ටෙනිසන් පෙරේරා යනු ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින කෘතහස්ත ලේඛකයෙකි. කෘති සියයකට අධික ගණනක් ලියා තිබෙන ඔහු ප්‍රවීණ කෙටිකතාකරුවෙක්, නවකතාකරුවෙක් සහ පරිවර්තයෙක් ද වෙයි. නව සාහිත්‍ය ප්‍රවණතා මෙරටට හදුන්වා දීමට මුල් වූ ලේඛකයන් අතර ප්‍රමුඛයෙක් ලෙස සැලකෙන ඔහුගේ මුල්කාලීන කෘති ආගමික සංස්ථාව, ජාතිවාදය, ධනේශ්වර සමාජය නිර්දය විවේචනයකට හසු කරයි. කේ. කේ. සමන් කුමාර තමන් විසින් සිංහල සාහිත්‍යයයේ නූතනවාදී ත්‍රිත්වය වශයෙන් හදුනා ගන්නා ලේඛකයන් අතරට සයිමන් නවගත්තේගම සහ අජිත් තිලකසේන සමග ටෙනිසන් පෙරේරා ද ඇතුළත් කරයි.

වයස 18දී උත්තරීතර සඳඑළිය කෙටිකතා සංග්‍රහය පළකරමින් සාහිත්‍ය ලෝකයට පිවිසෙන ඔහු 1967 වසරේ දී දැති රෝදෙන් උපන් බුදුන් නම් ආන්දෝලනාත්මක කෙටිකතා සංග්‍රහය රචනා කිරීමෙන් ප්‍රසිද්ධියට පත් විය. කාර්මික බුදුවරයකු ලාංකීය සමාජයට ඇවැසි ය යන අදහස දෙමින් ලියැවුණු එය රජය විසින් තහනම් කෙරුණි.මෙය ලංකාවේ තහනමකට ලක් වූ මුල් ම කෘතිය යි. ඔහුගේ බොහොමයක් කෙටිකතා සහ නවකතා තුළ අධිතාත්විකවාදී සහ මායායථාර්ථවාදී ලක්ෂණ දැකගත හැකි ය.

ජීවන තොරතුරු

1940 පෙබරවාරි 2 දිනකැලණියේ දීඋපත ලැබී ය. එකල කුඩා බුත්ගමුවේ පිහිටි (අද කුමර විදුහල නමින් හැදින්වෙන) රජයේ ඉංග්‍රීසි මිශ්‍ර පාඨශාලාවෙන් ඉගෙනුම ලැබී ය. උසස් පෙළ සදහා දර්ශනය විෂය හැදෑරූහෙතෙම පසුව පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයෙන් එම විෂය සදහා බාහිර උපාධියක් ලබා ගත්තේ ය. රජයේ මුද්‍රණාලයේ ආධුනිකයකු වශයෙන් වෘත්තීය ජීවිතය ඇරඹී ය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ චීන පිළේ සාමාජිකයෙකු ලෙස වාමාංශික දේශපාලනයෙහි ද නිරත විය.

සාහිත්‍ය කෘති
ටෙනිසන් පෙරේරා සිය නිර්මාණවලට පාදක කරගත්තේ සමාජයේ පීඩිත ව සිටින සාමාන්‍ය පංතියේ ජනතාවගේ ජීවිතයයි. "ජීවන පුරුෂාර්ථ හා උදර පෝෂණය අතර අරගලය ටෙනිසන් තරම් ගැඹුරින් නූතනවාදී සාහිත්යික ලක්ෂණ උපයෝගී කරගෙන නිරූපණය කළ වෙනත් ලේඛකයෙකු නොමැති තරම්" යැයි මහාචාර්ය කුලතිලක කුමාරසිංහ පවසයි. කේ. කේ. සමන් කුමාර සයිමන් නවගත්තේගමගේ කෘති ඇසුරින් හදුනාගන්නා බෞද්ධ දර්ශනය ඇසුරු කරගත් ශ්‍රී ලංකාවට ම උරුම වූ පශ්චාත් නූතන සාහිත්‍යය ප්‍රවර්ගයක් වන බෞද්ධ ප්‍රඥා මාර්ගික සාහිත්‍යයට ටෙනිසන්ගේ සක්වල දඩයම කෘතිය ද අයත් වන බව ඔහු පෙන්වා දේ.ටෙනිසන්ගේ සක්වළ දඩයම නවකතාවේ සහ සයිමන්ගේ කෘති අතර සමානතා නිරීක්ෂණය කරන සමන් කුමාර මහා විහාරික ථෙරවාද මහාවංශ ඉතිහාස විවරණය ඉක්මවා යෑමට උත්සහ කිරීම, හීනයාන බෞද්ධ සංකල්ප වෙනුවට මහායාන බුදුදහම කරා යොමු වීම සහ හීනයානික ශ්‍රද්ධා මාර්ගය වෙනුවට මහායානික ප්‍රඥා මාර්ගය කරා යොමුවීම වැනි සිය නිරීක්ෂණ ඊට නිදසුන් ලෙස දක්වයි.

ටෙනිසන් පශ්චාත් යටත්විජිත ප්‍රවේශයකින් යුතු මෙන් ම උපහාසය අතිවිශිෂ්ට ව භාවිත කළ ලේඛකයෙකු ද වේ.

දැතිරෝදෙන් උපන් බුදුන්
ඔහු සිය දෙවන කෙටිකතා සංග්‍රහය වන දැති රෝදෙන් උපන් බුදුන් ප්‍රකාශයට පත් කළේ 1967 වසරේ දී ය. ලාංකික සමාජයට කාර්මික බුදුවරයෙක් ඇවැසි ය යන අදහස දෙමින් ලියැවුණු එය පවතින ධනේශ්වර සමාජය සහ ආගමික සංස්ථාව දැඩි විවේචනයකට හසුකරන්නක් විය. බෞද්ධ සමිති සම්මේලනය වෙනුවෙන් ලීලානන්ද කල්දේරා නම් අය කළ පැමිණිල්ලක් මත එම කෘතිය ලිවීමෙන් බුදුදහමට අපහාස කළ බව පවසමින් පොලීසිය විසින් ටෙනිසන් පෙරේරා ව අත්අඩංගුවට ගැනුණු අතර කොටුව රහස් පොලීසියට ගෙන යන ඔහු ව එහි දී නිළධාරීන් විසින් ප්‍රශ්න කිරීමට ලක්විය. පසුව කෘතිය රජය විසින් තහනම් කළ අතර වෙළදපොළේ තිබූ එහි පිටපත් සියල්ල මුද්‍රා තැබුණි. ටෙනිසන් පෙරේරා සතු ව තිබූ ඉතිරි පිටපත් සියල්ල ද රාජසන්තක කෙරුණි.ඔහු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ චීන පිළේ පෙළඹවීම මත එම කෘතිය ලියන්නට ඇතැ යි යන්න පැමිණිලිකරුවන්ගේ විශ්වාසය විය.

ටෙනිසන්ගේ නිර්මාණවලට නිතරම වාගේ  විෂය වී ඇත්තේ සමාජයේ පීඩිත පංතිවල අත්දැකීම් බව දක්වන මහාචාර්ය කුලතිලක කුමාරසිංහ ටෙනිසන් පෙරේරා "දැති රෝදෙන් උපන් බුදුන් කෘතියෙන්" ඉතා "නිර්දය ස්වරූපයකින් සම්මතය කඩා සුණු විසුණු කොට - මේඝ ගර්ජනා කරන ස්වරයකින් අත්දැකීම් විවරණය" කළ බව පවසයි.ලෝක සාහිත්‍ය කියැවීම, දර්ශනය හා මාක්ස්වාදය හැදෑරීම වෙතින් පෘථුල වූ චින්තනයේ භාව ප්‍රකාශනයක් විදියට තමයි මේ පොත එළිදකින්නේ. සමාජය පිළිබඳ ආගමික සංස්ථා පිළිබඳ මා තුළ තිබුණු කැකෑරෙන විරෝධය, විවේචනය හා පිළිකුල මේ පොතෙන් හොඳහැටි පේනවා.

- ටෙනිසන් පෙරේරා

දුට්ඨගාමිණී නොමළ වගයි

සක්වළ දඩයම
ටෙනිසන්ගේ සක්වළ දඩයමට විෂය වන්නේ බුදුවරියක් වීමට පෙරුම් පුරන බෝසත්වරියක් පිළිබද කථාවකි. ඔහු එය සිංහලයන්ගේ සම්භවය ගැන කිවෙන සිංහබාහු, විජය-කුවේණි පුවත් සමග බද්ධ කරමින් පුරාකෘතික තලයක ඉදිරිපත් කරයි. දේවසභාවේ පුරුෂාධිපත්‍යයට එරෙහි ව තමා විසින් බිහිකරන බෝසත්වරියක් අනාගතයේ බුදුබවට පත්කරවන බවට අඥ්ඥතරා අභියෝග කරයි. අඥ්ඥතරා යනු මහායාන පීතෘ දේවතා සංකල්පයකි. අඥ්ඥතරාගේ මේ බලාපොරොත්තුව ඉටුකිරීමට නියමිත වන්නේ පද්මි නම් බෝසත්වරියයි. බුදුබව ලබාගැනීමේ පූර්වඅවශ්‍යතාවයක් ලෙස ඇය පුරුෂ ශුක්‍ර එක්රැස් කරගත යුතු වෙයි. ඇයගේ ආරක්ෂාව සැපයීම බාරවන්නේ විජයට ය. නමුත් විජය සමග කාම පාශයේ ගැලීම නිසා පද්මිට බුදුබව අහිමි වේ.

මෙමගින් ටෙනිසන් 90 දශකය මුල ශ්‍රී ලංකාවේ මතු වූ ස්ත්‍රීවාදී ව්‍යාපාරය ගැන පවසන බව සමන් කුමාරගේ මතයයි.

කෙටිකතා
උත්තරීතර සඳඑළිය (1958)
දැති රෝදෙන් උපන් බුදුන් (1967) - වාරණය වී ඇත.
රතු බැනරය
නිදහසේ දරුවාගේ උමතු කතාව
ඔව් නගරයෙන් නෑ නගරයට
මහගෙදර නිධානය
ඉන්ද්‍රජාල කතන්දර
වෛවර්ණ
අසිරිමත් වැඩබිම (රාජ්‍ය සාහිත්‍යය සම්මාන)
වීරබිමේ කළබැගෑනිය (2012)

නවකතා
දුට්ඨගාමිණී නොමළ වගයි (1968)
සත්‍යවාදීන්ගේ මරණ මංචකය
අග්නි කල්පය
සක්වල දඩයම
මම චක්‍රවර්ති
මම වෙස්මාරු කරගෙන
රාජාභරණ
ගින්නෙන් නැගෙන දුම්
භවාන්තරය (ස්වර්ණ පුස්තක සම්මානයට නිර්දේශ විය)
අබිරහස් ජීවිත තරණය (ස්වර්ණ පුස්තක සම්මානයට නිර්දේශ විය)
සසර දිගන්තය
මහා රාවණා (ෆෙයා වේ සම්මානය)
එකොලොස් ගිනි
දණ්ඩභූමි
සූරිය කන්ද පාමුල

පරිවර්තන
නඩු යන්නෝ (ෆ්‍රාන්ස් කෆ්කාගේ the Trial නවකතාවේ සිංහල පරිවර්තනයකි)
රූපාන්තරණය (ෆ්‍රාන්ස් කෆ්කාගේ metamorphosis නවකතාවේ සිංහල පරිවර්තනයකි)
අරාබි නිසොල්ලාසය
ප්‍රේමය සහ තවත් යක්කු

ආශ්‍රිත නාමාවලිය

නූතන සිංහල සාහිත්‍යය
ශ්‍රී ලාංකික ලේඛකයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

ටෙනිසන් පෙරේරා


Sadri Maksudi Arsal (d. 23 Temmuz 1878 - ö. 20 Şubat 1957), Türk-Tatar devlet adamı, hukukçu, akademisyen, düşünür ve siyasetçi.

1917'de Ufa'da kurulan Millî İdare'nin ve parlamentosu Millî Meclis'in başkanı olmuş bir devlet adamıdır. Bolşevikler'in Millî İdare'yi lağvetmelerinden sonra Batı Avrupa'ya geçmiş, Türkiye'nin kuruluş yıllarında Mustafa Kemal Atatürk tarafından Türkiye'ye davet edilmiştir.  Türkiye'de Türkçülüğün temelini atanlar arasında bulunur.
Cumhuriyetin ilk hukuk fakültesi olan Ankara Hukuk Fakültesi'nin kurucu hocalarındandır. Türk Dil Kurumu ve Türk Tarih Kurumu'nun kurulmasında önemli katkıları olmuştur.

TBMM'de IV. dönem Şebinkarahisar, V. dönem Giresun ve IX. dönem Ankara milletvekili olarak görev yapmıştır.
Türk Dışişleri'ne girmiş ilk kadın diplomat (1932) olan Adile Ayda'nın babasıdır.

Ünlü Rus yazar Tolstoy, Sadri Maksudi'den "Akıllı Tatar Çocuğu" diye bahsetmiştir.

Hayatı

Günümüz Rusya Federasyonu içindeki özerk Tataristan Cumhuriyeti'nin başkenti Kazan, Tataristan'ın dışındaki Taşsu köyünde dünyaya geldi. Babası köyün imamı Nizamettin Molla, annesi Meftuna Hanım'dır. Rusya'da ismi, "Sadrettin Nizamettinoviç  Maksudov" idi.

Öğrenim yılları
İlköğrenimini köy okulunda gördükten sonra 1888'de Kazan'daki ünlü Allâmiye Medresesi'ne gitti. Aynı medrese öğretmenlik yapan  ağabeyi Ahmet Hadi Maksudi'nin yanında öğrenimine devam etti. İleride tanınmış bir pedagog ve Kazan'ın önde gelen Ceditçilerinden olan ağabeyi, onun yetişmesinde büyük rol oynadı. Kazan yıllarında, İstanbul'dan gelen çocuk romanlarını okuyarak Osmanlıca öğrendi ve bu romanlardan Robinson Crusoe'nun Osmanlıca çevirisini Kazan Türkçesi'ne çevirdi .

1895'te Bahçesaray'daki Zincirli Medrese'de ders vermeye davet edilen ağabeyi ile birlikte Bahçesaray'a gitti.  Aynı kurumda öğretmenlik yapan  ve ileride "manevi babam" diye anacağı İsmail Gaspıralı'yla tanıştı. Bahçesaray'da geçirdiği 1895-1896 öğrenim yılında Zincirli Medrese'deki dersleri takip etti ve Rusça öğrendi.

1897'de Rus Öğretmen Mektebi'ne girdi.  Bu okula kaydı, Ruslaşma tehlikesi olarak görüldüğü için Türk cemaatince tenkit edildi. İlk hikâye denemeleri 1899-1900'de yayımlandı. 1900 yılında "Maişet" adlı romanını Kazan'da yayınladı. Romanı yazmaktaki amacını, "Tatarca'nın bir millî edebiyat haline gelmesine katkı sağlamak" olarak açıklamıştır.

1901 yılında Öğretmen Mektebi'ni bitirdikten sonra ağabeyinin önerisi üzerine eğitimine İstanbul'da devam etmek istedi. Ancak önce öğretmen okulu yıllarında kitaplarını okuyup hayranı olduğu Lev Tolstoy ile tanışmadan Rusya'dan ayrılmak istemedi. 1901 yazında Yasnaya Polyana'ya giderek o sırada 73 yaşında olan yazarı evinde ziyaret etti. Saatler süren sohbetleri sırasında Sadri Maksudi'yi çok beğenen ünlü yazar, çeşitli defalar ""Akıllı Tatar Çocuğu" diye sırtını sıvazlamıştır

Sadri Maksudi, İstanbul'a giderken yolunun üzerinde bulunan Kırım'a geldiğinde İsmail Gaspıralı ile görüştü. İsmail Gaspıralı kendisini modern anlamda daha iyi eğitim alabileceği Paris'e gitmeye ikna etti. Genç Sadri Maksudi, yine Gaspıralı'nın tavsiyesi ile Paris'e gitmeden önce İstanbul'a da uğradı. Bu İstanbul gezisi sırasında Ahmet Mithat Efendi ile tanıştı ve o da kendisine Paris'te öğrenim görmesini tavsiye etti.

Fransızca ve Latince öğrenmekle geçen bir yıl hazırlııktan sonra 1902'de Sorbon Üniversitesi'nin Hukuk Fakültesi'ne kaydoldu. Ayrıca "Paris Edebiyat Fakültesi" ve "College de France"'da da birçok dersleri takip etti.1906'da mezun oldu ve Rusya'ya döndü.

Duma Üyeliği
Sadri Maksudi, 1906'da öğrenimini tamamlayıp Rusya'ya döndükten sonra siyasetle ilgilendi ve II. Duma'ya (parlamento) Kazan'dan üye seçildi. II. Duma kısa bir süre sonra dağılınca yeniden yapılan seçimler sonucu III. Duma'ya üye oldu ve Rusya Türklerinin sorunlarını dile getirdi.   Duma'da  heyecanlı konuşmaları ile dikkatleri çeken Maksudi,  Başkanlık Divanı üyeliğine seçildi. 1909 yılında İngiltere'ye giden parlamento heyetine dahil edildiğinde gözlemlerini aktardığı makaleler,  daha sonra Kazan'da  "İngiltere'ye Seyahat" adıyla kitap olarak yayınlandı.

1911'de Kamile Rami ile evlendi; bu evlilikten Adile ve Naile isminde iki kız çocuğu sahibi oldu. 1913 yılında avukatlığa başladı.

İdil Ural Devleti Başkanlığı
1917 yılında Rusya Müslümanları Kurultayı'na "Milli-Medeni Muhtariyet" Projesini kabul ettirdi. 1917'de Ufa'da ilan edilen "İç Rusya ve Sibirya Milli-Medeni Türk-Tatar Muhtariyeti" adlı özerk devletin anayasasını hazırladı. Kasım 1917'de oluşturulan "Millî Meclis"'e başkan seçildi. Devlet işlerini yürütmek üzere kurulan ve üç bakanlıktan oluşan "Millî İrade"'nin de başkanlığını üstlendi. Bağımsız bir İdil Ural Ulus Devleti'ne dönüşmesi beklenen bu siyasi oluşum uzun ömürlü olmadı. Kısa süre sonra Millî Meclis Ruslar tarafından dağıtıldı ve Millî İdare feshedildi.

Avrupa'ya kaçış
Millî İdare'nin feshedilmesinin ardından Maksudi, Ufa'dan Rusya'ya dönerken din bilgini Musa Carullah'ın yardımı ile Finlandiya'ya geçti. 1919 yılında Paris'e geçen Maksudi, I. Dünya Savaşı'nın ardından 1920'de toplanan Paris Barış Konferansı'na Rusya Avrupası Müslümanlarının talebine dair bir muhtıra verdi.

1922'de ailesi ile birlikte Berlin'e yerleşti ve politikayı bıraktı, akademik çalışmalara yöneldi.  1923'te ailesi ile Paris'e yerleşti ve  Sorbon Üniversitesi Edebiyat fakültesine bağlı İslâm Ülkelerini Tetkik Enstitüsünde Türk-Tatar kavimlerinin tarihi üzerine dersler verdi.

Türkiye yılları
Sadi Maksudi, Türk Ocakları'nın daveti üzerine 1924 yılında yeni Türk Cumhuriyeti'nde bir dizi konferans verdi. 24 Kasım 1924'te Çankaya'da Mustafa Kemal Paşa ile tanıştı. Yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nde görev alma teklifini kabul etti.  1925'te Türkiye'ye gelip yerleşti; Ankara'da Maarif Vekaleti'ne bağlı Telif ve Tercüme Heyeti'ne üyeliğine atandı. Bu heyetin dağılmasından Ankara Hukuk Mektebi kurucu hocaları arasında yer aldı; uzun yıllar bu kurumda ders verdi.

Türk Dil Kurumu'nun kuruluşundaki rolü
Sadri Maksudi, 1928 yılında Milliyet Gazetesi'nde "Lisan Islahı Meselesi" başlığı altında yayınladığı yazılarını 1930 yılında bir kitap olarak yayınladı ve cumhurbaşkanı Mustafa Kemal'e sundu. Mustafa Kemal'in önsöz yazdığı Türk Dili İçin" adlı bu eser, iki yıl sonra Türk Dil Kurumu'nun kurulması talimatının verilmesinde etkili oldu. Mustafa Kemal'in bu kitabın önsözünde yer alan veciz sözleri, Türk Dil Kurumu binasının önündeki kitabeye nakşedilmiştir.

Türk Tarih Kurumu'nun kuruluşundaki rolü
Türk Ocakları'nın 27 Nisan 1930 tarihli VI. Kurultayı'nda yaptığı konuşmada kurulmasını önerdiği tarih heyeti  1931 yılında Türk Tarihini Tetkik Cemiyeti adıyla faaliyete geçti. Sadri Maksudi, kuruluşunda rol oynadığı ve ileride " Tarih Kurum"u adını alacak bu cemiyetin üyesi oldu. Resmi tarih tezini içeren "Türk Tarihinin Ana Hatları" (1930) adlı eserin yazarları arasında yer aldı. Bu proje sırasında edindiği bilgileri daha sonra "Türk Hukuk Tarihi"'ni geliştirirken kullandı.

Soyadı Kanunu  çıktıktan sonra "Arsal" soyadını aldı; adını biraz değiştirerek  Sadrettin Nizamettinoviç" yerine  "Sadri Maksudi Arsal" olarak anıldı.

  Milletvekilliği
Kendi bilgisinin dışında Mustafa Kemal'in milletvekilliğine aday göstermesi ile 1931 yılında siyasete de giren Sadri Maksudi, 1931-1935 arasında Şebinkarahisar, 1931-1935 arasında Giresun milletvekili  olarak TBMM'de yer aldı. 1935'ten sonra siyasete ara verip, bilimsel çalışmalara odaklandı. Tekrar siyasete dönüşü, 1950'de Demokrat Parti Ankara milletvekili seçilmesi ile olmuştur.

 Hukuk çalışmaları
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde ve Edebiyat Fakültesi'nin Tarih Enstitüsü'nde  dersler veren Arsal,  "Hukukun Umumi Esasları" (1937), "Hukuk Tarihi Dersleri" (1938), "Umumi Hukuk Tarihi"(1941), "Hukuk Felsefesi Tarihi" (1946) ve "Türk Tarihi ve Hukuk" (1947) isimli eserleri Türkiye'de hukuk eğitimine katkıda bulundu. Türkiye'de hukuk alanında temel ders müfredatından olan "Türk Hukuku Tarihi" disiplinini kurması, onun Türk hukukuna en büyük katkısıdır; bu dersi dünyada ilk defa veren kişidir.

 Demokrat Parti Üyeliği
1950 yılında Demokrat Parti Ankara milletvekili olarak yeniden TBMM'ye girdi. Türkiye adına Avrupa Konseyi çalışmalarına katıldı.

 Milliyetçilik Kuramı
1955 yılında "Milliyet Duygusunun Sosyolojik Esasları" adlı eserini yayımlandı . Bu kitapta genel bir milliyetçilik kuramı ortaya koydu, ulus oluşumu için hangi koşulların gerektiğini ele aldı.

 Ölümü
20 Şubat 1957'de  İstanbul'da  hayatını kaybetti.  Cenazesi,  İstanbul Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Kızı Adile Ayda tarafından "Maksudi Arsal''" (1991) adlı biyografisi yayımlanmıştır.

Bibliyografya

Kitaplar
 Maksudi, S. (1898). Maişet, Kazan. İkinci baskı: 1914.
 Maksudi, S. (1912). İngiltereye Seyahat, Kazan.
 Maksudi, S. (1927). Hukuk Tarihi Dersleri, Ankara: Ankara Hukuk Fakultesi Yayınları.
 Maksudi, S. (1928). Türk Hukuk Tarihi, Ankara: Ankara Hukuk Fakultesi Yayınları.
 Maksudi, S. (1930). Türk Dili İçin, Ankara: Türk Ocakları Yayınları.
 Maksudi, S. (1933). İskitler-Sakalar, Ankara: Türk Tarihinin Anahatları Serisi, No. 5.
 Maksudi, S. (1934). Orta Asya Türk Devletler, Ankara: Türk Tarihinin Anahatları Serisi, II, No. 19.
 Maksudi, S. (1937). Hukukun Umumi Esasları, Ankara: Ankara Hukuk Fakultesi Yayınları.
 Maksudi, S. (1941). Umumi Hukuk Tarihi, Ankara: Ankara Hukuk Fakultesi Yayınları. İkinci baskı: 1944. Üçüncü baskı: 1948.
 Maksudi, S. (1946). Hukuk Felsefesi, İstanbul: İstanbul Hukuk Fakültesi Talebe Cemiyet Yayınları.
 Maksudi, S. (1947). Türk Tarihi Ve Hukuk, İstanbul: İstanbul Hukuk Fakültesi Yayınları.
 Maksudi, S. (1955). Milliyet Duygusunun Sosyolojik Esasları, İstanbul. İkinci baskı: 1975. Üçüncü baskı: 1979.
 Maksudi, S. (1940). Teokratik Devlet ve Laik Devlet, İstanbul – İstanbul Üniversitesi Yayınları.
 Maksudi, S. (1940). İngiliz Amme Hukukunun İnkişafı Safhaları, İstanbul – İstanbul Hukuk Fakültesi Yayınları.
 Maksudi, S. (1945). Farabi'nin Hukuk Felsefesi, İstanbul – İstanbul Hukuk Fakültesi Yayınları.
 Maksudi, S. (1947). Kutadgu-Bilig, İstanbul – İstanbul Hukuk Fakültesi Yayınları.

Makaleler
 Maksudi, S. (1911). "Büyük milli Emeller", Türk Yurdu, sayı 1, sahife 8.
 Maksudi, S. (1911). "Büyük milli Emeller", Türk Yurdu, sayı 2, sahife 33.
 Maksudi, S. (1924). "S. Maksudof Çin tarihlerindeki Kuzey Uygurlarla Tokuz Oğuzları ayniliği hakkında bir bildiri okuyor", Journal Asiatique, sahife 37.
 Maksudi, S. (1924). "Çinlilerin ve Moğolların Hüvey-Hu'ları ve Orhon Türk yazıtlarındaki Tokuz Oğuzlar", Journal Asiatique, sahife 141.
 Maksudi, S. (1925). "Türk tarihinin telkinatı", Türk Yurdu, cilt 1, sayı 4.
 Maksudi, S. (1925). "Türk tarihinin telkinatı", Türk Yurdu, sayı 14, sahife 377.
 Maksudi, S. (1925). "Çinliler ile Moğolların Hüvey-Hu ve Uygurları ile Orhon Türk kitabelerindeki Oğuzların ayniyeti", Türk Yurdu, sayı 7, sahife 27.
 Maksudi, S. (1925). "Türk Birliği", Türk Yurdu, sayı 11, sahife 396.
 Maksudi, S. (1925). "Lisanların inkişaf ve tekâmülünde Akademilerin rolü", Türk Yurdu, sayı 12, sahife 525.
 Maksudi, S. (1925). "Çinlilerin Huvey-hu dedikleri halkın Orhon kitabelerindeki Oğuzların ayni olduğuna dair izahat", Türk Yurdu, sayı 13, sahife 218.
 Maksudi, S. (1914). "Emeller üstadı İsmail Gaspıralı", Tercüman, sayı 2121.
 Maksudi, S. (1925). "Ankara Hukuk Mektebinin tarihî ehemmiyeti", Hâkimiyet-i Milliye, 14 Eylül, sahife 3.
 Maksudi, S. (1926). "Yeni Ankara", Hâkimiyet-i Milliye, 5 Mart,  sahife 3.
 Maksudi, S. (1929). "Güne bakan aşk peygamberi", Hâkimiyet-i Milliye, 29 Kasım, sahife 2.
 Maksudi, S. (1925). "Lisanların tekâmül ve inkişafında Akademilerin rolü", İkdam, 5 Ekim.
 Maksudi, S. (1925). "Lisanların tekâmül ve inkişafında Akademilerin rolü", İkdam, 6 Ekim.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 1", Milliyet, 28 Eylül, sahife 4.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 2", Milliyet, 29 Eylül, sahife 4.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 3", Milliyet, 30 Eylül, sahife 4.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 4", Milliyet, 2 Ekim, sahife 4.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 5", Milliyet, 3 Ekim, sahife 4.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 6", Milliyet, 4 Ekim, sahife 4.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 7", Milliyet, 5 Ekim, sahife 4.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 8", Milliyet, 6 Ekim, sahife 4.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 9", Milliyet, 7 Ekim, sahife 4.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 10", Milliyet, 9 Ekim, sahife 5.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 11", Milliyet, 11 Ekim, sahife 5.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 12", Milliyet, 13 Ekim, sahife 5.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 13", Milliyet, 14 Ekim, sahife 5.
 Maksudi, S. (1928). "Lisan ıslahı meselesi 10", Milliyet, 9 Ekim, sahife 2.
 Maksudi, S. (1929). "Ga  nin en büyük eseri nedir?", Milliyet, 9 Temmuz, sahife 2.
 Maksudi, S. (1945). "Dünyada iki türlü telâkki karşı karşıya", Tasvir, 21 Ekim.
 Maksudi, S. (1945). "Demokrasi ve Hukuk", Tasvir, 29 Ekim, sahife 2.
 Maksudi, S. (1945). "Siyasî Partilerin ideolojileri", Tasvir, 6 Aralık, sahife 2.
 Maksudi, S. (1945). "Demokrasinin ilmî ve ruhî esasları", Tasvir, 10 Aralık, sahife 2.
 Maksudi, S. (1945). "Demokrasinin istinad ettiği ilmî ve felsefî esaslar", Tasvir, 23 Aralık, sahife 2.
 Maksudi, S. (1945). "Demokrasi ve Müsavat esası", Tasvir, 30 Aralık, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Demokrasi ve Hürriyet", Tasvir, 6 Ocak, sahife 2.
 Maksudi, S. (1946). "Edebî Barış ve milletler birleşmesi", Tasvir, 11 Ocak, sahife 2.
 Maksudi, S. (1946). "Demokrasi ve Hürriyet", Tasvir, 6 Ocak, sahife 2.
 Maksudi, S. (1946). "Milli ideoloji ve yabancı ideolojiler", Tasvir, 13 Ocak, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "İlim ve Hürriyet", Tasvir, 17 Şubat, sahife 3-4.
 Maksudi, S. (1946). "Kadim Yunan'da ilmî muhtariyet", Tasvir, 24 Şubat, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Üniversite Muhtariyeti", Tasvir, 3 Mart, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Üniversite Muhtariyetini zarurî kılan sebepler", Tasvir, 10 Mart, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Müsbet ilimler ve felsefe", Tasvir, 24 Mart, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Tarihte veto hakkının menfî rolü", Tasvir, 31 Mart, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "İnsanların manevî hayatında gaye ve ideallerin rolü", Tasvir, 7 Nisan, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Milletlerin hayatında fikir ve ideallerin rolü", Tasvir, 14 Nisan, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Avrupa medeniyetinin istikbali", Tasvir, 21 Nisan, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Medeniyet mahsulleri ve kültür kıymetleri zail olmaz", Tasvir, 21 Nisan, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Demokratik seçim usulünün beş mühim esası", Tasvir, 5 Mayıs, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Ruhî ve manevî hayatın zenginliği ve yaş", Tasvir, 12 Mayıs, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Arap Birliği ve büyük Arap milletinin istikbali", Tasvir, 19 Mayıs, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Amerika Birleşik Devletlerinde felsefî cereyanlar", Tasvir, 26 Mayıs, sahife 13.
 Maksudi, S. (1946). "Milletlerin hayatında Yüksek Öğrenimin rolü ve Profesörler sınıfının dilekleri", Tasvir, 2 Haziran, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Atomun felsefî tarihi", Tasvir, 9 Haziran, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "İngilterede Demokrasinin ruhu ve tarihî temelleri ", Tasvir, 16 Haziran, sahife 3.
 Maksudi, S. (1946). "Beşerî camiaların hayatında propagandaların rol ve kudreti", Tasvir, 30 Haziran, sahife 3.
 Maksudi, S. (1948). "Medenî milletlerde ilim dili yaratma tarihine bakış", Cumhuriyet, 5 Ekim, sahife 2.
 Maksudi, S. (1948). "İlmî usullerle yaratılmış Türkçe ve müstakil bir ilim dili lâzımdır", Cumhuriyet, 19 Ekim, sahife 2.
 Maksudi, S. (1948). "Dil ıslahı ve Dil Kurumu", Cumhuriyet, 23 Ekim, sahife 2.
 Maksudi, S. (1950). "Demokrasinin kapısı önündeyiz", Cumhuriyet, 2 Mayıs, sahife 2.

Kaynakça

1879 doğumlular
Rus avukatlar
19. yüzyıl Türk tarihçileri
20. yüzyıl Türk tarihçileri
Türkçüler
TBMM 4. dönem Şebinkarahisar milletvekilleri
TBMM 5. dönem Giresun milletvekilleri
TBMM 9. dönem Ankara milletvekilleri
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul'da ölenler
1957 yılında ölenler
Demokrat Parti (1946) mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Türk ordinaryüs profesörler
Türk hukuk akademisyenleri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
20. yüzyıl Türk avukatları
Turancılar
Tatar asıllı Türkler

Sadri Maksudi Arsal


معدن الأوليفين (الزبرجد الزيتوني) Olivine.
 مركبات الأوليفين olefin وهي مركبات عضوية هيدروكربونية تحوي رابطة C=C غير مشبعة أي الألكينات.

أوليفين (توضيح)


Saint Gabriel  may refer to:
 Gabriel, archangel
 Gabriel of Beth Qustan (574-668)
 Gabriel Lallemant (1610–1649), a Jesuit missionary and Canadian Martyr
 Patriarch Gabriel II of Constantinople, known also as New Hieromartyr Gabriel, Metropolitan of Prousa, died 1659
 Gabriel of Belostok (†1690), April 20 / May 3
 Gabriel of Our Lady of Sorrows (1838–1862), a Passionist clerical student
 Gabriel (Urgebadze) (1929–1995), Georgian Orthodox saint

Places

In Canada
 Saint-Gabriel, Quebec
 Saint-Gabriel-Lalemant, Quebec
 Saint-Gabriel-de-Brandon, Quebec
 Saint-Gabriel-de-Rimouski, Quebec, known simply as Saint-Gabriel before 1998
 Saint-Gabriel-de-Valcartier

In France
 Saint-Gabriel-Brécy, a commune in the department of Calvados
 Saint-Gabriel (ancient Ernaginum), a hamlet within the commune of Tarascon, in southern France

In the United States
 St. Gabriel, Louisiana

In Turkey
 Mor Gabriel Monastery, the oldest surviving Syriac Orthodox monastery in the world near Midyat

Institutions
 Auberge Le Saint-Gabriel, the oldest inn in North America, located in Montreal, Canada
 Saint Gabriel's College, a private Catholic school located in Bangkok, Thailand
 Saint Gabriel's School, a school in Santiago de Chile, Chile
 Saint Gabriel's Secondary School, an all-boys Catholic secondary school in Singapore
 Saint Gabriel International School, a Chinese educational institution in Pasig, Philippines
 St. Gabriel's Church (disambiguation)

See also
 Gabriel (disambiguation)
 San Gabriel (disambiguation) - Spanish spelling of Saint Gabriel

Saint Gabriel


Bătălia de la Torvioll, cunoscută și sub denumirea de Bătălia de la Dibra de Jos, a avut loc la 29 iunie 1444 pe Câmpia Torvioll, aflată pe teritoriul actual al Albaniei. Skanderbeg a fost un căpitan otoman de origine albaneză care a decis să se întoarcă în țara sa natală și să preia conducerea unei noi revolte albaneze. El împreună cu alți 300 de albanezi care au luptat în Bătălia de la Niš au dezertat din armata otomană și s-au îndreptat spre Kruja, care a căzut rapid în mâinile lor datorită unei subversiuni. A format apoi Liga de la Lezha, o confederație de nobili albanezi uniți pentru a lupta împotriva Imperiului Otoman. Sultanul Murad al II-lea, înțelegând că aceștia reprezentau un pericol real, l-a trimis pe cel mai experimentat căpitan al său, Ali Pașa, să înăbușe revolta în fruntea unei forțe armate de 25.000 de ostași.

Skanderbeg se aștepta la o reacție din partea sultanului și a venit în întâmpinarea armatei lui Ali Pașa în fruntea la 15.000 de ostași. Cei doi s-au întâlnit pe câmpia Torvioll, unde și-au ridicat taberele nu departe unul de celălalt. În următoarea zi, la 29 iunie, Ali Pașa a ieșit din tabără și a observat că Skanderbeg și-a poziționat forțele la poalele unui deal. Anticipând o victorie ușoară, Ali a ordonat forțelor sale să coboare dealul, să atace și să înfrângă armata lui Skanderbeg. În realitate, aceasta a fost o capcană întinsă de albanezi. Odată ce armatele s-au încleștat în luptă și au ajuns în poziția necesară, Skanderbeg a ordonat forțelor sale ascunse în pădurile din spatele armatei turcești să lovească spatele acesteia. Rezultatul a fost devastator pentru otomani, armata cărora a fost zdrobită complet, iar comandantul lor la un pas de a-și pierde viața.

Victoria a ridicat moralul monarhilor creștini din Europa și a fost recunoscută drept o mare victorie împotriva Imperiului Otoman musulman. De partea cealaltă, Murad a apreciat influența negativa pe care revolta lui Skanderbeg urma să o aibă asupra stăpânirilor sale și a continuat să ia măsuri împotriva lui, ceea ce a pus bazele la 25 ani de război.

Premise
Gerge Kastrioti Skanderbeg, fiul puternicului nobil Ioan Kastrioti, a fost un vasal al Imperiului Otoman în calitate de spahiu sau comandant de cavalerie. După participarea sa la înfrângerea suferită de otomani în Bătălia de la Niš, Skanderbeg a dezertat din armata otomană și a fugit în Albania împreună cu alți 300 de albanezi. Falsificând o scrisoare de la Murad al II-lea către guvernatorul orașului Kruja, acesta a devenit stăpân peste oraș în noiembrie 1443. Operațiunile militare repetate ale voievodului Ioan de Hunedoara împotriva sultanului Murad al II-lea i-au dat răgaz lui Skanderbeg să pregătească o alianță formată din nobili albanezi. Toți nobilii albanezi au fost invitați de acesta în orașul venețian Alessio (Lezha) la 2 martie 1444. Alessio a fost ales ca loc de adunare deoarece anterior orașul fusese capitala familiei Dukagjini, dar și pentru a convinge Veneția să le ofere ajutor. Printre nobilii care au participat la acest consiliu s-au numărat George Araniti, Paul Dukagjini, Andrea Topia, Lekë Dushmani, Teodor Korona, Peter Spani, Lekë Zaharia și Paul Stres Balsha. Aici ei au format Liga de la Lezha, o confederație a celor mai mari nobili albanezi aliați împotriva Imperiului Otoman. Skanderbeg a fost ales căpitan (Albaneză: Kryekapedan) al confederației. Prima provocare militară a ligii s-a ivit în primăvara anului 1444, când cercetașii au raportat că armata otomană se pregătește să invadeze Albania. Planul lui Skanderbeg era să întâmpine inamicul la punctul de intrare în țară și astfel a inițiat pregătirile necesare de luptă.

Campania militară

Preludiu

Ali Pașa, unul dintre căpitanii favoriți ai lui Murad al II-lea, a plecat din Üsküp (Skopje) în iunie 1444 în fruntea unei armate de 25.000-40.000 de ostași, și s-a îndreptat în direcția Albaniei. După ce a reușit să adune o armată de 15.000 de ostași (8.000 de cavalerie și 7.000 de infanterie) cu ajutorul Ligii de la Lezha, Skanderbeg a stăruit asupra importanței viitoarei campanii într-un discurs în fața oștenilor săi. Pe lângă asta, soldații și-au primit soldele și s-au oficiat servicii religioase. Ulterior, Skanderbeg și armata sa au înaintat spre locul planificat în Dibra de Jos, acolo unde se consideră că se întinde câmpia Shumbat, pe atunci denumită câmpia Torvioll, la nord de Pershkopi. Aceștia au trecut prin valea Drinului Negru, eventual ajungând la locul prin care presupuneau că vor trece otomanii. Skanderbeg a ales personal această câmpie: avea 11,2 km lungime și 4,9 km lățime, și era înconjurată de păduri și dealuri. După ce s-au odihnit în apropiere de Torvioll, Skanderbeg a plasat 3.000 de oameni sub comanda a cinci căpetenii (Hamza Kastrioti, Muzaka al Angelinei, Zecharia Gropa, Peter Emanueli și Ioan Muzaka) în pădurile din împrejurimi cu scopul de a ataca flancurile și ariergarda otomanilor doar atunci când semnalul va fi dat. În timp ce Skanderbeg pregătea ambuscada, trupele otomane au ajuns la fața locului, așezându-și tabăra în partea opusă. În noaptea dinaintea bătăliei, otomanii au petrecut, în timp ce albanezii au stins focurile și soldații care nu erau de gardă au fost puși să se odihnească. Grupuri de otomani s-au apropiat de tabăra adversă și au încercat să-i provoace, dar ostașii albanezi au rămas liniștiți. Skanderbeg a trimis cercetași pentru a strânge informații despre tabăra otomană și a ordonat cavaleriei să-i hărțuiască pe otomani.

Dispunerea forțelor albaneze
Skanderbeg și-a dispus forțele armate pentru bătălie în dimineața zilei de 29 iunie. În afară de cei 3.000 de soldați ascunși în spatele otomanilor, a mai organizat o forță de rezervă din 3.000 de oameni sub comanda lui Vrana Konti. Armata albaneză era aranjată în formă de semilună cu colțurile arcuite înspre interior. Aceasta era divizată în trei grupuri, fiecare compus din 3.000 de ostași. Cu toții se aflau la poalele unui deal cu intenția de a atrage armata otomană bazată pe cavalerie să șarjeze la vale. Aripa stângă a forțelor albaneze formată din 1500 de călăreți și tot atâția infanteriști era condusă de Tanush Topia. Aripa dreaptă, identică, îl avea pe Moisi Golemi drept comandant. În fața aripilor au fost amplasați arcași pedeștri ai căror responsabilitate era să-i momească pe otomani în interior. În centru erau 3.000 de oameni sub comanda lui Skanderbeg și Ajdin Muzaka. Din aceștia, 1.000 de cavaleri au fost amplasați în față pentru a amortiza șarja inițială a turcilor. Alături de aceștia stăteau 1.000 de arcași antrenați să însoțească caii, iar în spatele lor corpul principal de infanterie sub conducerea lui Ajdin Muzaka.

Desfășurarea bătăliei
După ce aranjarea armatei a fost definitivată, Skanderbeg a permis trompetelor să anunțe începutul luptei doar atunci când a văzut că Ali Pașa avansează. Când a zărit armata albaneză Ali Pașa a ordonat forțelor sale armate să șarjeze cu una dintre unități în față. Linia albaneză din față a început să se retragă; Skanderbeg a trimis un detașament de cavaleri să împiedice ruperea liniei și a reașezat trupele în poziția lor inițială. Ali Pașa a crezut că i-a prins pe albanezi în capcană. Când ofensiva principală a început, aripile au fost conduse cu înverșunare de către Thopia și Golemi, astfel reușind să respingă aripile otomane. În centru, Skanderbeg a atacat unul dintre batalioanele turce, și atunci când semnalul potrivit a fost dat, cei 3.000 de cavaleri ascunși au țâșnit din păduri și au șarjat ariergarda otomanilor, mulți dintre aceștia din urmă luând-o la fugă. Aripile armatei albaneze s-au concentrat atunci asupra flancurilor centrului otoman. Ajdin Muzaka, atacând și el corpul central al forțelor turcești, a fost întâmpinat de o rezistență crâncenă, și turcii au continuat să aducă forțe proaspete până când Vrana Konti și forțele sale de rezervă au intrat în luptă și au decis rezultatul bătăliei în favoarea albanezilor. Armata turcă a fost înconjurată, iar rândurile din față ale acesteia au fost anihilate, cu excepția a 300 de ostași. Batalionul personal al lui Ali Pașa a luat-o la fugă, în pofida faptului că comandantul lor a fost aproape de a-și pierde viața.

Consecințe
Numărul turcilor care au murit în luptă este plasat între 8.000 și 22.000; 2.000 au fost luați prizonieri. Sursele vremii au estimat pierderile albanezilor la doar 120 de oameni, dar studiile contemporane sugerează un număr mai mare, de 4.000 de morți și răniți. Skanderbeg a rămas tăcut în tabără pe parcursul acelei zi și a nopții care a urmat. A ordonat apoi infanteriei să încalece caii capturați, prada de război fiind abundentă; la jaf au participat chiar și răniții. Ulterior, armata albaneză s-a retras spre Kruja.

Victoria lui Skanderbeg a fost amplu lăudată de restul Europei. Statele europene au început să considere întreprinderea unei cruciade pentru a-i alunga pe otomani de pe continent. Ali Pașa s-a întors la Adrianopol (Edirne), unde a explicat sultanului că înfrângerea ar trebui pusă pe seama forțelor armate și a ghinionului, și nu pe seama capacităților sale de general. Bătălia de la Torvioll a dat astfel startul unui sfert de veac de război între Albania lui Skanderbeg și Imperiul Otoman.

Referințe

Bibliografie

Bătălii medievale
Bătăliile Imperiului Otoman
Anii 1440 în Europa
1444

Bătălia de la Torvioll


نادي هي ثالث أكبر تجمع سكاني في فيجي ، تقع في الجانب الغربي من الجزيرة الرئيسية في فيجي أي جزيرة فيتي ليفو ، يبلغ سكانها حوالي 42000 نسمة، تشتهر بالنشاط السياحي وتحتوي على أغلب الفنادق في فيجي.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لنادي:

توأمة
لنادي (فيجي) اتفاقيات توأمة مع:
 أوكلاند

مراجع

با
مدن فيجي

نادي (فيجي)


Kazuhiko Chiba (født 21. juni 1985) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2013||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Kazuhiko Chiba


Wilhelmplatz bezeichnet

 Wilhelmplatz (Berlin-Mitte), einen ehemaligen Platz in Berlin-Mitte
 Wilhelmplatz (Berlin-Kaulsdorf)
 Wilhelmplatz (Berlin-Wannsee)
 ehemaliger Name des Richard-Wagner-Platzes in Berlin-Charlottenburg
 Wilhelmplatz (Kiel), einen Platz in Kiel
 ehemaliger Name des Platzes der Einheit in Potsdam

Siehe auch:
Wilhelmsplatz

Wilhelmplatz


Universitetsparken Station er en letbanestation i Aarhus midtby. Strækningen mellem Aarhus H og Universitetshospitalet, hvor stationen ligger, åbnede den 21. december 2017. Mens byggeriet stod på havde den arbejdsnavnet Universitetet Station, ikke at forveksle med naboen, Aarhus Universitet Station, der gik under arbejdsnavnet Rytterstenen Station.

Stationen ligger på Nørrebrogade, hvor sporene er anlagt i midten af gaden. Selve stationen er udformet som en øperron mellem sporene. Adgang sker via en gangtunnel og trapper hhv. elevator, i modsætning til de øvrige stationer, hvor adgang sker via fodgængerfelter. Midt på perronen er der en simpel overdækning med bænke og en rejsekort-billetautomat. Stationens udformning bærer i øvrigt præg af, at gaden har en stor stigning, hvorfor perronen skråner en del. Stationen ligger ud for Aarhus Universitet med tilstødende kollegier og Universitetsparken. Desuden ligger der en række boligblokke i området.

Galleri

Noter

Stationer på Aarhus Letbane
Etableret i 2017

Universitetsparken Station


Heckler & Koch MP5, Alman Heckler & Koch firmasının 1964'te üretmeye başladığı hafif makineli silah. 1966'da hizmete giren MP5'ler geniş kullanım seçenekleri, özel operasyonlar için birçok ek donanıma ve farklı çeşitlemelere sahip olmasından ötürü özel kuvvetler, güvenlik güçleri, istihbarat elemanları ile kolluk görevlileri tarafından yaygın olarak kullanılmaktadır.

MP5'lerde tekli, çiftli, üçlü ve tam otomatik atış modları bulunur. Kullandığı mermi 9x19mm Parabellum'dur. Ancak .40 S&W (MP5/40) ve 10mm Auto (MP5/10) mermilerini kullanan versiyonları da vardır. Kızaklı seyyar (MP5, MP5A3, MP5A5, MP5 Navy), kırma veya sabit dipçik (MP5A2,
MP5A4) kullanılır. Ayrıca kendinden susturuculu (sabit dipçikli MP5SD2, MP5SD4 ve kırma dipçikli MP5SD3, MP5SD5) ve kompakt versiyonu (MP5K) da vardır. Bu MP5K'ları Türk Polis Teşkilatı da kullanır. MP5K'ların etkili menzili ise 150 metredir.

MP5'ler neredeyse dünyadaki bütün özel kuvvetler tarafından kullanılmaktadır. Silah özellikle en az 200 m mesafe içerisinde oldukça isabetlidir. Tekli atış ve 3'lü atış modlarında oldukça isabetli olduğu söylenebilir.

MP5, Emniyet Genel Müdürlüğü'nde kullanılmasının yanı sıra Türk Silahlı Kuvvetlerinde Subay, Astsubayların kadro silahıdır.

Üreticiler
 : Royal Small Arms Factory - Enfield tarafından lisans altında üretilir.
 : Norinco tarafından NR-08 (MP5A4 kopyası) ve NR-08A (MP5A5 kopyası) adıyla üretilir.
 : MAS tarafından lisans altında üretilir.
 : DIO tarafından Tondar (MP5A3) ve Tondar Light (MP5K) adıyla üretilir.
 : SEDENA tarafından lisans altında üretilir.
 : Pakistan Ordu Donatım Fabrikası tarafından lisans altında üretilir.
 : Al Kharj Arsenal, Askeri Endüstri Kurumu tarafından lisans altında üretilir.
 : Military Industry Corporation tarafından Tihraga (MP5A3) ve İranlı kopyası Tondar adıyla üretilir.
 : MKEK tarafından lisans altında üretilir. Şu isimle sınıflandırılır: E (Güvenli), T (Yarı-Otomatik) ve S (Tam Otomatik) SEF.
 : EAS (Ellinika Amyntika Systimata: "Helenik Savunma Sistemleri") tarafından lisans altında üretilir.

Kullanıcılar

 : Özel Operasyonlar Kuvvetleri, Gizli Servis, ve FBI Rehine Kurtarma Ekibi (10mm versiyonu). Ayrıca çeşitli SWAT federal, devlet ve yerel düzeylerde.
 : Bundespolizei (Federal Polis),  Landespolizei (Devlet Polisi), Almanya Kara Kuvvetleri,  Feldjäger (Askeri Polis), GSG 9 özel operasyonlar birimi ve Almanya Deniz Kuvvetleri.

 : Garda e Republikes.
 : Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri Havalimanı Savunma Muhafızları, Özel Operasyonlar Komutanlığı, and all Police Tactical Groups.

 : EKO Cobra.

 : Bangladeş Kara Kuvvetleri, Özel Kuvvetler, Acil Müdahale Taburu ve Bangladeş Deniz Kuvvetleri Özel Harp Dalış ve Kurtarma Birimi.
 : MP5A3 ve MP5K versiyonları "Almaz" terörle mücadele grubu tarafından kullanılmaktadır.

 : Birleşik Krallık Özel Kuvvetleri, Kuzey İrlanda Polis Servisi, CO19, ve Yetkili Ateşli Silahlar Memurları. Rutin polis kullanımı için yarı-otomatik versiyonu.
 : İkinci hat birimleri.
 : 2009'da 160 silah ithal.
 : Chongqing SWAT (NR-08, MP5 Çin kopyası)
 : URNA polis terörle-mücadele grubu ve diğer silahlı kuvvetler birimleri (MP5A5, MP5SD6, MP5K-PDW).

 : Danimarka Polisi, Danimarka Polisi Özel Müdahale Birimi, Kraliyet Danimarka Kara Kuvvetleri, Kraliyet Danimarka Deniz Kuvvetleri ve Kraliyet Danimarka Hava Kuvvetleri.
 : Cumhurbaşkanlığı muhafız birimleri.
 : GOE Özel Birimleri(Grupo de Operaciones Especiales) ve Ulusal Polis GIR (Grupo de Intervención y Rescate).

 : Komando Pasukan Katak (Kopaska) Endonezya Deniz Kuvvetleri Taktik Dalgıç Grubu, Komando Pasukan Khusus (Kopassus) Endonezya Kara Kuvvetleri Özel Kuvvetler Grubu.
 : Estonya Polisi.
 : Kraliyet Fas Kara Kuvvetleri, Kraliyet Fas Deniz Kuvvetleri ve Kraliyet Fas Jandarması
 : Finlandiya Sınır Muhafızları, Finlandiya Polisi, Finlandiya Savunma Kuvvetleri (9.00 konepistooli 2000 altında tasarım).
 : GIGN ve Fransa Kara Kuvvetleri içerisindeki bazı özel birimler.

 : Özel Görev Gücü.
 : Kore Cumhuriyeti Deniz Özel Harp Tugayı tarafından MP5A5 ve MP5SD6 versiyonları.
 : MP5K ve MP5SD.
 : Lučko Terörle Mücadele Birimi
 : Hollanda Kraliyet ve Diplomatik Güvenlik (DKDB), Arrestatieteam (AT)

 : Hong Kong Polis Kuvveti (Havalimanı Güvenlik Birimi, Terörle Mücadele Müdahale Birimi, Acil Birim, Polis Taktik Birimi, Küçük Tekne Birimi, Özel Görevler Birimi, CIB Gözetim Destek Birimi, VIP Koruma Birimi, Tanık Koruma Birimi, ve diğer düzenli birimler).
 : Víkingasveitin, İzlanda Ulusal Polisi.
 : Hindistan Kara Kuvvetleri, MARCOS, Ulusal Güvenlik Muhafızları, ve Maharashtra Devlet Birinci Kuvveti. Also used by the Special Protection Group until 2008, when it was replaced with the FN P90 and FN F2000.

 : Ordu Korucu Kanadı, G2 İstihbarat Müdürlüğü, Garda Özel Dedektif Birimi, Garda Acil Müdahale Birimi
 : Grupo Especial de Operaciones (GEO).
 : Carabinieri.
 : İsveç Polis Servisi.
 : Jamaika Zabıta Kuvvetleri.
 : Özel Sınır Birimi, Özel Saldırı Timi, Özel Güvenlik Timi, Japon Özel Kuvvetler Grubu (MP5SD6), Japon İmparatorluk Muhafızları.

 : Öncelikle Kanada Kraliyet Deniz Kuvvetleri yatılı personeli tarafından kullanılmaktadır.

 : Kenya Polisi.
 : UEA (Unidad Especial de Apoyo) Özel Polis Birimi.

 : Özel Polis Birimi, Güvenlik Kolordusu.
 : Litvanya Silahlı Kuvvetleri, Aras.
 : Unité Spéciale de la Police'' Yüksek Düklük Polisi müdahale birimi.
 :
 : Kraliyet Malezya Gümrükleri, Grup Gerak Khas, PASKAL, PASKAU ve Pasukan Gerakan Khas. UNGERIN
 : Malta Silahlı Kuvvetleri

 :
 : Mısır askeri terörle mücadele Birim 777.

 : Norveç Silahlı Kuvvetleri, MP7 ile değiştirildi. Norwegian Police Service
 : Pakistan Kara Kuvvetleri, Havalimanı Güvenlik Kuvvetleri & VIP özel güvenlik.
 : Filipinler Silahlı Kuvvetleri ve Filipinler Ulusal Polisi Özel Eylem Gücü ve diğer polis ve SWAT birimleri
 : GROM özel kuvvet birimi., FORMOZA özel kuvvet birimi, Polis, Sınır Muhafızları, CBA, ABW, Maliye Polisi, Varşova Askeri Polisi Özel Birimi
 : Grupo de Operações Especiais (GOE).
 : Kara Kuvvetleri Özel Operasyon taburları.
 : Çeşitli polis kuvvetleri ve özel kuvvetler.

 : Singapur Silahlı Kuvvetleri Komando Oluşumu ve Singapur Polis Servisi (paramiliter birimler  Gurkha Birliği, Polis Sahil Güvenliği, Polis Özel Operasyonlar Komutanlığı ve Özel Taktik ve Kurtarma Takımı (STAR) tarafından Sterling makineli tabancasının yerine).
 : Çeşitli polis kuvvetleri.
: Slovenya Silahlı Kuvvetleri ve Slovenya Polisi

 : MIC, Sudan Ordusu için Tihraga olarak bilinen İran kopyası üzerine inşa edilmiş bir sürümünü üretir.
 :

 : Çeşitli hizmetler. (EGM, TSK, MİT)
 : "Omega" Özel Kuvvet Grubu.

 : İsviçre Muhafızları.
 : Silahlı Polis Gücü.
 : Yeni Zelanda Özel Hava Kuvvetleri Komandoları ve Yeni Zelanda Polisi Özel Tactik Grubu
 : EKAM Terörle Mücadele Grubu.

Galeri

Dış bağlantılar
 Heckler&Koch Resmi Web Sitesi
 Scottsdale Gun Club

Kaynakça

Makinalı tabanca

Heckler & Koch MP5


În Republica Moldova există două rezervații naturale cu numele Voinova:
Rezervația naturală Voinova (raionul Anenii Noi)
Rezervația naturală Voinova (raionul Călărași)

Rezervația naturală Voinova (dezambiguizare)


La Virgen del Valle es una advocación de la Virgen María venerada en el municipio de Saldaña (Palencia), en la comunidad autónoma de Castilla y León.

Es la patrona de Saldaña y su comarca, también ha sido nombrada alcaldesa perpetua de Saldaña.

El día 8 de septiembre se celebra su festividad, realizándose una misa y procesión en la pradera que rodea al santuario. En el mes de agosto es trasladada, en procesión, desde su santuario hasta la iglesia de Saldaña, donde se realiza un novena en su honor. El día 6 de septiembre se realiza una procesión por las calles de la villa y una ofrenda floral. La víspera de su festividad es trasladada hasta su ermita en una procesión nocturna, en la que los fieles portan antorchas.

Estas fiestas en su honor han sido declaradas de interés turístico regional por la Junta de Castilla y León.

Su leyenda data del año 754: El rey Alfonso I el Católico consiguió conquistar un castillo a los moros gracias a la intervención de la Virgen. Por esa ayuda, mandó entronizar la imagen de la Virgen que llevaba en el arzón de su caballo y construir una ermita en el lugar donde había acampado.

El 8 de septiembre de 1930 se celebró el acto de coronación canónica de la Virgen del Valle, asistiendo el Nuncio de su Santidad, el Subsecretario de Gracia y Justicia, y los Obispos de Palencia, León y Soria

Advocaciones marianas de Castilla y León
Valle Saldaña
Arte de la provincia de Palencia
Esculturas de la Virgen María en Castilla y León

Virgen del Valle (Saldaña)


(180857) Hofigéza, denumire internațională (180857) Hofigeza, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
180857 Hofigéza este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,25 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 6,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 180001-181000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

180857 Hofigéza


Kıvanç ist ein türkischer männlicher und weiblicher Vorname sowie Familienname.

Namensträger

Männlicher Vorname

 Kıvanç Karakaş (* 1985), türkischer Fußballspieler
 Kıvanç Salihoğlu (* 1993), türkischer Fußballspieler
 Kıvanç Tatlıtuğ (* 1983), türkisches Model und Schauspieler

Familienname
 Halit Kıvanç (* 1925), türkischer Buchautor, Journalist und Moderator

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Weiblicher Vorname
Familienname
Türkischer Personenname

en:Kıvanç

Kıvanç


Mustafa Nihat Özön, (d. 1896 - ö. 2 Ocak 1980), Türk edebiyat tarihçisi, yazar, eğitmen ve çevirmen.

Dil bilimci ve sinema tarihçisi Nijat Özön'ün babasıdır.

Kariyeri
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesini bitirerek öğretmen oldu. Değişik liselerde görev yaptıktan sonra 1931 yılında, 30 yıl görev yaptığı Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü'nde edebiyat öğretmenliğine getirildi.

Özön, edebiyata ilişkin ilk yazılarının ardından "Dergâh" (1921) ve "Kalem" (1938) adlı iki dergi çıkarmıştır. Cumhuriyet dönemi kuşaklarınca araştırma yapanların kullanımı için hazırlayıp sunduğu "Büyük Osmanlıca Sözlük" ile, yakın çağ Türk edebiyatının araştırılmasında ve Tanzimat dönemi edebiyatçılarının eserlerinin basıma hazırlanmasında da önemli katkılar sağlamıştır. Bunlar arasında Şinasi, Namık Kemal, Recaizade Ekrem, Ahmet Mithat, Ali Bey, Ahmet Vefik Paşa ve Nabizade Nazım yer almaktadır. Türk akademisyen, dilbilimci ve edebiyat araştırmacısı Emin Özdemir'in ise öğretmenidir.

Eserleri
 İlköğretim Okulları İçin Çağdaş Türkçe Sözlük
 Küçük Osmanlıca-Türkçe Sözlük
 Namık Kemal ve İbret Gazetesi
 Osmanlıca Türkçe Sözlük
 Türk Tiyatrosu Ansiklopedisi
 Türkçe Cep Sözlüğü
 Türkçe Yabancı Kelimeler Sözlüğü
 Türkçede Roman
 Edebiyat ve Tenkid Sözlüğü 1954
 Resimli Türk Dili Sözlüğü 1967
 Son Asır Türk Edebiyatı Tarihi

Sadeleştirmeleri

Acı Gülüş (Tebessüm-i Elem) Hüseyin Rahmi Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1967,
Ben Deli Miyim? Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1972
Boşanmış Kadın (Mutallaka) Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1971
Çok Bilen Çok Yanılır Recaizade Ekrem, [Hazırlayan: Mustafa Nihat Özön], 1941,
Deli Filozof Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1969
Gönül Ticareti Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1971
Gördüklerim Evliya Çelebi, [Hazırlayan: Mustafa Nihat Özön], 1976,
Hazan Bülbülü Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1973
İnsanlar Maymun Muydu? Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1968,
Kadın Erkekleşince Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1974
Kaynanam Nasıl Kudurdu? Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1971
Melek Sanmıştım Şeytanı Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1972
Öldüren Öpücük Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön],
Tesadüf Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1973
Utanmaz Adam Hüseyin Gürpınar, [Sadeleştiren: Mustafa Nihat Özön], 1974

Hazırladıkları

İntibah-Sergüzeşt-i Ali Bey Namık Kemal, [Hazırlayan: Mustafa Nihat Özön],
İntibah Yahut Sergüzeşt-i Ali Bey Namık Kemal, [Hazırlayan: Mustafa Nihat Özön],
Vatan Yahut Silistre Namık Kemal, [Hazırlayan: Mustafa Nihat Özön], 1972
Yeniçeriler Ahmet Midhat, [Hazırlayan: Mustafa Nihat Özön], 1942
Zavallı Çocuk Namık Kemal, [Hazırlayan: Mustafa Nihat Özön], 1969
Zor Nikâh (La Marriage Force) Moliere-A. Vefik Paşa, [Hazırlayan: Mustafa Nihat Özön],
Zoraki Tabip Ahmet Vefik Paşa, [Hazırlayan: Mustafa Nihat Özön], 1970

Müşterek Çalışmaları

Falih Rıfkı Atay (Hayatı ve Eserleri Nesirlerinden Örnekler) Mustafa Nihat Özön, Baha Sürder, R. G. Arkın, 1942
Hasan-Ali Yücel (Hayatı ve Eserleri Şiir ve Nesirlerinden Örnekler) Mustafa Nihat Özön, Baha Sürder, R. G. Arkın, 1942
İnönü (Hayatı, Hatıraları, Nutukları, Onun İçin Yazılanlar) Mustafa Nihat Özön, Baha Sürder, R. G. Arkın, 1942,
İstiklal Savaşı (Sözlük ve Bibliyografya) Mustafa Nihat Özön, Baha Sürder, R. G. Arkın, 1942,
Ömer Seyfettin (Hayatı ve Eserleri Şiir ve Nesirlerinden Örnekler) Mustafa Nihat Özön, Baha Sürder, R. G. Arkın, 1942

Çevirileri

Hayim ile Artem Maksim Gorki, [Çeviren: Mustafa Nihat Özön], 1942
Küçük Rok Guy de Maupassant, [Çeviren: Nustafa Nihat Özön],
Netoçka Nezvanova Dostoyevski, [Çeviren: Mustafa Nihat Özön],
Serseriler Maksim Gorki
Sıkıntı Maksim Gorki,
Stepte (Serseriler Hayatı Hikâyeleri) Maksim Gorki,
Şimal Göçebeleri James Oliver Curwood
Tellier Evi Guy de Maupassant

Kaynakça

1896 doğumlular
1980 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Türk tarihçileri
Türk öğretmenler

Mustafa Nihat Özön


حسين بن عاقول هي شخصية من شخصيات مسلسل درب الزلق، التي قام بدورها الفنان الراحل عبد الحسين عبد الرضا، وهي الشخصية الأهم في المُسلسل، وبطلها عزيز نفس يحاول أن يكون تاجر كبير ، في بداياته كان يعمل فراش في شركة من الشركات ، وكان مغرم ببنت المدير أماني استقلال أحمد

شخصيات خيالية ظهرت في 1977
عبد الحسين عبد الرضا
كويتيون خياليون

حسين بن عاقول


William Sly ist der Name folgender Personen:

* William Sly (Schauspieler) (1573?–1608), englischer Schauspieler
 William S. Sly (* 1932), US-amerikanischer Biochemiker und Molekularbiologe

William Sly


Závraty (deutsch Zawraten) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt acht Kilometer südwestlich von České Budějovice in Südböhmen und gehört zum Okres České Budějovice.

Geographie

Závraty befindet sich am Fuße des Blanský les im Budweiser Becken.
Das Dorf liegt rechtsseitig des Baches Homolský potok, der nördlich im Teich Závratský rybník gestaut wird. Im Norden erhebt sich der Na Klínaru (457 m), südlich der Na Vrchu (509 m) und im Südwesten der Švehlany (520 m). Gegen Nordosten erstreckt sich der Flughafen České Budějovice.

Nachbarorte sind Kaliště u Lipí im Norden, Mokré und Šindlovy Dvory im Nordosten, Nové Homole im Osten, Černý Dub und U Nádraží im Südosten, Dvůr Koroseky, U Nové Hospody und Vrábče im Süden, U Zastávky im Südwesten, U Zajíčka und Hradce im Westen sowie Habří, Lipí und Mrzutá im Nordwesten.

Geschichte
Westlich des Dorfes wurden in der Flur Travní Reste einer frühzeitlichen Siedlung aus der Bronze-, Hallstatt- und Latènezeit aufgefunden. Unweit davon wurde bei der Einschicht U Zajíčka ein Hügelgrab aus der Zeit um 750–500 v. Chr. entdeckt, in dem ein hallstattzeitliches Fürstengrab vermutet wird.

Die erste schriftliche Erwähnung des zur Burg Korosek gehörigen Dorfes erfolgte im Jahre 1365. Später erwarb die Stadt Budweis das Gut Korosek mit den zugehörigen Dörfern und verkaufte es 1636 an Johann Anton I. von Eggenberg auf Krumau. Im Jahre 1840 bestand Zawraten / Závraty aus 13 Häusern mit 179 Einwohnern. Pfarr- und Schulort war Payreschau.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Zawraten / Závraty ab 1850 eine Ansiedlung der Gemeinde Vrábče in der Bezirkshauptmannschaft Budějovice/Budweis. 1900 beschlossen die Dörfer Zawraten, Neuhummeln, Cernoduben und Kleinkorosek die Einrichtung einer gemeinsamen Freiwilligen Feuerwehr. 1914 lebten in dem Dorf 146 durchweg tschechischsprachige Personen. Am 1. Juli 1960 erfolgte die Abtrennung des Dorfes von Vrábče und Umgemeindung nach Homole. Seit dem 1. Jänner 1992 bildet Závraty erstmals in seiner Geschichte eine eigene Gemeinde.

Gemeindegliederung
Für die Gemeinde Závraty sind keine Ortsteile ausgewiesen.

Sehenswürdigkeiten
 Kapelle der Jungfrau Mariä Schmerzen auf dem Dorfplatz, erbaut 1937–1938
 Gehöfte im südböhmischen Bauernbarock
 Erholungsgebiet Závratský rybník

Einzelnachweise

Weblinks

Ersterwähnung 1365

Závraty


11974 Yasuhidefujita este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11974 Yasuhidefujita este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,11 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 2,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

11974 Yasuhidefujita


Kosmos 2262, ruski izviđački satelit iz programa Kosmos. Vrste je Orlec-1.
Lansiran je 7. rujna 1993. godine u 13:25 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-U2 11A511U2. Orbita mu je bila 207 km u perigeju i 304 km u apogeju. Orbitna inklinacija bila je 64,8°. COSPARova oznaka je 1993-057-A. Zemlju je obilazio u 89,6 minuta. Pri lansiranju bio je mase 6500 kg.

18. prosinca 1993. prestao je djelovati. Tog je dana bilo posljednje emitiranje podataka s rakete-nosača.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima

Sateliti Kosmos

Kosmos 2262


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Naginatađucu長刀術

Naginatađucu
|-
!
Država podrijetla Japan
Olimpijski šport-
|}

Naginatađucu, (jap.: 長刀術 ili 薙刀術; u engleskoj i prijašnjoj hrvatskoj literaturi naginatajutsu), japanska borilačka vještina u kojoj se koristi oružje naginata.

Naginata
Naginata, oružje na motki koje su koristili japanski ratnici samuraji. Sastoji se od drvenog štapa na čijem vrhu je zakrivljena oštrica. Oružje je slično europskom oružju zvanom glejv.

Naginata, kao i mnoga druga oružja, može biti pravljena u različitim veličinama kako bi korisniku najviše odgovarala. Naginata je bila dugačka do 1,5 do 2,1 m. Oštrica je uglavnom bila iskrivljena. Kao i japanski mačevi naginata je imala izuzetno kvalitetnu oštricu, čak su neke naginate bile reciklirane od čuvenih katana. Naginata je također na suprotnom kraju od oštrice imala metalno ojačanje (uglavnom u vidu koplja), što je naginatu činilo efektivnim oružjem s koje god strane se okrene.

Izvori

Vanjske povezice
 5 fun Facts about the Japanese martial arts Naginatajutsu

Japanske borilačke vještine

Naginatađucu


مكتبة المدينة المنورة العامة هي مكتبة سعودية تقع في المدينة المنورة،  بمنطقة المدينة المنورة، تأسست في 1380هـ - 1960م بموجب مرسوم ملكي، وأنشئ لها مبنى خاص من الجهة الجنوبية للحرم النبوي. بعد توسعة الملك فهد بن عبد العزيز آل سعود للمسجد النبوي، نقلت إلى مكتبة الملك عبد العزيز في مقرها الحالي.

جمعت المكتبة مجموعة إهداءات شخصية وأوقاف. إلا أنه عند انتقالها إلى مكتبة الملك عبد العزيز، فصلت عن المكتبات الموقوفة الأخرى. تضم المكتبة 178 مخطوطاً و7,766 كتاباً مطبوعاً.

المحتويات
وتحتوي مجموعاتها على كتبٍ نادرة وحديثة تتميز بأنها من إصدارات القرن الرابع عشر الهجري، بالإضافة إلى كمية أخرى طبعت في القرنين الثالث عشر والخامس عشر الهجريين، كما تتميز هذه المكتبة كذلك باشتمالها على عدد من الكتب ذات المجالات المتعددة، إضافة إلى تعدد النسخ من الكتاب الواحد، وكثرة مخطوطات النحو مقارنة ببقية الفنون الأخرى التي حواها فهرس المكتبة.

مراجع

انظر أيضاً
مكتبة عارف حكمت

وصلات الخارجية

مكتبات المدينة المنورة

مكتبة المدينة المنورة العامة


Tedros Adhanom Ghebreyesus (Ge'ez: ቴዎድሮስ አድሓኖም ገብረኢየሱስ; fæddur 3. mars 1965) er eþíópískur líffræðingur, lýðheilsufræðingur og embættismaður sem hefur starfað síðan 2017 sem framkvæmdastjóri Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar.  Tedros er sá fyrsti sem ekki er læknir til að gegna embættinu og jafnframt fyrsti Afríkumaðurinn í hlutverkinu. Afríkusambandið mælti með honum í embættið. Hann hefur gegnt tveimur háttsettum embættum í ríkisstjórn Eþíópíu: Hann var heilbrigðisráðherra landsins frá 2005 til 2012 og utanríkisráðherra frá 2012 til 2016.

Tedros var á lista Time yfir 100 áhrifamestu einstaklinga heims árið 2020.

Tilvísanir

Framkvæmdastjórar Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar
Utanríkisráðherrar Eþíópíu

Tedros Adhanom


Örümcek Adam bir Marvel Comics süper kahramanıdır.

Ayrıca şu anlamlara da gelebilir:

 Birkaç karakter versiyonundan biri
 Örümcek Adam (çizgi roman), ayrıca Peter Parker: Spider-Man olarak da bilinir
 Spider-Man (Miles Morales) After Peter Parker is killed the mantle passed to Miles Morales
 Örümcek Adam (film serisi), Marvel Comics karakterinden uyarlanan bir film serisi
Örümcek Adam (film, 2002), Sam Raimi tarafından yönetilen, Tobey Maguire'in baş rolünü oynadığı ilk film
Örümcek Adam (film müziği), 2002 yapımı filmin müzik albümü
Örümcek Adam 2 (film, 2004), serinin ikinci filmi
Örümcek Adam 3 (film, 2007), serinin üçünüc filmi
İnanılmaz Örümcek Adam (film, 2012), Marc Webb tarafından yönetilen, baş rolünü Andrew Garfield'ın oynadığı, serinin yeniden filmi
 Spider-Man: Turn Off the Dark, müziklerini Bono ve The Edge'in yaptığı Broadway müzikali
 Spiderman, The Cure'ün Lullaby şarkı sözünde betimlenen bir yaratık

Televizyonda:
 Örümcek Adam (dizi, 1967)
 "Spider-Man" (theme song)
 The Amazing Spider-Man (TV dizisi) 1970 yapımı ABD canlı çekim dizisi
 Spider-Man (Toei), bir Japon yapımı canlı aksiyon dizisi
 Örümcek Adam (dizi, 1981)
 Örümcek Adam (dizi, 1994)
Spider-Man Unlimited, 1999 yapımı dizi
 Spider-Man: The New Animated Series, MTV Spider-Man olarak da bilinen 2003 yapımı dizi
 The Spectacular Spider-Man, 2008 yapımı dizi
 Ultimate Spider-Man, 2012 yapımı dizi

Video oyunlarında:
 Spider-Man: The Video Game, a 1991 arcade title from Sega
 Spider-Man (video oyunu, 2000), Activision tarafından yayınlanan video oyunu
 Spider-Man (video oyunu, 2002), filmden uyarlanan bir Activision video oyunu

Lakaplı kişiler
 Arwind Santos, Filipinli basketbol oyuncusu
 André Bikey, Kamerunlu futbolcu
 Hélio Castroneves, yarış arabası sürücüsü; kazandığı yarıştan sonra enkaz çitine tırmanma eğilimi sayesinde bilinir
 Theodore Edward Coneys, "Denver Spiderman" lakaplı Amerikalı suçlu
 Jonás Gutiérrez, Arjantinli futbolcu
 Torii Hunter, Amerikan Beyzbol Ligi santra oyuncusu
 Andre Rison, eski Amerikan Ulusal Futbol Ligi geniş alıcısı
 Alain Robert, dünyaca ünlü gökdelen tırmanıcısı
 Rubén Xaus, İspanyol motosiklet yarışçısı
 Walter Zenga, İtalyan kaleci
 Camilo Villegas, Kolobiyalı bir golf oyuncusu

Ayrıca bakınız
 Spider-Man and His Amazing Friends
 The Spider Man veya Gagamba, Filipinli yazar F. Sionil José tarafından yazılan bir roman

Örümcek Adam (anlam ayrımı)


Onthophagus neyo é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Moretto em 2013.

Referências

Ligações externas

neyo
Coleópteros descritos em 2013

Onthophagus neyo


Michael Everett Capuano ( ; born January 9, 1952) is an American politician and attorney  who served as a U.S. Representative of Massachusetts from 1999 to 2019. A Democrat, his district included the northern three-fourths of Boston, as well as parts of Cambridge, his hometown of Somerville, and other communities immediately north and south of Boston. Prior to being elected to Congress, he served as an Alderman and Mayor of Somerville.

Capuano was born and raised in Somerville. After graduating from Dartmouth College and Boston College Law School, he worked as an attorney and Somerville alderman. After losing two mayoral elections in 1979 and 1981, he worked as legal counsel for the Massachusetts General Court. In 1989 Capuano ran for mayor a third time and won, serving from 1990 to 1999.

In 1998 Capuano won a crowded Democratic primary to replace Joseph Kennedy II in Congress and was re-elected nine times. He represented the state's 8th district until it was redrawn in 2013 into the . In Congress he was a staunch liberal and member of the Congressional Progressive Caucus. He ran in the 2010 special election to fill the seat in the United States Senate made vacant by the death of Ted Kennedy, his Congressional predecessor's uncle, but lost the primary to Martha Coakley, who in turn lost the general election to Republican Scott Brown. In 2018, he was defeated by Ayanna Pressley in a House Democratic primary.

In March 2019, Capuano joined the law firm Foley & Lardner, to serve as public affairs director. The same month, he also joined Boston University to teach at the university's Initiative on Cities and help organize the program.

Early life and education
Capuano was born January 9, 1952, in the Spring Hill neighborhood of Somerville, Massachusetts, the son of Rita Marie (née Garvey) and Andrew Capuano. His father left to serve in World War II shortly after getting married, and after returning ran for the Somerville Board of Aldermen, and became the first Italian American elected to the board. His mother was of Irish descent.

Capuano graduated from Somerville High School in 1969, and later attended Dartmouth College, where he graduated with a Bachelor of Arts in 1973. Capuano later went on to earn his Juris Doctor in 1977 from Boston College Law School, specializing in tax law.

Early political career
In 1976, Capuano was elected to the Somerville Board of Aldermen representing Ward 5, once served in by his father. Capuano served one term, stepping down in 1979 to run for Mayor of Somerville. In the 1979 mayoral election he faced Eugene Brune, Paul Haley, and incumbent, Thomas August. He lost the nomination to Brune, who went on to defeat August. Capuano ran again in 1981 to challenge Brune, placing second in a three-person runoff election. Capuano promoted his opposition to the state ballot question Proposition 2½ and criticized Brune for expanding the mayoral staff in the face of tight city budgets, while Brune touted his prevention of service cuts after the proposition passed. Capuano lost in the general election with 40% of the vote.

From 1978 to 1984 Capuano served as chief legal counsel for the Massachusetts General Court's Joint Committee on Taxation. Capuano left the committee in 1984 to join the Beacon Hill law firm and lobbying group Joyce & Joyce. In 1985 he returned to the Somerville Board of Aldermen as an at-large member.

Mayor of Somerville
In 1989 Capuano ran for mayor a third time and won. Capuano served as mayor from 1990 to 1999, where he earned a reputation as a hands-on administrator. One of his priorities was to lower the city's population density, which at the time was the highest of any New England municipality, by using state grants to demolish several buildings and replace them with playgrounds and parking spaces. As mayor, Capuano oversaw the reduction of school class sizes to a maximum of 19 students.

U.S. House of Representatives

Elections
In 1998, Joseph Kennedy II announced his retirement after six terms in what was then the 8th District. Capuano entered a crowded 10-way Democratic primary—the real contest in this heavily Democratic district, which was once represented by John F. Kennedy and Tip O'Neill. The early front-runner was former Boston Mayor and US Vatican Ambassador Raymond Flynn. However, Capuano won the primary with 23%, largely due to large turnout in Somerville, all but assuring him of election in November.  He easily won the general election in November, taking 81 percent of the vote. He was reelected nine times, never dropping below 80% of the vote in what has long been the most Democratic district in New England. Since his initial run for the seat, Capuano was unopposed in all but two reelection bids; he faced a minor-party candidate in 2006 and an independent in 2012. He faced a Republican only once, during his initial run in 1998.

2018 election

Capuano was defeated by Boston City Councilor Ayanna Pressley in the September 4, 2018, primary election, receiving 41.3% of the vote versus Pressley's 58.5%. The Boston Globe reported that Capuano did not get the endorsement of either U.S. Senator from Massachusetts, Elizabeth Warren and Edward J. Markey, nor was he endorsed by Representatives Seth Moulton and Niki Tsongas. Capuano did receive the support of the majority of the Massachusetts federal delegation, including Representatives William Keating, Katherine Clark, James McGovern, Joseph Kennedy III, Stephen Lynch, and Richard Neal. Capuano was endorsed by Congressman John Lewis (D-GA), on March 7, 2018; Lewis described Capuano as "a champion and fierce advocate for those who have often been forgotten or left behind" and "a leader alongside those of us opposing the unfair and immoral policies of the Trump Administration." In its editorial endorsement of Pressley, the Boston Globe noted that the state Legislature had drawn the 7th district to favor minority candidates. No Republican even filed, all but assuring Pressley of being the district's next congresswoman.

Tenure

During his tenure, Capuano helped found five congressional caucuses, on: Community Health Centers; Empowerment Zones and Enterprise Communities; Sudan; and Korea; as well as one for former Mayors.

Capuano voted against the War in Iraq and supported immediate withdrawal of troops. In 2005 Capuano visited Iraq and met with military leaders to assess the future of the region. Capuano is considered to be one of the biggest supporters in Congress for increasing international aid funding, and has advocated bringing attention to the crisis in Sudan and helped secure funding aimed at assisting developing African nations.

Capuano is pro-choice and supports open access to abortions. In 2012 a fundraiser hosted by Pope John XXIII High School where Capuano and fellow Massachusetts Congressman Ed Markey were to receive awards was cancelled due to their "positions [being] inconsistent with church doctrine;" both were humble in response to the news. During the 2010 Senate Democratic primary Capuano criticized his opponent Martha Coakley, claiming she wouldn't have voted for the Patient Protection and Affordable Care Act with Stupak–Pitts Amendment which would have barred federal funding of abortions; which Capuano said he only did to "keep the health care debate alive." Capuano's comments were characterized by WBUR political analyst as "an empty charge against her since he has the same position as she does."

After the 2006 election that created a Democratic majority in the House, he was appointed Chairman of the Speaker's Task Force on Ethics Enforcement by Nancy Pelosi, with whom he has a close relationship. After serving as the Chairman of the Task Force on Ethics Enforcement, in 2008 Capuano introduced  which established the Office of Congressional Ethics. Capuano has had a long-running relationship with former Congressman Anthony Weiner, whom he shared a Washington, D.C. apartment with for 12 years. Following Weiner's sexting scandal Capuano did not call on him to resign, saying: "I am not the guy who likes to judge other people. I figure that is between them and the people who are appropriately named to do that – and that is the Ethics Committee."

Capuano is a strong supporter of labor rights and unions; in February 2011 during a rally at Beacon Hill in Boston, in support of the 2011 Wisconsin budget protests, Capuano told the crowd, "I'm proud to be here with people who understand that it's more than just sending an email to get you going. Every once and awhile you need to get out on the streets and get a little bloody when necessary". Following criticism, especially when such a statement was made just days after the attempted assassination of Gabby Giffords, Capuano expressed regret for his "choice of words."

Following the 2008 financial crisis and subsequent bank bailouts, at a House Financial Services Committee hearing Capuano berated the bank CEOs for their practices, saying at one point: "You come to us today on your bicycles after buying Girl Scout cookies and helping out Mother Teresa and telling us, 'We're sorry, we didn't mean it, we won't do it again, trust us.' Well, I have some people in my constituency that actually robbed some of your banks and they say the same thing." Capuano's speech was included in the 2010 documentary film Inside Job, described by director Charles H. Ferguson as being about "the systemic corruption of the United States by the financial services industry and the consequences of that systemic corruption."

A self-described "fiscal conservative" who opposed the Bush-era tax cuts that provided tax reductions for the wealthy because they "created a deficit for no good reason," in 2013 Capuano joined Senator Elizabeth Warren and Boston Mayor Thomas Menino in a rally against the then-upcoming sequester, with Capuano calling it "stupid." In 2012 Capuano along with fellow Massachusetts Congressman Barney Frank introduced legislation to combine the Securities and Exchange Commission and Commodity Futures Trading Commission into the "Securities and Derivatives Commission."

Capuano was a member of the Congressional Arts Caucus and the U.S.-Japan Caucus.

Campaigns for higher office

1994 Secretary nomination
Capuano ran for Massachusetts Secretary of the Commonwealth in the 1994 election, running against former State Representatives Augusto Grace and William F. Galvin for the Democratic nomination. During the race he framed himself as an advocate for the poor and urban communities, and criticized aid formulas which he argued left less-wealthy municipalities with less per-capita revenue. To appear on the Democratic primary required the support of at least 15% of delegates in the state party convention. In what the Boston Globe deemed "an embarrassing defeat," he failed to obtain the necessary delegate votes to be nominated to participate in the primary election,  with only 13%. When asked why he undertook the difficult race to begin with, he responded, "Because I wasn't ready to run for Governor."

2010 Senate campaign

After the death of incumbent Senator Ted Kennedy, a special election to succeed him was scheduled. On September 8, 2009, Capuano collected nomination papers to run for the seat and on September 18, he announced his candidacy. Capuano ran as a "Washington insider," comparing himself to Kennedy saying: "was [Kennedy] not the ultimate insider ... I think that's probably one of the best things that we share." In his campaign Capuano received several high-profile endorsements, including House Speaker Pelosi and former Massachusetts Governor and 1988 Democratic presidential nominee, Michael Dukakis.

Consistently polling below incumbent Massachusetts Attorney General, Martha Coakley, on December 8, 2009, Capuano lost the Democratic primary to Coakley, winning only 28% of the vote to Coakley's 47%, amongst a field of four candidates.

2014 gubernatorial election

Capuano considered running for Governor of Massachusetts in 2014. On January 21, 2013, former mayor of Springfield, Massachusetts, and member of the Massachusetts Governor's Council Michael Albano endorsed Capuano to run, posting on his Facebook page: "while the Congressman has not made a decision to compete for the [Democratic] nomination [for Governor] at this time, it is not too early to make the case and encourage his candidacy." When asked in February 2013 whether he might run for governor, Capuano responded: "Part of me thinks that some of the more interesting, more important fights over the next several years might be conducted at statehouses around the country and not necessarily on Capitol Hill." In a statement in September 2013, Capuano announced he would not run for governor, and would instead focus on running for re-election to Congress.

Personal life
Capuano was named after his two grandfathers, and has seven siblings, one of whom died in infancy, and another who died of polio at the age of 5. Capuano married Barbara Teebagy in 1974, and together they have two sons: Michael and Joseph. He is the uncle of actors Chris Evans of the Captain America film series, and Scott Evans of the soap opera One Life to Live. In 2003, the City of Somerville dedicated a new school in Capuano's honor; the Michael E. Capuano Early Childhood Center officially opened in September that year.

Capuano is a Roman Catholic. Before Pope Francis became pope and shifted the tone of the Church, Capuano used to fear that his mother would be embarrassed if he was ever denied communion because of his support for gay marriage and abortion rights.

References

External links

|-

|-

1952 births
20th-century Roman Catholics
21st-century American politicians
21st-century Roman Catholics
American people of Irish descent
Boston College Law School alumni
Catholics from Massachusetts
Catholic politicians from Massachusetts
Dartmouth College alumni
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Massachusetts
Living people
Massachusetts city council members
Mayors of Somerville, Massachusetts
Politicians from Somerville, Massachusetts
21st-century American lawyers
20th-century American lawyers
20th-century American politicians
American people of Italian descent

Mike Capuano


La cultura general se refiere a los conocimientos de cualquier tipo que pueda poseer un individuo. Este concepto forma parte del proyecto humanista que tiene origen en la paideia griega, traducida por Marco Tulio Cicerón bajo el término de humanitas y que se unió durante el Renacimiento a las artes liberales. El proyecto de una cultura general está intrínsecamente relacionado con las reflexiones sobre la humanidad, bien sea concebida como naturaleza humana o como algo más allá de la naturaleza por la cultura (o "segunda naturaleza"). Durante la época Clásica, la cultura general formaba parte del ideal del hombre honesto. "La problemática de la cultura general radica en eso que hemos podido llamar "crisis de la educación" Hannah Arendt.

El humanitas de Cicerón
Cicerón definió el humanitas como "el trato a dar a los niños para que se conviertan en hombres" de (El orador, I, 71, et II, 72). También forjó la expresión "cultura del alma" (cultura animi)
"La cultura del alma es la filosofía: es ella quien extirpa radicalmente los vicios, pone a las almas en estado de recibir las semillas, les confía y, por así decirlo, siembra eso que, una vez desarrollado, dará la más abundante de las cosechas" Marco Tulio Cicerón, Las Tusculanas.

Según Cicerón, la cultura general se distingue de la educación dada al niño, puesto que la cultura debe perseguirse a lo largo de la vida de El orador. El ideal de cultura de la Grecia del  se ha transmitido hasta nuestros días al ser incorporado en los diversos modelos escolares.

Véase también

 Cultura
 Protocolo (sociedad)
 Civilización
 Naturaleza humana
 Humanismo
 Sabiduría convencional

Referencias

Bibliografía
 Hannah Arendt, « La crise de l'éducation» in La Crise de la culture, 1961
 Pierre Bourdieu, La distinction. Critique sociale du jugement, Editions de Minuit, 1979
 Ernst Cassirer, Essai sur l'homme (en part. chap. II, III et VI)
 Jacques Derrida, L'Autre Cap, 1991
 Norbert Elias, La civilisation des mœurs (premier tome, en français, de Sur le processus de civilisation)
 Herder, Une autre philosophie de l'histoire
 Denis Kambouchner, « La culture», in Notions de philosophie, tome III, Gallimard, 1991
 Claude Lévi-Strauss, passim (en particulier Race et histoire, Tristes tropiques, chap. 38, et « Les trois humanismes» in Anthropologie structurale II)
 Henri Marrou, Histoire de l'éducation
 Pic de la Mirandole, Discours sur la dignité de l'homme (Editions de l'Eclat, accès libre)
 Jean-Jacques Rousseau, Discours sur l'origine et les fondements de l'inégalité parmi les hommes, 1755, et préface de Narcisse
 Thorstein Veblen, Théorie de la classe de loisir (en part. dernier chapitre), 1899
 "La culture générale", Atala, Cultures et sciences humaines, n° 14, 2011, 310 p.

Enlaces externos
 Cultura general en la Stanford Encyclopedia of Philosophy (en inglés).

Conocimiento
Educación
Inteligencia
Términos de psicología

Cultura general


Sean Simon Andrew Fraser est un homme politique canadien. Il est ministre de l'Immigration, des Réfugiés et de la Citoyenneté depuis le . Membre du Parti libéral, Fraser représente la circonscription de Central Nova à la Chambre des communes du Canada depuis les élections fédérales de 2015.

Biographie

Jeunesse et études
Né le , Sean Fraser a été élevé à Merigomish dans le comté de Pictou, en Nouvelle-Écosse. Il a obtenu un baccalauréat ès sciences de l'Université Saint-Francis-Xavier en 2006. Sean Fraser a ensuite étudié le droit à l'Université Dalhousie et à l'Université de Leiden aux Pays-Bas, où il a obtenu son diplôme en 2009.

Carrière juridique
Il a passé  à travailler à Calgary en tant qu'associé chez Blake, Cassels & Graydon LLP. Il a également travaillé pour une ONG en Afrique du Sud.

Carrière politique
Élu à la chambre des communes en 2015, Sean Fraser devient secrétaire parlementaire à la ministre de l'Environnement et du Changement climatique le . À la suite des élections fédérales canadiennes de 2019, il devient secrétaire parlementaire à la ministre de la Prospérité de la classe moyenne et au ministre des Finances le .

Sean Fraser entre finalement au Conseil des ministres après les élections fédérales canadiennes de 2021. Le , il devient ministre de l'Immigration, des Réfugiés et de la Citoyenneté.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

Étudiant de l'Université Saint-Francis-Xavier
Membre du Conseil privé de la Reine pour le Canada
Député fédéral canadien provenant de la Nouvelle-Écosse
Député du Parti libéral du Canada
Étudiant de l'université de Leyde
Naissance en juin 1984

Sean Fraser


أمبيلاكيا (Αμπελάκια) هي مدينة (بلدية سالاميس) في إقليم أتيكا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5010 نسمة.

مراجع

السياحة في اليونان
مدن اليونان
مقاطعة جزر أتيكا
سالاميس (جزيرة)
أماكن مأهولة في جزر (أتيكا)

أمبيلاكيا (أتيكي)


Stipes (lat. ≃ "deblo, klada) je dio oltara.

Oltarna menza nalazi se na stipesu. U starom kršćanstvu jedna je od četiriju noga. Izgled mu se mijenja u ranom srednjem vijeku. S predromanikom i poslije kamene je građe. Kao gradivni materijal koristi se kamen klesanac ili kamen lomljenac sa žbukom. Promjena dolazi u 19. stoljeću, kad ispred njega dolazi antependij.
U krilnom oltaru iznad stipesa je menza, a ispod njega je supedanej i stube.

Izvori

Oltar

Stipes


Machinostroïteleï (en  et en ) est une station de la ligne 1 du métro d'Iekaterinbourg.

Mise en service en 1991, elle est desservie par les rames de la ligne 1.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Machinostroïteleï, est une station de passage de la ligne 1 du métro d'Iekaterinbourg. Elle est située entre la station Ouralmach, en direction du terminus nord Prospekt Kosmonavtov, et la station Ouralskaïa, en direction du terminus sud, Botanitcheskaïa.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Machinostroïteleï est mise en service le . La station est due aux architectes N. Koudinova et aux artistes céramistes S. Pauos.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Machinostroïteleï est desservie par les rames de la ligne 1.

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transcription du russe en français
 Métro d'Iekaterinbourg

Liens externes
 .
 .

Station du métro d'Iekaterinbourg
Station de métro mise en service en 1991

Machinostroïteleï (métro d'Iekaterinbourg)


Marijan Mirt (Zagreb, 29. kolovoza 1975.) hrvatski kipar i slikar

Biografija

Rodio se je 1975. godine u Zagrebu. Maturirao je u Srednjoj školi primijenjenih umjetnosti i dizajna u Zagrebu na odjelu kiparstva. Godine 2009. diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu, u klasi prof. Mire Vuce i prof. Roberta Emila Tanaya.
Godine 2000. preselio se u Maribor, gdje je 2003. godine postao aktivnim članom Udruge likovnih umjetnika Maribor (DLUM).

Nagrade

 2018. Nagrada Udruge likovnih umjetnika Maribor (DLUM);
 2017. Zlatna medalja za kiparstvo na Pariškom salonu Societe Nationale des Beaux-Arts / Louvre, Pariz, Francuska
 2017. Nagrada Udruge likovnih umjetnika Maribor (DLUM);
 2013. Nagrada Udruge likovnih umjetnika Maribor (DLUM);

Djela

Javne skulpture

 2017. - "Gabriel" / Zagreb, Hrvatska
 2014. - "Liebe" / Sirnitz, Austrija
 2010. - "Pegasus" / Penza, Rusija
 2009. - "Vizionars" / Penza, Rusija
 2006. - "Vizionar" / Makole, Slovenija
 2002. - "Pet organskih opasnosti" / Židovski trg,  Maribor, Slovenija

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica
Hrvatski slikari
Hrvatski kipari
Životopisi, Zagreb

Marijan Mirt


Mercedes-Benz W03 este un automobil de mari dimensiuni, cu un  motor cu 6 cilindri, lansat ca Mercedes-Benz 12/55 PS și, inițial, ca Mercedes-Benz Tip 300, de către Daimler-Benz la  "Salonul Auto" de la Berlin, în octombrie 1926. Acesta a fost proiectat oarecum în grabă, sub supravegherea directorului tehnic Ferdinand Porsche, în paralel cu Mercedes-Benz W01, un automibil de dimensiuni reduse (care nu a progresat niciodată dincolo de stadiul prototipului) și Mercedes-Benz W02 care dispunea de un motor de 2L, conform designului Daimler-Benz, și lansat oficial în iulie 1926, de la fuziunea dintre întreprinderile Daimler și Benz & Cie.

Convenția denumirilor
Producătorul a aplicat convențiile de numire specifice germane, folosite la scară largă în vremea respectivă. În cazul modelului Mercedes-Benz 12/55 PS, numărul "12" definea puterea mașinii calculată de autoritățile fiscale, utilizată pentru a determina nivelul impozitului anual pe autovehicule care se impunea proprietarilor de autoturisme, iar "55" marchează  pretențiile producătorului cu privire la puterea reală a autovehiculului, așa cum este ea definită sistemul de măsurare -  puterea metrică (PS, cv, hk, pk, ks, ch). Sub aspect fiscal, în Germania, caii putere, așa cum erau definiți de statutul din 1906, se bazau pe dimensiunile cilindrilor motorului.

Spre deosebire de celelalte sisteme, folosite în oricare altă parte a Europei, sistemul german de calculare a puterii motorului includea atât diametrul cilindilor, cât și lungimea cursei pistoanelor, astfel că exista o relație directă între capacitatea unui motor și taxele impuse de autoritățile fiscale proprietarului automobilului.

În 1927, seria a primit îmbunătățiri, iar în 1929 aceasta a suferit modificări majore,sub atenta supraveghere a lui Hans Nibel care, din ianuarie 1929, a fost numit în funcția de director tehnic și care era unicul responsabil de dezvoltarea modelului. Odață cu îmbunătățirile ce i/au fost aduse, seria a primit și un nume nou, fiid acum cunoscută ca Mercedes-Benz 12/55 PS / Typ 300 (W04). Relansarea din 1929 a fost însoțită de un nou număr deserie nou, dar și de un nume modificat, care reflectă puterea crescută și capacitatea cilindrică mai mare a motorului extins introdus în acel an, numit acum Mercedes-Benz 14/60 PS / Tip 350 (W05).

În retrospectivă, automobilele sunt adesea cunoscute după numărul de serie dat de companie, cum ar fi "Mercedes-Benz W03", "Mercedes-Benz W04" și "Mercedes-Benz W05": acest lucru minimizează riscul de confuzie cu alte modele Mercedes-Benz cu nume similar, "Mercedes-Benz Typ 300".

Mercedes-Benz Typ 300 (W 03, 1926–1927)

Pentru această serie, clienții puteau achiziționa separat caroseria șasiul gol, în cazul în care aceeștia doreau să cumpere o caroserie de la un constructor de automobile independent. Caroseriile standard ale producătorului variau de la un "Tourenwagen" cu caroseire tip Torpedo, iar gama includea chiar și caroserii cu 4 uși "Pullman-Limousine" (sedan / saloon). Caroseriile proiectate de producătorii independenți includeau și modele Cabriolet și Landaulet.

Motorul cu valve și șase cilindri, la o capacitate de 2.968 cc, dezvolta o putere maximă de  la 3.500 rpm, care era transpusă într-o viteză maximă de 100 km / h (62 mph). Transmisia era una manuală, în patru trepte, cu tracțiunea pe roțile din spate, care au fost fixate pe o axă rigidă suspendată de arcuri lamelare eliptice. Sistemul de frânare acționa pe toate cele patru roți, fiind controlată mecanic, prin intermediul etreierelor.

La fel ca și contemporanul său cu o capacitate de doi litri, Mercedes-Benz W02, W03 nu a reușit să atragă atât de mulți clienți cât ar fi dorit producătorul, cu doar 205 de autoturisme vândute în 1926 (care a fost un an cu adevărat greupentru vânzarea de autoturisme în Germania).  Modelul "W03" era foarte confortabil, dar era considerat prea mare și greu. La doar câteva luni după lansare, s-a început proiectarea unui nou model, în ianuarie 1927.

Mercedes-Benz Typ 300 (W 04, 1927–1928)

Actualizarea de la începutul anului 1927 a însemnat un model nou -  W04, deși apatamentul și rapoartele angrenajelor de transmisie au rămas neschimbate. Dimensiunile cilindrilor au fost ușor modificate, ceea ce a dus la o creștere ușoară a capacității totale a motorului, până la 2.994 cc. Puterea maximă revendicată a rămas neschimbată: , doar că acum putea fi atinsă la o turație inferioară a motorului, de 3.200 rpm. Cu toate acestea, raportul de demaraj a fost schimbat de la 5.4: 1 la 4.8: 1, iar viteza maximă atinsă a depășit 108 km / h (67 mph).
Chiar dacă cifrele vânzărilor au crescut, volumul a continuat să înșele așteptările clienților și ale producătorului, astfel că în 1928  W04 a suferit primit o nouă transformare.

Mercedes-Benz Typ 320 (W 04, 1928)
După creșterea demarajului și a vitezei maxime din 1927, producătorul a oferit clineților posibilitatea alegerii demarajului, reducându-l la 5,4: 1 sau ridicându-l și mai mult, la 5,8: 1. Prima varianță de demaraj este cunsocută ca versiunea "Flachland" (terenuri plate), iar cea din urmă este versiunea "Berg" (montană). În același timp, o creștere ușoară a cursei pistoanelor a însemnat și o creștere a capacității totale a motorului la 3.131 cc. Puterea maximă a rămas neschimbată la , too la 3.200 rpm, deși a avut loc o creștere semnificativă a cuplului.

Viteza maximă oficială s-a redus la 100 km / h (62 km / h), cu raportul final de demaraj "flat-land" și 95 km / h (59 mph), cu axul din spate configurat pentru zonele montane.

Vânzările erau în continuare dezamăgitoare. Producătorul a abordat problema printr-o nouă transformare.

Mercedes-Benz Typ 350 (W 05, 1929–1930)
Capacitatea motorului a fost din nou extinsă, de data aceasta la 3.444 cc, iar mașina a primit un nou număr de serie, devenind Mercedes-Benz W05, precum și un nou nume pe piață, fiind acum vândută ca "Mercedes-Benz 14 / 60 CP " sau "Mercedes-Benz Typ 350 ". Pentru prima data  de la lansarea seriei, acest nou model a adus și o creștere a puterii maxime listate, atingând acum , tot la 3.200. Raportul de demaraj a rămas neschimbat, dar raportul axei spate a fost redus acum la 5,0: 1 (teren plat) sau 5,4: 1 (munte). Acest lucru a dat naștere unor noi viteze de top de 103 km / h (64 mph) și 100 km / h (62 mph).

Nimeni nu s-a așteptat cu adevărat ca ultima actualizare a seriei să ducă la o creștere dramatică a vânzărilor. Anul 1929 a fost ultimul an complet pentru W05, care a fost înlocuită noul W10 "Typ Mannheim", construit pe un apatament ceva mai scurt.

Comercializare
Categoria de automobile Sedan / Saloon motoare cu șase cilindri, în care au  concurat și Mercedes Benz W03 / W04 / W05, era cam aglomerată pentru niște vremuri în care numărul clienților care erau dispuși și capabili să plăteascscă în jur de 10.000 de  mărci pentru o mașină era unul destul de limitat. În fața clienților, automobilul concura cu modele de dimensiuni similare, adesea în mod semnificativ mai puțin costisitoare, ale unor producători faimoși, inclusiv Adler, Wanderer și Horch, alături de câțiva producători germani mai mici și mai puțin cunoscuți. Creșterea pieței germane de la finele anilor 1920 s-a concentrat din ce în ce mai mult pe automobilele de dimensiuni reduse, iar Mercedes-Benz nu a fost singurul producător care nu s-a aliniat standardelor, în clasa automobilelor cu motorizare cu șase cilindri.

Cifre de producție:

1926-27: Typ 300 (W 03): 1, 018 exemplare
1927-29: Typ 300 (W 04): 2, 485 exemplare
1928-29: Typ 320 (W 04): 202 exemplare
1929-30: Typ 350 (W 05): 727 exemplare

Referințe
 Werner Oswald: Mercedes-Benz Personenwagen 1886–1986. 4. Auflage. Motorbuch Verlag Stuttgart (1987). , S. 46–47
 Halwart Schrader: Deutsche Autos 1885–1920. Motorbuch Verlag Stuttgart (2002). , S. 67

Legături externe

Vehicule Mercedes-Benz

Mercedes-Benz W03


O Campeonato Moldavo de Futebol (nome oficial, Divizia Națională) de 2021–22 foi a edição de 2021 do campeonato nacional da Moldávia.

Início
O torneio, que é organizado pela Federação Moldava de Futebol, começou em 1 de julho de 2021 e está previsto para ser finalizado em 28 de novembro de 2022.

Equipes participantes
 FC Sheriff (Tiraspol)
 FC Petrocub (Hîncești)
 FC Milsami (Orhei)
 Sfântul Gheorghe (Suruceni)
 Dinamo-Auto (Tiraspol)
 FC Bălți (Bălți)
 FC Zimbru (Chișinău)
 FC Florești (Florești)

Ver também
 Campeonato Moldavo de Futebol
 Copa da Moldávia
 Supercopa da Moldávia
 Liga dos Campeões da UEFA

2021 no futebol
2022 no futebol
Futebol da Moldávia
Competições nacionais de futebol da Europa

Campeonato Moldavo de Futebol de 2021-2022


බුලත් වැලක් වන අතර ගම්මිරිස් සහ කොවා ඇතුළත් වන පයිපෙරසී ( Piperaceae)පවුලට අයත්වේ.බුලත් කොළ වැඩිපුරම පරිභෝජනය කරනු ලබන්නේ ආසියාවේ සහ ලෝකයේ අනෙකුත් රටවල සමහර ආසියානු සංක්‍රමණිකයන් විසින්ය.බුලත් විටක් ලෙස භාවිතා කරනු ලබන අතර ඒ සඳහා පුවක්, දුන්කොළ මෙන්ම හුණුද භාවිතා කරයි.

ඉන්දියාවේ සහ ශ්‍රී ලංකාවේ සාම්ප්‍රදායිකව බුලත් කොළ පිරිනමනු ලබන්නේ ගෞරවය සහ සුබ ආරම්භය යන්න හැගවීම සඳහාය.

මංගල උත්සවවලදී, වැඩිහිටියන්ට ආචාර කිරීම, අලුත් අවුරුද්ද සැමරීම සහ ආයුර්වේද වෛද්‍යවරුන්ට සහ ජ්‍යෝතිෂ්‍ය වේදීන්ට ගෙවීම් කිරීම වැනි අවස්ථා වලදී පිරිනමනු ලබයි.බුලත් ආරම්භ වූයේ දකුණු හා ගිනිකොනදිග ආසියාවේ ය.

නිරුක්තිය
බුලත් යන්න (දෙමළ / මලයාලම්) වෙටිලා යන වචනයෙන් උපුටා ගන්නා ලද අතර ඒ සඳහා පෘතුගීසි බලපෑමක්ද තිබේ.

වගාව

බුලත් කොළ වැඩි වශයෙන් දකුණු හා ගිනිකොනදිග ආසියාවේ, පාකිස්තානයේ සිට පැපුවා නිව්ගිනියාව දක්වා වගා කෙරේ.

භාවිතය සහ සංස්කෘතික වැදගත්කම
බුලත් කොළ වල මූලික භාවිතය වන්නේ රසය එකතු කිරීම සඳහා ප්‍රධාන වශයෙන් භාවිතා වන පුවක් හෝ දුම්කොළ සමඟ එතීමෙනි.භාවිතවන කොටස් ගතහොත් සම්පූර්ණවැල, කොළ, මුල් සහ පුෂ්ප මංජරිය යනාදියවේ.ඖෂධයක් ලෙස භාවිතවන කොටස් ගතහොත් කොළ, කොළ යුෂ සහ කොළ තෙල් යනාදියවේ.

සෞඛ්‍යමය බලපෑම්

ආර්ථිකමය වශයෙන් වැදගත්කම

ආශ්‍රිත

භාහිර සබැඳි

සිංහල සම්ප්‍රදායන්
Piper ගණය
ශ්‍රී ලංකාවේ වැල් වර්ග

බුලත්


Thomas James Tumulty (* 2. März 1913 in Jersey City, New Jersey; † 23. November 1981 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1955 und 1957 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
James Tumulty besuchte zunächst die Xavier High School und danach die Holy Cross University. Anschließend studierte er bis 1935 an der Fordham University in New York City und bis 1938 an der Seton Hall University in South Orange. Nach einem Jurastudium an der John Marshall Law School in Jersey City und seiner 1940 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Jersey City in diesem Beruf zu arbeiten. In den Jahren 1940 und 1941 lehrte er selbst an der Seton Hall University.

Während des Zweiten Weltkrieges war Tumulty in den Jahren 1943 und 1944 Soldat der United States Army. Danach begann er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn. Von 1944 bis 1952 gehörte er der New Jersey General Assembly an. Dort war er im Jahr 1951 demokratischer Fraktionsleiter. Zwischenzeitlich unterrichtete er in den Jahren 1949 bis 1950 an einer High School in Jersey City. Von 1943 bis 1954 gehörte Tumulty auch zu den juristischen Beratern dieser Stadt. In den Jahren 1952 und 1953 war er Sekretär des Bürgermeisters von Jersey City. Im Juli 1952 nahm er als Delegierter an der Democratic National Convention in Chicago teil, auf der Adlai Stevenson erstmals als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1954 wurde Tumulty im 14. Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1955 die Nachfolge von Edward J. Hart antrat. Da er im Jahr 1956 nicht bestätigt wurde, konnte er bis zum 3. Januar 1957 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Diese war von den Ereignissen der Bürgerrechtsbewegung und des Kalten Krieges geprägt.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus arbeitete Thomas Tumulty als Berater für Stadterneuerung von New Jersey. In den Jahren 1958 bis 1960 war er stellvertretender Bürgermeister seiner Heimatstadt Jersey City. Danach praktizierte er wieder als Anwalt. Von 1967 bis 1972 war er Richter am New Jersey Superior Court. Er starb am 23. November 1981 in Jersey City.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der New Jersey General Assembly
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (New Jersey)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1913
Gestorben 1981
Mann

T. James Tumulty


උපතින් මේරි ෆිලීෂියා දිසානායක නම්වූ සෝනියා දිසා සිංහල සිනමාවේ නිලියක් සහ අධ්‍යක්‍ෂිකාවකි.

සෝනියා දිසා


James Bryant Conant () a fost un chimist american, președinte al Universității Harvard și primul ambasador al Statelor Unite în Germania de Vest. Printre temele de cercetare se numără studiul structurii fizice a unor produși naturali, în special al clorofilei și explorarea reacției dintre echilibrul chimic și viteza de reacție a proceselor chimice. A studiat și biochimia oxihemoglobinei, a ajutat la explicarea structurii clorofilei și a contribuit la definitivarea teoriilor din chimia acido-bazică.

Note

Nașteri în 1893
Nașteri pe 26 martie
Decese în 1978
Decese pe 11 februarie
Chimiști americani
Ambasadori ai Statelor Unite ale Americii
Ambasadori în Germania
Comandori ai Legiunii de onoare
Membri ai Academiei Americane de Arte și Științe
Membri străini ai Royal Society
Oameni ai Proiectului Manhattan
Membri ai Academiei Naționale de Științe a Statelor Unite
Oameni din Boston, Massachusetts
Oameni ai Universității Harvard
Câștigători ai Presidential Medal of Freedom

James Bryant Conant


Sercotel es una cadena de hoteles referente, dedicada a la gestión y a la operación hotelera. Cuenta con un porfolio de más de 100 hoteles urbanos de tres y cuatro estrellas. Actualmente, la compañía la impulsa un equipo de profesionales diverso y apasionado, que trabaja en base al propósito de dar lo mejor de sí mismos para sacar la mejor versión de sus clientes y de la sociedad.

La sede central de Sercotel está ubicada en Barcelona. Cuenta también con oficinas en Madrid, donde se centra el área comercial, y delegaciones comerciales en Bilbao, Sevilla y Valencia.

Historia
Sercotel nace en Barcelona el 3 de enero de 1994, de la mano de varios socios fundadores. En sus inicios, la función principal de la empresa (por aquel entonces Sercotel Hotels) era la de cubrir las necesidades comerciales de los hoteles independientes que no podían competir con las grandes cadenas hoteleras.

Es una compañía perteneciente al Grupo Corporativo Landon y dirigida por José Rodríguez Pousa, que se dedica a la operación hotelera. Tiene más de 100 hoteles en distintas modalidades de gestión, arrendamiento y franquicia.

Etimología
Sercotel es un acrónimo que proviene de Servicios Comerciales Hoteleros.

Enlaces externos
Web comercial

Cadenas hoteleras
Empresas de turismo de España

Sercotel Hotel Group


Hemme Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 16,53 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 6/30/2005 itibarıyla yaklaşık 523 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans-Peter Witt tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-lunden.de

Hemme


Les taurates sont des tensioactifs anioniques doux formés d'une tête hydrophile, constituée de N-méthyltaurine (acide 2-méthylaminoéthanesulfonique) , et d'un résidu lipophile tel que , à savoir un acide carboxylique à longue chaîne (acide gras) avec , liés par une liaison amide. Les acides gras utilisés peuvent être de l'acide laurique (C12:0), myristique (C14:0), palmitique (C16:0) ou stéarique (C18:0), mais on utilise principalement des mélanges d'acide oléique (cis-Δ C18:1) et d'huile de coco (de ). Les taurates sont utilisés comme tensioactifs doux et très moussants dans les produits de nettoyage corporel et de soins personnels (shampooings, savons et nettoyants liquides, lotions pour le visage, crèmes pour la peau, bains moussants), le traitement des textiles (agents mouillants et détergents, dispersants de colorants), dans les formulations phytosanitaires et dans d'autres applications industrielles.

Propriétés générales

À température ambiante, les taurates sont généralement des masses pâteuses, facilement solubles dans l'eau en donnant des solutions neutres à légèrement basiques (pH 7 à 8). Ils sont peu toxiques, une dose létale médiane par voie orale de  ayant été mesurée chez le rat de laboratoire pour le taurate de cocoyle méthyle sodium. Ils sont facilement biodégradables, ne sont pas sujets à la bioaccumulation, mais ils sont nocifs pour les organismes aquatiques, comme tous les tensioactifs. En raison de leur liaison amide, les taurates sont stables dans une plage de pH plus large (de 2 à 10 environ) que les esters correspondants, tels que les iséthionates. Ce sont des tensioactifs très doux avec un bon pouvoir moussant, donnant une mousse stable même en présence de graisses et d'huiles. Les taurates conservent leurs bonnes propriétés de lavage même en eau dure ou dans l'eau de mer. Ils peuvent être utilisé comme co-tensioactifs à des concentrations d'environ 2 % en raison de leur bonne compatibilité avec tous les tensioactifs anioniques et non ioniques.

Production

Les taurates ont d'abord été produits par réaction de Schotten-Baumann entre chlorures d'acyle à longue chaîne et solutions aqueuses du sel de sodium de la N-méthyltaurine  :

La formation de quantités au moins équimolaires de chlorure de sodium NaCl est problématique, car NaCl détériore les propriétés des mélanges de tensioactifs avec ces taurates. La teneur élevée en sel rend également les taurates résultants hygroscopiques et corrosifs. Un autre inconvénient de la méthode Schotten-Baumann est la dangerosité des réactifs employés, comme le trichlorure de phosphore , des intermédiaires, comme les chlorures d'acyle, et l'accumulation de grandes quantités de déchets, comme les acides phosphoniques. Ce mode de production est donc compliqué et coûteux, mais présente l'avantage de limiter fortement la teneur en acides gras libres dans le produit final.

Un autre mode de production des taurates fait intervenir l'amidation directe de la  ou de son sel de sodium avec l'acide gras correspondant pendant  à  sous atmosphère d'azote :

L'excès d'acide gras, ajouté pour déplacer l'équilibre de la réaction, demeure dans le produit final, ce qui peut interférer avec certaines applications. La décomposition de la  commence à des températures supérieures à  de sorte que les taurates qui en résultent s'assombrissent et développent une odeur désagréable. C'est la raison pour laquelle on cherche à adoucir les conditions opératoires à l'aide de catalyseurs appropriés, comme le borohydrure de sodium , l'acide borique  et l'oxyde de zinc ZnO.

Notes et références

Tensioactif
Acide sulfonique
Amide

Taurate


Henri Camara (født 10. maj 1977 i Dakar) er en senegalesisk fodboldspiller, der spiller som angriber for den græske klub Ionikos FC.

Han har tidligere spillet for den græske klub Atromitos og inden da for klubber i Frankrig og Schweiz. Han spillede 30 kamper for Wolverhampton, inden han blev udlånt til Celtic i Skotland i 2004. I 2005 blev han udlejet til Southampton FC, før han kom til Wigan i samme år.

Henri Camara har spillet over 100 landskampe for Senegal og er topscorer for fodboldlandsholdet.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Senegal
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002
Fodboldspillere fra Celtic F.C.
Fodboldspillere fra Southampton F.C.
Fodboldspillere fra Wigan Athletic F.C.
Fodboldspillere fra West Ham United F.C.
Fodboldspillere fra Stoke City F.C.
Fodboldspillere fra Sheffield United F.C.
Fodboldspillere fra Atromitos F.C.

Henri Camara