John Davison Rockefeller, Senior (8 Temmuz 183923 Mayıs 1937), Birleşik Devletler'in ilk milyarderi ve tüm zamanların en zengin insanlarından biri olan Amerikalı işletmeci, sanayici ve hayırseverdi. Kardeşi William Jr. ile Rockefeller ailesini kurmuş ve ölene kadar hanedan reisliği yapmış; aynı zamanda Rockefeller Vakfı'nı kurmuş ve ölene kadar vakıf başkanlığı yapmıştır.

Rockefeller, 1839'da New York'a bağlı Richford köyünde, kalabalık ve yoksul bir çiftçi ailede 8 kardeşin üçüncüsü olarak dünyaya geldi. Babası ve annesinin ayrılmaları sebebiyle ailecek zor günler geçirdiler. Annesiyle birlikte yaşamaya devam eden John ve diğer kardeşleri, tarlada patates ve mısır ekip bunları satan annelerine yardım ederek bir süre yaşama tutundular, lakin ilerleyen zamanlarda ailede iyice büyüyen ekonomik geçimsizlik sebebiyle John, ailenin en büyük erkek çocuğu olarak lise eğitimini sonlandırıp erken yaşta iş hayatına atılmak zorunda kaldı. Kariyerine ilk defa 16 yaşında, ürün komisyonculuğu yapan bir şirkette muhasebeci çırağı olarak başladı. Gençliğinden beri çevresi ve yakınları tarafından hep "yüksek vizyonlu" bir insan olarak tanımlanmış John, 20 yaşından sonra petrolün büyük bir kaynak olacağını öngördü ve dönemin dünyasında damıtılması zor, çamurla eşit değere sahip, lakin geleceğin dünyasında "kara altın" denilecek kadar kıymetli bir enerji kaynağı olacak olan petrol işine girişti. 1870'te Standard Oil'i kurdu, 1897'ye kadar işletti ve en büyük hissedarı olarak kaldı. Kurduğu üniversitelerden olan Chicago Üniversitesi ve Rockefeller Üniversitesi'nde, petrokimya üzerine araştırmalar yaptırttı ve günümüz dünyasında neredeyse hayatın her yerinde olan plastik ve türevlerini buldurttu.

Petrol'ün kullanım sınırı dünya genelinde elektriğin girişine kadar bir ışık kaynağı olarak kullanılan gazyağı ve otomobilin icadından sonra yakıt olarak kullanılan benzin ile yetiniyordu. Rockefeller'ın serveti ise gazyağı ve benzin önem kazandıkça yükseldi ve sonunda ABD'deki tüm petrolün %90'ını en üst düzeyde kontrol ederek ülkedeki en zengin kişi oldu. Dahası Rockefeller, kendi petrollerini başka bir taşımacı şirketi aracı yapmadan, doğrudan kendi döşettiği ana boru hatları ile taşıttırdı. Böylece hem onu düşman gören demiryolu şirketlerini hem de sektöründeki diğer petrol rafinericilerini hızla iflasa sürükletti.

Zamanla Rockefeller petrol endüstrisinde bir devrim yarattı; yaptığı sermaye ile dünyaya petrolün nasıl bir değer olduğunu gösterdi. Büyüyen teknolojik yeniliklerle birlikte petrol daha çok çıkarılmaya başladı ve Rockefeller, bu petrolü işleten tek kişi haline geldi; bu yüzden ülkede, kendisine karşı büyük bir muhtaçlık hissi duyulurdu. Rockefeller'ın bu şekilde malî ve manevî büyümesi,  gibi yorumcu yazarlarıda endişeye sokmuştu. Tarbell, yazılarında Rockefeller'ı çokça eleştirdi ve Rockefeller'ın, sahip olduğu bu gücü kötü kullanacağından endişe duyduğunu belitti. Büyüme süreci içerisinde gerek rakipleri, gerekse de yüksek sınıf halk tarafından pek sevilmeyen John'a, sırasıyla 1884 ve 1896'da iki defa silahlı suikast girişiminde bulunuldu, ancak her ikisindende ufak yaralanmalar alarak kurtuldu. Kamuoyundaki kötü imajını tam tersine çevirmek için dönemin halkla ilişkiler babası sayılan 'den yardım aldı.

1911'de Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi, federalleşmiş petrol şirketi Standart Oil'in, federal tekel yasalarını ihlal ettiği gerekçesi ile şirketin dağıtılması gerektiği kararını verdi. Bu davadan sonra Rockefeller'ın şirketi: ExxonMobil, Chevron Corporation, BP gibi günümüzde hâlâ dünyada en yüksek gelire sahip olan şirketleri içeren 34 ayrı petrol şirketine bölündü. Rockefeller, bu şirketler üzerinde de kontrol kurdu ve şirketin 34 parçaya bölünmesi, piyasada hareketlilik yarattı; böylece satışlar anormal bir şekilde artmaya başladı. Bu 34 şirketin toplam değeri, önceki şirket Standart Oil'in toplam değerinin önce iki, sonra üç katı kadar arttı. Sonuç olarak John Davison Rockefeller Sr., ülkenin ilk milyarderi, dönemin yaşayan en zengini ve kaydedilmiş tarihin en zengini oldu; öyle ki kişisel serveti günümüze kadar geçen süre içerisinde (107 yıl) hâlâ geçilemedi. Eğer günümüzde yaşasaydı 418 milyar dolarlık bireysel servetiyle tüm ABD ekonomisinin %2'sini tek başına kontrol edebilirdi.

İlk yılları

Rockefeller, 1839'da Richford, New York'ta, Alman ve İngiliz kökenli William A. "Şeytan Bill" Rockefeller ve İskoç-İrlandalı kökenli Eliza Davison'un ilk oğlu olarak kalabalık, yoksul ve çiftçi bir ailede doğdu. Kendinden büyük bir ablası, Lucy Rockefeller, ve kendinden küçük dört kardeşi vardı, William A. Jr., Mary ve ikiz kardeşler Franklin ve Frances. Babası Bill, çiftçilik dışında serbest mesleklede uğraşıyordu; bir dönem çiftçilik ve kerestecilik, bir dönem seyyar bitkisel ilaç satıcılığı yaptı. Bill, çok karanlık ve sinsi bir adamdı; bu yüzden olsa gerek yerli halk ona "Şeytan Bill" anlamına gelen Devil Bill lakabını takmıştı. Bill, geleneksel katı ahlâkın aksine özgürlükçülüğü tercih eden bir babaydı. Bill, yaşamı boyunca hep içine kapanık, değişik planlar çeviren bir adam olarak görüldü. Ayrıca Bill, metrisi olan Nancy Brown isimli bir kadından, yaşça Lucy ve John'un arasında olan ancak genç yaşta ölen Clorinda adında bir kız evlada sahipti. Daha sonra ikilinin Cornelia adında bir kızları oldu.

Annesi Eliza, Bill'in yola çıkıp uzun süreler dönmemesi nedeniyle, çocuklarına hem analık hem babalık yapan dindar bir Baptistti. Aile içi ekonomik durumun kötü olması nedeniyle anne Eliza, çok tutumlu davranıyordu ve çocuklarına da bunu aşılıyordu. John, annesinin tutumluluğunu: "Annem çok tasarruflu bir kadındı, hiçbir zaman israf etmedi ve israf etmeyen bireyler yetiştirmek için bize de bunu öğretti." diyerek özetledi. John, diğer kardeşleri gibi ev işlerinden payına düşeni yaptı. Hindi, tavuk yetiştirmesinde ve patates, mısır ekimlerinde ailesine yardım etti ve bunları satarak geçindiler. John, babasının 'yemek için ticaret' sözünü çok benimsemişti. Bu sözün etkisiyle küçük yaşlarında, komşuları ile ufak alım-satımlar gerçekleştirmişti. Baba Bill, değişik planlar çeviren bir adamdı ve çocukları için: "Çocuklarımı, işlerimi yapmaları için bir an önce büyütmek istiyorum." düşüncesiydi. Annesi, Bill'in tam tersi, John'un ve kardeşlerinin yetişmesinde daha olumlu etki yaratmıştı; onların, her birinin eğitimini almış, hoşgörülü, tasarruflu, saygılı ve uyanık bireyler olmaları için uğraşıyordu. Bu büyük farkdan dolayı John, büyüdükçe babasından uzaklaştı ve zaman içerisinde babasından nefret etmeye başladı.

Rockefeller henüz çocukken, ailesi 1851'de önce 'ya, sonra ise işlerin ters gitmesi nedeniyle 6 ay sonra  'ya taşındı ve John bu şehirde, Owego Academy'de eğitim aldı. 1853'te ise ailesi Strongsville, Ohio'ya taşındı ve burada Cleveland's Central Lisesine eğitim gördü. Daha sonra, muhasebe eğitimi aldığı Folsom'sp Commercial College'da on haftalık kurs aldı. Babasının yokluğuna ve ailesinin sık sık yer değiştirmesine rağmen iyi huylu, ciddi ve çalışkan bir çocuktu. Yaşıtları onu çekingen, ciddi, dindar, metodik ve sağduyulu olarak tanımlıyorlardı. Girdiği her ikili münazarada, tartışma yeteneğini gösteriyordu ve kendini her zaman doğru ifade edebiliyordu. Ayrıca Rockefeller'ın derin bir müzik aşkı vardı; hatta bunu kariyer olarak düşündüğü zamanlar dahi oldu.

Standard Oil öncesi kariyeri

Muhasebecilik zamanları

Eylül 1855'te 16 yaşındaki Rockefeller, ilk işi olan Cleveland'daki ürün komisyonculuğu şirketi Hewitt & Tuttle'a muhasebeci çırağı olarak girdi. Zamanla kendini ofisinin her işini yapabilecek kadar geliştirdi; öyle ki, şirketin nakliye masraflarını hesaplamada ustalaştı. Gelecekte, "kariyerimdeki en önemli noktalar arasında" olarak işaret edeceği bu şirkette Rockefeller, hesaplama dışında mavna kanalı sahipleri, gemi kaptanları ve nakliye acenteleri ile müzakere ediyordu. Bu görüşmeler sayesinde, sabit olduğunu düşündüğü nakledilen nakliye oranlarının navlun koşullarına, zamanlamasına ve tercih edilen nakliyecilerin indirim kullanmasına bağlı olarak değiştirilebileceğini öğrendi. Rockefeller'in işini severek ve kusursuz yapmasını gören Hewitt & Tuttle şirketi yöneticileri, Rockefeller'a bir görev daha verdi: Şirkete borçlu olanlardan borçları toplamak. Bu görev ile Rockefeller, gelecekte işine çok yarayacak olan psikolojik konuşma yeteneğini geliştirdi.

Üç ay yardımcı çırağı olarak çalıştığı Hewitt & Tuttle şirketinden ilk ay, dönemin parasıyla $16 aldı. İkinci ay $31, üçüncü ay ise $58 aldı ve yıl sonlarına kadar $58 alarak devam etti. Rockefeller, aynı dönem yanında çalışan muhasebeci arkadaşına iki büyük hedefinin olduğu söylemişti; $100.000'a sahip olmak (1), 100 yaşına kadar yaşamak (2).

İlk iş ortaklıkları ve Amerikan İç Savaşı'ndaki hizmetleri

1859'da Rockefeller, ortağı Maurice B. Clark ile birlikte $4.000 sermaye toplayıp üretim komisyonculuğu işine girdi. Clark, ilk adımı atmak için kendi parasının yanında, John'dan da $2.000 istedi. Ancak John'un o zamanlar güçlüklerle biriktirdiği sadece $800'ı vardı, bu yüzden babası Bill Rockefeller'den %10 faizle $2.000 borç aldı. Daha sonra Rockefeller, bu dertten istikrarlı bir şekilde sıyrıldı, ilerledi ve geçmiş kariyerinde hiç kazanamadığı kadar büyük paralar kazanmaya başladı. Zamanla ülke içinde Amerikan İç Savaşı patlak verdi. John ve Clark, gıda sektöründe komisyonculuğa girdi ve Birlik Ordusu'na muazzam miktarda yiyecek ve malzeme tedarik ettiler. Öyle ki; Clark & Rockefeller ikilisi, birinci yıllarında $4.400, ikinci yıllarında ise $17.000 kâr elde ettiler. Kardeşi Frank Rockefeller savaşırken, John işi ile uğraştı ve yedek askerler tuttu. Savaştan kaçmak için tomarca para ödeyen birçok zengin Kuzeylinin aksine John D. Rockefeller: "Orduya girmek ve üzerine düşeni yapmak isterim." dedi. Ancak gelecekte Rockefeller, bir kitabında: "Ama bu söz konusu bile olamazdı çünkü yerimi alacak kimse yoktu. Yeni bir işin içindeydik ve eğer ölecek olsaydım, tüm işler duracaktı ve bu ülke için daha kötü sonuçlar doğururdu." dedi.

Rockefeller, Başkan Abraham Lincoln'e oy veren ve o zamanki yeni Cumhuriyetçi Parti'yi destekleyen kölelik karşıtı biriydi. 1862'de Federal hükûmet, petrol fiyatlarını sübvanse ederek fiyatı önce $0,35/varil, sonra ise $13,75/varil olacak şekilde  yükseltti. Bu, binlerce spekülatörün servet kazanmaya çalışacağı bir 'petrol sondajı furyası' başlattı. Birçoğu başarısız oldu, fakat başarılı olanların verimli olmasına dahi gerek yoktu; petrolün verimsiz işlemesi bile değerli idi. Toprağa sondajlar açıp ellerinden geldiğince petrolü çektiler ve bunu yaparkende doğaya oldukça zarar verdiler; dere ve nehirlerin, su yerine petrol ile akmalarına sebebiyet verdiler.

Gazyağı formundaki rafine petrol için büyük miktarda talep vardı. Kömür, daha önceki yıllar kerosen çıkarmak için kullanılmıştı, ancak zahmetli ekstraksiyon süreci ve yüksek fiyatı geniş kullanım alanını darattı. İç Savaş yıllarında taşımacılığının yüksek maliyetleri ve yüksek devlet vergileri olsa dahi alış-verişten elde edilen ciro, dolayısıyla kârlar büyüktü. Rafine petrolün 1863'teki fiyatı yaklaşık $13/varil, kâr marjı ise varil başına $5-$8 civarındaydı. O dönemlerde rafineri kurmak için ufak sermaye harcamaları yeterliydi; yaklaşık $1.000 ila $1.500 ve faaliyet göstermesi için sadece birkaç adam gerektiriyordu. Bu riskli ve tehlikeli dönemde ortaklar, gıda sektöründen tekrar petrole geçtiler ve 1863'te, gelişen petrol sanayisi bölgesi olan Cleveland şehrine "The Flats" isminde bir petrol rafinerisi inşa ettiler. Rafineri, doğrudan Clark & Rockefeller, kimyager Samuel Andrews ve M.B. Clark'ın iki erkek kardeşinden oluşan Andrews-Clark & Company'ye aitti. O zamanlar ticarî petrol piyasası, henüz yeni doğmuş bir bebekti ve aydınlatma için çok iyi bir araçtı; önceden kullanılan balina yağı, kitleler için daha pahalı ve masraflıydı.

Dönemin birçok rafineri şirketi, petrolden %60'lık gazyağını alıp, geri kalan %40'lık kısmı ise 'atık' olarak nitelendirip nehirlere veya büyük çamur yığınlarına atıyordu. Ancak John D. Rockefeller, fakirlikten geldiği ve annesinin ona israfın kötü bir şey olduğunu empoze ederek büyütmesi sebebiyle petrolün %40'lık kısmının atılmasını ziyan olarak görüyordu ve onu değerlendirmek istiyordu. Zamanla, kimyasal çalışmalara ayrıdığı büyük paraların karşılığını aldı ve 'atık' olarak görülen %40'lık petrol kısmını yağlama yağı, vazelin ve parafin mumu gibi ürünlerin hammaddesi olarak kullandı.
Yine petrolden elde edilen ve atık olarak nitelendirilen kaftanı asfaltlamada kullandı.
Aynı şekilde Rockefeller, tesisatçılarını petrolü taşıyacak boruları döşemek için rakip şirketlere kiralattı; karşılığında $2,50/varil kadar maal edilecek petrolü, $0,96/varil kadardan satın aldı. Şubat 1865'te ise, gelecekte petrol endüstrisi tarihçisi Daniel Yergin'in "Rockefeller'in kritik hamlesi" olarak tanımlayacağı satın alımı gerçekleşti; John D. Rockefeller, Clark kardeşlerin şirketini $72.500'a satın aldı ve Rockefeller'in büyüme yolundaki sıçrayışlarından biri oldu, öyleki Rockefeller bu satın alımı için gelecekte: "Şirketimin dönüm noktası oldu." dedi. Zamanla Rockefeller, iç savaş sonrası başlıyan ekonomik büyümeden, demiryollarının gelişmesinden ve petrol yakıtlı bir ekonominin hazırlanmasında sorumluluk sahibi bir konuma geldi. Şirket gittikçe büyük paraları döndürdü, değişen pazarlara hızla adapte oldu ve hızla büyüyen endüstriyi takip etmek için gözlemciler görevlendirdi.

Petrol işinde büyüme
1866'da, kardeşi William Rockefeller Jr., Cleveland'da başka bir rafineri kurdu ve ağabeyi John'u da dahil etti. 1867'de ise finansör Henry Morrison Flagler, şirkete ortak oldu ve Rockefeller, Andrews & Flagler firması kuruldu. 1868'e gelindiğinde Rockefeller, kârlarını yatırıma dönüştürmüş veya farklı firmaları kendine borçlandırtmıştı. Rafinerilerden çıkan atıkların uygulama alanlarına göre değerlendirilmesini isteyen John, kimyager Samuel Andrews'den yardım alıyordu. Şirket zamanla, Cleveland'daki rafinerilere sahip oldu ve New York'ta, büyük bir pazarlama kuruluşu kurdu; dönemin dünyasında en büyük petrol şirketi haline geldi.

Standard Oil Company

Kuruluş öncesi, kuruluş ve erken büyüme

Amerikan İç Savaşı'ndan sonra Cleveland şehri, Birleşik Devletler'deki beş büyük petrol arıtma merkezinden biriydi. 1869'a gelindiğinde, piyasaya üretim oranından üç kat daha fazla kerosen talebi vardı ve talep yıllarca zirvede kaldı.

10 Ocak 1870'te John D. Rockefeller, Andrews & Flagler ortaklığından çıkarak "Ohio'nun Standard Oil'i" ismiyle şirketi kurdu. Kısa zamanda büyük kâr elde eden Rockefeller, önce Ohio'un en kârlı rafinericisi, sonra ise ülkenin en büyük petrol ve gazyağı nakliyecilerinden biri haline geldi. Ülkedeki petrol taşımacılığının çok masraflı olması, hızla büyüyen şirketinin mutluluğunu yaşayan John'un canını çok sıkıyordu. Büyük çabalarının ardından John, büyük meblalar ödeyerek demiryollarını kontrol altına almayı başardı ve rakip şirketlerin petrollerini, kendi demiryollarından taşıtmadı.

Navlun oranlarını kontrol etmek için kartel oluşturmaya girişti ve South Improvement Company'yi kurdu. Kartel, büyük hacimli petrol tedarik edenlere karşı ayrıcalık sağladı. John, pazarlama bilgisini kullanarak, büyük hacimli petrol alan müşterilerine karşı %50'ye varan büyük indirimler yaptı; böylece, rakip petrol şirketlerinin müşterilerini de kendine çekti ve o şirketleri iflasa sürükletti.

Önümüzdeki on yıl boyunca, gazyağı
Bu stratejisinin bir diğer amacı, hızla artan navlun fiyatlarının yavaşlatılması veya daha iyisi olan durdurulmasıydı. Bu sabotajları, bağımsız petrol kuyusu işletmecilerinin protestolarını ateş pahasına yükseltti ve bu da onları Standard Oil ile antlaşma yapmaya mecbur bıraktı. Charles Pratt ve Henry H. Rogers başkanlığındaki, New York'un en büyük rafinerisi olan Charles Pratt & Company, Standard Oil'in bu strajisini diğer şirketler gibi fark edip buna muhalefet oldu. Standard Oil ise, Pennsylvania kartelin sözleşmesini iptal etti piyasa standartlarını uygulamaya aldı. Rakipler her ne kadar mutsuz olsa da Rockefeller'ın girişimi, Amerikalı tüketicilere daha ucuz gazyağı ve diğer petrol yan ürünlerini getirdi. 1870'ten önce, ışık kaynağı olarak balina yağı yakıtı kullanılıyordu ve bu yalnızca zenginler içindi. Önlerindeki on yıl boyunca gazyağı, işçi sınıfı ve orta sınıf için yaygın olarak kullanımda kaldı.

Rockefeller, basının ilk kez onu kötülemesine rağmen yılmadan rakip rafinerileri satın alma döngüsüne devam etti, operasyonlarının verimliliğini artırdı, petrol sevkiyatlarında indirim için baskı yaptı, gizli anlaşmalar yaptı ve yatırım havuzlarını yükseltti. 1872 yılında, dört aydan kısa bir süre içinde Standard Oil, Cleveland şehrindeki 26 büyük rakip şirketinden 22'sini satın alıp bünyesine kattı (bu olay gelecek yıllarda kimisi tarafından "Cleveland fethi", kimisi tarafındansa "Cleveland katliamı" olarak anıldı). En sonunda John D.'nin ve şirketi Standard Oil'in muhalifleri, John D. ve şirketiyle rekabet etmenin çözüm olmadığını gördü. 1874'te John D. ile yazılı antlaşma yapmak zorunda kaldılar ve John'un yükselen patronluğunu kabul ettiler.

Petrol İmparatorluğu ve tekelden yönetim

Rockefeller, yüzlerce rakibi olmasına rağmen şirketi Standard Oil'i, yatay entegrasyon yolu ile Amerika Birleşik Devletleri'nin pazar payı içerisinde, petrol rafinajında ve satışlarında hakimiyet kazanmasını sağladı. Zamanla ABD pazarının %90'ını kontrol edebilecek kadar güçlendi. Gazyağı endüstrisindeki eski dağıtım sistemini şirket, kendi dikey sistemiyle değiştirdi. Standard Oil'in ticari uygulamaları yoğun tartışmalara yol açtı. Aynı zamanda gazyağı ürünlerinin kalitesini ve bulunabilirliğini artırırken, kamuya olan maliyetlerini de büyük ölçüde düşürdü (gazyağı fiyatı şirketin ömrü boyunca toplam yaklaşık %80 düştü). Standard Oil Co.'nın rakiplerine karşı en güçlü silahları düşük satış, farklı fiyatlandırma ve gizli nakliye indirimleri oldu.

Ayrıca bakınız
Rockefeller ailesi
Standard Oil Company
Petrol endüstrisi

Notlar
Dipnotlar

Kaynak notları

Kaynakça

Bibliyografya

 online free

Ernst, Joseph W., editor. "Dear Father"/"Dear Son: Correspondence of John D. Rockefeller and John D. Rockefeller, Jr. New York: Fordham University Press, with the Rockefeller Archive Center, 1994.
Folsom, Jr., Burton W. The Myth of the Robber Barons. New York: Young America, 2003.
Fosdick, Raymond B. The Story of the Rockefeller Foundation. New York: Transaction, reprint, 1989.
Gates, Frederick Taylor. Chapters in My Life. New York: The Free Press, 1977.
Giddens, Paul H. Standard Oil Company (Companies and men). New York: Ayer Co. Publishing, 1976.
Goulder, Grace. John D. Rockefeller: The Cleveland Years. Western Reserve Historical Society, 1972.
Harr, John Ensor, and Peter J. Johnson. The Rockefeller Century: Three Generations of America's Greatest Family. New York: Charles Scribner's Sons, 1988.

Hawke, David Freeman. John D: The Founding Father of the Rockefellers. New York: Harper and Row, 1980.
Hidy, Ralph W. and Muriel E. Hidy. History of Standard Oil Company (New Jersey: Pioneering in Big Business). New York: Ayer Co., reprint, 1987.

Jonas, Gerald. The Circuit Riders: Rockefeller Money and the Rise of Modern Science. New York: W.W. Norton & Co., 1989.
Josephson, Matthew. The Robber Barons. London: Harcourt, 1962.
Kert, Bernice. Abby Aldrich Rockefeller: The Woman in the Family. New York: Random House, 1993.
Klein, Henry H. Dynastic America and Those Who Own It. New York: Kessinger, [1921] 2003.
Knowlton, Evelyn H. and George S. Gibb. History of Standard Oil Company: Resurgent Years 1956.

Manchester, William. A Rockefeller Family Portrait: From John D. to Nelson. New York: Little, Brown, 1958.
Morris, Charles R. The Tycoons: How Andrew Carnegie, John D. Rockefeller, Jay Gould, and J. P. Morgan Invented the American Supereconomy. New York: Owl Books, reprint, 2006.
 Nevins, Allan. John D. Rockefeller: The Heroic Age of American Enterprise (1940); 710pp; favorable scholarly biography; online

Pyle, Tom, as told to Beth Day. Pocantico: Fifty Years on the Rockefeller Domain. New York: Duell, Sloan and Pierce, 1964.
Roberts, Ann Rockefeller. The Rockefeller Family Home: Kykuit. New York: Abbeville Publishing Group, 1998.

Stasz, Clarice. The Rockefeller Women: Dynasty of Piety, Privacy, and Service. St. Martins Press, 1995.

Williamson, Harold F. and Arnold R. Daum. The American Petroleum Industry: The Age of Illumination, 1959; also vol 2, American Petroleum Industry: The Age of Energy, 1964.
Yergin, Daniel. The Prize: The Epic Quest for Oil, Money, and Power. New York: Simon & Schuster, 1991.
Public Diary of John D. Rockefeller, now found in the Cleveland Western Historical Society

Dış bağlantılar

The Rockefeller Archive Center
The History of the Standard Oil Company, by Ida Tarbell, full text, HTML
 John D. Rockefeller Biography
Timeline of the Rockefeller family history since his birth
A genealogy of his family
Illustrated article about John D Rockefeller and the Standard Oil Company
Financier's Fortune in Oil Amassed in Industrial Era of 'Rugged Individualism'  NY Times Obituary, May 24, 1937
A Capital Life  A New York Times book review of "Titan" by Ron Chernow (1998).
American Experience: The Rockefellers  A full transcript of the PBS documentary on the family history, with contributions from Paul Krugman and author Ron Chernow.
Booknotes interview with Ron Chernow on Titan: The Life of John D. Rockefeller, Sr., June 21, 1998.

1839 doğumlular
Tioga County, New York doğumlular
1937 yılında ölenler
19. yüzyılda Amerikalılar
19. yüzyıl Amerikalı iş insanları
20. yüzyıl Amerikalı iş insanları
Şirket kurucuları
Dolar milyarderleri
Standard Oil Company
Petrol endüstrisi tarihi
Ohio'da defnedilenler

John D. Rockefeller


La Gooikse Pijl es una carrera ciclista profesional de un día belga que se disputa en el municipio de Gooik (Flandes) y sus alrededores, a finales del mes de septiembre.

Fue creada en 2004 como carrera amateur. Desde 2012 forma parte del UCI Europe Tour, dentro de la categoría 1.2 (última categoría del profesionalismo).

Palmarés

Palmarés por países

Referencias

Enlaces externos
 Gooikse Pijl (sitiodeciclismo.net)

Ex competiciones de ciclismo amateur
Competiciones de ciclismo de Bélgica
Deporte de Flandes
Carreras del UCI Europe Tour

Gooikse Pijl


Dominika Małgorzata Chorosińska (de soltera Figurska; Elblag, 29 de diciembre de 1978) es una actriz y política de derecha polaca. Afiliada al partido Ley y Justicia, se desempeña como miembro del Sejm desde 2019.

Filmografía
1999: Egzekutor
1999: Skok
2000: 6 dni strusia
2000: Enduro Bojz
2000: Nie ma zmiłuj
2001: Zostać miss2002-2008: M jak miłość''

Referencias

Enlaces externos

Actrices de cine de Polonia
Miembros del Sejm de Polonia (2019-2023)
Miembros del Sejm de Polonia (2023-2027)
Políticas de Polonia
Nacidos en Elbląg
Católicos de Polonia
Políticos de Ley y Justicia
Polacas del siglo XXI
Políticos de Polonia del siglo XXI

Dominika Chorosińska


El tepuy Kukenán o Cuquenán es un tepuy en la parroquia Santa Elena de Uairén, municipio Gran Sabana, estado Bolívar, en la región Guayana, parte del país sudamericano de Venezuela. Posee una superficie estimada en 2185 hectáreas (equivalentes a 21,85 kilómetros cuadrados). Tiene una altitud de 2680m y una longitud de 3km. El salto Kukenán, de 674m de desnivel, se encuentra en el extremo sureste del tepuy.

Kukenán se encuentra en el parque nacional Canaima, cerca de la frontera con Brasil y Guyana. Junto a Kukenán, al sureste, está el monte Roraima, otro tepuy muy conocido. El tepuy Kukenán es más difícil de escalar, por lo que se sube con mucha menos frecuencia que al monte Roraima.

La vista en la parte superior de Kukenán fue fuente de inspiración para la película animada de 2009 Up.

En esta meseta nace el río Kukenaam, que al confluir con el río Yuruaní dan origen al río Caroní.

Véase también

 Geografía de América del Sur
 Geografía de Venezuela
 Anexo:Montañas de Venezuela
 Anexo:Montañas del estado Bolívar

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización en Wikimapia
 Imagen satelital en Wikimapia

Tepuyes
Montañas de Bolívar
Parque nacional Canaima

Tepuy Kukenán


A Escola Liberal Francesa (também chamada de "Escola Optimista" ou "Escola Ortodoxa") é uma escola de pensamento econômico e político fundada no século XIX na França, centrada no Collège de France e no Institut de France. Os principais pensadores incluem Frédéric Bastiat, Jean-Baptiste Say, Destutt de Tracy e Gustave de Molinari.

A Escola Liberal Francesa é herdeira de fisiocratas como Turgot e Condillac e defendia vorazmente o livre comércio e o laissez-faire. Eles foram os principais opositores das ideias coletivistas, intervencionistas e protecionistas. Isso fez da Escola Francesa uma precursora da Escola Austríaca.
História do pensamento econômico
Libertarismo
Liberalismo

Escola Liberal Francesa


Filippo Antonio Gualterio (Fermo, 24 de março de 1660 - Roma, 21 de abril de 1728) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Fermos em 24 de março de 1660. De uma família de Orvieto. O mais velho dos dezessete filhos de Stanislao Gualterio, gonfaloneiro de Orvieto, e Anna Maria Cioli, nobre de Todi. Sobrinho-neto do cardeal Carlo Gualterio (1654). Tio do cardeal Luigi Gualterio (1759). Seu sobrenome também está listado como Gualtiero e Gualtieri.

Educação
Estudou na Universidade de Fermo, onde se doutorou em filosofia, teologia e utroque iure , tanto em direito canônico quanto em direito civil.

Início da vida
Governador de San Severino, 17 de fevereiro de 1685 até 1686. Governador de Fabriano, 20 de abril de 1686 até 1688. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica de Justiça e da Graça, 1687. Governador de Iesi, 1688-1689. Governador de Camerino, de 16 de setembro de 1689 a 1690. Inspetor geral de Annona e presidente de Montalto, de junho de 1690. Governador de Loreto, de outubro de 1692. Governador de Viterbo, de 27 de junho de 1695. Vice-legado em Avignon, 8 de março de 1696 até 26 de julho de 1700.

Sacerdócio
Ordenado (sem mais informações encontradas).

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Atena, em 30 de março de 1700. Consagrada, em 16 de maio de 1700, igreja dos jesuítas, Avignon, por François de Maily, arcebispo de Arles. Núncio na França, em 3 de abril de 1700. Transferido para a sé de Imola, com título pessoal de arcebispo, em 21 de novembro de 1701.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 17 de maio de 1706. Legado na Romagna, em 25 de junho de 1706. Protetor da Escócia em 1706. Recebeu o barrete vermelho e o título de S. Crisogono, em 30 de abril de 1708. Transferido para a sé de Todi , com título pessoal de arcebispo, 14 de outubro de 1709; renunciou à Sé, 5 de dezembro de 1714; sucedido por seu irmão Ludovico Anselmo Gualterio. Abade commendatario de Saint-Remy, Reims, 1710. Protetor da Inglaterra em agosto de 1711; confirmado em 1717; ele estava encarregado dos negócios do rei James III antes do papa. Camerlengo do Sacro Colégio dos Cardeais, 2 de março de 1712 até 30 de janeiro de 1713. Abade commendatario de Saint-Victor, Paris; tomou posse em março de 1716. Participou do conclave de 1721, que elegeu o Papa Inocêncio XIII. Participou do conclave de 1724, que elegeu o Papa Bento XIII. Comendador da Ordem do Saint-Esprit , 1724. Optou pelo título de S. Cecília, a 29 de janeiro de 1725. Optou pelo título de S. Prassede, a 31 de julho de 1726.

Morte
Morreu em Roma em 21 de abril de 1728, às 9h30, em seu palácio na via del Corso , Roma. Exposto na igreja de S. Prassede, Roma, onde ocorreu a capella papalis em 23 de agosto de 1728; e enterrado provisoriamente nessa mesma igreja. Transferido para a catedral de Orvieto e enterrado no túmulo de seu tio na capela da família naquela catedral.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XI

Filippo Antonio Gualterio


بعبده قرية سورية جبلية تتبع مدينة جبلة وتقع على بعد 25 كم جنوب شرق جبلة، ترتفع عن سطح البحر حوالي 650 م وتبلغ مساحتها حوالي 8  ويبلغ عدد سكانها حوالي 8000 نسمة وتتميز القرية بزراعة الفواكهة الصيفية المختلفة وكذلك زراعة التبغ والزيتون والكرمة.

تضم مدرسة ابتدائية وأخرى إعدادية (إعدادية الشهيد محمود فندي) وتشترك بالمدرسة الثانوية مع القرى المجاورة تحوي مركز صحي وشبكة طرق كبيرة جيدة تربطها مع مدينتي جبلة وبانياس الساحل والقرى التابعة لهما.

أصل التسمية
ويذكر انها سميت بهذا الاسم نسبة إلى سكانها قديمًا وهم العبديين الذين كانوا يقطنونها فيما مضى. تحيط بالقرية عدد من القرى التاريخيه مثل دوير بعبده، سلميه، والدالية.

من أجمل معالمها: نبع الغار، قمة الشميميس، حار حماه، سنديان كرم جعفر، ومنطقة بيت الشيني المُطلّة على حوض البحر الأبيض المتوسط.

مراجع

تجمعات محافظة اللاذقية السكانية

بعبده


Un mire este un bărbat care urmează curând să se căsătorească sau care s-a căsătorit recent. Un mire este însoțit la altar de cavalerii de onoare.

Ținută
Stilul îmbrăcăminții mirelui poate fi influențat de mai mulți factori, inclusiv de momentul zilei, de locul ceremoniei, de originea etnică a mirelui și miresei, de tipul de ceremonie și de apartenența mirelui la Forțele Armate.

Tradiții naționale sau etnice
 În Statele Unite ale Americii, mirele poartă de obicei un costum de culoare închisă atunci când se căsătorește ziua sau un smoching atunci când se căsătorește seara.
 Tradiția britanică pentru o nuntă formală necesită ca mirele, aprozii de sex masculin și aproape toți bărbații din familie să  poarte costume de dimineață.
 Mirii de origine scoțiană poartă adesea un costum scoțian cu kilt, ca și cavalerii de onoare.
 În Norvegia mirele poate purta un costum popular de tip gákti printre populațiile sami din nord sau bunad, un costum de culoare închisă sau un smoching.

Religie

Creștinism
În creștinism, Iisus Hristos este numit mire, în timp ce Biserica este considerată mireasa lui. În Evanghelia după Ioan, Ioan Botezătorul vorbește de Isus Hristos ca mire și menționează mireasa.

Vezi și Matei 9:15; 25:1-13; Marcu 2:19-20; Luca 5:34-35; Ioan 2:9; 3:29.

Referințe

Nuntă

Mire


Mirika (lat. Myrica),  rod grmova i drveća iz porodice Myricaceae ili voskovki. Danas je u nju uključeno svega tri vrste, dok su ostale priključene rodu Morella. Generičko ime potječe od grčke riječi μυρικη (myrike), što znači "miris".

Rod mirika (vrste M. gale i M. hartwegii) raširen je po djelovima Europe i Sjeverne Amerike, dok M. dentulata raste na Madagaskaru.

Vrste
 Myrica gale  L., 1793,  'slatki gale', 'močvarna mirta'
 Myrica hartwegii S. Watson, 1875

Vanjske poveznice

Izvori

Voskovke

Mirika


Rainer Weiss (født 29. september 1932 i Tyskland) er en amerikansk fysiker, der er kendt for sine bidrag indenfor studiet af tyngdekraften. Weiss er professor emeritus ved MIT og adjungeret professor ved Louisiana State University. Han er kendt for opfindelsen af den interferometriske teknik, der er grundlaget for LIGO-projektet. Et projekt der går ud på at detektere gravitationsbølger.

Han fik tildelt Nobelprisen i fysik i 2017, sammen med Kip Thorne og Barry Barish.

Opvækst
Waiss er af jødisk afstamning og med en far, der var medlem af det kommunistiske parti, måtte han med sin familie flygte fra Nazi-Tyskland, først til Prag og siden til USA, hvor han ad flere omgange fik sin doktorgrad på Princeton University.

Kilder

Nobelprismodtagere i fysik
Ansatte ved Massachusetts Institute of Technology
Professorer fra Tyskland

Rainer Weiss


Three ships of the Royal Australian Navy (RAN) have been named HMAS Launceston, after the city of Launceston, Tasmania.

, a Bathurst-class corvette commissioned in 1942, and transferred to the Turkish Navy in 1946
, a Fremantle-class patrol boat laid down in 1980 and decommissioned in 2006
, an Armidale-class patrol boat commissioned in 2007 and active as of 2016

Battle honours
Ships named HMAS Launceston are entitled to carry four battle honours:
 Pacific 1942–45
 Indian Ocean 1942–44
 East Indies 1944
 Okinawa 1945

References

Royal Australian Navy ship names

HMAS Launceston


Cardedal de Torre fue una localidad de la provincia de Segovia, perteneciente a la Comunidad de Villa y Tierra de Cuéllar, actual comunidad autónoma de Castilla y León, España.

Perteneció al Sexmo de La Mata, y estaba situado en las inmediaciones del río Cega, en su margen derecha, aguas abajo del puente nuevo de Minguela.

Su despoblación se había producido ya en 1403, cuando don Fernando de Antequera ordena al concejo de su villa de Cuéllar reparar el llamado puente de Cardedal, dañado por las crecidas del Cega, a petición del concejo de Torre de don Velasco.
El nombre del despoblado pervivió durante siglos asociado a dicho puente, hundido en el siglo XVII. Posteriormente sus ruinas serían conocidas con el nombre de Puente Caída hasta los tiempos actuales.

Véase también
 Despoblados de la comunidad de villa y tierra de Cuéllar.
 Sexmo de La Mata.
 Comunidad de villa y tierra de Cuéllar.

Bibliografía
 VELASCO BAYÓN (O.CARM), Balbino: Historia de Cuéllar, Cuarta Edición, Segovia, 1996. ISBN 84-500-4620-3
 OLMOS HERGUEDAS, Emilio: La Comunidad de Villa y Tierra de Cuéllar a fines de la Edad Media, Valladolid, 1998. ISBN 84-7762-855-6
 OLMOS HERGUEDAS, Emilio: La Comunidad de Villa y Tierra de Cuéllar a partir de las Ordenanzas de 1546, Valladolid, 1997. ISBN 84-922549-0-4

Despoblados de la Comunidad de Villa y Tierra de Cuéllar
Sexmo de La Mata

Cardedal de Torre


Dina Vukelić (Zagreb, 1990.), hrvatska dramaturginja, dramatičarka i scenaristica.

Životopis
Diplomirala lingvistiku i komparativnu književnost na Filozofskom fakultetu u Zagrebu i dramaturgiju na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu 2015., a 2017. upisuje Doktorski studij znanosti o književnosti, teatrologije i dramatologije, filmologije, muzikologije i studija kulture na Filozofskom fakultetu u Zagrebu.

Kao dramaturginja od 2013. surađivala je sa Zagrebačkim kazalištem mladih, Malom scenom, Hrvatskim narodnim kazalištem u Zagrebu, Gradskim kazalištem Žar ptica, Istarskim narodnim kazalištem, Hrvatskim narodnim kazalištem Ivana pl. Zajca, Gradskim dramskim kazalištem Gavella, Dječjim kazalištem Dubrava, Eurokazom, Empiria Teatrom i dr. Od 2018. do 2021. angažirana je kao vanjska suradnica Satiričkog kazališta Kerempuh.

Godine 2019. izvodi joj se nagrađivani dramski tekst za djecu i mlade Ako kažeš, gotov si! u Gradskom kazalištu Žar ptica, a 2020. monodramski tekst Muke svete Sanje u karanteni u sklopu predstave Monovid-19 u Zagrebačkom kazalištu mladih. 2021. izvodi joj se tekst Dnevna doza mazohizma u režiji Luce Cortine i produkciji nezavisnog kazališta Presvrt u Sjevernoj Makedoniji. U Satiričkom kazalištu Kerempuh postavlja se njezin tekst Darian, hrvatski kralj samopomoći u režiji Krešimira Dolenčića. 2022. u Gavelli joj se izvodi tekst Moderni oblici patnje u režiji Darija Harjačeka, a 2023. u Empiria teatru tekst Digitalno sama u režiji Ive Srnec Hamer.

Na Dramskom programu Hrvatskoga radija izvode joj se tekstovi One male stvari nakon polusna (2016.), Obična (2017.), Dnevna doza mazohizma (2018.), Ako kažeš, gotov si! (2020.), Moderni oblici patnje (2021.) i Krotka se buni (2022.).

Dramski tekst Dnevna doza mazohizma 2017. ušao je u užu selekciju Heartefactova Natječaja za najbolji suvremeni angažirani dramski tekst te je objavljen u časopisu Kazalište i preveden na francuski jezik u nakladi Pozor. Dramski tekst Muke svete Sanje u karanteni također je objavljen u Kazalištu i preveden je na poljski jezik.

Za dramski tekst Ako kažeš, gotov si! dobila je Nagradu ASSITEJ-a za najbolji dramski tekst, a predstava je osvojila i nagrade poput Nagrade hrvatskog glumišta za najbolje glumačko ostvarenje u lutkarskim predstavama ili predstavama za djecu i mlade, Nagradu ASSITEJ-a za najbolje glumačko ostvarenje te Zlatnu Žar pticu za društveno angažiranu predstavu.

Kao scenaristica je surađivala s više produkcijskih kuća, s Dječjim programom HRT-a i RTL televizijom te je autorica scenarija za kratke filmove Ne pričamo o vama nego o djeci (2015.) i Točka zarez (2017.).

Od 2021. djeluje kao samostalna umjetnica - dramaturginja.

Kazalište

Praizvedbe
 2019. Ako kažeš, gotov si!, režija: Krešimir Dolenčić, Gradsko kazalište Žar ptica, Zagreb

 2020. Muke svete Sanje u karanteni (dio omnibusa Monovid-19), režija: Anica Tomić, Zagrebačko kazalište mladih, Zagreb

 2021. Robin Hood, režija: Iva Srnec Hamer, Dječje kazalište Dubrava, Zagreb

 2021. Dnevna doza mazohizma, režija: Luca Cortina, MKC, Skoplje, Sjeverna Makedonija

 2021. Darian, hrvatski kralj samopomoći, režija: Krešimir Dolenčić, Satiričko kazalište Kerempuh, Zagreb

 2022. Moderni oblici patnje, režija: Dario Harjaček, Gradsko dramsko kazalište Gavella, Zagreb i Ludens teatar, Koprivnica

 2023. Digitalno sama, režija: Iva Srnec Hamer, Empiria teatar, Zagreb

Nagrade
 2020. Nagrada ASSITEJ-a (Susret profesionalnih kazališta za djecu i mlade HC Assitej) za najbolji dramski tekst Ako kažeš, gotov si!

Filmografija

Scenariji za kratkometražne igrane filmove
 2015. Ne pričamo o vama nego o djeci, režija: Luka Rukavina

 2017. Točka zarez, režija: Goran Ribarić

Izvori

Hrvatski dramatici
Životopisi, Zagreb

Dina Vukelić


The Klyazma (, Klyaz'ma), a river in the Moscow, Nizhny Novgorod, Ivanovo and Vladimir Oblasts in Russia, forms a left tributary of the Oka.

The river has a length of . The area of its drainage basin is . The Klyazma usually freezes up in November and stays under the ice until mid-April, although in faster-moving stretches ice-free water occurs until the air temperature drops below .

The largest tributaries of the Klyazma include (from source to mouth):

 Ucha (left)
 Vorya (left)
 Sherna (left)
 Kirzhach (left)
 Peksha (left)
 Polya (right)
 Koloksha (left)
 Nerl (left)
 Sudogda (right)
 Nerekhta (right)
 Uvod (left)
 Teza (left)
 Lukh (left)
 Suvoroshch (right)

The Klyazma is navigable within  from its estuary and in the area of the Klyazminskoye Reservoir. The cities of  Gorokhovets,  Mendeleyevo, Pavlovsky Posad,  Vladimir, Kovrov, Shchyolkovo, Losino-Petrovsky, Noginsk, Orekhovo-Zuyevo, Sobinka and Vyazniki stand on the shores of the Klyazma River.

The basin of the Klyazma formed the center of the  Vladimir-Suzdal principality in the 12th to 14th centuries CE.

References

Rivers of Moscow Oblast
Rivers of Vladimir Oblast
Rivers of Nizhny Novgorod Oblast
Rivers of Ivanovo Oblast

Klyazma


Supernatural Tales er en dansk spillefilm fra 2012 instrueret af Martin Andersen, Esben Halfdan Blaakilde, Casper Gätke, Jack Hansen, Sohail Hassan, Jonas Kvist Jensen, Nicklas Thoft Jensen, Svend Ploug Johansen, Kasper Juhl, Mads Liljendahl, Hector Vega Mauricio, Martin Vrede Nielsen, Philip Th. Pedersen, Kim Sønderholm, Niels Christian Sixhøj Sørensen og Rune Vistisen.

Medvirkende

 Rikke Osvang Aarup, Cleaning Lady
 Poul Andersen, Lægen
 Benjamin Balle, Sam
 Christina Bech, Succubus
 Christian Vind Beier, Incubus
 Birgitte Bestle, Moderen
 Ole Birch, Manden
 Lars Bjarke, Sikkerhedsvagt
 Nadia Bond, Elizabeth
 Andreas Pietras Bøgh, Iblis
 Louise Cho, Pigen
 Pauline Drucker, Ellie
 Valentin B. Drumm, Daniel
 Daniell Edwards, Mark
 Kira Eliasen, Sandra
 Nicolai Eller, Martin
 Lars Egholm Fischmann, DJ
 Martin Gammelgaard, Vincent
 Andreas Hansen, Martin
 Erik Holmey, Djævelen
 Søren Kamp Holmstrøm, Zombie
 Steen Jaszczak, Offer
 Meick Falke Jensen, Dæmon
 Nickolai Jensen, Marcus
 Rune Julius, Mand på bænk
 Mirjam Egeris Karstoft, Hustru
 Kristina Korsholm, Katja
 Mie Lambert, Elena
 Louise Kaastrup Larsen, Mae
 Michael Larsen, Sikkerhedsvagt
 Alex Lauri, Død mand
 Sofia Lever, Emma
 Hans Peter Munk, Daniel
 Peter Witt Nielsen, Fearghus
 Asbjørn Krogh Nissen, Sovjetisk soldat
 Malene Beltoft Olsen, Pusher
 Peer Jørgen Pedersen, Faderen
 Sevik Perl, Receptionist
 Steffen Petersen, Dæmon
 Jesper Aagaard Placing, Rejsende
 Morten Poehlsgaard, N'day
 Joon Poore, Sebastian
 Stephania Potalivo, Pigen
 Agnethe Rabjerg, Zombie
 Jeppe Smaug Rasmussen, Allocus
 Mads Riisom, Manden
 Stine Ruge, Politiassistent
 David Sakurai, Bastian
 Mette Kristine Sloth, Kia
 Kim Sønderholm, Martin
 Claus Milo Sørensen, Dæmonherre
 Christiane Therkelsen, Fie
 Ole Kristian Thomassen, Svenn
 Emil Daniel Thorup, Maggot
 Danny Thykjær, Frank
 Roxanne Tirkov, Spøgelse
 Jan Tjerrild, Peter
 Kristian Wagner, Thomas
 Anna Wilix, Agnes
 Joseph Wonge, Rashid
 Miriam Yeager, Josephine
 Mark Stefan Zytphen-Adeler, Død mand
 Nina Maria Bendixen
 Sandra Virginia Bereza
 Sami Darr
 Dennis Haladyn
 Jack Hansen
 Line Østergaard Jeppesen
 Kristina Khmelnitskaja
 Anna Lawaetz
 Viktor Melnikov
 Maja Muhlack
 Simon Mulvad
 Martin Vrede Nielsen
 Mia Nadja Gad Olsen
 Morten Silverfox Petersen
 Reuben Fox

Eksterne henvisninger

Spillefilm fra Danmark
Danske film fra 2012

Supernatural Tales


مدينة جنوبي غربي رومانيا ( بالرومانية: Reşiţa, بالهنغارية: Resicabánya, بالألمانية: Reschitz) عاصمة محافظة كاراش سيفيرين في إقليم بانات . عدد السكان 84.026 نسمة (2002).

توأمة
لريشيتسا اتفاقيات توأمة مع كل من:
 مونكتون
 بيزارو

أعلام
 أوفيديو بوبيسكو
 كريستيان كيفو
 إدوارد كريستيان زيمارمان
 جورجي فيات
 يوسف كزاكو

مراجع

ريشيتسا
بلدات رومانيا
مجتمعات تعدين في رومانيا

مقاطعات عواصم الرومانية

ريشيتسا


South San Francisco es una estación en las líneas Pittsburg/Bay Point–SFO/Millbrae y Richmond–Millbrae del Metro de San Francisco. La estación se encuentra localizada en 1333 Mission Road en South San Francisco, California. La estación South San Francisco fue inaugurada el 22 de junio de 2003. El Distrito de Transporte Rápido del Área de la Bahía es la encargada por el mantenimiento y administración de la estación.

Descripción
La estación South San Francisco cuenta con 2 plataformas centrales y 2 vías. La estación también cuenta con 3,500 de espacios de aparcamiento.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 SamTrans
122
130
132
133
390

Referencias

Enlaces externos

 Estación South San Francisco
 Líneas y estaciones del Metro de San Francisco

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 2003
Estaciones de la línea Pittsburg/Bay Point–SFO/Millbrae
Estaciones de la línea Richmond–Millbrae
Transporte del condado de San Mateo

South San Francisco (Metro de San Francisco)


Kazuki Hara (født 5. januar 1985) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kamatamare Sanuki.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazuki Hara


Alancık, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Samsun iline 147 km, Vezirköprü ilçesine 32 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Vezirköprü'nün mahalleleri

Alancık, Vezirköprü


Iraqi Airways Flight 163 was a Boeing 737-270C, registered YI-AGJ, that was hijacked in 1986. On 25 December 1986, en route from Baghdad's Saddam International Airport to Amman, Jordan, Flight 163 was hijacked by four men. Iraqi Airways security personnel tried to stop the hijackers, but a hand grenade was detonated in the passenger cabin, forcing the crew to initiate an emergency descent. Another hand grenade exploded in the cockpit, causing the aircraft to crash near Arar, Saudi Arabia where it broke in two and caught fire.

There were 106 people on board, and 60 passengers and 3 crew members died. The pilots who survived, and the surviving passengers were able to tell authorities what transpired on the aircraft. The hijacking was one of the deadliest ever, and was one of many in 1985 and 1986. The crash was also one of many air crashes during those two years and the next.

Shortly after the hijacking, the pro-Iranian group Islamic Jihad Organization (a widely used name for Hezbollah) claimed responsibility. One of the dead hijackers was later identified by the Central Intelligence Agency as a Lebanese national named Ribal Khalil Jallul, whose passport photo was matched to a Hezbollah martyr poster found near a mosque in Beirut. Iraq accused Iran of being behind the attack.

See also
 Avianca Flight 203
 Aviation safety
 Cubana de Aviación Flight 455
 List of accidents and incidents involving commercial aircraft
 List of aircraft hijackings

References

External links

Airliner accidents and incidents caused by hijacking
Aviation accidents and incidents in 1986
Terrorist incidents in Asia in 1986
Aviation accidents and incidents in Saudi Arabia
Mass murder in 1986
Accidents and incidents involving the Boeing 737 Original
Iraqi Airways accidents and incidents
Iran–Iraq War
Hezbollah attacks
Islamic terrorist incidents in the 1980s
1986 in Iraq
Airliner bombings
December 1986 events in Asia
Terrorist incidents in Saudi Arabia in the 1980s
1986 crimes in Saudi Arabia
Aircraft hijackings
1986 disasters in Iraq
1986 disasters in Saudi Arabia

Iraqi Airways Flight 163


Le traité de Sofia du  est un accord bilatéral entre le Royaume de Bulgarie et l'empire ottoman. Les deux monarchies, ayant proclamé leur neutralité dans la guerre européenne qui débute, concluent par ce traité une alliance défensive.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes

1914 en Europe
Traité signé par la Bulgarie
Traité signé par l'Empire ottoman
Relations internationales en 1914

Traité de Sofia (19 août 1914)


Die N600 war eine französische Nationalstraße, die 1933 in drei Teilen zwischen Raulhac und der N9 nördlich von Marvejols festgelegt wurde. Ihre Gesamtlänge betrug 97 Kilometer. 1937 bekam sie zwischen Laguiole und Aubrac eine neue Trasse und die alte wurde zur D15. Dabei verkürzte sich die N600 Straße um 2,5 Kilometer, aber der Abschnitt der sie unterbrechenden N587 wurde größer. 1966 erfolgte die Verlängerung um 12,5 Kilometer südlich von Marvejols von der N9 abzweigend bis zur N88 östlich von Chanac. Diese Verlängerung wurde 1973 in N108 umnummeriert und 2006 abgestuft. Der restliche Teil wurde schon 1973 abgestuft.

Weblinks

 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen ()

600

Route nationale 600


Die Linea anocutanea  ist eine anatomische Grenzlinie am unteren Ende des Analkanals.

Beschreibung
Die Linea anocutanea ist die untere Grenze des Analkanals. Sie markiert den Übergang des Anoderms (Analhaut) in die normale äußere behaarte Haut (Epidermis). Oberhalb (nach oral) der Linea anocutanea befindet sich das unverhornte hochsensible Plattenepithel des Anoderms. Es ist frei von Hautanhangsgebilden (Adnexen), wie beispielsweise Haaren oder Drüsenschläuchen. Unterhalb der Linea anocutanea liegt verhorntes Plattenepithel, das Talg-, Schweiß- und Duftdrüsen enthält.

In der englischsprachigen Fachliteratur wird die Linea anocutanea als anal verge bezeichnet.

Einzelnachweise

Anus

Linea anocutanea


Patrona Bavariae ist eine römisch-katholische Filialkirche im oberschwäbischen Oberegg, einem Ortsteil von Unteregg.

Der flachgedeckte Bau mit eingezogenem, dreiseitig schließendem Chor und einem halbrunden Chorbogen wurde nach den Plänen des Architekten Josef Ruf aus Mindelheim in bodenständigen Formen von 1951 bis 1952 erbaut. Das saalförmige Kirchenschiff besitzt rundbogige Blenden und Fenster an der Innenseite der Längswände. Im nördlichen Winkel von Chor und Schiff befindet sich ein quadratischer Turm mit einem achteckigen Oberteil und einer schindelgedeckten Zwiebelhaube.

Am Hochaltar befindet sich eine Figur der Muttergottes von Ottmar Paul aus München. Des Weiteren befindet sich ein um 1720 bis 1730 erschaffenes Kruzifix, sowie ein gegeißelter Heiland, ein Heiland in der Rast und ein heiliger Johannes Nepomuk, welche alle aus der Mitte des 18. Jahrhunderts stammen.

Die Kirche liegt im Südteil des Ortes, umgeben vom Friedhof.

Weblinks

Literatur

Erbaut in den 1950er Jahren
Baudenkmal in Unteregg
Filialkirche des Bistums Augsburg
Kirchengebäude im Landkreis Unterallgäu
Unteregg
Bauwerk in Unteregg
Kirchengebäude in Europa

Patrona Bavariae (Oberegg)


Evelin Ilves (* 20. April 1968 in Tallinn; geborene Int) ist die zweite Ehefrau des estnischen Politikers Toomas Hendrik Ilves, der von 2006 bis 2016 Staatspräsident der Republik Estland war. Während der laufenden Präsidentschaft ihres Mannes gab das Paar im April 2015 seine Scheidung bekannt.

Werdegang
Evelin Int wuchs in Tallinn auf und legte 1986 am Gymnasium von Saku das Abitur ab. Sie studierte Medizin an der Universität Tartu und schloss mit dem Grad eines Bachelors ab. Danach arbeitete sie im Bereich Werbung/Public Relations sowie als Vorstandsmitglied der Tageszeitung Eesti Päevaleht.

2004 heiratete sie ihren langjährigen Lebensgefährten Toomas Hendrik Ilves. Mit ihm hat sie eine gemeinsame Tochter, die 2003 geboren wurde.

Als First Lady begleitete sie ihren Mann auf Auslandsreisen. Sie unterstützt eine Reihe karitativer Einrichtungen zum Wohl der Kinder, für die Gesundheit und zur Förderung von Frauen.

Im April 2015 gab das Paar seine Scheidung bekannt.

Weblinks

 Lebenslauf auf der Website des Präsidenten der Republik Estland (englisch)

Einzelnachweise

First Lady (Estland)
Träger des Bundesverdienstkreuzes (Großkreuz)
Träger des Sterns von Rumänien (Großkreuz)
Träger des belgischen Kronenordens (Großkreuz)
Träger des Drei-Sterne-Ordens (Großkreuz)
Träger des Nordstern-Ordens (Großkreuz)
Träger des Vytautas-Magnus-Ordens (Großkreuz)
Träger des Verdienstordens der Republik Polen (Großkreuz)
Sowjetbürger
Este
Geboren 1968
Frau

Evelin Ilves


Monika Pedersen (nu Monnick Gaiazz) (født 21. december 1978) er en dansk sanger i bandet Sinphonia og tidligere forsangervocalist på "The World State" og det norske gothic metalband Sirenia, hvor hun erstattede Henriette Bordvik. Hun har også optrædt med Mercenary, Effektor, Evil Masquerade, Manticora og Ad Noctum. Monnick Gaiazz lever nu af sin kunst.

Diskografi

Med The World State
Flier EP - 2013
"A Castle for the Battles that I Fight" (single) - 2013

 With Sinphonia
 When the Tide Breaks - 2000
 The Divine Disharmony - 2002
 Silence (EP) - 2005

 Med Sirenia Nine Destinies and a Downfall - 2007

 Singler
My Mind's Eye

 Musikvideoer
"My Mind's Eye"
"The Other Side"

 Gæsteoptrædender
Mercenary - 11 Dreams (2004)
Evil Masquerade - Theatrical Madness'' (2005)

Referencer

Eksterne henvisninger
Monnick Gaiazz hjemmeside
Monika Pedersen's blog
Sirenia official website
The World State official site

Personer fra Skanderborg
Heavy metal-musikere fra Danmark

Monika Pedersen


The Longest Journey () is a magical realist point-and-click adventure video game developed by Norwegian studio Funcom for Microsoft Windows and released in 1999.

The game was a commercial success, with sales in excess of 500,000 units by 2004, and was acclaimed by critics. An iOS version was released on October 28, 2014.

Gameplay

The Longest Journey is a point-and-click adventure game where the player interacts with objects on the screen to solve puzzles and advance the story. The game features expansive recorded dialogue, most of which is non-essential to completing the game but contributes to the setting.

Plot

The game takes place in the parallel universes of magic-dominated Arcadia and industrial Stark. The protagonist, April Ryan, is an 18-year-old art student living in Stark, identified as a 'Shifter' capable of movement between these worlds, and tasked with restoring their essential Balance.

The story begins in Stark, where a sleeping April unintentionally shifts to Arcadia and meets the 'White Dragon', who identifies her as the heroine of the coming story. Upon learning this, April is attacked by a dark 'Chaos Vortex' and awakens in Stark, where she dismisses her experience as a nightmare. The character 'Cortez' later surprises her by revealing his knowledge.

When surreal activity begins affecting her friends, April meets again with Cortez, who transports her to the Arcadian city Marcuria. There she meets Tobias Grensret, Vestrum of the Sentinel; learns Alltongue, the common language in Arcadia; and hears from Tobias that the Balance protecting both worlds is dissolving after the dereliction of its Guardian, and must be restored by the appearance of another.

To return to Stark, April visits Brian Westhouse, a friend of Cortez, who assists her return; Cortez then tells her of the organization known as the Vanguard or Church of Voltec. The next day, April consults Warren Hughes, a homeless boy who agrees to help April if she erases his criminal record and locates his missing sister, in doing which April finds a data cube on the Church of Voltec. Hughes then refers her to a hacker named Burns Flipper, who reveals that the wealthy magnate Jacob McAllen is head of the Vanguard, assisted by Gordon Halloway, a former candidate for Guardianship divided by the Vanguard into Chaos (in Arcadia) and Logic (in Stark), and gives her a false identification by which to infiltrate the Vanguard through its front company MTI.

Meeting Cortez and Father Raul in a Catholic cathedral, April is told that Arcadia is on the brink of war. Later in Arcadia, April meets the innkeeper, Benrime Salmin, and the clairvoyant Abnaxus, ambassador of the Venar, who identifies the coming danger. In the morning, April learns of four magical species, each of whom has prophecies of a savior who will restore the Balance, only to finally break it – and determines to visit one such species, the winged Alatian of the island Alais, having gained sea-travel by rescuing a talking bird that she names Crow. Before departing, she learns that she must defeat an alchemist named Roper Klacks, in order to free the ships' wind that he holds captive.

At Roper Klacks' Tower, April challenges Klacks to use his magic against her calculator, and wins. Immediately before her departure to Alais, Tobias gives April the Talisman representing the Balance. En route, April kills the monster known as 'Gribbler' while rescuing one of her captive Banda, whose species later give her the name 'April Bandu-embata' as a mark of gratitude and grant her part of the disc necessary to restore the Balance.

On the voyage to Alais, a 'Chaos Storm' attacks the ship, and April sabotages the ship's compass to restore its course. When the ship's captain seizes her Talisman, April attempts to retrieve it, and in so doing sinks the ship, whereupon the crew abandon her on a raft. She is taken prisoner by the Maerum, a Mermaid-like species related to the Alatian, but currently their enemies. In revealing their common ancestry, April fulfills a prophecy of the 'Waterstiller', a foretold savior of the Maerum.

After fulfilling the second prophecy by killing a 'Snapjaw', she is conveyed to fulfill the third by re-uniting the Maerum with the Alatians. After a series of tasks and in meeting with the Alatians' leader, April fulfills their prophecy by flying without wings, and convinces the Alatian to make peace with the Maerum.

In a coastal sea cave, the Teller's guard and the Maerum Queen bring stones which combine to form the second part of the Balance's disc; whereupon the Maerum convey April, at her own request, to the Blue Dragon, who gives April one of the disc's Jewels and takes her to a ship inhabited by the Dark People, who give April the third piece of the disc, and an astral map locating the Guardian's Realm.

At the Marcurian Harbor, April is attacked by the Chaos and returns to the Cathedral in Stark. There, Father Raul reveals that he is also a Sentinel Minstrum of Stark, and that Cortez is missing. On returning to her lodgings, April is caught by Gordon Halloway. She is rescued by another character, Lady Alvane, who teaches April to shift at will, and sends April to Abnaxus to receive the disc's final piece. April then returns to the White Dragon, who reveals herself as April's mother and dies, and a new White Dragon emerges from her egg.

Returned to Stark, April gives Flipper the star map to decipher, infiltrates MTI, and is captured by antagonist McAllen. Unable to escape, she surrenders her two jewels and the disc, and is then imprisoned. Upon escaping in pursuit of her object, she is trapped again; but rescued by Cortez. McAllen then reveals that he and Cortez are two Dragons (called 'Draic Kin', in-universe) meant to protect Stark, but at odds after McAllen's decision to re-unite the two worlds despite the risk of Chaos. The two then appear to die in combat. Retrieving the disc and the four jewels, April returns to Flipper, whom she finds dying after the seizure of her deciphered map by Gordon Halloway, and gains a copy from him, which she uses to locate the Guardian's Realm near the space station 'Morning Star'.

At the station, April frees Adrian, the derelict Guardian, and escapes with Halloway in pursuit. On her way to the Guardians' Tower, she imprisons the Chaos Vortex in her Talisman and later summons Crow, who helps her complete the necessary trials. Inside the tower, April re-unites Halloway with the Chaos Vortex to restore his candidacy as Guardian and returns to Stark and Arcadia.

In the Epilogue, the scene returns to Lady Alvane's home, where she has narrated the entire story to two youths, and where she reveals that the two worlds re-united under Gordon Halloway. Upon their departure, an aged and graying Crow enters, asking the tale of the "warrior princess" who won the war of the Balance, and she corrects his impression; a possible reference to the sequel, Dreamfall: The Longest Journey.

Development
The title of the game is a reference to the quote by the Swedish diplomat Dag Hammarskjöld: "The longest journey is the journey inward, for he who has chosen his destiny has started upon his quest for the source of his being." Other inspirations for the game included Gabriel Knight: Sins of the Fathers, Neil Gaiman's The Sandman and The Books of Magic, Hellblazer, Swamp Thing, Buffy the Vampire Slayer, and Joss Whedon's writing in general.

The Longest Journey was developed by a small internal team at Funcom led by Ragnar Tørnquist. It was their first original project. Funcom put few restrictions on the developers except the budget (approx. $2–3 million) and the deadline. Since the team had to develop the game engine and most of the required tools from scratch, they struggled to release the game on time. For most of 1999, the team had to work overtime and during weekends to ultimately meet the deadline. In the original Norwegian release, April Ryan was voiced by the journalist Synnøve Svabø.

First published by IQ Media Nordic in Norway in 1999, it was later localized for and released in France, the United Kingdom, Germany, Italy, Belgium, the Netherlands, Canada, Spain, Denmark, Finland, Sweden, Poland, Czech Republic, Russia, and the United States. The game was originally written and recorded in English, though most of the localizations were released before the English version. In October 2011, it was announced that The Longest Journey was being ported to iOS, with the article mainly focusing on the iPhone.

Reception

The PC version received "universal acclaim" according to the review aggregation website Metacritic. It was praised for its female protagonist April Ryan, who is considered one of the most memorable female characters in the history of adventure games, and also for its enigmatic, complex storyline and high production values, but was criticized for some of its more obscure puzzles. GameSpot called it "one of the best adventure games in years" and applauded the "complex and interesting story", but found the ending lacking as "the epilogue does little to wrap everything up". IGN said the game "actually reinvents how stories can be told in the medium" and noticed the mature content, including "harsh subject matter, and some big time swearing". Some of the puzzles were described as "inane", but on the whole the game "hones the genre into its tightest, sharpest form yet". The US edition of PC Gamer praised the "mature and magical" story, the "sumptuous" graphics, and the game's puzzles. The only criticism levied by the magazine was that some parts of the game might be "too edgy" for younger players. AllGame gave it a score of four stars out of five, saying that it was "definitely not the kind of game everyone will appreciate and, in fact, may be unplayable after five minutes for some gamers. However, for anyone willing to give it half a chance, the game can provide the same kind of enthralling entertainment as the most meticulously crafted mystery novel or film, perhaps even rekindling a lost sense of wonder in the way reality really works." Eric Bratcher of NextGen, however, called it "a potential epic that seems to have taken tranquilizers. It's still worthwhile, but it's also a little slow [and] a little dull, and [it] sometimes just doesn't make sense."

Sales
Before its release, The Longest Journey received positive preview coverage and was heavily promoted in Norway. Dagbladet described the title as "the first big Norwegian computer game." Its target demographics were outside the industry's norm: Ragnar Tørnquist reported that Funcom wanted to capture "a more adult audience in addition to the usual teenage buyers". The game's high budget meant that 150,000 sales were necessary to break even. However, Norway's market for games was small. According to Herman Berg of Digi.no, it was rare for a game's Norwegian sales to reach 10,000 units. The game's domestic sales goal was 15,000 units, while its global lifetime goal was 300,000 units. Funcom shipped 15,000 units of the game to Norwegian retailers in the game's first month and a half on shelves, and publisher IQ Media noted that sell-through and store re-orders were high through late December. Sell-in had reached 10,000 units in Sweden by that time. Based on the available data, IQ's Nickolay Nickelsen noted that it "looks as if half of the players are actually girls."

According to Tørnquist, the game experienced "solid sales across Europe" before its release in the U.S. The game sold 15,000 units in Norway by May 2000, while overall European sales totaled 100,000 units by September 2000. It launched in Germany with a shipment of 40,000 units to retailers; Chris Kellner of DTP Entertainment, which handled the game's German localization, reported its lifetime sales between 10,000 and 50,000 units in that market. In Spain, the game sold 50,000 units after roughly one year, a commercial hit for the country. Its English release was purposely delayed to prevent imports from cannibalizing local sales across Europe.

The game struggled to find a North American publisher. According to market research firm PC Data, North American sales of the game reached 12,495 retail units by the end of 2000, of which 10,873 were sold in December. By January 2001, global sales totaled almost 200,000 units. PC Data reported an additional 40,160 retail sales of the game in North America during the first six months of 2001. By that June, the game's worldwide sales had climbed to 250,000 units, of which the U.S. accounted for 90,000. PC Data's estimate for the title's North American sales for January–December 2001 was 71,962 retail units, followed by another 12,044 in the first six months of 2002. By July 2002, global sales of the game had reached 450,000 units, according to Funcom. A new shipment was released in North America that month, as its earlier printing had sold out. Ragnar Tørnquist noted in 2003 that he was "very satisfied" with the game's sales in North America, and explained, "There was such strong word of mouth, and so many great reviews, that we managed to get TLJ into most big stores and out to the players regardless of marketing."

In May 2003, Marek Bronstring of Adventure Gamers wrote that the game "sold half a million copies worldwide and it's still selling, making it one of the most successful adventure games in recent years." The following year, IGN reported that its sales had surpassed 500,000 units. The site's Richard Aihoshi summarized the game as "a critical and commercial success". In 2019, Tørnquist recalled that "at least 50 per cent" of the game's players were female, a fact that he believed increased its commercial success.

Awards
The game was named the best computer adventure game of 2000 by Computer Gaming World in its 2001 Premier Awards, The Electric Playgrounds Blister 2000 Awards, GameSpots Best and Worst of 2000 Awards, IGNs Best of 2000 Awards in Editor's Choice (which was also a runner-up in Reader's Choice) and the Seventh Annual PC Gamer Awards, and was nominated in the category by CNET Gamecenters Computer Game Awards for 2000 and Computer Games Magazine (the latter whose winner remains unknown). It also won IGNs "Best Game No One Played" and GameSpots "Best Story" awards, and was a runner-up for the former website's "Best Storyline" award in Editor's Choice, and for the latter website's "Best Graphics, Artistic" award, which went to Sacrifice. Computer Gaming Worlds staff praised the game for offering "a mature, literate, and compelling story featuring a strong female heroine who, for once, is not exploited for her looks."

The game was a finalist for the "Sound Design" award at the Academy of Interactive Arts & Sciences' 4th Annual Interactive Achievement Awards, which ultimately went to Medal of Honor: Underground.

In 2011, Adventure Gamers named it the second-best adventure game ever released.

Sequels
A sequel to The Longest Journey began production in early 2003. The game, Dreamfall: The Longest Journey, was released in April 2006. The developers viewed the sequel as more of a spin-off than a direct sequel to the first game, as it revolves around a new protagonist, with a new storyline.

The next installment of the series, Dreamfall Chapters, was crowd-funded on Kickstarter and was released episodically. Its first episode was released in October 2014. The last episode shipped in June 2016.

Plans for a direct sequel to The Longest Journey, entitled The Longest Journey Home, were revealed in 2013. In 2016, Ragnar Tørnquist stated that even though he wants to produce the game, there are many reasons why it may never happen.

See also
Runaway: A Road Adventure
Syberia
Escape from Monkey Island

Notes

References

External links

1999 video games
DTP Entertainment games
Empire Interactive games
Funcom games
IOS games
Point-and-click adventure games
ScummVM-supported games
Single-player video games

The Longest Journey games
Tri Synergy games
Video games about dragons
Video games about parallel universes
Video games developed in Norway
Video games featuring female protagonists
Windows games

The Longest Journey


Villarreal de Álava ,  İspanya'nın kuzeyinde otonom bölgelerinden biri olan Bask Özerk Bölgesi'nin Alava eyaletine bağlı bulunan belediyesi. Nüfusu  341 kişidir. (2002)

Álava'nın belediyeleri

Villabuena de Álava


İkinci Gazze Muharebesi I. Dünya Savaşı sırasında Filistin'in güneyinde gerçekleşmiş bir muharebedir. Büyük Britanya güçlerinin Gazze-Beerşeba hattındaki Osmanlı savunmasını kırmaya yönelik ikinci girişimidir.

Birinci Gazze Muharebesi, Britanya güçlerinin başındaki Kanadalı General Charles Dobell'in askerlerini zafer kazanabilecek bir konumdayken geri çekmesi nedeniyle fiyaskoyla sonuçlanmıştı. İlk zaferin verdiği cesaretle Osmanlı kuvvetleri Gazze-Beerşeba hattında kalmaya karar vermişlerdi. Bu nedenle Britanyalılar ikinci defa saldırmaya hazırlandıkları sırada Gazze'deki savunma hattı öncekinden daha kuvvetliydi. Bu ikinci girişimin de Britanya açısından başarısızlıkla sonuçlanması, Ocak 1916'dan beri Mısır ve Filistin'deki harekâtı yürüten General Archibald Murray'in Mısır Seferi Kuvvetleri komutanlığı görevinden alınmasına ve yerine Sir Edmund Allenby'nin atanmasına yol açtı. Bu muharebede Osmanlı cephelerinde ilk kez tank kullanıldı. İngilizlerin Filistin cephesi için ayırmış olduğu sekiz Mark-I tankından üçü, Osmanlı topçusu tarafından imha edildi. Yine bu muharebede Osmanlı cephelerinde İngilizler tarafından ilk defa kimyasal gaz kullanıldı. Gaz, hava şartları nedeniyle etkili olmadı.

Gazze Muharebesi, 2
1917'de Osmanlı İmparatorluğu
Osmanlı İmparatorluğu'nun muharebeleri

İkinci Gazze Muharebesi


Coca-Cola er en sodavand produceret af The Coca-Cola Company. Denne læskedrik blev i 1886 opfundet af apoteker Dr. John Stith Pemberton, da han eksperimenterede med at finde en kur for hovedpine. I stedet fik han udviklet en sirup, som i kombination med kulsyre og vand bliver til Coca-Cola.

Første gang Coca-Cola blev produceret i Danmark var i 1934-1943. I 1934 producerede Premier Is Coca-Cola og i 1936, var det Wiibroe, der producerede Coca-Cola. Men produktionen blev indstillet på grund af rationering og handelsrestriktioner under 2. verdenskrig. I 1959 kom Coca-Cola igen til Danmark.

Coca-Cola har været officielt tilgængelig i alle lande i verden, undtagen Cuba og Nordkorea, siden 2012, hvor distribution i Myanmar (Burma) blev genoptaget.

Markedsføring

Coca-Cola-reklamerne er ofte blevet krediteret for at opfinde det moderne billede af julemanden som en gammel mand i en rød-hvid dragt. Men selv om virksomheden har brugt dette billede siden 1930'erne, var Coca-Cola var ikke det første sodavandsselskab, der brugte dette billede i sin reklame.

Tidligere anvendte Coca-Cola ofte billeder af smart klædte unge kvinder til at sælge sine drikkevarer. Den første reklame af denne type er fra 1895, med den unge skuespillerinde Hilda Clark.

Der har i nyere tid været tale om, at Coke Light Taste har et kvindeligheds udtryk, da signalværdien i at drikke produkter med prædikatet "light" ikke er i overensstemmelse med de signaler, mænd ellers ønsker at udsende. Derfor har Coca-Cola lanceret Coke Zero Sugar, som i energiprofil og smag minder om Coke Light Taste, men hvor der er ændret i indpakning og produktnavn. Dette skulle få de mandlige kunder til at være mere positivt stemte overfor Coke Zero Sugar end for Coke Light Taste. Coke Zero Sugar blev lanceret i Danmark d. 15. januar 2007 efter at være blevet lanceret i store dele af verden i 2006. Blandt andet på grund af Carlsbergs markedsføring blev Coca-Cola Zero Sugar hurtigt en succes. I dag er Danmark det land i verden, hvor der bliver drukket mest Coke Zero Sugar per indbygger.

Da Coca Cola blev lanceret i Danmark kørte man rundt i lastbiler fyldt med Cola, fra by til by og forærede Cola gratis væk i et forsøg på at få danskerne til at tag den nye søde drik til sig, hvad jo også lykkes.

Coca-Cola i Danmark
Første gang Coca-Cola blev produceret i Danmark var i perioden 1934-1943. Men produktionen blev indstillet på grund af rationering og handelsrestriktioner under 2. verdenskrig. I 1959 kom Coca-Cola igen til Danmark. Coca-Cola blev solgt i glasflasker frem til 1990'erne i størrelserne 0,25 liter flaske med kapsel, 0,5 og 1 liter flasker med skruelåg. I 1990'erne udgik 0,5 liter glasflasken af sortimentet og alle andre flasker end 0,25 liter flasken blev fremstillet af plast.

Forskellen mellem Coca-Cola Classic, Coca-Cola Light og Coca-Cola Life
Coca-Cola, og sodavand generelt, forbindes med fedme. Coca-Cola Light anses ofte for at være et sundere alternativ til Coca-Cola Classic. Sødemidlet aspartam er imidlertid et ret omdiskuteret produkt. Derfor er der lanceret Coca-Cola Life, som er sødet med steviol. Et andet ankepunkt i relation til sundheden omkring cola er, at disse indeholder så store mængder fosforsyre, at de giver syreskader på tænderne. Se artiklen: "Aspartam" vedrørende helbredsvirkninger for dette sødestof og artiklen: "Sodavand" vedrørende den generelle kritik af sukkerfri sodavand.

Coca-Cola varianter i Danmark pr. 2022

Coca-Cola Classic
 Coca-Cola
Coca-Cola er en sodavand produceret af The Coca-Cola Company. Denne læskedrik blev i 1886 opfundet af apoteker Dr. John Stith Pemberton, da han eksperimenterede med at finde en kur for hovedpine. I stedet fik han udviklet en sirup, som i kombination med kulsyre og vand bliver til Coca-Cola.
 Coca-Cola Lemon
Coca-Cola Lemon er en variant tilknyttet Coca-Cola Classic-familien, og er med citron-smag. Varianten er kendt i lande som Sverige og Norge, der tidligere er blevet introduceret for varianten.

Coca-Cola Light
 Coca-Cola Light
Coca-Cola Light Taste er det navn, der benyttes på det danske marked for "the Coca-Cola Companys" Diet Coke, som blev lanceret i 1982 i USA. Cola Light (eller Diet) er en sodavand med kunstigt sødemiddel, der i stedet for at være sødet med sukker indeholder kunstige sødemidler, hvor det mest udbredte sødemiddel er aspartam. Det betyder, at Coca-Cola Light er en næsten helt kaloriefri drik. Coke Light indeholder koffein (ligesom den originale Coca-Cola), hvilket gør, at den har en begrænset opkvikkende effekt.

Coca-Cola Zero Sugar
 Coca-Cola Zero Sugar
Coca-Cola Zero Sugar er ligesom Coca-Cola Classic men ikke tilsat sukker, heraf navnet 'Zero Sugar'. Det er en hypokalorisk (0.3 kcal per 100ml) variant af Coca-Cola, specifikt markedsført til mænd, der associerede "light"-drikke med kvinder. Den bliver markedsført som havende en smag stort set lig Coca-Cola Classic, i modsætning til Coca-Cola Light Taste, der har en anden smagsprofil.
 Coca-Cola Zero Sugar Cherry
Coca-Cola Zero Sugar Cherry (mest kendt som Cherry Coke Zero Sugar) er en sukkerfri version af den normale Coca-Cola med kirsebærsmag. Cherry Coke (med sukker) blev først lanceret i USA i 1985, Cherry Coke blev introduceret i Danmark i 2009. I 2022 valgte Coca-Cola at relancere Cherry Coke som Zero Sugar-version i Danmark.
 Coca-Cola Zero Sugar Lemon
Coca-Cola Citron Zero Sugar er en variant tilknyttet Coca-Cola Zero Sugar-familien, og er med citron-smag uden sukker. Varianten er kendt i lande som Sverige og Norge, der tidligere er blevet introduceret for varianten. Varianten er også kendt i Tyskland og England, men som produkt fra Coca-Cola Light Taste-familien. Denne var også tilgængelig i Danmark i 2007.

Tidligere Coke-produkter i Danmark
  Coca-Cola Light Taste Lime

Den 29. Januar 2020 meldte Carlsberg ud i en pressemeddelelse, at Coca-Cola Light Taste Lime ville komme til Danmark. Coca-Cola Light Taste Lime er en smag inden for Coca-Cola Light Taste-kategorien og er en perfekt drik til dem der ønsker en god Coca-Cola light med et frisk twist af lime. Varianten er bl.a. kendt i lande som USA og England. Varianten udgik fra de danske butikker i udgangen af 2021.

  Coca-Cola Light Taste Exotic Mango

Den 29. Januar 2020 meldte Carlsberg ud i en pressemeddelelse, at Coca-Cola Light Taste Exotic Mango ville komme til Danmark Coca-Cola Light Taste Exotic Mango er en smag inden for Coca-Cola Light Taste-kategorien. Varianten er bl.a. kendt i lande som Sverige og Tyskland. Varianten udgik fra de danske butikker i udgangen af 2021.

 Coca-Cola Energy Classic

Coca-Cola Engery Classic blev introduceret i Danmark i august 2019 og er Coca-Colas første energidrik. Coca-Cola Energy Classic indeholder koffein fra naturligt afledte kilder, guarana-ekstrakt, B-vitaminer. Coke Energy Classic udgik fra Danmark i 2021.

 Coca-Cola Energy No Sugar Coca-Cola Engery No Sugar blev introduceret i Danmark i august 2019 og er Coca-Colas første energidrik uden sukker. Coca-Cola Energy No Sugar indeholder koffein fra naturligt afledte kilder, guarana-ekstrakt, B-vitaminer. Coke No Sugar Energy udgik fra Danmark i 2021.

 Coca-Cola Life  Coca-Cola Life er en variant af Coca-Cola som er tilsat stevia og indeholder 35% færre kalorier end den normale røde Coca-Cola.
Coca-Cola Life kom første gang til Chile og Argentina i foråret 2013 på prøve. Den blev som det første europæiske land introduceret i Storbritannien i september 2014 og kom til Danmark d. 1. januar 2016. Coca-Cola Life blev fjernet fra det danske marked i januar 2019 grundet mindre gode salgstal fra Coca-Cola ligesom i Sverige og Norge, hvor varianten nu også er fjernet.

  Coca-Cola Zero Sugar Kanel

Coca-Cola Kanel Zero Sugar blev introduceret på det danske marked i oktober 2019. Varianten var en blanding mellem Coca-Cola Zero Sugar og Kanel og som allerede var kendt i flere lande i verden, herunder England, USA og Finland. Coke Kanel Zero Sugar var en limited edition-vare i forbindelse med julen, og var derfor kun på markedet i månederne op til julen 2019.

 Coca-Cola Zero Sugar Hindbær

Coca-Cola Zero Sugar Hindbær blev introduceret på det danske marked i januar 2019. Smagsvarianten var med et strejf af hindbær. Coca-Cola meldte ud i en kommentar på Facebook d. 16. september 2019, at de ville udfase Coca-Cola Zero Sugar Hindbær og erstatte den med Coca-Cola Zero Sugar Citron i Danmark efter mindre gode salgstal på varianten i landet.

  Coca-Cola Classic VanillaCoca-Cola Vanilla blev lanceret i Danmark i februar 2013. Sammensætningen af Coca-Cola med vanilje blev testet for første gang i 1982 på en messe i Knoxville, Tennessee, men det var ikke før 2002, at læskedrikken blev lanceret i forskellige dele af verden. Drikken blev fjernet fra det danske marked i december 2018.

  Coca-Cola Classic Lime Coca-Cola Lime  blev lanceret i sommeren 2006 og var en sammensætning af Coca-Cola og Lime. Varianten var kun tilgængelig i sukker-version. Drikken udgik fra det danske marked i vinteren 2007.

  Coca-Cola Light Lemon  Coca-Cola Light Lemon var en cola-variant uden sukker, med citron-smag. Coca-Cola Light Lemon blev i sommeren 2007 sat ud på markedet som prøve produkt i sommertiden. Coca-Cola Light Lemon er ikke længere tilgængelig i Danmark.

  Coca-Cola Light PlusCoca-Cola Light Plus'' var en vitaminberiget cola, der kortvarigt var på det danske marked.

Referencer

Eksterne henvisninger

Cola

Coca-Cola


2007  අවුරුද්දේ   ආරම්භ කරන ලද නැණසලකි. මොනරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ බඩල්කුබුර ප්‍රාදේශිය ලේකම් කොට්ඨාසයට අයත්  හිඟුරුකඩුව  ගම් පියසේ පිහිටා තිබේ.

සිසුන්ගේ පරිගණක  මෙන්ම ඉංග්‍රීසි දැනුම වර්ධනය කිරිමට අදාල සේවා මුදල් අයකර ලබාදීම අප‍ගේ ප්‍රධාන පරමාර්ථයයි.අපගේ නැණසලේ පරිගණක 12 ක් තිබේ. එහි ළමුන් 150 ක් සිටි.

හිඟුරුකඩුව නැණසල


Pierre Alexandre Claudius Balmain (fransk udtale: [pjɛʁ balmɛ], født 18. maj 1914 Saint-Jean-de-Maurienne, Savoie, død , 29. juni 1982 Paris, Frankrig) var en fransk modedesigner og grundlægger af det førende modehus Balmain efter 2. verdenkrig. Kendt for sofistikation og elegance, han beskrev klædeskabningskunsten som "bevægelsens arkitektur".

Modeskabere fra Frankrig
Franskmænd i 1900-tallet

Pierre Balmain


As competições de triatlo nos Jogos Insulares de 2023 serão disputados em Saint Peter Port e Saint Pierre du Bois, Guernsey, entre os dias 9 e 14 de julho. Serão realizados um total de cinco eventos, entre individual e equipes masculina e feminina e disputa em equipes mistas.

Participantes

  Åland
  Anglesey
  Bermuda
  Gibraltar
  Gozo
  Groelândia
  Guernsey (Anfitrião)
  Ilha de Man
  Ilha de Wight
  Ilhas Cayman
  Ilhas Faroé
  Jersey
  Minorca
  Orkney
  Shetland

Sedes

Quadro de medalhas
Atualizado em 9 de julho de 2023

Medalhistas

2023
Jogos Insulares de 2023

Triatlo nos Jogos Insulares de 2023


Kitinskjoldet er en dansk eksperimentalfilm fra 1990, der er instrueret af Bodil Hauskov Jensen.

Handling
Kitinskjoldet, insekternes skelet, sidder modsat menneskets på kroppens yderside. Filmen er en slags fremtidsfiktion, hvor menneskene er uddøde, og insekterne har overtaget jorden. Det er knæleren - stenalderfolkenes hellige insekt - der fortæller historien om menneskearten, der under forsøget på at efterligne insekterne, ødelagde naturen og sig selv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Eksperimentalfilm fra Danmark

Kitinskjoldet


La GFA Premier Division es la principal competencia de fútbol a nivel de clubes de Granada, se disputa desde 1983, sin embargo, se tiene registro que el QPR SC ganó la liga en 1975. La liga es organizada por la Asociación de Fútbol de Granada.

Formato

Se juega bajo el sistema de todos contra todos a 2 vueltas. El que realice más puntos será el campeón, mientras que los últimos 2 lugares de la liga descienden a la división inferior.

Los equipos de Granada no participan (excepto la temporada 2003) en el Campeonato de Clubes de la CFU ni en la Liga de Campeones de la Concacaf.

Equipos temporada 2021

Palmarés

Títulos por club

Máximos goleadores

Clasificación histórica
 Clasificación histórica la Liga de fútbol de Granada desde la temporada 2003 bajo el nombre de la GFA Premier Division hasta la finalizada temporada 2018-19. No incluye resultados desconocidos o abandonados en algunas temporadas.
 En color azul los equipos que disputan el Liga de fútbol 2021.
 En color verde los equipos que disputan el Liga de Conferencia 2021.

Enlaces externos
 Página oficial
 Rsssf: Grenada - List of Champions
 Premier Division - Soccerway
 GFA - FIFA.com

Liga de fútbol de Granada


«Take Over Control» —en español: «Tomar el control»— es una canción realizada por el DJ y productor holandés Afrojack, con la colaboración en las voces de la cantante holandesa Eva Simons. La canción fue compuesta por Afrojack, Eva e Ingrid Simons, y Mike Hamilton. Fue lanzado como sencillo en los Países Bajos, el 12 de agosto de 2010. La canción permaneció durante seis semanas en el puesto número uno del Hot Dance Airplay de Billboard.

Video musical
Es el primer video musical oficial que lanza Afrojack en su trayectoria. Fue dirigido por Alex Herron y se empezó a rodar el 14 de septiembre de 2010 en Death Valley en Nevada. El video se estrenó en YouTube el 12 de octubre de 2010 a través de la cuenta de Spinnin 'Records.

El video comienza mostrando a Nick van de Wall (Afrojack) conduciendo un Audi R8 en medio del desierto. Mientras, Simons interpreta a una bailarina robótica bailando dentro de un autobús escolar, acompañado por cuatro bailarinas. Al salir del autobús, continúan realizando su rutina de baile en un campo desértico, y se puede ver unos cuantos aviones averiados de fondo. Las chicas toman el control del campo, cuando de repente sufren un descenso de energía, y llega Afrojack para socorrerlas y las vuelve a conectar, supuestamente a una batería para poder seguir realizando su baile.

Listado de canciones

Posicionamiento en listas y certificaciones

Listas semanales

Listas anuales

Certificaciones

Referencias

Enlaces externos
 Behind the scenes - TAKE OVER CONTROL en "YouTube"
 "Take Over Control" en Discogs
 Remix de Take Over Control

Sencillos de 2010
Sencillos de Afrojack
Canciones de Eva Simons
Sencillos de música electrónica
Canciones de música electrónica
Sencillos certificados de platino por la Australian Recording Industry Association

Take Over Control


Leslie Edward Pridgen (born August 6, 1978), better known by his stage name Freeway, is an American rapper from Philadelphia, Pennsylvania. He first gained recognition after appearing on Jay-Z's fifth album, The Dynasty: Roc La Familia in 2000. The following year, he became a member of the Philadelphia-based hip hop collective State Property, which were signed to Jay-Z's Roc-A-Fella Records, an imprint of Def Jam Recordings. Prior to releasing his debut studio album, Philadelphia Freeway (2003), Pridgen would sign to Roc-A-Fella as a solo artist. Upon release, the album peaked at number five on the Billboard 200 and saw positive critical response. He would release a follow-up, Free at Last (2007) to moderate reception before him and fellow State Property cohorts were dropped from the label.

In 2009, Pridgen was briefly signed to Cash Money Records, although his next three albums: Philadelphia Freeway 2 (2009), Diamond in the Ruff (2012), and Free Will (2016) were released independently. He returned to work with Jay-Z in 2018, signing to his successor label Roc Nation; Pridgen released his sixth album Think Free through the company in June of that year.

Life and career

Early life and career beginnings
Freeway was born Leslie Pridgen on August 6, 1978. He adopted his moniker from the name of the infamous drug trafficker "Freeway" Rick Ross as he found no one wanted to listen to a rapper named Leslie. Freeway began his career by participating in freestyle battles in his high school and met fellow Philadelphia native Beanie Sigel, while rapping on stage at a hometown nightclub. Not long after being signed to Roc-A-Fella Records, Sigel put in a word for Freeway, who made his first appearance on The Dynasty: Roc La Familia, on the track "1-900-Hustler" with Sigel, Jay-Z, and Memphis Bleek. After the appearance, Jay-Z signed him to a deal; he was featured on "Think it's a Game", also alongside Jay-Z, on Sigel's second album The Reason. In 2001, he underwent a notorious freestyle battle with then-unsigned rapper Cassidy, hosted by Swizz Beatz and lost with a unanimous judges decision.

Philadelphia Freeway (2003)
On February 25, 2003, Freeway released his debut album, Philadelphia Freeway. The album was produced primarily by Roc-A-Fella-affiliated beatsmiths Just Blaze, Bink!, and Kanye West and featured a large number of Roc-A-Fella rappers. Many of them also hailed from Philadelphia, and were soon compiled into the group State Property led by Freeway and Beanie Sigel. The album had two singles, the biggest hits of Freeway's career thus far: "What We Do", featuring Jay-Z and Beanie Sigel, for which a video was released showcasing most of the Roc's roster at the time, and "Flipside", featuring State Property member Peedi Crakk; both records were produced by Just Blaze. The album also sold over 500,000 units in the United States.

State Property problems and Ice City (2004–2006)
After Jay-Z's "retirement" album and the uncertainty over what direction the label was headed, Beanie Sigel was convicted and jailed on a charge of attempted murder. Relations between Beanie Sigel and State Property soured after the incarceration of Sigel, and State Property essentially broke up, with Sigel stating he was unsure he would work with them again. Over the next few years, members of the group—most notably Freeway and Sigel themselves—slowly began collaborating once again, though members such as Oschino and Peedi Crakk fell out of the loop. During this time, with his crew and label in turmoil, Freeway turned to his Muslim faith. With uncertainty in the air, Freeway put together another Philadelphia-based crew called Ice City, named after their North Philly neighborhood. While active, the group consisted of Face Money, Bars and Hydro, with Freeway playing a major mentoring role. Their debut album, Welcome to the Hood, was released under Sure Shot Recordings, but received little attention. Subsequently, groupmember Hydro released a mixtape dissing Freeway, distancing himself and the group from its founder.

Free At Last and departure from Roc-A-Fella (2007–2009)
 In response to his crisis of faith, Freeway went on hiatus for a few years, making his Hajj, a journey to the holy city of Mecca, required by every Muslim at least once in his or her lifetime if they are able.  Upon his return, Freeway recorded his second album Free at Last, which was released on November 20, 2007. Jay-Z and 50 Cent were both set to co-executive produce the album; while both were featured, the project ended up solely a Roc-A-Fella release, with 50 giving up his co-executive producer's role. The first single was "Roc-A-Fella Billionaires", featuring Jay-Z, which leaked to the internet; the second single, and first official single, was "Lights Get Low" featuring Rick Ross and Dre of the production team Cool & Dre. As the album featured no production from either Kanye West or Just Blaze, who together produced the lion's share of his debut, Freeway lashed out at them in his lyrics, generating rumors that he and his former producers had unresolved differences. After the album's release, Freeway went on record to clarify his comments, saying he had no real animosity towards them and that he had only been speaking his mind. The album eventually sold over 100,000. In 2008, Freeway initiated what he called the Month of Madness, releasing a song a day for the month of December. The songs, featuring input from Phoe Notes, Erick Sermon, Don Cannon, Cardiak, Jake One, Oddisee and others, were later compiled into a mixtape. The year 2009 brought an announcement that he would be working on his third album amidst his regrets over hearing Jay-Z had stepped down as Def Jam president. Shortly afterward, the rapper announced his release from Def Jam, which distributed a now defunct Roc-A-Fella Records, and that his next album would be titled The Stimulus Package, produced by Jake One and released by Rhymesayers Entertainment.

Philadelphia Freeway 2 and record deals (2009)
A project titled Philadelphia Freeway 2 was released on the independent label Real Talk Entertainment on May 19, 2009. The first single, "Finally Free", was released on iTunes on April 14, 2009. Freeway also made an original song "Car Jack" for the 2009 game Grand Theft Auto: The Lost and Damned. On March 19, 2009, he performed at SXSW.  Freeway released his mixtape "The Beat Made Me Do It" on November 13, 2009, which featured production by veteran producer Jake One with assistance by Don Cannon to officially announce his 2010 Rhymesayers debut album The Stimulus Package. Rhymesayers and Freeway leaked the first official track and video, "Know What I Mean" off of The Stimulus Package on December 1, 2009.

In June 2009, Freeway had confirmed a deal with Cash Money Records, and the start of his own label, Free Money. Following this, he put out a few mixtape tracks speaking of the deal, including "Touchdown" and "All Night Long".

Freeway, speaking on that label deal and his relationship with Jay-Z:
"I been fucking with Cash Money," he said in an interview. "You know, me and Wayne did a joint for the last album, but we couldn't get the shit cleared in time and all that. We just throwing around some ideas. And I'm launching a label, Free Money, so what better home for it...My man Ceelo, he worked with Baby, so he really basically connected us like that. But, right now everything is still in preliminary...It's still Roc-A-Fella for life. That's something that's not going to leave me...Everything still preliminary. Jay give me his blessing with whatever I want to do. Jay want to see niggas making moves."

Diamond In the Ruff (2010-2014)
In a video interview with KarmaloopTV in 2010, Freeway announced a new clothing line in the works titled "Freestyle". In addition to the new clothing line, Free also announced an album called Diamond In The Ruff which featured production from Jake One, Bink!, Needlz and Just Blaze. Freeway explained in the interview that the album should have come after Philadelphia Freeway. Diamond In the Ruff was released November 27, 2012, and featured collaborations with Rick Ross and Black Thought. Freeway recorded an EP with Statik Selektah which was completed in 24 hours. It was called the Statik-Free EP and was released on iTunes on January 11, 2011.

Freeway also released a collaboration in 2014 with DJ mashup artist Girl Talk, an EP called Broken Ankles, which included stylistic attributes that would normally be included in transitions between Girl Talk segments.

Free Will and health scare (2015-2017)
In 2015, Freeway was diagnosed with kidney failure, and as a result, wrote about dealing with the experience on his 2016 album, Free Will, which he released independently. He began what became a three-year wait for a kidney transplant, and currently serves as the official ambassador for the Kidney Foundation. On Free Will, frequent Nas collaborator L.E.S. produced "Kane & Abel," and Girl Talk produced "Addiction," "Always Love You" and "First Things First." G-Unit's Young Buck has a feature spot on "We Thuggin."

Think Free and the return to the Roc (2018–2019)
After years away, Freeway returned to working with Jay-Z at his entertainment company called Roc Nation. Under this umbrella, Freeway's sixth solo album, Think Free, was released June 22 on that record label, and the 13 songs include cameos from Lil Wayne, Lil Uzi Vert, Jadakiss, BJ The Chicago Kid, Fat Joe, Faith Evans and more. The first singles released were "All Falls Down," "All the Way Live" and "Blood Pressure," the latter with Wayne.

Accompanying the 2018 release of Think Free, Freeway is set to release the "Think Free" documentary, a video account of his health from the diagnosis of kidney failure, family life, his music and more with a behind-the-scene look. The rapper underwent a kidney transplant in February 2019.

Discography

Studio albums
 Philadelphia Freeway (2003)
 Free at Last (2007)
 Philadelphia Freeway 2 (2009)
 Diamond in the Ruff (2012)
 Free Will (2016)
 Think Free (2018)

Collaboration albums
 2002: State Property OST (with State Property)
 2003: The Chain Gang Vol. 2 (with State Property)
 2010: The Stimulus Package (with Jake One)
 2010: The Roc Boys (with Beanie Sigel)
 2011: Statik-Free (with Statik Selektah)
 2014: Highway Robbery (with The Jacka)
 2014: Broken Ankles (with Girl Talk)

Mixtapes
 G-Unit Radio Part 19: Rep Yo Click (2006)
 The Beat Made Me Do It (2009)
 The Intermission (2011)
 The Black Santa EP (2012)
 Freedom of Speech (2012)
 Fear of a Free Planet (2016)

Video games
Def Jam Fight for NY (2004) as himself
Def Jam Fight for NY: The Takeover (2006) as himself

References

External links

 Twitter
 Instagram
 Facebook
 HipHopGame Interview
 Uncensored Freeway Radio Interview 2010

Rappers from Philadelphia
1979 births
Roc Nation artists
Living people
African-American male rappers
American male rappers
21st-century American rappers
Gangsta rappers
African-American Muslims

Freeway (rapper)


Róża Maria Goździewska (31 de março de 1936 - 29 de outubro de 1989), também conhecida como Różyczka Goździewska,  foi uma enfermeira polonesa, conhecida como a enfermeira mais jovem da Revolta de Varsóvia de 1944, época em que era criança.

Biografia
Goździewska nasceu em 31 de março de 1936. Seu pai foi morto pela Gestapo em 1943. Um ano depois, em 1º de agosto, a cidade de Varsóvia foi engolfada pelo levante contra os ocupantes alemães, com a população civil presa no meio. Várias crianças soldados participaram da luta ao lado dos insurgentes poloneses.

Goździewska, com oito anos na época, estava ajudando no hospital de campanha na Rua Moniuszki, 11, em Varsóvia. Foi descrita como enfermeira porque fazia os pacientes sorrirem, trazia água para eles beberem e tentava espantar as moscas. Esse hospital de campanha estava associado à unidade Koszta Company do Exército Nacional dos insurgentes poloneses. Sua parente, Jadwiga Obretenny, na época com 19 anos, também foi enfermeira no Levante.

Uma foto de Goździewska, usando uma braçadeira da Cruz Vermelha, foi tirada no início de agosto de 1944 por Eugeniusz Lokajski, codinome "Brok", um combatente da resistência do Exército da Pátria e fotógrafo, que morreria um mês depois. A Revolta, depois de incorrer em grandes baixas entre os participantes civis, acabou sendo esmagada pelos alemães em 2 de outubro. Goździewska e sua irmã sobreviveram à guerra. Depois, frequentou um ginásio dirigido pelas ursulinas, formou-se na Universidade de Tecnologia da Silésia e, em 1958, emigrou para a França, onde se casou e teve dois filhos. Ela morreu em 29 de outubro de 1989.

Lembrança
No início do século XXI, sua foto ganhou reconhecimento, tendo sido usada em vários materiais publicados pelo Museu da Insurreição de Varsóvia. Sua foto foi colorida na década de 2010 e, no final de 2010, descrita como "bem conhecida" e até mesmo como uma das fotos mais famosas da Revolta de Varsóvia.

Notas

Mulheres durante a Segunda Guerra Mundial

Róża Maria Goździewska