Une boîte Corsi-Rosenthal, également appelée cube Corsi-Rosenthal ou cube Comparetto, est un type de purificateur d'air à faire soi-même qui peut être construit à la maison pour une somme modique. Il a été conçu pendant la pandémie de COVID-19. Son usage est la réduction des niveaux de particules virales en suspension dans l'air dans les environnements intérieurs.

Contexte
Les unités de purification d'air avec filtration HEPA peuvent être coûteuses, souvent bien plus chères que  l'unité. En août 2020, Richard Corsi, ingénieur en environnement, évoque avec un journaliste de , , d'une idée qu'il avait de combiner plusieurs filtres achetés en magasin avec un ventilateur dans le but d'améliorer l'efficacité des conceptions de filtres à air, faits maison. Rogers a contacté Jim Rosenthal, PDG du fabricant de filtres , qui avait collaboré avec Corsi à l'Université du Texas et au chapitre texan de l', pour effectuer des tests sur un seul filtre à air attaché à un ventilateur.

Inspiré par l'idée de Corsi d'utiliser plusieurs filtres, Rosenthal a ensuite proposé une conception à cinq filtres qu'il baptise d'après Corsi. Corsi a par la suite tweeté que Rosenthal méritait vraiment d'être également crédité et qu'il préférait de ce fait le nom « Boîte Corsi-Rosenthal ».

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Do it yourself

Liens externes

Lutte contre la pandémie de Covid-19
Bricolage
Pollution de l'air intérieur

Boîte Corsi-Rosenthal


WAT is the sixth studio album by Slovenian music group Laibach, released September 8, 2003.

The CD included a bonus video of "Tanz mit Laibach" and the vinyl LP and promo CD "Reject or Breed".

The album title is an acronym for "We Are Time" as the title track reveals.

"The point of WAT is not what Laibach is, or what it wants, but what you are and where you stand".

CD track listing
 "B Mashina"  performed by Laibach / Tomi Meglič – 3:50 (83 BPM)
 "Tanz mit Laibach" (Laibach/Meglič/Turk/Umek) – 4:19 (126 BPM)
 "Du bist unser" (Laibach/Mlakar/Umek) – 5:38 (125 BPM)
 "Achtung!" (Laibach/Mlakar/Turk) – 4:06 (127 BPM)
 "Ende" (Laibach/Turk/Umek) – 3:45 (127 BPM)
 "Now You Will Pay" (Laibach/Turk) – 6:07 (125 BPM)
 "Hell: Symmetry" (Laibach/Turk) – 5:02 (115 BPM)
 "Das Spiel ist aus" (Laibach/Turk) – 4:21 (130 BPM)
 "Satanic Versus" (Laibach/Umek) – 4:52 (107 BPM)
 "The Great Divide" (Laibach/Turk) – 5:11 (100 BPM)
 "WAT" (Avsenik/Laibach/Turk/Umek) – 5:33 (97 BPM)
 "Anti-Semitism" (DJ Bizzy/DJ Dojaja/Laibach/Temponauta) – 5:39 (126 BPM)

LP track listing
A:
 "B Mashina"  performed by Laibach / Tomi Meglič – 3:50
 "Tanz mit Laibach" (Laibach/Meglič/Turk/Umek) – 4:19
 "Du bist unser" (Laibach/Mlakar/Umek) – 5:38
B:
 "Achtung!" (Laibach/Mlakar/Turk) – 4:06
 "Ende" (Laibach/Turk/Umek) – 3:45
 "Reject or Breed" (Laibach/Turk) – 4:07
 "Satanic Versus" (Laibach/Umek) – 4:52
C:
 "Now You Will Pay" (Laibach/Turk) – 6:07
 "Hell: Symmetry" (Laibach/Turk) – 5:02
 "Das Spiel ist aus" (Laibach/Turk) – 4:21
D:
 "The Great Divide" (Laibach/Turk) – 5:11
 "WAT" (Avsenik/Laibach/Turk/Umek) – 5:33
 "Anti-Semitism" (DJ Bizzy/DJ Dojaja/Laibach/Temponauta) – 5:39

References

Laibach (band) albums
2003 albums
Mute Records albums

WAT (album)


Simon Stålenhag est un artiste, musicien et designer suédois, né le . Il est spécialiste dans les images numériques rétro-futuristes centrées sur des environnements historiques de la campagne suédoise nostalgique. Les illustrations de son œuvre d'art ont servi de base à la série télévisée de science-fiction , diffusée par Prime Video en 2020.

Biographie

Simon Stålenhag naît le , en Suède. Il grandit dans le milieu rural, non loin de Stockholm. Très jeune, il commence à faire des illustrations sur des paysages locaux. Il a été inspiré par de différents artistes, surtout Lars Jonsson. Il fait des expériences sur les œuvres d'art, après avoir découvert des artistes conceptuels tels que Ralph McQuarrie et Syd Mead. Au début, cet ensemble d'œuvres est réalisé en tant que projet parallèle, sans aucune planification derrière lui. Thématiquement, ses œuvres conjuguent souvent son enfance ayant pour thèmes des films de science-fiction, suivant des paysages suédois stéréotypé avec goût du néo-futurisme.

Bibliographie

Adaptations
 2024 : The Electric State d'Anthony et Joe Russo, d'après Passagen

Notes et références

Liens externes

Naissance en janvier 1984
Naissance en Suède
Artiste suédois
Artiste numérique
Designer suédois
Illustrateur suédois
Illustrateur de science-fiction
Musicien suédois
Peintre suédois

Simon Stålenhag


John Christian "Chris" Wedge (født 20. marts 1957 i Binghamton, New York) er en amerikansk filminstruktør, producer og stemmeskuespiller. Han er en af grundlæggerne af Blue Sky Studios, og har også sit eget firma, WedgeWorks. Han har varet ansvarig for Blue Sky Studios' film, og var instruktør på Ice Age, Robotter og Epic. Han er også kendt for at spille Scrat i Ice Age-sagaen.

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra USA
Stemmeskuespillere fra USA

Chris Wedge


Hi Ivan IV Vasilevich (; 25 Agosto 1530 – ), ginngaranan gihap nga Ivan el Terrible o kundi man Ivan nga Maisog (, Ivan Grozny), amo an Gran Prinsipe han Moscow tikang han 1533 kutob 1547 ngan Tsar han Tanan nga mga Rusya tikang 1547 kutob han iya kamatayan.   Puyde liwat hiya tawagon nga Juan IV han Rusya.  An iya maiha nga pag-hadi nagpakita han pagsakop han mga Khanato han Kazan, Astrakhan, ngan Siberia, nga diin nabag-o an Rusya ngadto hin usa nga damo-hin-ethniko ngan damo-hin-pagtuo nga estado nga an kahaluag haros usa ka yukot ka ribo nga akre, nga mga 4,046,856 ka km2 (1,562,500 ka kwadrado nga milya). Nakadumara hi Ivan hin damo nga mga pagbag-o han pagpadukwag tikang hin medieval nga estado ngadto hin imperyo ngan tigawas nga gahom ha rehiyon, ngan amo an nagin syahan nga namuno nga ginkorona nga Tsar han Tanan nga mga Rusya.

Mga kasarigan

Mga natawo han 1530
Mga namatay han 1584

Ivan IV han Rusya


A Segunda Guerra Franco-Daomeana ocorreu de 4 de julho de 1892 a 15 de janeiro de 1894 nos atuais departamentos de Ouémé e Zou no Benim. As tropas francesas do Coronel Alfred Dodds prevaleceram sobre as do reino Fom de Behanzin. Esta guerra marca o fim do reino do Daomé que é anexado pela França e integrado ao Império colonial francês.

Contexto
No final do , as principais potências europeias, em primeiro lugar a França e o Reino Unido, embarcaram na corrida pela colonização. A França rapidamente estabeleceu muitas áreas de influência na África e particularmente no atual Benim. Esta era então a sede do reino do Daomé, um dos principais Estados da África Ocidental. Em 1851, um tratado de amizade foi assinado entre os dois países, permitindo que os franceses entrassem no comércio ou trouxessem missionários para o reino.

No entanto, em 1861, o pequeno reino costeiro de Porto Novo, tributário do Daomé, foi atacado por navios britânicos sob o reinado do rei Sodji. Dè Sodji solicitou e obteve proteção francesa em 1863, ato que o Daomé rejeitou. Além disso, houve outra disputa entre o reino Fom e os franceses sobre o porto de Cotonu, que a França pensava estar sob seu controle, por meio de um tratado de 1868, enquanto o Daomé ainda exercia ali seus direitos consuetudinários.

Em 1882, o rei de Porto Novo, Tofa (ascendeu ao trono em 1874), restabeleceu o protetorado francês. No entanto, os fons continuaram a lançar ataques ao Porto Novo. As relações entre a França e o Daomé se deterioraram até março de 1889, quando um regimento de amazonas do Daomé atacou Danko, um vilarejo localizado no vale inferior do rio Ouémé sob protetorado francês onde reinava o rei Kpèdo de Kinto (ascendeu ao trono em 1865).

Kpèdo correu a Porto Novo para ver o governador Victor Ballot e o rei Tofa. Victor Ballot chegou a Danko em um pequeno navio de guerra, o La Topaze. Tiros foram disparados contra seu navio pelos homens de Gbèhanzin. Victor Ballot declarou guerra a Gbèhanzin. O exército francês comandado pelo General Dodds, queria conquistar a capital inimiga Abomey. O Gahou Gouchili comandava o exército daomeano e Azanmasso liderava os homens do exército do vale, sob o comando do rei Kpèdo. Combates pesados ocorreram em Dogba e Kpokissa. Apesar da bravura das amazonas, Canan foi tomada. O rei Gbèhanzin incendiou seu próprio palácio e refugiou-se no mato. O General Dodds ocupou Abomey.

O ano de 1890 foi marcado pela reação francesa e uma guerra entre a França, Kinto e Porto Novo de um lado, com Daomé do outro. Após as batalhas de Cotonu e Atchoupa, o Daomé teve que reconhecer o protetorado francês sobre Porto Novo e Kinto e ceder o porto de Cotonu à França em troca de um pagamento anual de no Tratado de Ouidah.

Nenhum dos lados, porém, acreditou na solidez dessa paz e ambos se preparam para uma nova guerra. Após os ataques dos fons no vale do Ouémé, o residente de Porto Novo, Victor Ballot, foi enviado para investigar. Seu navio foi pego em um ataque e bateu em retirada. O rei Béhanzin recusou-se a pedir desculpas e a França declarou guerra ao Daomé.

Preparativos para a guerra

Os franceses enviam o Coronel Dodds e 2.164 homens, incluindo legionários, escaramuçadores, engenheiros e artilharia. Esses soldados estão equipados com o novo fuzil Lebel e sua baioneta "Rosalie", que se mostra a arma mais eficaz no combate corpo-a-corpo. O reino de Porto Novo forneceu 2.600 carregadores.

Os fons do Daomé tinham de 4.000 a 6.000 fuzis, incluindo carabinas Mannlicher e Winchester comprados de mercadores alemães. Behanzin também comprou metralhadoras e canhões Krupp, mas estas armas foram mal utilizadas usadas.

Os franceses enviam o Coronel Dodds e 2.164 homens, incluindo legionários, escaramuçadores, engenheiros e artilharia. Esses soldados estão equipados com o novo fuzil Lebel e sua baioneta "Rosalie", que se mostra a arma mais eficaz no combate corpo-a-corpo. O reino de Porto Novo forneceu 2.600 carregadores.

Os fons do Daomé tinham de 4.000 a 6.000 fuzis, incluindo carabinas Mannlicher e Winchester comprados de mercadores alemães. Behanzin também comprou metralhadoras e canhões Krupp, mas estas armas foram mal utilizadas usadas.

Começo da guerra
Em meados de junho de 1892, os franceses bloquearam a costa do Daomé para impedir novas vendas de armas. Eles desembarcaram em 4 de julho no vale inferior do rio Ouémé. Por volta de meados de agosto, eles começaram um lento avanço em direção a Abomey, a capital do Daomé.

Batalha de Dogba

Em 19 de setembro, a coluna francesa deslocou-se para Dogba, às margens do rio Ouémé, 80km dentro do Daomé. Às 5 da manhã, um exército fom os ataca. Após cerca de três horas de combate onde os fons procuram o combate corpo-a-corpo, os legionários conseguem restabelecer a situação à ponta da baioneta, apesar de uma tentativa da massa inimiga de os subjugar. O exército daomeano recua com pesadas baixas. Perto do acampamento jazem 132 cadáveres inimigos. Mas 2 oficiais, incluindo o Comandante Faurax, foram mortos, bem como 2 legionários e 3 escaramuçadores (tirailleurs). O Capitão Battréau, comandando a 1ª companhia assume a liderança do batalhão. Uma ponte e um forte são construídos em Dogba. O forte é chamado de "Comandant Faurax".

Batalha de Kpoguessa
Imagem de Épinal do combate em Djègbé (4 de outubro de 1892). Os soldados franceses geralmente usavam um uniforme cáqui na campanha, em vez das jaquetas azuis de desfile. Implausivelmente, os fons estão armados com mosquetes de baioneta e estão flanqueados por um oficial alemão (à direita).

Os franceses continuam seu progresso em direção ao norte por cerca de trinta quilômetros antes de virarem para o oeste e Abomey. A coluna francesa foi atacada em 4 de outubro não muito longe de Djègbé por um exército sob o comando do rei Behanzin. Após várias investidas que são combatidas com baionetas, 2 companhias da Legião apoiando 3 companhias coloniais se deparam com 5.000 guerreiros. As canhoneiras intervêm. Os fons têm de bater em retirada. O 2º Tenente Amelot é mortalmente ferido. A batalha ainda custou à Legião a morte de um suboficial e de um legionário. O inimigo lamenta 150 mortos, incluindo 17 amazonas.

Os franceses capturam três alemães, os senhores Schultze, Püch e Weckel e um belga, o monsieur Anglis, nas fileiras do exército daomeano e os fuzilam.

A marcha para Abomey
Após a vitória em Kpoguèssa, os franceses retomaram a marcha em direção à capital do Daomé. Os fons, por sua vez, mudaram de tática e multiplicaram as atividades de guerrilha para desacelerar a coluna Dodds. Os franceses levaram quase um mês para percorrer os últimos cinquenta quilômetros até os portões de Abomey. Até 15 de outubro, durante o avanço, a Legião perdeu sucessivamente os tenentes Farail, Cornetto, Kieffer, d'Urbal e o Capitão Battreau que ficaram feridos. A mordida do oponente não vacila. O comboio está continuamente sob ataque.

Batalha de Adegon
A batalha decisiva da guerra ocorreu em 6 de outubro de 1892 na vila de Adégon. Os fons atacam os franceses novamente, mas são massacrados. 503 soldados fom são mortos e o famoso corpo das amazonas do Daomé é destruído lá. Em comparação, os franceses têm apenas 6 mortos e 32 feridos.

Cerco de Akpa

Em 15 de outubro, enquanto os franceses acampam a cerca de trinta quilômetros da capital, para reorganizar suas forças e aguardar reforços. Os fons conseguem bloqueá-los na aldeia de Akpa. Com ataques diários e um corpo de amazonas recém-reconstituído, eles mantiveram os franceses fora da aldeia até que os suprimentos chegassem. Os reforços chegaram no dia 20 de outubro, comandados pelo Chef de bataillon Audéoud. Depois de receber os parlamentares de Behanzin e enfrentar sua falta de boa fé, o Coronel Dodds retomou a marcha em 25 de outubro. No dia 26, os franceses romperam as linhas fons e retomaram o avanço.

26 e 27 de outubro de 1892
Durante estes dois dias, a coluna francesa tomou as trincheiras fons graças a várias cargas de baioneta. Diante das perdas, os fons são obrigados a libertar prisioneiros e incorporar escravos para reabastecer seu exército.

Batalha de Caná
De 2 a 4 de novembro, os exércitos francês e fom se enfrentaram em vários confrontos. Behanzin e cerca de 1.500 homens tentaram um ataque direto ao acampamento francês em 3 de novembro, mas foram repelidos após quatro horas de batalha. No dia seguinte, os franceses, mais numerosos, tomaram o palácio real de Diokoué após um dia inteiro de combate e uma carga final de baioneta.

Fim da guerra

Em 5 de novembro, o rei Behanzin enviou uma missão de paz aos franceses. A missão falha e a coluna francesa, que entrou em Caná no dia 6, parte para Abomey. No dia 16, a cidade foi abandonada e incendiada pelos fons antes que a coluna Dodds entrasse nela em 17 de novembro de 1892.

Apesar de sua bravura, Béhanzin abandona sua capital em chamas. De 18 a 28, o Coronel Dodds lançou reconhecimento e uma guarnição foi deixada em Goho criando um posto com 3 companhias nativas e uma companhia da Legião. O resto da coluna dirige-se a Porto Novo para se recuperar e aguardar reforços da França continental.

O Tenente-Coronel Mauduit do 2e RE, à frente de 4 oficiais e 150 legionários do 2e RE, desembarcou em Cotonu e rendeu as 3ª e 4ª companhias, bem como 143 legionários, doentes ou feridos. Estes últimos embarcam para a Argélia no Thibete em 4 de dezembro de 1892, no Pélion em 19 de janeiro de 1893 e no Mytho em 23 de março. O Tenente-Coronel Mauduit assumiu o comando de um regimento de marcha (unidade ad hoc), formado pelo batalhão da Legião de 2 companhias e um batalhão africano, que também chegou como reforço.

O Tenente-Coronel Mauduit do 2e RE, à frente de 4 oficiais e 150 legionários do 2e RE, desembarcou em Cotonu e rendeu as 3ª e 4ª companhias, bem como 143 legionários, doentes ou feridos. Estes últimos embarcam para a Argélia no Thibete em 4 de dezembro de 1892, no Pélion em 19 de janeiro de 1893 e no Mytho em 23 de março. O Tenente-Coronel Mauduit assumiu o comando de um regimento de marcha (unidade ad hoc), formado pelo batalhão da Legião de 2 companhias e um batalhão africano, que também chegou como reforço.

Sob o comando do novíssimo General Dodds, uma segunda expedição, com 12 companhias totalizando 3.000 homens, foi lançada em 30 de agosto de 1893 para capturar Behanzin. Ocupou Zagnanado em 7 de novembro, depois marchou sobre Paouignan e Atchérigbé para cortar a rota do rei derrotado. A 2ª seção da 1ª companhia da Legião, comandada pelo Tenente Odry, descobre um esconderijo de 75 caixas e  representando 92.000 cartuchos. Esta munição é destruída. A caçada humana dura 3 meses.Em 15 de janeiro de 1894, Behanzin cercado, rendeu-se e foi exilado na Martinica. Os franceses nomearam seu irmão Gouchili como rei do Daomé.

Condecoração

Uma medalha comemorativa da campanha foi criada em XX, com uma fita em amarelo listrada com preto e traz na face a efígie da República Francesa, com as palavras República Francesa e no reverso, sob uma estrela radiante, a palavra "Dahomey" (Daomé). Além disso, DAHOMEY 1892 ou ABOMEY 1893 estão inscritos na bandeira dos regimentos mencionados durante esta campanha.

Ver também

 Primeira Guerra Franco-Daomeana
 História do Benin
 Cais de Cotonou
 Tesouro de Behanzin

Bibliografia

 Pierre Auguste Roques, Le Génie au Dahomey en 1892 … Avec une carte. Extrait de la Revue du Génie militaire, Paris, Berger-Levrault & Co, 1895, 52 p.
 Édouard Edmond Aublet, La guerre au Dahomey 1888-1893, 1893-1894 : d'après les documents officiels, Berger-Levrault, Paris, 1894-1895.
 Léon Silbermann, Souvenirs de campagne par le Soldat Silbermann, Plon, Paris, 1910, 3e édition.
 François Michel, La campagne du Dahomey, 1893-1894 : la reddition de Béhanzin : correspondance d'un commissaire des colonies présentée par son petit neveu Jacques Serre, L'Harmattan, Paris, 2001, 147 p. (ISBN 2-7475-1478-1)

 Jean Suret-Canale, Afrique Noire, Occidentale et Centrale, Éditions sociales, 1968, p. 288.
 Gilbert Comte, L'empire triomphant, Denoël, 1988, p. 98-103.

Referências

Relações entre Benim e França
Guerras do século XIX
História do Benim
Daomé

Segunda Guerra Franco-Daomeana


ශ්‍රී පාලි විද්‍යාලය, ශ්‍රී ලංකාවේ හොරණ ප්‍රදේශයේ ස්ථාපනය කරන ලද පාසලක් වේ. රබින්ද්‍රනාත් තාගෝර්තුමන් විසින් 1934 වර්ෂයේ මැයි 28 වන දිනදී මෙම විද්‍යාලය ඉදිකිරීමට මුල්ගල් තබන ලදී. සරස්‌වතී දෙව්දුව රජයන තැන යන අරුත් ගැන්වෙන පරිදි මෙම විද්‍යාලයට, ශ්‍රීපාලි යන නාමය යෙදූ බව පැවසේ. විද්‍යාලය විල්මට් ඒ. පෙරේරා මහතාට අයත් භූමියක ඉදිකොට තිබේ.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී පාලි විද්‍යාලය, හොරණ


La Bermudes 1000 Race, ou Guyader Bermudes 1000 Race, est une course au large en solitaire ou en double, annuelle, opposant au mois de mai des voiliers monocoques de la classe Imoca. Le départ se fait d'un port finistérien. Le parcours théorique dessine un triangle de  à  dans l'océan Atlantique. Les escales techniques et l'assistance sont autorisées.

Après deux années d'interruption en raison de la pandémie de covid-19, la compétition reprend en 2022.

Historique

La Bermudes 1000 Race naît en 2018 de la volonté de Sea to See et de la classe Imoca. Les ports de départ et d'arrivée changent au fil des éditions, ainsi que la distance théorique à parcourir. La course se déroule en principe tous les ans, au mois de mai. Elle n'a pas eu lieu en 2020 et 2021, en raison de la pandémie de covid-19.

Originellement en solitaire, elle innove en 2023 en se courant en double. Elle permet ainsi aux marins de se préparer à la Transat Jacques-Vabre, course en double qui a lieu les années impaires.

Règlement

 La course est organisée par Sea to See, avec le soutien de la classe Imoca. En 2023, la direction de course est assurée par Hubert Lemonnier, Pierre Hays et Jacques Caraës.
 Deux jours avant l'épreuve, des runs sont ouverts aux concurrents qui le souhaitent.
 En fonction des conditions météo, la direction peut faire partir les concurrents dans un sens ou dans l'autre. Elle peut également, avant et pendant la course, modifier le parcours prévu, par exemple en déplaçant une marque de parcours.
 « Nous prenons en compte, dit Jacques Caraës, qu'il s'agit de la première course de la saison, que les bateaux ont besoin d'être mis au point. Il ne s'agit pas de compromettre la course de certains concurrents pour des réparations mineures. » Aussi les concurrents peuvent-ils faire escale ou mouiller, et recevoir assistance. Mais une escale technique ne peut être inférieure à  ni supérieure à .
 Un temps limite d'arrivée est fixé.

Qualification pour d'autres épreuves

 En 2023, la course est qualificative pour la Transat Jacques-Vabre 2023.
 La course en elle-même est inscrite au programme du Championnat du monde Imoca (Imoca Globe Series), avec le coefficient 2 (les runs disputés deux jours avant la course n'attribuent pas de points pour ce championnat).

Éditions

2018. Douarnenez-Cascais

La première édition se court en solitaire. Elle compte  au départ.

Parcours

Le parcours théorique de la première édition est de . Les Imoca partent de Douarnenez le , à . Ils montent pour enrouler Fastnet Rock, redescendent vers une marque de parcours placée à  dans l'ouest de Lisbonne, puis se dirigent vers l'arrivée, à Cascais.

Podium

Les conditions sont favorables aux foilers. Pourtant, Paul Meilhat tire le meilleur de son SMA, bateau à dérives droites, et s'impose sur la ligne d'arrivée. C'est sa première victoire en solitaire sur un Imoca. Samantha Davies, qui dispute sa première course en solitaire depuis cinq ans et demi, termine , à  du vainqueur. Damien Seguin, qui découvre la navigation en Imoca, a embarqué Jean Le Cam. Le duo finit . Fabrice Amedeo () se classe donc  de l'épreuve.

2019.  Douarnenez-Brest

La deuxième édition se court en solitaire. Elle accueille .

Parcours

Le parcours théorique est de . Les bateaux partent de Douarnenez le  à . Ils montent pour enrouler Fastnet Rock, redescendent pour enrouler une marque de parcours positionnée au nord des Açores et remontent enfin vers Brest, où a lieu l'arrivée.

Podium

La lutte est particulièrement serrée à l'arrivée, de la  à la . Yannick Bestaven () précède Giancarlo Pedote () de  et , Samantha Davies () de  et  et Maxime Sorel () de  et .

2022. Brest-Brest
La troisième édition se court en solitaire.

Parcours

Les  quittent Brest le  à . Le parcours théorique est de . Les bateaux doivent laisser à tribord une première marque de parcours (48° N, 7° O) au grand large de la pointe du Raz, puis ils montent pour enrouler Fastnet Rock, redescendent pour enrouler une marque située à  dans le nord-ouest du cap Finisterre et remontent enfin vers Brest, où a lieu l'arrivée.

Résumé de la course

Dès le premier soir, Charlie Dalin (Apivia) s'empare de la première place, talonné par Thomas Ruyant (Linked Out) et Jérémie Beyou (Charal). Louis Burton (Bureau , ), aux prises avec un casier de pêche, se trouve bientôt relégué à la . Dalin se détache peu à peu. Burton remonte au classement. Dans la troisième nuit, Ruyant () doit abandonner, sur rupture d'une pièce dans le système de barre. À la marque sud, Dalin a  d'avance sur Beyou. Burton est maintenant .

Dalin rallie Brest sans encombre, bénéficiant de vent propice. Derrière lui, Beyou est ralenti par les premiers effets d'une dorsale qui vient s'installer sur le plan d'eau. Elle barre la route de ses poursuivants, les obligeant à faire un détour par le sud-est, au ras des côtes nord de Galice. Dans la remontée au près vers Brest, la lutte est serrée pour les places d'honneur. Burton () est chassé par Isabelle Joschke (MACSF) et Nicolas Lunven (Banque populaire). Il garde finalement sa . Lunven, dont c'est la première course en solitaire sur un Imoca, termine  — et  des bateaux à dérives droites. Joschke, sous la menace de plus en plus pressante de Benjamin Dutreux (Guyot Environnement-Water Family, ), réussit à conserver la  jusqu'à l'arrivée.

2023. Brest-Brest
La quatrième édition se court en double, et la présence à bord d'un journaliste est obligatoire.

Parcours
Les  prennent le départ à la sortie du goulet de Brest le  à . Le parcours initialement prévu est de . Les concurrents doivent enrouler quatre marques.
 La première est placée à  au sud-ouest de la pointe de Penmarc'h.
 La deuxième est Fastnet Rock.
 La troisième se trouve à  à l'ouest de la pointe du Raz.
 La quatrième est située à  au sud-ouest de l'Irlande.

L'arrivée a lieu dans la rade de Brest. Elle est prévue le .

Résumé de la course
Après environ  de course, Jérémie Beyou et Franck Cammas sur Charal 2 (2022), virent en tête à la première marque de parcours nommée « Tout Commence en Finistère », dans le golfe de Gascogne. A plus de  du départ, au passage de la deuxième marque du Fastnet, le duo Thomas Ruyant et Morgan Lagravière sur For People (2023) pointe à la première place, moins de  devant Jérémie et Franck.

Podium

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
60 pieds IMOCA

Liens externes
Site officiel

Course du circuit IMOCA
Course en solitaire
Course en double

Bermudes 1000 Race


Ourisia polyantha er tegund blómstrandi plantna í Plantaginaceae, ættuð frá mið-Chile.

Tilvísanir

Ourisia

Ourisia polyantha


أويليبيا  هي شركة لتوزيع المنتوجات النفطية تابعة لمجموعة ليبيا أويل القابضة الليبية. وقد اكتسحت مؤخرا القارة الإفريقية وبعض البلدان المغاربية.

مجالها
بالإضافة إلى التوزيع والتسويق فإن أويليبيا تراهن على تطوير التنقيب والإنتاج وتكرير النفط. وهي تطمح إلى أن تصبح الموزع الأول للمواد النفطية بتونس،

في إفريقيا
سجلت أويليبيا حضورها في 22 دولة إفريقية من شمال القارة : تونس، المغرب، مصر إلى شرقها: كينيا، أوغندا، إريتريا... وكذا في بلدان أخرى مثل مالي، تشاد، بوركينا فاسو، السينغال بالإضافة إلى السودان، إثيوبيا، جيبوتي...

في تونس
في شهر ماي 2008 فازت أويليبيا بالعروض الدولية لتشتري فروع إكسون موبيل (Exxon Mobil)في كلٍ من تونس والمغرب. وحسب الاتفاق بين الطرفين فهي ستعوض محطات التوزيع إسو وقد بلغ عدد محطاتها إلى بداية عام 2009 أكثر من المائتين موزعة على كامل التراب التونسي. وحسب الاتفاق بين الشركة الليبية ومجموعة إكسون موبيل الأمريكية فإن كل المحطات التابعة للمجموعة الأمريكية بتونس ستتحول إلى محطات أويليبيا خلال عام 2009.

وصلات خارجية
 أوليبيا تمر إلى السرعة القصوى
 Oilibya Tunisie affûte ses armes
 Mobil Sénégal devient Oilibya

مراجع

شركات النفط و الغاز في ليبيا
شركات ليبية
علامات تجارية ليبية

أولى إنرجي


Loop er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Bordesholm i den sydøstlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Loop er beliggende omkring otte km nord for Neumünster på begge sider af Bundesautobahn 7 mellem Flensborg og Hamborg. Kommunen ligger ved udkanten af Schönbeker Moor.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted .
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Loop (Holstein)


Le Bris ist Teil des Familiennamens folgender Personen:
 Benoît Le Bris (* 1976), französischer Fußballspieler
 Gilbert Le Bris (* 1949), französischer Politiker
 Gonzague Saint Bris (1948–2017), französischer Journalist und Schriftsteller
 Jean Marie Le Bris (1817–1872), französischer Luftfahrtpionier
 Régis Le Bris (* 1975), französischer Fußballspieler
 Théo Le Bris (* 2002), französischer Fußballspieler

Siehe auch:
 Bris
 Bris (Begriffsklärung)
 Mount Bris

Le Bris


Türkçülük, Türkizm veya Pan-Türkizm, tüm Türk halkının kültürel ve politik birliğini ve yükselmesini amaçlayan; 1880'lerde Osmanlı İmparatorluğu'nda ve o zamanlar Rus İmparatorluğu'nun bir parçası olan Azerbaycan'da yaşayan Türk aydınlarının başlattığı harekettir.

Kendi milliyetçilik anlayışını Türkçülüğün Esasları isimli kitabında "Türkçülük" olarak adlandıran Ziya Gökalp, Türkçülük fikrinin idealini tüm Türk halklarının birliği olarak açıklamıştır.

Tarih

Rusya'da yaşanan 1905 Devrimi'nden önceki günlerde Azerbaycan Türkleri ve Tatar aydınlar tarafından ortaya atılmış, 1908'de II. Meşrutiyet'in ilanından sonra Osmanlı İmparatorluğu'nda geniş yankı bulmuştur. İttihat ve Terakki yönetimi içinde Ziya Gökalp'in başını çektiği Türkçü-Turancı görüşler egemen olmuştur. Enver Paşa, 1918-1922'de, karışıklık içinde olan Orta Asya'da Turan fikrini canlandırmaya çalışırken öldürülmüştür.

Cumhuriyet'in ilanından sonra Mustafa Kemal Atatürk milliyetçi konuşmalarda bulunmuş, Türkiye Cumhuriyeti banknotlarında ve pullarında bozkurt gibi Türklüğün sembollerini kullanmıştır. Buna karşın, hem Atatürk'ün hem İsmet İnönü'nün cumhurbaşkanlığı dönemlerinde Türkçü-Turancı örgütler (Türk Ocakları gibi) kapatılmış ve Türkçü düşünürler baskı altında tutulmuştur. Nihal Atsız'ın önderliğindeki Türkçü-Turancı hareket, İnönü'nün cumhurbaşkanlığı sırasında takibata uğramış, 1944'te örgüt üyeleri tutuklanarak ağır ceza mahkemelerinde yargılanmıştır. Yine de Türkçü-Turancı görüşler bugün hala Türkiye'de taraftar bulmaktadır.

Ziya Gökalp'ın bir manzumesinde kullandığı aşağıdaki beyit, Turancı düşüncenin özeti sayılır:
Vatan ne Türkiye'dir Türklere, ne Türkistan;
Vatan büyük ve müebbet bir ülkedir: Turan.

Rusya'da Türkçülük
Tüm Rusya Müslümanlarının ortak bir kültürel ve siyasi hareket içinde bir araya gelmesi fikri, Çarlık Rusyası'nda eğitim görmüş Tatar ve Azerbaycan aydınları arasında 20. yüzyılın ilk yıllarından itibaren taraftar buldu. Tüm Slavların birliğini savunan Panslavizm hareketine benzetme yoluyla bu harekete Pan-Türkizm adı verildi.

Rusya Türklerinin kültürel uyanış hareketinin öncüsü Kırımlı İsmail Gaspıralı idi. İsmail Bey'in çıkardığı Tercüman gazetesi, tüm Rusya Türklerinin kullanacağı ortak bir yazı dili oluşturmaya çalıştı. Bu dilin belkemiğini Türkiye Türkçesi oluşturacak, ancak tarihi Türk lehçelerinden de faydalanılacaktı. 1905 Rus Devrimi sırasında Gasprinski, Azerbaycan'lı Hüseyinzade Ali Turan, Kazan Tatarları'ndan Yusuf Akçura, Başkırt'lardan Zeki Velidi Togan Nijni Novgorod kentinde Tüm Rusya Müslümanları Kongresi'''ni topladılar (15-28 Ağustos 1905). Kongre hareketinin diğer ünlü isimleri Azerbaycanlı Ahmet Ağaoğlu, Kazanlı Sadri Maksudi Arsal ve Kazak Mustafa Çokay idi. 1906'da devrim hareketinin başarısızlığa uğramasından sonra bu kişilerin birçoğu Rusya dışına kaçtı. Türkiye'de 1908 Devrimi'nden sonra oluşan özgürlük ortamında çoğu Türkiye'ye gelerek İttihat ve Terakki hareketi içinde yer aldılar.

 Türkiye'de Türkçülük

Türkiye'de Orta Asya'daki Türk halkları 16. yüzyılda Sokullu Mehmed Paşa'nın Don-Volga nehirlerini birleştirme projesiyle gündeme geldi. Proje o dönemde gerçekleşmiş olsaydı Don ve Volga ırmakları bir kanalla birleştirilerek Osmanlı Devleti'ne Hazar Denizi'nin yolu açılacaktı. Böylece Osmanlı Asya'da bulunan diğer Türklerle irtibata geçebilecekti.

Türkiye'de Dış Türkler'e yönelik asıl ilgi 1890'larda başladı. Fransız tarihçi Léon Cahun'ün Asya Tarihine Giriş: Türkler ve Moğollar (1896) adlı eserinin Necip Asım Bey tarafından yapılan Türkçe çevirisi (1899), Türkçü hareketin dönüm noktalarından biri idi. Daha önce Türkçede özel bir anlam taşımayan Turan kavramı Cahun'ün eseri sayesinde yaygınlık kazandı.

1904'te Yusuf Akçura'nın, Osmanlıcılık ve İslamcılık akımlarına karşı Türkçülüğü savunan Üç Tarz-ı Siyaset adlı etkili kitapçığı yayımlandı. 1908'de "Türk diye anılan bütün kavimlerin geçmişteki ve günümüzdeki durum, etkinlik ve eserlerini öğrenmek ve öğretmek" amacıyla İstanbul'da Türk Derneği kuruldu. Derneğin kurucuları Yusuf Akçura, Necip Asım Yazıksız, Veled Çelebi (İzbudak), Rıza Tevfik Bölükbaşı ve İstanbul Üniversitesi profesörlerinden Agop Boyacıyan idi.

1911'de yine İstanbul'da kurulan Türk Yurdu Cemiyeti, kültürel çalışmaların yanı sıra Orta Asya Türklerine yönelik doğrudan doğruya siyasi görüşler de ileri sürdü. Mehmet Emin Yurdakul'un önderlik ettiği cemiyetin kurucuları Yusuf Akçura, Ahmet Ağaoğlu ve Hüseyinzade Ali Turan gibi Rusya göçmenleri idi. 15 Mart 1912'de kurulan Türk Ocağı, Türkçü ve Turancı hareketin asıl odak noktası oldu. 1912 ile 1930 yılları arasında bu örgüt, Türkiye'nin en etkili siyasi/ideolojik düşünce merkezi olarak hizmet verdi. Türk Ocağı'nın kurucuları arasında, yukarıda adı geçen kişilere ek olarak Zeki Velidi (Togan), Reşit Galip, Ferit Tek, Hamdullah Suphi Tanrıöver, Halide Edip Adıvar ve Adnan Adıvar gibi aydınlar bulunuyordu.

1913'ten itibaren Türk Ocağı ve genelde Turancı düşünce, İttihat ve Terakki yönetiminin tam siyasi desteğini kazandı. İttihat ve Terakki hareketinin "resmi" ideoloğu olan Ziya Gökalp, Turancı düşüncenin başlıca sözcüsü idi. Ziya Gökalp'in yanı sıra, hikâyeci Ömer Seyfettin Turan fikrinin popülerleşmesine katkıda bulundu. Mehmet Emin Yurdakul'un 1918'de Turana Doğru adıyla derlediği şiirler, Halide Edip'in Yeni Turan romanı, Ömer Seyfettin'in Yarınki Turan Devleti adlı risalesi, Fuad Köprülü'nün Turan başlıklı ilkokul okuma kitabı, 1913-1918 aralığında Turan fikrini yaydılar. I. Dünya Savaşı başlangıcında yayınlanarak (1914) İttihat ve Terakki yönetimi tarafından çeşitli dillere çevirilen Türkler bu Muharebede Ne Kazanabilirler adlı propaganda risalesinin yazarı Munis Tekinalp savaşın ana hedefinin Turan'ı kurtarmak olduğunu savundu.

Enver Paşa'nın Aralık 1914'te giriştiği Sarıkamış taarruzunun stratejik hedefi Kafkasya üzerinden Orta Asya'da Türk egemenliğini kurmak idi. Ancak bu girişim, 23.000 Osmanlı askerinin öldüğü bir yenilgiyle sonuçlandı. 1918 yazında Enver Paşa'nın kardeşi Nuri Paşa (Killigil) komutasında bir Türk birliği, Ekim Devrimi nedeniyle kargaşa içinde bulunan Azerbaycan ve Dağıstan'ı Rus işgalinden kurtararak bağımsızlığını ilan etti. Turan'ı kurmaya yönelik bu girişime de, Osmanlı Devleti'nin diğer cephelerde uğradığı yenilgi nedeniyle, Kasım 1918'de son verildi.

 Cumhuriyet döneminde Türkçülük
 1920'ler
Milli Mücadele'de İttihat ve Terakki'nin Türkçü ve Turancı kadroları önemli bir rol oynadığı halde, TBMM hükûmeti 1920'den itibaren Turancı akıma karşı kesin bir tavır almış ve Mustafa Kemal Atatürk, 1927'de Turancılık hakkında "tarihte örneği olmamış imkansız bir hedef" olarak bahsetmiştir.

Turancı düşüncenin tanınmış önderi Ziya Gökalp 1923'te Ankara'da Matbuat Müdürlüğü tarafından yayımlanan Türkçülüğün Esasları adlı eserinde Turancılığı "uzak mefkûre" ilan ederek, Türkiye devletinin kuruluşunu esas alan yeni bir Türkçülük tanımı getiriyordu. Gökalp ayrıca bu eserinin basımından iki ay sonra Mustafa Kemal Atatürk tarafından milletvekili adayı gösterildi.

Mehmet Emin Yurdakul Turana Doğru adlı şiir kitabının yeni baskısında bazı şiirlerini değiştirerek Turan sözcüğünün yerine vatan sözcüğünü getirdi. Ahmet Ağaoğlu, Halide Edip ve Yusuf Akçura, 1922 ve 1923'te çeşitli vesilelerle Turancılıktan vazgeçtiklerini deklare ettiler.

 1930'lar ve Türkçülük'ün yeniden canlanması
Cumhuriyet döneminde Turancılığı üstü kapalı bir biçimde de olsa savunan ilk eser, Reşit Saffet Atabinen'in 1930'da yayımlanan Türklük ve Türkçülük İzleri adlı kitabıydı. Kitap, Türk Ocağı örgütü içinde hızlanan bir tartışma ortamında yayımlanmıştı. 1931'de Türk Ocakları Atatürk'ün emriyle kapatıldı.

1932'de Reşit Galip'in emriyle üniversiteden uzaklaştırıldıktan sonra yedi yıl Almanya'da kalan Zeki Velidi Togan, 1939'da Türkiye'ye döndükten sonra yayımladığı Bugünkü Türkistan ve Yakın Mazisi adlı eserinde, yakın gelecekte gerçekleşmesini umduğu Turan hayalini anlattı.

1930'larda yeniden güçlenen Türkçü-Turancı düşüncenin en radikal sözcüsü Hüseyin Nihal Atsız idi. Atsız 1931-1932'de Atsız Mecmuayı, 1933-1934 ve 1943-1944'te de Orhun: Aylık Türkçü Mecmuayı yayımladı. 1939'da Bozkurt dergisini çıkaran Reha Oğuz Türkkan ile 1943'te Samsun'da Kopuz adlı Türkçü dergiyi başlatan Fethi Tevetoğlu bu dönemin diğer Turancı fikir önderleri arasında bulunuyordu. 1941-1944 yıllarında Orhan Seyfi Orhon Çınaraltı adlı Türkçü dergiyi yönetti. Bu dergide yazan emekli general Hüseyin Hüsnü Emir Erkilet, "Her Türkçü Turancıdır, her Turancı Türkçüdür" diyordu. Gökbörü, Anadolu, Türk Yurdu, Millet, Türk Amacı, Tanrıdağ, Ergenekon gibi başka Türkçü-Turancı dergiler de yayınlanmaya başlamıştı.

 1944 Tevkifatı

Nazi Almanyası'nın yenilmeye yüz tutması ve Türkiye'nin İngiltere-ABD ittifakına yaklaşmasıyla Türk basınında Turancılara yönelik sert eleştiriler boy gösterdi. Faris Erkman 1943'te yayımlanan En Büyük Tehlike adlı kitabında "Pan-Türkist, Turancı, ırkçı kuklalara" saldırarak, onları yabancı devletlerin hizmetinde olmakla suçladı.

İsmet İnönü, Genelkurmay Başkanı Mareşal Fevzi Çakmak'ı Ocak 1944'te emekliye sevkettikten sonra, 3 Mayıs 1944'te İstanbul ve Ankara'da Türkçü gençlerin düzenlediği Komünizmi Telin mitingleri yapıldı. 9 Mayıs 1944'te Şükrü Saraçoğlu hükûmeti, aralarında Nihal Atsız, Zeki Velidi Togan, Reha Oğuz Türkkan, Nejdet Sançar, Fethi Tevetoğlu ve Alparslan Türkeş'in de bulunduğu 30 kadar Türkçü-Turancı'yı tutukladı. Bir yıla yakın tutuklu kalan sanıklar, daha sonra, kendilerinin tabutluklara yerleştirilip işkence yapıldığını ileri sürdüler. 29 Mart 1945'te Türkçülük davası sanıklarından onu ağır hapis cezalarına çarptırıldı. Ancak aynı yılın Ekim ayında Askerî Yargıtay mahkûmiyet kararlarını esastan bozdu.

 1945 sonrası
1950'li yıllarda Demokrat Parti ve daha sonra da Mareşal Fevzi Çakmak'ın kurduğu Millet Partisi içinde yer alan ve bağımsız örgütlü bir yapı göstermeyen Turancı hareket, o yıllarda siyasete egemen olan anti-komünizm düşüncesinin sağladığı zırha bürünerek görüşlerini savundu. Şubat 1969'da isim değiştirerek Milliyetçi Hareket Partisi olan Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi, eski Turancılardan birçoğunu bünyesinde topladı.

 2000'li yıllar ve sonrası

 Orkun Dergisi
1998 yılında Altan Deliorman, Erk Yurtsever, Refet Körüklü, Prof. Dr. Reha Oğuz Türkkan, Sami Yavrucuk gibi tanınmış Türkçüler ile yayın hayatına başlayan ve 2006 yılında 101. sayısının yayınlanmasıyla birlikte basılı hayatına son veren Orkun Dergisi Türkçülük düşüncesini savunmuştur. Orkun Dergisi, 2006 yılından Ağustos 2012 tarihine kadar internet üzerinden yayınlanmaya devam etmiştir.  Orkun Dergisi aynı isimle bir vakıf da kurmuştur.  Vakıf günümüzde hayatını sürdürmekle birlikte, aktif değildir.

 Genç Atsızlar
3 Mayıs 2005'te kurulan Genç Atsızlar, Türkçü camiadaki durgunluğa son vermek adına faaliyete başladı. Ekim 2009'da Ermenistan-Türkiye maçında Azerbaycan bayrağı açarak Türkiye'de ses getiren ilk etkinliğini yapan Genç Atsızlar, 26 Şubat 2012'de Taksim'de gerçekleştirilen "Hocalı Soykırımı" anması esnasında "Hepiniz Ermenisiniz, hepiniz piçsiniz." yazılı dövizler açarak günlerce ulusal medyada tartışma konusu oldu. Grup 2014 yılında Türkçü Turancılar Derneği'ni kurarak resmi örgütlenmesini buradan devam ettirmiştir.

Genç Atsızlar, 2010'dan günümüze Genç Atsızlar Dergisi, Kömen Dergisi ve Ötüken Dergisi olmak üzere üç yayın çıkarmıştır.Genç Atsızlar Dergisi2010 yılında Genç Atsızlar Dergisi adıyla e-dergi çıkarmaya başladı. 10 sayı çıkan derginin yayını daha sonra sonlandırıldı.Kömen DergisiGrup 25 Haziran 2011'de ilk resmi yayını olan Kömen Dergisi'ni çıkarmaya başladı. 19 sayı çıkan Kömen Dergisi, yerini Ötüken'e bıraktı.Ötüken DergisiGrubun çıkardığı son yayın olan Ötüken Dergisi 1 Ekim 2013 tarihinde yayın hayatına başlamıştır. Türk dünyasından çeşitli yazarların bulunduğu dergide Macaristan Jobbik Partisi Başkanı Gábor Vona ile yapılan bir söyleşi de yayınlanmıştır. Ötüken aynı zamanda Atsız'ın son ve 143 sayı ile en uzun süre çıkardığı dergidir. Atsız'ın mirasına sahip çıkma çabasındaki bu yeni Ötüken'de kapağın alt kısmında sayı 143'ten devâm edilmektedir.

 Sovyetler Birliği'nde Türkçülüğün tanımı
Büyük Sovyet Ansiklopedisi'nde Türkçülüğün tanımı şöyle geçer: "Türkçülük: Türk gerici burjuva-toprak ağalığı çekim merkezinin kendi maksadı doğrultusunda bütün Türk dilli halkları Türkiye hakimiyetine sokmayı öngören ırkçı kavram."

 Diğer ülkelerde Türkçülük
Azerbaycan Türkçülerinin dergisi olan Kurtuluş, Kasım 1934 - Temmuz 1939 tarihleri arasında Berlin'de Mehmed Emin Resulzade tarafından yayımlandı.

Kazak asıllı Turancı Mustafa Çokay'ın kurduğu Türkistan Milli Konseyi Aralık 1931'den itibaren Berlin'de Yaş Türkistan (Genç Türkistan) dergisini yayımladı. İdil Ural Milli Komitesi'nin Yeni Milli Yol dergisi de 1932-1939 yılları arasında Tatarca olarak Berlin'de yayımlandı.

Adı geçen dergilerin hepsi Temmuz 1939'da Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı'nın imzalanması üzerine yayın hayatlarına son verdiler.

 Sözdebilimsel teoriler

Türkçü ideolojinin, "Sahte Türkoloji'" (Pseudo-Turkology'') olarak bilinen, sözdebilimsel teorilere de sahip olduğu belirtilmektedir. Genel bilimsel camiada destek görmemesine rağmen, neredeyse tüm modern Türk devletlerinde pek çok sözde Türkolog ve teori ortaya çıkmıştır.

Bu Türkologlar arasında önde gelenlerden biri olan Murad Acı, iki yüz bin yıl önce, "Türk kanına sahip ileri bir halkın" Altay Dağları'nda yaşadığını iddia etmektedir. Acı tarafından uzun boylu ve sarışın olarak tanımlanmış bu Türklerin 35.000 yıl önce dünyanın ilk devleti Idel-Ural'ı kurdukları ve Amerika'ya kadar göç ettikleri savunulmuştur.

Türkçü ve sözdebilimi teşvik edilen Türk Tarihi Tezi gibi teorilere göre, Türk halklarının Orta Asya'dan Orta Doğu'ya Neolitik devirde göç ettikleri varsayılmaktadır. Hititler, Sümerler, Babiller ve eski Mısırlılar bu teoriye göre Türk kökenli olarak sınıflandırılmıştır.

Erken Tunç Çağı'na ve ilerleyen dönemlere ait Kurgan kültürleri, genellikle İsmail Miziev gibi pan-Türkist "sözde akademisyenler" tarafından Türk halklarına atfedilmiştir.  Türk olmayan veya Türk olduğu tartışmalı, Hunlar, İskitler, Sakalar, Kimmerler, Medler, Partlar, Panonya Avarları ve Albanlar gibi tarihi halklar ile Türk ülkelerinde yaşayan Kürtler gibi çeşitli etnik azınlıklar, Türk, Türkî, Ön Türk veya Turan olarak sınıflandırılmıştır. Acı, ayrıca Alanlar, Gotlar, Burgundlar, Saksonlar, Alamanlar, Angluslar, Lombardlar ve Rusları Türk olarak kabul etmektedir. Tarihte Yahudiler, Çinliler, Ermeniler, Yunanlar, Farslar ve İskandinav halkları gibi sadece birkaç halk Acı tarafından Türk sayılmamıştır.

Tatar ÖSSC Yüksek Sovyet eski Başkanı olan filolog Mirfatih Zakiyev, bu konuda yüzlerce eser yayınlayarak Sümerce, Yunanca, İzlandaca, Etrüskçe ve Giritçenin Türk kökenli olduğunu iddia etmiştir. Zakiyev, "Ön Türkçenin Hint-Avrupa dillerinin başlangıç noktası olduğunu" da savlamıştır. Sadece halklar ve kültürler değil, aynı zamanda Yorgi, I. Petro, Mihail Kutuzov ve Fyodor Dostoyevski gibi tanınmış bireylerin "Türk kökenli" oldukları öne sürülmüştür.

Philip L. Kohl, yukarıda bahsedilen teorilerin "inanılmaz efsanelerden" başka bir şey olmadığını belirtmiştir. Bununla birlikte, bu teorilerin teşvik edilmesi, Türkiye ve Azerbaycan gibi ülkelerde "büyük ölçekli oranlara" ulaşmıştır. Genellikle Rum, Süryani ve Ermeni soykırımlarının reddiyle ilişkilendirilen Türkçü sözdebilimi, devlet ve devlet destekli sivil toplum kuruluşlarının kapsamlı bir şekilde desteğini almış, bu ülkelerde ilkokuldan üniversitelere kadar öğretime dahil edilmiştir. Türkiye'nin eğitim müfredatı, İskitler de dahil olmak üzere pek çok Avrasya göçebesi ile Sümer ve Antik Mısır gibi eski medeniyetlerin Türk kökenli olduğunu iddia etmiştir. Konstantin Sheiko ve Stephen Brown, bu tarih anlayışının, geçmişin başarısızlıklarıyla baş etmek için ulusal bir iyileşme biçimi olarak ortaya çıktığını iddia etmiştir.

Ayrıca bakınız
 Bozkurt
 Ülkücülük
 Galiyevizm
 Mustafa Celâleddin Paşa
 Türkçüler Günü
 Türk milliyetçiliği
 Türk mitolojisi
 Turancılık
 Ziya Gökalp

Kaynakça

Türkçülük


Soulis ist der Familienname folgender Personen:
 Anastasios Soulis (* 1987), schwedischer Schauspieler
 John Soulis († 1318), schottischer Ritter
 John de Soulis siehe John de Soules

 William de Soulis († 1292 oder 1293), schottischer Adliger
 William Soulis († 1320/21), schottischer Adliger und Verschwörer

Soulis


Cikloida je transcendentna ravninska krivulja (analitička funkcija koje nije algebarske, a takve su na primjer trigonometrijske, logaritamske, eksponencijalne i hiperbolne funkcije) što ju opisuje neka točka ravnine zadane kružnice s kojom je ta točka u čvrstoj vezi kada se kružnica kotrlja bez klizanja po zadanom pravcu (zvanome baza). Ako je pritom točka na kružnici, nastaje obična cikloida, a ako je točka unutar ili izvan kružnice, nastaje skraćena cikloida ili produžena cikloida.

Cikloida je periodička krivulja određena parametarskim jednadžbama:

gdje je: a - polumjer kružnice koja se kotrlja, a d - udaljenost točke od njezina središta.

Cikloida ima niz važnih primjena u fizici i tehnici, jer je ona na primjer tautokrona i brahistokrona. Ako je baza po kojoj se kotrlja kružnica i sama kružnica, nastaju epicikloide i hipocikloide.

Jednadžbu tangente cikloide u svakoj točki je geometrijskim putem odredio talijanski matematičar Vincenzo Viviani (prije pronalaska infinitezimalnog računa).

Tautokrona

Tautokrona je krivulja u okomitoj ravnini zakrivljena tako da, neovisno o početnom položaju, omogućuje istodobni dolazak na cilj materijalnim točkama koje bi pod utjecajem gravitacije po njoj klizile bez trenja. Matematički, to je cikloida.

Huygensovo njihalo je savitljivo njihalo koje njihajima opisuje tautokronu. Njime je Christiaan Huygens pokušao riješiti problem različitih perioda titranja za različite amplitude krutog satnog njihala, no pokazalo se da savijanje unosi preveliku grešku.

Brahistokrona

Brahistokrona (grč. βράχıστος: najkraći i χρόνος: vrijeme) je ravninska krivulja što spaja dvije točke različitih visina u gravitacijskom polju po kojoj bi materijalna točka, gibajući se bez trenja samo pod utjecajem sile teže, za najkraće vrijeme stigla iz više točke u nižu. Ta je krivulja cikloida, odnosno u degeneriranom slučaju, ako su točke jedna iznad druge, pravac.

Epicikloida

Epicikloida je algebarska ravninska krivulja šestoga reda koju opisuje točka kružnice polumjera r pri kotrljanju bez klizanja po nepomičnoj kružnici polumjera R s njezine vanjske strane. Oblik epicikloide ovisi o omjeru polumjera veće i manje kružnice R i r. Ako je omjer polumjera n = R/r prirodni broj, epicikloida se sastoji od n sukladnih lukova koji se sastaju u obliku šiljka na kružnici. Ako su kružnice jednakih polumjera r = R nastaje kardioida.

Hipocikloida

Hipocikloida je ravninska krivulja koju opisuje točka neke kružnice, ako se kružnica kotrlja po unutarnjoj strani druge kružnice. Posebni oblici te krivulje ovise o odnosima polumjera obiju kružnica. Tako na primjer ako je R = 3r, nastaje Steinerova hipocikloida s trima šiljcima; ako je R = 4r, nastaje astroida s četirima šiljcima, gdje je R polumjer nepomične veće kružnice, a r polumjer manje kružnice koja se kotrlja.

Izvori

Krivulje
Algebarske krivulje

Cikloida


Die Kirche Santa María in Mixós, einem Ort der Gemeinde Monterrei in der spanischen Provinz Ourense in der autonomen Region Galicien, besitzt ein Chorhaupt aus vorromanischer Zeit, das der  mozarabischen Architektur zugeschrieben wird. 1931 wurde die Kirche zum Baudenkmal (Monumento del patrimonio histórico de España) erklärt.

Geschichte

Im Jahr 1025 wurde der Ort Moixelos erstmals schriftlich als Sitz eines Klosters erwähnt. Die Kirche wurde vermutlich im 10. Jahrhundert von mozarabischen Baumeistern errichtet. Aus dieser Zeit ist das Chorhaupt erhalten. Das Langhaus, das nach Ausgrabungen in den 1960er Jahren ursprünglich dreischiffig war und einen quadratischen Grundriss hatte, wurde in späterer Zeit verändert. Auch der offene Glockenturm (espadaña) wurde wie das spitzbogige Portal der Südfassade später hinzugefügt.

Architektur

Außenbau
Die Kirche ist aus regelmäßig behauenen Granitquadern errichtet. Die drei Apsiden des Chorhauptes sind außen rechteckig. Die Mittelapsis, die über die seitlichen Apsiden herausragt, ist mit einem Satteldach gedeckt. Die seitlichen Apsiden tragen Pultdächer. Alle drei Apsiden sind in ihrer Mitte von schmalen Fensterschlitzen mit mozarabischen Hufeisenbögen durchbrochen.

Innenraum
Im Innenraum öffnen sich drei Hufeisenbögen zu den innen rundbogigen Apsiden, deren Gewölbe aus Backstein gemauert ist. Am Gewölbeansatz verläuft ein Sägezahnfries aus Ziegelsteinen. Ein Steinblock in der Nordwand ist mit einem Taubanddekor verziert.

Über der mittleren Apsis befindet sich eine vollkommen geschlossene Kammer (Cámara oculta), wie sie auch in anderen mozarabischen Kirchen wie San Miguel de Escalada zu finden ist und deren Bedeutung nicht geklärt ist.

Literatur
 Achim Arbeiter, Sabine Noack-Haley: Christliche Denkmäler des frühen Mittelalters vom 8. bis ins 11. Jahrhundert. Hispania Antiqua, Mainz 1999, ISBN 3-8053-2312-3, S. 230–231.
 Jaime Cobreros: Guía del Prerrománico en España. Guía Total, Madrid 2006, ISBN 84-9776-215-0, S. 74.
 Jacques Fontaine: L'Art Mozarabe. L'Art Préroman Hispanique. Bd. 2, La Pierre-qui-Vire (Zodiaque), 2. Auflage 1995, ISBN 2-7369-0215-7, S. 413.

Weblinks

Kirchengebäude in Galicien
Kulturdenkmal in der Provinz Ourense
Erbaut im 10. Jahrhundert
Bauwerk der Vorromanik in Spanien
Marienkirche
Vorromanische Kirche
Bauwerk in der Provinz Ourense
Granitbauwerk
Mixos

Santa María (Mixós)


The Federal Emergency Relief Administration (FERA) was a program established by President Franklin D. Roosevelt in 1933, building on the Herbert Hoover administration's Emergency Relief and Construction Act. It was replaced in 1935 by the Works Progress Administration (WPA).

During the Hoover Administration, the federal government gave loans to the states to operate relief programs. One of these, the New York state program TERA (Temporary Emergency Relief Administration), was set up in 1931 and headed by Harry Hopkins, a close adviser to then-Governor Roosevelt. A few years later, as president, Roosevelt asked Congress to set up FERA—which gave grants to the states for the same purpose—in May 1933, and appointed Hopkins to head it. Along with the Civilian Conservation Corps (CCC), it was the first relief operation under the New Deal.

FERA's main goal was to alleviate household unemployment by creating new unskilled jobs in local and state government. Jobs were more expensive than direct cash payments (called "the dole"), but were psychologically more beneficial to the unemployed, who wanted any sort of job for self-esteem. From May 1933 until it closed in December 1935, FERA gave states and localities $3.1 billion (the equivalent of $70.8 billion in 2023). FERA provided work for over 20 million people and developed facilities on public lands across the country.

Faced with continued high unemployment and concerns for public welfare during the coming winter of 1933–34, FERA instituted the Civil Works Administration (CWA) as a $400 million short-term measure to get people to work. FERA was shut down in 1935 and its work taken over by two completely new federal agencies, the WPA and the Social Security Administration.

Projects

FERA operated a wide variety of work-relief projects, including construction, projects for professionals (e.g., writers, artists, actors, and musicians), and production of consumer goods.

Vocational education
Workers' education, a form of adult education, emphasized the study of economic and social problems from the workers' perspective. When the FERA created its adult education program in 1933, workers' education classes were included. Between 1933 and 1943, 36 experiment programs in workers' education were launched, 17 of them lasting over ten years. With as many as two thousand teachers employed at one time, officials conservatively estimated that the program reached at least one million workers nationwide until it was ended in World War II.  Three distinct phases of a federal workers' education program existed: FERA (1933–1935), Works Progress Administration (WPA—prior to separation from the other adult education programs, 1935–1939), and WPA Workers' Service Program (1939–1943). FERA and WPA workers' education stimulated educational activities within the labor movement. For example, in Indiana this program was particularly popular among the new, more radical CIO unions. Federal workers' education activities also encouraged union-university cooperation and laid the foundation for labor education at Indiana University. New Dealers designed the WPA Workers' Service Program as the model for a Federal Labor Extension Service, similar to the existing federal agricultural extension program, but it was never implemented.

Women

Ellen Sullivan Woodward was director of women's work for FERA and CWA. During the short lifespan of the CWA, Woodward placed women in such civil works projects as sanitation surveys, highway and park beautification, public building renovation, public records surveys, and museum development. Most were unemployed white collar clerical workers. In July 1934, the FERA established a separate division for professional and nonconstruction projects. Project designers in the division for professional projects faced an enormous challenge in creating effective and meaningful work for unskilled women.  In 1935 she became assistant administrator of the Works Progress Administration, where she directed the income-earning projects of some 500,000 women.

Food
Poor people lacked enough food in the Depression, and farmers had too much. The mismatch was solved by the Federal Surplus Relief Corporation (FSRC), FERA, and WPA programs which aimed to reduce farm surpluses by government purchase and then redistribution of food to the needy. Three methods of distribution were employed with varying success: direct distribution, Food Stamps, and school lunches.

State and local studies

Oklahoma
Mullins (1999) examines the hesitant relief efforts of Oklahoma City residents during the early years of the Depression, 1930–35, under Governor William H. Murray, emphasizing the community's reluctance to comply with FERA rules. Fearing that aid recipients would become dependent on their assistance, Oklahoma City administrators sparingly doled out  federal and local relief funds; city leaders initiated a campaign to discourage migration into the city; local newspapers failed to print the location of soup lines; voters rejected a bond issue to bolster relief funds; and the city council declined to increase taxes to boost its depression relief budget.  At issue was the control over FERA distribution imposed by Governor Murray, and lawmakers' reluctance to meet federal funding match assessments, despite a budget surplus in Oklahoma City and sufficient state funds to reduce property taxes. Although he criticized the welfare bureaucracy, Murray championed the state's yeoman farmers and took credit for the food, seed, and books that they received from federal funds. New Deal administrators ultimately removed Murray from his oversight role, charging corruption in aid distribution, failure to meet employment quotas, and the inability to determine local funding needs.

Nebraska
In Nebraska, Democratic Governor Charles W. Bryan (brother of William Jennings Bryan and the party's Vice President nominee in 1924) was at first unwilling to request aid from the Hoover administration. When Roosevelt's FERA became law in 1933 Nebraska took part. Rowland Haynes, the state's emergency relief director, was the major force in implementing such national programs as the FERA and CWA. Robert L. Cochran, who became governor in 1935, was a "cautious progressive" who sought federal assistance and placed Nebraska among the first American states to adopt a social security law. The enduring impact of FERA and social security in Nebraska was to shift responsibility for social welfare from counties to the state, which henceforth accepted federal funding and guidelines. The change in state and national relations may have been the most important legacy of these New Deal programs in Nebraska.

Tenant farmers
FERA made welfare payments to Southern tenant farmers 1933-35, with the distribution of money across states and counties was strongly influenced by state governments and the influential planter class. Their interests rested mainly in not allowing federal welfare to undermine their authority and the economic structure that favored landowners. Tenant farmers, however, exerted significant counterpressure by organizing the Southern Tenant Farmers Union and the Alabama Sharecroppers' Union under the auspices of the Socialist Party and the Communist Party. The unions agitated for welfare assistance, and their events and campaigns drew national publicity. While tenant farmers remained terribly disadvantaged politically, their collective efforts improved matters substantially in areas where their organizations were strongest.

Key West
Julius Stone Jr., changed the economic direction of Key West, Florida, when he was the director of the southeast region of FERA. In 1934, Key West went bankrupt and state turned the city over to the FERA in a dubious constitutional move. Within two years, Stone had reversed the economic disaster and successfully moved the city into tourism, which is still a massive success today. Inventor and educator Blake R. Van Leer also assisted with these efforts and consulted for the state of Florida.

See also
 Agricultural Adjustment Act, May 1933
 California State Relief Administration
 Darwin William Tate, Los Angeles City Council member, 1933–39, critical of FERA
 Public Works of Art Project
 Social Security (United States)

References

Further reading
 Bremer William W. "Along the American Way: The New Deal's Work Relief Programs for the Unemployed."  Journal of American History 62 (December 1975): 636–652. online at JSTOR

 Charles, Searle F. Minister of Relief: Harry Hopkins and the Depression (1963)
 Hopkins, June. "The road not taken: Harry Hopkins and New Deal Work Relief." Presidential Studies Quarterly 29, 2 (306–316).
 Howard, Donald S. The WPA and Federal Relief Policy (1943) online

 Meriam; Lewis. Relief and Social Security The Brookings Institution. (1946). Highly detailed analysis and statistical summary of all New Deal relief programs; 900 pages. online
 Mertz, Paul. New Deal Policy and Southern Rural Poverty. (1978)
 Sautter, Udo. "Government and Unemployment: The Use of Public Works before the New Deal", The Journal of American History, Vol. 73, No. 1 (Jun., 1986), pp. 59–86 in JSTOR
 Sautter, Udo. Three Cheers for the Unemployed: Government and Unemployment before the New Deal (1992) excerpt and text search
 Singleton, Jeff. The American Dole: Unemployment Relief and the Welfare State in the Great Depression (2000)
   online

 Venkataramani, M. S. "Norman Thomas, Arkansas sharecroppers, and the Roosevelt agricultural policies, 1933–1937." Mississippi Valley Historical Review (1960)  47: 225–246. in JSTOR
  Williams; Edward Ainsworth Federal Aid for Relief (1939) online

Primary sources
Hopkins, Harry L. Spending to save: the complete story of relief. Seattle: University of Washington Press, 1936.
 Kirk, J.S. ed.Emergency Relief in North Carolina a Record of the Development and the Activities of the North Carolina Emergency Relief Administration 1932–1935 (1936) 544 pp; complete text online
 McElvaine, Robert S.  Down & out in the Great Depression: Letters from the "Forgotten Man" (1983); letters to Harry Hopkins; online

External links

FERA Program description
University of Washington Libraries Digital Collections – Federal Emergency Relief Administration Photographs Essay on the program and images documenting the Federal Emergency Relief Administration program in King County, Washington, 1933–35.
 ERA and FERA in Utah
 Complete List of New Deal Communities, of the Federal Emergency Relief Administration, the Resettlement Administration, and the Division of Subsistence Homesteads, from the National New Deal Preservation Association

73rd United States Congress
1933 in American law
United States federal labor legislation
New Deal agencies
Former United States Federal assistance programs
1933 establishments in the United States
1935 disestablishments

Federal Emergency Relief Administration


Nicholai Olivia "Nicky" Rothschild ( Hilton; born October 5, 1983) is an American socialite, fashion designer and model. She is a member of the Hilton family by birth, and a member of the Rothschild family through her marriage to James Rothschild, a grandson of Victor Rothschild, 3rd Baron Rothschild, in 2015.

Early life
Hilton was born in New York City and raised in Los Angeles. She is the younger daughter of Richard Hilton—a grandson and heir of Conrad Hilton—who works as a realtor, and of Kathy Hilton (née Avanzino), a former actress and half-sister of Kim and Kyle Richards. Hilton was named for her granduncle, Conrad "Nicky" Hilton Jr. She is the second of four children: she has an older sister, Paris Hilton (born 1981), and two younger brothers, Barron Hilton II (born 1989) and Conrad Hilton III (born 1994).

Hilton was raised Catholic. She has Norwegian, German, Italian, English, Irish, and Scottish ancestry. Hilton graduated from Convent of the Sacred Heart, an all-girls Catholic school on the Upper East Side, in 2001. She took courses at Fashion Institute of Technology and Parsons The New School for Design but does not have a degree.

Career

Fashion design
In 2004, Hilton launched her own clothing line. She also designed a line of handbags for Japanese company Samantha Thavasa. In 2007, she started her second line, Nicholai, at a higher price point. Nicholai held its fashion show for the spring/summer 2008 season on September 9, 2007, in New York City during Mercedes-Benz Fashion Week. In 2014, Hilton launched a 10-piece collection with eLuxe. She designed each piece as a reflection of her personal style and named all products for the women in her family, who embody the style of each piece.

In 2010, Hilton launched a line of jewelry. The pieces are fashion jewelry and in an Art Deco style, averaging around $200 per piece. In 2015, she launched a capsule collection of handbags as part of a collaboration with Linea Pelle. Hilton said she was approached by Linea Pelle "to make a capsule collection and I really wanted to have it be classic. As in I didn't want to make these super trendy bags that would be out of style next season."

In August 2017, Hilton announced her collaboration with Tolani for a Mommy and Me capsule collection. The collection launched in stores in spring 2018. In 2019 Hilton launched a second collection with Tolani inspired by her travels. In February 2019, Hilton announced her first footwear collection in partnership with French Sole. The line, known as Nicky Hilton x French Sole, officially launched in September 2019.

Modeling
In 2005, Hilton was the face of Australian underwear line Antz Pantz alongside Kimberly Stewart. Stewart remains contracted, but Hilton has been replaced by Australian model Megan Maitland. Around this time, Hilton modeled for the cover of Lucire for its New Zealand and Romanian editions.

Other ventures

In 2006, Hilton entered a partnership to open two Nicky O Hotels, the first in Miami and the second in Chicago. That same year, she sued her partner in Federal Court in Los Angeles for damages and to seek an injunction against his use of the name. On February 12, 2007, Hilton was sued for breach of contract by her partners.

In 2014, she published her first book, 365 Style, published by Harlequin, a subsidiary of HarperCollins.

In 2015, Hilton collaborated with Smashbox, the cosmetic brand owned by Estée Lauder Companies, to create a cosmetic line consisting of three limited-edition cat-inspired makeup kits (one for each of her favorite cities: New York City, Los Angeles and London).

Philanthropy
Hilton has supported a range of charitable organizations, including Starlight Children's Foundation, Make-a-wish Foundation, Race to Erase MS and Union Rescue Mission.

Personal life
At 2:30 a.m. on August 15, 2004, Hilton married childhood friend and businessman Todd Meister at the Vegas Wedding Chapel in Las Vegas, Nevada. The marriage was annulled less than three months later, with Hilton and Meister explaining they traveled apart often and had married "on a whim".

In 2011, Hilton began dating financier James Rothschild (born 1985), a member of the Rothschild family and only son of Amschel Rothschild. On August 12, 2014, Hilton became engaged to Rothschild.

On July 10, 2015, the couple married at The Orangery in Kensington Palace Gardens in London, England. Hilton wore a $77,000 Valentino Haute Couture gown. Her sister, Paris, served as maid of honor. The couple honeymooned in Botswana. They have three children: daughters (born July 2016 and December 2017) and a son (born July 2022).

References

External links

1983 births
Living people
American cosmetics businesspeople
American fashion businesspeople
American fashion designers
American women fashion designers
Female models from New York (state)
American hoteliers
American marketing businesspeople
American socialites
American women in business
Businesspeople from Los Angeles
Fashion influencers
Conrad Hilton family
Convent of the Sacred Heart (NYC) alumni
Schools of the Sacred Heart alumni
Fashion Institute of Technology people
Marketing women
Richards family
Nicky
American bloggers
American women bloggers
21st-century American businesswomen
Socialites from New York City

Nicky Hilton


Serander Karadeniz Bölgesi'nde genelde kiler ya da tahıl ambarı olarak kullanılan tahtalardan yapılan genellikle dört nadiren altı, sekiz hatta on iki direkli küçük ahşap yapıların adıdır . Göçler vasıtasıyla Batı Karadeniz yerleşimlerinde günlük kullanımdadır. Bina batı Gürcistan'da da yaygındır.

Yöresel adlar
 Trabzon: Serander, Ξεραντέρ (kserander)
 Giresun ve Ordu: Serenti, Tekir
 Zonguldak: Seren
 Sürmene: Paska
 Rize: Nayla, Naliya
 Artvin: Bagen
 Gürcistan: Naliya (ნალია)

Yapı
Seranderler, dört tane direk üzerine oturtulur ve serandere çıkmak için herhangi ek bir merdiven yapılmaz, ayak olarak kullanılan dikmelerine ters koni biçiminde ağaç tekerler yerleştirilmiştir. Kişi serandere çıkacağı zaman merdiveni serandere dayar ve öyle çıkar, bunun amacı yabani hayvanların girişi ve çıkışı önlenmektir. Seranderlerin direkleri 100 yıl önceye kadar ardıç ağaçlarından yapılırdı. Şu an ise bunun için özel bir ağaç seçilmemektedir.

Bu serander direklerinin ardıç olması ve Karadeniz kemençesinin en güzel ses tınısını serander ardıç direklerinde bulması nedeniyle, kemençe yapımında eski serander direkleri kullanılır, ama günümüzde ardıçtan yapılan serander direğine rastlamak çok düşük bir ihtimaldir. Eski yıkılan seranderlerin direkleri genelde kemençeciler tarafından alınmıştır.

Bağlantılar
 Orta ve Doğu Karadeniz Bölgesinde Serenderler

Notlar

Türlerine göre yapılar
Karadeniz kültürü
Laz kültürü

Serander


Projekt Records is an independent record label established by Sam Rosenthal in 1983, the label focuses on darkwave, ambient, shoegaze, gothic rock, ethereal, dream-pop, and dark cabaret releases.

History
Projekt was founded in 1983 by Sam Rosenthal, as a record label concentrated on releasing dream-pop, neoclassical, ambient, gothic rock and shoegaze bands, including Rosenthal's own group, Black Tape for a Blue Girl.

Projektfest
Projekt Records also presents Projektfest, a semi-annual festival of gothic and ethereal music, primarily featuring Projekt artists. In 1996, Projektfest ran for two days in Chicago. In 1997, Chicago hosted the festival again, followed a few weeks later by another day of performances in Mexico City. In 1998, Projektfest ran a series of four one-day events in Los Angeles, Chicago, Philadelphia, and New York City. The 2002 Projektfest was held over three days in Philadelphia, at the Trocadero Theatre and other sites. Projekt hosted Projektfest'07 as part of the Blacksun Festival in New Haven, Connecticut, in August. Projektfest'10 was held on July 30 & 31, 2010. Projektfest'11 was held on November 12, 2011, at The Middle East nightclub in Cambridge, Massachusetts, featuring Voltaire, Black Tape for a Blue Girl, and Weep.

Notable artists

Current

 Alio Die
 Black Tape for a Blue Girl
 Katzenjammer Kabarett
 Lovesliescrushing
 Mark A. Michaels & Patricia Johnson
 Mirabilis
 Sam Rosenthal
 Steve Roach
 Soriah
 Unto Ashes
 Vidna Obmana
 Voltaire
 Erik Wøllo

Past

 Android Lust
 Arcana
 Attrition
 Audra
 Autumn's Grey Solace
 Controlled Bleeding
 Dark Sanctuary
 Eden
 Faith & Disease
 Fear Falls Burning
 Jeff Greinke
 Lisa Hammer
 Human Drama
 Love Spirals Downwards
 Lovespirals
 Lycia
 Mira
 Mors Syphilitica
 Mortiis
 O Yuki Conjugate
 Ordo Equitum Solis
 Shinjuku Thief
 Thanatos
 This Ascension
 Peter Ulrich
 Tara VanFlower
 Weep

References

External links

Ambient music record labels
Goth record labels
American independent record labels
Record labels established in 1983

Projekt Records


Le repose-pied du roi Muryeong est un repose-pied et un des trésors nationaux de la Corée du Sud, le n°165.

Découverte
Ce support ornemental de 20 cm de haut et 38 cm de long pour les pieds du roi mort a été découvert dans la tombe du roi Muryeong du Baekje à Geumseong-dong, Gongju, Chungcheong du Sud, en Corée du Sud. Un support ornemental de 39 cm de haut et 21,9 cm de long pour les pieds de la reine morte a également été découvert avec celui du roi.

Description
Il s'agit d'un bloc de bois trapézoïdal inversé avec une profonde découpe en forme de W dans la partie centrale pour les pieds du cadavre. La face avant est peinte en noir. Les faces avant et arrière sont décorées de nombreux motifs en forme de tortue représentés par des plaques d'or de 0,7 cm de long, mais certains de ces motifs sont cassés. Des fleurs à six pétales sont placées aux points d'intersection des plaques d'or ou au milieu de chacune d'elles. Celui de la reine est entouré d'un cadre doré de 4 mm d'épaisseur et sa face avant est peinte en rouge. Il est décoré de motifs de fleurs de lotus et de nuages. Elle présente des traces de soie qui était étalée à l'intérieur de la découpe en forme de W.

Références

Trésor national en Corée du Sud
Meuble

Repose-pied du roi Muryeong


Le 845 Naval Air Squadron ou 845 NAS, surnommé les Junglies, est un escadron de la Royal Navy du Fleet Air Arm. Il est basé à la Royal Naval Air Station Yeovilton (RNAS Yeovilton) dans le Somerset. L'escadron a été formé en 1943, dissout  deuxfois et reformé en 1962. Il sert actuellement sur le HM2 Merlin et fournit un soutien au transport de troupes et au levage de charge à la 3 Commando Brigade des Royal Marines. En 2012, l'escadron a fêté ses 50 ans depuis qu'il a obtenu le statut de "commando".

Historique

Origine

Le 845 NAS s'est formé le  au Quonset Point Air National Guard Station, en tant que Torpedo Bomber Reconnaissance Squadron (TBRS) pilotant le nouveau Grumman TBF Avenger, conçu pour remplacer le Fairey Swordfish vieillissant. L'escadron a pris part à son premier service actif en bombardant en piqué une raffinerie de pétrole à Surabaya, Java, en mai 1944, embarqué sur le . L'année suivante, l'escadron a participé à des actions au-dessus de la Malaisie, de Ceylan et de Sumatra avant d'être dissout en 1945.

Après-guerre
Le 845 NAS réformé le , à Gosport pour être une unité de lutte anti-sous-marine pilotant le Westland Whirlwind HAS.22 nouvellement éprouvé, avec lesquels il a servi sur plusieurs navires en Méditerranée et en Indonésie. En avril 1956, l'escadron s'est déployé sur le  et le  pour participer à la revue de la flotte et à divers exercices d'entraînement. Une grande partie de la formation a été menée avec les Royal Marines dans les environs de Malte et les a mis en grande place pour l'approche de la crise de canal de Suez. Les leçons de la crise de Suez n'ont pas été perdues pour le gouvernement, qui a entrepris de mettre en place des forces amphibies capables de se déployer et de réagir rapidement. L'épine dorsale de ces forces serait constituée d'hélicoptères opérant à partir de grands navires conçus pour la guerre amphibie.

Après s'être rééquipé de Whirlwind HAS.7, l'escadron a rejoint le  pour une commission au Moyen et en Extrême-Orient à la fin de 1957. Au cours des années 1950, le 845 NAS était le seul escadron à opérer en tant qu'unité de recherche et sauvetage de première ligne.

Après une nouvelle dissolution au milieu de 1959, l'escadron a été réformé le , en tant qu'escadron commando d'hélicoptères avec Westland Wessex HAS.1. Embarqué à bord du , le navire a reçu l'ordre de faire route pour Singapour pour aider à réprimer la rébellion à Brunei et la Confrontation indonésio-malaisienne qui a suivi.  Après avoir été relevé en 1965, par le , le 845 NAS retourna au Royal Naval Air Station Culdrose, pour se rééquiper du nouveau bi-turbine Wessex HU.5 et revenir à Bornéo, en juin 1966.

Après quelques années calmes, une présence permanente devait être établie en Irlande du Nord, ce qui a abouti à un roulement roulant de six semaines pour tous les équipages commando pour soutenir les unités au sol. En janvier 1972, le 845 NAS embarqua sur le HMS Bulwark pour lopération Exit, le retrait de Malte.

 Guerre des Malouines

En avril 1982, l'invasion argentine des îles Falkland  a entraîné le rappel de tous les équipages d'Irlande. D'autres étaient déjà partis vers l'Atlantique Sud avec le reste de la force opérationnelle. Après avoir été initialement chargé de réapprovisionner le convoi en passant l'île de l'Ascension, l'escadron a inséré des troupes SAS en Géorgie du Sud, ce qui a précédé sa reprise. L'escadron a continué à aider les troupes au sol pendant la guerre jusqu'à la capitulation de l'Argentine en 1982 à Port Stanley.
 Années 1990

Après la guerre des Malouines, le 845 NAS a rattrapé son escadron jumeau 846 Naval Air Squadron en s'équipant de l'hélicoptère Sea King HC4. Depuis lors, 845 NAS s'est entraîné dur pour être la principale force de contingence du Royaume-Uni. En 1990, l', a vu une force normalement habituée à opérer dans des conditions arctiques, s'est déployée dans les déserts arabes du golfe. Par conséquent, l'escadron a été fortement impliqué dans la première guerre du Golfe, avant de retourner au Royaume-Uni et de rétablir une présence en Irlande du Nord entre 1992 et 2002. Les années 1990 ont également vu le 845 NAS se déployer dans des opérations en Bosnie pendant les guerres de Yougoslavie, soutenant les missions de maintien de la paix de la FORPRONU et de l'OTAN dans le pays, assurant le transport et évacuant les réfugiés et les blessés.

 Années 2000-2010
Outre la Bosnie, l'escadron a également été appelé au déploiement initial en Afghanistan après les Attentats du 11 septembre 2001, dans le cadre de l'''Opération Oracle.

Au cours de la même période, le 845 NAS ont également rempli leurs engagements en Sierra Leone et, en 2003, ont emmené les premières troupes en Irak lors de l'assaut sur la péninsule d'Al-Faw. Ayant quitté l'Irak en 2007, l'escadron s'est ensuite déployé en Afghanistan où il a opéré dans la province de Helmand et principalement basé à Camp Bastion.

En octobre 2011, ils sont revenus d'Afghanistan à leur base  au Royaume-Uni. L'escadron a fourni un soutien aérien à l'entraînement de l'infanterie et a participé à de nombreux exercices amphibies, garantissant ainsi que le Royaume-Uni est en mesure d'opérer efficacement dans l'environnement littoral et est donc préparé à toute éventualité. Cela a été montré en 2011 lors de l'Opération Ellamy en Libye et aux alentours. Il a reçu ses hélicoptères Merlin  de l'ancien  en juillet 2015 et a participé à lexercice Black Alligator de la mi-août au début octobre 2015.

En juin 2019, l'escadron s'est embarqué sur le  pour un déploiement en mer Baltique dans le cadre de la Joint Expeditionary Force. L'escadron a pratiqué des débarquements amphibies aux côtés des Wildcats du 847 Naval Air Squadron dans le cadre de l'exercice Baltic Protector en mer Baltique. Il est l'un des escadrons de la Fleet Air Arm pour le .

 UK Carrier Strike Group 21
Le 845 NAS'' a embarqué sur le   pour son premier déploiement en 2021, lors de l'United Kingdom Carrier Strike Group 21, avec d'autres éléments de la Fleet Air Arm de la Royal Navy en tant qu'unité de transport de troupe et logistique.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Fleet Air Arm
 Histoire de la Royal Navy

Liens externes
 Commando Helicopter Force - Fleet Air Arm's Royal Navy
  845 Squadron - Site helis.com

Unité ou formation militaire créée en 1943
Escadron aéronaval de la Royal Navy

845 Naval Air Squadron


ميروبا Mairuba - هي قرية لبنانية من قرى قضاء كسروان في محافظة جبل لبنان.كانت مصيفًا للبنانيين ومقصدًا للسياح، أغلب سكانها هم من المسيحيين المارونيين .

الموقع والخصائص.
تقع ميروبا في قضاء كسروان - محافظة جبل لبنان- مركز المحافظة بعبدا ومركز القضاء جونية. وهي تقع علي ارتفاع 1200م عن سطح البحر، تبعد مسافة (37) كم - تقريباً-عن بيروت ، وعن بعبدا (41) كم وعن جونية (23) كم ، وتبلغ مساحة أراضيها حوالي(964) هكتارًا، زراعتها عبارة عن اشجار مثمرة وخاصة التفاح الذي منه صتف منسوب إليها، فمن يتحدث عن ميروبا يتبادر إلى ذهنه فورا تفاحها الشهي، علما بأن أول شجرة تفاح زرعها في البلدة، على حد قول رئيس البلدية، الكاهن اليسوعي جوزف خليل قبل نحو 120 سنة، وكان يطلق على هذه التفاحة اسم «رونيد دوكندا» المعروفة «بالتفاح الفرنجي» والذي كان يوصف للمصابين بالسكري. وفيها خضروات موسمية ترويها ينابيعها العديدة ، مثل : نبع الصوان وعين التنور، وعين ستيت بالإضافة إلي أكثر من (100) عين صغيرة أخري، وتوصف بعض ينابيعها لأمراض الكبد والكلي مثل : عيون الحديد والشحاحير والصنوبر والصوان، مناخها صخري ويعد من انجع المناخات الصحية بما يضفيه من طراوة، اشتهرت ميروبا قديمًا بالمعركة التي بين دارت بين اللبنانيين وإبراهيم باشا قبل اكثر من قرن وستة عقود ، وانتصر فيها اللبنانيون.

التسمية والآثار.
يرجع اسم "ميروبا" إلي اللعة السامية القديمة ، وميروبا تعني "الماء الكثير" ويدعم ذلك كثرة العيون والينابيع بها. وتشير بعض الأبحاث إلي ان إنسان العصر الحجري قد استوطنها ؛ وذلك من خلال العثور علي بعض الادوات التي وجدت بالقرب من أحد ينابيع حراجل . كما دلت الآثار العائدة إلي أزمنة متلاحقة علي أن استمراراً سكنيًا وحضاريًا قد دام علي هذه الأرض منذ أقدم العصور حتي الآن، ومن تلك البقايا: أثار برج في خراج ميروبا يعرف بخرائب زهير( وهو اسم لملك قديم كان يسكنها) وعظمة البناء التي لاتزال ظاهرة في البقايا المحفوظة من بقاياه ربما تشير إلي ان المكان كان معبدًا للزهرة والتي تحول اسمها إلي زهير.

السياحة في ميروبا.

تتميز ميروبا بانها قرية سياحية ومن اجمل مصايف كسروان، ومصيف مميز ومقصد للسياح يفدون إليها من كل النواحي، ويذكر البعض أنه عندما كانت ميروبا مصيفا للبنانيين ومقصدا للسياح، لم يكن هناك مصيف آخر في مستواها. وربما كانت المصيف المميز قبل أن يصل إليها أسفلت الطرق، وتحديدا عندما بلغ هذا الوقت تخوم بلدة ريفون، حيث كان الميسورون ينتقلون إليها على الأحصنة، ومتوسطو الحال على الحمير، والفقراء سيرا على الأقدام، وذلك إما للنزول في فنادقها التي يعود أحدها إلى 80 عاما، وإما لإقامة المخيمات الصيفية قرب العيون والينابيع، أو قرب البساتين. وعندما كان وجود سيارات «فورد أبو دعسة» يقتصر في أغلب الأحيان على شوارع في بيروت كان قسم كبير منها في ميروبا

عائلاتها وأهم أعيادها.
العائلات التي تسكن ميروبا اغلبها من المسيحيين الموارنة من امثال: أبو خليل، أبي راشد، أبي نخول، أرسانيوس، بعينو، سعادة، سلامة، شهوان، الصباغ، فريفر، قرقفي، قزيلي، ناصيف.

اما عن اعياد ميروبا ومناسباتها الخاصة فتتمثل في: عيد مار الياس (20 تموز) ، عيد انتقال السيدة العذراء (15 آب) ، عيد ارتفاع الصليب (14 أيلول) ، بالإضافة إلي "عيد التفاح" في الاسبوع الأول من أيلول من كل عام.

المراجع.

أماكن مأهولة في قضاء كسروان
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
مدن لبنان
مواقع أثرية في لبنان

ميروبا


El aríbalo incaico o urpu es la forma más representativa de la cerámica incaica, de finalidad  utilitaria. Es un cántaro de boca abocinada, cuello largo, cuerpo voluminoso y base cónica. Lo había en diversos tamaños, desde pequeños hasta los que tenían la altura de una persona. Los antiguos peruanos lo llamaban maka o puyñun; el nombre de aríbalo lo impusieron los españoles, por su ligero parecido con las antiguas ánforas griegas elaboradas desde el  (aryballos).

Características

 La forma de su cuerpo es globular.
 Su cuello es alargado, terminando la boca en bordes volteados (labios abocinados).
 Consta de dos asas o agarraderas, una en cada lado de su abultado cuerpo.
 En el borde inferior de la boca tiene un par de anilletes donde se pasaban cintas de colores.
 En la base del cuello tiene una protuberancia o botón de barro cocido que representa una cabeza humana o felina.
 Presenta decoración en su cuerpo, basada en motivos geométricos, predominando los rombos, rectángulos, triángulos, círculos y cruces (similares a la decoración textil), aunque algunas veces se representan aves, insectos y plantas, todos hechos de manera fina y pequeña.
 Es policroma, ya que se emplean muchos colores en su ornamento, como marrón, rojo, blanco, naranja, amarillo, en diversas tonalidades, y con más frecuencia el negro.
 Su base es cónica y puntiaguda, por lo que se debía asentarlo en un agujero o hueco en el suelo, para mantenerlo en equilibrio. Esta forma facilitaba inclinarlo cuando se quería verter su contenido y evitaba que se dañara al momento de volverlo a su posición original.

Utilidad

Su fin era netamente práctico y utilitario: era usado para transportar agua y preparar bebidas como la chicha, así como para almacenar alimentos secos. Los más pequeños eran usados en los ritos ceremoniales, como pagos a la tierra; también solían ser colocados en los entierros de difuntos.
Para transportarlo se pasaba una cuerda por las asas de sus costados y por el botón o protuberancia del cuello, que por lo general representaba un rostro felino. Se colocaba en la espalda y la cuerda era sujetada con las manos.

Importancia

El aríbalo, con sus peculiares «labios abocinados», fue la  forma más característica y común de la cerámica inca, tan así que su presencia en los yacimientos arqueológicos es indicio inobjetable de la presencia o influencia inca en la zona. Se han encontrado finos aríbalos en entierros acompañando a los difuntos. Tuvo diversos estilos en todas las regiones conquistadas por la cultura incaica e influenció en el desarrollo de la alfarería andina. Por ejemplo, los chimúes de la costa norte peruana, después de haber sido conquistados por los incas, mantuvieron su cerámica negra tradicional, pero también confeccionaron aríbalos y cerámica con labios abocinados.

Véase también

 Aríbalo (griego)

Bibliografía
 DEL BUSTO DUTHURBURU, José Antonio: Perú Incaico, p. 182. Colección de obras escogidas de José Antonio del Busto. Lima, Empresa Editora El Comercio S.A., 2011. ISBN 978-612-306-034-3
 KAUFFMANN DOIG, Federico: Historia y arte del Perú antiguo. Tomo 5, p. 837. Lima, Ediciones PEISA, 2002. ISBN 9972-40-217-2
 TAURO DEL PINO, Alberto: Enciclopedia Ilustrada del Perú. Tercera Edición. Tomo 2. ANG/BED. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-151-0
 VERGARA, Teresa: «Tahuantinsuyo: el mundo de los incas». Incluida en la Historia del Perú, p. 327. Lima, Lexus Editores, 2000. ISBN 9972-625-35-4

Alfarería y cerámica incaica

Aríbalo incaico


Alkenler (diğer bir deyişle olefinler ya da "yağ oluşturucular") yapılarında en az bir tane karbon-karbon (C=C) çift bağı içeren organik bileşiklerdir. Alkenlerin yapısında karbon-karbon çift bağı bulunduğundan ve bu karbonların yapabileceği en fazla hidrojenle bağ yapmamış olduğundan Alkenler doymamış bileşikler kategorisine girerler. Alkenlerin yapısında sadece bir karbon-karbon çift bağının bulunması durumunda homolog seriler oluştururlar. Bu homolog serilerin genel formülü CnH2n şeklindedir. Bur da n- in en az 2 olma şartı vardır. Aşağıda en basit alken olan Eten'in yaygın ismilye Etilenin çeşitli modellemelerle çizilmiş şekillerinin yanı sıra alkenlerin çeşitli şekillerdeki yazılış şekilleri de bulunmaktadır.

Yapıları

Şekilleri
VSEPR teorisiyle varsayıldığı üzere alkenlerde çift bağ yapan karbon atomlarının arasında yaklaşık 120° açı oluşmaktadır. Bu açı Van der Waals etkileşimleri ve bağa katılmayan fonksiyonel grupların etkileri ile değişebilir. Örnek olarak propen molekülünde bağ açısı 123.9° dir. Alken çift bağı tekli kovalent bağdan daha güçlüdür ve 133 pikometre daha kısadır.

Moleküler geometri

Tekli kovalent bağlarda olduğu gibi çift bağlar da üst üste gelen atomik orbitaller olarak tanımlanabilir. Ancak tekli kovalent bağ sadece bir adet sigma bağından oluşurken, çift kovalent bağ bir sigma bir pi bağından meydana gelmiştir.

Çift bağa dahil olan her karbon kendi üç sp2 hibrit orbitalini, üç atomla sigma bağı yapmak için kullanır. Hibritleşmemiş ve diğer üçünün oluşturduğu düzleme göre dik açıda kalan ''2p'' orbitalleri etkileşerek pi bağını oluştururlar.

Pi bağını kırmak için büyük miktarlarda enerji gerektiğinden (etilende 264 joule/mol) karbon-karbon çift bağını döndürmek oldukça zordur ve büyük oranda kısıtlanmıştır. Bunun sonucu olarak sübsitüyent bağlı alkenlerde ''cis'' ve ''trans'' olmak üzere iki geometri izomeri türü oluşabilir. Örnek olarak ''cis''-2-büten molekülünde metil sübsitüyentler aynı tarafa bakarken ''trans''-2-büten molekülünde metil sübsitüyentler ters tarafa bakarlar.

Biri çift bağı çevirmek zor olsa da imkânsız değildir. Gerçekte, 90°lik bir çevirme işlemi pi bağının gücünün yarısına eşittir. P orbitallerinin yanlış yerleşimi beklenenden azdır çünkü piramidal yapı oluşmaya başlar. (Bkz: Piramidal alken)

Alkenlerin Özellikleri

Alkenler etenden bütene kadar olanlar gaz , 5 karbonlu pentenden 15 karbonlu Pentadekene kadar olanlar sıvı ve yapısında 15'den fazla karbon bulunduran alkenler ise normal şartlar altında katı haldedirler. Alkenler suda zor çözülen organik bileşiklerdir. Karbon- karbon arasındaki tekli bağlar karbon-karbon çift bağlara göre daha kuvvetlidirler. Bu yüzden alkenlerde yapılarındaki çift bağları bozma eğilimi vardır. Bundan dolayı alkenler reaktifdirler. Alkenler halojenlerle halojenalkanlere dönüşürler. Alkenler petrokimya endüstrisinde katkı malzemesi olarak kullanılmaktadır çünkü birçok reaksiyona katılabilme özelliğine sahiptirler.

Alkenlerde Adlandırma

Alkenlerin IUPAC sistemine göre adlandırılması Alkanlarkine çok benzemektedir. Burada alkanlarda sona gelen -an takısı yerine alkenlerde sona -en takısı gelmektedir ve birden fazla çift bağın olması durumunda -en yerine duruma göre -dien, trien, tetraen vb. ekler gelmektedir.

1 - İçinde karbon-karbon çift bağının bulunduğu en uzun zincir seçilir.Yandaki tabloda da gördüğümüz gibi 1b de bulunan Hidrokarbon zinciri biri 5 diğeri 6 karbon olmak üzere iki farklı zincirden oluşmaktadır. Burada bir karbon-karbon çift bağı olmasaydı adlandırma yapılırken 6 karbonlu olan zincir seçilecekti. Yalnız burada Hidrokarbon zincirinde karbon-karbon çift bağı olduğundan yapısında çift bağı içeren en uzun zincir seçilir. Bundan dolayı 5 karbonlu olan zincir seçilir.

2 - Burada numaralandırma yapılırken karbon-karbon çift bağını yapmış karbon atomlarına en küçük rakamların gelmesine dikkat edilir.

3 - Eğer çift bağ yapmış karbonlar her iki ucada eşit uzaklıktaysa numaralandırma yapılırken dallanmaya en yakın uçtan başlanılır. Şekil 3a ve 3b 'de de görüldüğü gibi karbon-karbon çift bağları her iki ucada eşit uzaklıktadılar. Burada dikkat edilecek husus numaralandırmaya sağdan ya da soldan başlamak değil dallanmaya en yakın uctan başlanmasıdır.Burada dikkat edilecek diğer bir hususda Hidrokarbon zincirlerinde ikişer karbon-karbon çift bağının bulunmasıdır. Böyle durumlarda isim -en eki yerine duruıma göre -dien, -trien, -tetraen vb. ekleri alır. Tabii ki burada tüm çift bağların yerlerinin belirtilmesi gereklidir.

4 - Çift bağı gösteren numara adlandırmada yazılırken bunlardan küçük olanı alınır.Şekil 4a 'da karbon-karbon çift bağı 1. ve 2. karbonlar arasında burada adlandırma yapılırken çift bağı belirten rakam seçilirken küçük olanı yani 1 alınır. Şekil 4b 'de karbon-karbon çift bağı 2. ve 3. karbonlar arasında burada adlandırma yapılırken küçük rakam olan 2 alınır.

5 - Eğer molekülde birden fazla çift bağ varsa, numaralandırma yapılırken çift bağın uca en yakın olan kısmından başlanılır. Şekil 5a ve 5b 'de de olduğu gibi her iki molekülde de çift bağ vardır ama dallanma yoktur bu yüzden burada numaralandırma yapıldığında karbon-karbon çift bağın en yakın olduğu uctan başlanılır.

Katılma tepkimeleri
Alkenler çift bağın açıldığı birçok katılma tepkimesine girer. Alkenlerde genel olarak katılma tepkimeleri sonucunda alkanlar oluşmaktadır. Alkenlerin karbon-karbon çift bağının bulunduğu karbonlar arasında biri Sigma (σ) diğeri pi (π) bağı olmak üzere iki tane bağ vardır. Alkenlerdeki katılma tepkimelerinde işte bu karbonlar arasındaki pi (π) bağı kırılır ve yerine tepkimeye katılan element veya elementlerle iki tane sigma (σ) bağı oluşturulur.

 Hidrojenin katalitik katılması: Bu katılma tepkimesinde söz konusu alken alkan türüne çevirir. Tepkime metal bir katalizör varlığında yapılır. Yaygın katalizörlerde kullanılan metaller platinyum, nikel ve paladyumdur. Laboratuvar sentezinde Raney nikeli kullanılır. Bu katalizör bir nikel-alüminyum alaşımıdır. Bu tepkime için tipik bir örnek, etilenin katallitik hidrojenleme yöntemiyle etana çevrilmesidir:

 Halojenleme: Elementar haldeki brom ve klorun alkenlere katılmasıyla sırasıyla benzer dibrom ve dikloroalkenler ortaya çıkar. Bir brom solüsyonunun suda renk değiştirmesi alken varlığının analitik testidir.Aşağıdaki örneğe baktığımızda yukardaki örnekten farklı olarak katılan elementlerinin biri aşağıya diğeride yukarıya yazılmak yerine ikisi de aşağıya yazılmıştır. Burada bunların böyle yazılmasının amacı iki karbon atomunun arasındaki tek bağların denebildiklerinden dolayı farkın olmadığını göstermketir. Yani anlayacağınız her iki elementi burada aşağıya, yukarıyada ya da birini aşağıya birini yukarıya yazmanız fark etmez.

 Alkenlere Suyun Katılması : Alkenlere suyun katılmasıyla alkoller oluşmaktadır.

 Hidrohalojenleme: HCl veya HBr gibi hidrolik asitlerin alkenlere katılımıyla haloalkanler meydana gelir. Alkenlerde Hidrojen ve Halojenlerin katılmalarında iki farklı durum ortaya çıkar. Eğer katılmaya giren alken eten gibi sadece birincil karbonlardan oluşan bir alken ise tepkime aşağıdaki gibi sonuçlanır. Burada halojenin veya Hidrojenin nereye bağlanması o kadar fark etmemektedir çünkü burada sadece birincil karbon atomları vardır.

Yalnız ikinci örneğe baktığımızda burada hem birincil hem de ikincil karbon atomları vardır. Bu yüzden burada hidrojenin bağlanacağı karbon atomu önemlidir. Eğer Hidojen atomu ikinci karbona bağlanırsa 1a gösterilen ve daha kararlı olan Karbonuyum iyon oluşur. Şayet ikinci karbon yerine birinci ye bağlanırsa bu sefer 2b ile gösterilen Karbonuyum iyonu oluşur. Böyle durumlarda 2a durumdaki olan ürünün oluşması daha muhtemeldir çünkü ikincil karbonuyum iyon birincil karbonuyum iyondan daha kararlıdır. İşte bu şekilde daha kararlı olan karbonuyum iyonun oluşmasına Markovnikov kuralı denir. 2b ile gösterilen ürün oluşmaz çünkü kararlı karbonuyum iyonlar önceliklidir.

Oksidasyon
Alkenler büyük sayıdaki yükseltgenler ile oksitlenebilirler.
 Oksijenin varlığında alkenler karbondioksit ve su açığa çıkaracak şekilde açık bir alevle yanarlar.
 Oksijenle katalitik oksidasyon veya perkarboksilik asitlerle reaksiyonda epoksitler oluşur.
 ozonoliz'de ozonla gerçekleştirilen reaksiyon çift bağların kırılmasına yol açar ve açığa iki aldehid veya keton çıkar.
R1-CH=CH-R2 + O3 → R1-CHO + R2-CHO + H2O
Bu reaksiyon bilinmeyen bir alkenin çift bağlarının pozisyonlarını belirlemede kullanılabilir.

Polimerizasyon
Alkenlerin polimerizasyonu polietilen ve polipropilen plastikleri gibi yüksek endüstri değerli polimerleri açığa çıkaran ekonomik olarak önemli bir reaksiyondur. Polimerizasyon hem köksüz hem de iyonik olarak devam edebilen bir mekanizmadır.

Sentez
 Alkenler için en yaygın endüstriyel sentezleme işlemi petrolün krakingleştirilmesidir.
 Alkenler su katılarak alkolün dehidrasyonundan sentezlenebilirler. Örneğin, etanolün dehidrasyonu eten ortaya çıkarır:
CH3CH2OH + H2SO4 (conc. aq) → CH3CH2OSO3H + H2O → H2C=CH2 + H2SO4 + H2O
Diğer alkol eliminasyonları Chugaev eliminasyonu ve ilk olarak alkol grubunun kısa ömürlü bir ara ürüne dönüştüğü Grieco eliminasyonudur.
 Hofmann tepkimesi ve Cope tepkimesinda alken üretmek için alkil aminden bir ayrılma tepkimesi meydana gelir. β-haloeterlerle Boord olefin sentezi ve ester erimesinde daha fazla ayrılma tepkimesi meydana gelir.
 Yüksek α-alkenlerinin katalitik sentezleri nikel, kobalt veya platinyum varlığında organometalik bileşik olan trietilaluminyumla etilenin reaksiyonu sonucu gerçekleşebilir.
 Alkenler olefin metatezinde karıştırılır..
 Alkenler çeşitli reaksiyonlar sonucunda aldehid veya keton gibi karbonil grubu bileşiklerinden üretilebilirler.
 Wittig reaksiyonunda alkil halid ile reaksiyon
 Julia olefinasyonunda fenil sülfan ile reaksiyon
 Barton-Kellogg reaksiyonunda iki farklı ketonun reaksiyonu
 Bamford-Stevens reasiyonu veya Shapiro reaksiyonunda bir ketonun etkileşimi
 McMurry reaksiyonunda iki keton veya iki aldehidin etkileşimi
 Alkenler vinil halojen tuzunun etkileşim reaksiyonundan üretilebilirler.
 Alkenler alkinlerin seçici indirgenmelerinden üretilebilir.
 Alkenler Diels-Alder reaksiyonu ve Ene reaksiyonunda yeniden düzenlenirler.
 Alkenler Ramberg-Bäcklund Reaksiyonunda α-halo sulfonlarından üretilebilirler.
 Çokça yeni etkileşimler geçiren alkenlar çeşitli organometalik ayraçlarla karbometalasyonda alkinden oluşturulabilirler.
Simetrik olmayan ürünlerde yerine koyma reaksiyonu geçiren karbonlar (az hidrojenli) çift bağlarda daha sabit bir bölgeye yerleşme eğilimindedirler. (Bkz. Saytzeff kuralı).

E,Z Yazımı
Bir alkenin birden fazla yedek atomu bulunduğu zaman çift bağın geometrisi E ve Z etiketleri kullanılarak gösterilir. Bu etiketler, "karşıt" manasındaki "entgegen" ve "birlikte" manasındaki "zusammen" Almanca kelimelerinden gelmektedir. Çift bağlı atomların aynı taraftaki yüksek öncelikli grupları birlikte diye tanımlanır ve Z ile gösterilir. Karşı taraftaki yüksek öncelikli gruplar ise E ile gösterilmektedir.

Kaynakça

Alkol
Hidrokarbonlar

Alken


Kader Abdullah (Farsça: قادر عبدالله), İran kökenli Felemenkçe yazan bir yazardır.

Hayatı
1954 yılında İran'da doğdu. Tahran Üniversitesi'nde fizik öğrenimi gördü ve öğrenci hareketine aktif olarak katıldı. 1988 yılında siyasal nedenlerden dolayı ailesiyle birlikte İran'dan Hollanda'ya kaçtı. Bugün Amsterdam'da yazar olarak yaşamaktadır. Gizli Yazı (Spijkerschrift, 2000) adlı romanı Türkçeye çevrilmiş ve İstiklal Kitabevi tarafından 2006 yılında yayımlanmıştır.

Kader Abdullah, yazarın takma adıdır ve öldürülmüş olan iki arkadaşının adlarından oluşur. Yazarın gerçek adı, Hüseyin Secadi Gemmahami Farahni'dir. Çok ödüllü bir yazar olan Kader Abdolah'ın Gizli Yazı dışında, De adelaars (1993; Kartallar), De meisjes en de partizanen (1995; Kızlar ve Partizanlar), De reis van de lege flessen (1997; Boş Şişelerin Yolculuğu), Mirza (1998), Een tuin in de zee (2001; Denizde Bir Bahçe), Portretten en een oude droom (2003; Portreler ve Eski Düşler), Karavaan (2003; Kervan) gibi yapıtları vardır.

Mirza rumuzuyla günlük gazete "De Volkskrant"a haftalık köşe yazıları yazmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kader Abdolah UC Berkeley'de: Direnç Olarak Edebiyat: İran gibi Diktatörlüklerde Gizli Edebiyatın Rolü

1954 doğumlular

Yaşayan insanlar

Kader Abdolah


Ellen J. Kullman (nascida em 22 de janeiro de 1956) é uma executiva de negócios dos Estados Unidos. Desde novembro de 2019, ela é a CEO da Carbon (companhia). Ela foi anteriormente presidente e diretora executiva da EI du Pont de Nemours and Company ("DuPont"), em Wilmington, e é ex-diretora da General Motors. A Forbes a classificou como 31ª das 100 mulheres mais poderosas em 2014. Kullman se aposentou da DuPont em 16 de outubro de 2015.

Início de vida
Kullman nasceu Ellen Jamison em Wilmington, Delaware, filha mais nova de Joseph e Margaret Jamison. Ela tem dois irmãos mais velhos e uma irmã mais velha. Kullman frequentou a Tower Hill School, em Wilmington, e depois estudou engenharia mecânica na Tufts University, onde recebeu seu diploma de bacharel em 1978. Em 1983, ela recebeu um mestrado em administração pela Kellogg School of Management, da Northwestern University.

Carreira
Kullman iniciou sua carreira empresarial na General Electric e ingressou na DuPont em 1988, como gerente de marketing no negócio de imagens médicas da empresa. Em seu cargo posterior como vice-presidente executiva, ela foi responsável por quatro das plataformas de negócios da DuPont, bem como por liderar o crescimento da empresa em mercados fora dos EUA.

O conselho de administração da DuPont elegeu Kullman Presidente e diretora da empresa, entrando em vigor em 1º de outubro de 2008, e Chief Executive Officer, entrando em vigor em 1º de janeiro de 2009. Ela foi a décima nona executiva e a primeira mulher a liderar a empresa em seus 212 anos de história. A revista Fortune nomeou Kullman em décimo quinto em sua lista das cinquenta mulheres mais poderosas do mundo em 2008, e em quinto nas listas de 2009 e 2010. Em 2014, ela foi classificada como a 31ª mulher mais poderosa do mundo, e 42ª em 2013. O Wall Street Journal nomeou-a em oitavo lugar em sua lista de 2008 de "Mulheres para Observar".

Kullman foi diretora da General Motors de 2004-2008 e foi eleita para o conselho de administração da Tufts University em 2006.

Em 30 de outubro de 2009, a DuPont anunciou que seu conselho de administração havia eleito Kullman como presidente da empresa em 31 de dezembro de 2009.

Ela foi membro do Comitê Executivo do The Business Council para 2011 - 2013.

Em 6 de junho de 2013, o Conselho Empresarial EUA-China anunciou que Kullman havia sido eleita presidente.

A aposentadoria de Kullman foi anunciada pela DuPont em 5 de outubro de 2015 (a partir de 16 de outubro de 2015) após uma batalha com o investidor ativista Nelson Peltz e a Trian Fund Management, sua empresa de investimentos. Peltz procurou 4 assentos no conselho e argumentou que a DuPont precisava cortar custos e cumprir metas financeiras, mas havia perdido uma votação dos acionistas no início do ano.

Em 14 de outubro de 2016, a Amgen nomeou Kullman para seu Conselho de Administração.

Em 21 de dezembro de 2016, Kullman ingressou no Conselho de Administração do The Goldman Sachs Group, Inc. como conselheira independente.

Prêmios e honras
Kullman foi premiada como Líder de Negócios do Ano pela Sellinger. Em 2014, ela foi a primeira mulher a receber o Prêmio George Washington Carver por inovação em biotecnologia industrial. Em 2015, Kullman recebeu a Medalha Internacional de Paládio da Société de Chimie Industrielle (Seção Americana), o Prêmio Líder de Engenharia do Ano, o Prêmio de Liberdade Individual Pete du Pont, e a Ordem de Delaware do Primeiro Estado. Ela também é uma destinatária do Mons. Prêmio Thomas J. Reese da Catholic Charities.

Kullman foi eleita membro da Academia Nacional de Engenharia em 2015 por liderança no crescimento e transformação de negócios de uma empresa global de ciência e engenharia.

Em 2020, Kullman foi nomeada um dos 50 melhores CEOs para empresas de pequeno/médio porte pela Comparably.

Controvérsia
Em outubro de 2019, Kullman respondeu a acusações de que, em seu papel como CEO da DuPont, ela delegou indevidamente os passivos ambientais da DuPont a uma empresa derivada, a Chemours. A DuPont incorreu em responsabilidades ambientais como resultado da contaminação da água potável com ácido perfluorooctanóico, um produto químico que é prejudicial aos seres humanos e ao meio ambiente, e é conhecido por ser a causa de várias doenças em humanos e animais, incluindo câncer e defeitos congênitos, e resultou em câncer em 2.507 indivíduos que vivem em Wood County, West Virginia.

Em 26 de março de 2018, a Universidade Tufts, alma mater de Kullman, anunciou que lhe concederia um diploma honorário. Nas semanas que antecederam a formatura, isso foi recebido com indignação em toda a universidade. Durante seu discurso na formatura da Universidade, centenas de estudantes protestaram com cartazes e viraram as costas para ela.

Vida pessoal
Kullman é casada com Michael Kullman e eles têm três filhos.

Referências

Empresários dos Estados Unidos
Alunos da Universidade Tufts
Alunos da Universidade Northwestern

Ellen J. Kullman