An Phaius occidentalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Phaius occidentalis in nahilalakip ha genus nga Phaius, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phaius

Phaius occidentalis


Die Grube Henricus war eine Buntmetallerz-Grube des Bensberger Erzreviers in Rösrath im Ortsteil Hoffnungsthal. Das Grubenfeld Henricus erstreckte sich in der Umgebung von Lehmbach.

Geschichte
Ein erstes Mutungsgesuch stellte Heinrich Friedrich Stuewer aus Hamburg unter dem Namen Heinrich Friedrich am 10. Mai 1853 auf Blei-, Zink- und Kupfererz. Ein für die Feldesbesichtigung am 24. Mai 1853 freigelegter sechs Zoll mächtiger Kupferkiesgang reichte aber für eine Verleihung nicht aus. Auch ein weiteres Mutungsgesuch von Theodore Guillery im Namen der Rheinischen Bergwerks-Gesellschaft Saturn blieb erfolglos, obwohl ein Erzvorkommen vorhanden war. Erst am 26. Mai 1866 erfolgte die Verleihung eines Geviertfeldes auf Kupfer mit dem Namen Henricus an den bereits erwähnten Antragsteller.

Betrieb und Anlagen
Über die Betriebszeit, Fördermengen usw. fehlen alle Angaben. Am Fuß des Berghangs hinter dem heutigen Restaurant Lehmbacher Hof befand sich ein Versuchsstollen, der aber nicht mehr zugänglich ist. Alle sonstigen Spuren des Bergbaus im Gelände sind durch die fortschreitende Bebauung verloren gegangen.

Literatur
 Herbert Stahl (Redaktion), Gerhard Geurts, Herbert Ommer: Das Erbe des Erzes. Band 2, Die Gruben auf den Gangerzlagerstätten im Erzrevier Bensberg. Köln 2004, ISBN 3-00-014668-7.
 Herbert Stahl (Herausgeber): Das Erbe des Erzes, Band 5, Neue Nachrichten und Geschichten zum Erzrevier Bensberg, Bergisch Gladbach 2014, ISBN 978-3-00-044826-3, S. 21

Einzelnachweise

Stillgelegtes Bergwerk im Rheinisch-Bergischen Kreis
Bergwerk in Rösrath
Erzgrube im Bensberger Erzrevier

Grube Henricus


La clase Casa Grande fue una serie de buques de asalto anfibio del tipo LSD utilizados por la Royal Navy y la Armada de los Estados Unidos durante la Segunda Guerra Mundial. Se planeó la construcción de diecinueve buques, pero dos de ellos, los  y   fueron cancelados antes de ser concluidos.

Diseño
Fueron desarrollados a raíz de un requerimiento del personal de la Royal Navy para un dique de desembarco autopropulsado para el transporte de lanchas de desembarco a largas distancias, que pudiera transportar vehículos y suministros hasta la playa. El dique inundable, debía ser capaz de transportar dos grandes barcazas de desembarco de tanques (LCT; Landing craft tank) británicas o tres de las nuevas LCT estadounidenses. Con la opción de transportar un gran número de vehículos que podían cargarse en las lanchas de desembarco a través de rampas. A pesar de que se especificaba una velocidad de 17 nudos en los requerimientos, solo eran capaces de desarrollar una velocidad de 15,6 nudos.

Servicio
Gran Bretaña, ordenó en principio siete buques de la clase a astilleros de los Estados Unidos, que recibieron los numerales desde el LSD-9 al 15. Solo cuatro, fueron entregados, los números 9 a 12, mientras que los comprendidos entre el 13 y el 15 fueron retenidos por la Armada de los Estados Unidos, que había encargado otros doce buques, de los cuales, solo terminó diez. En total, durante la contienda, trece buques sirvieron con la Armada de los Estados Unidos mientras que otros cuatro, lo hicieron en la Marina Real Británica.

Buques

Marina Real Británica

Armada de los Estados Unidos
 , (ex-HMS Portway, ex-Spear)
 (ex-HMS Swashway, ex-Sword)
  (ex-HMS Waterway, ex-Tomahawk)

  (cancelado, completado como  USNS Taurus (T-AK-273)
  (cancelado)

Armada Española
 Galicia (L-31), ex-USS San Marco (LSD-25)

Armada Griega
Okeanos, ex-HMS Oceanway (F143)

Marina Nacional de Francia
Foudre, ex-HMS Oceanway (F143), ex-griego  Okeanos

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Casa Grande class en Uboat.net
 Cómo los Pactos de Madrid entre Franco e Eisenhower de 1953 impulsaron a la (casi inexistente) Armada española La Razón (01.10.2023)

Clases de buques de asalto anfibio de España
Clases de buques de asalto anfibio de Estados Unidos
Clases de buques de asalto anfibio de Francia
Buques de guerra de Grecia
Buques de asalto anfibio del Reino Unido

Clase Casa Grande


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Erlangen ist eines der zehn Dekanate des Kirchenkreises Nürnberg. Amtierender Dekan ist Peter Huschke. Das Dekanat ist in drei Regionen eingeteilt. Die Region Mitte wird vom Dekan Peter Huschke mit Sitz in Erlangen geleitet. Die Regionen Westen und Osten werden von den stellvertretenden Dekanen Karola Schürrle und Oliver Schürrle mit Sitz in Herzogenaurach bzw. Gerhild Rüger mit Sitz in Uttenreuth betreut.

Geschichte

Fürstentümer Ansbach und Bayreuth
In Baiersdorf wurde 1564 ein Dekanat des Markgrafentums Brandenburg-Ansbach errichtet. Zwar gehörte zu dieser Zeit Baiersdorf zum Markgrafentum Brandenburg-Kulmbach, stand aber, wegen der gemeinsamen Regierung beider Fürstentümer, unter ansbachischer Verwaltung. Ab 1679 wurde das Dekanat, wieder bayreuthisch, als Superintendentur geführt. Zum Dekanat gehörten bei seiner Errichtung die Pfarreien Baiersdorf, Erlangen (die heutige Pfarrei Erlangen-Altstadt), Frauenaurach, Hausen, Hohenstadt und Uttenreuth. Möhrendorf wurde 1663 erworben. 1683 kamen Kairlindach und Münchaurach (heute Aurachtal) aus dem Dekanat Neustadt an der Aisch hinzu. 1703 wurde die Pfarrei Erlangen-Neustadt errichtet. 1706 brannte die (heutige Alt-)Stadt Erlangen einschließlich der historischen Altstädter Kirche fast vollständig ab, sodass die Altstädter Kirche wieder errichtet werden musste. Im Januar 1724 wurde der Sitz der Superintendentur nach Erlangen-Neustadt verlegt. Aufgrund des großen Widerstands Baierdorfs wurde es zunächst am 10. Juni 1724 für exempt erklärt. Nach dem Tod des Erlanger Superintendenten Seyfarth wurde Baiersdorf als Superintendentur wiederhergestellt und Erlangen-Neustadt dafür für exempt erklärt. Nachdem Erlangen-Neustadt 1744 Universitätspfarrei wurde, wurde diese Pfarrei auch eximiert. 1752 wurde Eschenau erworben.

Reichsstadt Nürnberg
Die Reichsstadt Nürnberg führte 1524 die Reformation ein. Durch die preußische Revindikation 1796 kamen folgende Pfarreien der Reichsstadt Nürnberg zu Baiersdorf: Beerbach, Behringersdorf, Bruck, Eltersdorf, Großgründlach, Kalchreuth, Heroldsberg, Igensdorf, Rückersdorf, Tennenlohe, Kraftshof, und Nürnberg-St. Jobst. 1803 wurde Forth erworben.

Reformierte Pfarreien
Die heutige Erlanger Neustadt wurde nach ihrem Gründer Markgraf Christian Ernst Christian-Erlang genannt, der – obwohl selbst Lutherisch – 1686 hugenottische Glaubensflüchtlinge einlud, in seinem Markgrafentum südlich der bestehenden mittelalterlichen Stadt Erlangen eine neue Stadt zu errichten. Dazu finanziert er den Bau des Temple (ohne den später errichteten Turm) – heute als Hugenottenkirche bekannt – komplett aus eigener Tasche und stellte auch Soldaten zu ihrer Errichtung zur Verfügung. Gleiches gilt für die vollständige Planung der barocken Neustadt. Des Weiteren gewährte er Zuschüsse und Kredite zum Bau weiterer Gebäude. 1686 wurde die französisch-reformierte Pfarrei errichtet. Der Markgraf verzichtete vertraglich auch für viele Jahre auf Steuern. Wenige Jahre später gewährte er diese Privilegien deutsch-reformierten Flüchtlingen aus der Kurpfalz, die nach den Verwüstungen des Pfälzischen Erbfolgekrieges auswandern mussten. Die deutsch-reformierte Pfarrei wurde 1693 errichtet, als der Bau der Hugenottenkirche beendet war. Den Pfälzern wurde vom Markgrafen kurz vor der Einweihung ein Mitbenutzungsrecht in der französisch-reformierten Kirche eingeräumt. Dieses endete mit der Errichtung der deutsch-reformierten Kirche am Bohlenplatz ab 1728.

Die beiden reformierten Kirchengemeinden (die deutsch-reformierte mit Gaststatus) waren Teil einer Synode reformierter (hugenottischer) Gemeinden in den Markgrafentümern Brandenburg-Bayreuth bzw. Brandenburg-Ansbach, an der sich für einige Jahre auch die hugenottische Gemeinde in Hildburghausen in Thüringen beteiligte. Nachdem die Markgrafentümer 1792 erst per Abdankung des letzten ansbachischen Markgrafen an Preußen fielen, kamen sie durch die Napoleonischen Kriege an Bayern. In der Folge wurden die reformierten Kirchengemeinden 1811 im Sinne einer königlich protestantischen Staatskirche einem lutherischen Generaldekanat und einem lutherischen Dekan unterstellt, was für über hundert Jahre immer wieder zu Reibungspunkten führte. Mit dem Ende der Monarchie nach dem Ersten Weltkrieg endeten auch die Staatskirchen, sodass die reformierten Pfarreien aus den lutherischen Dekanaten 1919 ausschieden. Sie bildeten mit anderen reformierten Pfarreien die Evangelisch-reformierte Kirche in Bayern. 1922 vereinigten sich beide reformierten Kirchengemeinden zur Evang.-reformierten Pfarrei Erlangen. Die deutsch-reformierte Kirche am Bohlenplatz wurde an das lutherische Dekanat verkauft und dient heute als lutherisches Gemeindehaus.

Bayerische Zeit
Am 7. Dezember 1810 wurde das bayerische Dekanat Erlangen errichtet. Bis 1814 war der Sitz in Baiersdorf. In jüngerer Zeit wurden folgende Pfarreien neu errichtet: 1951 Herzogenaurach, 1952 Erlangen-Johanneskirche, 1957 Erlangen-Markuskirche, 1958 Erlangen-Matthäuskirche.

Kirchengemeinden
Zum Bezirk gehören 31 Kirchengemeinden in drei Regionen, in denen 80.000 Gemeindeglieder leben. Im Folgenden sind die Pfarreien, deren zugehörige Kirchengemeinden sowie deren Kirchengebäude aufgeführt. Eine Gesamtübersicht ist auf der Website des Dekanats zu finden.
 Pfarrei Aurachtal
 Kirchengemeinde Aurachtal, Klosterkirche Münchaurach
 Kirchengemeinde Oberreichenbach, St. Egidien
 Baiersdorf, Stadtpfarrkirche St. Nikolaus, Friedhofskirche St. Johannis
 Beerbach, St. Egidien in Beerbach, St. Johannis in Neunhof
 Bubenreuth, St. Lukas
 Eckenhaid, Friedenskirche
 Eltersdorf, St. Egidien
 Erlangen-Altstadt, Altstädter Kirche (Dreifaltigkeitskirche), Burgbergkapelle
 Erlangen-Bruck, St. Peter und Paul
 Erlangen-Erlöserkirche
 Erlangen-St. Johannes
 Erlangen-Martin-Luther-Kirche
 Erlangen-Neustadt, Universitätskirche Neustädter Pfarrkirche, Neustädter Friedhofskirche
 Erlangen-St. Markus
 Erlangen-St. Matthäus
 Erlangen-St. Thomas
 Eschenau, St. Bartholomäus
 Forth, St. Anna
 Pfarrei Frauenaurach
 Kirchengemeinde Frauenaurach, Klosterkirche St. Matthäus (13. Jh.)
 Kirchengemeinde Kriegenbrunn, Wehrkirche St. Johannes der Täufer (14. Jh.)
 Großgründlach, St. Laurentius, Kapelle St. Felicitas
 Hemhofen, Heilandskirche
 Herzogenaurach, Evangelische Stadtkirche
 Kairlindach, St. Kilian
 Kalchreuth, St. Andreas (1472)
 Möhrendorf, St. Oswald und Martin, St. Laurentius
 Neuhaus, St. Matthäus
 Tennenlohe, St. Maria Magdalena
 Uttenreuth, St. Matthäus (1766)
 Pfarrei Weisendorf
 Kirchengemeinde Rezelsdorf, St. Katharina
 Kirchengemeinde Weisendorf, ev. Kirche

Literatur

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Erlangen
Organisation (Erlangen)
Erlangen
Gegründet 1564
Christentum im Landkreis Erlangen-Höchstadt
Christentum in Erlangen
Christentum im Landkreis Nürnberger Land

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Erlangen


Şişe ağzı gövdesinden daha dar olan, genellikle plastik, alüminyum veya camdan imal edilen taşıyıcı kap. Şişeler daha çok, sıvı maddeleri taşımak veya saklamak için kullanılır. Su, süt, her türlü içecek maddesi, benzin, ilaç, mürekkep gibi günlük hayatta sık kullanılan maddeler şişe içinde muhafaza edilir.

Bazı şişeler için, kullanıldıktan sonra iade edildiğinde geri alınmak üzere bir depozito ücreti ödenir. Cam şişeler ise geri dönüşüme gönderilmelidir. Şişedeki sıvının dökülmemesi için ağzı bir kapak, taç mantar veya mantar tıpa, bira ve şaraplar için Quillfeldt kapağı veya çekme şişe kapağı gibi şişe kapağı ile kapatılır.

Şişe'nin 70'lik ölçüsüne bir nefeslik cam da denir.

Şişelerin farklı türleri bulunuyor. Bugün dünya genelinde en fazla kullanılan şişeler plastik şişe, polietilen tereftalat ve bioplastik şişeler, cam şişe, şarap ve alkollü içecekler için şarap şişesi, codd şişesi, alüminyum şişe gibi ambalajlardır.

Kaynakça
 İngilizce Wikipedia "şişe" maddesi

Ambalaj
Kaplar
Şişeler
Yemek paketleme

Şişe


George Mason Patriots (español: Los Patriotas de George Mason) es el nombre que reciben los equipos deportivos de la Universidad George Mason, situada en el Condado de Fairfax, Virginia. Los equipos de los Patriots participan en las competiciones universitarias organizadas por la NCAA, y forman parte de la Atlantic 10 Conference, de la cual son miembros de pleno derecho desde 2013.

Apodo y mascota
La mascota de la universidad es The Patriot, antiguamente conocido como Gunston.

Programa deportivo
Los Patriots participan en las siguientes modalidades deportivas:

Baloncesto

El equipo masculino de baloncesto ha ganado en 4 ocasiones el título de la Colonial Athletic Association, y han acudido 6 veces al Torneo de la NCAA, la última de ellas en  2011. Su mejor actuación se produjo en 2006, dando la sorpresa al plantarse en la Final Four. Tres de sus jugadores han llegado a disputar algún partido en la NBA, pero ninguno de ellos completó una temporada.

Instalaciones deportivas
 EagleBank Arena (anteriormente Patriot Center) es el pabellón donde disputan sus partidos los equipos de baloncesto. Tiene una capacidad para 7.860 espectadores y fue inaugurado en 1985.
 George Mason Stadium, es el estadio donde se disputa el fútbol, el lacrosse y el atletismo. Fue remodelado completamente en 2009, y tiene una capacidad para 5.000 espectadores.

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial de los Patriots

Equipos de la National Collegiate Athletic Association
Clubes y equipos deportivos de Virginia
Atlantic Ten Conference
Universidad George Mason

George Mason Patriots


Danmarks Befrielse 5. Maj 1945 er en dansk dokumentarfilm fra 1945.

Handling
Private optagelser fra befrielsesdagene af Kompagniet Branner under Livgardens Styrke 02 anført af kaptajn af reserven Troels S. Branner. Kompagniet oprettes 4. maj kl. 21 og samles næste morgen kl. 6 på Klampenborghøj, klar til aktion. Kompagniets 'vært' er direktør Pade. På motorkøretøjer og cykler afmarcherer styrken mod Amalienborg for at løse opgaven: At værne om H.M. Kong Christian 10.. De første allierede korrespondenter og R.A.F.'ere modtages med jubel på Amalienborg. General Dewing og admiral Holt modtages af kongen. Der foretages en lang række anholdelser i de første dage efter befrielsen. Åbning af Rigsdagen 9. maj. Frihedskæmpernes repræsentation i Oslo 17. maj.

Noter

Se også
 Efter 5. maj
 Danmarks befrielse (dokumentarfilm)

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Danske film fra 1945
Danmark under 2. verdenskrig
Begivenheder i 1945

Danmarks Befrielse 5. Maj 1945


Sokolski dom je građevina u gradu Zlatar.

Opis
Sokolski dom u Zlataru sagrađen je 1910. g. zahvaljujući donaciji dr. Jurja Žerjavića, marijabistričkog župnika. Prizemna je građevina tipa "zgrade s dvoranom", pravokutne osnove zaključena dvostrešnim krovištem, s ulazom u središtu uže, zabatne strane. Pročelja s ikonografskom plastikom, sokolskim simbolima, koji se pojavljuju u medaljonu iznad ulaznog portala, nad rubnim prozorima, ugaonim pilastrima te freske na zidovima dvorane koje je izradio Bogumil Car 1914. g. daju ovom objektu dodatnu kiparsku i slikarsku vrijednost. Inspiriran idejom «zdravog duha u zdravom tijelu», primjer je svojevrsnog "Gesamtkunstwerk"-a u kojem se isprepliću elementi secesije i neoklasicizma.

Zaštita
Pod oznakom Z-1784 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Zlatar

Sokolski dom u Zlataru


عبد الأحد مومند (بالبشتوية: عبد الأحد مومند)، ولد في 1 يناير 1959) أول رائد فضاء أفغاني يزور الفضاء الخارجي. أمضى تسعة أيام على متن محطة الفضاء الروسية مير عام 1988 مع فلاديمير لياخوف ود. فاليري بولياكوف. اشتهر بأنه ثالث مسلم يصل إلى الفضاء.

حياته
ولد عبد الأحد مومند في 1 يناير 1959 في سرده بولاية غزني في أفغانستان. ينتمي لقبيلة مومند البشتونية. تخرج مومند من جامعة بوليتكنيك كابول ومن ثم من أكاديمية سلاح الجو. خدم في سلاح الجو الأفغاني وبعدها تدرب كطيار في الاتحاد السوفياتي.

كان جزءا من الطاقم الثلاثي المكون من القائد فلاديمير لياخوف ود. فاليري بولياكوف لرحلة «سويوز ت.م.6» التي انطلقت في الساعة 4:23 بتوقيت غرينيتش يوم 29 أغسطس 1988. كان اختيار مومند في المهمة رمزا مهما أثناء الاحتلال السوفياتي لأفغانستان.

في أثناء الرحلة التي دامت تسعة أيام، أخذ مومند صورا فوتغرافية لبلده الأم، كما وشارك في تجارب أستروفيزيائية وطبية وبيولوجية. تكلم مع الرئيس الأفغاني محمد نجيب الله وحضر الشاي الأفغاني للطاقم.

عاد لياخوف ومومند إلى الأرض على متن «سويوز ت.م.5». تأخر هبوط المركبة في 6 سبتمبر بسبب عطل ميكانيكي على مير. طمأن راديو موسكو المستمعين أن لياخوف ومومند بخير وعلى اتصال مع مركز التحكم. بث لهما تسجيلا وهما يضحكان. أعطى الإعلام البريطاني أهمية كبيرة لقصة تأخر الرحلة الروسية، ونشر عناوين مثل «مقطوعون» و«ضائعون في الفضاء». كما وزعم الإعلام خاطئا بأن طعام الطاقم قد نفذ. كان الوضع يزداد خطورة مع كل دورة تمر. نجح الانطلاق في اليوم التالي، وتم الهبوط بالقرب من جزقازغان في كازاخستان الساعة 00:50. لم يكن هناك بث إذاعي عند الهبوط، فقط صور تلفزيونية حية من مركز التحكم.

قلد مومند بوسام بطل الاتحاد السوفيتي في 7 سبتمبر 1988.

هاجر مومند إلى ألمانيا حيث يعمل في خدمات الطباعة ويعيش في شتوتغارت.

مصادر

وصلات خارجية
 Spacefacts - Biography of Abdul Ahad Mohmand
 First Afghan in Space - Abdul Ahad Mohmand
 Abdul Ahad Mohmand - The First Afghan in Space (August 29 to September 6, 1988)

أبطال الاتحاد السوفيتي من الأجانب
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ولاية غزني
أفغان مهاجرون إلى ألمانيا
ألمان متجنسون
بشتون
حاصلون على وسام لينين
عسكريون أفغان
مسؤولون حكوميون أفغان
مواليد 1378 هـ
مواليد 1959
مواليد في ولاية غزني

عبد الأحد مومند


ريد بلوف  هي إحدى مدن مقاطعة تيهاما. تم إعطاءها لقب مدينة في 31 مارس، 1876.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لريد بلوف:

أعلام

 شو روبرت
 تشاك سيسيل
 جيم ديفيس
 ويليام إيد
 غيل غيلبرت

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1876
تأسيسات سنة 1876 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مقرات المقاطعات في كاليفورنيا

مدن في مقاطعة تيهاما (كاليفورنيا)

ريد بلوف (كاليفورنيا)

شاستا كاسكيد

جغرافيا وادي ساكرامينتو

ريد بلوف (كاليفورنيا)


Hamzabey, Bolu - Bolu ili merkez ilçesine bağlı köy
 Hamzabey, Yeniçağa - Bolu ili Yeniçağa ilçesine bağlı köy
 Hamzabey, İnegöl - Bursa ili İnegöl ilçesine bağlı mahalle
 Hamzabey, Lüleburgaz - Kırklareli ili Lüleburgaz ilçesine bağlı köy
 Hamzabey, Akçakent - Kırşehir ili Akçakent ilçesine bağlı köy
 Hamzabey, Kangal - Sivas ili Kangal ilçesine bağlı köy

Hamzabey


Kingsley Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Kingsley Township (North Dakota)
 Kingsley Township (Pennsylvania)

Kingsley Township


Mühendislikte; yüzey kesişim çizgisinde oluşan dik açılı birleşim yerinin çarpma sonucu kırılmasını önlemek üzere eğimli hale getirilerek yumuşatılmasıyla oluşan bölge.
 PAH; Bir çeşit hastalık. Pulmoner Arteriyel Hipertansiyon. Bakınız detay için; Pulmoner Hipertansiyon.

PAH


ما حدا لحدا هو أحد ألبومات المطربة نجوى كرم وصدر في عام 1997 و اشرف على الالبوم موسيقيا الفنان السعودي رابح صقر وقد احتوى الألبوم على سبع أغاني.

الأغاني

 الحلو
 التحدي
 بجرب إنسى
 بدي منجم
 بتوثق فيي
 حبيب الزين
 ما حدا لحدا

مراجع

ألبومات 1997
ألبومات شركة روتانا
ألبومات نجوى كرم

ما حدا لحدا (ألبوم)


Sammy Davis may refer to:

 Sammy Davis (racing driver) (1887–1981), British journalist and motor racing driver
 Sammy Davis (footballer) (1900–1988), English footballer
 Sammy Davis Sr. (1900–1988), American dancer
 Sammy Davis Jr. (1925–1990), American singer
 Little Sammy Davis (1928–2018), American blues harmonica player and singer
 Sammy L. Davis (born 1946), American soldier and Medal of Honor recipient
 Sammy Davis (American football) (born 1980), American football player
 Sammy Davis (ice hockey) (born 1997), American ice hockey forward

See also
 Sammi Davis (born 1964), British actress
 Samuel Davis (disambiguation)

Sammy Davis


is a district located in Miyazaki Prefecture, Japan.

As of October 1, 2019, the district has an estimated population of 19,152 and the density of 27.9 persons per km2. The total area is 686.94 km2.

Towns and villages
Gokase
Hinokage
Takachiho

Districts in Miyazaki Prefecture

Nishiusuki District, Miyazaki


Pissing Razors ist eine US-amerikanische Groove-Metal-Band aus El Paso, Texas, die im Jahr 1994 gegründet wurde.

Geschichte
Die Band wurde im Jahr 1994 von dem Gitarristen Matt Lynch, dem Bassisten Rick Valles, dem Sänger Joe Rodriguez und dem Schlagzeuger Eddy Garcia gegründet. Zusammen entwickelten sie die ersten Lieder und es folgten einige Auftritte. Das Debütalbum Psycho Punko Metal Groove erschien im Jahr 1996 in Eigenfinanzierung, wobei Garcia als Produzent tätig war. Nach der Veröffentlichung folgten weitere Auftritte. Auf einer Tour zusammen mit Pro-Pain und Stuck Mojo wurde ein Mitarbeiter von Noise Records auf die Band aufmerksam und nahm diese schließlich unter Vertrag.

Nachdem das selbstbetitelte Album im Jahr 1998 veröffentlicht worden war, wurde das Album Cast Down the Plague in Deutschland unter der Leitung von Andy Sneap aufgenommen. Vor einer Tour mit Skinlab verließ der Gitarrist Lynch die Band und wurde durch Cesar Soto ersetzt. Im Rahmen der Promotionaktivität zu dem Album spielte die Band u. a. auch in Innsbruck – gemeinsam mit Pro-Pain, Fury of Five und Gurd. Das Album Fields of Disbelief folgte im Jahr 2000. Das Album wurde wie bereits das Debütalbum vom Schlagzeuger Garcia produziert, wobei er von Sterling Winfield, welcher schon für Pantera Alben produziert hatte, unterstützt wurde. Das Album sollte das letzte bei Noise Records sein. Danach folgte eine Tour. Da der Sänger Joe Rodriguez die Band vorher verlassen hatte, um sich stärker seiner Familie zu widmen, nahm Todd Brashear für die Tour den Posten des Sängers ein.

Nach der Tour begab sich die Band auf die Suche nach einem passenden Sänger und einem neuen Label, wodurch geplante Auftritte in Europa ausfielen. Der Sänger Jason "Dewey" Bragg kam schließlich zur Band und die Gruppe erreichte einen Vertrag mit Spitfire Records. Im Dezember 2001 erschien bei diesem Label das Album Where We Come From. Nach den Aufnahmen zum Livealbum Live in the Devil's Triangle verließen Bragg und Soto die Band. Das Album erschien Anfang 2003. Als Ersatz kamen der Sänger Andre Acosta und der Gitarrist Matt Difabio zur Band. Das neue Album Evolution wurde in Garcias eigenem Studio aufgenommen und auch abgemischt. Nachdem das Album im Jahr 2003 veröffentlicht worden war, löste sich die Band im Folgejahr auf. Die Band ist inzwischen wieder aktiv und veröffentlichte 2021 ein neues Studioalbum, Eulogy Death March.

Stil
Die Band spielt Musik, die als eine Mischung aus Pantera und Fear Factory beschrieben wird.

Diskografie
Studioalben
 Psycho Punko Metal Groove (1996, Eigenveröffentlichung)
 Pissing Razors (1998, Noise Records)
 Cast Down the Plague (1999, Noise Records)
 Fields of Disbelief (2000, Noise Records)
 Where We Come From (2001, Spitfire Records)
 Evolution (2003, Spitfire Records)
 Eulogy Death March (2021, Razor Records)

Livealben
 Live in the Devil's Triangle (2002, Spitfire Records)

Weblinks

Einzelnachweise

Groove-Metal-Band
US-amerikanische Band

Pissing Razors


Darshana () is a border railway station in Darsana, Bangladesh, situated in Damurhuda Upazila of Chuadanga District, in Khulna Division. It is a rail transit point and a border checkpoint on the India-Bangladesh border.

History
Darshana to Jagotee, Kushtia rail line was first opened on 15 November 1861. It was  long broad gauge line. It is the first rail road in East Bengal. This rail road established sugarcane supply chain between Darsana (Carew) and Jagotee Sugar mills.  Later on this rail road was extended up to Goalundo Ghat.
Darshana - Rana Ghat (India) -Benapole -Jessore -Khulna passenger railway communication continued until the early 1960s between East Pakistan and India. Then Darshana to Jessore railway was established and the service discontinued.
Darsana station came up with the Eastern Bengal Railway opening the line from Calcutta to Goalundo Ghat, in 1871.

The Maitree Express passes through this station.

Main Lines

References

Railway stations in Chuadanga District
Bangladesh–India railway border crossings

Darshana railway station


Yngvi y Alf fueron dos legendarios reyes vikingos que gobernaron Suecia en diarquía. Su figura protohistórica aparece en la saga Ynglinga, Ynglingatal e Historia Norwegiæ. Ambos eran hijos del rey Alrek y por lo tanto de la dinastía de los Ynglings.

Según Snorri Sturluson en sus fuentes, relata que Yngvi era un auténtico rey: gran guerrero que siempre ganaba las batallas, un rey del mar y maestro en todos los aspectos, generoso, feliz y sociable. Era un monarca amado y de gran prestigio. Alf era todo lo contrario, asocial y taciturno, prefería quedarse en su hacienda en lugar de salir con expediciones vikingas hacia otros países. Su madre era Dageid, hija de Dag el Grande, de quien descienden todos los Dagling, un clan familiar del reino de Ringerike. Alf casó con Bera, una mujer feliz, despierta y que sabía hacerse querer.

Un día de otoño, Yngvi regresaba de Gamla Uppsala tras una exitosa incursión vikinga que le hizo muy popular. Estuvo mucho tiempo celebrando su suerte alrededor de una mesa, bebiendo hasta muy tarde, como Bera, y encontraban muy placentera su conversación. Alf prefería irse a dormir pronto y rogaba a su esposa que también se fuera a la cama para que no despertarle. Bera replicó y argumentó que Yngvi era mucho mejor para una mujer que Alf, y esa respuesta le hizo perder los nervios. Una noche, el celoso Alf vio a su esposa y a Yngvi charlando en la sala del trono. Yngvi tenía una espada corta a su costado y los otros invitados estaban demasiado borrachos para percatarse de la presencia de Alf. Alf sacó una espada que tenía bajo su capa y atravesó a Yngvi que resultó mortalmente herido, pero tuvo fuerzas para levantarse y clavar su arma en el cuerpo de Alf. Ambos murieron y fueron enterrados en un montículo de Fýrisvellir.

Hugleik sucedió en el trono a su padre Alf.

Fuentes nórdicas
Existen algunas imprecisiones y versiones contrapuestas en la genealogía de Yngvi y Alf, según fuentes:

Historia Norwegiæ cita a Ingjaldr como sinónimo de Yngvi por error. A diferencia de Ynglingatal, Historia Norwegiæ cita a Agne como predecesor de Yngvi. En su lugar Alrekr precede a Agne e Yngvi sucede a Agne.

Íslendingabók cita una línea de descendencia en Ynglingatal y coincide con Historia Norwegiæ: xi Dagr. xii Alrekr. xiii Agni. xiiii Yngvi. xv Jörundr. Según la misma fuente, en el linaje de Ari fróði de reyes suiones, Yngvi era hijo de Agne, no Alrik hijo de Agne.

En la saga Hervarar y la saga de Örvar-Oddr, Yngvi era padre de Ingeborg, la princesa que se enamoró del campeón sueco Hjalmar.

Gesta Danorum de Saxo Grammaticus, cita a Alf (Alverus) era el padre de Yngve (Ing) e Ingjald (Ingild). Ingjald, a su vez era el padre de Sigurd Ring y abuelo de Ragnar Lodbrok.

Referencias

Bibliografía
 Nerman, B. Det svenska rikets uppkomst. Estocolmo, 1925.

Enlaces externos
 La Saga de los Ynglings y la Heimskringla en «Kulturformidlingen norrøne tekster og kvad». (en inglés y noruego)

Reyes vikingos legendarios de Suecia

Yngvi y Alf


Le Groupement spécial de gendarmerie mobile de la république de Guinée en abréger (GSGM), est placé sous l'autorité directe du Haut commandement de la gendarmerie nationale, direction de la justice militaire.

Emplacement
Le groupement spécial de gendarmerie mobile sera implanté à Kolaboui et couvrira toute la région administrative de Boké.

Histoire
Les unités spéciales ont toujours fait partie de l'armée guinéenne, mais c'est en  que la première unité dédiée est créée à la gendarmerie.

Parallèlement d'autres unités dans les forces armées ont été créées en 2018 notamment le groupement des forces spéciales et le  le groupement des forces d'intervention rapide.

Organisation
Selon le même décret,  est placé sous l'autorité directe du Haut commandement de la gendarmerie nationale, direction de la justice militaire.

Histoire des dirigeants

Formation

Missions

Équipements

Galeries

Voir aussi

 Groupement des forces spéciales de Guinée
 Groupement des forces d'intervention rapide

Références

Forces spéciales
Forces armées de la Guinée


Slovensk Wikipedia blev lanceret 26. februar 2002.

Kilder

Eksterne henvisninger

Wikipedia efter sprog
Etableret i 2002
Slovensk sprog

Slovensk Wikipedia


7505 Furusho este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
7505 Furusho este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,64 ua, o excentricitate de 0,38 și o înclinație de 6,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

7505 Furusho


In cryptography, a key distribution center (KDC) is part of a cryptosystem intended to reduce the risks inherent in exchanging keys. KDCs often operate in systems within which some users may have permission to use certain services at some times and not at others.

Security overview
For instance, an administrator may have established a policy that only certain users may back up to tape. Many operating systems can control access to the tape facility via a "system service". If that system service further restricts the tape drive to operate only on behalf of users who can submit a service-granting ticket when they wish to use it, there remains only the task of distributing such tickets to the appropriately permitted users. If the ticket consists of (or includes) a key, one can then term the mechanism which distributes it a KDC. Usually, in such situations, the KDC itself also operates as a system service.

Operation
A typical operation with a KDC involves a request from a user to use some service. The KDC will use cryptographic techniques to authenticate requesting users as themselves. It will also check whether an individual user has the right to access the service requested. If the authenticated user meets all prescribed conditions, the KDC can issue a ticket permitting access.

KDCs mostly operate with symmetric encryption.

In most (but not all) cases the KDC shares a key with each of all the other parties.

The KDC produces a ticket based on a server key.

The client receives the ticket and submits it to the appropriate server.

The server can verify the submitted ticket and grant access to user submitting it.

Security systems using KDCs include Kerberos. (Actually, Kerberos partitions KDC functionality between two different agents: the AS (Authentication Server) and the TGS (Ticket Granting Service).)

External links
 Kerberos Authentication Protocol
 Microsoft: Kerberos Key Distribution Center - TechNet
 Microsoft: Key Distribution Center - MSDN

Key management
Computer network security

Key distribution center


Imelda Lima Pontes FCIM (Acarape,  — Fortaleza, ) foi religiosa católica, escritora e advogada criminalista brasileira.

Biografia
Nasceu em Acarape, Ceará. Em 1945, ingressou na Congregação das Filhas do Coração Imaculado de Maria. Passou algum tempo no Estado do Pará, mas logo voltou para o seu estado natal, trabalhando como educadora nas escolas de sua congregação. Também começou a prestar serviço voluntário num presídio feminino de Fortaleza. Com o decorrer do trabalho, ela sentiu a necessidade de mais informações para ajudar as pessoas. Em 1970, decidiu cursar faculdade de Direito na Universidade Federal do Ceará.

Foi aluna de juristas renomados como Paulo Bonavides e, em 1975, um ano depois de formada, abriu, em parceria com o advogado Mauriti Lucena, um escritório para atender exclusivamente as pessoas sem condições de pagar pelos serviços de advogado e, especialmente, as presidiárias, motivo pelo qual ela ingressou na universidade. Com maior dedicação à área criminalista, o escritório também atendia a causas trabalhistas e de família. Embora não atuasse em divórcios por questões religiosas, não deixava de dar aconselhamentos a casais e a orientar mulheres sobre seus direitos no caso de estarem se separando.

Em 1973, fundou a organização filantrópica "Departamento Direito e Paz" (Dipaz), onde prestava atendimento social e jurídico aos pobres. Esteve presente nas lutas feministas empreendidas no Estado e sempre apoiou e participou dos movimentos estudantis contra a ditadura, além de ter lutado pela anistia dos presos políticos do golpe de 1964. Sem esquecer seus trabalhos de caridade, foi diretora do Instituto São José por mais de 15 anos, onde sempre deu prioridade aos estudantes mais necessitados. Lá também funcionava seu escritório de advocacia.

Em 1998, lançou o livro "O Marginalizado É Gente", no qual conta os trabalhos que desenvolveu como advogada, casos que atendeu através do Dipaz, fatos cômicos e as lutas que empreendeu em sua vida.

Irmã Imelda viveu seus últimos anos na casa de sua congregação, em Caucaia, ainda exercendo seu ofício como advogada esporadicamente para pessoas carentes. Portadora de hipertensão e de diabetes, ela faleceu em 16 de março de 2013, em Fortaleza, depois de passar três meses internada num hospital da Unimed. Seu corpo foi velado na Casa Cordimariana, em Caucaia, e sepultado no cemitério anexo.

Em 13 de julho de 2016, o Governo do Ceará deu o nome de "Irmã Imelda Pontes Lima" a uma unidade prisional em Aquiraz específica para detentos idosos, com doenças crônicas e graves e para os condenados exclusivamente pela Lei Maria da Penha.

Mulheres do Ceará
Freiras católicas do Brasil
Religiosos do Brasil
Advogados do Ceará
Escritores do Ceará
Educadores do Ceará
Feministas do Brasil
Alunos da Universidade Federal do Ceará
Mortes por diabetes

Imelda Lima Pontes


" නියරර්, මයි ගෝඩ්, ටු දී" යනු 19වන සියවසෙහිදී සාරා ෆ්ලවර් ඇඩම්ස් විසින් රචිත ක්‍රිස්තියානි ගීතිකාවක් වන අතර, ජාකොබ්ගේ සිහිනය කතාන්තරය එයින් ප්‍රතිකථනය කෙරී ඇත. උප්පත්ති 28:11–12 මෙලෙස දැක්වෙයි: " ඔහු එක්තරා ස්ථානයකට පැමිණ, ඉර බැසගිය බැවින් මුළු රාත්‍රියේ එහි සිට, ඒ ස්ථානයේ ගල්වලින් එකක් අරන් තමාගේ හිසට තබාගෙන, ඒ ස්ථානයෙහි නින්දට වන්නේය. එවිට ඔහු ස්වප්නයක් දුටුවේය: බලව, පොළොවෙහි තබනලද හිණිමගක් විය, එහි මුදුන අහස දක්වා විය. දෙවියන්වහන්සේගේ දූතයෝ එහි නගිමින්ද බසිමින්ද සිටියෝය...."

නියරර්, මයි ගෝඩ්, ටු දී


Piston segmanı , İçten yanmalı , 4 zamanlı ve 2 zamanlı motorlarda silindir bloğu içinde hareket eden piston ya da pistonların üzerine açılmiş segman kanallarının içinde çalışan gri dökme demirinden ya da çelik alaşımlarından yapılan halka biçimindeki parçalardır. Segmanlar, sıkıştırma zamanı sırasında silindir içerisine alınan havanın kartere sızmasını engelleyerek kompresyonun oluşmasını sağlar. Karterdeki yağın ve havanın da silindir boşluğuna sızmasını engeller. Genel olarak motorlarda kompresyon segmanı ve yağ segmanı olmak üzere 2 çeşit ve 3 adet segman bulunur. Segmanların otomobil kullanılmaya başladıktan belli bir süre sonra aşınması veya tahrip olması durumunda silindir bloğu içine sızan motor yağı benzinle karışarak yanar ve motor yağ eksiltir, çevre kirliliğine sebep olur. Sıkıştırma zamanı esnasında sızdırmazlığı tam sağlayamayan segmanlar motorun performansının düşmesine neden olur.

İçten yanmalı motor parçaları

Piston sekmanı


Mersenneovi brojevi prosti su brojevi oblika Mn = 2n – 1. Mersenneovi brojevi nose ime po Marinu Mersenneu koji je prilikom pokušaja pronalaska pravila za određivanje prostih brojeva prvi postavio relaciju Mn = 2n – 1, gdje je n prosti broj. Relacija daje proste brojeve sve do n = 11 (211 – 1 = 2047 = 23 ∙ 89), a zatim opet dugo vrijedi. Iako ne daje sve proste brojeve, a za pojedine vrijednosti n zakazuje, relacija ima važnu ulogu u teoriji brojeva. Najveći prosti broj, 282.589.933 − 1, ujedno je i najveći Marsennov broj. Od 1997. godine, sve je nove Mersennove brojeve otkrio Great Internet Mersenne Prime Search.

Izvori

Brojevi
Teorija brojeva

Mersenneovi brojevi


Bitka za Kijev bila je bitka koja se odvijala tijekom Invazije Rusije na Ukrajinu, u veljači i ožujku 2022. Odvijala se na pravcu ruskih djelovanja iz smjera Bjelorusije prema glavnom gradu Ukrajine, Kijevu. Završila je pobjedom ukrajinskih snaga i povlačenjem Rusa sa sjevera Ukrajine.

Kontekst
Dana 24. veljače 2022., u 05:00 po lokalnom vremenu (06:00 po moskovskom vremenu), predsjednik Ruske Federacije Vladimir Putin najavio je pokretanje "specijalne vojne operacije" u istočnoj Ukrajini. Nekoliko minuta kasnije, počeli su raketni udari diljem Ukrajine, uključujući glavni grad Kijev. Tijekom ofanzive prema Kijevu, ruske kopnene snage ušle su u Kijevsku oblast, sukobivši se s ukrajinskim snagama koje su branile prilaze glavnom gradu. Vjerojatni cilj ofanzive na Kijev bilo je uspostaviti kontrolu nad glavnim gradom Ukrajine u kojem se nalazi vrhovno ukrajinsko vojno zapovjedništvo i vlada.

Tijek događaja

24. veljače
U rano jutro 24. veljače, ruske vojne snage počele su izvoditi topničke i raketne napade na ciljeve u Kijevskoj oblasti, uključujući i međunarodnu zračnu luku Borispilj, koja je primarna zračna luka u Kijevu.

Kasnije tijekom dana, ruske snage, prethodno stacionirane na teritoriju Bjelorusijie prešle su granicu i ušle u Kijevsku oblast sa sjevera. Rusi su preuzeli kontrolu nad nuklearnom elektranom Černobil, koja se nalazi blizu granice, nakon okršaja s ukrajinskim postrojbama.

Ruski padobranci tijekom dana desantirani su na zračnu luku Hostomelj, te su nakratko preuzeli kontrolu nad njom, nakon čega su otpočele intenzivne borbe za kontrolu zračne luke. Ruske padobrance kasnije su od zračne luke otjerale ukrajinske trupe. Ruske snage također su pokušale još jedan desant u blizini Kijevskog rezervoara.

U noći 24. veljače ukrajinski predsjednik Volodimir Zelenski izjavio je da se "subverzivne skupine" približavaju Kijevu.

25. veljače
Dana 25. veljače 2022., nakon što su djelomično probile ukrajinsku crtu kod Ivankiva, ruske snage ušle su u Kijev sa sjevera. Prva skupina ruskih diverzanata prerušenih u ukrajinske vojnike poražena je.Tijekom jutra 25. veljače, rusko zrakoplovstvo nastavilo je s bombardiranjem glavnog grada, gađajući centar Kijeva. Ukrajinske snage su kasnije srušile ruski zrakoplov iznad Kijeva; zrakoplov se srušio na stambeno naselje s devet katova, zapalivši zgradu.

U 06:47, jedinica ukrajinske vojske digla je u zrak most preko rijeke Teteriv kod Ivankiva, zaustavivši rusku tenkovsku kolonu koja je napredovala iz Černobila. Glavni stožer Oružanih snaga Ukrajine kasnije je rekao da su ukrajinski desantni vojnici sudjelovali u okršaju s Rusima u kod Ivankiva i Dymera.

Sredinom jutra, ruske snage ušle su u oblast Obolon, u sjevernom dijelu grada. Tijekom cijelog dana čula se pucnjava u nekoliko gradskih četvrti; Ukrajinski dužnosnici govorili su o pucnjavi kao sukobu s ruskim vojnicima.

Ukrajinski predsjednik Volodimir Zelenskij pozvao je građane Kijeva da na ruske napade odgovore molotovljevim koktelima, a građanima je podijeljeno 18 000 komada oružja. Ukrajinci su mobilizirali i snage Teritorijalne obrane. Tijekom dana ukrajinske snage uništile su rusku vojnu kolonu na mostu u gradu Irpin južno od Hostemela, uništivši najmanje jedno vozilo i likvidiravši posadu. Nakon žestoke pucnjavi u Kijevu, tijekom noći 25. veljače, ukrajinske snage su tvrdile da su ubile oko 60 ruskih diverzanata.

26. veljače
U rano jutro 26. veljače, ruski padobranci počeli su se spuštati u grad Vasilkiv, južno od Kijeva, kako bi zauzeli zračnu bazu Vasilkiv. U bitci koja je uslijedila započele su teške borbe oko kontrole nad gradom. U 01:30 ukrajinske snage tvrde da su ukrajinski borbeni avioni Su-27 oborili ruski Iljušin Il-76 sa padobrancima iznad Vasilkiva. Oko 03:20 ukrajinska Državna agencija za posebne komunikacije izvijestila je o drugom oborenom Il-76 iznad grada Bile Cerkve. Unatoč ukrajinskom protuzračnom djelovanju, dio ruskih padobranaca uspješno je sletio južno od Kijeva, blizu Vasilkiva i stupio u borbeni kontakt s postrojbama TO-a. U 7:30 ukrajinski dužnosnici izvijestili su da su teritorijalci, uz potporu zrakoplovstva, uspješno odbili padobrance.

Oko 03:00, više od 48 eksplozija u 30 minuta zabilježeno je u sjevernoj kijevskoj četvrti Troješčina,  gdje se ukrajinska vojska borila u blizini elektrane CHP-6 s Rusima. BBC je izvijestio da bi napad mogao biti pokušaj prekida opskrbe strujom. Teške borbe zabilježene su blizu kijevskog zoološkog vrta i četvrti Šuljavka. Ruske snage počele su službeno napadati Kijev kasnije u ranim jutarnjim satima, bombardirajući grad topništvom i pokušavajući zauzeti elektranu i vojnu bazu unutar grada. Ukrajinske snage uspjele su obraniti oba cilja.

Oko 8:12 (EET) ruski projektil je pogodio stambenu zgradu u Aveniji Valerija Lobranovskog. Međutim, nijedan smrtni slučaj nije bio zabilježen.

Kijevsku hidroelektranu, koja se nalazi sjeverno od grada u predgrađu Višgoroda, zauzele su ruske snage. Dana 26. veljače, ukrajinske snage su natrag zauzele elektranu. Ukrajinska protuzračna obrana također je navodno zaustavila projektil usmjeren na postrojenje. Interfax je naveo da bi poplave mogle uništiti "cijelu lijevu obalu Kijeva" ako bi brana elektrane propala.

Ukrajinski ministar unutarnjih poslova Denis Monastirskij izjavio je da su dobrovoljci u Kijevu dobili više od 25.000 jurišnih pušaka, oko 10 milijuna metaka, te granata i lansera na raketni pogon.

27. veljače
Skladište nafte u selu Kriachky kod Vasylkiva zapalilo se nakon što je pogođeno projektilima. Vatrogasci nisu uspjeli doći do njega zbog teških borbi u zračnoj bazi kod Vasilkiva. Također su prekinute isporuke plina Kijevu. Odlagalište radioaktivnog otpada u blizini Kijeva pogođeno je zračnim napadima, ali samo skladište je izbjeglo udar. Istodobno, bilo je izvješća o borbama koje su se vodile u sjeveroistočnom predgrađu Kijeva, Kalinivka. Kanal 24 tvrdio da je ukrajinska vojska uništila konvoj tenkova u Hostomelu i ubila generala Magomeda Tušajeva. Čečenski predsjednik Ramzan Kadirov je međutim tvrdio da je živ i objavio video na kojem se navodno vidi zajedno s Anzorom Bisajevim, još jednim čečenskim zapovjednikom.

U jutarnjim časovima 27. veljače, ruski zračni napad pogodio je stambenu zgradu u malom gradu Buči, koji se nalazi južno od Hostomela. Borbe su također zabilježene u Buči, a ukrajinske snage uništile su most u gradu kako bi usporile napredovanje ruskih snaga. Gradonačelnik susjednog grada Irpina, Markošin Aleksandar, kasnije je tvrdio da su ukrajinske snage uništile most između njega i Buče. Kasnije su se na društvenim mrežama pojavile video snimke na kojima se vidi uništeni oklop i nekoliko mrtvih vojnika. Kasnije, 27. veljače, na satelitskim je snimkama viđen veliki ruski konvoj koji je krenuo prema Ivankivu.

Ruske snage koje su zaobišle Černihiv 24. veljače počele su se približavati Kijevu sa sjeveroistoka. Gradonačelnik Kijeva Vitali Kličko rekao je za Associated Press da je Kijev potpuno opkoljen, što onemogućuje evakuaciju građana. Međutim, kasnije je ispravio svoje komentare. Iz njegovog ureda je rečeno da govori figurativno. Prema Guardianu, na cestama koje vode iz Kijeva s juga nije bilo ruskih snaga.

U noći 27. veljače, ruski konvoj pokušao je postaviti bazu u metrou Siretc, što je završilo smrtonosnim sukobom s ukrajinskim vojnicima. Ruski vojnici pucali su i na ukrajinski vojni autobus, što je rezultiralo nepoznatim brojem žrtava.

28. veljače

Ukrajinski dužnosnik izjavio je da je u rano jutro 28. veljače uništena kolona ruske vojne opreme u selu Makariv, koje se nalazi zapadno od Kijeva. Ujutro 28. veljače, Ministarstvo obrane Ujedinjenog Kraljevstva saopćilo je da je većina ruskih kopnenih snaga ostala više od 30 km sjeverno od Kijeva, nakon što je usporen ukrajinski otpor u zračnoj luci Hostomel. Maxar Technologies je objavio satelitske snimke na kojima se vidi ruska kolona, uključujući tenkove i samohodno topništvo, koja putuje prema Kijevu. Satelitske slike koje je snimio Maxar Technologies zabilježile su veliki ruski konvoj dug preko 27 kilometara koji se približava Kijevu sa sjevera i bio je otprilike 39 kilometara od središta Kijeva.Tvrtka je u početku izjavila da je konvoj bio dugačak otprilike 27 km, ali je kasnije tog dana pojasnila da je kolona zapravo bila više od 64 km duga.

Dana 28. veljače, tijekom borbi u Ivankivu uništen je Povijesni i zavičajni muzej Ivankiv, pri čemu su uništena mnoga djela ukrajinske slikarice Marije Primačenko. U noći 28. veljače, ruske snage ispalile su projektil 9K720 Iskander na vojno komunikacijsko središte u istočnom predgrađu Brovary, usmrtivši jednu osobu i ranivši pet osoba prema Igoru Sapozhku, gradonačelniku Brovara.

Dana 28. veljače, rusko Ministarstvo obrane optužilo je ukrajinsku vladu da koristi civile u Kijevu kao živi štit proglašavajući policijski sat i nagovarajući ih da ostanu u svojim domovima. Rusi su također okrivili Ukrajince koje je naoružala vlada za nasilje u gradu, za koje je ukrajinska vlada okrivila ruske sabotere. Novi val ruskih trupa napredovao je prema gradu, ali je bilo malo izravnih borbi.

Ukrajinske vlasti izdale su priopćenje da je 28. veljače 7 ljudi poginulo, a 44 su ozlijeđene.

1. ožujka

Ujutro 1. ožujka, rusko Ministarstvo obrane izdalo je upozorenje civilima da namjeravaju gađati ukrajinske prijenosne objekte oko Kijeva i da svi stanovnici u blizini trebaju napustiti to područje. Nekoliko sati kasnije, ruski projektil pogodio je televizijski toranj Kijev, prekinuvši televizijski prijenos, usmrtivši pet osoba, a ranivši petero ljudi. Memorijalni centar Holokausta Babin Jar potvrdio je da je druga raketa namijenjena tornju slučajno pogodila obližnje spomen obilježje masakra u Babinu Jaru.

Rusko granatiranje pogodilo je područja Rusanivke i Kurenivke, Bojarke, Višneve, kao i područje oko međunarodne zračne luke Kijev.

2. ožujka
U ranim jutarnjim satima 2. ožujka, ukrajinske zračne snage su tvrdile da su oborile dva ruska Suhoj Su-35 iznad Kijeva.

Kasnije ujutro Kličko je izjavio da je ruska vojska počela okruživati grad u pokušaju da izvrši blokadu. Kličko je za Channel 24 rekao da se tenkovi približavaju Kijevu iz Bjelorusije i da ukrajinske vlasti provjeravaju pripravnost ukrajinskih kontrolnih točaka. Šefica obavještajne službe Estonskih obrambenih snaga Margo Grosberg procijenila je da će napredujući ruski konvoj stići u predgrađe Kijeva za najmanje dva dana, nakon čega će pokušati opsaditi grad. Poljski predsjednik Andrzej Duda rekao je da mu je Volodimir Zelenski rekao da se ukrajinske snage neće povući iz Kijeva.

Izvještava se da je Irpin 2. ožujka pretrpio teška oštećenja nakon što ga je pogodio projektil. Valerij Zalužnji, vrhovni zapovjednik Oružanih snaga Ukrajine, kasnije je izjavio da su ukrajinske trupe ponovno zauzele Makariv.

3. ožujka
Dana 3. ožujka, New York Times je procijenio da se više od 15.000 ljudi skrivalo u gradskoj podzemnoj željeznici.

Ministarstvo obrane Ujedinjenog Kraljevstva objavilo je priopćenje da je u posljednja tri dana ruski konvoj koji je napredovao postigao "mali vidljiv napredak".

4. ožujka

Novi val granatiranja pogodio je centar Kijeva, uključujući i kvart Borščahivka. CNN-ova istraga o videozapisima na društvenim mrežama koji prikazuju posljedice raketnih napada pokazala je da su zračni napadi pogodili poslovni centar i mnoge višekatnice u zapadnim dijelovima grada. Ukrajinske snage izvršile su protunapad na Hostomel, tvrdeći da su ponovno zauzele grad nakon što su ubile 50 pripadnika 31. zasebne gardijske zračno-jurišne brigade. Uništena je i kolona ruskog mehaniziranog pješaštva koja je napredovala prema gradu. Dva civila su ubijena, a četiri ranjena nakon što je rusko granatiranje pogodilo automobil u selu Vorzel u okruzi Bucha, prema regionalnom tužiteljstvu u Kijevu. U selu Markhalivka šest civila je ubijeno u ruskom zračnom napadu prema lokalnoj policiji.

4. ožujka se izvjestilo da je oklopna ruska kolona stigla u blizini Brovarija, a Institut za proučavanje rata navodi da su vjerojatno došli autocestom koja povezuje Sumy i Kijev preko Romnya i Prilukya, kao i autocestom koja povezuje Krolevets i Kijev preko Baturina i Bobryk. Dodaje se da se ukrajinske snage možda nisu oduprle svom napredovanju budući da je to područje ravno i rijetko naseljeno, a neke ruske snage su možda također stigle tamo zaobilazeći Černihiv.

6. ožujka
Oleksiy Arestovych, savjetnik u Uredu ukrajinskog predsjednika, izjavio je da su ruske snage zauzele Buchu i Hostomel 5. ožujka, ali nisu dopuštale civilima da se evakuiraju unatoč mnogobrojnim ozljedama djece. U Irpinu je rusko granatiranje pogodilo kontrolni punkt za evakuaciju. Prema riječima gradonačelnika Aleksandra Markušina, ubijeno je osam civila. Ukrajinsko Ministarstvo unutarnjih poslova u međuvremenu je priopćilo da je pet osoba ubijeno kada su ruske snage pucale na ukrajinski kontrolni punkt u selu Yasnohorodka. Prema ukrajinskom Ministarstvu vanjskih poslova, u granatiranju je ranjen i gradonačelnik Buche Anatolij Fedoruk.

7. ožujka
Gradsko vijeće Hostomela priopćilo je 7. ožujka da je gradonačelnik Jurij Prilipko ubijen nakon što su ruske snage pucale na njega dok je dijelio hranu i lijekove civilima. Gradonačelnik Irpina Olkesandr Markushin je u međuvremenu zarobljen. U Makarivu je najmanje 13 civila ubijeno u ruskom zračnom napadu na tvornicu kruha, javljaju lokalne hitne službe.

9. ožujka
Ujutro su ruske snage ponovno počele granatirati grad, što je izazvalo nekoliko eksplozija. Kasnije tog dana ruske i ukrajinske vlasti dogovorile su se napraviti privremeni humanitarni koridor, što je rezultiralo masovnom evakuacijom civila iz predgrađa.

Epilog i evaluacija bitke
Prema mišljenju hrvatskog vojnog stručnjaka Nikole Brzice, ruska je vojska u inicijalnoj fazi intervencije, kod Kijeva doživjela debakl. Brzica primjećuje da su: "Rusi krenuli na Kijev na isti način, na koji su 1968. krenuli na Čehoslovačku i 1979. na Afganistan.", oslanjajući se na "zauzimanje zračne luke pored glavnog grada, dopremanje velikog broja vojnika, likvidaciju državnog vrha i preuzimanje vlasti na brzinu"., što im nije uspjelo u Kijevu. "Oni su krenuli iz Bjelorusije stotinjak kilometara od Kijeva [...] kolone su zapele na cestama i nastali su problemi." Na kraju zaključuje da su Rusi uslijed spoznaje da kod Kijeva započetu bitku ne mogu uspješno završiti, povukli svoje snage i premjestili ih na istok Ukrajine, unatoč gubicima i drugim problemima tih postrojbi, dočim su kod samog Kijeva ostavili masovne grobnice i hrpe ubijenih civila.Prema pisanju Washington posta, stanovitu ulogu u sabotiranju ruskih napora u Bitci za Kijev odigrali su i bjeloruski antiratni aktivisti (željeznički radnici, hakeri i dr.). Oni su sabotažama na bjeloruskoj željezničkoj mreži na koju se je jako oslanjala Ruska vojska u napadu na sjever Ukrajine, natjerali Ruse da se pri snabdijevanju moraju oslanjati na kamione, što je usporilo njihova napredovanja u Ukrajini.

Galerija

Izvori

Kijev
Kijev

Bitka za Kijev (2022.)


Die ehemalige Prioratskirche von Marcevol (franz.: ,  katal.: ) liegt in der eindrucksvollen Berglandschaft des französischen Pyrenäenvorlandes im Département Pyrénées-Orientales in der alten Kulturlandschaft des Roussillon.

Lage
Die Kirche mit ihren angrenzenden Wirtschaftsgebäuden liegt etwa elf Kilometer (Fahrtstrecke) von der kleinen Ortschaft Vinça entfernt im Gemeindegebiet von Arboussols auf einem etwa 560 Meter hohen Bergplateau nördlich des Flüsschens Têt. Im Südwesten auf der anderen Talseite ragt der 2785 m hohe Pic du Canigou, der "Heilige Berg" der Katalanen, auf. Die nächstgelegene Großstadt ist Perpignan in einer Entfernung von etwa 45 Kilometer in östlicher Richtung.

Geschichte
Der Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem (Ordre de Saint-Sépulcre), welcher im Jahr 1099 von Gottfried von Bouillon in Jerusalem gegründet und im Jahr 1114 von Papst Paschalis II. bestätigt wurde, erhielt im Jahre 1128 vom Bischof von Elne eine Schenkung über Landbesitz und einer kleinen Kapelle, die der Gottesmutter Maria geweiht war. Bereits ein Jahr später begannen die Neubauarbeiten an der jetzigen Prioratskirche, die um 1160 fertiggestellt war. Im Jahre 1428 erschütterte ein Erdbeben die gesamte Region; dabei wurden wahrscheinlich auch Teile des nördlichen Glockengiebels sowie das nördliche Seitenschiff der Kirche von Marcevol in Mitleidenschaft gezogen. Ende des 15. Jahrhunderts (1489) wurde der Orden von Papst Innozenz VIII. aufgelöst; möglicherweise bereits vorher wurde das Priorat Marcevol in die Obhut von Kanonikern aus Vinça übergeben, die das Anwesen und die Kirche restaurierten und bis zum Vorabend der Französischen Revolution leiteten.

In den 1970er Jahren wurden die nicht mehr für Gottesdienste genutzte Kirche sowie die angrenzenden Wirtschaftsgebäude von der neu gegründeten Initiative Association du Monastir de Marcevol zwecks Erhalt und Wiederbelebung der Bauten übernommen und für kulturelle Zwecke nutzbar gemacht.

Prioratskirche

Architektur
Der außen wie innen eher einfache und schmucklose romanische Kirchenbau hatte ehemals drei – durch mächtige gemauerte Pfeiler getrennte – Schiffe, von denen das mittlere mit einem Tonnengewölbe gedeckt ist und – ohne zwischengeschaltetes Querschiff – auf die Hauptapsis zuführt. Das südliche Seitenschiff hat noch sein originales Vierteltonnengewölbe und eine etwas kleinere Apsis. Das nördliche Seitenschiff wurde hingegen nach den Zerstörungen durch das Erdbeben zu Kapellen umgewandelt und hat keine Apsis mehr. Die Gewölbeansätze sind durch umlaufende Gesimse akzentuiert. Das gesamte Langhaus der Kirche hat keine Fenster; der Raum erhält sein spärliches Licht nur über die schmalen – ursprünglich wahrscheinlich glaslosen – Fenster in der Apsis und in der Westfassade.

Ausstattung
In der Apsis des südlichen Seitenschiffs haben sich noch spärliche Reste eines Freskos mit einer von Engeln umgebenen Christus-Pantokrator-Darstellung erhalten. Zu beiden Seiten der von einer nahezu rautenförmigen Mandorla umrahmten Christusfigur waren die Buchstaben Α und Ω angebracht – heute ist nur noch das Α erkennbar. Ob ehemals auch die beiden anderen Apsiden oder gar Teile des Langhauses ausgemalt waren, ist unbekannt. In der Südwestecke des rechten Seitenschiffs steht ein – aus einem massiven Steinblock gefertigtes – undekoriertes Taufbecken.

Westfassade
Die Westfassade ist durch ein horizontales wulstfomiges Gesims, welches über den – nur einfach zurückgestuften – Seitenschifffenstern einen Bogen macht, in zwei Ebenen geteilt, die im Innern der Kirche eine Entsprechung im Gesims unterhalb der Gewölbeansätze haben. Einziger Schmuck der ansonsten sehr einfach, d. h. ohne figürliches und ornamentales Dekor, gestalteten Fassade sind das mehrfach zurückgestufte Portalgewände des Hauptportals sowie ein darüberliegendes Fenster, die beide mit sorgfältig behauenen Steinen aus rötlich-weißem Marmor aus Villefranche-de-Conflent gestaltet sind. Die Bögen des Portals und des Fensters werden jeweils von einem Zackenfries überfangen. Das Halbrund des Tympanons besteht aus einer – ehemals vielleicht bemalten – Platte aus weißem Marmor. Die Bekrönung der Fassade bildet ein außergewöhnlich breiter – ehemals sechs- oder siebenbogiger – Glockengiebel ().

Die beiden Türflügel des Portals sind im Original erhalten geblieben und haben noch Teile ihrer dekorativen schmiedeeisernen Beschläge mit Spiralmotiven.

Bedeutung
Bereits im Jahr 1840 wurde der einfache romanische Kirchenbau von Marcevol zum Monument historique erklärt. Zusammen mit den anderen bedeutenden Klöstern in der Umgebung erscheint der Name Marcevol auch im katalanischen Nationalepos Canigó (1886) von Jacint Verdaguer.

Umgebung
Im etwas abseits gelegenen kleinen Weiler Marcevol steht die kleine Kirche der Nostra Senyora de les Grades aus dem 11. Jahrhundert. In etwa 2 km Entfernung findet sich ein Großsteingrab aus der Megalithzeit (Dolmen de la Barraca).

Siehe auch
 Prieuré de Serrabone (ca. 29 km südöstlich)
 Abbaye Saint-Michel-de-Cuxa (ca. 16 km südwestlich)
 Abbaye Saint-Martin du Canigou (ca. 28 km südwestlich)

Einzelnachweise

Literatur
 Marcel Durliat: Roussillon Roman. Zodiaque, Abbaye de la Pierre-Qui-Vire 1986, ISBN 2-7369-0027-8
 Géraldine Mallet: Églises romanes oubliées du Roussillon. Les Presses du Languedoc, 2003, ISBN 2-85998-244-2

Weblinks

 Marcevol, Prioratskirche - Fotos + Infos (französisch)
 Marcevol und Umgebung - Fotos + Infos (französisch)

Ehemaliges Kloster in Frankreich
Kloster in Okzitanien
Bauwerk der Romanik in Okzitanien
Kloster (11. Jahrhundert)
Nordkatalonien
Marienkloster
Marcevol
Monument historique im Département Pyrénées-Orientales
Monument historique seit 1840
Marcevol
Arboussols
Geschichte (Okzitanien)
Marcevol

Prieuré de Marcevol


Vesuvius est une communauté située dans la province de la Colombie-Britannique, sur l'Île Saltspring.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique

Vesuvius


Djúpivogur er en lille by og en kommune (Djúpavogshreppur) beliggende på en halvø i Austurland i det østlige Island, nær øen Papey og fjorden Berufjörður. Kommunen blev dannet ved at sammenlægge de mindre bebyggelser Berunes, Buland og Geithellur den 1. oktober 1992. Kystlinjen består af de tre fjorde Berufjörður, Hamarsfjörður Álftafjörður. Byen Djúpivogur ligger på halvøen mellem Berufjörður og Hamarsfjörður.

Klima
Ca. 5 km vest for Djúpivogur ligger Teigarhorn, en gård ved kysten til Berufjörður, hvor der er foretaget vejrobservationer siden 1874. Det er en af de ældste vejrstationer i Island og har rekorden for den varmeste temperaturmåling i Island, 30,5 grader celsius, der blev målt den 22. juni 1939. Det hævdes også, at der på vejrstationen er målt 36,0 grader i september 1940, men dette anerkendes ikke af Islands meteorologiske institut. Temperaturer over 30 grader er meget sjældne i Island; der er alene målet temperaturer over 30 grader fem gange siden regelmæssige målinger blev påbegyndt i 1800-tallet. Teigarhorn ved Djúpivogur har tundraklima, da der ikke er nogle måneder med middeltemperaturer over 10 grader celsius, men vintertemperaturerne er milde for tundraklima, og minder mere om subpolart oceanklima, et klima der ses i det meste af det kystnære Island.

Historie
I begyndelsen af 1800-tallet var Djúpivogur en lille handelsstation under den danske koloniadministration. Den bortløbne slave Hans Jonatan, der i København var blevet dømt til hjemsendelse som slave i Vestindien flygtede til byen og slog sig ned der, hvor han blev en af de første farvede indbyggere på øen.

Seværdigheder

Knap en km vest for byen står kunstværket "Eggin í Gleðivík" ("Æggene i Gladvig") af Sigurður Guðmundsson. Værket er et replika af æggene i 34 fuglereder i området og blev installeret i sommeren 2009.

Noter

Eksterne henvisninger

 http://www.islandsmyndir.is/html_skjol/austurland/Djupivogur_2002/index.html

Byer på Island

Djúpivogur


Hendrik "Hank" Hanegraaff (born 1950), also known as the "Bible Answer Man", is an American Christian author and radio talk-show host.  Formerly an evangelical Protestant, he joined the Eastern Orthodox Church in 2017. He is an outspoken figure within the Christian countercult movement, where he has established a reputation for his critiques of non-Christian religions, new religious movements, and cults, as well as heresy in Christianity. He is also an apologist on doctrinal and cultural issues.

Career

Prior to becoming a leading figure in the Christian countercult movement, Hanegraaff was closely affiliated with the ministry of D. James Kennedy of Coral Ridge Presbyterian Church in Florida. During his association with Kennedy in the 1980s, he applied memory-based techniques (such as acrostic mnemonics) to help develop and spread strategies and methods for personal Christian evangelism. His work resembles memory dynamics techniques developed in speed-reading courses and in memory training programs used in some executive business courses.

During the late 1980s, Hanegraaff became associated with Walter Ralston Martin at the Christian Research Institute (CRI), the conservative Protestant countercult and apologetic ministry which Martin founded in 1960.

After Martin's death from heart failure in June 1989, Hanegraaff became president of CRI. As part of his duties, Hanegraaff took over from Martin the role of anchorman on the radio program The Bible Answer Man and became a conference speaker and itinerant preacher in churches, where he pursued the general ministry charter of CRI.

The content of The Bible Answer Man show typically includes call-in questions from listeners about general Christian doctrine, biblical interpretation, and denominational particularities, as well as a regular special focus on a particular issue when a notable figure is a guest. A frequently treated special topic is Mormonism, with former Mormons appearing in studio as guests to speak from their experiences.

Shortly after the release of Dan Brown's novel The Da Vinci Code, he co-authored The Da Vinci Code: Fact or Fiction? with Lutheran historian and apologist Paul L. Maier. In 2013 he wrote Afterlife: What You Need To Know About Heaven, The Hereafter & Near-Death Experiences, from Worthy Publishing.

Throughout the 1990s, Hanegraaff engaged in dialogue with Joseph Tkach Jr. and other leaders of the Worldwide Church of God (WCG), now known as Grace Communion International (GCI). The WCG was founded in the 1930s by Herbert W. Armstrong, and had long been regarded as a cult by evangelicals, primarily for its denial of the Trinity and other traditional Christian doctrines. Following Armstrong's death in 1986, the group re-evaluated many of its teachings, including the British Israel doctrine and various eschatological predictions. Hanegraaff was one of a handful of evangelical apologists, including Ruth A. Tucker, who assisted in the reforms. The biggest changes to ensure their acceptance among evangelicals were in embracing the doctrines of the Trinity and of salvation by grace through faith.

2007 defamation suit
Hanegraaff sued longtime critic William Alnor for alleging that Hanegraaff's fundraising was under investigation for mail fraud. The allegation was based on an incident of misdirected mail, which was followed by a January 2005 CRI fundraising letter saying the error might have caused "perhaps hundreds of thousands of dollars" in donations to be lost. The defamation lawsuit was thrown out based on California's anti-SLAPP statute. The court found that although Alnor's statements regarding a mail fraud investigation were false, Hanegraaff was unlikely to prove "actual malice."

Books

Christianity in Crisis
In his 1993 book Christianity in Crisis, Hanegraaff charged the Word of Faith movement with heretical teachings, saying that many of the Word of Faith groups were cults, and that those who knowingly accepted the movement's theology were "clearly embracing a different gospel, which is in reality no gospel at all."

Counterfeit Revival
Hanegraaff revisited some of the same issues in his 1997 book Counterfeit Revival, in which he rejected the claims of many Charismatic teachers such as Rodney Howard Browne concerning what became known as the Toronto Blessing. The Toronto Blessing was associated with the Vineyard church located near the Toronto Airport, and was marked by spontaneous and sustained outbursts of bodily phenomena such as laughter, shaking, bouncing, and "resting in the Spirit". A different but related set of phenomena and claims subsequently emanated from churches in Pensacola, Florida, and became known as the Brownsville Revival.

One of the book's primary arguments is that many ostensible "manifestations of the Spirit" in Pentecostal, Charismatic, and Neo-Charismatic or "third-wave" affiliated churches are caused by psychological manipulation of parishioners, and that many of the "signs and wonders" claimed by these churches are fraudulent or result from manipulation, peer pressure, subtle suggestions, altered states of consciousness from repetitive chanting or singing, or expectations of supernatural events. Hanegraaff argues that many of the practices within these movements are not biblically sanctioned or appropriate and are based on misinterpretations of scripture. He contends that these movements rely too much on subjective experiences or feelings.

James A. Beverley, professor of theology and ethics at Tyndale Seminary (formerly Ontario Theological Seminary) in Toronto, Canada, reviewed Counterfeit Revival in Christianity Today, and wrote that while the book "exposes some real excesses and imbalances in the current charismatic renewal movements", it is a "misleading, simplistic, and harmful book, marred by faulty logic [and] outdated and limited research".

Hanegraaff responded on equip.org, the CRI website, by arguing that Beverley had received funding from the Vineyard in the past and that he was aligned with them generally. Hanegraaff implied that Beverley had been compensated to write a "hit piece" for Christianity Today.

Afterlife
In 2013, Hanegraaff published the book Afterlife: What You Need To Know About Heaven, The Hereafter & Near-Death Experiences, where he addresses questions that have been raised during his radio show regarding heaven and eternal life.

Personal life
Hanegraaff was born in the Netherlands and raised in the United States from childhood. He and his wife Kathy have twelve children. In the mid-2000s, seeking to save money on ministry operations, Hanegraaff and his wife moved from Southern California to Charlotte, North Carolina. In subsequent years Hanegraaff became increasingly discontented with evangelicalism; a period of research and seeking led him to the Eastern Orthodox Church. On Palm Sunday, 9 April 2017, together with his wife Kathy and two of their sons, he was received by chrismation into St. Nektarios Greek Orthodox Church in Charlotte, a parish within the Greek Orthodox Archdiocese of America. Apparently the largest negative reaction to his conversion was that his syndicated radio program was dropped by the Bott Radio Network, which operates at least 119 Christian radio stations in at least 13 states. Some other radio stations did the same.

In 2017 Hanegraaff revealed that he has mantle cell lymphoma.

Bibliography

 (General editor) The Kingdom of the Cults (Minneapolis: Bethany, 1997).
 The FACE That Demonstrates the Farce of Evolution (Nashville: Word, 1998).
 Millennium Bug Debugged (Minneapolis: Bethany, 1998).
 Resurrection (Nashville: Word, 2000).
 The Prayer of Jesus (Nashville: Word, 2001).

 Fatal Flaws (Nashville: Word, 2003).
 Bible Answer Book (Nashville: J. Countryman, 2004).
 The Apocalypse Code: Find Out What the Bible REALLY Says About the End Times . . . and Why It Matters Today (Thomas Nelson, 2007).
  Has God Spoken?: Proof of the Bible's Divine Inspiration (Thomas Nelson, 2011).

 Novels
 (with Sigmund Brouwer) The Last Disciple (Wheaton: Tyndale House, 2004).
 (with Sigmund Brouwer) The Last Sacrifice (Wheaton: Tyndale House, 2005).
 (with Sigmund Brouwer) Fuse of Armageddon (Wheaton: Tyndale House, 2007).

See also
Christian countercult movement
Christian Research Institute

References

Further reading
 Walter Martin, The Kingdom of the Cults (Grand Rapids: Zondervan, 1965; revised in several editions published by Bethany House in 1967, 1977, 1985, 1997 and 2003).
 J. Gordon Melton, "The counter-cult monitoring movement in historical perspective", in Challenging Religion: Essays in Honour of Eileen Barker, edited by James A. Beckford & James T. Richardson (Routledge, London, 2003), pp. 102–113.

1950 births
Living people
American Christian writers
American people of Dutch descent
American talk radio hosts
People of the Christian countercult movement
Converts to Eastern Orthodoxy from Protestantism
Greek Orthodox Christians from the United States
Former evangelicals

Hank Hanegraaff


كيم هاولز ولد 1946 م في ميرثر تيدفل، ويلز وهو عضو برلمان ينتمي لحزب العمال عن دائرة بونتيبريذ في برلمان المملكة المتحدة منذ عام 1989م.
وتلقى تعليمه في مدرسة ماونتين آش، وكلية هورنسي للآداب، وكلية كامبريدج للآداب والتكنولوجيا، وجامعة ووريك حتى تحصل على الدكتوراه.

تعين كيم هاولز بمنصب وزير دولة للشؤون الخارجية في وزارة الخارجية في 2005
شغل قبل ذلك منصب وزير دولة في وزارة التربية والمهارات، كما شغل مناصب وزارية في وزارة النقل، ووزارة الثقافة والإعلام والرياضة، ووزارة التجارة والصناعة.
و هو متزوج ولديه ثلاثة أبناء.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء الحزب الشيوعي البريطاني
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1987–92
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1997–2001
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 2001–05
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 2005-10
أعضاء مجلس الشورى البريطاني
الفحم في ويلز
خريجو جامعة ورك
شيوعيون ويلزيون
مواليد 1946
نقابيون ويلزيون
وزراء بريطانيون

خريجو جامعة مدلسكس
خريجو جامعة أنجليا روسكين
أشخاص من ميرتير تيدفيل

كيم هاولز


Pentagramma, rod papratnjača iz porodice bujadovki, dio je potporodice Cheilanthoideae.

Na popisu je 6 vrsta iz Sjeverne Amerike (zapadna Kanada, zapadni SAD, sjeverozapadni Meksiko .

Vrste
 Pentagramma glanduloviscida Schuettp. & Windham
 Pentagramma maxonii (Weath.) Schuettp. & Windham
 Pentagramma pallida (Weath.) Yatsk., Windham & Wollenw.
 Pentagramma rebmanii (Winner & M.G.Simpson) Schuettp. & Windham
 Pentagramma triangularis (Kaulf.) Yatsk., Windham & Wollenw.
 Pentagramma viscosa (Nutt. ex D.C.Eaton) Schuettp. & Windham

Izvori

Cheilanthoideae

Pentagramma


الملحمة هي قصة شعرية طويلة مليئة بالأحداث غالباً ما تقص حكايات شعب من الشعوب في بداية تاريخه وتقص عن تحرك جماعات بأكملها وبنائها للأمة والمجتمع.

الملحمة حكاية بطولية تخبر عن حركة جماعات أو حركة الشعوب وحركة القبائل وهي نموذج إنساني يُحتذى به، يفعل بحياته وسلوكه ما يمكن أن يطمح المرء لتحقيقه. قد تحتوي الملحمة على أساطير قد تدخل الأسطورة في نسيج الملحمة ولكن لا تتداخل الملحمة مع الأسطورة فالملحمة شيء والأسطورة شيء آخر حيث أن الفرق الجوهري بين الأسطورة والملحمة هو أن أبطال الأسطورة من الآلهة أما أبطال الملحمة فهم من البشر.

يعبر مصطلح: «ملحمة» عن أعمال عسكرية كبرى ويعبر أيضا عن الأدب الذي يضم هذا النوع الأدبي. فنذكر مثلاٌ «ملحمة نابليون» التي تحتفي وتخلد أعمال نابليون بونابارت العسكرية وتجعل منها أسطورة.

هناك أيضا قصائد طويلة مثل «أفانجيلاين» لهنري لونجفيلو و«الكوميديا الإلهية» لدانتي أليغييري مصنفة كملاحم رغم عدم تطابقها كلياٌ مع الخصائص التقليدية المتعارف عليها لهذا النوع الأدبي. من نفس هذا المنطلق، نستطيع تصنيف العديد من النصوص والروايات على شاكلة قصة غنجي كنصوص ملحمية بسبب الأبعاد التأسيسية وأهميتهم الكبرى في ثقافة شعب ما.

خصائص الملحمة
تعتمد الملحمة بشكل أساسي على التقليد الشفهي، فتنتقل عبر الأجيال عن طريق المنشدين المتنقلين والأطباء الشعبيين (Witch doctor) ورواة القصص والشعراء القبليين والشعراء الغنائيين المتنقلين. كانت تقال أو ترتل على نغمة رتيبة وأحياناٌ تغنى. في البداية تأتي كتابة هذه الملاحم عن طريق الكتابة من المستمعين لما يقوله المنشد وأحيانا تأتي من مصادر أخرى فتصبح الملحمة نوعا أدبيا قائما بذاته، لكن تبقى الملحمة فناٌ يستعمل الطرق القائمة على التقليد الشفهي رغم كتابته. نستطيع إذن أن نفرق بين الملاحم الابتدائية أي الشعبية والملاحم الثانوية أي الأدبية.

برغم اتخاذ مواضيعها من التاريخ إلا اننا نستطيع تفريق الملحمة باهتمام الكاتب بخلق عمل مرتبط بأحداث منطقية أو محتملة الحدوث وليس أحداث وحقائق تاريخية مثلما يعمل المؤرخ. فعلاقة الملحمة بالحقائق التاريخية تبقى إذن متغيرة بشكل كبير لدرجة ان القصيدة الملحمية تتضمن احيانا كثيرة بعدا مبهجا وسحريا فينتقل من التاريخ إلى الاسطورة ومن الاسطورة إلى التاريخ.

يسمح الشاعر باستخدام العديد من الأشياء الغير حقيقية ويستخدم ايضاً الصور البلاغية وبالأخص المبالغة لأن القصيدة الملحمية يكون هدفها الأساسى هو مدح شعب أو بطل وطنى فيتغاضى الشاعر عن بعض العيوب وو الحقائق التاريخية والحربية والفكرية لكى يظهر الممدوح في صورة مثالية تصلح لتكوين الملحمة. هذا التزيين للمدوح يعطى للعمل المزيد من الحياة ويكون الطابع الشعرى له.  ترتكز القصيدة الملحمية على ضمير الغائب وتساهم في الوظيفة المرجعية للقصيدة أي أنها ترسم عالما وأحداثا  بينما أن القصيدة الغنائية ترتكز على مشاعر وعواطف ال«أنا» والالقصيدة الدرامية ترتكز على الحوار وال«أنت» فلا يجب على الشاعر وضع نفسه في الأمام أو الظهور في الصورة بل إن عليه الاختفاء القصة والشخصيات الموجودة في القصيدة.

قال هيغل الذي تكلم عن «إنجيل الشعب» أن الملحمة تملك بعداٌ تأسيسياٌ قوياٌ وتحكي «حلقة متصلة بالعالم الكامل ابلد أو لفترة من الزمن» فتكون«الأسس الحقيقية للوعي». ولهذا تدور أحداثها على «أرض مفتوحة للمعارك بين جميع البلدان».

في كل أوروبا، كانت الملاحم تكتب ويبحث عنها ويكتشف الكثير منها فتحكي عن أساطير جديدة أو قديمة أو مواد أو نصوص. نستطيع أن نذكر منها على سبيل المثال دون خوان لجورج غوردون بايرون و«هرمان آند دروثيا» ليوهان فولفغانغ فون غوته وإعادة اكتشاف أغنية «نيبيلنجن» وإنتاج الملحمة الوطنية الفنلندية كاليفالا فضلا عن العديد من المشاريع الكبرى للرواية مثل الملهاة الإنسانية لبلزاك والحرب والسلم لتولستوي.

الملاحم
 الإلياذة
 الأوديسة لهوميروس
 الفردوس المفقود، لجون ملتون
 الشاهنامه، لفردوسي
 المهابهاراتا الهندية
 أغنية السيد الإسبانية
 كاليفالا الفلندية
 قصة الهائيكي اليابانية
 نشيد نبيلونك الألمانية
 بيولف الإنجليزية
 الكوميديا الإلهية، لدانتي
 الانياذة الرومانية
 شاعرية أدا الاسكندفاية
 نشيد رولاند الفرنسية
 دون كيخوت، لثيربانتس
 ملحمة جلجامش السومرية
 ملعبة الكفيف الزرهوني المغربية
 أساطير نارت الشركسية القوقازية
 ملحمة الملك جسار المغولية
 الفارس ذو جلد النمر الجورجية
 ملحمة عنترة بن شداد
 تغريبة بني هلال
 سيف بن ذي يزن
 ديجينيس أكريتاس
 منطق الطير
إلياذة الجزائر،مفدي زكرياء

انظر أيضًا
 دستان (ملحمة)

مراجع
 كلكامش..الإنسان والخلود..عبد الحكيم الذنون..ص 209

المصادر

أبطال
أجناس تخييلية
خيال
شعر ملحمي
قصائد سردية
قصائد ملاحم
قصص المغامرات الخيالية
ملاحم
ملاحم شعرية

شعر ملحمي


Ante Vukičević, né le 24 février 1993, est un joueur de water-polo croate.

Carrière
Il évolue en club au HAVK Mladost en Croatie puis au Cercle des nageurs de Marseille en France.

Avec l'équipe de Croatie masculine de water-polo, il remporte la médaille de bronze de la Coupe du monde masculine de water-polo 2014 à Almaty, la médaille d'or aux Championnats du monde 2017 à Budapest, la médaille de bronze du Championnat d'Europe masculin de water-polo 2018 à Barcelone et la médaille de bronze aux Championnats du monde 2019 à Gwangju.

Notes et références

Liens externes

Joueur croate de water-polo
Joueur de water-polo du CN Marseille
Champion du monde de water-polo
Joueur de water-polo aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance en février 1993
Étudiant de l'université de Zagreb

Ante Vukičević


Nasiha Kapidžić-Hadžić (Banja Luka, 6. prosinca 1932. – Sarajevo, 22. rujna 1995.), bosanskohercegovačka je književnica bošnjačkog podrijetla.

Životopis
Otac Nasihe Kapidžić, Hadžić Ali-efendija bio je viši vojni imam (tabor – imam) u vojsci Kraljevine Jugoslavije i početkom Drugog svjetskog rata, bio je prvi potpisnik čuvene Rezolucije banjolučkih muslimana, koja je bila usmjerena protiv progona Srba i Židova od vlasti Nezavisne Države Hrvatske.

Osnovnu i srednju školu završila je u rodnom gradu i diplomirala na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Beogradu. U početku je radila kao profesor u banjolučkoj gimnaziji, a zatim je bila urednik u Obrazovnom i Dječjem programu Radija Sarajevo. Potom je prešla u Izdavačko preduzeće "Veselin Masleša" gdje je, do mirovine, bila urednik edicije za djecu i omladinu.

Nasiha Kapidžić-Hadžić je pisala poeziju za djecu, poetsko-prozne zapise i dramske tekstove. Njeni pjesnički i prozni radovi uvršteni su u niz antologija i čitanki za osmogodišnje škole. Najveći dio onoga što je napisala posvetila je Banjoj Luci Banjaluci. Zastupljena je izborom iz pjesničkog opusa u školskoj lektiri.

Svakog srpnja u kući i bašti u sklopu manifestacije Dani banjalučke dijaspore se održavaju književni susreti Vezeni mostovi, koji su ime dobili po jednoj od pjesama Nasihe Kapidžić-Hadžić. O značaju pjesnikinje govori činjenica da je tiskana poštanska marka s njenim likom.

Nagrade

 Dvadesetsedmosrpanjska nagrada
 Šestotravanjska nagrada grada Sarajeva;
 Nagrada Zmajevih dječjih igara
 Nagrada Veselin Masleša koju dodjeljuje grad Banja Luka
 Dvije godišnje nagrade Izdavačkog poduzeća Svjetlost

Djela

Poezija
 Maskenbal u šumi (1962)
 Vezeni most (1965)
 Od zmaja do viteza (1970)
 Skrivena priča (1971)
 Poslanica tiha (1972)
 Od tvog grada do mog grada (1975)
 Šare djetinjstva (1977)
 Liliput (1977)
 Lete, lete laste (1981)
 Vrbaska uspavanka (1981)

Proza
 Kad si bila mala (1973)
 San o livadici (1973)
 Glas djetinjstva (1975)
 Događaj u Loncipunumu (1977)
 Glas djetinjstva (1978)
 Dječja pozornica (1982)

Izvori

Vanjske povezice
 Nasiha Kapidžić-Hadžić

Životopisi, Banja Luka
Bošnjački književnici

Nasiha Kapidžić-Hadžić


ينتج عن إصابة النخاع الشوكي (أو الحبل الشوكي) اعتلال في النخاع أو ضرر على المادة البيضاء أو الألياف العصبية النخاعية التي تنقل الحس والإشارات الحركية من وإلى الدماغ. الإصابة قد تتسبب أيضاً بالضرر على المادة الرمادية في الجزء المركزي من النخاع الشوكي مؤدية إلى فقدان عصبونات بينية أو خلايا عصبية حركية. تأتي إصابات الحبل الشوكي نتيجة لأسباب عدة، منها:
 الصدمات: حوادث السير، السقوط، إطلاق النار، الإصابات الحربية... إلخ.
 الأورام: الأورام السحائية Meningiomas والأورام النجمية astrocytomas وأورام البطانة العصبية Ependymomas.

التصنيف
قامت الجمعية الأمريكية لإصابات الحبل الشوكي بوضع تصنيف قائم على مستوى الإصابة العصبية وعلى الإحساس باللمس وبوخز الإبرة عند كل قطاع جلدي، إضافة إلى قوة عشر عضلات على كل من جانبي الجسم مثل القدرة على هز الكتفين وهو ما يتمكن المصابون عند الفقرة العنقية الرابعة (عنق 4) من القيام به، أو ثني الكوع (عنق 5)، أو بسط المعصم (عنق 6)، أو بسط الكوع (عنق 7)، أو تحريك الورك الفقرة القطنية الثانية (قطن 2). وتصنف الإصابات النخاعية في خمسة أنواع وفق جميعة إصابات النخاع الشوكي الأمريكية وحسب النظام الدولي لتصنيف إصابات النخاع الشوكي، حيث:

ـ أ: تشير إلى إصابة كليّة أو كاملة في النخاع الشوكي، يفقد معها المصاب وظائف الحركة والحس عند الفقرات العجزية الملتحمة على الأقل. وباعتبار أن هذه الفقرات العجزية هي أخفض الفقرات يعتبر غياب الحركة والإحساس عندها دلالة على تعرض الحبل الشوكي لإصابة كاملة في مستوى أعلى من تلك الفقرات.

ـ ب: تشير إلى إصابة جزئية غير كاملة في النخاع الشوكي، يحتفظ معها المصاب بالإحساس لكن دون وظائف حركية تحت مستوى الإصابة، عادة ما يكون هذا مرحلياً وإذا ما استرجع المصاب أي وظيفة حركية فإن تصنيفه يتراجع إلى ج أو ء.

ـ ج: تشير إلى إصابة جزئية في النخاع الشوكي مع وجود وظائف حركية تحت مستوى الإصابة، على أن يكون أكثر من نصف العضلات الواقعة تحت مستوى الإصابة من تصنيف دون 3 درجات.

ـ د: تشير إلى إصابة جزئية في النخاع الشوكي مع وجود وظائف حركية تحت مستوى الإصابة، على أن يكون أكثر من نصف العضلات الرئيسية الواقعة تحت مستوى الإصابة من تصنيف دون 3 درجات.

ـ هـ: تشير إلى إصابة جزئية في النخاع الشوكي مع وجود وظائف حركية تحت مستوى الإصابة، على أن يكون أكثر من نصف العضلات الرئيسية الواقعة تحت مستوى الإصابة من تصنيف 3 درجات فما فوق.

ـ و: تشير إلى حالة عادية تؤدى فيها الوظائف الحسية والحركية بصورة طبيعية. يلاحظ أن من الممكن أن تكون هناك إصابة في النخاع الشوكي مع حالة عادية تماماً من حيث الحركة والحس.

إضافة إلى ذلك توجد عدة أعراض سريرية تترافق مع الإصابات الجزئية للنخاع الشوكي.

العلامات والأعراض
تختلف العلامات (التي يلاحظها الطبيب) والأعراض (التي يعاني منها المريض) تبعًا لمكان إصابة العمود الفقري ومدى الإصابة. يسمى جزء الجلد الذي يعصبه جزء معين من العمود الفقري بالقطاع الجلدي، وقد تسبب إصابة هذا الجزء من العمود الفقري الألم أو التنميل أو فقدان الإحساس في المناطق ذات الصلة. وقد يشعر المريض بالمذل، هو الإحساس بالوخز أو الحرقان في المناطق المصابة من الجلد. قد يظهر لدى الشخص الذي يعاني من انخفاض مستوى الوعي استجابة لمنبه مؤلم أعلى من نقطة معينة ولكن ليس أسفلها. تسمى مجموعة العضلات التي يعصبها جزء معين من الحبل الشوكي بالبضعة العضلية، وقد تسبب إصابة هذا الجزء من الحبل الشوكي مشاكل في الحركات التي تشمل تلك العضلات. قد تنقبض العضلات بشكل لا يستطيع المريض السيطرة عليه (التشنج) أو تصبح ضعيفة أو مشلولة تمامًا. قد تحدث أيضًا صدمة نخاعية، أو فقدان النشاط العصبي بما في ذلك ردود الفعل تحت مستوى الإصابة بعد فترة وجيزة من الإصابة، وعادة ما تختفي في غضون يوم واحد. وقد يكون انتصاب القضيب المستمر (القساح) علامة على إصابة الحبل الشوكي الحادة.

تُحدّد الأجزاء الخاصة من الجسم التي تتأثر بفقدان الوظيفة بمستوى الإصابة. قد يعاني المريض من بعض العلامات، مثل ضعف الأمعاء والمثانة على أي مستوى. قد يعاني المريض من حالة تسمى المثانة العصبية، وهي ضعف القدرة على إفراغ المثانة، وتُعتبر عرضًا شائعًا لإصابة الحبل الشوكي، وأحد اختلاطاتها ارتفاع ضغط المثانة، مما قد يؤدي إلى إصابة كلوية.

العلامات والأعراض القطنية العجزية
تشمل آثار الإصابات في أو أعلى المنطقة القطنية أو العجزية من الحبل الشوكي (أسفل الظهر والحوض) انخفاض السيطرة على الساقين والوركين والجهاز البولي التناسلي والشرج. قد يحافظ الأشخاص المصابون تحت مستوى الفقرة القطنية الثانية على وظيفة عضلات الورك والعضلات الباسطة للركبة. تنظم المنطقة العجزية وظيفة الأمعاء والمثانة. من الشائع حدوث ضعف جنسي، وخلل في الأمعاء والمثانة، بما في ذلك سلس البراز والبول بعد الإصابة.

العلامات والأعراض الصدرية
بالإضافة إلى المشاكل الموجودة في إصابات المستوى الأدنى، قد تؤثر آفات العمود الفقري الصدري على عضلات الجذع. تؤدي الإصابات في مستوى الفقرة الصدرية الأولى حتى الفقرة الصدرية الثامنة إلى عدم القدرة على التحكم في عضلات البطن. قد يتأثر استقرار الجذع، ويزداد احتمال حدوث ذلك مع ارتفاع مستوى الإصابة. كلما انخفض مستوى الإصابة، قلّت آثارها. تؤدي الإصابات بين الفقرة الصدرية التاسعة والفقرة الصدرية الثانية عشر إلى فقدان جزئي للتحكم في الجذع وعضلات البطن. تؤدي إصابات العمود الفقري الصدري إلى الشلل النصفي، ولكن لا تتأثر وظيفة اليدين والذراعين والرقبة.

إحدى الحالات التي تحدث عادةً في الآفات فوق مستوى الفقرة الصدرية التاسعة هي عسر المنعكسات اللاإرادي، إذ يرتفع فيها ضغط الدم إلى مستويات عالية الخطورة بما يكفي للتسبب في سكتة دماغية مميتة. ينتج ذلك عن رد فعل مفرط للجهاز العصبي تجاه منبه مثل الألم تحت مستوى الإصابة، بسبب عدم قدرة الإشارات المثبطة من الدماغ على المرور عبر الآفة لتثبيط استجابة الجهاز العصبي الودي المثيرة. تشمل علامات وأعراض عسر المنعكسات اللاإرادي القلق، والصداع، والغثيان، وطنين الأذنين، وعدم وضوح الرؤية، واحمرار الجلد، واحتقان الأنف. قد يحدث بعد فترة وجيزة من الإصابة أو بعد عدة سنوات.

قد تتعطل أيضًا الوظائف اللاإرادية الأخرى. فمثلًا، قد تحدث اضطرابات في تنظيم درجة حرارة الجسم في إصابات الفقرة الصدرية الثامنة وما فوقها. المضاعفات الخطيرة الأخرى التي قد تنتج عن الآفات فوق الفقرة الصدرية السادسة هي الصدمة العصبية، والتي تنتج عن انقطاع في تعصيب الجهاز العصبي الودي المسؤول عن الحفاظ على قوة العضلات في الأوعية الدموية. بدون التعصيب الودي، ستسترخي الأوعية وتتوسع. تتظاهر الصدمة العصبية بانخفاض خطير في ضغط الدم، وانخفاض معدل ضربات القلب، وتجمع الدم في الأطراف؛ مما يؤدي إلى عدم كفاية تدفق الدم إلى النخاع الشوكي وبالتالي إلى مزيد من الضرر له.

العلامات والأعراض الرقبية
تؤدي إصابات الحبل الشوكي على مستوى الرقبة إلى شلل رباعي كامل أو جزئي، وذلك بحسب موقع وشدة الإصابة. تشمل الأعراض الإضافية لإصابات العمود الفقري الرقبي انخفاض معدل ضربات القلب، وانخفاض ضغط الدم، واضطرابات في تنظيم درجة حرارة الجسم، وضعف التنفس. إذا كانت الإصابة عالية ووصلت درجة كافية لإعاقة العضلات المشاركة في التنفس، لن يتمكن المريض من التنفس بدون مساعدة أنبوب القصبة الهوائية وجهاز التنفس الصناعي.

المصادر

إصابات
حبل شوكي
رضح عصبي
طوارئ طبية

إصابة النخاع الشوكي


RSC Anderlecht Féminin er en belgisk fodboldklub for kvinder, der repræsenterer RSC Anderlecht i Super League og tidligere i BeNe League. Klubben blev etableret i 1971 som Brussels Dames 71, og kvindernes afdeling blev etableret i 1993. Klubben vandt det belgiske mesterskab i kvindernes Super League i 2018, 2019 og igen i 2020.

Titler

Officielle
 Super League (6)
 2018, 2019, 2020, 2021, 2022, 2023
 1. division (4)
 1987, 1995, 1997, 1998
 Belgiske pokalturnering (10)
 1984, 1985, 1987, 1991, 1994, 1996, 1998, 1999, 2005, 2013
 Belgiske supercup (3)
 1995, 1996, 1997

Pr. invitation
 Menton Tournament (4)
 1992, 1996, 1999, 2003

Truppen

Referencer

R.S.C. Anderlecht
Kvindefodboldklubber i Belgien

RSC Anderlecht (kvinder)


النافورة أو المِطْفَرة أو الفوَّارة دفق من الماء ناتج عن ضغطها، عبر ثقوب ضيِّقة في حوض، فترتفع إلى مستوى معيَّن أولاً ثم تهبط. ويحصل الارتفاع طبيعيا أو اصطناعيا. تدفع مياه النوافير الحديثة بالكهرباء وقد تُجمَّل بالأنوار فتزيدها بهاءً.

يأتي هذا الضغط في حالة النافورة الطبيعية، من وزن الماء المجمع في خزان، ومن حرارته، أو من كليهما معا، إذ يمر الماء في قنوات تحت الأرض إلى أن يستطيع الخروج على شكل نبع أو نافورة كما في حالة الحمة الفوارة.

أما في حالة النوافير الاصطناعية فإن المضخات هي التي تقوم بتوليد الضغط اللازم.

تستخدم النوافير الاصطناعية لأغراض تجميلية وأغراض عملية. فهي تساعد على إبقاء البرك نظيفة وتقلل من الحاجة إلى كثير من الماء. وقد انتشرت في الحدائق والساحات العامة ومراكز التسوق. وفي مثل هذه النوافير، قد ينساب الماء من خلال تماثيل أو من فوقها. ويستمتع الناس بمشاهدة الماء وسماع خريره. كما تُزوّد بعض النوافير التجميلية بأضواء ملونة.

التاريخ
ثمة قرائن تثبت أن الفرس عرفوا النوافير منذ العام 4000 قبل الميلاد تقريباً.

وقد عُني قدماء اليونان والرومان والعرب والأوروبيون بإقامة النوافير عنايةً بالغة وأحاطوها بمبانٍ مزدانة بالرخام والخزف.

في أوروبا، تم بناء أكثر النوافير تعقيداً وجمالاً في عصر النهضة الأوروبية والعصر الباروكي من القرن السادس عشر الميلادي إلى القرن الثامن عشر الميلادي. وباستخدام أنظمة ضخ معقدة، كان الماء فيها يُحوّل إلى شلالات واسعة، أو يُوجّه في قنوات إلى الأسفل أو إلى الأعلى على شكل نوافير قوية.

أمثلة
ومن النوافير الشهيرة
 نافورة بهو السباع في قصر الحمراء بغرناطة في الأندلس (القرن الثالث عشر)،
 نوافير فيلاّ ديسته Villa d'Este في تيفولي غيرَ بعيد عن رومة (القرن السادس عشر)،
 نافورة الأنهار الأربعة في رومة (القرن السابع عشر)
 نوافير قصر فرساي (القرن السابع عشر أيضاً). أقيمت بحدائق القصر، ترفع مياهها آلياً إلى خزان يعلو أكثر من 150 متراً فوق نهر السين.
وتنتشر النافورات في كثير من البلاد الشرقية والإسلامية. وفي دمشق واستانبول والقاهرة أمثلة،
 نافورة النيل قبل أرض الجزيرة (القاهرة) وهي على هيئة طابقين: الأول قطره 9 أمتار، ويخرج الماء من وسط النافورة بارتفاع مائة متر ويحيط بها 16 كشافاً كهربياً تحت الماء، ويفيض الماء على طابق آخر يخرج منه 32 نافورة صغيرة. ومعها 32 كشافاً كهربياً تحت الماء، وفي الطابق السفلي 64 ماسورة يخرج منها الفائض، على هيئة ستارة مائية جميلة تحيط بجسم النافورة، وبه 16 كشافاً كهربياً، للتجميل، وتحذير المراكب من الاقتراب من النافورة، وتضغط المياه في النافورة طلمبة ذات محرك قوته 950 حصاناً. أنشئت 1956م.

حديثا
في أواخر القرن التاسع عشر وأوائل القرن العشرين الميلاديين، حافظت النوافير التجميلية على دورها كمعالم أساسية في تصاميم الدول الكبرى. أما اليوم فيستخدم المهندسون المعماريون الحاسوب للتحكم في الإضاءة وجريان وحركات الماء في النوافير (والموسيقى المرافقة أحياناً كما هو الحال في نافورة دبي)، كما أن هناك أشكال أخرى كالتي تخرج من المياه بقوة وتصعد نحو السماء ومن ثم تعود بسرعة فائقة نحو الأرض مثل تلك التي في جدة وهي نافورة جدة والتي تعد الأطول في العالم.

معرض صور

مصادر

تصميم المناظر الطبيعية
عناصر معمارية
فن عام
ملحقات الحدائق
منحوتات خارجية
ماء
نوافير

نافورة


Søndre Ringvej er en to sporet omfartsvej der går syd om Hirtshals. Vejen er en del af primærrute 55  der går fra Aalborg til Hirtshals, og er med til at lede trafikken uden om Hirtshals Centrum, så byen ikke bliver belastet af for meget gennemkørende trafik.

Vejen forbinder Hovedvejen i vest med Dalsagervej i øst, og har forbindelse til, Margrethevej og Kærvej.

Kilder

Hirtshals
Ringveje i Danmark

Søndre Ringvej (Hirtshals)


18984 Olathe este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18984 Olathe este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Olathe (Kansas) de Larry Robinson (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,25 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 14,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

18984 Olathe


Liberty Grove ist der Name folgender Orte:

in den Vereinigten Staaten:
 Liberty Grove (Maryland)
 Liberty Grove (Tennessee)
 Liberty Grove (Texas)
 Liberty Grove (Town), Town(ship) im Door County, Wisconsin

in Australien:
 Liberty Grove (New South Wales), Vorort von Sydney

Liberty Grove


لي سو ين هي أول رائد فضاء في كوريا الجنوبية. أول مهمة فضائية لها ستكون في المحطة الفضائية الدولية بالمشاركة مع رائدين روسيين هما سيرجي فولكوف وأوليج كونونينكو. وتستمر المهمة سبعة أو ثمانية أيام وستجري سون يون 14 اختباراً في الفضاء.
 ولدت في 28 يونيو 1978.

مهمة
أول مهمة لي سو ين كانت الالتحام بمحطة الفضاء الدولية واستمرت المهمة أسبوعاً. وخلال رحلة العودة إلى الأرض تعرضت المركبة سيوز التي تقلها إلى خلل ما أدى إلى انحراف حاد في المسار المقرر للهبوط. قالت لي سو ين أنها كانت خائفة جداً خلال رحلة الهبوط.

المتحدث باسم طاقم التحكم بالرحلة فاليري ليندن أخبر بأن الطاقم تعرض لقوى جاذبية أكثر من تلك التي على الأرض بعشر مرات خلال الهبوط الذي استمر 3 ساعات ونصف.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من غوانغجو
خريجو المعهد الكوري المتقدم للعلوم والتكنولوجيا
خريجو كلية هاس لإدارة الأعمال
رائدات فضاء
رواد فضاء كوريون جنوبيون
علماء كوريون جنوبيون في القرن 21
مشاركون في رحلات فضائية
مهندسون حيويون
مهندسون كوريون جنوبيون
مواليد 1978
مواليد في غوانغجو
نساء كوريات جنوبيات
عالمات كوريات جنوبيات في القرن 21

لي سو ين


Ayak mantarı (tinea pedis), ayaklarda oluşan bir mantar enfeksiyonudur. Sporcularda sık görülen bir rahatsızlık olduğundan bazı dillerde atlet ayağı olarak bilinir. Ayak mantarı rahatsızlığına neden olan cilt mantarı, nemli ortamlarda yaşamakta ve duş gibi ortak kullanım alanlarında ve ortak kullanılan havlu, çorap gibi nesneler vasıtasıyla kolaylıkla bulaşabilmektedir.

Dermatofitler (Trichophyton rubrum, T. mentagrophytes, veya Epidermophyton floccosum) denilen mantarlar tarafından yapılan bir enfeksiyondur. Vücudumuzda normalde bakteriler ve mantarlar hastalık yapmadan yaşayabilirler. Uygun ortam bulduklarında hızla çoğalıp, enfeksiyona neden olurlar. Ayak mantarı oldukça sık rastlanan bir cilt mantar enfeksiyonudur. Genellikle ergenlikten sonra daha sık görülür. En sık görülen ve en çok tekrar eden mantar enfeksiyonudur. Diğer mantar enfeksiyonlarıyla birlikte görülebilir. Ayak mantarı ve benzer hastalıklara tinea enfeksiyonları denir ve saç, tırnak ve dış deri gibi dokularda yaşayabilirler. Nemli ve ılık bölgelerde daha kolay ürerler. Sıkı ayakkabılar giyilmesi, cildin uzun süre nemli kalması, küçük tırnak ve cilt sıyrıkları duyarlılığı arttırabilir. Tinea enfeksiyonları bulaşıcıdır, direkt temasla veya aynı ayakkabı, duş zemininin kullanılması ile kişiden kişiye geçebilir. Diabetus mellitus, uzun süreli antibiyotik kullanımı, bağışıklık sisteminin zayıflaması ile birlikte giden ilgili hastalıklar veya durumlarda fırsatçı enfeksiyona yol açan bu tarz mantar hastalıkları daha sık görünür.

Tinea grubu bakteriler kullanılan ilaçlara kolay direnç geliştirdikleri için tedaviyi zorlaştırabilmektedir.

Kaynakça

Ayak hastalıkları

Ayak mantarı


Augusto Matine (Lourenço Marques, 13 de fevereiro de 1947 – Maputo, 13 de outubro de 2020), foi um futebolista português que representou o Benfica, Vitória de Setúbal e Lusitano de Évora. Representou a seleção nacional por 9 ocasiões.

Carreira
Matine representou o Benfica entre 1967 e 1973, com uma passagem pelo Vitória de Setúbal pelo meio. Entre 1973 e 1976, voltou a jogar pela equipa sadina, antes de envergar igualmente as camisolas de Portimonense, Lusitano de Évora, Desportivo das Aves, Estrela da Amadora e Torralta.

Mais tarde, enveredaria pela carreira de treinador, orientando o Estrela da Amadora, a seleção de Moçambique, o Ferroviário de Maputo e o Desportivo de Maputo.

Seleção
Jogou 9 jogos pela seleção A portuguesa e 1 pela seleção de sub-21. A sua primeira internacionalização A deu-se em 10 de maio de 1970, no Estádio Nacional numa amigável frente à Itália, tendo entrado aos 46 minutos. Já a primeira partida oficial deu-se a 14 de outubro do mesmo ano frente à Dinamarca em Valby, numa vitória por 0-1, a contar para a fase de qualificação do Euro 72. Foi ainda convocado para a Minicopa (Torneio da Independência do Brasil), tendo atuado em 4 jogos, incluindo a vitória sobre a Argentina. Despediu-se da camisola das quinas no Estádio da Luz contra a Bulgária em jogo a contar para a qualificação para o Campeonato do Mundo de 1974.

Morte
Faleceu em 13 de outubro de 2020, aos 73 anos.

Títulos
 Benfica
 Primeira Liga: 1970–71, 1972–73
 Taça de Portugal: 1969–70
 Taça de Honra: 1972–73

Ligações externas
 Perfil de Augusto Matine- Site da Federação Portuguesa de Futebol

Futebolistas de Portugal
Futebolistas de Moçambique
Futebolistas do Sport Lisboa e Benfica
Futebolistas do Clube de Futebol Estrela da Amadora
Futebolistas do Vitória Futebol Clube
Futebolistas do Portimonense Sporting Clube
Futebolistas do Clube Desportivo das Aves
Jogadores da Seleção Portuguesa de Futebol
Treinadores de futebol de Portugal
Treinadores de futebol de Moçambique
Treinadores do Clube de Futebol Estrela da Amadora
Treinadores da Seleção Moçambicana de Futebol
Naturais de Moçambique colonial
Naturais de Maputo

Augusto Matine


Casa cu grifoni din Câmpina este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului Câmpina.

Note

Monumente istorice din Câmpina

Casa cu grifoni din Câmpina