දැනුදු අප සූර්යයා ප්‍රධාන අනුක්‍රමයේ තරුවක් වන අතර තවත් වසර බිලියන 5-6ක් පමණ ප්‍රධාන අනුක්‍රමයේ පවතිනු ඇත

ග්‍රහලෝක නිර්මාණය

ඉතිරිව පවතින වායු වලාකුළු හා දූවිලි (පූර්ව ග්‍රහ තැටිය) මඟින් විවිධ ග්‍රහලෝක නිර්මාණය විය. ඒවා වැඩීම (accretion) මඟින් නිර්මාණය වූ බවට විශ්වාස කෙරේ. මධ්‍ය ප්‍රාථමික තාරකාව වටා කක්ෂවල දූවිලි අංශු ලෙස ග්‍රහලෝක ආරම්භ විය. ඉන්පසු මේවා සෘජු ගැටීම් හරහා පරිධිය මීටර් එකක් හා දහයක් අතර අගයක් ගන්නා තැටියක් බවට පත්වේ. ඉන්පසු තව තවත් ගැටී ප්‍රමාණයෙන් 5km පමණ වන විශාල වස්තු (ප්ලැනටෙසිමල්ස්) බවට පත්වේ. ඉන්පසු තව තවත් ගැටීම් තුළින් දළ වශයෙන් වසරකට 15cm බැඟින් ඊළඟ වසර මිලියන ගණන පුරාවට විශාල වීම සිදුවේ. ඇතුලු සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය ජලය හා මීතේන් වැනි වාෂ්පශීලී අණුවලට සංඝනීකරණය විය නොහැකි තරම් උණුසුම් නිසා එහි නිර්මාණය වන ප්ලැනටෙසිමල්ස් සාපේක්ෂව කුඩා වන අතර (තැටියේ ස්කන්ධයෙන් 0.6% ක් පමණ) සිලිකේට හා ලෝහ වැනි ඉහල ද්‍රවාංක සහිත සංයෝගවලින් විශාල ලෙස සමන්විත වේ. මෙම දෘඩ වස්තු කාලයක් සමඟම භෞමික ග්‍රහලෝක බවට පත්වේ. තවදුරටත් විමසා බලන කළ බ්‍රහස්පතීගේ ගුරුත්වාකර්ෂණ බලපෑම් නිසා ඒ අවට වූ ප්‍රාථමික ග්‍රහ වස්තුවලට එකතු වීමට නොහැකි විය. ග්‍රාහක වළල්ල නිර්මාණය වූයේ එලෙසය.වඩා වාෂ්පශීලී අයිස් සංයෝග ඝන ආකාරයෙන් පැවතිය හැකි වූ තුහින රේඛාවට පිටින් වූ ප්‍රදේශයෙහි වූ බ්‍රහස්පති හා සෙනසුරු වායු දැවැන්තයන් විය. යුරේනස් හා නෙප්චූන් අඩු පදාර්ථ ප්‍රමාණයක් අල්වා ගත් අතර අයිස් දැවැන්තයන් ලෙස හඳුන්වයි. එයට හේතුව ඔවුන්ගේ හර වැඩි වශයෙන් අයිස්වලින් (හයිඩ්‍රජන් සංයෝග) නිර්මාණය වී ඇතැයි විශ්වාස කිරීමය. අලුත් සූර්යයා ශක්ති නිපදවීම ආරම්භ කළ විට සූර්ය සුළං (solar wind) ප්‍රාථමික ග්‍රහ තැටියේ වායු හා දූවිලි තාරකාන්තර විශ්වයට පා කර හරින අතර ග්‍රහලෝකවල වර්ධනය නිමා කරයි. T ටෝරි තාරකාවලට, වඩා පැරණි ස්ථායී තාරකාවලට වඩා වැඩි ශක්තිමත් තාරකා සුළඟක් (stellar wind) පවතී.

සූර්යයාගේ මියයාම

වර්තමානයේ අපි දන්නා පරිදි හිරු ප්‍රධාන අනුක්‍රමණයෙන් ඉවත් වනතෙක් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය පවතිනු ඇත. හයිඩ්‍රජන් ඉන්ධන දහනය හරහා සූර්යයා දහනය වන විට එය ඉතිරි ඉන්ධන දහනය කිරීම සඳහා තවත් උණුසුම් වේ. එම නිසා එය තවත් වේගයෙන් දහනය සිදු කරයි. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සෑම වසර බිලියන 1.1 ටම දළව 10% කින් හිරුගේ දීප්තිය වැඩිවේ. මෙතැන් සිට වසර බිලියන 7.6 ගතවු කළ, හයිඩ්‍රජන් විලයනය අඩු ඝනත්ව උඩ වියන්වල සිදුවීමට තරම් සූර්ය හරය උණුසුම් වනු ඇත. මෙය හිරු දැන් පවතින පරිධිය මෙන් 260 වාරයක් පමණ දක්වා විශාල වීමට හේතු වේ. හිරු රතු දැවැන්තයා බවට පත් වන්නේ එලෙසය. මෙම අවස්ථාවේ දී එහි විශාලම ලෙස වැඩි වූ පෘෂ්ටික වර්ගඵලය නිසා සූර්යයා සීතල වීමට පටන් ගනී. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් හිරුගේ බාහිර ස්ථර සුදු පැහැති කුඩා වස්තුවක් ඉතිරි කරමින් නැතිවී යනු ඇත. අසාමාන්‍ය ඝනත්වයකින් යුත් මෙම වස්තුව එහි මුල් ස්කන්ධයෙන් භාගයක් වන අතර ප්‍රමාණයෙන් පෘථිවිය තරම් වේ.

මූලාශ්‍ර

සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය

සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයෙහි නිර්මාණය සහ පරිණාමය


Călătoriile lui Sinbad (titlu original: The Golden Voyage of Sinbad) este un film britanic în Dynarama  din 1974 regizat de Gordon Hessler. Rolurile principale au fost interpretate de actorii John Phillip Law (Sinbad), Tom Baker, Takis Emmanuel și Caroline Munro.

Este al doilea film cu Sinbad pe care Harryhausen l-a creat pentru Columbia, celelalte două fiind The 7th Voyage of Sinbad (1958) și Sinbad and the Eye of the Tiger (1977).

Este primul film care a câștigat Premiul Saturn pentru cel mai bun film fantastic.

Prezentare

Filmul prezintă călătoriile căpitanului Sinbad după ce acesta și echipajul său găsesc o tabletă de aur care cade din gura unui homunculus care o transporta către stăpânul și creatorul ei, un practicant malefic de magie neagră, prințul Koura. Sinbad se întâlnește cu Vizirul care are o altă parte a tabletei care formează harta unei comori de neimaginat: tinerețe veșnică, scutul întunericului și o coroană a bogățiilor nespuse. Împreună cu Vizirul, Sinbad  și echipajul său pleacă peste mări în căutarea comorii, fiind urmăriți de Koura care închiriază o altă corabie. Alături de Sindbad se află și o tânără fostă sclavă care are un tatuaj misterios cu  un ochi în palmă. În călătoria lor au de înfruntat fiare ciudate, furtuni și interferența întunecată a prințului Koura.

Distribuție
 John Phillip Law ca Sinbad Marinarul, eroul principal
 Tom Baker ca Prințul Koura, principalul antagonist al filmului.
 Takis Emmanuel ca Achmed. (Emmanuel a fost dublat de Robert Rietti.)
 Caroline Munro ca Margiana.
 Douglas Wilmer ca Vizir
 Grégoire Aslan ca Hakim (ca Gregoire Aslan)
 David Garfield ca Abdul (ca John D. Garfield)
 Kurt Christian ca Haroun
 Martin Shaw ca Rachid
 Aldo Sambrell ca Omar
 Robert Shaw - Oracle of All Knowledge (nem.)

Primire
Filmul a beneficiat de recenzii modest-favorabile.  Rotten Tomatoes a acordat filmului un rating de  73% pe baza a 14 recenzii. Filmul a fost realizat cu 982.351 $ - o sumă extrem de mică, chiar și pentru un film de la începutul anilor 1970 - dar a fost un succes de box office cu încasări totale de peste 11 milioane $.

Note

Legături externe

Vezi și
 O mie și una de nopți
 Sinbad marinarul

Filme din 1974
Filme britanice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Gordon Hessler
Filme fantastice din anii 1970
Filme Columbia Pictures
Premiul Saturn pentru cel mai bun film fantastic
Filme bazate pe O mie și una de nopți
Filme cu Sinbad Marinarul

Călătoria de aur al lui Sinbad


Groß Ilde ist ein Ortsteil der Stadt Bockenem in Niedersachsen. Das Dorf hatte am 1. Oktober 2011 173 Einwohner. Es liegt sechs Kilometer entfernt westlich von Bockenem und acht Kilometer entfernt von der östlich verlaufenden A 7. Nordwestlich von Groß Ilde liegt der Ortsteil Klein Ilde.

Geschichte
Am 1. März 1974 wurde Groß Ilde in die Stadt Bockenem eingegliedert.

Politik
Aufgrund seiner geringen Einwohnerzahl wird Groß Ilde nicht von einem Ortsrat, sondern von einem Ortsvorsteher vertreten. Aktuell ist Karl-Heinz Hodur (SPD) in dieser Funktion.

Weblinks
 Ilde beim Hildesheimer Kulturportal Kulturium

Einzelnachweise

Geographie (Bockenem)
Ort im Landkreis Hildesheim
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Hildesheim)
Gemeindeauflösung 1974

Groß Ilde


John A. Bechtold est un avocat et homme politique américain, né le  et mort le .

Biographie
Avocat, Bechtold est élu à la Chambre des représentants de l'Ohio en 1966, à la suite de l'attribution des districts par la loi de 1965 sur les droits de vote dans l'Ohio.

Après son passage à la Chambre, il retourne à Cincinnati et dans un cabinet privé.

Sources

Naissance en septembre 1924
Naissance à Cincinnati
Avocat américain du XXe siècle
Membre de la Chambre des représentants de l'Ohio
Décès en septembre 1978
Décès à Cincinnati
Décès à 54 ans

John Bechtold


Jalal Talabani (;  ; 1933 – 3 October 2017) was an Iraqi politician who served as the sixth president of Iraq from 2005 to 2014, as well as the  president of the Governing Council of Iraq. He was the first non-Arab president of Iraq.

Talabani was the founder and secretary-general of one of the main Kurdish political parties, the Patriotic Union of Kurdistan (PUK). He was a prominent member of the Interim Iraq Governing Council, which was established following the overthrow of Saddam Hussein in the 2003 invasion of Iraq. Talabani was an advocate for Kurdish rights and democracy in Iraq for more than 50 years.

Early life
Talabani was born in Kelkan village into the Koysinjaq branch of the Talabani family. The Talabani lineage has produced many leading social figures including the poet Riza Talabani, his grandfather, Abd al-Karim Qasim prime minister (1958–1963) and former National Democratic Party's member Hasan Talabani and Mukarram Talabani, a prominent member of the Communist party.

Talabani received his elementary and intermediate school education in Koya (Koysanjak) and his high school education in Erbil and Kirkuk. When he was in his teens, Talabani's peers began referring to him as "Mam" Jalal, as 'mam' meaning "paternal uncle" in Kurdish, and the Kurds have called him by this affectionate name ever since. In 1953, he began to study law at the Baghdad University. He had to flee into exile in Syria in 1956, in order to prevent an arrest for being involved In activities of the Kurdish Students Union. Residing in Damascus, he was involved in the establishment the Kurdistan Democratic Party of Syria (KDPS) . He later returned to Iraq and gained a degree in 1959.

Career

Rights for Kurds
After completing his studies at the Baghdad University, he entered the Iraqi Army, where he served shortly as a tank unit commander. In the early 1960, he was made the head of the Polit bureau of the Kurdistan Democratic Party (KDP).  When in September 1961, the Kurdish uprising for the rights of the Kurds in northern Iraq was declared against the Baghdad government of Abd al-Karim Qasim, Talabani took charge of the Kirkuk and Silemani battlefronts and organized and led separatist movements in Mawat, Rezan and the Qaradagh regions.

In March 1962, he led a coordinated offensive that brought about the liberation of the district of Sharbazher from Iraqi government forces. When not engaged in fighting in the early and mid-1960s, Talabani undertook numerous diplomatic missions, representing the Kurdish leadership at meetings in Europe and the Middle East. In 1964, he and the Barzani family had a dispute over the direction of the KDP and Talabani left Iraq and settled in Iran.  In Iran he purchased weapons without the knowledge  of the Barzanis, following which he was expelled from the KDP in summer 1964.

After the March 1970 agreement between the Iraqi government and the Kurdish rebels, Talabani returned to Iraqi Kurdistan, and rejoined the KDP, even though he wouldn't hold an office at the time. The Kurdish separatist movement collapsed in March 1975, after Iran ended their support in exchange for a border agreement with Iraq. This agreement was the 1975 Algiers Agreement, where Iraq gave up claims to the Shatt al-Arab (Arvand Rūd) waterway and Khuzestan, which later became the basis for the Iran–Iraq War. Believing it was time to give a new direction to the Kurdish separatists and to the Kurdish society, Talabani, with a group of Kurdish intellectuals and activists, founded the Kurdish Patriotic Union of Kurdistan (Yekiaiti Nishtimani Kurdistan).

In 1976, he began organizing an armed campaign for Kurdish independence inside Iraqi Kurdistan. From 1977 onwards, he established the PUK base within Iranian Kurdistan in Nawkhan and another one in Iraqi Kurdistan in Qandil. During the 1980s, Talabani sided with Iran and led a Kurdish struggle from bases inside Iraq until the crackdown against Kurdish separatists from 1987 to 1988. Following the invasion of Kuwait by Iraq in August 1990, he travelled to the United States, in order to offer his services and troops to the United States and raise support for the PUK. But his attempts did not bear the success he expected at the time.

In 1991, he helped inspire a renewed effort for Kurdish independence. He negotiated a ceasefire with the Iraqi Ba'athist government that saved the lives of many Kurds and worked closely with the United States, United Kingdom, France and other countries to set up the safe haven in Iraqi Kurdistan. In 1992 the Kurdistan Regional Government was founded. He was also supportive of peace negotiations between the Kurdistan Workers' Party and Turkey,  and was also present as Abdullah Öcalan announced the ceasefire of the PKK on 17 March and prolonged it indefinitely on 16 April 1993. He was given a Turkish passport by the then-president Turgut Özal in 1992 in order to help Talabani travel freely. He returned the passport in 2003.

Talabani pursued a negotiated settlement to the Iraqi Kurdish Civil War, as well as the larger issue of Kurdish rights in the current regional context. He worked closely with other Kurdish politicians as well as the rest of the Iraqi opposition factions. In close coordination with Masoud Barzani, Talabani and the Kurds played a key role as a partner of the U.S. led Coalition in the invasion of Iraq.

Talabani was a member of the Iraqi Governing Council which negotiated the Transitional Administrative Law (TAL), Iraq's interim constitution. The TAL governed all politics in Iraq and the process of writing and adopting the final constitution.

Presidency

Talabani was elected President of Iraq on 6 April 2005, by the Iraqi National Assembly and sworn into office the following day.

On 22 April 2006, Talabani began his second term as President of Iraq, becoming the first President elected under the country's new constitution. His office was part of the Presidency Council of Iraq. Nawshirwan Mustafa was Talabani's deputy until Mustafa resigned in 2006 and formed an opposition party called Gorran.

He supported Barzani's extended presidency of the Kurdistan Region post-2013.

Health and death
On 18 December 2012, Talabani suffered a stroke and was in intensive care in Baghdad, where his condition eventually stabilized after reports that he was in a coma. A statement on the President's official website said that he was being treated for blocked arteries. On 20 December, Talabani's condition had improved enough to allow travel to Germany for treatment. The head of Talabani's medical team in Iraq has been Governor Najmiddin Karim. On 19 July 2014, Jalal Talabani returned to Iraq after more than 18 months of medical treatment. Due to his absence from politics, as a result of his illness, the PUK became consumed by a succession crisis.

Jalal Talabani died on 3 October 2017, at the age of 83, in Berlin, Germany, of a cerebral hemorrhage as complications of the stroke he suffered in 2012.  He died a few days after the referendum about the independence of Iraqi Kurdistan was approved by the voters. Masoud Barzani, President of Kurdistan Regional Government and for years his Kurdish rival, announced seven days of mourning in Iraqi Kurdistan in memory of Talabani. Iraqi Prime Minister Haider al-Abadi also announced three days of mourning in the country. His state funeral was held on 6 October 2017. Millions turned out across the cities and memorials were held across the globe.

Personal life
Talabani was married to Hero Ibrahim Ahmed, daughter of Ibrahim Ahmed. They are the parents of two sons, Bafel and Qubad. Qubad is the deputy Prime Minister of the Kurdistan Regional Government in Erbil since 2014. His nephew is Lahur Talabany.

References

External links

 S. R. Valentine, Peshmerga: Those who face death, its history, development and fight against ISIS, Kindle Direct Publishing, 2018, Peshmerga 'Those Who Face Death': The Kurdish Army: its history, development and the fight against ISIS
 Kurdistan Regional Government

|-

|-

1933 births
2017 deaths
Government of Iraq
Members of the Council of Representatives of Iraq
Patriotic Union of Kurdistan politicians
People of the 1991 uprisings in Iraq
Presidents of Iraq
Presidents of Kurdistan Region
Iraqi dissidents
Kurdish politicians
Exiled politicians
Prime Ministers of Iraq

Jalal Talabani


Mitsuru Yoshida (吉田 満 Yoshida Mitsuru January 6, 1923 – September 17, 1979) was a Japanese author and naval officer. He was born in Tokyo. He was a survivor of the battleship Yamato when it was sunk on 7 April 1945 during Operation Ten-Go, an attempt to support the defenders of Okinawa.

His best-known work is Senkan Yamato-no Saigo (戦艦大和ノ最期, Requiem for Battleship Yamato), based on his personal experiences as a junior officer on Yamato'''s final voyage. It was made into a movie Senkan Yamato ("Battleship Yamato" Shin-Toho. Dir.: Yutaka Abe) in 1953. Another movie, Yamato, was released in 2005.

Selected bibliographyRequiem for Battleship Yamato (Senkan Yamato-no Saigo'' translated by Richard H. Minear)

Japanese writers
1923 births
1979 deaths
Imperial Japanese Navy officers
Japanese military personnel of World War II

Mitsuru Yoshida


කුලය ( යනු, වර්ගීකරණයෙහි ප්‍රධාන ධූරානුකූල  වර්ගීකරණාත්මක අනුස්ථිතීන්   අට අතුරින් එකකි; එය වර්ගීකරණය වන්නේ ගෝත්‍රය සහ ගණය අතර වෙයි.

කුලය (ජීව විද්‍යාව)


RK Livno je bosanskohercegovački rukometni klub iz Livna. Sjedište je u ul. Zgona bb, Livno. Član Rukometnog saveza Herceg-Bosne. Predsjednica je Edita Vrdoljak. Klupske boje su plava i bijela. Klub ima i žensku sekciju, ŽRK Livno.

Izvori

Vanjske poveznice
 Google+
 Livno 55
 Facebook
 LiVideo

Hrvatski rukometni klubovi u Bosni i Hercegovini
Šport u Livnu

RK Livno


Catherine Taylor (f. 11. august 1989 i Whitby) er en britisk orienteringsløber.

Taylor fik sin VM-debut i Lausanne i 2012. Året efter ved mesterskaberne i Finland blev Taylor nr. 10 på langdistance. Ved EM i 2014 tog Taylor overraskende en tredjeplads på langdistancen. Ved VM i 2014 i Italien blev det til en sjetteplads på både damestafetten og mixstafetten.

Catherine Taylor har siden 2011 boet i Uppsala, Sverige, hvor hun repræsenterer den lokale klub, OK Linné. I England repræsenterede Taylor klubben Cleveland OK. I 2012 vandt hun det britiske mesterskab i sprintorientering.

Placeringer

VM

EM

Verdenscuppen

Eksterne henvisninger
 Catherine Taylor - profil på WorldofO.com

Orienteringsløbere
Sportsfolk fra Storbritannien

Catherine Taylor


Sadi Somuncuoğlu (d. 1 Ocak 1940, Aksaray - ö. 28 Şubat 2022, Ankara), Türk siyasetçi ve gazeteci.

Hayatı ve kariyeri
İlk ve ortaokulu Aksaray'da, lise ve yükseköğrenimini Ankara'da tamamladı. 1965 yılında Bâbıâlide Sabah gazetesini çıkardı. Gençliğinde Türk Ocakları bünyesindeki faaliyetlere katıldı. Buradaki devrin ileri gelen Türkçü aydınlarının sohbetlerinde bulundu. İlerleyen yıllarda gençlik döneminde katıldığı Türk Ocakları'nın başkanlığını yapacaktır (1994-1995). 1967'de aktif siyasete atıldı. 1969 tarihinde Milliyetçi Hareket Partisi Adana Kongresi'nde Genel İdare Kurulu üyeliğine seçildikten sonra, 12 Mart 1971 tarihine kadar kısa bir dönem dışında, MHP'li gençlerin eğitimi ve teşkilatlanması işlerini yürüttü.

1967-1969 döneminde Türkiye'deki bütün fakülte ve yüksek okullarda Alparslan Türkeş'in talimatı ile Ülkü Ocakları'nı kurdu. 1969 tarihinde, İbrahim Metin, Halil Özyıldız ile birlikte Devlet Dergisi'ni çıkardı ve bu dergide birçok yazıları yayınlandı. 1970'te Ülkü Ocakları Birliği'nin kuruluşunda görev aldı.

1977 yılında Niğde milletvekili olarak TBMM'de görev yaptı. 1995 Türkiye genel seçimlerinde Anavatan Partisi listesinden Aksaray milletvekili seçildi. Daha sonra bu partiden ayrılarak MHP'ye girdi ve 1999 seçimlerinde de MHP milletvekili oldu. 57. Koalisyon Hükûmeti döneminde Milliyetçi Hareket Partisi'nden Devlet Bakanı olan Sadi Somuncuoğlu, genel başkanın aksi yöndeki kararına rağmen Cumhurbaşkanlığına adaylığını koydu ve bu hareketi partide büyük tepki çekti. Bundan dolayı da 8 Mayıs 2000 tarihinde bakanlıktan azledildi. Aktif siyasetten çekildikten sonra kitap ve köşe yazılarına ağırlık veren Somuncuoğlu'nun halihazırda yayınlanmış 7 kitabı vardır. Yeniçağ Gazetesinin köşe yazarlığı, Milli Düşünce Merkezinin genel başkanlığını yaptı.

Kanser tedavisi gördüğü Ankara'daki Başkent Hastanesinde, 28 Şubat 2022 günü hayatını kaybetti.

Kaynakça

1940 doğumlular
Aksaray doğumlu siyasetçiler
2022 yılında ölenler
Ankara'da ölenler
TBMM 16. dönem Niğde milletvekilleri
TBMM 20. dönem Aksaray milletvekilleri
TBMM 21. dönem Aksaray milletvekilleri
Milliyetçi Hareket Partisi genel sekreterleri
TBMM Millî Eğitim, Kültür, Gençlik ve Spor Komisyonu
TBMM İçişleri Komisyonu
Anavatan Partisi mensubu siyasetçiler
Milliyetçi Hareket Partisi mensubu siyasetçiler
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
Resim aranan siyasetçiler
Aksaray doğumlular

Sadi Somuncuoğlu


සනාල පටක පද්‍ධතිය

"ලෝකයේ ශාක 93% ක්ම සනාල ශාක වන අතර කඳ, පත්‍ර, මුල යන කොටස් තුළ ජලය, ඛනිජ අයන සහ කාබනික පෝෂක පරිවහනය සඳහා හැඩගැසී ඇති පටක පද්ධතිය සනාල පටක පද්ධතිය නම් වේ."
මෙම පද්ධතිය තුළ පවතින ප්‍රධාන පටක ආකාර 2කි.
1 ශෛලම පටක
2 ෆ්ලෝයම පටක

ශෛලම පටකය

ශෛලම පටකය සෑදී ඇත්තේ ව්‍යූහමය වශයෙන් වෙනස් සෛල වර්‍ග 4කිනි.
 #1 ශෛලම වාහිනී ඒකක සෛල
 #2 ශෛලමීය වාහකාභ සෛල
 #3 ශෛලමීය තන්තු සෛල
 #4 ශෛලමීය මෘදුස්තර සෛල
මේ අතරින් ශෛලම වාහිනි දැකගත හැකි වන්නේ Anthophyta සහ Gnetophyta යන ශාකවල ශෛලමයේ පමණි. අනෙකුත් සනාල ශාකවල දැකිය හැක්කේ වාහකාභ, තන්තු, මෘදුස්තර පමණි.

ශෛලම වාහිනී ඒකක

ශාකයක කඳේ හෝ මුලේ කාෂ්ඨය යේ ද පත්‍රවල නාරටි තුළ ද ශෛලම වාහිනී පවතී. කඳේ සහ මුලේ ෆ්ලෝයමයට ඇතුළතින් ශෛලමය පවතී.
ශෛලම පටකයේ වූ එක් ශෛලම වාහිනී සෛලයක් ශෛලමීය වාහිනී ඒකකයක් ලෙස හැඳින්වේ. මේවා දිගටි සිලිංඩරාකාර සෛලවන අතර වාහකාභවලට වඩා කෙටි සහ පළල් ය, ද්විතීක සෛල බිත්තිය ඝනකම් වැඩි ය, අජීවී වේ. ලිග්නීභවනය නිසා ද්විතීයික සෛල බිත්තිය ශක්තිමත් වන අතර අජීවී සෛල වන අතර සෛල මැද කුහරයක් පවතී. ශෛලම වාහිනී දෙකෙළවර පවතින උඩු සහ යටි අන්ත බිත්තිවල "සජිද්‍ර තල" පිහිටයි. නැතහොත් එම අන්ත බිත්ති සම්පූර්‍ණයෙන්ම බිඳ වැටී ජල ගමනාගමනයට පහසු මාර්‍ග සාදයි. මෙහි ඇති ඝනකම බිත්ති මඟින් ජල පරිවහනයේදී ඇතිවන ආතති දරා ගනී. සජිද්‍ර තල මඟින් සෛල අන්ත බිත්ති(වාහිනී වල) එකිනෙකට සම්බන්‍ධ කරමින් ඇතිවන අඛණ්ඩ නාලය ශෛලමවාහිනී නම් වේ. ශෛලම වාහිනියේ පාර්‍ශවික බිත්තිවල 'කූව' මඟින් අරීය ජල පරිවහනය සිදු කරයි.

ශෛලමීය වාහකාභ
සෑම ශාකයකම ශෛලමය තුළ වාහකාභ පවතී. මේවා ශෛලම වාහිනී තුළට සාපේක්‍ෂව දිගටි දෙකෙළවර සිහින් සෛල වේ. ශෛලම වාහිනී වලට වඩා දිගින් වැඩි ය, විශ්කම්භයෙන් අඩු ය, අජීවී වේ, බහුඅශ්‍රාකාර වේ. තවද අන්තබිත්තිවල පවතින "කූ සිදුරු" ද පාර්‍ශවික බිත්තිවල "කූව" පවති. ඒ තුළින් එක් වාහකාභයක සිට තවත් වාහකාභයකට ජලය ගමන් කරයි. ශෛලමවාහිනීවලට සාපේක්‍ෂව විශ්කම්භය අඩු නිසාත්, අන්තබිත්තිවල කුව තුළින් ජලය යන නිසාත් වාහිනීවලට සාපේක්‍ෂව ජල පරිවහනය සඳහා වූ "ප්‍රතිරෝධීතාවය" වැඩි ය.

ශෛලමීය තන්තු
ශෛලමීය තන්තු, ශෛලම පටකය තුළ විසිරී ඇති තර්කුරූපී "ලිග්නීභවනය" වූ අජීවී සෛල වේ. මේවා ජල පරිවහනයට දායක නොවන නමුත් ශෛලමයට අවශ්‍ය සන්‍ධාරණය සපයයි.

ශෛලමීය මෘදුස්තර
ශෛලම පටකයේ සෛල අතරින් පරිණත අවස්ථාවේ දී ද සජීවී එකම සෛල වර්‍ගය මෙයයි. මේවා සෛලමය තුළ "අරීය ජලපරිවහනය සහ පාර්ශ්වික ජලපර්වහනය"ට දායක වේ.

ෆ්ලෝයම පටකය

ආවෘත බීජක ශාක (Anthophyta) වල පහත සෛල වර්‍ග පවතී.
 #1 පෙනේර නල ඒකක
 #2 සහචර සෛල
 #3 ෆ්ලෝයමීය තන්තු
 #4 ෆ්ලෝයමීය මෘදුස්තර
නමුත් ආවෘත බීජක ශාක හැර අනෙකුත් ශාකවල "පෙනේර නල සහ සහචර සෛල" වෙනුවට පවතිනුයේ "පෙනේර සෛල" නම් වූ පටු දිගටි සෛල වර්‍ගයයි. ෆ්ලෝයමය ශාක කඳ තුළ ඇති පොත්තෙහි පවතී.

පෙනේර නල ඒකක සෛල
පෙනේර නල ඒකක සෛල පරිණත අවස්ථාවේ දී ද සජීවී ප්‍රාථමික සෛල බිත්තියක් සහිත සෛල වේ. මෙම සෛලවල සෛල ප්ලාස්මය ක්‍ෂීණ වන අතර සෛල ප්ලාස්මය තුනී ස්තරයක් ලෙස සෛලයේ පර්‍ය්‍යන්තයේ පවතී. මෙම සෛල ප්ලාස්මයේ,
 •	ඉන්‍ද්‍රයිකා සුළු වශයෙන් පවතී
 •	සෛල න්‍යෂ්ටි නො පවතී
 •	රෛබොසෝම හෝ අන්තඃප්ලාස්මීය ජාලිකා නැත
 •	කුඩා මෛටොකොංඩ්‍රියා පවතී
මෙම නිසා සෛල මධ්‍යයේ විශාල කුහරයක් පවතී. මේ නිසා කාබනික පෝෂක ද්‍රව්‍ය පහසුවෙන් පරිවහනය කළ හැක. එක් පෙනේර නල ඒකකයක කෙළවරට තවත් පෙනේර නලයක් සම්බන්‍ධ වීමෙන් දාමයක් ලෙස පිහිටීමෙන් "පෙනේර නාලය" නම් නාලාකාර මාර්‍ගය සාදයි. පෙනේර නල ඒකක 2ක් එකිනෙකට අන්ත බිත්තිවල ජිද්‍ර සහිත තල පිහිටයි. ඒවා පෙනේර නල ඒකක හරහා ද්‍රව්‍ය ගමන් කිරීමට ඉඩ සලසා දෙයි.

සහචර සෛල
සහචර සෛල සෑම පෙනේර නල ඒකකයකට ම පාර්ශවිකව පිහිටා ඇත. ඒවා ප්‍රාථමික සෛල බිත්තියක් සහිත සජීවී සෛල වේ. සහචර සෛලයත්, පෙනේර නල ඒකකයත් යන සෛල 2ම පොදු සම්භවයක් සහිත වේ. පෙනේර නල ඒකකයත් සහචර සෛලයත් එකිනෙකට සම්බන්‍ධ කරන ප්ලාස්ම බන්‍ධ විශාල ප්‍රමාණයක් පවතී. ඝන සෛල ප්ලාස්මයක් හා න්‍යෂ්ටියක් පවතී. මේවා පරිවෘත්තීයව සක්‍රීය සෛල වේ. මෙම සෛලවල,
 •	කුඩා රික්තක පවතී
 •	රෛබොසෝම, අන්තඃප්ලාස්මීය ජාලිකා, ගොල්ගි සංකීර්ණ, මෛටොකොංඩ්‍රියා ආදිය බහුල ය.
මෙම සහචර සෛලවල පවතින රෛබොසෝම මඟින් පෙනේර නල නඩත්තු කෙරේ.
සහචර සෛල, පත්‍රවල සිට මුල් දක්‍වා එම සෛල තුළින් සුක්‍රෝස් ගමන් නො කරයි. නමුත් පත්‍රවල පිහිටි ෆ්ලෝයමයේ සහචර සෛල, පෙනේර නල ඒකක තුළට සුක්‍රෝස් බැර කරන අතර සංචිත කෘත්‍ය ඉටු කරන ව්‍යුහ තුළ පවතින සහචර සෛල තුළින් සුක්‍රෝස් හර කිරීම (~ඉවත් කිරීම)  සිදු කරයි. මෙසේ සෛල තුළට සුක්‍රෝස් හර හෝ බැර කිරීමට දායක වන එම සහචර සෛල "පරිවර්‍තක සෛල / සම්ප්‍රේෂක සෛල" ලෙස හඳුන්වයි.

ශෛලමීය මෘදු ස්තර සෛල සහ තන්තු
ශෛලමීය මෘදු ස්තර සජීවී දිගටි වන අතර ශෛලමීය තන්තු ලිග්නීභවනය වූ අජීවී සෛල වේ.

මූලාශ්‍ර

සනාල පටක පද්ධතිය


ولد جون أكروبولس  في 1909 — 26 أغسطس 1952)، زعيم حزب العمل الأمريكية. كان رئيسا للالمحلية 456 من جماعة الاخوان المسلمين الدولية للسائقو الشاحنات في ستشستر في نيويورك في الفترة من 1946 حتى وفاته. وكان الأكروبوليس الأيتام في سن الثلاثة والتي أثيرت في مجموعة من المؤسسات الخيرية. حضر كولجايت جامعة حيث لعب على فريق كرة السلة.

المصادر

 NY Journal News report on NYCLU lawsuit

أشخاص قتلوا في ولاية نيويورك
جرائم قتل غير محلولة في الولايات المتحدة
جرائم قتل في الولايات المتحدة 1952
خريجو جامعة كولغيت
سياسيون أمريكيون
ضحايا قتل أمريكيون
ضحايا قتل ذكور
مواليد 1909
نقابيون من ولاية نيويورك
وفيات 1952
وفيات بإطلاق النار في ولاية نيويورك

جون أكروبولس


Brandmajor  kaldtes efter forordninger af 14. oktober 1746 og 1. november 1805 den første direktør over brandvæsenet i København, mens den anden direktør benævnedes vice-brandmajor. Foruden København er stillingsbetegnelsen også anvendt andre steder, således i Dansk Vestindien.

Under brandmajorens ansvarsområde hørte blandt andet personalesager, således brandvæsenets mandskab, her under af- og tilgang, samt de ansattes anciennitetsforhold, desuden brandvæsenets materiel og inventar.

I 1868 blev Københavns Brandvæsen oprettet som kommunal institution under Magistratens 4. afdeling med vedtagelsen af en ny brandlov for København, der trådte i kraft den 1. august 1870. Både stillingen som brandmajor og den daværende brandkommission bortfaldt ved oprettelsen af det kommunale brandvæsen.

Noter

Eksterne henvisninger
Ordbog over Det danske Sprog; opslag: Brandmajor
Salmonsens Konversationsleksikon, 2. udgave, bind III (1915), s. 842

Brandvæsen

Brandmajor


L'édition 2022 du tournoi de tennis de Cluj se déroule du 10 au  sur dur en intérieur à Cluj-Napoca. Elle fait partie de la catégorie WTA 250.

Faits marquants

Forfaits
  Irina-Camelia Begu, remplacée par  Harriet Dart
  Kaja Juvan, remplacée par  Dayana Yastremska
  Barbora Krejčíková, remplacée par  Océane Dodin
  Aleksandra Krunić, remplacée par  Dalma Gálfi
  Tereza Martincová, remplacée par  Tamara Korpatsch
  Mayar Sherif, remplacée par  Wang Xinyu
  Laura Siegemund, remplacée par  Harmony Tan
  Sara Sorribes Tormo, remplacée par  Varvara Gracheva

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates
La Russe Anna Blinkova remporte son  WTA, le  depuis 2019, en dominant en finale l'Italienne Jasmine Paolini.

La paire Kirsten Flipkens / Laura Siegemund remporte le double.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Cluj
 Saison 2022 de la WTA

Lien externe
  Site officiel du tournoi

Navigation

WTA 2022
Cluj
Sport en Roumanie en 2022
Tennis en octobre 2022

Tournoi de tennis de Cluj (WTA 2022)


كفر حزير هي قرية لبنانية من قرى قضاء الكورة في محافظة الشمال.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات أرثوذكسية شرقية في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
قضاء الكورة
مدن لبنان
مستعمرات رومانية
مستعمرات هلنستية
مواقع رسائل تل العمارنة

كفر حزير


Peter Martin Duncan FRS (20 April 1821 – 28 May 1891) was an English palaeontologist.

Biography
Duncan was born at Twickenham on 20 April 1821, his father, Peter King-Duncan, a descendant of an old Scottish family, being a leather merchant; his mother was daughter of Captain R. Martin, R.N., of Ilford, Essex. He received his earlier education first at the grammar school, Twickenham, next at Nyon, by the lake of Geneva, after which he was apprenticed in 1840 to a medical practitioner in London.

In 1842, Duncan entered on the medical side at King's College, London, passing through it with distinction, and being elected an associate in 1849, after graduating as M.B. at the university of London in 1846. For a time he was assistant to Dr. Martin at Rochester, and in 1848 took a practice at Colchester. Here he was also active in municipal affairs, and in 1857 was elected mayor, holding the office for a second time. The natural history and archaeology of the district also greatly attracted him, and the arrangement of the town museum was largely his work.
His first scientific paper, Observations on. the Pollen Tube, was published in 1856 in the Proceedings of the Edinburgh Botanical Society, but it was soon followed by others. In 1860 he removed to Blackheath, thus obtaining more time for science, and devoting himself especially to the study of corals.

More complete freedom was obtained by election to the professorship of geology at King's College in 1870, of which he became a fellow in the following year, and shortly afterwards he was appointed professor of geology at Cooper's Hill College. In 1877 he settled in London near Regent's Park, residing there till 1883, when he removed to Gunnersbury.

Duncan became a Fellow of the Geological Society in 1849, was secretary from 1864 to 1870, and president 1876 to 1878, receiving the Wollaston Medal in 1881. He was president of the geological section of the British Association at the meeting in 1879; was also a fellow of the Zoological and the Linnean Societies, holding office in both, and an active member of the Microscopical Society, being president from 1881 to 1883. He was elected F.R.S. on 4 June 1868.

Duncan's industry was so unflagging that he got through a great amount of work, of both a popular and a scientific character, besides lecturing and examining. He was editor of Cassell's Natural History (6 vols. 1876-82), to which he contributed several important articles. He wrote a Primer of Physical Geography (1882) ; a small volume of biographies of botanists, geologists, and zoologists entitled Heroes of Science (1882) ; another on The Sea-shore (1879); and an Abstract of the Geology of India, 1875, which reached a third edition in 1881; besides contributing to various periodicals, assisting in preparing the third edition of Griffith and Henfrey's Micrographic Dictionary (2 vols. 1875), and revising the fourth edition of Lyell's Student's Elements of Geology (1885).

His separate scientific papers are not less than a hundred in number, and his 'Supplement' to the Tertiary and Secondary Corals forms a volume in the publications of the Palaeontographical Society. The 'Tertiary Echinoidea of India' (of which he was joint author) appeared in Palæontologia Indica, 1882-6.

He made a special study of the corals and echinids, taking also much interest in the ophiurids, sponges, and protozoa, regarding all questions from the point of view not only of the philosophical zoologist, but also of one who applied the distribution of species to elucidate ancient physical geography.
He described the fossil coral fauna of Malta, Java, Hindustan, Australia, Tasmania, and the West Indies, the echinids of Sind, and of other countries. The results of these researches were summed up in two very valuable papers, 'Revision of the Madreporaria,' published by the Linnean Society in August 1884, and ' Revision of the Genera and Great Groups of the Echinoidea,' published by the same society in 1889. Others papers on the 'Physical Geology of Western Europe during Mesozoic and Camozoic Times, elucidated by the Coral Fauna,' on 'The Formation of Land Masses', and the remarkable paper 'On Lakes and their Origin', were also important contributions to science.

Duncan's health began to fail about two years prior to his death, which closed a painful illness on 28 May 1891.
He was buried in Chiswick churchyard.

Family
He was twice married: in 1851 to Jane Emily Cook, and in 1869, not long after her decease, to Mary Jane Emily Liddel Whitmarsh, who survived him with one son by her. Four sons and seven daughters by the first marriage also survived him. His son Francis became a zoologist, writing many popular works of natural history and making pioneering natural history films for producer Charles Urban in the 1900s.

References

Attribution

External links

1824 births
1891 deaths
English palaeontologists
British palaeontologists
Fellows of the Royal Society
Alumni of King's College London
Academics of King's College London
People from Twickenham
Wollaston Medal winners

Peter Martin Duncan


Ana Luisa Valdés (* 8. August 1953 in Montevideo, Uruguay) ist eine uruguayische Schriftstellerin und Übersetzerin.

Die nach vierjähriger Inhaftierung aus politischen Gründen während der Phase der uruguayischen Diktatur seit 1978 in Schweden lebende Ana Luisa Valdés ist dort als Sozialanthropologin tätig. Sie ist Herausgeberin der Philosophie-Zeitschrift Agora und schrieb Essays und Artikel für Brecha und Dagens Nyheter. Von ihr verfasste Geschichten fanden Verwendung in zahlreichen Anthologien. Zudem kann sie diverse eigene Publikationen vorweisen. So erschien 1983 sowohl in spanischer als auch in schwedischer Sprache die Geschichtssammlung La guerra de los Albatros. 1984 entstand gemeinsam mit María Gianelli und Fernando Beramendi das Texte von mehr als 30 uruguayischen Exilsschriftstellern beinhaltende Fueradefronteras. Zwei Jahre später veröffentlichte sie Después de Alicia. 1990 folgte El intruso. Mit diesem Buch gewann sie den Wettbewerb Olivetti y Ediciones Banda Oriental. Nachdem 1993 El navegante erschien, gab sie 1995 mit La casa de Julia ihr in schwedisch verfasstes Romandebüt.

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 342

Einzelnachweise

Autor
Übersetzer aus dem Schwedischen
Übersetzer ins Spanische
Anthropologe
Uruguayer
Geboren 1953
Frau

Ana Luisa Valdés


Onthophagus tanganus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1913.

Referências

Ligações externas

tanganus
Coleópteros descritos em 1913

Onthophagus tanganus


Sascerides (dänisch Sasceride) ist der Name folgender Personen:

 Gellius Sascerides (1562–1612), dänischer Arzt und Astronom; Sohn des
 Johannes Sascerides (1524–1595), holländischer Theologe, seit 1557 in Dänemark

Sascerides


La Escuela chilota de arquitectura religiosa en madera es una tipología artístico-arquitectónica que combina de manera original tanto la tradición centroeuropea de la torre-fachada como la latina de la planta basilical, y que se desarrolla principalmente en el archipiélago de Chiloé a partir del  alcanzando su forma madura a mediados del  con la consolidación de su elemento característico: la torre fachada con variaciones relativas a la dimensión, composición y ornamentación, teniendo dentro de sus principales exponentes a las 16 iglesias declaradas Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.

Origen
Esta escuela representa un estilo artístico-arquitectónico de tipo ecléctico que comienza a configurarse con la instauración del sistema de misiones circulares por parte de los jesuitas en el siglo XVII, y que dan pie a la formación de pequeños puntos de apoyo (costeros principalmente) donde se habrían de construir capillas, la base sobre la que se asentaría la tradición arquitectónica desarrollada posteriormente, otorgándoles una especifidad artístico-religiosa complementada con diversos ornamentos, muchos de los cuales configurarían posteriormente la llamada Escuela chilota de imaginería.

Durante el siglo XVIII, muchas de las construcciones existentes son transformadas y/o reconstruidas con la llegada a las islas de misioneros provenientes de lugares como Baviera, Hungría y Transilvania, con el fin de alzarlas como construcciones perdurables, basándose no sólo en la arquitectura y técnicas constructivas de sus países, sino que también en los modos de vinculación a la arquitectura preexistente insular de la población indígena, y las técnicas propias del archipiélago.

Se observa en esta escuela un esfuerzo por trasladar formas, estructuras y ornamentación desde modelos dignos de imitación (construidos originalmente con otros materiales) para poder traducirlos en una versión en madera; testificándose en sus construcciones tanto las habilidades de los constructores, como su capacidad para moldear y maximizar el uso de los recursos naturales disponibles, siendo el ciprés y el alerce las materias primas fundamentales. Por ejemplo, para el caso de la Iglesia de Achao, el exponente más antiguo, algunos autores indican que se aprecia un estilo arquitectónico derivado del rococó germánico utilizado en algunas iglesias y capillas presentes en Múnich, Tirol y Einsiedeln (Suiza).

Debido a su vinculación histórica con el archipiélago de Chiloé, esta escuela también cuenta con construcciones en las comunas costeras de la provincia de Llanquihue, entre las que destaca la Iglesia de Carelmapu.

Inventario de iglesias
En 2019 el Ministerio de las Culturas, las Artes y el Patrimonio publicó un estudio el cual determinó la existencia de 152 iglesias en la Región de Los Lagos pertenecientes a la Escuela chilota. Entre otros números, el 93 % de las iglesias inventariadas posee una torre fachada, el 71 % tiene su origen el las misiones circulares de los jesuitas, el 83 % está asociado a fiestas religiosas y el 38 % tiene alerce —el tipo de madera más frecuente entre todas las estudiadas—. El catastro consignó 106 iglesias en la provincia de Chiloé, 37 en la provincia de Llanquihue y nueve en la provincia de Palena. El número de iglesias por comuna es el siguiente:

Véase también
Anexo:Iglesias de la Escuela chilota de arquitectura religiosa en madera
Iglesias de Chiloé
 Fiscales de Chiloé

Referencias

Enlaces externos

Arquitectura de Chile
Arquitectura de Chiloé
Chiloé
Historia de Chiloé


Ostffyasszonyfa é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 776 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Ostffyasszonyfa


Allium flavescens, es una especie de planta bulbosa del género Allium, perteneciente a la familia de las amarilidáceas, del orden de las Asparagales. Es originaria de Eurasia desde Bulgaria hasta Siberia.

Distribución
En la naturaleza, el hábitat cubre Europa, algunas zonas de la parte europea de Rusia, el sur de Siberia occidental y Kazajistán.

Hábitat
Originaria de las estepas, se encuentra en suelos de piedra caliza y afloramientos de yeso.

Descripción botánica

Los bulbos son cónicos, de 5-7.5 mm negruzcos con vástago de 10-30 cm de altura, delgado, recto, a menudo tortuoso, ligeramente acanalado. Hojas filiformes semicilíndricas, hueco ranurado  de 7,5 mm de ancho. Pedúnculo delgado, ligeramente estriado, erguido, a menudo tortuoso. Inflorescencia  esférica o semiesférica con muchas flores formando un paraguas.

Taxonomía

Allium fibrillum fue descrita por Willibald S.J.G. von Besser y publicado en Enum. Pl.: 56 (1821).
EtimologíaAllium: nombre genérico muy antiguo. Las plantas de este género eran conocidos tanto por los romanos como por los griegos. Sin embargo, parece que el término tiene un origen celta y significa "quemar", en referencia al fuerte olor acre de la planta. Uno de los primeros en utilizar este nombre para fines botánicos fue el naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).flavescens'': epíteto latino que significa "amarillento".

Referencias

Enlaces externos

flavescens
Flora de Europa
Flora de Asia
Plantas descritas en 1821
Plantas descritas por Besser

Allium flavescens


krug se može kvantizirati primjenom metoda za kvantizaciju harmonijskog oscilatora, jer je  krug električni analog običnom harmonijskom oscilatoru. Zapravo, klasični  krug je vrsta rezonantnog kruga, a sastoji se od zavojnice (oznaka ), i kondenzatora (oznaka ). Kada ih međusobno spojimo, električna struja u krugu oscilira na rezonantnoj frekvenciji:

gdje je  induktivitet zavojnice u henrijima, a  kapacitet kondenzatora u faradejima. Kružna frekvencija ima jedinice radijan u sekundi: rad/s ili samo 1/s. Kondenzator pohranjuje energiju u svojem električnom polju (npr. za pločasti kondenzator je to električno polje između ploča) koje ovisi o naponu , što se zapisuje:

gdje je  ukupni naboj na kondenzatoru, a računa se

.

Zavojnica pohranjuje energiju u svojem magnetskom polju koje ovisi o jakosti struje , što zapisujemo:

gdje je  magnetski tok (magnetski fluks) definiran kao:

.

Pošto su naboj i magnetski tok kanonski konjugirane varijable, korištenjem kanonske kvantizacije možemo klasični hamiltonijan zapisati u kvantnom formalizmu, zamjenom s pripadajućim operatorima:

te nametanjem kanonski komutacijskih relacija:

.

Fizika

Kvantni lc krug


Amazonas State (, ) is one of the 23 states into which Venezuela is divided. It covers nearly a fifth of the area of Venezuela, but has less than 1% of Venezuela's population.

The state capital is Puerto Ayacucho. The capital until the early 1900s was San Fernando de Atabapo. Although named after the Amazon River, most of the state is drained by the Orinoco River. Amazonas State covers 176,899 km2 and, in 2007, had a population of 142,200. Its density is 0.8 inhabitants per km2.

Amazonas has Venezuela's highest proportion of indigenous peoples of Venezuela; these make up only around 1.5% of the population nationwide, but the proportion is nearly 50% in Amazonas.

Etymology
Amazonas is a word of Greek origin that was identified with a race of female warriors who lived in the Asian Sarmacia, beyond the Caucasus.

The name was assigned to the state on June 2, 1856, in honor of the Amazon River, which was discovered by Francisco de Orellana in 1542. He also attributed the name to the river as a result of a legend about a female tribe that tenaciously resisted the Spanish conquerors that reminded him of the Greek legend.

The Amazon River does not pass through the State, but a part of the territory is covered by the Amazon, through the Río Negro (Black River).

History

The territory of the state of Amazonas belonged to the province of Guyana since the time of the Spanish colonization.  Some chronicles indicate that the expedition of the Father Acuna was crossing the black river and this way would have discovered the Casiquiare in 1639. In 1682 the Friar Ignacio Fiol establishes the locality of Atures.

Until 1817, the region was made up of the cantons of San Fernando de Atabapo, La Esmeralda and San Carlos de Río Negro and Maroa, in correspondence with first stable population centres founded by the metropolis. Until 1842 it was known as the canton of Río Negro, depending successively on the province of Guayana, department of Orinoco, confederation of the Great Colombia and the State Sovereign of Venezuela.

Between 1856 and 1861 it was known as the province of Amazonas of the Republic of Venezuela, this being the first time that its association with the great Amazon region.

The state dates back to the creation of the district of Río Negro, on August 20, 1841, which included the south of the province of Guayana. In 1856 it became the province of Amazonas, declared a federal entity on March 28, 1864, comprising the departments of San Fernando de Atabapo, Maroa and San Carlos.

In 1864 the Federal Territory Amazonas was created, with the capital San Fernando de Atabapo.
From 1876 to 1880, the entity maintained the denomination of Amazon territory, but its capital was transferred to Yavita, as a response to the political instability that dominated the region, where a series of warlords associated with the exploitation of the wild rubber were disregarded by national authorities.  Then, under the mandate of President Antonio Guzmán Blanco in 1881, it was decided to divide the area into two territories: the Federal Territory Amazonas and the Federal Territory Alto Orinoco. 12 years later it was decided to reunify the territories with the name of Amazonas in 1893 and with its capital in San Fernando de Atabapo.

Between 1880 and 1893, the region was separated in the territories of Alto Orinoco and Amazonas, with capitals in San Fernando of Atabapo and Maroa in the United States of Venezuela.

In 1928 the then president Juan Vicente Gómez decided to move the state capital to the north specifically to the city of Puerto Ayacucho to facilitate connections with Caracas and the rest of the nation.

It continued as Federal Territory Amazonas because it did not meet the minimum population to change its category to State of the Federation according to the old National Constitution. In 1992 its status was changed to State, with the same capital and territory.

Geography
The State of Amazonas belongs to the region of Guayana and is the second largest in territorial area after the State of Bolivar, although it is mostly sparsely populated, except in the northern part where most of its population is concentrated.

Relief

The entire state of Amazonas is included in the so-called Guiana Shield. Its relief is included from the margins of the Orinoco to the Marahuaca peak with 2832 m. The highest peak in the state is the Tapirapecó at 2992 meters above sea level, in the Serranía La Neblina National Park on the border with Brazil. The relief of the state is very varied, starting with the plains or savannahs, which range from 100 m to 500 m to continue with the mountains and hills, which abound in the area, except given the western side of the state that for being limited by the rivers Orinoco, Guainía and Negro, obviously run the lowest part of the territory. Indeed, to the north, east and south there are numerous mountain ranges, including Maigualida, Marahuaca, Unturán, Parima, Tapirapecó, La Neblina, Imeri and Aracamuní, among others.

Hydrography
In this state the main river of Venezuela, the Orinoco, is born in the Delgado Chalbaud hill and after crossing 2140 km it deposits its waters in the Atlantic Ocean. The Orinoco is, in turn, the basin where other important rivers of the region flow, such as the 474 km long Ventuari.

Climate
The climate of the Amazon State corresponds to the rainy, monsoon and tropical savannah types. Basically there are two seasons, one dry and one rainy. To the south there are no dry months, while to the northwest there are up to four months of drought. In the central and northern areas there is a moderate water deficiency between December and March. Average rainfall exceeds 1,200 mm per year. The annual thermal oscillation is minimal (between 1 °C and 1.5 °C) but the daily one is large, (more than 15 °C). The temperature of the coldest month is over 15 °C. The average annual temperature of the Parima station, at an altitude of 810 m, is 22.3 °C while that of Tamatama (at 112 m and the same latitude) is 27 °C.

Vegetation

A large part of the state of Amazonas is covered by immense forests, so the vegetation due to the high rate of rainfall is typical of the jungle. There are also dry soil savannas and wet soil savannas. Higher up and depending on the height, the vegetation becomes scarcer, until it reaches more than 2,000 where it almost disappears completely.

Fauna
The rich fauna of the region is represented by numerous specimens of mammals, reptiles, fish and birds:8

Mammals: puma, jaguar, tapir, monkey (araguato, marmoset), palm tree bear or anteater (in danger of extinction), fox, etc.
Reptiles: Orinoco caiman (in danger of extinction), baba, turtle, morrocoy, snakes, anaconda, boa constrictor, rattle, cuaima, mapanare, etc.
Fish: toad or (Semaprochilodus laticeps), trembler or electric eel, ray, caribbean, piranha, catfish, guabina, etc.
Birds: eagle, harpy eagle (in danger of extinction), sparrowhawk, macaw (in bright colours: red, green, yellow, orange and blue), catana, woodpecker, curassow, toucan, etc.

Politics and government
The State of Amazonas is only entitled to a representation of 3 deputies in the Venezuelan National Assembly, which is the minimum indicated by the 1999 Constitution since it has very little population despite its large territorial extension. Additionally, it elects a deputy along with other states representing the indigenous peoples for the southern region.

The regional movements have considerable strength to the point that in the 2005 parliamentary elections the regional party United Movement of Indigenous Peoples (MUPI) obtained 48% of the votes compared to 44% of the votes of the ruling coalition led by the Movement V Republic (MVR), Homeland for All (PPT), and the regional party United Multiethnic Peoples of the Amazon (PUAMA) considered until then the first regional force. One deputy was elected by MUPI, one by PUAMA and one by the PPT (together with the MVR-UVE).

The state is autonomous and equal politically, it organizes its administration and public powers through the Constitution of the State of Amazonas, which was adopted in 2002. The Constitution can be subject to reform or amendment, they are proposed by the Legislative Power, and to be approved, they need the favorable votes of at least 60% of the State Legislative Council, and by 10% or more of the electoral population of Amazonas.

Like the other 23 federal entities of Venezuela, the State maintains its own police force, which is supported and complemented by the National Police and the Venezuelan National Guard.

Municipalities and municipal seats

Demographics

Race and ethnicity

According to the 2011 Census, the racial composition of the population was:

Economy
Its economic activity is limited, most agricultural products are consumed locally and in certain areas the State is in deficit, livestock and agriculture is extensive, these activities along with trade are the main sources of employment in the region. The use of the extensive river network allows commercial development. Ecological tourism is in full development in spite of the potential represented by its natural landscapes, it also lacks adequate tourist infrastructure for a high number of visitors. There are cultural features of valuable specificity and other unique elements.

It is one of the richest Venezuelan states in terms of natural resources, most of which are currently unexploited. There are problems of deforestation in the border areas with Brazil.

Transport
Being a primarily jungle region, the state of Amazonas has mostly precarious land routes, of which only 33.63% are paved. The main communication routes are air and waterways, although in the case of waterways, their navigation will depend on the rainy and dry seasons that characterize this region, since in many cases river traffic will be problematic in times of drought.

There is only one domestic airport in the state. The others are for private or military use. There are also landing strips in Cacurí, la Esmeralda, Ocamo, Kamariapó, San Juan de Manapiare, Santa Bárbara, Yaví, Yutajé and San Carlos de Río Negro.

Culture
The indigenous population represents about 45% of the state's population. The ethnological culture of the state of Amazonas is the largest in the country, possessing 20 different ethnicities, differentiated by their own languages and customs. In Amazonas, indigenous languages of the Arawaka, Caribbean, Yanomami families are spoken or represent isolated languages without any known relationship to others.

The Yanomami represent 26% of the indigenous population of the state. They are located in the Upper Orinoco and extend into Guyana and Brazil. Their settlements are located around "Shaponos", which can be the river or the mountain where the conuco is found to ensure their food. Among their most interesting customs is that of incinerating their dead, and then with the ashes, making a drink that, according to their customs, would bring them all the vitality of the deceased. They are small in stature; adult women do not exceed 1.50 m, and walk completely naked except for a small loincloth. Among the most common facial ornaments is that of a stick that pierces the nasal septum of women, and the haircut characteristic of the ethnicity. While indigenous ethnicities, mostly are in extinction, the Yanomamis remain the largest indigenous people of the Amazon.

The Maquiritares or Yekuanas, of the Caribbean family, live in the East and Northeast of the state. The Piaroa represent 22% of the indigenous population. The Guahibos make up 21% of the state's indigenous population.

Handicrafts
Basketwork or hard fabrics: they are made in different shapes, sizes and colours. Its manufacture is based on leaves from different types of palms: moriche, cumare, seje, cucurito, chiquichique, etc. All decoration has its meaning, related to the life of the users, its sacredness, its mythology.

Soft fabrics: hammocks, hammocks, bags, baby carriers, dresses, guaiacs and their looms; pottery or ceramics; wood carvings; body decorations; hunting and fishing instruments; musical instruments; etc.

Pottery: Archaeological sites of this artistic manifestation dating from pre-Hispanic times have been found in the regions of Manapiare (Corobal), Atabapo (Nericagua), on islands in the Orinoco River, in the Lower Orinoco (Barrancas and Saladero), in Culebra, very close to Puerto Ayacucho and in other places.

The musical instruments: they are another indigenous artisan expression of the Amazon State of which there are more than 100 types.

The corporal adornments: Among these are the pintaderas, made in a circular or rectangular piece of wood carved with different designs according to their use and function.

Wooden carvings: benches (made in the shape of animals), domestic utensils, ritual objects, bongos and curiaras, canaletes, pylons, etc.

Folklore
Among the extensive and varied folklore of the state are samples of 62 ethnic groups, among which are: Yanomami, Puahito, Piaroa, Uekuana, Yeral Curripaco, Bare, Baniva, Puinave, Piapoco, Hoti, Warequena, Yaborana. The folkloric manifestations are rich in native dances and songs, with music played with typical wind and percussion instruments.

Among the indigenous dances is the traditional Yekuana dance. As for musical instruments, there is the use of the morrocoy shell and bamboo flutes.

The different ethnic groups have the custom of holding a Warime14 festival every three years; this festival is held to celebrate both a great harvest and new marriages within the community.

Also, on the occasion of the arrival of the rains during the months of May, June and July, indigenous dances are performed in Puerto Ayacucho and San Fernando de Atabapo.

Gastronomy
In Puerto Ayacucho and in the interior of the state there are restaurants where the best dishes of the area are served: turtle prepared in its carapace, tapir, lapa; also fish of the finest qualities, such as morocoto, curbina, palometa, bocón, caribe, guabina, pavón and lau lau; among the birds: paují, wild duck, turkey and chicken.

Different types of bread are also made: if the manioc from the yucca is not enough, you can try the roasted or fried green banana. It is worth mentioning that the mañoco is made with bitter yucca, in whose processing certain native implements are used such as sebucan, ray and budare.

In Amazonas, fruits such as pijiguao, tupiro, cocura, moriche, copoazú, curuba, manaca, pineapples and ceje are grown; the latter is harvested throughout the state, especially in the valleys of the Manapire, Casiquiare, Sipapo, Cuao and Ventuari rivers; from it, ceje oil is extracted, which has medicinal properties.

Sports

Tucanes de Amazonas Fútbol Club was a soccer team belonging to the Second Division of Venezuela. It was founded in 2008, and played its home games at the Antonio José de Sucre Stadium in Puerto Ayacucho, Venezuela.

In 2018, Tucanes FC disappears for good due to disagreements in its board of directors and a new third division currency called "Amazonas Futbol Club" is created, which is sponsored by the regional government and takes over the Antonio José de Sucre Stadium in the city of Puerto Ayacucho.

Gallery

See also
Amazonas Department, Colombia
Amazonas State, Brazil
States of Venezuela

References

External links

 Governor's page

States of Venezuela
Geographical regions of Venezuela
States and territories established in 1994
1994 establishments in Venezuela
Guayana Region, Venezuela

Amazonas (Venezuelan state)


La Comunidad del Chemin Neuf es una comunidad católica con vocación ecuménica, de la Renovación Carismática, nacida en Francia en 1973 de un grupo de oración. Cuenta aproximadamente con  repartidos en 26 países y  al servicio de las misiones de la comunidad. Su principal fundador es , padre jesuita.

El nombre de la comunidad viene del primer lugar donde se reunían los miembros de la misma , situado en Lyon, en el número 49 de la  "Montée du Chemin Neuf", que en español quiere decir "Calle del Camino Nuevo". La comunidad del Chemin Neuf, además de formar parte de la renovación carismática , también se caracteriza por seguir una espiritualidad ignaciana. Como miembros de la comunidad se encuentran, sacerdotes, laicos comprometidos en el celibato, (hombres y mujeres), laicos no comprometidos en el celibato así parejas con hijos o sin hijos.

La comunidad orienta su acción hacia el principio de la unidad: Unidad de los cristianos (ecumenismo) unidad de los hombres (principalmente entre culturas y naciones diferentes), unidad de parejas y de familias.

Contexto

El pentecostalismo, una nueva rama del cristianismo, insiste en la acogida del Espíritu Santo, se desarrolla en Estados Unidos a partir de 1900 ( en Topeka , luego Los Ángeles). Sus manifestaciones espectaculares ( hablar en lenguas, profecía, sanción, etc.) provocan bastante rápido un rechazo por parte de otras iglesias (protestantes o católicas). Fue realmente en los años 60 cuando las iglesias protestantes tradicionales (evangélicas, metodistas, episcopalianas) comenzaron a integrar estas nuevas prácticas espirituales en sus oraciones.

En 1967, los estudiantes católicos de la Universidad Duquesne, en Pittsburgh, durante un fin de semana de estudios bíblicos , recibieron el bautismo en el espíritu santo. Después de esta experiencia, los grupos de oración y las comunidades comenzaron a crecer en la Iglesia católica, en los Estados Unidos y seguidamente en el esto del mundo.

Los inicios
En 1971, el jesuita , entonces seminarista, encuentra en el seminario diocesano de Lyon a un estudiante jesuita americano, Mike Cawdrey, quien conocía la  americana. Este le convence, junto a Bertrand Lepesant (más tarde fundador de la ), de pasar dos días de oración y pedir el Espíritu Santo en Touvet. Dos jóvenes protestantes americanos, llegados de Taizé y saliendo de peregrinaje a Jerusalén, son igualmente invitados. Después de estos días, los dos franceses reciben el bautismo en el Espíritu Santo. Tras esta experiencia, fundan un grupo de oración carismática situado en la .

En el verano de 1973, , acompañado de otro jesuita francés, Bertrand Lepesant, futuro fundador de la  ), parte a los Estados Unidos para encontrarse con movimientos carismáticos americanos. A su vuelta organizan un fin de semana donde acuden unas 60 personas; siete de ellas célibes (cuatro hombres y tres mujeres de entre veintitrés y treinta y dos años) junto a los que  decide formar una comunidad de vida. Al principio, partidarios de un nombre que fuera extraído de la Biblia, los miembros de la nueva fundación toman rápidamente conciencia que a los ojos de sus visitantes, y sobre la base de su implantación geográfica, son "le Chemin Neuf" ("el Camino Nuevo") y de ahí el nombre de la comunidad. Rápidamente dos parejas llegan a esta comunidad, que aportan al binomio hombres-mujeres el otro de parejas y célibes consagrados. Esta primera comunidad cuenta también con una postulante carmelita, Jacqueline Coutellier, que comprometió su vida después en el Chemin Neuf.

En septembre 1978, el Camino Nuevo cuenta con una treintena de adultos llevando vida en común en casas individuales o repartidos por las tres casas grandes de la Comunidad (dos en Lyon y una en Beaujolais) una veintena de niños viven la comunidad sin formar parte de ella.

Implantación

La Comunidad existe en 26 países en Europa, África, América y Asia.

En España

El Chemin Neuf recibió la misión de suceder a la orden de los cartujos en Aula Dei (Zaragoza) en 2012··.

Espiritualidad

La Comunidad vive la espiritualidad de Ignacio de Loyola y por otra parte de la Renovación Carismática.

Es católica con vocación ecuménica, y cuenta con algunos miembros protestantes, ortodoxos, evangélicos y anglicanos.

Referencias

.

Movimiento Carismático Católico
Ecumenismo
Asociaciones públicas de fieles
Organizaciones fundadas en 1973
Familia ignaciana

Comunidad del Chemin Neuf


Peter Bossman (Accra, Gana, 2. studenog 1955.) - slovenski liječnik i političar ganskoga porijekla.

Peter Bossman izabran je za gradonačelnika Pirana na izborima 2010. godine, kao prvi crni građanin Slovenije, koji je izabran na neku važnu političku funkciju.

Rođen je u Gani, a preselio se u Sloveniju zbog studija medicine 1970-ih, gdje je i ostao. Godine 1998. uspostavio je privatnu praksu.

Godine 2010. kao član SD-a kandidirao se za gradonačelnika Pirana na lokalnim izborima; pobijedio je u drugom krugu pobijedivši dotadašnjega gradonačelnika Tomaza Gantara s 51,4%.

O njegovoj pobjedi izvijestili su i strani mediji: Guardian ga je opisao kao prvoga crnoga gradonačelnika u Istočnoj Europi i nazvali su ga "Obama iz Pirana", [a BBC kao prvoga crnoga gradonačelnika u Sloveniji i bivšoj Jugoslaviji.

Izvori

Slovenski političari od 1989.
Životopisi, Gana
Gradonačelnici

Peter Bossman


ماكدونل-دوغلاس  شركة صناعة طائرات أمريكية وكانت أقوى منافسين بوينغ قبل ظهور إيرباص بشكلها القوي الحالي. تاريخ ماكدونال دوغلاس عريق فقد تأسست عام 1967 و ليست هذة البداية حيث تأسست عن اندماج شركتي ماكدونال ودوغلاس، والشركتين تأسستا في بداية العشرينات من القرن الماضي، وفي عام 1967 إتحدتا في شركة واحدة واستمرت الشركة إلى عام 1997 إذ إندمجت مع منافستها الأكبر وذلك لخلق تحالف قوي في وجة إيرباص .

التسليمات

انظر أيضًا
 بوينغ
 إيرباص
 شركة لوكهيد
 كونفير

المراجع

انحلالات سنة 1997 في ميزوري
بيركلي (ميزوري)
تأسيسات سنة 1967 في كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1967 في ميزوري
تاريخ لونغ بيتش (كاليفورنيا)
شركات أمريكية انحلت في 1997
شركات أمريكية تأسست في 1967
شركات تصنيع انحلت في 1997
شركات تصنيع أسست في 1967
شركات تصنيع مقرها في كاليفورنيا
شركات تكنولوجيا انحلت في 1997
شركات تكنولوجيا أسست في 1967
شركات دفاع الولايات المتحدة
شركات صناعة المروحيات
شركات صناعة طائرات سابقة في الولايات المتحدة
شركات صناعة طائرات في الولايات المتحدة
شركات فضاء جوي في الولايات المتحدة
شركات مقرها في لونغ بيتش (كاليفورنيا)
شركات مقرها في مقاطعة سينت لويس (ميزوري)
عمليات الدمج والاستحواذ 1997
عمليات ماكدونل دوغلاس للاندماج والاستحواذ
مصنعو مروحيات سابقون في الولايات المتحدة

ماكدونل دوغلاس


Les moulins à vent du Campo de Cartagena (espace naturel au Nord de Carthagène, en Espagne) sont un ensemble de constructions édifiées principalement pour la mouture grâce à l'énergie éolienne. Il y en a dans toutes les communes de cette plaine : Cartagena, Fuente Álamo, La Unión, Los Alcázares, Mazarrón, San Javier, San Pedro del Pinatar, Torre-Pacheco et aussi dans certaines communes rurales de Murcie situées au sud de la Sierra de Carrascoy, comme Sucina.

Typologie
La majeure partie de ces moulins ont été construits entre le  et le  mais la plupart d'entre eux tombent en ruines car ils sont abandonnés. Leur caractéristique principale est l'usage de la voile latine à la place des pales. On distingue quatre types de moulins :
 les moulins à farine ;
 les moulins à sel ;
 les moulins à huile ;
 les moulins dédiés à l'extraction de l'eau.

Protection et restauration
Après une longue période pendant laquelle ils ont été laissés à l'abandon, cet ensemble de moulins à vent a reçu le  la protection juridique au titre de bien d'intérêt culturel en Espagne. Le , ils sont inscrits dans la catégorie culturelle de la liste indicative du patrimoine mondial de l'UNESCO, au sein d'un ensemble dénommé « Moulins à voiles de la Méditerranée ».

Le , les moulins à vent du Campo de Cartagena sont inscrits sur la liste rouge du patrimoine en danger de l'association Hispania Nostra.

Interventions
Malgré leur abandon, certains de ces moulins ont été restaurés.

 À Carthagène : le vieux moulin de Zabala, entre 1999 et 2019, et ceux de la Puebla, la Palma, le Pozo Estrecho et d'Alumbres.
 Des restaurations ont aussi été faites à Torre-Pacheco en 1991 comme celles du moulin Pasico, à Hortichuela ou encore celui du Tío Pacorro en 1997.

Galerie

Notes et références

Bibliographie
 Agüera Paredes, Catalina (2002). «Rehabilitación del molino de viento en la diputación rural de Santa Ana (Cartagena)» (pdf). Actas de las III Jornadas de Molinología. Ayuntamiento de Cartagena.
 Romero Galiana, Carlos (2003). Antología de los molinos de viento: Cartagena, siglo XXI. Cartagena : Editorial Corbalán. .

Liens externes
 «Construcciones tradicionales: molinos». Región de Murcia Digital. Consulté le 3 mars 2022.

Moulin à vent en Espagne
Bien d'intérêt culturel dans la région de Murcie
Région de Murcie
Carthagène
Liste indicative du patrimoine mondial en Espagne

Moulins à vent du Campo de Cartagena


Sir Paul Terence Callaghan ( – ) est un physicien néo-zélandais qui, en tant que directeur fondateur du  de l'Université Victoria de Wellington, occupait le poste de professeur Alan MacDiarmid de sciences physiques et était président de l'International Society of Magnetic Résonance.

Biographie
Callaghan est né le 19 août 1947, fils de Mavis et Ernest Callaghan. Il avait un frère aîné Jim, une sœur aînée Jeanine et une sœur cadette Mary. Ses grands-parents maternels étaient Agnes et Francis Hogg.

Originaire de Whanganui, Callaghan a fréquenté le Wanganui Technical College (aujourd'hui Whanganui City College). Il a obtenu son premier diplôme en physique à l'Université Victoria de Wellington et a par la suite obtenu un doctorat à l'Université d'Oxford, travaillant dans le domaine de la physique des basses températures. À son retour en Nouvelle-Zélande en 1974, il a accepté un poste de maître de conférences à l'Université Massey, où il a commencé à rechercher les applications de la résonance magnétique à l'étude de la matière molle. Il a été nommé professeur de physique en 1984 et a été nommé professeur Alan MacDiarmid de sciences physiques à l'Université Victoria en 2001. L'année suivante, en tant que directeur fondateur, il a contribué à la création de l'Institut multi-universitaire MacDiarmid pour les matériaux avancés et la nanotechnologie.

Callaghan a été président du Conseil de l'Académie de la Société royale de Nouvelle-Zélande (RSNZ) et a publié plus de 240 articles dans des revues scientifiques, ainsi que les livres Principles of Nuclear Magnetic Resonance Microscopy en 1994 et Translational Dynamics and Magnetic Resonance en 2011. Il a été l'un des directeurs fondateurs et actionnaire de  une entreprise technologique basée à Wellington qui vend des instruments de résonance magnétique nucléaire et d'IRM. Il était un conférencier régulier sur les questions scientifiques et, en 2007, une de ses séries radiophoniques de discussions avec  sur Radio New Zealand est apparue sous forme de livre sous le titre As Far as We Know: Conversations about Science, Life and the Universe. Un livre de 2009, Wool to Weta: Transforming New Zealand's Culture and Economy, traitait du potentiel de l'entrepreneuriat scientifique et technologique pour diversifier l'économie néo-zélandaise. Il a été le présentateur d'un documentaire concomitant, Beyond the Farm and the Themepark, qui traite des mêmes problèmes.

Callaghan est décédé le 24 mars 2012, à l'âge de 64 ans, après une longue bataille contre le cancer du côlon. Il laisse dans le deuil sa première épouse, Sue Roberts, deux enfants, Catherine et Chris  et sa deuxième épouse Miang Lim.
Il était athée.

L'entité de la Couronne néo-zélandaise, , formée en février 2013, porte son nom.

Domaines de contribution
Callaghan est l'auteur de plus de 230 articles de revues. Son groupe de recherche s'est spécialisé dans le développement de méthodologies RMN pour l'étude de la dynamique moléculaire et de l'organisation moléculaire dans les fluides complexes, la matière molle et les matériaux poreux. Les principaux domaines de contribution comprennent la Rheo-NMR (rhéologie des fluides étudiée par résonance magnétique nucléaire), la diffusion des molécules dans les milieux poreux (par exemple, étude de la structure microscopique de la glace de mer) et le développement de techniques de RMN qui utilisent le champ magnétique terrestre.

Prix et distinctions

Callaghan est lauréat en 1998 de la médaille Hector.
En 2001, Callaghan est devenu le 36e Néo-Zélandais à devenir membre de la Royal Society de Londres. Il a reçu le prix Ampère en 2004 et la médaille Rutherford de la RSNZ en 2005. Il a été nommé Compagnon Principal de l'Ordre du Mérite de Nouvelle-Zélande à l'occasion des , et en 2007 a été reconnu avec un Prix Néo-Zélandais de Classe Mondiale et la Médaille Sir Peter Blake. Il a reçu une bourse de recherche James Cook de deux ans de la Société royale de Nouvelle-Zélande en 2008. Aux , il a accepté une nouvelle désignation en tant que Chevalier Grand Compagnon de l'Ordre du Mérite de Nouvelle-Zélande à la suite du rétablissement des honneurs titulaires par le gouvernement néo-zélandais.

En 2010, il a reçu le prix Günther-Laukien pour la résonance magnétique  et a partagé le prix scientifique du Premier ministre néo-zélandais. En 2011, il a été nommé  par Kiwibank et, plus tard dans l'année, il a été élu membre honoraire du Corpus Christi College de Cambridge.

Après sa mort, Callaghan a de nouveau été récompensé par un prix de classe mondiale en Nouvelle-Zélande, devenant le vainqueur suprême en mai 2012.

Médaille Callaghan
La Société royale de Nouvelle-Zélande a créé la médaille Callaghan.

Les premières lauréates sont :

 2015 Michelle Dickinson
 2019

Livres

 Callaghan, P. et Hill, K. (2007). As Far as We Know: Conversations about Science, Life and the Universe. Manchot.
 Callaghan, P. (2009). Wool to Weta: Transforming New Zealand's Culture and Economy. Presse universitaire d'Auckland.
 Callaghan, P. (2011). Translational Dynamics and Magnetic Resonance: Principles of Pulsed Gradient Spin Echo NMR. Presse de l'Université d'Oxford
 Callaghan, P. et Hendy, S. (2013). Get off the Grass: Kickstarting New Zealand's Innovation Economy. Presse universitaire d'Auckland

Références

Liens externes

 Paul Callaghan au MacDiarmid Institute for Advanced Materials and Nanotechnology
 Soft Matter and Porous Media Group à l'Université Victoria de Wellington (VUW)
 Dancing With Atoms, film documentaire 2018 sur la vie et l'œuvre de Callaghan par Shirley Horrocks

Mort d'un cancer en Nouvelle-Zélande
Mort d'un cancer colorectal
Professeur à l'université Victoria de Wellington
Physicien néo-zélandais
Chevalier grand compagnon de l'ordre du Mérite de Nouvelle-Zélande
Décès en mars 2012
Naissance en août 1947
Lauréat de la médaille Hector
Lauréat de la médaille Rutherford
Décès à 64 ans
Élève du Whanganui City College

Paul Callaghan


A Liga dos Campeões da Europa de Voleibol Masculino de 2022–23 foi a 64.ª edição da principal competição de clubes de voleibol masculino da Europa, organizada pela Confederação Europeia de Voleibol (CEV) iniciada com as qualificatórias, esta realizada no período de 20 de setembro a 27 de outubro de 2022 com 11 equipes participantes e o torneio principal no período de 8 de novembro de 2022 a 20 de maio de 2023 com 20 equipes disputando o título, totalizando 29 clubes participantes, qualificando o time campeão para a edição do Campeonato Mundial de Clubes de 2023.

Pelo terceiro ano consecutivo, a equipe polonesa do ZAKSA Kędzierzyn-Koźle assegurou o título após vencer o compatriota Jastrzębski Węgiel em cinco sets. O central norte-americano David Smith foi eleito o melhor jogador das finais da competição.

Formato da disputa
As equipes foram distribuídas proporcionalmente em 5 grupos com 4 equipes cada (com três jogos em mando de quadra e três jogos como visitante). Os vencedores de cada grupo avançaram diretamente para as quartas de final. Os segundos colocados e o melhor terceiro colocado disputaram os playoffs adicionais para avançarem para as quartas de final. Os demais terceiros colocados competiram nas quartas de final da Taça CEV de 2022–23.

A classificação foi determinada pelo número de partidas ganhas. Em caso de empate no número de partidas ganhas por duas ou mais equipes, sua classificação foi baseada nos seguintes critérios:
 resultado de pontos (placar de 3–0 ou 3–1 garantiu três pontos para a equipe vencedora e nenhum para a equipe derrotada; já o placar de 3–2 garantiu dois pontos para a equipe vencedora e um para a perdedora);
 quociente de set (o número total de sets ganhos dividido pelo número total de sets perdidos);
 quociente de pontos (o número total de pontos marcados dividido pelo número total de pontos perdidos);
 resultados de confrontos diretos entre as equipes em questão.

A fase dos playoffs reuniu as oito melhores equipes da fase de grupos, sendo as primeiras colocadas de cada grupo e as três melhores segunda colocadas. As equipes disputaram a fase das quartas de final, com jogos de ida e volta, obedecendo os critérios de pontuação (resultado de pontos). No caso de empate, disputaram o golden set.

A fase semifinal reuniu as quatro equipes classificadas com jogos de ida e volta, com golden set. As duas melhores equipes desta fase disputaram a final, sendo disputada em jogo único.

Qualificatórias

Equipes participantes
Um total de 20 equipes participaram no torneio principal, com 18 clubes oriundos das vagas diretas destinada aos melhores ranqueados conforme ranking das Copas Europeias, as 2 equipes restantes foram oriundas da fase qualificatória. As seguintes equipes foram qualificadas para a disputa do torneio principal da Liga dos Campeões da Europa de 2022–23.

Grupos
O sorteio dos grupos foi realizado em 16 de setembro de 2022, na cidade de Bruxelas, na Bélgica.

Fase de grupos

Todas as partidas em horário local.

 Grupo A

|}

|}

 Grupo B

|}

|}

 Grupo C

|}

|}

 Grupo D

|}

|}

 Grupo E

|}

|}

Playoffs
|}

 Primeira rodada

|}

 Segunda rodada

|}

Quartas de final
|}

 Primeira rodada

|}

 Segunda rodada

|-
|colspan=2 align=center|Golden set ||align=right|Cucine Lube Civitanova || align=center|12–15|| Halkbank Spor Kulübü
|-

|-
|colspan=2 align=center|Golden set ||align=right|Itas Trentino || align=center|9–15|| ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
|}

Semifinais
|}

 Primeira rodada

|}

 Segunda rodada

|}

Final
|}

Classificação final

Premiações

Prêmios individuais
A seleção do campeonato foi composta pelos seguintes jogadores de acordo com o voto público através da página oficial da CEV:

MVP:  David Smith
Melhor técnico:  Taner Atik

Ver também
Liga dos Campeões da Europa de Voleibol Feminino de 2022-23
Taça CEV de Voleibol Masculino de 2022–23
Taça Challenge de Voleibol Masculino de 2022–23

Ligações externas

Liga dos Campeões da Europa de Voleibol Masculino
2022 no voleibol
2023 no voleibol


عبد الرزاق الحمامي، (13 أكتوبر 1935 - 31 أكتوبر 2012)، مخرج تونسي.

حياته
ولد عبد الرزاق الحمّامي يوم 13 أكتوبر 1935 في مدينة القيروان. بعد تعليمه الابتدائي والثانوي انتقل إلى فرنسا حيث زاول تعليمه بمدرسة الفنون الدرامية بمدينة سترازبورغ. بعد ختم تعلميه بهذه المدرسة سنة 1960 عاد إلى تونس ليصبح من أكبر المخرجين ومن أهم رجالات السينما والمسرح.

أعماله
له أعمال عديدة منها:

المسلسلات

 الحاج كلوف 1970
 خالد بن الوليد 1974
 الإمام سحنون 1975
 ماك بن أنس 1978
 محكمة وبعد 1980 اضحك للدنيا 1999 والجزء التاني 2000

الأفلام التسجيلية
 الجلاء 1966
 الضاحية 1967

مراجع

مخرجو أفلام تونسيون
مواليد 1354 هـ
مواليد 1935
مواليد في القيروان
وفيات 1433 هـ
وفيات 2012
وفيات بعمر 77
وفيات في مدينة تونس

عبد الرزاق الحمامي


Église Saint-Martin de Mont-Saint-Martin (Ardennes)
 Église Saint-Martin de Mont-Saint-Martin (Meurthe-et-Moselle)