Googolplex,   sayısına verilen isimdir.

Bu sayı;
   (üs alma yukarıdan aşağıya doğru hesaplandığı için),
 googol = 10100 olmak üzere, ,
1010 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000
ya da
 1'den sonra googol (yani, 10100) kadar 0 yazarak da gösterilebilir.

Googol terimi, 1938'de, Amerikalı matematikçi Edward Kasner ile yeğenleri Edwin ve Milton Sirotta tarafından ortaya atılmış; sonrasında Milton, googolplex terimini "1'den sonra yoruluncaya kadar sıfır yazmak" olarak ifade etmiştir. Bunun üzerine Kasner, "farklı insanlar farklı zamanlarda yorulurlar ve dayanıklılığı daha fazla diye de Carnera'nın Dr. Einstein'dan daha iyi bir matematikçi olması kabul edilemez" diyerek, bu sayılar için daha resmi bir tanım benimsemiştir.

Googolplex sayısının büyüklüğü
Bir googol, bilinen evrenin 1072 ile  1087 arasında olduğu tahmin edilen temel parçacık sayısından daha büyüktür. Bir googolplex de "biri takip eden googol kadar sıfır"dan oluştuğu için, evrende bilinen tüm madde kâğıt ve mürekkebe ya da sabit diske dönüşse bile, bu sayıyı ondalık sistemle yazmak ya da kaydetmek mümkün olmayacaktır.

Diğer bir yönden, googolplex sayısının okunamayacak 1 puntoluk karakterlerle basıldığını varsayalım. Her birinin genişliği 0,3514598 mm olan Tex tipi 1 puntoluk karakterlerle googolplex sayısını yazmak için yaklaşık 3,5 x 1096 metreye gereksinim olacaktır. Bilinen evren çapının 7,4 x 1026 metre olduğu tahmin edilmektedir ki, bu sayıyı yazmak için gerek duyulan uzunluk, bilinen evren çapının 4,7 x 1069 katı kadardır. Böyle bir sayıyı yazmak için harcanacak zaman da bu işi anlamsız kılar: bir kişinin iki saniyede bir rakam yazabildiği varsayılırsa, googolplex sayısını yazmak bilinen evren yaşının 1,1 x 1082 katı kadar zaman alacaktır.

Dolayısıyla, fiziksel dünyada googolplex ile yakından kıyaslanabilecek sayı örnekleri vermek zordur. Saf bir kuantum durumunun kütle çekimsel olarak bir kara deliğe çökmesi ve o kara deliğin de karma bir termal radyasyon durumuna tamamen buharlaşması sonucunda evrenimizden bilgi kaybolabileceği önermesi, 1976'da Stephen Hawking tarafından yapılmıştır. Bu önerme ile ilgili olarak kuantum durumlarını ve kara delikleri analiz eden fizikçi Don Page, güneşin kütlesine sahip kara deliklerde bilginin kaybolup kaybolmadığını deneysel olarak belirleyebilmek üzerine şöyle yazmıştır: "karadelik buharlaştıktan sonra geriye kalan son yoğunluk matrisini kabaca belirleyebilmek için, 'den fazla ölçüm gerekecektir" . Yine Page, başka bir makalesinde, kütlesi Andromeda Galaksisine eşdeğer bir kara delikteki durumların sayısının bir googolplex kadar olacağını yazmıştır .

Soyut matematikte ise bir googolplex, tetrasyon, Knuth yukarı ok gösterimi, Steinhaus-Moser gösterimi ya da Conway zincirleme ok gösterimi gibi gösterimlerle özel olarak tanımlanmış olağanüstü büyük sayılar kadar büyük değildir. Bahsi geçen yöntemlerle daha az sembol kullanılarak daha büyük sayılar yazılabilir. Örneğin,
 99999 sayısı çok daha büyüktür ve
tetrasyon kullanarak    ve yukarı ok gösterimi kullanarak da    diye ifade edilebilir.

Bazı sayı dizileri çok çabuk büyürler. Örneğin, Ackermann sayılarının ilk ikisi 1 ve 4'tür ama üçüncüsü 'tür ki, bu da 7 trilyondan fazla 3 içeren bir üs kulesidir .

Çok daha büyük bir sayı ise, genellikle "bugüne dek bir matematiksel kanıt için kullanılagelmiş en büyük sayı" olarak tanımlanan Graham sayısıdır. Bu sayıyı ifade etmek için çok özel gösterim biçimleri kullanılır çünkü üstel ifadesindeki rakamların sayısı bile bilinen evrendeki temel parçacıkların sayısından fazladır.

Bir googolplex iç içe geçmiş üslü gösterim sayesinde kısaca yazılabilen devasa bir sayıdır. Tetrasyon gibi diğer yöntemler daha büyük sayıları daha kısaca ifade eder. Doğal olarak akla gelen soru şudur: En büyük sayıyı ifade etmek için en az sembolü kullanan prosedür nedir? Bir Turing makinesi bu prosedür kavramını formalize eder ve bir "busy beaver" olası en büyük sayıyı yazan n büyüklüğünde bir Turing makinesi olsun  .  n ne kadar büyük olursa "busy beaver"da o kadar karmaşık olur dolayısıyla da o kadar da büyük sayı yazabilir. n=1, 2, 3, 4 ve 5 için yazılabilen sayılar o kadar da büyük değildir ancak 2006'da yapılan araştırmalar n=6 için "busy beaver"ın en az  kadar büyük bir sayı yazabileceğini göstermiştir. . Yedinci "busy beaver"ın bir googolplex yazıp yazamayacağı hâlâ cevapsız kalmış bir sorudur.

Popüler kültürde googolplex
 Googolplex, "Simpson ailesi" adlı çizgi dizideki hayali Springfield şehrinin çok salonlu sinemasının adıdır.
 Google ana merkezlerine "Googleplex" adını vermiştir.
 Geleceğe Dönüş Bölüm III'te, Dr. Emmett Brown kız arkadaşı Clara Clayton'ı tanımlamak için bu sayıyı kullanılmıştır:
 Clara is one in a million. One in a billion. One in a googolplex! (Clara milyonda birdir. Milyarda birdir. Googolplexte birdir!)
 Clutch grubu 2002 yılında Live at the Googolplex isimli bir albüm çıkarmıştır.
 Douglas Adams'ın "Otostopçunun Galaksi Rehberi" adlı kitabındaki "Googolplex Star Thinker", "beş haftalık Dangrabad Beta kum fırtınası boyunca her bir toz zerreciğinin yörüngesini hesaplayabilen" bir süperbilgisayardır.

Ayrıca bakınız
 Googol
 Büyük sayılar
 Büyük sayıların adları

Kaynakça

Dış bağlantılar
İngilizce
 Who Can Name the Bigger Number?
 Comparing googolplex to numbers similar in size
 The Biggest Numbers in the Universe
 Known prime factors of googolplex + n (0 <= n <= 999)
 A googolplex as a compressed file
 Another Googolplex page
 A humorous C program to count to a googolplex
 The Challenge of Large Numbers
 Googolplex is "inconceivable" but still "describable"

Büyük tam sayılar

Googolplex


Fata cinstită (venețiană: La putta onorata) este o piesă de teatru de Carlo Goldoni. Este o comedie în 3 acte. A fost publicată în 1748. Piesa a fost aplaudată în teatrul Sant'Angelo în timpul Carnavalului din Veneția din 1749 timp de 22 de nopți la rând.

Prezentare

Acțiunea are loc în orașul Veneția.

Frumoasa dar săraca și orfana Bettina se îndrăgostește de Pasqualino despre care se crede că este fiul gondolierului Menego. Cu toate acestea, el este fiul negustorului Pantalone de Bisognosi. Pentru a se complica situația, marchizul Ottavio de Ripaverde, deși căsătorit, este îndrăgostit nebunește de Bettina, care ajunge să fie răpită de acesta.

Doar la sfârșitul comediei toate neînțelegerile vor fi rezolvate.

Personaje
Ottavio, marchiz de Ripaverde
Beatrice, soția sa
Pantalone de Bisognosi, negustor venețian, inițial se crede că acesta este tatăl lui Lelio
Bettina, fată venețiană protejată de Pantalone
Catte, spălătoreasă, soția lui Arlecchino și sora Bettinei
Messer Menego Cainello, barcagiul marchizului, inițial se crede că acesta este tatăl lui Pasqualino
Lelio, inițial se crede că este fiul lui Pantalone, dar se descoperă că este fiul lui Menego
Pasqualino, inițial se crede că este fiul lui Menego, dar se descoperă că este fiul lui Pantalone
Donna Pasqua da Pelestrina, soția lui Menego
Brighella, servitorul marchizului
Arlecchino, soțul Cattei
Nane și Tita, barcagiii
Scanna, cămătăreasă
Un tânăr caffettiere, un vânzător de bilete, un căpitan de poliție și oamenii lui

Referințe și note

Legături externe
 Goldoni sau replica realității, Costin Tuchilă, Pușa Roth, nr. 3, martie 2012, anul II

Vezi și
 Operele lui Carlo Goldoni

Piese de teatru de Carlo Goldoni
Piese de teatru în 3 acte

Fata cinstită


Overtonov prozor je izraz kojim se opisuje raspon ideja - ponajprije političkih - koje javnost drži prihvatljivima za raspravljanje.

Termin je nastao prema imenu američkog autora Josepha Overtona, koji je u svojim radovima devedesetih godina 20. st. predstavio koncept koji objašnjava kako političari neće promicati ideje koje doista smatraju ispravnima, nego one koje je javnost spremna prihvatiti. Koncept je zadobio šire prihvaćanje nakon Overtonove smrti 2003. godine.

Stupanj javnog prihvaćanja određene ideje Overton iskazuje u više stupnjeva:

 Nezamislivo,
 radikalno,
 prihvatljivo,
 razumno,
 popularno i
 zadano.

Kada se u nastojanju za postizanjem nekog političkog cilja ustanovi da je ideja u javnosti neprihvatljiva, može se pristupiti djelovanju radi pomicanja Overtonovog prozora. Pomicanje prozora ideja prihvatljivih u javnom diskursu može se postići javnim zagovaranjem vrlo radikalnih ideja, kako bi manje radikalne - ali još uvijek neprihvaćene - ideje bile prepoznate kao umjerene, te, s vremenom, posve prihvatljive.  Kada se u javnosti prostor pomakne tako da obuhvati do jučer neprihvatljive ideje, istodobno će neke od ranije prihvatljivih ideja - postati sada neprihvatljivima.

Ovakvo shvaćanje prihvatljivosti ideja može se naći kod dobitnika Nobelove nagrade za ekonomiju Miltona Friedmana, koji je svoju vlastitu misiju na polju ekonomije opisao riječima: "Ovo je, prema mojem mišljenju, naša osnovna zadaća: razviti alternative danas prihvaćenim pravilima te ih držati živima i raspoloživima dok politički nemoguće ne postane politički neizbježnim."

Kao primjer pomicanja Overtonovog prozora navode se primjer legalizacije istospolnog braka, koji je u nekoliko desetljeća napredovao od nemoguće, neprihvatljive i čak smiješne ideje, do razine propisa u mnogim zemljama. U Sjedinjenim Američkim Državama, i protivnici i pobornici predsjednika Donalda Trumpa govore kako je on svojim političkim djelovajem "razbio Overtonov prozor".

Neki autori kritiziraju osnovnu postavku Overtonovog prostora te opažaju da zadnjih godina raspon ideja prihvatljivih u javnom diskursu (zapadnih demokratskih) raste, iznoseći ocjenu kako uvođenjem radikalnijih ideja na lijevoj i desnoj strani političkog spektra zadnjih godina nije nastalo pomicanje "prozora" politički prihvatljivoga (i politički neprihvatljivoga) ni ulijevo ni udesno.

Izvori

Odnosi s javnošću
Politika
Psihologija

Overtonov prozor


Skeletter med Kasketter er det andet PC spil i Bellini serien og er en forsættelse af Spøgelse med Forkølelse, spillet er lavet firmaet Savannah i 1998.

Historien handler om at Onkel Bellini kommer hjem fra en store troldmandskongres, hvor der er blevet udlovet en præmie til den der fremtryller det mest mærkelige dyr, så da Dennis' mor tager afsted på arbejde, går troldmanden i gang med at trylle rundt omkring i hele haven, hvor både planter og dyr bliver fortryllet.

Hans håndlangere er skeletter som har kasketter på hovedet. Skeetterne er med til at samle dyr, og til at trylle dem om til underlige skabninger, hvor en af ofrene er en musepige som Don er lun på. Samtidig bliver hunden Herman også fanget, og bliver tryllet om til en Frankenhund.

Derfor må Dennis med benet i gips, sammen med musen Don, fluen Sue og hunden Herman tage ud for at stoppe ham.

Kilder

Computerspil fra 1998

Skeletter med Kasketter


An Elymus africanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Áskell Löve. An Elymus africanus in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Ethiopia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymus

Elymus africanus


Nogometno prvenstvo Krima ("Premier liga Krimskog nogometnog saveza", rus. Чемпионат Премьер-лиги Крымского футбольного союза по футболу) je nogometno prvenstvo koje se od sezone 2015./16. održava na Krimskom poluotoku pod pokroviteljstvom UEFA-e. Nastalo je kao solomonsko rješenje sukoba interesa između ukrajinskog i ruskog nogometnog saveza. Ligu čini osam klubova i utakmice se igraju četverokružno, odnosno odigraće se 28 kola. Liga se igra od kolovoza do svibnja. Pobjednik prvenstva i zvaničan prvak lige je klub koji osvoji najviše poena po završetku natjecanja. Posljednjeplasirani klub ispada u niži rang, dok njegovo mjesto u narednoj sezoni zauzima osvajač Prve divizije ako zadovolji zahtjeve profesionalne lige.

Tablica

Rezultati

Bilješke
Utakmice inicijalno planirane za 17. i 18. rujna 2016. godine
Utakmica registrirana službenim rezultatom 3:0
Utakmica je inicijalno planirana za 22. ili 23. travnja 2017. godine
Utakmica je inicijalno planirana za 6. ili 7. svibnja 2017. godine

Izvori

 sportstats.com - Premier League (Crimea) Rezultati
 sportstats.com - Premier League (Crimea) Predstojeći mečevi

Vidi još
 Nogometno prvenstvo Krima

Vanjske poveznice
 Krimski nogometni savez

Krim

Premier liga Krima 2016./17.


Krizmarij, krizmatorij (od lat. chrismarium ili chrismatorium, prema grč. χρίσμα: pomazanje) ili spremnica (kustodija) sv. ulja je dio liturgijskog posuđa.

U ovoj kovinskoj posudi čuvaju se zalihe triju vrsta svetoga ulja za obred krštenja, bolesničkog pomazanja i krizme, tj. katekumensko ulje, ulje za bolesničko pomazanje i posvećeno ulje sveta krizma. Posuda je izlivena u nekoj kovini. Prvotno su bile srebrene. S vanjske strane ukrašavali su ih reljefi.

Krizmarije se čuvalo na počasnim mjestima i nosilo u procesijama. Izgled krizmarija se promijenio u 17. stoljeću. Od tada je oblika triju valjkastih (cilindričnih) posudica s poklopcem. Posudice mogu biti i oblika kvadra, s poklopcem za navijanje.

Obično je ugravirano slovo koje označava sadržaj ulja (O, I i C ili CAT). Slovo O je oznaka za oleum sanctum,	"sveto ulje", ulje kojim se mažu krštenici i svećenici u sakramentima krštenja i ređenja. Slovo I je oznaka za oleum infirmorum, "bolesničko ulje", ulje kojim se mažu bolesnici u sakramentu bolesničkog pomazanja. Uz O se poslije dopisivalo Cattecu, radi razjašnjenja da se posudica ne zamijeni s onom za krizmu, pa O CAT znači O(leum) CAT(hecumenorum), odnosno ulje za pomaz krštenika (katekumena).

I dalje je kovina od kojeg je bio izliven uglavnom srebro. Ukrasi su prošireni na ugravirane sakralne ambleme i motive. Sve posudice su skupa stavljene u četvrtastu drvenu kutiju. I kutija je dekorirana s vanjske strane.
Posudica može biti i manje (dvije). Mogu se nalaziti na plitici ili na gravurom dekoriranim postoljima, također sakralnim motivima.

Izvori

Liturgijsko posuđe

Krizmarij


Crkva sv. Margarite nalazi se u Nerežišćima na Braču, na adresi Trg. Sv. Margarite.

Opis
Crkva sv. Margarite je jednobrodna gotička crkva s pačetvorinastom apsidom. Ponutrica crkve je građena finim klesancima, presvođena je prelomljenim svodom s pojasnicom na pilastrima s lisnatim kapitelima. Bočno su trilobi na menzolama u obliku ženskih i muških glava. U svetištu su oslikani posvetni križevi iz 14. stoljeća. Nad glavnim ulazom je gotička luneta na menzolama u obliku ljudske glave.

Zaštita
Pod oznakom Z-1551 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Margarita
Margarita, Nerežišća

Crkva sv. Margarite u Nerežišćima


Nahija Tell Salhab ()  je sirijska nahija u okrugu Al-Suqaylabiyah u pokrajini Hama. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 38.783 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Tell Salhab.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Hama

Tell Salhab (nahija)


මහේක් චාහල් (උපත 1 පෙබරවාරි 1979) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ බොලිවුඩ් චිත්‍රපටවල පෙනී සිටින නෝර්වීජියානු නිළියක සහ නිරූපණ ශිල්පිණියකි. මහේක් බිග් බොස්හි තරගකාරිණියක ද වූවා ය.

වෘත්තිය
චාහල් ඇගේ බොලිවුඩ් ආගමනය සිදු කළේ නායී පදෝසන් නැමැති 2003 වර්ෂයේ තිරගත වූ චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිතයක් නිරූපණය කරමිනි. මීට අමතරව ඇය චමේලි නැමැති 2004 තිරගත වූ චිත්‍රපටයේ ගීතයකට ද පෙනී සිට ඇත. ඉන්පසුව චාහල් පන්ජාබි චිත්‍රපටයක් වූ දිල් අප්නා පන්ජාබි නැමැති 2006 වර්ෂයේ තිරගත වූ චිත්‍රපටය සඳහා ද දායක වූ අතර, 2009 වර්ෂයේ තිරගත වූ Wanted සහ මේන් ඕර් මිසිස් ඛන්නා යන චිත්‍රපටවල සහායක චරිත නිරූපණයෙන් ද දායක වී තිබේ. ඇය යාම්ලා පාග්ලා දීවානා චිත්‍රපටයේ ද ගීත දර්ශනයක් සඳහා පෙනී සිටියා ය. චාහල් 2011 වර්ෂයේ දී නෝර්වීජියානු රියැලිටි රූපවාහිනී වැඩසටහනක් වූ Fristet සඳහා සහභාගී වූවා ය. මීට අමතරව ඇය Karar: The Deal නැමැති 2014 වර්ෂයේ තිරගත වූ හින්දි චිත්‍රප‍ටයේ ද ප්‍රධාන චරිතයක් නිරූපණය කළා ය. චාහල් ඇගේ ඇඳුම් ව්‍යාපාරය මහේක් චාහල් ක්ලෝතිං යන නාමයෙන් නෝර්වේහි දියත් කළා ය. මහේක් චාහල් 2011 වර්ෂයේ විකාශය වූ බිග් බොස් 5 සහ 2015 වර්ෂයේ විකාශය වූ බිග් බොස් හල්ලා බෝල් යන රියැලිටි රූපවාහිනී වැසටහන් සඳහා තරගකාරිණියක සහභාගී වූවා ය. මීට අමතරව චාහල් 2016 වර්ෂයේ කලර්ස් ටීවී රූපවාහිනී නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය වූ කවච්...කාලි ශක්තියොන් සේ නැමැති බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් ආයතනය විසින් නිෂ්පාදිත රූපවාහිනී කතාමාලාවේ මංජුලිකා නම් චරිතය නිරූපණය කළා ය. නමුත් ඇයගේ හැසිරීම් විලාසය හේතුවෙන් පසුව එම කතාමාලාවෙන් ඇයට ඉවත් වන්නට සිදු විය. පසුව එම චරිතය සඳහා සාරා ඛාන් නම් නිළිය දායක කරගන්නා ලදී.

මහේක් සිය රංගන සහ නර්තන දායකත්වය සැපයූ චිත්‍රපට අතර නීතෝ, නායී පදෝසන්, චමේලි, අන්ජාන්, දිල් අප්නා පන්ජාබි, ඡෝදොන් නා යාර්, ජයි වීරු, Wanted, මේන් ඕර් මිසිස් ඛන්නා, මරේගා සලා, මුම්බායි කටිං, කේඩි, යාම්ලා පාග්ලා දීවානා, බික්‍රම් සිංහා, ජාට් එයාර්වේස්, කරාර් — ද ඩීල්, මිස්ටර් අයිරාවතා සහ ගේතු යන චිත්‍රපට වැදගත් වේ. මීට අමතරව ඇය C.I.D., බිග් බොස් 5, Fristet, කහානි කොමඩි සර්කස් කි, බිල් බොස් හල්ලා බෝල්, කිලේර් කරාඔකේ අත්කා තෝ ලත්කා, Power Couple, දාර් සබ්කෝ ලග්තා හේ, කවච්...කාලි ශක්තියොන් සේ සහ කොමඩි නයිට්ස් බචාඕ වැනි විවිධ රූපවාහිනී කතාමාලා සහ වැඩසටහන් සඳහා සහභාගී වී ඇත.

නිර්මාණ දායකත්වය
චිත්‍රපට

 රූපවාහිනිය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ජීවත්වන්නෝ
පන්ජාබි ජනයා
ඉන්දියානු නිරූපිකාවන්
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියන්
නෝර්වීජියානු චිත්‍රපට නිළියන්
බිග් බොස් සහභාගීවූවන්
නෝර්වීජියානු රූපවාහිනී නිළියන්
දෙමළ සිනමාවේ නිළියන්
ඔස්ලෝවේ නිළියන්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නිළියෝ
1979 උපත්

මහේක් චාහල්


L'Église catholique a défini, d'abord dans le décret  de 1965, puis dans son Code de droit canonique de 1983 précisé par la lettre apostolique  de 1998, ce que devait être une « conférence épiscopale ». Cette page fait une liste des conférences épiscopales. Elle liste également les assemblées équivalentes mixant des évêques de rite oriental avec ceux de rite latin, définies par le Code des canons des Églises orientales (au ), et considérées de nature équivalente ; ainsi que les autres regroupements structurés d'évêques catholiques.

Cette page ne liste pas les « synodes des évêques » (ou « sobor ») de certaines des Églises orientales, définis dans le Code des canons des Églises orientales (aux canons 102 à 113 pour les Églises patriarcales, appliqué de la même manière dans les Églises archiépiscopales majeures suivant le ) ; ni les « conseils des hiérarques » de certaines autres (les Églises métropolitaines, voir les canons 155 à 173). Ces conseils sont en effet considérés de nature différente, et sont uniques pour chaque Église patriarcale, archiepiscopale majeure, ou métropolitaine.

Elle ne liste pas non plus les régions ecclésiastiques, des « conférences régionales », créées par quelques conférences.

Conférences épiscopales

Afrique et Arabie

Amérique centrale
Toutes les conférences épiscopales de cette section sont représentées au Conseil épiscopal latino-américain, ainsi que celles de la section Amérique du Sud.

Amérique du Nord

Amérique du Sud
Toutes les conférences épiscopales de cette section sont représentées au Conseil épiscopal latino-américain, ainsi que celles de la section Amérique centrale.

Asie
Il faut noter que la  n'est pas reconnue comme conférence épiscopale par l'Église catholique, malgré des évolutions en 2018.

Il y a eu une , qui a été dissoute à la création en  de la Conférence des évêques catholiques d'Asie centrale.

La Conférence épiscopale de Turquie étant membre du Conseil des conférences épiscopales d'Europe, elle a été classée dans la section « Europe », bien que géographiquement la Turquie soit un peu entre-deux.

Europe
Une  a existé, dissoute en 1993, une année après la disparition de la Yougoslavie.

Toutes les conférences actives de cette section sont représentées au Conseil des conférences épiscopales d'Europe, avec également le divers autres ordinaires représentant des territoires européens non-rattachés à une conférence épiscopale.

Océanie
Toutes les conférences de cette section sont représentées à la Fédération des conférences des évêques catholiques d'Océanie.

Assemblées plutôt orientales
Il est souvent fait une distinction entre les conférences épiscopales « de rite latin » et celles « de rite oriental ». La différence est cependant floue, puisque les deux accueillent si jugé nécessaire des ordinaires de chaque rite.

Réunions entre conférences
Plusieurs réunions regroupent les représentants de conférences épiscopales :
 le Symposium des conférences épiscopales d'Afrique et de Madagascar (SCEAM ou SECAM, , ) ;
 la Conférence épiscopale régionale de l'Afrique de l'Ouest (RECOWA-CERAO, ), fusion en 2009 de :
 la Conférence épiscopale régionale de l'Afrique de l'Ouest francophone (CERAOF), et de
 l'Association des conférences épiscopales de l'Afrique de l'Ouest anglophone (, ) ;
 l'Association des conférences épiscopales de la région de l'Afrique centrale (ACERAC) ;
 l'Association des conférences épiscopales de l'Afrique centrale (ACEAC) ;
 l' (, ) ;
 la Réunion inter-régionale des évêques du Sud de l'Afrique (, IMBISA) ;
 la  (, ) ;
 la Fédération des conférences des évêques catholiques d'Océanie (, ) ;
 le Conseil des conférences épiscopales d'Europe (, CCEE) ;
 la Commission des épiscopats de l'Union européenne (COMECE, pour « Commission des épiscopats de la communauté européenne ») ;
 le Conseil épiscopal latino-américain (, ) ;
 le Secrétariat épiscopal d'Amérique centrale (, ).

Notes et références

Notes

Sur gcatholic.org

 :
, sauf mention contraire section : «  » (« Les Assemblées d'ordinaires ») :
 :

Autres références

Conferences episcopales

Liste des conférences épiscopales


Seiichi Negishi (født 20. april 1969) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Honda FC og Kashima Antlers.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Seiichi Negishi


Antti Kukkonen (Kontiolahti, 3 de outubro de 1889 – Joensuu, 14 de fevereiro de 1978) foi um agricultor, sacerdote e político finlandês.

 Ele integrou o Parlamento por 34 anos e ocupou o cargo de ministro da educação por sete anos.

Vida
Kukkonen se formou em 1910 na escola secundária de Joensuu. No outono do mesmo ano, ingressou na Faculdade de Teologia da Universidade de Helsinque, pela qual se graduou na primavera de 1914.
 Em sua carreira sacerdotal, ocupou cargos em Tohmajärvi, Puumala e Parikkala; contudo, no outono de 1918, deixou a carreira para assumir a fazenda da família.

No início de 1919, uma grande mudança ocorreu na vida do agricultor de 29 anos, quando membros da Liga Agrária o persuadiram a se candidatar nas eleições parlamentares, tendo sido eleito deputado. Kukkonen se opôs a todos os movimentos políticos antidemocráticos. No início da década de 1930, ele criticou o fanatismo e a violência do Movimento de Lapua e defendeu os princípios do parlamentarismo. Também condenou o fascismo e o nazismo e, como resultado, foi submetido a pressões e ameaças da extrema-direita finlandesa.

Além do protagonismo na área da educação, Kukkonen dedicou-se especialmente à política externa, mais especificamente dentro de seu partido. Durante a Segunda Guerra Mundial, ele recebeu informações importantes do presidente Risto Ryti e da embaixada alemã. No entanto, esses contatos acabaram por arrastá-lo para o processo de responsabilidade de guerra, tendo sido condenado a dois anos de prisão.

A carreira política de Kukkonen prosseguiu após a sentença de prisão, mas ele não conseguiu recuperar sua antiga influência. Ele deixou suas atribuições políticas apenas no início de 1970.

Ver também
 Governo Kallio III
 Governo Kallio IV
 Governo Rangell
 Governo Ryti II
 Governo Sunila I
 Governo Sunila II

Membros do Parlamento da Finlândia
Ministros da Educação da Finlândia

Antti Kukkonen


جامعة بن جوريون (بالعبرية: אוניברסטת בן-גוריון) هي جامعة عامة في إسرائيل تأسست عام 1969. تقع الجامعة جنوب إسرائيل ، في عام 1962 تواصل أول رئيس بلدية لمدينة بئر السبع دفيد طوبيا، مع البروفسير ارنست ديفد برقمان، ومع جماعة، تريد تحقيق حلم لها باقامة جامعة في النقب
إلا أن هذه الاتصلات، كانت بطيئة، واستمرت عدة سنوات، وبدءا من عام1962 قام التخنيون ومعهد فايتسمان للعلوم، بالقاء محاضرات في هذا الشان.
في عام1963 عملت في مدينة بئر السبع، جمعية تدعى، بالجمعية العثمانية، تهدف لاقامة جامعة في بئر السبع.
في عام 1964 عينت وزارة التربية والتعليم، لجنة لفحص إمكانية اقامة جامعة في النقب، اثر ذلك، قامت بلدية بئر السبع، بتملك عمارة، كانت تستخدم في السابق كفندق، حيث تم استخدامها في فعاليات تعليمية أكاديمية، وسميت في حينه، معهد التعليم العالي في النقب.
في عام 1965 تم تغيير الاسم، وتاسيس جامعة النقب، بامر حكومي، حيث بدأت استقبال فوجها الأول من الطلاب عام 1974.
بعد وفاة دافيد بن غوريون قرر أعضاء مجلس ادارتها بتسمية الجامعة على اسمه، أي جامعة بن غوريون، حيث لا زالت تحمل هذا الاسم إلى يومنا هذا.

إحصائيات
يبلغ عدد طلاب الجامعة 19,747 طالب، منهم 6,700 طالب دراسات عليا.

كليات الجامعة
للجامعة خمس كليات وهي :
 كلية علوم الطبيعة، وتشمل الاقسام التالية
 قسم علوم الجيولوجيا والبيئة
 فيزياء
 علوم حاسوب
 رياضيات
 بيولوجيا
 كلية الهندسة وتشمل قسم هندسة الكهرباء وهندسة الحاسوب، هندسة ميكانيكية، هندسة كيميائية، هندسة إدارة وصناعة، هندسة مواد، هندسة ذرية، طب احيائي، تكنولوجيا احيائية، هندسة نظم اتصال، هندسة نظم علوم، هندسة برمجة، هندسة ابنية.
 كلية العلوم الاجتماعية والأدبية وتشمل مختلف الاقسام، مثل علم السلوك، العمل الاجتماعي، اقتصاد، تربية، ابحاث، تاريخ، فلسفة، أدب.
 كلية العلوم الصحية وتشمل مدرسة الطب والطب الدولي، ومدرسة الصحة العامة للجمهور.
 مدرسة الإدارة

وتشمل إدارة سياحة وفندقة، ادرة أجهزة صحية، إدارة أعمال، إدارة سياسة الجمهور.

شروط القبول
تطلب الجامعة من الطلاب الراغبين بالالتحاق بأحد كلياتها اجتياز امتحان أو تقييم يسمى بسيخومتري حيث يتوجب على الطالب جمع عدد من النقاط، يمكنه من دخول الكلية التي يريدها، إذ ان كل كلية تتطلب عددا معينا من النقاط، لذلك يتجه كثير من الطلاب للتعلم في معاهد متخصصة في تدريس البسيخومتري ليضمن حصوله على النقاط التي تمكنه من دخول الكلية المرجوة.

مراجع

وصلات خارجية
 Ben-Gurion University of the Negev website

جامعات وكليات أسست في 1969
أبحاث في إسرائيل
اتحاد الجامعات المتوسطية
العلوم والتقنية في إسرائيل
بئر السبع
تأسيسات سنة 1969 في إسرائيل
جامعات إسرائيل
مبان ومنشآت في بئر السبع
معاهد أبحاث متعددة التخصصات
منظمات مقرها في بئر السبع
هيئات تعليمية أسست في 1969

جامعة بن جوريون


Duckman: Private Dick/Family Man er en amerikansk animeret sitcom TV-serie fra 5. marts 1994 til 6. september 1997. TV-serien var skabt og produceret af Everett Peck.

Plot
Duckman er om en antropomorfisk and, der hedder Duckman. I serien, Duckman er en taber og en detektiv, der bor med hans familie i Los Angeles.

Figurer

Hovedfigurerne omfatter Duckman, Cornfed Pig, Ajax, Bernice, Charles og Mambo.

Afsnit

Duckman har 70 afsnit og 4 sæsoner.

Computerspil
I 1997, et computerspil baseret på Duckman var udsendet til Microsoft Windows. Dette spil hedder Duckman: The Graphic Adventures of a Private Dick.

Eksterne henvisninger

Amerikanske tv-serier fra 1990'erne
Tv-programmer fra USA Network

Duckman


Marcel Olteanu a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

A fost decorat pe 17 octombrie 1941 cu Ordinul "Mihai Viteazul" cl. III-a "pentru curajul deosebit și spiritul de sacrificiu cu care s'a avântat în fruntea eșalonului de asalt, în luptele date pentru cucerirea Capului de Pod Bădărăi. Toate încercările disperate ale inamicului de a recuceri terenul și a distruge podul au fost zădărnicite de ofițer prin contraatacuri viguroase, rămânând neclintit pe poziție".

Decorații
  Ordinul "Coroana României" în gradul de Ofițer (9 mai 1941)
  Ordinul Militar "Mihai Viteazul" clasa III-a (17 octombrie 1941)

Prin Decretul Consiliului de Stat al Republicii Populare Romîne nr. 500/1964 i s-a conferit Ordinul "23 August" clasa a IV-a "pentru merite deosebite în opera de construire a socialismului, cu prilejul celei de a XX-a aniversări a eliberării patriei".

Note

Generali români
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decorați cu Ordinul 23 August
Decorați cu Ordinul "Mihai Viteazul"

Marcel M. Olteanu


Floella Karen Yunies Benjamin, Baroness Benjamin, OM, DBE, DL (* 23. September 1949 in Pointe-à-Pierre, Trinidad) ist eine britische Schauspielerin, Autorin, Fernsehmoderatorin, Geschäftsfrau, Politikerin (Liberal Democrats) und Life Peeress.

Leben

Familie und Theater
Benjamin wurde als Floella Benjamiyn (Geburtsname) auf der Insel Trinidad als eines von sechs Kindern geboren. Sie hatte drei Brüder und zwei Schwestern. Ihr Vater, ursprünglich Polizeibeamter und ein begeisterter Musiker, verließ mit seiner Frau Trinidad und kam nach Großbritannien, wo er, wie bereits zuvor, als Jazz-Saxophonist tätig war. Er ließ sich in Beckenham, South London, nieder. Die sechs Kinder blieben zunächst in der Obhut von Freunden der Familie auf Trinidad zurück. 1960 kam Floella Benjamin mit ihren Geschwistern nach Großbritannien. Sie besuchte die Rosemead Preparatory School. Sie verließ früh die Schule und arbeitete zwei Jahre als Angestellte in einer Bank. Für die A-levels besuchte sie eine Abendschule. 1973 bewarb sie auf eine Anzeige, in der Sänger und Tänzer für eine Tournee-Produktion des Musicals Hair gesucht wurden. Bei dieser Produktion lernte sie auch ihren späteren Ehemann Keith Taylor kennen, der als Inspizient tätig war.

Auf der Bühne erschien sie in der Folgezeit im Londoner West End in den Musicals Hair, Jesus Christ Superstar, in der musikalischen Komödie The Black Mikado nach Motiven von Gilbert & Sullivan (Cambridge Theatre, London 1975 als Pitti-Sing; mit Michael Denison als Partner) und in der Komödie The Husband in Law (mit Kenneth Williams als Partner). Außerdem trat sie als Pantomime auf.

Film und Fernsehen
Im Kino spielte sie 1975 in dem Horrorfilm Der Teufel in ihr (I Don't Want to Be Born) eine Krankenschwester; in der Filmkomödie Black Joy (1977) war sie in der Rolle der Miriam zu sehen.

Ihr Debüt im Fernsehen hatte sie 1974 in einer Episode der Fernsehserie Love Thy Neighbour. Ihr Durchbruch als ernsthafte Schauspielerin gelang ihr in der Gefängnisserie Within These Walls, in der sie in insgesamt sechs Folgen die inhaftierte Prostituierte Barbara spielte. Im Fernsehen hatte sie Episoden- und Gastrollen unter anderem in der Fernsehserie Crown Court (1974), in der Sitcom The Mixed Blessing (1978), in der Fernsehserie Angels  (1978–1979) sowie in den Krimiserien Dixon of Dock Green (1975) und The Gentle Touch (1980). Sie spielte 1981 die Rolle der Juniper in der ersten Episode der Fernsehserie Bergerac.

2007, 2008 und 2009 trat sie in der Doctor-Who-Spinoffserie The Sarah Jane Adventures als Professorin Rivers vom Pharos Institute in den Episoden The Lost Boy, Day of the Clown und The Eternity Trap auf. Sie sprach drei "Making of"-Dokumentationen auf dem Doctor-Who-DVD-Boxset, The Black Guardian Trilogy. 2007 spielte sie eine kleinere Rolle in der britischen Filmkomödie Run, Fatboy, Run.

Moderatorin, Produzentin und Autorin
1976 begann sie als Moderatorin von Kinderserien tätig zu werden. Sie ist bekannt als Moderatorin von Kindersendungen, wie zum Beispiel Play School, Play Away und Fast Forward. Über vierzehn Jahre moderierte sie bis Anfang der 1990er Jahre die Sendung Play School.

1987 gründete sie mit ihrem Ehemann Keith Taylor die Filmproduktionsgesellschaft Floella Benjamin Productions. Sie ist dort Chief Executive. Ihre Funktion als Direktion ruht seit 7. Dezember 2011.

Benjamin ist Autorin zahlreicher Kinderbücher. Ihr zwanzigstes Buch, die Autobiografie Coming To England, wurde 1997 veröffentlicht. Diese für ein jüngeres Publikum geschriebene Lebensgeschichte stellte ausführlich Benjamins eigene Erfahrungen mit Rassismus und Diskriminierung als "farbiges" Mädchen und als Kind von Immigranten aus der Karibik dar. Ihre Autobiografie wurde 2003 von der BBC unter dem Titel Coming tO England auch verfilmt; Benjamin hatte darin einen Cameo-Auftritt als Lehrerin.

Mitgliedschaft im House of Lords
In der Dissolution Honours List 2010 wurde am 28. Mai 2010 ihre Ernennung zum Life Peer für die Liberal Democrats angekündigt. Mit Letters Patent vom 26. Juni 2010 wurde sie entsprechend als Baroness Benjamin, of Beckenham in the County of Kent, geadelt. Am 28. Juni 2010 wurde sie mit Hilfe von Navnit Dholakia, Baron Dholakia und Rosalind Scott, Baroness Scott of Needham Market offiziell ins House of Lords eingeführt. Ihre Antrittsrede hielt sie am 5. Oktober 2010.

Als Themen von politischem Interesse gibt sie auf der Webseite des Oberhauses Kinder, Jugendliche und junge Menschen, Medien, Kultur und Kunst, Sport, Bildung, kulturelle Vielfalt und Gleichheit an. Als Staaten von Interesse nennt sie alle karibischen Länder, sowie Frankreich, Ghana, Südkorea, Südafrika und die USA.

Sie ist regelmäßig an Sitzungstagen anwesend.

Bildungs- und Wohltätigkeitsinteressen
Benjamins Interesse für den Bildungssektor führte auch zu einer Mitgliedschaft in der 4Rs Commission, die von den Liberaldemokraten gegründet wurde, um die Grundschulbildung in Großbritannien zu überprüfen. Sie ist Vizepräsidentin (Vice-President) der britischen Wohltätigkeitsorganisation National Children's Home (NCH Action for Children, früher Action for Children) und von Barnardo's, einer Wohltätigkeitsorganisation für Kinder und Jugendliche. Sie war in der Hall of Fame der National Society for the Prevention of Cruelty to Children (NSPCC). Sie organisiert den London Marathon, um Spenden für Barnardo's und die Sickle Cell Society zu sammeln. Benjamin ist auch Kulturbotschafterin für die Olympischen Sommerspiele 2012 in London.

In der Zeichentrickserie Mama Mirabelles Tierkino, die von dem Fernsehkanal BBCs CBeebies ausgestrahlt wurde, lieh sie ihre Stimme der Elefantenmutter Mama Michelle.

Im Juli 2007 sprach sie über den ihrer Meinung nach niedrigen Standard des Kinderfernsehens.

Ehrungen und Ämter
Benjamin wurde 2001 zum Officer des Order of the British Empire ernannt, in Anerkennung für ihre Verdienste um den Rundfunk. Zu dieser Zeit war sie Vorsitzende (Chairman) der British Academy of Film and Television Arts (BAFTA). Sie erhielt 2004 den Children's BAFTA Special Award. Sie war fünf Jahre lang Vorsitzende (Chairman) des Women of the Year Lunch und Millennium Commissioner. Sie ist Präsidentin des Elizabeth 'R' Commonwealth Broadcasting Fund und Rektorin (Governor) der National Film and Television School. Sie ist seit 2001 Rektorin (Governor) des Dulwich College, wo ihre Mutter arbeitete und das ihr Sohn besuchte. Benjamin ist Vizepräsidentin (Vice-President) der Royal Commonwealth Society. Von 2003 bis 2006 war Benjamin Mitglied des Content Board von Ofcom.

2006 erhielt sie einen Abschluss ehrenhalber (Honorary Graduate) der University of Exeter und wurde mit der Ehrendoktorwürde eines "Doctor of Letters" (Exoniensis) (D.Litt) ausgezeichnet. Benjamin wurde am 8. Juni 2006 Kanzlerin der University of Exeter und damit Nachfolgerin von Robert Alexander, Baron Alexander of Weedon. 2008 wurde sie zum Deputy Lieutenant von Greater London ernannt. 2020 wurde sie zur Dame Commander des Order of the British Empire erhoben.

Sie ist Chair of Governors der Isle of Sheppey Academy und Mitglied des Aufsichtsrates (Board) des Olympic Diversity & Inclusion Committee. Außerdem ist sie Mitglied des Treuhandrates (Trustee) von Sparks, einer Charity-Organisation, die sich speziell der medizinischen Forschung von Krankheiten von Kindern widmet.

Am 11. November 2022 wurde sie in den Order of Merit aufgenommen.

Familie
Sie ist mit Keith Taylor verheiratet und hat zwei Töchter.

Veröffentlichungen
 Floella's Fun Book, Methuen Publishing Ltd, 1984, ISBN 978-0-416-46110-7
 Why the Agouti Has No Tail and Other Stories, Hutchinson, 1984, ISBN 978-0-09-156800-9
 Floella's Favourite Folk Tales, Red Fox, 1986, ISBN 978-0-09-947660-3
 Fall about with Flo, Arrow Books Ltd, 1998, ISBN 978-0-09-937500-5
 Floella's Funniest Jokes, Beaver Bks., 1985, ISBN 978-0-09-943120-6
 Caribbean Cookery, Random House UK, 1986, ISBN 978-0-7126-9474-2
 Floella's Fabulous Bright Ideas Book, Methuen Publishing Ltd, 1986, ISBN 978-0-416-52880-0
 Floella's Cardboard Box Book, Methuen Chi.Bks. 1987, ISBN 978-0-416-04442-3
 Floella's Floor Board Book, Beehive Books, London, 1986, ISBN 978-1-85155-038-8
 How Will We Go? (Flo & Aston's Books), Andre Deutsch Ltd, 1987, ISBN 978-0-233-98063-8
 How Do You Eat It? (Flo & Aston's Books), Andre Deutsch Ltd, 1988, ISBN 978-0-233-98065-2
 Snotty and the Rod of Power, Heinemann Young Books, 1987, ISBN 978-0-434-93045-6
 Exploring Caribbean Food in Britain, Mantra Lingua, ISBN 978-0-947679-89-7
 For Goodness Sake: A Guide to Knowing Right from Wrong, Harpercollins/STL, 1994, ISBN 978-0-551-02799-2
 Skip Across the Ocean: Nursery Rhymes from Around the World, Frances Lincoln, 1988, ISBN 978-1-84507-788-4
 Coming To England, Puffin, 1997, ISBN 978-0-14-038081-1
 Arms of Britannia, Walker Books, 2010, ISBN 978-1-4063-0146-5
 My Two Grannies, Frances Lincoln, 2010, ISBN 978-1-84780-034-3 (mit Margaret Chamberlain)
 My Two Grandads, Frances Lincoln Ltd, 2011, ISBN 978-1-84780-060-2
 Sea of Tears, Frances Lincoln Childrens Books, 2011, ISBN 978-1-84780-058-9

Weblinks

 Floella Benjamin – Offizielle Webseite
 The Baroness Benjamin, OBE, DL – Biografie bei Debretts
 Benjamin, Floella (1953- ) – Biografie des British Film Institute
 Floella Benjamin, Baroness Benjamin – Offizielle Webseite des House of Lords
 Floella Benjamin, Baroness Benjamin bei theyworkforyou
 Floella Benjamin, Baroness Benjamin bei The Public Whip

Einzelnachweise

Politiker (21. Jahrhundert)
Life Peer
Mitglied des House of Lords
Liberal-Democrats-Mitglied
Kanzler einer Hochschule
Mitglied des Order of Merit
Dame Commander des Order of the British Empire
Ehrendoktor der University of Exeter
Autor
Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Brite
Geboren 1949
Frau

Floella Benjamin, Baroness Benjamin


Baião  belediyesi, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Tâmega altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 20 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Ancede
 Campelo (Baião)
 Frende
 Gestaçô
 Gove
 Grilo
 Loivos da Ribeira
 Loivos do Monte
 Mesquinhata
 Ovil
 Ribadouro
 Santa Cruz do Douro
 Santa Leocádia
 Santa Marinha do Zêzere
 São Tomé de Covelas, eski adıyla Covelas
 Teixeira
 Teixeiró
 Tresouras
 Valadares
 Viariz

Tâmega'nın belediyeleri

Baião (Portekiz)


La Fortaleza Kodak es un castillo situado en Ucrania. Fue construida en 1635 por el rey polaco Ladislao IV Vasa sobre el río Dniéper, cerca de lo que se convertiría en la ciudad de Stari Kodaky . Fue construido por Stanisław Koniecpolski para controlar los cosacos del Sich Zaporizhian. Los polacos trataron de establecer el orden en esa zona, y puesto en marcha el cartógrafo militar francés. El costo de la fortaleza fue de 100 mil zlotys polacos.

Poco después de la construcción que fue completada en julio de 1635, la fortaleza fue el blanco de un ataque sorpresa realizado por las fuerzas cosacas de Ivan Sulima (la noche del 11 de agosto de 1635). Toda la guarnición alemana de mercenarios fueron asesinados y la fortaleza fue demolida.

En 1639, fue reconstruida por los polacos que contrataron al ingeniero alemán Friedrich Getkant. Se ha triplicado en tamaño. La fortaleza contenía una iglesia católica con el monasterio y una iglesia ortodoxa. Su guarnición se aumentó a 600 con apoyo de la artillería. Cerca de dos millas fuera de la fortaleza fue erigida una torre de vigilancia enorme.

Durante la sublevación de Khmelnytsky en 1648, la fortaleza fue mandada por Krzysztof Lada-Grodzicki, y se rindió a los cosacos el 1 de octubre de 1648, tras un asedio de siete meses. La fortaleza capituló al escuchar la noticia de la derrota polaca en la Batalla de Pyliavtsi. Los defensores de la tropa fueron masacrados. El comandante de Kodak y otros oficiales fueron vendidos por los cosacos en la esclavitud tártaro.

Después del Tratado de Pereyaslav en 1654, la fortaleza fue atendida por los cosacos. Fue destruida más tarde por parte de Rusia por Pedro el Grande de acuerdo a los términos del Tratado de la Pruth con el Imperio Otomano en 1711. Hoy en día el sitio es sólo ruinas, pero es una atracción turística popular.

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Bibliografía
 (Polish) Czołowski A., Kudak. Przyczynki do założenia i upadku twierdzy. (Notes to the establishment and destruction of the fortress) "Kwartalnik Historyczny" (Historical Quarterly) R. 40:1926, pp 161–184
 Maryan Dubiecki, Kudak: twierdza kresowa i jej okolice, Warszawa, Gebethner i Wolff, 1900, pp. 151-152.

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre el castillo

Castillos de Ucrania
Arquitectura de Ucrania del siglo XVII

Fortaleza Kodak


Magyarhomorog é um município da Hungria, situado no condado de Hajdú-Bihar. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 922 habitantes.

Localidades de Hajdú-Bihar

Magyarhomorog


Atilla Tokatlı () a fost un scriitor, traducător și regizor turc.

Biografie
Tokatlı a urmat studiile secundare la liceul Galatasaray, după care a locuit timp de mai mulți ani la Paris, unde a studiat filmologia. După întoarcerea în Turcia, a fost angajat la Teatrul Arena. A apărut în filmul Yorgun Savașçı. Apoi, a lucrat ca asistent de regie și apoi ca regizor. Filmul Denize İnen Sokak  a fost primit cu interes. Din 1965 a început să lucreze ca traducător.

Traducător
A tradus în limba turcă cele mai importante lucrări din domeniul filozofiei și artei. A obținut în 1971 premiul TDK pentru traducerea romanului Calul alb al Elsei Triolet. A mai tradus Caietele filozofice de Vladimir Lenin, Căderea Parisului de Ilya Ehrenburg, Așa s-a călit oțelul de Nikolai Ostrovski, Foma Gordeev de Maxim Gorki, Tragedia de Gorki, Șatra de Zaharia Stancu și Un tânăr singur de Roger Vailland.

Lucrări
 Uluslararası İlișkiler Tarihi
 Ansiklopedik Felsefe Sözlüğü
 Sosyalist Kültür Ansiklopedisi
 Sosyalizm Nedir
 Gizli Örgütler

Traduceri
 Zaharia Stancu: Çingenem (Șatra), Bilgi Yayınevi, Istanbul, 1971.

Note

Legături externe
 IMDb'de Atilla Tokatlı
 Sinema Türk'te Atilla Tokatlı

Nașteri în 1932
Decese în 1988
Scriitori turci
Traducători turci

Atilla Tokatlı


An Schoenorchis sumatrana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Schoenorchis sumatrana in nahilalakip ha genus nga Schoenorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Schoenorchis

Schoenorchis sumatrana


The extraterrestrial hypothesis (ETH) proposes that some unidentified flying objects (UFOs) are best explained as being physical spacecraft occupied by extraterrestrial intelligence or non-human aliens, or non-occupied alien probes from other planets visiting Earth.

Etymology
Origins of the term extraterrestrial hypothesis are unknown, but use in printed material on UFOs seems to date to at least the latter half of the 1960s.  French ufologist Jacques Vallée used it in his 1966 book Challenge to science: the UFO enigma.  It was used in a publication by French engineer Aimé Michel in 1967, by James E. McDonald in a symposium in March 1968 and again by McDonald and James Harder while testifying before the Congressional Committee on Science and Astronautics, in July 1968.  Skeptic Philip J. Klass used it in his 1968 book UFOs--Identified. In 1969 physicist Edward Condon defined the "extraterrestrial hypothesis" or "ETH" as the "idea that some UFOs may be spacecraft sent to Earth from another civilization or space other than Earth, or on a planet associated with a more distant star," while presenting the findings of the much debated Condon Report.  Some UFO historians credit Condon with popularizing the term and its abbreviation "ETH."

Chronology
Although the extraterrestrial hypothesis (ETH) as a phrase is a comparatively new concept, one which owes much to the flying saucer sightings of the 1940s–1960s, its origins can be traced back to a number of earlier events, such as the now-discredited Martian canals and ancient Martian civilization promoted by astronomer Percival Lowell, popular culture including the writings of H. G. Wells and fellow science fiction pioneers such as Edgar Rice Burroughs, who likewise wrote of Martian civilizations, and even to the works of figures such as the Swedish philosopher, mystic and scientist Emanuel Swedenborg, who promoted a variety of unconventional views that linked other worlds to the afterlife.

In the early part of the twentieth century, Charles Fort collected accounts of anomalous physical phenomena from newspapers and scientific journals, including many reports of extraordinary aerial objects.  These were published in 1919 in The Book of the Damned. In this and two subsequent books, New Lands (1923) and Lo! (1931), Fort theorized that visitors from other worlds were observing Earth.  Fort's reports of aerial phenomena were frequently cited in American newspapers when the UFO phenomenon first attracted widespread media attention in June and July 1947.

The modern ETH—specifically, the implicit linking of unidentified aircraft and lights in the sky to alien life—took root during the late 1940s and took its current form during the 1950s. It drew on pseudoscience, as well as popular culture. Unlike earlier speculation of extraterrestrial life, interest in the ETH was also bolstered by many unexplained sightings investigated by the U.S. government and governments of other countries, as well as private civilian groups, such as NICAP and APRO.

Historical reports of extraterrestrial visits
An early example of speculation over extraterrestrial visitors can be found in the French newspaper Le Pays, which on June 17, 1864, published a story about two American geologists who had allegedly discovered an alien-like creature, a mummified three-foot-tall hairless humanoid with a trunk-like appendage on its forehead, inside a hollow egg-shaped structure.

H. G. Wells, in his 1898 science fiction classic The War of the Worlds, popularized the idea of Martian visitation and invasion. Even before Wells, there was a sudden upsurge in reports in "Mystery airships" in the United States. For example, The Washington Times in 1897 speculated that the airships were "a reconnoitering party from Mars", and the Saint Louis Post-Dispatch wrote: "these may be visitors from Mars, fearful, at the last, of invading the planet they have been seeking." Later, there was a more international airship wave from 1909-1912. An example of an extraterrestrial explanation at the time was a 1909 letter to a New Zealand newspaper suggesting "atomic powered spaceships from Mars."

From the 1920s, the idea of alien visitation in space ships was commonplace in popular comic strips and radio and movie serials, such as Buck Rogers and Flash Gordon. In particular, the Flash Gordon serials have the Earth being attacked from space by alien meteors, ray beams, and biological weapons. In 1938, a radio broadcast version of The War of the Worlds by Orson Welles, using a contemporary setting for H. G. Wells' Martian invasion, created some public panic in the United States.

The 1947 flying saucer wave in America
On June 24, 1947, at about 3:00 p.m. local time, pilot Kenneth Arnold reported seeing nine unidentified disk-shaped aircraft flying near Mount Rainier. When no aircraft emerged that seemed to account for what he had seen, Arnold quickly considered the possibility of the objects being extraterrestrial. On July 7, 1947, two stories came out where Arnold was raising the topic of possible extraterrestrial origins, both as his opinion and those who had written to him. In an Associated Press story, Arnold said he had received quantities of fan mail eager to help solve the mystery.  Some of them "suggested the discs were visitations from another planet."

When the 1947 flying saucer wave hit the United States, there was much speculation in the newspapers about what they might be in news stories, columns, editorials, and letters to the editor. For example, on July 10, U.S. Senator Glen Taylor of Idaho commented, "I almost wish the flying saucers would turn out to be space ships from another planet," because the possibility of hostility "would unify the people of the earth as nothing else could." On July 8, R. DeWitt Miller was quoted by UP saying that the saucers had been seen since the early nineteenth century. If the present discs weren't secret Army weapons, he suggested they could be vehicles from Mars, or other planets, or maybe even "things out of other dimensions of time and space."  Other articles brought up the work of Charles Fort, who earlier in the twentieth century had documented numerous reports of unidentified flying objects that had been written up in newspapers and scientific journals.

Even if people thought the saucers were real, most were generally unwilling to leap to the conclusion that they were extraterrestrial in origin. Various popular theories began to quickly proliferate in press articles, such as secret military projects, Russian spy devices, hoaxes, optical illusions, and mass hysteria. According to journalist Edward R. Murrow, the ETH as a serious explanation for "flying saucers" did not earn widespread attention until about 18 months after Arnold's sighting.

These attitudes seem to be reflected in the results of the first U.S. poll of public UFO perceptions released by Gallup on August 14, 1947. The term "flying saucer" was familiar to 90% of the respondents. As to what people thought explained them, the poll further showed, that most people either held no opinion or refused to answer the question (33%), or generally believed that there was a mundane explanation.  29% thought they were optical illusions, mirages, or imagination; 15% a U.S. secret weapon; 10% a hoax; 3% a "weather forecasting device"; 1% of Soviet origin, and 9% had "other explanations," including fulfillment of Biblical prophecy, secret commercial aircraft, or phenomena related to atomic testing.

U.S. military investigation and debunkery
On July 9, Army Air Forces Intelligence began a secret study of the best saucer reports, including that of Arnold's. A follow-up study by the Air Materiel Command intelligence and engineering departments at Wright Field, Ohio led to the formation of the U.S. Air Force's Project Sign at the end of 1947, the first official U.S. military UFO study.

In 1948, Project Sign concluded without endorsing any unified explanation for all UFO reports, and the ETH was rejected by USAF Chief of Staff General Hoyt Vandenberg, citing a lack of physical evidence. Vandenberg dismantled Project Sign, and with this official policy in place, subsequent public Air Force reports concluded, that there was insufficient evidence to warrant further investigation of UFOs.

Immediately following the great UFO wave of 1952 and the military debunking of radar and visual sightings, plus jet interceptions over Washington, D.C. in August, the CIA's Office of Scientific Investigation took particular interest in UFOs.  Though the ETH was mentioned, it was generally given little credence.  However, others within the CIA, such as the Psychological Strategy Board, were more concerned about how an unfriendly power such as the Soviet Union might use UFOs for psychological warfare purposes, exploit the gullibility of the public for the sensational, and clog intelligence channels.  Under a directive from the National Security Council to review the problem, in January 1953, the CIA organized the Robertson Panel, a group of scientists who quickly reviewed the Blue Book's best evidence, including motion pictures and an engineering report that concluded that the performance characteristics were beyond that of earthly craft.  After two days' review, all cases were claimed to have conventional explanations.  An official policy of public debunkery was recommended using the mass media and authority figures in order to influence public opinion and reduce the number of UFO reports.

Evolution of public opinion
The early 1950s also saw a number of movies depicting flying saucers and aliens, including The Day the Earth Stood Still (1951), The War of the Worlds (1953), Earth vs. the Flying Saucers (1956), and Forbidden Planet (1956). A poll published in Popular Science magazine in August 1951 reported that of the respondents who self-reported as UFO witnesses, 52% believed that they had seen a man-made aircraft, while only 4% believed that they had seen an alien craft; an additional 28% were uncertain, with more than half of these stating they believed they were either man-made aircraft, or "visitors from afar." By 1957, 25% of Americans responded that they either believed, or were willing to believe in the ETH, while 53% responded that they were not. 22% reported that they were uncertain.

A Roper poll in 2002 reported that 56% of respondents thought UFOs were real, with 48% believing that UFOs had visited Earth.

Religion

Fewer sightings despite camera phone technology
As the proliferation of smartphone camera technology across the population has not led to a significant increase in recorded UFO sightings, the claimed phenomenology of UFOs has been called into question. This goes counter to the predictions of supporters of the extraterrestrial hypothesis, even causing a crisis of confidence among some within the informal UFO research community.

Involvement of scientists
The scientific community has shown very little support for the ETH, and has largely accepted the explanation that reports of UFOs are the result of people misinterpreting common objects or phenomena, or are the work of hoaxers. Professor Stephen Hawking has expressed skepticism about the ETH. In a 1969 lecture, U.S. astrophysicist Carl Sagan said:

"The idea of benign or hostile space aliens from other planets visiting the Earth [is clearly] an emotional idea. There are two sorts of self-deception here: either accepting the idea of extraterrestrial visitation by space aliens in the face of very meager evidence because we want it to be true; or rejecting such an idea out of hand, in the absence of sufficient evidence, because we don't want it to be true. Each of these extremes is a serious impediment to the study of UFOs."

Similarly, British astrophysicist Peter A. Sturrock wrote

"for many years, discussions of the UFO issue have remained narrowly polarized between advocates and adversaries of a single theory, namely the extraterrestrial hypothesis ... this fixation on the ETH has narrowed and impoverished the debate, precluding an examination of other possible theories for the phenomenon."

An informal poll done by Sturrock in 1973 of American Institute of Aeronautics and Astronautics members found that about 10% of them believed that UFOs were vehicles from outer space.   In another informal poll conducted in 1977 by astrophysicist Peter A. Sturrock, he surveyed members of the American Astronomical Society. Sturrock asked polled scientists to assign probabilities to eight possible explanations for UFOs. The results were:

The primary scientific arguments against ETH were summarized by astronomer and UFO researcher J. Allen Hynek during a presentation at the 1983 MUFON Symposium, where he outlined seven key reasons why he could not accept the ETH.

 Failure of sophisticated surveillance systems to detect incoming or outgoing UFOs
 Gravitational and atmospheric considerations
 Statistical considerations
 Elusive, evasive and absurd behavior of UFOs and their occupants
 Isolation of the UFO phenomenon in time and space: the Cheshire Cat effect
 The space unworthiness of UFOs
 The problem of astronomical distances

Hynek argued that:

Despite worldwide radar systems and Earth-orbiting satellites, UFOs are alleged to flit in and out of the atmosphere, leaving little to no evidence.
Space aliens are alleged to be overwhelmingly humanoid, and are allegedly able to exist on Earth without much difficulty often lacking "space suits", even though extra-solar planets would likely have different atmospheres, biospheres, gravity and other factors, and extraterrestrial life would likely be very different from Earthly life.
The number of reported UFOs and of purported encounters with UFO-inhabitants outstrips the number of expeditions that an alien civilization (or civilizations) could statistically be expected to mount.
The behavior of extraterrestrials reported during alleged abductions is often inconsistent and irrational.
UFOs are isolated in time and space: like the Cheshire Cat, they seem to appear and disappear at will, leaving only vague, ambiguous and mocking evidence of their presence
Reported UFOs are often far too small to support a crew traveling through space, and their reported flight behavior is often not representative of a craft under intelligent control (erratic flight patterns, sudden course changes).
The distance between planets makes interstellar travel impractical, particularly because of the amount of energy that would be required for interstellar travel using conventional means, (According to a NASA estimate, it would take 7 joules of energy to send then-the current Space Shuttle on a one-way 50-year journey to the nearest star, an enormous amount of energy) and because of the level of technology that would be required to circumvent conventional energy/fuel/speed limitations using exotic means, such as Einstein-Rosen Bridges as ways to shorten distances from point A to point B. (see Faster-than-light travel).

According to the personal assessment of Hynek at the time, points 1 through 6 could be argued, but point 7 represented an "insurmountable" barrier to the validity of the ETH.

Recent support
Others have argued that (unless mechanisms of repulse or dissolution and/or data-manipulation and/or cloaking technologies are and remain sufficiently deployed to prevent this), self-replicating spacecraft or their communications networks could potentially be detectable within our Solar system or in nearby star-based systems, if they are located there. Other research has since also addressed earlier arguments about the distance-related bottleneck with potential solutions other civilizations may have developed such as embryo space colonization and Alcubierre drives. A 2021 scientific review concluded there to be robust rationale for organizing missions for searching artifacts – including probes – within the Solar system.

The sentiment in the scientific community about the extraterrestrial hypothesis in relation to UFO reports and data shifted substantially after serious news reports about the topic by large media outlets within the U.S. and Canada and a public debate including former and present public servants in anticipation of a report by the U.S. intelligence apparatus. During this change of attitude in early summer 2021, still small but increasing numbers of scientists first began to publicly discuss UFOs and systematic investigations of them in a sober manner on large platforms.

NASA
NASA frequently fields questions in regard to the ETH and UFOs. As of 2006, its official standpoint was that ETH has a lack of empirical evidence.

"no one has ever found a single artifact, or any other convincing evidence for such alien visits". David Morrison.
"As far as I know, no claims of UFOs as being alien craft have any validity -- the claims are without substance, and certainly not proved". David Morrison

Despite public interest, up until 2021, NASA had considered the study of ETH to be irrelevant to its work because of the number of false leads that a study would provide, and the limited amount of usable scientific data that it would yield.  On the History Channel UFO Hunters episode "The NASA Files" (2008), Former NASA astronauts have commented; Gordon Cooper wrote that NASA and the government "swept these and other sightings under the rug". Brian O'Leary stated "some of my fellow astronauts and scientists astronauts that did go up and who have observed things, very clearly, they were told - not to report it".

In June 2021, NASA Administrator Bill Nelson announced that he had directed NASA scientists to investigate Unidentified Aerial Phenomenon. During an interview at the University of Virginia, Bill Nelson explored the possibility that UAP could represent extraterrestrial technology.

NASA scientist Ravi Kopparapu advocates studying UAP.

In August 2021, at the American Institute of Aeronautics and Aviation, Kopparapu presented a paper  from the American Association for the Advancement of Science, 134th Meeting General Symposium that supported ETH. Kopparapu stated he and his colleagues found the paper "perfectly credible".

Conspiracy theories

A frequent concept in ufology and popular culture is that the true extent of information about UFOs is being suppressed by some form of conspiracy of silence, or by an official cover-up that is acting to conceal information.

In 1968, American engineer James Harder argued that significant evidence existed to prove UFOs "beyond reasonable doubt," but that the evidence had been suppressed and largely neglected by scientists and the general public, thus preventing sound conclusions from being reached on the ETH.

"Over the past 20 years a vast amount of evidence has been accumulating that bears on the existence of UFOs. Most of this is little known to the general public or to most scientists. But on the basis of the data and ordinary rules of evidence, as would be applied in civil or criminal courts, the physical reality of UFOs has been proved beyond a reasonable doubt." J A Harder

A survey carried out by Industrial Research magazine in 1971 showed that more Americans believed the government was concealing information about UFOs (76%) than believed in the existence of UFOs (54%), or in ETH itself (32%).

People have had a long-standing curiosity about extraterrestrial life. Aliens are the subject of numerous urban legends, including claims that they have long been present on earth or that they may be able to assist humans in resolving certain issues. Despite these myths, the truth is that there is no scientific proof to back up these assertions, hence we cannot declare with certainty whether or not aliens exist.

Documents and investigations regarding ETH
Other private or government studies, some secret, have concluded in favor of the ET hypothesis, or have had members who disagreed in contravention with official conclusions reached by the committees and agencies to which they belonged. The following are examples of sources that have focused specifically on the topic:
In 1967, Greek physicist Paul Santorini, a Manhattan Project scientist, publicly stated that a 1947 Greek government investigation into the European Ghost rockets of 1946 under his lead quickly concluded that they were not missiles. Santorini claimed the investigation was then quashed by military officials from the U.S., who knew them to be extraterrestrial, because there was no defense against the advanced technology and they feared widespread panic should the results become public.

A 1948 Top Secret USAF Europe document (at right) states that Swedish air intelligence informed them that at least some of their investigators into the ghost rockets and flying saucers concluded they had extraterrestrial origins: "...Flying saucers have been reported by so many sources and from such a variety of places that we are convinced that they cannot be disregarded and must be explained on some basis which is perhaps slightly beyond the scope of our present intelligence thinking.  When officers of this Directorate recently visited the Swedish Air Intelligence Service... their answer was that some reliable and fully technically qualified people have reached the conclusion that 'these phenomena are obviously the result of a high technical skill which cannot be credited to any presently known culture on earth.' They are therefore assuming that these objects originate from some previously unknown or unidentified technology, possibly outside the earth."
In 1948, the USAF Project Sign produced a Top Secret Estimate of the Situation, concluding that the ETH was the most likely explanation for the most perplexing unexplained cases. The study was ordered destroyed by USAF Chief of Staff General Hoyt Vandenberg, citing lack of proof. Knowledge of the existence of the Estimate has come from insiders who said they read a surviving copy, including the later USAF Project Blue Book head Edward J. Ruppelt, and astronomer and USAF consultant J. Allen Hynek.
West Germany, in conjunction with other European countries, conducted a secret study from 1951 to 1954, also concluding that UFOs were extraterrestrial. This study was revealed by German rocketry pioneer Hermann Oberth, who headed the study and who also made many public statements supporting the ETH in succeeding years.  At the study's conclusion in 1954, Oberth declared: "These objects (UFOs) are conceived and directed by intelligent beings of a very high order. They do not originate in our solar system, perhaps not in our galaxy." Soon afterwards, in an October 24, 1954, article in The American Weekly, Oberth wrote: "It is my thesis that flying saucers are real and that they are space ships from another solar system. I think that they possibly are manned by intelligent observers who are members of a race that may have been investigating our earth for centuries..."
The CIA started their own internal scientific review the following day. Some CIA scientists were also seriously considering the ETH. An early memo from August was very skeptical, but also added: "...as long as a series of reports remains 'unexplainable' (interplanetary aspects and alien origin not being thoroughly excluded from consideration) caution requires that intelligence continue coverage of the subject." A report from later that month was similarly skeptical, but nevertheless concluded: "...sightings of UFOs reported at Los Alamos and Oak Ridge, at a time when the background radiation count had risen inexplicably. Here we run out of even 'blue yonder' explanations that might be tenable, and we still are left with numbers of incredible reports from credible observers." A December 1952 memo from the Assistant CIA Director of Scientific Intelligence (O/SI) was much more urgent: "...the reports of incidents convince us that there is something going on that must have immediate attention. Sightings of unexplained objects at great altitudes and traveling at high speeds in the vicinity of U.S. defense installation [sic] are of such nature that they are not attributable to natural phenomena or known types of aerial vehicles." Some of the memos also made it clear, that CIA interest in the subject was not to be made public, partly in fear of possible public panic. (Good, 331–335)
The CIA organized the January 1953 Robertson Panel of scientists to debunk the data collected by the Air Force's Project Blue Book. This included an engineering analysis of UFO maneuvers by Blue Book (including a motion picture film analysis by Naval scientists) that had concluded UFOs were under intelligent control and likely extraterrestrial.
Extraterrestrial "believers" within Project Blue Book included Major Dewey Fournet, in charge of the engineering analysis of UFO motion, who later became a board member on the civilian UFO organization NICAP.  Blue Book director Edward J. Ruppelt privately commented on other firm "pro-UFO" members in the USAF investigations, including some Pentagon generals, such as Charles P. Cabell, USAF Chief of Air Intelligence, who, angry at the inaction and debunkery of Project Grudge, dissolved it in 1951, established Project Blue Book in its place, and made Ruppelt director. In 1953, Cabell became deputy director of the CIA. Another defector from the official Air Force party line was consultant J. Allen Hynek, who started out as a staunch skeptic. After 20 years of investigation, he changed positions and generally supported the ETH. He became the most publicly known UFO advocate scientist in the 1970s and 1980s.
The first CIA Director, Vice Admiral Roscoe H. Hillenkoetter, stated in a signed statement to Congress, also reported in The New York Times (February 28, 1960): "It is time for the truth to be brought out... Behind the scenes high-ranking Air Force officers are soberly concerned about the UFOs. However, through official secrecy and ridicule, many citizens are led to believe the unknown flying objects are nonsense... I urge immediate Congressional action to reduce the dangers from secrecy about unidentified flying objects." In 1962, in his letter of resignation from NICAP, he told director Donald Keyhoe, "I know the UFOs are not U.S. or Soviet devices. All we can do now is wait for some actions by the UFOs."
Although the 1968 Condon Report came to a negative conclusion (written by Condon), it is known that many members of the study strongly disagreed with Condon's methods and biases. Most quit the project in disgust, or were fired for insubordination. A few became ETH supporters. Perhaps the best known example is David Saunders, who in his 1968 book UFOs? Yes lambasted Condon for extreme bias, and for ignoring or misrepresenting critical evidence. Saunders wrote: "It is clear... that the sightings have been going on for too long to explain in terms of straightforward terrestrial intelligence. It's in this sense that ETI (Extra Terrestrial Intelligence) stands as the 'least implausible' explanation of 'real UFOs'."
In 1999, the private French COMETA report (written primarily by military defense analysts) stated the conclusion regarding UFO phenomena, that a "single hypothesis sufficiently takes into account the facts and, for the most part, only calls for present-day science. It is the hypothesis of extraterrestrial visitors." The report noted issues with formulating the extraterrestrial hypothesis, likening its study to the study of meteorites, but concluded, that although it was far from the best scientific hypothesis, "strong presumptions exist in its favour". The report also concludes, that the studies it presents, "demonstrate the almost certain physical reality of completely unknown flying objects with remarkable flight performances and noiselessness, apparently operated by intelligent [beings] ... Secret craft definitely of earthly origins (drones, stealth aircraft, etc.) can only explain a minority of cases. If we go back far enough in time, we clearly perceive the limits of this explanation."
Jean-Jacques Velasco, the head of the official French UFO investigation SEPRA, wrote a book in 2005, saying, that 14% of the 5800 cases studied by SEPRA were 'utterly inexplicable and extraterrestrial' in origin. However, the CNES own report says 28% of sightings remain unidentified. Yves Sillard, the head of the new official French UFO investigation GEIPAN and former head of French space agency CNES, echoes Velasco's comments and adds, that the United States 'is guilty of covering up this information.'  However, this is not the official public posture of SEPRA, CNES, or the French government. (The CNES placed their 5,800 case files on the Internet starting March 2007.)

Official White House position
In November 2011, the White House released an official response to two petitions asking the U.S. government to acknowledge formally that aliens have visited Earth and to disclose any intentional withholding of government interactions with extraterrestrial beings.  According to the response, "The U.S. government has no evidence that any life exists outside our planet, or that an extraterrestrial presence has contacted or engaged any member of the human race." Also, according to the response, there is "no credible information to suggest that any evidence is being hidden from the public's eye."  The response further noted that efforts, like SETI, the Kepler space telescope and the NASA Mars rover, continue looking for signs of life. The response noted "the odds are pretty high" that there may be life on other planets but "the odds of us making contact with any of them—especially any intelligent ones—are extremely small, given the distances involved."

See also

Alan F. Alford
Ancient astronauts
Chariots of the Gods?
David Icke
James E. McDonald
Fermi paradox
Giorgio A. Tsoukalos
Interdimensional hypothesis
Murry Hope
Psychosocial hypothesis
Robert K. G. Temple
Zecharia Sitchin

References

External links

Pseudoscience
Extraterrestrial life
Ufology
20th-century neologisms

Extraterrestrial UFO hypothesis


Seyyed Hosein Fatemí (nacido el 10 de febrero de 1917 - asesinado el 10 de noviembre de 1954) fue un escritor, periodista y famoso político de Irán. Siendo un estrecho colaborador del primer ministro Mohammad Mosaddeq, propuso la nacionalización del petróleo y el gas iraní.

Fatemí se desempeñó como ministro de Asuntos Exteriores de Irán desde 1951 a 1953. Después del golpe de Estado orquestado por la CIA en 1953 que derrocó al gobierno democráticamente electo de Mosaddegh, Fatemí fue arrestado, torturado y condenado por un tribunal militar de "traición a la patria contra el Sha". Fatemí fue ejecutado por fusilamiento el 10 de noviembre de 1954.

Referencias

Ministros de Irán
Personas de la provincia de Isfahán
Ejecutados de Irán
Chiitas
Diputados de Irán
Nacionalistas
Iraníes del siglo XX
Fallecidos en Teherán

Hosein Fatemí


Der Powell River ist ein Fluss im Südwesten von Virginia und Osten von Tennessee in den USA.

Er hat seinen Ursprung im ländlichen Wise County nahe der Gemeinde Laurel Grove nordwestlich von Norton. Von dort fließt er mehrere Kilometer, bevor ihm bei Kent Junction der Roaring Fork zufließt.

Von Kent Junction sind es 301 Flusskilometer bis zur Mündung in den zum Norris Lake aufgestauten Clinch River. Das Einzugsgebiet umfasst 2429 km².

Clinch River und Powell River sind die einzigen Flüsse im oberen Tennessee-River-System, die noch frei fließende Oberläufe haben.

Die Lincoln Memorial University betreibt die Powell River Aquatic Research Station.
Diese befindet sich an der Tennessee State Route 63 am Übergang über den Powell River.
Das Forschungszentrum wurde im April 2008 eröffnet und widmet sich der Untersuchung von Wasserqualität, Flora, Fauna und verwandten Themen.

Siehe auch
 Liste der Flüsse in Virginia

Einzelnachweise

Powell River (Clinch River)


Športski kuglački klub "Papuk" (Športski kuglački klub "Papuk" Pakrac; ŠKK "Papuk"; KK Papuk; Papuk) je bio muški kuglački klub iz Pakraca,  Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natjecao u "3. hrvatskoj ligi - Istok - Zona Požega", ligi četvrtog stupnja hrvatske lige u kuglanju.

O klubu
ŠKK "Papuk" je osnovan 1952. godine.
Osamostaljenjem Hrvatske, "Papuk" nastupa pretežno u ligama regije Istok. 2006. godine je iz rezerve momčadi "Papuka" formiran novi klub - "Pakrac", koji je vremenom preuzeo primat u gradu.
U ljeto 2020. godine je došlo do spajanja "Papuka" i "Pakraca" u novi klub - "Pakrac-Papuk", koji je preuzeo mjesto i licencu "Pakraca".
Kao sjedište "Papuk" je ponekad navodio Pakrac-Lipik zbog geografske blizine ova dva grada.

Uspjesi

Ekipno
 3. HKL
 prvak: 2014./15. (Istok - Zona Požega)
 doprvak: 2006./07. (Zona Požega), 2007./08. (Istok - Zona Požega), 2019./20. (Istok - Zona Požega)

 4. HKL - Zona Požega
 prvak: 2010./11.

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutarnje poveznice
 Pakrac
 Kuglački klub Pakrac
 Kuglački klub Pakrac-Papuk

Vanjske poveznice
 kuglanje.hr, Papuk
 kuglanje.hr, Papuk - 810092 (Hrvatski kuglački savez)
 kuglanje.hr, Pakrac-Papuk - 810091 (Kuglački savez Požeško-slavonske županije)
 sportilus.com, ŠPORTSKI KUGLAČKI KLUB PAPUK
 pakrac.hr, KK Pakrac, web arhiva
 pakrac.hr, Grb KK Pakrac

Izvori

 pakrackilist.hr, KUGLANJE "Papuk" obilježava 65-tu godišnjicu  objavljeno 8. srpnja 2017., pristupljeno 23. kolovoza 2020.
 pakrac.hr, Kuglana u Pakracu, web arhiva
 szgpakrac.hr, , Klubovi - II. skupina , pristupljeno 23. kolovoza 2020.
 moja-djelatnost.hr, ŠKK "Papuk" Pakrac
 poslovna.hr, ŠKK PAPUK PAKRAC
 fininfo.hr, ŠKK "PAPUK" PAKRAC
 croatiabiz.com, ŠPORTSKI KUGLAČKI KLUB "PAPUK" PAKRAC
 companywall.hr, ŠPORTSKI KUGLAČKI KLUB " PAPUK" PAKRAC

Papuk
Pakrac

Športski kuglački klub Papuk Pakrac


The year 1753 in architecture involved some significant events.

Buildings and structures

Buildings

 Horse Guards in London, designed by William Kent and John Vardy, is completed.
 State House in Philadelphia, Pennsylvania, designed by Edmund Woolley and Andrew Hamilton, is completed.
 New Branicki Palace, Warsaw, designed by Johann Sigmund Deybel, is completed.
 First stage of Horace Walpole's Gothic Revival 'castle' at Strawberry Hill House near London is completed.
 Kastrupgård in Copenhagen, designed by Jacob Fortling for himself, is completed.
 Carlyle House, Alexandria, Virginia, is completed.
 Cuvilliés Theatre in the Munich Residenz, Bavaria, designed by François de Cuvilliés, is opened.
 Schlosstheater Schwetzingen in Schwetzingen Palace, Baden-Württemberg, designed by Nicolas de Pigage, is opened.
 Confidencen theatre in Ulriksdal Palace, Sweden, with interior completed by Carl Fredrik Adelcrantz, is opened.
 Teatro Carignano in Turin, designed by Benedetto Alfieri, is opened.
 Church of Santa Caterina (Livorno), designed by Giovanni Del Fantasia, is opened.
 New church of San Geremia in Venice, designed by Carlo Corbellini, is built.
 Sunehri Masjid, Lahore ('Golden Mosque'), designed by Nawab Syed Bhikari Khan, is built.
 Outer Pagoda of Monk Wansong in Beijing is built.
 Barakoni church in Georgia is commissioned from Avtandil Shulavreli.

Births
 January 6 – Samuel Pepys Cockerell, English architect (died 1827)
 September 10 – John Soane, English architect (died 1837)
 Henry A. Baker, Irish architect (died 1836)
 Laurynas Gucevičius, Lithuanian architect (died 1798)

Deaths
 February 9 – Carl Hårleman, Swedish architect (born 1700)
 August 19 – Balthasar Neumann, German baroque architect (born 1687)
 December 15 – Richard Boyle, 3rd Earl of Burlington, English Palladian architect and politician (born 1694)

References

1753 in architecture


Las lunetas de Trois-Châtels y Tousey son dos lunetas situadas en la ciudad francesa de Besançon. Sus cimientos se construyeron en 1792 para sostener la ciudadela de Vauban pero la estructura estaba mal construida y fueron reconstruidas durante la Restauración borbónica. En la Segunda Guerra Mundial, las fuerzas americanas liberaron la ciudad después de algunas batallas en las dos fortificaciones para llegar a la ciudadela. En los años 90, fueron compradas por un hombre que ahora vive en la luneta de Tousey. Trois-Châtels es un monumento histórico oficial de Francia desde 1995.

Véase también
 Besanzón
 Ciudadela de Besanzón
 Fuerte de Rosemont

Referencias

Enlaces externos

Monumentos históricos de Francia
Trois Chatels
Trois-Châtels
Arquitectura de Francia del siglo XVIII

Fuerte de Trois-Châtels y Tousey


Titania, Titania (titlul original: în )  este un film de comedie maghiar, realizat în 1988 de regizorul Péter Bacsó, protagoniști fiind actorii Gyula Bodrogi, Dorottya Udvaros, Teri Tordai, Éva Igó.

Conținut

Titanul șef al Titaniei, care de peste 20 de ani domnește asupra poporului său ca un dictator, este pe moarte. Lângă patul său veghează Angelika, soția sa, cât și tânărul general, precum și secretarul său, care și acum execută ordinele descreierate ale Titanului șef. La televizor se arată Titanul șef în toată puterea sa (de fapt o dublură), pe care poporul său îl sărbătorește pentru calea înțeleaptă pe care îi conduce. Un acces brusc îl sfârșește în pat pe marele șef, punându-i capăt zilelor. Angelika cheamă la ea cele trei dubluri ale marelui Titan și le mulțumește pentru rolul jucat de ei până acuma. Aceștia își dau seama că și ei trebuie să moară, așa că toți trei noaptea evadează, luând-o fiecare în altă direcție dar în final toți ajung în capitală. Potențialii urmași ai puterii, actorul și criminalul, sunt împușcați. Căruțașul, om simplu, scapă de ostilități iar la ceremonia de doliu anunță ca un cântat de cocoș că zorile unei noi zile au început.

Distribuție

 Gyula Bodrogi – Titanul șef /criminalul /actorul /cărăușul
 Dorottya Udvaros – Angelika
 Éva Igó – casierița bănci
 Andrea Kiss – comandantul satului
 Attila Kaszás – generalul
 Kornél Gelley – șamanul șef
 László Méhes – secretarul
 Teri Tordai –
 László Havel
 Endre Harkányi
 István Iglódi
 Györgyi Kari
 Zoltán Nagy
 Irma Patkós
 Ida Versényi
 László Szacsvay

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1988
Filme de comedie
Filme în limba maghiară
Filme regizate de Péter Bacsó
Filme regizate de Tamás Tolmár

Titania, Titania


Sovjetski ratni zločini je izraz kojim se u najširem smislu označavaju masovne likvidacije, mučenja, fizička zlostavljanja, silovanje, pljačke, deportacije i druge aktivnosti koje odgovaraju suvremenim definicijama ratnih zločina koje su nad ratnim zarobljenicima ili civilnim stanovništvom za vrijeme oružanih sukoba izveli pripadnici oružanih snaga Sovjetske Rusije i drugih sovjetskih republika, odnosno Sovjetskog Saveza. Iako su takve aktivnosti zabilježene i prije, prvenstveno u vrijeme građanskog rata, te, u daleko manjoj mjeri, kasnije, u užem smislu se pod time prije svega smatraju zločini koje su počinili pripadnici Crvene armije i sovjetskih paravojnih postrojbi za vrijeme Drugog svjetskog rata. U još užem smislu se pod time podrazumijevaju zločini počinjeni nad pripadnicima njemačke nacionalnosti u Istočnoj Europi, odnosno na područjima Njemačke pod sovjetskom okupacijom neposredno na samom kraju rata.

Iako postoji veliki broj dokumentiranih slučajeva sovjetskih ratnih zločina, njihove razmjere je prilično teško utvrditi. Za to postoji niz razloga - od službenog odbijanja sovjetskih vlasti da prizna njihovo postojanje (što je u određenoj mjeri nakon raspada SSSR preuzela i Rusija pod Vladimirom Putinom), preko činjenice da su se jedini svjedoci i dokazi nalazili nad područjima pod sovjetskom vlašću gdje su tijekom desetljeća uklonjeni, nepristupačnosti sovjetskih državnih arhiva, ali i kaotičnih prilika, pogotovo u pozadini osovinskog fronta gdje je bilo teško razlučiti aktivnosti sovjetskih partizana od drugih paravojnih postrojbi. Usprkos toga, sovjetski ratni zločini, koji uz nekoliko prilično rijetkih izuzetaka (kao što je slučaj Vasilija Kononova u Latviji) nikada nisu kazneno procesuirani ili osuđeni, te dijelom i zbog toga, predstavljaju jedan od stalnih izvora antiruskog raspoloženja u javnosti mnogih istočnoeuropskih postkomunističkih i post-sovjetskih država.

Pozadina
SSSR nije priznao potpisivanje Haaške konvencije (1899. i 1907.) Ruskog carstva, te je odbio potvrditi taj dokument međunarodnog prava sve do 1955. To je utjecalo na ponašanje vodstva i vojnika tijekom prve polovice postojanja ove države. Također valja napomenuti da su prilikom pravnog utvrđivanja definicije genocida 1948. Staljinovi izaslanici izričito zabranili navođenje ubijanja političkih zarobljenika kao oblika tog zločina.

Kronologija

Poljsko-sovjetski rat

Sovjetsko-poljski rat je bio oružani sukob koji se od proljeća 1919. do jeseni 1920. vodio između obnovljene poljske države (tzv. Druga republika) na jednoj, te boljševičkih država na čelu sa Sovjetskom Rusijom na drugoj strani. Uzrok je bila borba za kontrolu zapadnih dijelova nekadašnjeg Ruskog Carstva, koje se raspalo nakon revolucije 1917. godine, odnosno krajnjih sjeveroistočnih dijelova Austro-Ugarske koja se raspala nakon poraza u prvom svjetskom ratu. Poljaci su 1920. pokrenuli veliku ofenzivu s ciljem stvaranja pro-poljske ukrajinske države koja bi se priključila federaciji tzv. Međumorja, dok su Sovjeti htjeli pretvoriti Poljsku u novu članicu SSSR-a. Usprkos ratnim zločinima i brojčanoj nadmoći, Sovjeti su izgubili, a Poljska je osigurala granice na istoku. Procjenjuje se da je oko 60 000 ljudi poginulo na poljskoj strani.

Invazija Crvene armije na Gruziju

1921. Crvena armija Ruske SFSR je htjela svrgnuti socijalističko-demokratsku vladu menjševika u Gruziji, koja je proglasila nezavisnost, te uspostaviti boljševički režim. Staljin i Grigorij Ordžonikidze organizirali su oružani ustanak iz Azerbajdžana i Armenije na graničnim područjima Gruzije. Na proteste gruzijske vlade, sovjetski ambasador je rekao da su ti incidenti "spontani ustanci armenskih komunista". Boljševici su u naselju Shulaveri osnovali svoj Gruzijski revolucionarni sovjet, koji je postao konkurentska vlada onoj u Tbilisiju. Taj je formalno pozvao Crvenu armiju u pomoć, na što se ona odazvala i izvršila invaziju Gruzije, koju je pripojila SSSR-u.

Sovjetsko-kineski sukob 1929.

1929. izbio je manji sukob između SSSR-a i Kine kada su kineske snage zauzele Kinesku istočnu željeznicu. Nakon sovjetske intervencije, Kina je opet prihvatila zajedničku upravu pruge. Prema procjenama, ubijeno je 3 000 osoba na kineskoj, i 200 na sovjetskoj strani.

Njemačko-sovjetska invazija na Poljsku 1939.

Nakon što je Adolf Hitler, kancelar Trećeg Reicha, ponudio Staljinu Pakt Ribbentrop-Molotov, a ovaj ga prihvatio, njemačke i sovjetske snage su 1939. zajedno izvršile invaziju na Poljsku, te između sebe podijelili njen teritorij. Ta se invazija smatra pokretačem Drugog svjetskog rata. SSSR je zauzeo 52% poljskog teritorija (200 000 km2) na kojem je živjelo 13,7 milijuna ljudi. Kako bi se poljski građani podčinili i suzbio svaki otpor priključenju Sovjetskom Savezu, Staljin je provodio deportacije, zatvaranja, ubojstva i teror protiv istih. Procjenjuje se da je tijekom 1939. – 1941. uhićeno 500 000 Poljaka, uglavnom "neprijatelja naroda" kao što su svećenici, patrioti ili intelektualci, od kojih je 65 000 smaknuto. Poljska baština i blago su pljačkani.

Zabilježeni su i drugi razni zločini, primjerice egzekucija 42 pacijenta i doktora u poljskoj vojnoj bolnici nakon bitke kod Šacka 28. rujna 1939. Ipak, najvećim zločinom smatra se Pokolj u Katinskoj šumi 1940., kada je NKVD na izričitu Staljinovu naredbu uhitio najmanje 21 768 poljskih intelektualaca, filozofa i drugih pripadnika poljskog identiteta, odveo ih u Rusiju, te ih tamo smaknuo na nekoliko lokacija. Ovaj zločin se danas smatra činom genocida. SSSR je dugo vremena krivnju za Katyn prebacivao na naciste, te je tek Mihail Gorbačov 1990. priznao istinu kada je objavio tajne sovjetske dokumente javnosti.

Nakon premještanja granice prema zapadu, Poljska je izgubila dio istočnog teritorija na račun sovjetske Bjelorusije, Ukrajine i Litve, te je 1 240 000 Poljaka, koji su živjeli istočno od rijeke Bug, sporazumom preseljeno s tih područja od 1944. do 1953.

Finska

1939. sovjetske snage bombardirale su Mainilu te optužili Fince za to. Ta operacija pod lažnom zastavom došla je kao izgovor da Staljin naredi invaziju na Finsku, kako bi velik dio ili cijelu državu uključio u sastav SSSR-a. Iako je izgubila dio teritorija na jugu i istoku, Finska je zahvaljujući žilavom otporu uspjela obraniti se. Tijekom 1941. – 1944., sovjetski partizani ulazili su duboko u finski teritorij i napadali sela i gradova. Oko 3 500 finskih ratnih zarobljenika je zarobljeno od strane Crvene armije. Njihova smrtnost se procjenjuje na 40%. Većina smrti pripisuje se gladi, hladnoći i nasilnom prijevozom zarobljenika. Nakon aneksije dijela finske Karelije, oko 420 000 Finaca je protjerano s tih područja.

Zbog ove invazije, SSSR je simbolično izbačen iz Lige naroda 1939.

Sovjetska aneksija baltičkih država

Prema Paktu Ribbentrop-Molotov, SSSR-u su ostavljene Baltičke države Estonija, Litva i Latvija. Iako je Moskva prije uvjeravala te države ne poštuje njihovu neovisnost, 1940. je izvršila invaziju kojom je anketirala ta područja. Kao i kod Poljske, i ovdje je SSSR provodio politiku represije stanovnika kako bi spriječio bilo kakav otpor sovjetskoj vlasti. Estonci, Litvanci i Latvijci su uhićeni, deportirani u gulage ili raseljeni prema Sibiru, a katkad i smaknuti bez ikakvog suđenja. Samo u ožujku 1949., deportirano je 90 000 baltičkih državljana. Te godine je 42 000 prisilno raseljeno iz Latvije, uglavnom seljaka koji su se bunili protiv kolektivizacije. Cijele obitelji su raseljene u Amur, Irkutsk, Omsk, Tomsk i Novosibirsk doživotno. Neke su odvedeni i do 9 000 km daleko od svoje domovine. To je činilo 2% ukupnog stanovništva te republike. Od toga je bilo 10 990 djece mlađe od 16 godina. Žene i djeca su činili 73% deportiranih. Iste godine, 22 326 ljudi je prisilno raseljeno iz Estonije, što je predstavljalo 2,5% stanovništva te republike, a 29 923 iz Litve u Sibir. Prema službenim podacima, najmanje 120 000 ljudi je deportirano iz Litve.

Sovjetska aneksija Besarabije i Sjeverne Bukovine

Prema Paktu, SSSR je imao na raspolaganju zauzimanje Besarabije i Bukovine, što je i učinio. Rumunjska vlada povukla je vojsku usred invazije Crvene armije, čime se područje površine 50 762 km2, na kojem je živjelo 3 776 309 stanovnika, priključilo SSSR-u. Kao i kod Poljske i Baltika, i na ovom teritoriju su provođena masovna uhićenja, teror i deportacije kako bi se suzbio bilo kakav otpor priključenju nezasitnom SSSR-u. Prema nekim procjenama, smaknuto je i do 90 000 osoba ove regije.

Sovjetska okupacija Njemačke

Treći Reich je 1941. izvršio invaziju na SSSR te izvršio masovne ratne zločine. Prilikom reorganiziranja, sovjetske snage su krenule u protunapad i zauzele istočni dio Njemačke, te ujedno oslobađale europske države od njemačke vlasti, ali su ih zamijenili sovjetskim satelitskim upravama. Nakon završetka rata, sovjetske snage su izvršile nekoliko ratnih zločina protiv njemačkih civila. Njemački grad Königsberg je etnički očišćen od 300 000 Nijemaca te preimenovan u Kalinjingrad i pripojen Rusiji. Pri tom su se odigrali razni ratni zločini, kao što je pokolj u Nemmersdorfu u kojem je ubijeno na desetke njemačkih civila, među njima i žena. Grad Demmin, sa svojom povijesnom jezgrom, je zapaljen, a sovjetske snage su dopustile mještanima da ga ugase tek nakon što je gorio nekoliko uzastopnih dana. 30. siječnja 1945., prilikom evakuacije njemačkih civila i ranjenih s baltičke luke Gdynia, sovjetska ratna mornarica je uz pomoć torpeda potopila brod Wilhelm Gustloff te je tako 9 343 osoba, uključujući i tisuće djece, time izgubilo svoje života. Nakon bitke za Berlin, sovjetske snage su izvršile masovnu pljačku trgovina, domova, ureda te krađu umjetnina i kulturnih djela. Prema nekim procjenama, i do milijun umjetnina je tako ukradeno do 1948. Događala su se i masovna silovanja: prema procjenama, samo u Berlinu je silovano između 95 000 i 130 000 žena, u rasponu od osam do osamdeset godina. U nekim slučajevima, i po deset sovjetskih vojnika se izmjenjivalo u silovanju jedne žene.

Jugoslavija
Iako sovjetske snage nisu izvršile invaziju na Jugoslaviju, došli su na poziv kako bi pomogli Titovim partizanima u rubnim oslobodilačkim akcijama u Srbiji, poglavito u bitci za Beograd. Ipak, sovjetske snage su pljačkale i silovale: zabilježen je 121 slučaj silovanja, od kojih je 111 uključivao i ubojstvo, te 1 204 slučajeva pljačke mještana.

Kina
Godine 1945., SSSR je objavio rat Japanu i izvršio invaziju na marionetsku državu Mandžukuo. Pri tome su zabilježeni slučajevi pljačke i silovanja mještana. Sovjetske snage su zauzele i južni Sahalin, koji je do tada bio dio Japana, te provodile rusifikaciju područja.

Mađarska

Premijer Mađarske Mátyás Rákosi, sovjetska marioneta, je od 1948. primjenjivao bezobzirne staljinističke metode terora protiv vlastitih sunarodnjaka u partiji, te provodio masovne progone, hapšenja i ubijanja, pa i komunista. Ipak, nakon Staljinove smrti, položaj čela države 1953. preuzeo je umjereniji Imre Nagy, ali je pod pritiskom staljinista dvije godine kasnije morao odstupiti. Iako je tijekom ljeta 1956. Rákosi smijenjen s položaja generalnog sekretara, njegova brutalna vladavina ostavila je veliko nezadovoljstvo među narodom, koje je doseglo kritičnu točku 23. listopada 1956. kada su izbile velike demonstracije u Budimpešti. Nagy tako opet postaje premijer i sastavlja vladu, objavljuje da država napušta Varšavski pakt, proglašava neutralnost, traži zaštitu UN-a te političke reforme. Sovjetske snage nakon toga kreću u napad na Budimpeštu, te nakon višednevne borbe guše otpor ustanika. Borbe vode do brojnih ljudskih žrtava, teškog razaranja zgrada i domova (materijalna šteta od 22 milijarde forinti) dok su vođe pobune, među njima i Nagy, osuđeni na smrt. Oko 111 000 ljudi pobjeglo je iz države u Austriju.

Čehoslovačka

Alexander Dubček, glavni tajnik Komunističke partije Čehoslovačke, tražio je reforme države kako bi uveo "socijalizam s ljudskim licem", pokret koji je 1968. prerastao u "Praško proljeće". Uvodio je reforme pravnog sustava, garanciju slobode ljudskih prava i novi sustav ekonomskog planiranja. Nijedan njegov cilj nije tražio kraj komunizma u državi, ali je sovjetski vođa Leonid Brežnjev svejedno negativno gledao na te reforme te ih smatrao prijetnjom sovjetskom sustavu u Istočnom bloku, te naredio invaziju na Čehoslovačku. Varšavski pakt je napao Čehoslovačku sa svih strana, nakon čega su reforme poništene, a Dubček 1969. smijenjen. Oko 92 000 izbjeglica je pobjeglo iz Čehoslovačke do 31. listopada 1968., od čega je oko 8 000 otišlo u SAD, Kanadu ili Australiju.

Vojni obruč i zatiranje slobode pogubno je utjecao i na češku kulturu, te prekinuo kreativni zamah češke i slovačke kinematografije koja je 1960-ih postigla uspjeh u svjetskim kinima (Vera Chytilova, Štefan Uher, Jiří Menzel, Miloš Forman i drugi).

Afganistan

Sovjetsko-afganistanski rat bio je devetogodišnji rat između Sovjeta i anti-sovjetskih snaga koje su se borile protiv afganistanske marksističke vlade. Sovjetski Savez je podržavao vladu dok su pobunjenici dobivali pomoć iz mnogih zemalja, uključujući i Sjedinjene Američke Države i Pakistan, koji su se bojali da bi SSSR mogao izbiti do Perzijskog zaljeva. Zbog velikog otpora mudžahedina, koji su se žilavo borili protiv sovjetske invazije, rat u Afganistanu se odužio godinama, te doveo do smrti najmanje milijuna mjesnog stanovništva, te do pet milijuna raseljenih ili izbjeglica. Najkontroverznije djelovanje sovjetskih snaga bila je upotreba mina PFM-1 koje su zbog svojeg oblika igračaka navodno privlačile afganistansku djecu koja su zbog toga masovno stradala ili bi eksplozija naprave dovela do gubitka ruke ili noge. Glasine da je mina dizajnirana upravo iz tih razloga suvremeni stručnjaci odbacuju, s obzirom na to da se njen dizajn ne razlikuje od američke mine BLU-43 i bio je uvjetovan aerodinamikom. Do kraja rata, zabilježeno je 1,2 milijuna afganistanskih invalida.

Sovjetsko masovno bombardiranje uništilo je sustave navodnjavanja, ključne za afganistansku poljoprivredu u toj pustinjskoj klimi. Godine 1985., više od polovice farmera doživjelo je bombardiranje svojih usjeva na poljima, a preko četvrtine njihovih sustava navodnjavanja je uništeno dok su stoku strijeljali ili sovjetske ili vladine snage. Nakon rata, država je ostala prekrivena nagaznim minama, čiji se broj procjenjuje na između 10 i 16 milijuna. Sociolog Helen Fein navodi da su sovjetski zločini "depopulacija, masakra, namjernog ozljeđivanja i raseljavanja afganistanske djece [...] prima facie za optužbu zločina genocida", iako oko ovog slučaja nema dogovora povjesničara.

Procjena broja žrtava

Izvori

Literatura

Knjige

Ostale publikacije

Sovjetski zločini u Drugom svjetskom ratu

Sovjetski ratni zločini