The Chief Whip is a political leader whose task is to enforce the whipping system, which aims to ensure that legislators who are members of a political party attend and vote on legislation as the party leadership prescribes.

United Kingdom

In British politics, the Chief Whip of the governing party in the House of Commons is usually also appointed as Parliamentary Secretary to the Treasury, a Cabinet position. The Government Chief Whip has an official residence at 12 Downing Street. However, the Chief Whip's office is currently located at 9 Downing Street.

The Chief Whip can wield great power over their party's MPs, including cabinet ministers, being seen to speak at all times with the voice of the Prime Minister. Margaret Thatcher was known for using her Chief Whip as a "cabinet enforcer".

The role of the Chief Whip is regarded as secretive, as the Whip is concerned with the discipline of their own party's Members of Parliament, never appearing on television or radio in their capacity as whip. An exception occurred on 1 April 2019 when Julian Smith chose to criticise his own government and Prime Minister. Whips in the House of Commons do not, by convention, speak in debates.

The Government Chief Whip is assisted by the Deputy Chief Whip, other whips, and assistant whips. In order to provide the whip with a salary, the government whips are appointed to positions in HM Treasury and in the Royal Household under the Lord Steward of the Household. The whips are not fully active in either of these departments, though they do undertake a number of responsibilities. The Deputy Chief Whip is Treasurer of HM Household, the next two whips are Comptroller of HM Household and Vice-Chamberlain of HM Household. The remaining whips are Lords Commissioners of the Treasury. Assistant whips, and whips of opposition parties, generally do not receive such appointments. The Government Chief Whip in the House of Lords also holds the role of Captain of the Honourable Corps of Gentlemen-at-Arms, while the Government Deputy Chief Whip in the Lords holds the role of Captain of the Yeomen of the Guard. Other whips, who are fewer in number due to the decreased importance of party discipline in the Lords, are appointed as Lords in Waiting, if men, and Baronesses in Waiting, if women. As well as their duties as whips, Lords whips speak in the chamber (unlike Commons whips) to support departmental ministers, or act as a spokesperson for government departments with no minister in the Lords.

Outside the government, the Official Opposition Chief Whip in the Commons, like the Leader of the Opposition, receives a stipend in addition to their parliamentary salary, because their additional responsibilities will make them unable to hold down another job.

The whips, although superficially dictatorial, act as communicators between backbenchers and the party leadership. Ultimately, if backbenchers are unhappy with the leadership's position, they can threaten to revolt during a vote and force the leadership to compromise.

While the whip was formally introduced to British politics by the Irish Parliamentary Party under Charles Stewart Parnell in the 1880s, in 1846 the Duke of Wellington advised the new Conservative Party leader Lord Stanley to ensure that his "whippers-in" were personally loyal. According to the Oxford English Dictionary, the use of the term "whippers-in" was first recorded in the parliamentary sense in the Annual Register of 1772.

The Whip as a Party Line

In the UK House of Commons, the importance of a vote is indicated by underlining items on the "whip", which is the name of the letter the Chief Whip sends to all the MPs in their party at the start of the week. This letter informs them of the schedule for the days ahead and includes the sentence "Your attendance is absolutely essential" next to each debate in which there will be a vote. This sentence is underlined once, twice, or three times depending on the consequences that will be suffered if they do not turn up, hence the origin of the terms one-line whip, two-line whip and three-line whip. The actual vote they are to make is communicated to them in the chamber by hand signals during the division when the time comes (usually after the division bell has been rung). Neither these instructions, which are visible to everyone in the chamber, nor the "whip" letter at the start of the week, are recorded in Hansard, as they are considered a matter internal to the political party. Any explicit direction to an MP as to how they should vote would be a breach of parliamentary privilege.

The consequences of defying the party whip depend on the circumstances and are usually negotiated with the party whip in advance. The party whip's job is to ensure the outcome of the vote. The party in the majority can always win a vote if its members obey the whip.

If the party has a large Commons majority, it can make allowances for MPs who are away on important business, or whose political circumstances require them to take a particular issue very seriously. Theoretically at least, expulsion from the party is an automatic consequence of defying a three-line whip.

Other such offences include betraying party loyalties. An example of this during John Major's government was when nine Conservative MPs had the whip removed after voting against the government on its stance on the Maastricht Treaty, becoming known as Eurosceptics. In practice they remained Conservative MPs supporting the government on other issues. Sir Bill Cash, Sir John Redwood and Sir Iain Duncan Smith are still Conservative MPs. This was also the only time when MPs who were being whipped were cooperating with the opposite side's whips. In most cases, the 'pairing' system enables one from each side to cancel out the other's vote if absent simultaneously. Despite the whip, individuals are entitled to vote according to their own beliefs, particularly when there is a "free vote" on a matter of conscience.

There are some cases in which the whip is removed because an issue is a matter of conscience. These include adoption, religion and equal opportunities. The impact of a whip being imposed on a matter of conscience can be damaging for a party leader. One such case was that of Iain Duncan Smith, who imposed a three-line whip against the adoption of children by unmarried couples which, at the time, meant gay couples could never adopt. Several Conservative MPs voted against the official party line, and Smith's authority was weakened.

Whips often employ a mixture of promises, cajoling and persuasion to force an unpopular vote. A whip should know major figures in an MP's local constituency party and the MP's agent. There have been cases where sick MPs were wheeled into the House from far afield to vote for the government on a crucial vote. Former MP Joe Ashton recalled a case from the latter days of James Callaghan's government:

I remember the famous case of Leslie Spriggs, the then-Member for St. Helens. We had a tied vote, and he was brought to the House in an ambulance having suffered a severe heart attack. The two Whips went out to look in the ambulance and there was Leslie Spriggs lying there as though he was dead. I believe that John Stradling Thomas said to Joe Harper, "How do we know that he is alive?" So, he leaned forward, turned the knob on the heart machine, the green light went around, and he said, "There, you've lost—it's 311." That is an absolutely true story. It is the sort of nonsense that used to happen. No one believes it, but it is true.

A minister who defies the whip is generally dismissed from their job immediately, if they have not already resigned, and returns to being a backbencher. Sometimes their votes in Parliament are called the "payroll vote", because they can be taken for granted. The consequences for a back-bencher can include the lack of future promotion to a government post, a reduction of party campaigning effort in his or her constituency during the next election, deselection by his or her local party activists, or, in extreme circumstances, "withdrawal of the whip" and expulsion from the party.

Lists of chief whips by party

 Conservative Chief Whip
 Labour Chief Whip
 Liberal Democrats Chief Whip
 Ulster Unionist Chief Whip
 For a list of former Government Chief Whips, see Parliamentary Secretary to the Treasury

Principal Private Secretary to the Chief Whip
The Government Chief Whip's office is headed by a Principal Private Secretary, who also acts as a go-between for ministers and the opposition to keep parliamentary business moving. The first officeholder, Charles Harris, was appointed privately in 1919 to assist Lord Edmund Talbot, the Conservative chief whip. He was retained by successive Conservative chief whips on a private basis, serving as their secretary during periods when the party was in government (1922–23, 1924–29 and 1935 onwards) until 1939, when the post formally became part of the civil service (as Assistant to the Parliamentary Secretary to the Treasury) and Harris was appointed into it, with a salary of £850. He retired in 1961 and was succeeded by Freddie Warren; all subsequent appointees have been permanent civil servants.

 1939–1961: Sir Charles Harris, KBE
 1961–1978: Sir Freddie Warren, CBE
 1978–2000: Sir Murdo Maclean
 2000–2021: Sir Roy Stone, CBE

India
In India, the concept of the whip was inherited from colonial British rule. Every major political party appoints a whip who is responsible for the party's discipline and behaviour on the floor of the house. Usually, that person directs the party members to stick to the party's stand on certain issues and directs them to vote as per the direction of senior party members. However, there are some cases, such as Indian presidential election, where no whip can be issued to direct Member of Parliament or Member of the Legislative Assembly on whom to vote.

In other countries
There are also Chief Whips or similar positions in:

 Australia – party whip (Australia)
 Bangladesh
 Canada – Chief Government Whip
 Czech Republic
 Ghana
 Ireland – Minister of State at the Department of the Taoiseach
 India – See above
 Malaysia – Chief Whip
 Namibia
 New Zealand
 Pakistan
 Scotland – Minister for Parliamentary Business
 Sri Lanka – Chief Government Whip
 South Africa – Chief Whip of the Majority Party
 Trinidad and Tobago
 Turkey –
 Uganda
 United States – several equivalent positions: House Majority and Minority Whips and the Senate Majority and Minority Whips

In fiction

British Chief Whips have appeared in TV series such as House of Cards, Yes Minister, The New Statesman and  The Thick of It.

See also
 The Public Whip

Notes

References

Ministerial offices in the United Kingdom
Political whips

Chief Whip


La tortuga de pantano de Sonora (Kinosternon sonoriense) es una especie de tortuga de la familia Kinosternidae de México y Estados Unidos.

Distribución
 México: Chihuahua y Sonora.
 Estados Unidos: Arizona y Nuevo México (extinto en California).
Valsequillo: Puebla, Pue
TecaYork

Subespecies
 Kinosternon sonoriense sonoriense (LeConte, 1854)
 Kinosternon sonoriense longifemorale (Iverson, 1981)

Descripción

Esta tortuga mide de 8 a 16 cm. Los machos son más pequeños, con un plastrón cóncavo y una cola más larga que las hembras. Tiene un caparazón marrón, con el color inferior de marrón a amarillo. La piel es de color marrón verdoso con líneas más claras, irregulares, y las patas son anchas, con garras.

Alimentación y ecología
Son diurnas, pero pueden ser activas durante la noche, sobre todo en verano, para protegerse del calor. No hibernan, pero reducen su actividad durante el invierno. Viven principalmente en el agua, y en general son sedentarias, pero a veces pueden migrar a largas distancias para llegar a otras fuentes de agua. Se alimentan de muchos animales acuáticos o en el borde del agua, y también de vez en cuando comen plantas.

Reproducción
Los reptiles son ovíparos, las hembras ponen huevos entre el 5 de noviembre y el 6 de noviembre , de mayo a septiembre, y puede hacer hasta cuatro nidadas por año. Los huevos se incuban durante casi un año. Las hembras alcanzan la madurez sexual a los 6 meses, los machos a los 2-6 años.

Referencias
 Tortoise & Freshwater Turtle Specialist Group 1996.  Kinosternon sonoriense.   2006 IUCN Red List of Threatened Species..
 LeConte, 1854 : Description of four new species of Kinosternum. Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia, vol. 7, p. 180–190 (texto integral).

Enlaces externos

Kinosternidae
Reptiles de México
Reptiles de Estados Unidos

Kinosternon sonoriense


Friedrich Karl Rudolf Bergius (Wroclaw, 11. listopada 1884. – Buenos Aires, 30. ožujka 1949.) bio je njemački kemičar. Razvio je takozvani Bergiusov proces za sintezu ugljikovodika. Godine 1931. dobio je Nobelovu nagradu za kemiju zajedno s Carlom Boschom za izume i doprinose razvoju industrijskih procesa visokotlačnih kemikalija.

Tijekom Drugog svjetskog rata surađivao je s njemačkim kemijskim konglomeratom IG Farben, koji je između ostalog proizvodio sramotni plin ciklon B za ubijanje Židova, tako da je nakon rata pobjegao u Argentinu, gdje je bio savjetnik u Ministarstvu industrije.
Sintetički ugljen iz ugljena

Bergius je 1913. patentirao Bergiusov proces kojim se tekući ugljikovodici proizvede hidrogeniranjem smeđeg ugljena, koristi se za proizvodnju sintetičkih goriva. Proces je razvijen i prije poznatog Fischer-Tropschova postupka. Godine 1914., Theodor Goldschmidt pozvao ga je u tvornicu Th. Goldschmidt AG da sagradi tvornicu za sintezu goriva. Proizvodnja se nije održavala do 1919. godine, kada je potreba za gorivom već pala nakon Prvog svjetskog rata. Tehnički problemi, inflacija i kritike prisilili su ga da proda svoje patente BASF-u, gdje je njegov rad nastavio Carl Bosch. Prije Drugog svjetskog rata djelovalo je u nekoliko postrojenja za sintezu benzina s godišnjim kapacitetom od 4 milijuna tona.

Hidroliza pulpe iz drva za proizvodnju šećera bio je težak zadatak Bergiusu. Nakon preseljenja u Heidelberg, proces je počeo poboljšati i planirao industrijsku proizvodnju. Zbog visokih troškova i tehničkih problema gotovo je bankrotirao. Pravosudni dužnosnici čak su ga pratili u ime vjerovnika u Stockholmu da bi dobili novac od njegove Nobelove nagrade za kemiji 1931. godine.

Autarkički pokret u Njemačkoj prije Drugog svjetskog rata potaknuo je izgradnju nekoliko tvornica za proizvodnju šećera. Bergius se preselio u Berlin, gdje je imao samo malu ulogu u razvoju. Njegova kuća i laboratorij u Bad Gasteinu u Austriji, uništeni su u zračnom udaru. Proveo je ostatak rata u Austriji.

Nakon Drugog svjetskog rata i suradnje s IG Farben otišao je iz Njemačke i djelovao kao savjetnik u Italiji, Turskoj, Švicarskoj i Španjolskoj. Konačno je iselio u Argentinu, gdje je služio kao savjetnik Ministarstva industrije. Umro je u Buenos Airesu, gdje je bio pokopan.

Izvori

Njemački kemičari
Dobitnici Nobelove nagrade za kemiju

Friedrich Bergius


N22 may refer to:

Roads
 N22 road (Belgium), a National Road in Belgium
 Route nationale 22, in France
 N22 road (Ireland)
 Nebraska Highway 22, in the United States

Other uses
 N22 (Long Island bus)
 Atlas V N22, an American expendable launch system
 GAF N22 Nomad, an Australian utility aircraft
 London Buses route N22
 Nitrogen-22 an isotope of nitrogen
 Sky Manor Airport (North Carolina), serving Jacksonville, North Carolina, United States
 N22, a postcode district in the N postcode area

N22


කිසියම් මූලද්‍රව්‍යයකින් හෝ සංයෝගයකින් පදාර්ථ විනිවිද යා හැකි හෝ වායූන් අයනීකරණයට ලක් කල හැකි විකිරණ ස්වයංසිද්ධව විමෝචනය වීමේ ක්‍රියාවලිය  විකිරණශීලීතාව ලෙස හැඳින්වේ.

ආශ්‍රිත
 විකිරණශීලී ක්ෂය වීම

විකිරණ අංශු
විකිරණශීලීතාව

විකිරණශීලීතාව


Command master chief petty officer (CMDCM) is an enlisted rating in the United States Navy and U.S. Coast Guard, as well as the Japan Maritime Self-Defense Force.

In the U.S. Navy, the command master chief petty officer is the senior enlisted advisor at a command and as such works as a liaison between the commanding officer and the enlisted ranks, serving as the senior enlisted leader. In this capacity, the CMDCM assists the commanding officer in issues of quality of life, discipline, training, and morale. Collectively, the CMDCM, commanding officer, and executive officer are referred to as the "big three".

Japan Maritime Self-Defense Force

Japan's navy, the Japanese Maritime Self-Defense Force (JMSDF), first established their command master chief petty officer program in 2003, modelling it on that of the U.S. Navy's.

United States

United States Navy
A command master chief petty officer is the most senior enlisted sailor in a United States Navy unit. They advise their respective commander or Commanding Officer, and provide input in the formulation, implementation, and execution of policies concerning morale, welfare, job satisfaction, discipline, utilization, family support, and training of enlisted sailors, as well as providing input and advice in matters affecting mission and operations as required. In smaller units, this position may be filled by a command senior chief petty officer, a command chief petty officer (CMDC), or a master chief petty officer who is not yet a command master chief. The rates force master chief petty officer (FORCM) and fleet master chief petty officer (FLTCM) are used for larger units such as U.S. Fleet Forces Command, Navy Expeditionary Combat Command, U.S. Pacific Fleet, and Submarine Force U.S. Atlantic Fleet. There are only four FLTCMs and 16 FORCMs in the U.S. Navy.

Background
First referenced in OPNAVINST 1306.2C dated 16 October 1995 (now 1306.2J), the Navy states that its command master chief program is ostensibly intended to stimulate free-flowing communications, and ensure the highest standards of professionalism are upheld at all levels within the chain of command. Command master chiefs strengthen the chain of command by keeping the commanding officer aware of existing or potential situations as well as procedures and practices which affect the mission, readiness, welfare and morale of the sailors in the command. CMDCMs are the senior enlisted leaders who report directly to the officer commanding the unit for which they are the CMDCM. They formulate and implement policies concerning morale, welfare, job satisfaction, discipline, utilization and training of navy personnel. By reporting directly to their commanding officer, the CMDCMs keep their chain of command aware and informed of sensitive and current issues.

The Bureau of Personnel assigns a CMDCM to commands with 250 or more enlisted manpower. All carrier-based air wing squadrons, deployable helicopter anti-submarine warfare light, helicopter combat support, and maritime patrol squadrons will have a CMDCM requirement regardless of size due to the complexity of their operations. Those commands that do not have enlisted manpower of 250 assign a CMDCM from within command resources on a collateral duty basis. In the absence of a master chief petty officer, a senior chief petty officer or chief petty officer may be assigned, such as with the s, which had the former during their lifespan with the U.S. Navy.

In 2015, the U.S. Navy formally established the rating of command senior chief petty officer (CMDCS), before it was a billet.

Submarines

The equivalent of a command master chief on U.S. Navy submarines is known as the "chief of the boat," or "COB". The COB has similar duties to that of a command master chief in a surface, aviation, or shore unit.

Insignia

The rank insignia of a command master chief petty officer consists of two silver stars, one perched eagle, one silver star taking the place of rating insignia, and one rocker above three chevrons.

United States Coast Guard

Like the U.S. Navy, the United States Coast Guard also utilizes the title and designation of command master chief. These individuals are also informally referred to as "gold badge" due to the insignia they wear.  Command master chiefs can be so designated either by the Commandant of the Coast Guard or the Master Chief Petty Officer of the Coast Guard.  One commandant-designated CMC is located at each area, each district, both maintenance and logistics commands, headquarters, the Coast Guard Academy, and the Deployable Operations Group.  One commandant-designated reserve command master chief is located at each area, each district, both maintenance and logistics commands.  One Master Chief Petty Officer of the Coast Guard-designated CMC is located at each training center, Coast Guard recruiting command, and the Personnel Service Center.

Insignia
The rate insignia of a command master chief petty officer consists of two silver stars, one perched eagle, one silver shield taking the place of rating insignia, and one rocker above three chevrons.

In popular culture
 In the 2014 TV series The Last Ship, the character Russell Jeter (portrayed by Charles Parnell) is the command master chief aboard the USS Nathan James and holds the rank of command master chief petty officer.

See also
 CPO command identification badge
 Master chief petty officer
 Senior chief petty officer
 Chief of the boat

Explanatory notes

References

External links
 U.S. Navy uniform regulations
 U.S. military enlisted ranks

Military ranks of the United States Coast Guard
Military ranks of the United States Navy
United States military enlisted ranks

Command master chief petty officer


Wilhelm Brandes ist der Name folgender Personen:

* Wilhelm Brandes (Sänger) (1824–1871), deutscher Sänger (Tenor) und Komponist
 Wilhelm Brandes (Apotheker) (1834–1916), deutscher Apotheker, Botaniker und Medizinalrat
 Wilhelm Brandes (Bankier) (1839–1907), dänischer Bankier und Kunstsammler, wirkte in Konstanz
 Wilhelm Brandes (Schriftsteller) (1854–1928), deutscher Schriftsteller und Altphilologe
 Wilhelm Brandes (Politiker) (1874–1944), deutscher Gewerkschafter und Politiker (SPD)
 Wilhelm Brandes (Ruderer) (1877–1959), schwedischer Ruderer
 Wilhelm Brandes (Agrarwissenschaftler) (* 1936), deutscher Agrarwissenschaftler und Hochschullehrer

Wilhelm Brandes


Klipping ársins er verðlaunaflokkur á Edduverðlaununum sem var tekinn upp 2008 þegar flokknum Myndataka og klipping var skipt í tvennt. Elísabet Rónaldsdóttir hlaut þessi verðlaun fyrst fyrir klippingu í Reykjavík - Rotterdam.

Edduverðlaunin

Klipping ársins


Inspectorul Gadget este o serie animată științifico-fictivă, care se învârte în jurul aventurilor unui detectiv stângaci, drăguț, numit Inspector Gadget - o ființă umană cu diverse gadget-uri bionice încorporate în corpul său. Gadget-ul este nemesisul Dr. Claw, liderul unei organizații malefice cunoscute sub numele de "M.A.D". Seria a lansat franciza Inspector Gadget.

Referințe și note

Bibliografie

Legături externe
 Inspector Gadget at DHX Media

Inspector Gadget at Don Markstein's Toonopedia. Archived from the original on 17 septembrie 2016.
 Inspector Gadget at TV.com
 Inspector Gadget on Watch Cartoon Online

Seriale de televiziune americane
Seriale de televiziune din 1983
Seriale franceze
Seriale canadiene

Inspectorul Gadget


Veredinha es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Posee una población bastante rica en términos de artesanía. Es una ciudad que viene expandiéndose con el tiempo.

Historia
 Fundación: .
Su vegetación está basada en el tipo de bioma del cerrado y el municipio de Veredinha es cortado por el río Itamarandiba y por el río Araçuai.

En el pasado, Veredinha era conocida como Vendinhas, por el hecho de solo haber una venta, después, cuando surgieron las primeras casas, el nombre cambió a Veredinha, a causa de las veredas que existen alrededor de la ciudad.

Veredinha mantiene una fuerte religiosidad, con fiestas populares y tradicionales, la fiesta más tradicional es la Fiesta del Peão de Boiadeiro, que reúne una legión de personas montadas en animales. Surgió simplemente como a quema del judas, pero después se transformó en la gran Fiesta del Peão, que hoy es realizada siempre a finales del mes de abril. La fiesta del divino mantiene las mismas características, con Emperador y Imperatriz, y su cortejo pasando por la calle principal de la ciudad, la Fiesta del Divino es siempre realizada el mes de julio. Aún cuenta con algunas otras fiestas religiosas, como ser la Fiesta de Son Vicente de Paulo, y la Fiesta de Santa Rita.

En las comunidades rurales de Verediha, las fiestas religiosas también son muy fuertes, y aún cuenta con participaciones de grupos folclóricos como los Marujeiros. El distrito de Mendonça tiene grupos como las Mujeres Cantadoras, un grupo de señoras de la tercera edad que animan las subastas del distrito, y aún cuentan con corales que adornan y alegran las misas locales, como el Coral de los Hombres.

Pero el coral de mayor expresión es el Coral Voces de las Veredas, también conocido como Coral de Veredinha o de las Niñas de Veredinha. El Coral ya se presentó en el Palacio de los Artes (2006), para el Gov. Aécio Nieves en el Palacio de la Libertad (2008) y ya participó de diversas ediciones del Festival Internacional de Corales en Bello Horizonte. En el año de 2005, el Coro Voces de las Veredas grabó su primer CD, titulado "Una Esquina Nueva en un Cantinho del Valle". El coral proyectó la ciudad de Veredinha, juntamente con la artesanía local, para Brasil.

Referencias

Enlaces externos
 Veredinha en el WikiMapia

Localidades de Minas Gerais

Veredinha


En bodystocking eller body er en alt-i-en del; BH og trusse i et stykke, der sidder tæt til kroppen. En bodystocking er enten glat eller har indbygget bh, der kan være med eller uden bøjler og åbnes/lukkes i trusserne med en underfold med hægter eller tryklåse.

Eksterne henvisninger

Lingeri

Bodystocking


158899 Malloryvale este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
158899 Malloryvale este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Wrightwood de James Whitney Young. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 3,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 158001-159000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

158899 Malloryvale


Olukbaşı, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Muğla iline 99 km, Milas ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Milas'ın mahalleleri

Olukbaşı, Milas


Nicky Grist (1 de noviembre de 1961, Galés) es un copiloto de rallies galés actualmente retirado. Participó en el Campeonato Mundial de Rally junto a pilotos como Colin McRae, Juha Kankkunen, Malcom Wilson, entre otros.

Trayectoria

Resultados completos en WRC

Referencias

Enlaces externos
 Nicky Grist. juwra.com

Copilotos de rally
Pilotos de rally de Gales
Personalidades del Campeonato Mundial de Rally

Nicky Grist


Silvia de zăvoi (Sylvia borin), numită și silvie de grădină, privighetoare de grădină, este o pasăre migratoare din familia silviidelor, ordinul paseriformelor, răspândită în Europa și Asia de Vest, limita estică a habitatului apropiindu-se de Mongolia. Este o specie migratoare, care iernează în centrul și sudul Africii.

Descriere
Este o pasăre mică, având o lungime de 15 cm, cât vrabia, și o greutate de 12-14 grame. Longevitatea maximă înregistrată în natură este de 14 ani. Partea dorsală a corpului este brun-măslinie sau cenușiu-brun, cu aripile și coada mai întunecate. Partea inferioară este galben-albicios sau roz-albicioasă murdar, iar părțile laterale ale corpului puțin mai întunecate, măslinii-cenușii. Tectricele subalare sunt galben-ruginiu-albicioase. Rahisurile remigelor și tectricelor pe partea inferioară sunt albe. Vârful cozii este drept. Picioarele sunt scurte, cenușiu-brune. Ciocul este cafeniu deschis, lățit la bază, ascuțit la vârf. Coloritul celor două sexe este identic.

Suspecii
Sunt descrise 2 subspecii: Sylvia borin borin și Sylvia borin woodwardi. În România și Republica Moldova cuibărește subspecia Sylvia borin borin, care este un oaspete de vară. În România este destul de frecventă în Delta Dunării, dar se întâlnește și în regiunile de șes și cele deluroase, îndeosebi din Banat și Transilvania.

Habitat
Populația cuibăritoare estimată în România este de 200.000-400.000 de perechi. Cuibărește în tufișurile și subarboretul din lizierele de pădure, în vecinătatea poienelor, a luncilor râurilor și în parcurile din localități. Preferă regiunile mlăștinoase, pădurile de sălcii, de foioase și mixte, cu subarboret bogat și pădurile adiacente râurilor sau chiar trestiișurile, evită totuși pădurile de conifere.
Este o specie omnivoră, hrănindu-se cu hrană  de origine animală, cât și vegetală. Primăvara și vara consumă diverse insecte, toamna - pomușoare, bobițe și fructe. Insectele și larvele lor sunt prinse de pe frunze și tulpini, câteodată zburând în punct fix pentru a le prinde, într-o manieră similară muscarilor. Sosește din cartierele de iernat pe la mijlocul lunii aprilie. Masculii, printr-un cântec caracteristic, își anunță ceilalți vecini despre marcarea teritoriului de cuibărire și, totodată, ademenește femela. Are un cântec variat și mai prelung decât cel al silviei cu cap negru, care constă dintr-un gângurit melodios, lipsit de notele finale clare. Strigătul de alarmă este aspru, ușor nazal, repetat încontinuu, "cec-cec-cec". Cuibul este bine ascuns în vegetație, fiind amplasat în tufișuri, copaci tineri, la bifurcarea ramurilor joase ale copacilor bătrâni sau printre buruieni, de regulă la 0,3-2 m, mai rar la 3 m înălțime de la sol și are o dimensiune de 8 cm înălțime și 12 cm lățime. Are forma unei cupe, fiind construit din iarbă uscată, frunze, mușchi și mlădițe, căptușit cu ierburi fine, păr și rădăcini. Ponta este depuse de la mijlocul lunii mai până în iulie și este alcătuită din 2-6 (de obicei 4-5) ouă fusiforme, netede, lucitoare, albicioase sau cu o ușoară tentă ruginie, verzuie sau rozacee, cu pete și puncte maro în diferite nuanțe, violet sau gri, având centrul mai întunecat; dimensiunea medie a ouălor este de 20×15 mm. Mai rar poate depune 2 ponte pe an. Clocesc ambii părinți, în decurs de 12-14 zile,  însă masculul cuibărește numai ziua. Puii sunt nidicoli, golași, cu gâtlejul roz-roșcat deschis, cu două puncte purpurii la baza limbii; umflătura marginală a ciocului este albă mat, ei devin zburători în doar 10 zile, deoarece părinții îi hrănesc în mod intensiv. Puii părăsesc cuibul de obicei înainte de a fi capabili de zbor, însă rămân împreună cu adulții încă 2 săptămâni. În august-octombrie silvia de zăvoi migrează în Africa tropicală, unde iernează. Este o pasăre folositoare, hrănindu-se în perioada caldă a anului cu un număr mare de nevertebrate fitofage dăunătoare copacilor.

Note

Legături externe

 Silvie de zăvoi Sylvia borin. SOR
 Garden warbler (Sylvia borin). Arkive.  Video
 Garden Warbler (Sylvia borin). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona.
 Fauvette des jardins Sylvia borin - Garden Warbler. Oiseaux.net
 Садовая славка. Sylvia borin (Boddaert, 1783). Birds of Kazakhstan
  Sylvia borin (Boddaert, 1783) - Садовая славка. Позвоночные животные России.

Sylviidae
Păsări din România
Păsări din Republica Moldova

Silvie de zăvoi


An Chaetanthus leptocarpoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Chaetanthus leptocarpoides in nahilalakip ha genus nga Chaetanthus, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chaetanthus

Chaetanthus leptocarpoides


MiG-21 (Rusça: Микоян и Гуревич МиГ-21) (NATO rapor ismi: "Fishbed"), Sovyetler Birliği'nde Mikoyan Gurevich Tasarım Bürosu tarafından tasarlanan ve üretilen süpersonik (sesten hızlı) jet avcı/önleyici uçağıdır.Uçağın görünüşünün bu ünlü Rus telli müzik aletine benzerliği sebebiyle "balalayka" takma ismini almıştır. Polonyalı (Leh) pilotlar tarafından da gövde şeklinden dolayı ołówek (kalem) olarak isimlendirilmiştir. İlk versiyonları ikinci nesil jet avcı uçağı olarak nitelense de sonraki versiyonları üçüncü nesil jet avcı uçağı olarak kabul edilir. MiG-21, dört kıtada ellinin üzerinde ülke tarafından uçurulmuştur ve ilk uçuşunun üzerinden yarım yüzyıldan fazla süre geçmesine rağmen hala bazı ülkelerde hizmet vermektedir. Bu savaş uçağı, havacılık tarihinin en çok üretilen süpersonik jet uçağı, Kore Savaşı'ndan bu yana en çok üretilen savaş uçağı ve bütün versiyonlarda 1959'dan 1985'e kadar en uzun üretim süresine sahip savaş uçağı olmak üzere bir dizi modern havacılık rekorunu elinde bulundurmaktadır. Her tipten 11,496 adet MiG-21 üretilmiştir.

Gelişme

MiG 21 jet avcı uçağı, ses altı (subsonic) MiG-15, MiG-17 ve ses üstü (supersonic) MiG-19 ile başlayan Sovyet jet avcı uçaklarının bir devamıdır. Suhoy Su-7 gibi arkaya eğimli ya da delta kanatlı önden hava alıklı deneysel bir dizi Mach 2 Sovyet tasarımlarının en başarılı olanı MiG-21'dir.

MiG-21'in 1950'lerin başında Mikoyan OKB tarafından başlatılan tasarım çalışmaları, 1954 yılında Ye-1 olarak adlandırılan bir prototipin hayata geçirilmesiyle sonuçlandı. Bu proje çok kısa bir süre içinde planlanan motorun yetersiz olduğunun tespit edilmesi ile ikinci bir prototipin (Ye-2) yapımına yol açtı. Gerek bu iki ve benzeri erken prototiplerin kanatları arkaya doğru eğimliydi (swept-wing). Üretim modeli olacak delta kanatlı ilk prototip Ye-4 oldu. Ye-4, ilk uçuşunu 16 Haziran 1955 tarihinde yaptı ve Temmuz 1956'da Moskova'nın Tushino Havaalanı'nda Sovyet Havacılık Günü'nde kamuoyuna tanıtıldı. MiG-21, tek bir uçakta avcı ve önleme uçağı özelliklerini birleştiren ilk başarılı Sovyet uçağı oldu. Bu hafif avcı uçağı, nispeten düşük güçteki turbo jet artyakıcıları ile Mach 2 hızına ulaşma kabiliyetindeydi ve böylece Amerikan F-104 Starfighter, Northrop F-5 Freedom Fighter ve Fransız Dassault Mirage III ile karşılaştırılabilir olduğunu göstermişti.

Üretim

Sovyetler Birliği'nde (SSCB) üç fabrikada toplam 10,645 adet MiG-21 üretilmiştir. Bu fabrikalar Moskova'daki GAZ 30 (ayrıca Znamya Truda olarak bilinir), Gorky'deki GAZ 21 ve Tiflis'teki GAZ 31 tesisleridir. Bu fabrikalardaki "MiG" üretimi farklılıklar gösterir. Gorky, Sovyet kuvvetleri için tek kişilik; Moskova tek kişilik ihraç modelleri ve Tiflis hem SSCB hem de ihracat için çift kişilik modellerin üretimini yapmıştır. Ancak, bazı istisnalar da vardır. MiG-21R ve MiG-21bis uçaklarının SSCB ve ihraç modelleri Gorky'de üretilmiştir. 17 adet tek kişilik (muhtemelen MiG-21F) Tiflis'te, MiG-21MF ilk olarak Moskova'da daha sonra Gorky'de ve MiG -21U Moskova'nın yanı sıra Tiflis'te de üretilmiştir. Fabrikaların üretim sayıları ise aşağıdaki gibidir:
 Gorky : 5,765 adet
 83 MiG-21F; 513 MiG-21F-13; 525 MiG-21PF; 233 MiG-21PFL; 944 MiG-21PFS/PFM; 448 MiG-21R; 145 MiG-21S/SN; 349 MiG-21SM; 281 MiG-21SMT; 2013 MiG-21bis; 231 MiG-21MF.
 Moskova : 3,203 adet
 MiG-21U (bütün ihraç modelleri); MiG-21PF (bütün ihraç modelleri); MiG-21FL (HAL tarafından üretilenler hariç bütün ihraç modelleri); MiG-21M (tamamı); 15 MiG-21MT (tamamı).
 Tiflis : 1,677 adet
 17 MiG-21 ve MiG-21F; 181 MiG-21U izdeliye (изделие= ürün) 66-400 ve 66-600 (1962-1966); 347 MiG-21US (1966-1970); 1133 MiG-21UM (1971'ten üretim sona erene dek).
Çekoslovakya'da lisans altında toplam 194 adet MiG-21F-13 ve Hindustan Aeronautics Ltd. (HAL) tarafından Hindistan'da 657 adet MiG-21FL, MiG-21M ve MiG-21bis (225 kadar bis) üretilmiştir.

Teknik Tanım

MiG-21; süpersonik uçuş yeteneğine sahip, tek motorlu jet avcı uçağıdır.

Kanat

MiG-21 delta kanatlı bir uçaktır.

Gövde

MiG-21 maksimum 1.24 m genişliğinde eliptik profilli yarı-monokok (soba borusu gibi tek parçalı) bir gövdeye sahiptir. Motoru besleyen hava akımı, hava alığındaki bir koni ile düzenlenir. MiG-21PF modeline kadar üç aşamalı olan bu koni, M=1.5 hızına kadar tamamen geriye çekili, M=1.5 ve M=1.9 arası hızlarda orta konumda ve M=1.9'dan daha yüksek hızlarda en ileri konumda bulunuyordu.

Kuyruk

MiG-21'in kuyruk bölümü, dikey sabitleyici (dikey stabilize), bir çift kanat (yatay stabilize) ve yalpa kontrolünü/rotadan çıkmamayı (yaw) sağlayan kuyruğun altındaki küçük bir kanatçıktan oluşur. Bir dümeni olan dikey sabitleyici arkaya doğru 60° açılı ve 5.32 m2 (önceki versiyonlarda 3.8 m2) alanındadır. Yatay stabilize geriye doğru (tarama açısı) 57° açılı, 3.94 m2 alanında ve 2.6 m genişliğindedir.

İniş takımı

Bir burun iniş takımı ile birlikte üç tekerlekli iniş takımına sahiptir. Ana iniş takımının lastikleri 800 mm jant çapında ve 600 mm genişliğindedir (MiG-21P ile birlikte 660x200). Ana iniş takımının tekerlekleri 87° döndükten sonra gövde içine alınır, süspansiyon donanımı kanat içine çekilir. Burun tekerleği radarın altındaki gövde içindeki yuvasına ileriye doğru katlanır. Tekerlekleri arasındaki uzunluk 4.71 m, açıklık ise 2.69 m'dir.

Motorlar

MiG-21 motoru çeşitli türlerde üretilmiştir.

* = sınırlı (3-dakika) "ekstra-güç" art yakıcı 4000 m'nin (13,120 ft) altında veya daha az irtifada kullanılır.

Silah donanımı

Aşağıdaki tabloda MiG-21'in çeşitli modellerinin olası mühimmat yükleri gösterilmektedir. Pilon sütunundaki numaralar pilon başına yükü gösterir.

Operasyonel tarihi

Vietnam

MiG-21 ilk ününü çok sık harekâta katıldığı Vietnam Savaşı'nda elde etmiştir. Zamanının en gelişmiş uçağı olmasına rağmen birçok Kuzey Vietnam as pilotu, MiG-21'in yüksek kanat yükü dolayısıyla MiG-17'den daha az manevra kabiliyetine sahip olmasından MiG-17 ile uçmayı tercih etmiştir. Her ne kadar MiG-21, karşısındaki çağdaş çok maksatlı Birleşik Devletler avcı uçaklarının uzun menzilli radar, füze ve ağır mühimmat yükünden yoksun olsa da deneyimli pilotların elinde özellikle yerden idare edilen (GCI:Ground-controlled interception) yüksek hızlı vur-kaç saldırılarında kullanıldığında zor bir düşman olduğunu kanıtladı. MiG-21 önlediği F-105 darbe gruplarını yere inmeye zorlamış veya bomba yüklerini atmak zorunda bırakmıştır.

Orta Doğu

MiG-21 kapsamlı olarak İsrail'e karşı Mısır, Suriye ve Irak hava kuvvetleri tarafından 1960, 1970 ve 1980'lerde Orta Doğu'daki çatışmalarda kullanılmıştır. MiG-21 ilk kez İsrail Mirage IIIC uçakları ile 7 Nisan 1967 tarihinde altı Suriye MiG-21'nin İsrail Mirage'ları tarafından düşürüldüğünde karşı karşıya kaldı. MiG-21, F-4 Phantom II ve A-4 Skyhawk ile daha sonra 1970'li yıllarda karşı karşıya kalacak ve sonrasında İsrail tarafından 1980'lerde hizmete sokulan daha modern F-15 Eagle ve F-16 Fighting Falcon tarafından yenilecekti. MiG-21 Afganistan'ın Sovyet işgalinin ilk aşamalarında 1979 yılının Aralık ayında da kullanılmıştır

Hindistan

Hindistan Hava Kuvvetleri, 1971 yılındaki Hint-Pakistan Savaşı'ndan bu yana savaşın asıl yükünü taşıyan MiG-21'in en büyük kullanıcısı olmuştur. Bu savaş kıta üzerinde ilk süpersonik hava muharebesine tanık olmuştur. Bir Hint MiG-21 uçağı Pakistan Hava Kuvvetleri'ne ait bir F-104 Starfighter uçağını düşürmüş, sonrasında üç adet daha F-104 Starfigher ve bir MiG-19 savaş sona ermeden Hint uçaklarınca vurulmuştur. Ayrıca MiG-21 1999'da Kargil Savaşı'nda da kullanılmıştır. Bu kısa savaşta bir MiG-21 Pakistan tarafından fırlatılan yerden havaya füze ile vurulmuştur. MiG-21'in bilinen son kurbanı, 1999 yılında Atlantik Hadisesi (Atlantique Incident) olarak isimlendirilen olay sırasında Hindistan Hava Kuvvetleri'ne ait iki MiG-21 uçağının Hindistan Hava Sahası'na doğru uçan Pakistan Deniz Kuvvetleri'ne ait bir Breguet Atlantique keşif uçağını düşürmesidir.

Eski Yugoslavya

60'lı yıllar sırasında Sovyetler Birliği ile ilişkilerini büyük ölçüde geliştiren Yugoslavya, Eylül 1962'de ilk MiG-21F-13 avcı uçaklarını Yugoslav Hava Kuvvetleri bünyesine kattı (Yugoslav askeri tanımlaması L-12). Yugoslavya, 1962'den 80'lerin başına kadar olan dönemde dokuz değişik versiyonda yaklaşık 216 adet MiG-21 uçağı almıştır. Bunlar MiG-21F-13 Fishbed C (L-12), MiG-21U-400 ve U-600 Mongol-A (L-12 ve NL-12M), MiG-21PFM Fishbed-K (L-14), MiG21US Mongol-B (NL-14), MiG-21R Fishbed-H (L-14i), MiG-21M Fishbed-J (L -15), MiG-21MF Fishbed-J (L-15M), MiG-21UM Mongol-B (NL-16), MIG-21bis Fishbed-N ve Fishbed-L (L-17 ve L-17K) modelleridir. 1964'ten 1992'ye kadar yaklaşık 80 uçak kazalarda kaybedilmiştir. MiG-21 kullanan Yugoslav Hava Kuvvetleri birimleri şunlardır:
 204. Av Havacılık Alayı (Batajnica Hava Üssü)
 126. Av Filosu
 127. Av Filosu
 128. Av Filosu
 117. Av Havacılık Alayı (Željava Hava Üssü)
 124. Av Filosu
 125. Av Filosu
 352. Keşif Filosu
 83. Av Havacılık Alayı (Slatina Hava Üssü)
 123. Av Filosu
 130. Av Filosu
 185. Av-Bombardıman Filosu (Pula)
 129. Av Filosu
 129. Eğitim Merkezi (Batajnica Hava Üssü)

Afrika

Sovyetler tarafından Soğuk Savaş esnasında MiG-21'ler birçok Afrika Sahra ülkesine verildi. Bu uçakların en önemli kullanımı Angola İç Savaşı sırasında olmuştur. Küba Hava Kuvvetleri pilotları da bu savaş sırasında Angola üzerinde MiG-21'ler ile uçmuştur. Hem Angola hem de Küba MiG-21'leri sıklıkla Güney Afrika Hava Kuvvetleri (SAAF) Mirage'ları ile karşılaşmıştır. 6 Kasım 1981 günü, Binbaşı Johann Rankin bir Mirage F.1CZ ile Teğmen Danacio Valdez kumandasındaki MiG-21MF uçağını düşürerek Kore Savaşı'ndan sonraki ilk SAAF hava zaferini kaydetmiştir. 5 Ekim 1982 tarihinde de bir SAAF Mirage 5CZ uçağı bir MiG-21MF uçağını top ateşi ile yaralamış, fakat MiG üssüne güvenle dönüş yapmayı başarmıştır.

Romanya

1993 yılından itibaren Rusya, Romanya Hava Kuvvetleri'ne (RoAF) MiG-23 ve MiG-29 için yedek parça vermeyi durdurdu. Bu olay, Rumen MiG-21'lerinin Elbit sistemleri ile modernizasyonu bağlamında bir başlangıç oldu, çünkü bu savaş uçağını idame ettirmek Rumenler için daha kolaydı. 110 adet MiG-21 LanceR adı altında modernize edilmiştir. Bugün, sadece 48 adet LanceR RoAF envanterinde aktif durumdadır. Bu uçaklar, R-60M, R-73, Magic 2 veya Python III füzeleri gibi hem Batı ve hem de Doğu silahlarının her ikisini de kullanabilir. MiG-21'ler 2012 yılında F-16, F/A-18, Eurofighter Typhoon veya Gripen gibi yeni bir savaş uçağı ile değiştirilecektir.

Bilinen MiG-21 asları

Versiyonlar

[Bu bölümdeki tüm bilgiler Yefim Gordon&Keith Dexter tarafından yazılmış "MiG-21" ISBN 978-1-85780-257-3 kitabından uyarlanmıştır (çevirenin notu).]

- Nesil Sıfır: Geliştirme ve Seri Üretim Öncesi (1954-1956)
Özgün geliştirme tasarıları ve prototip, ilk seri üretim öncesi uçak. (Temel versiyonlar: Ye-1, Ye-2, Ye-2A/MiG-23, Ye-4, Ye-50, Ye-50A/MiG-23U, Ye-5, MiG-21).

- Nesil Bir: İlk Seri Üretim (1957-1961)
İlk kitlesel üretim sürümleri, diğer iyileştirmeler ve deneyler. (Temel versiyonlar: Ye-6, Ye-50P, MiG-21F, Ye-6T, MiG-21P-13, MiG-21F-13, Ye-6V).

- Nesil İki: Önleme Uçakları (Interceptor) (1961-1966)
Birbirine yakın sabit iyileştirmeler uygulanan önleme uçağı ve önleme kabiliyetli keşif uçağı olarak görevlendirilen daha gelişmiş versiyonlara öncülük eden diğer gelişmeler. Nükleer kabiliyetli darbe versiyonu da geliştirilmiştir. (Temel versiyonlar: MiG-21PF/FL, Ye-7SPS, MiG-21PFS, Ye-7M, MiG-21PFM, Ye-7R, MiG-21R, Ye-7S, MiG-21S, MiG-21N, MiG-21PD).

- Nesil Üç: Modernizasyon (1968-1972)
Bu dönem içinde MiG-21M versiyonundan nihai versiyon olan ve 1980'lere kadar üretilen MiG-21bis modeli ile MiG-21'in geliştirilmesi sürekliliğini korumuştur. (Temel versiyonlar: MiG-21M, MiG-21I, MiG-21K, MiG-21Sh, MiG-21SM, MiG-21MF, MiG-21DF, MiG-21SMF, MiG-21MT, MiG-21SMT, MiG-21ST, MiG-21bis).

- Eğitim Uçağı Versiyonları (1960-1968+)
MiG-21'in eğitim versiyonlarının geliştirilmesi 1960 yılında başladı ve 1968 yılındaki nihai tasarımdan sonra da uzun yıllar üretim devam etti. (Temel versiyonlar: Ye-6U, MiG-21U, MiG-21US, MiG-21UM).

{| border="1"
|+ MiG-21 versiyonlarının elektronik sistemleri (avionik)
! Model !! Telsiz !! IFF!! ADF !! RWR!! Nişangah !! Radar !! ATC Transponder !! GCI Komuta Bağlantısı !! Telsiz Seyir Sistemi
|-
! MiG-21 (izd. 65)
|RSIU-4V Klyon
|SRO-2 Khrom
|ARK-5 Amur
|SPO-2 Sirena-2
|ASP-5N-V3
|SRD-1M Konus**
|SOD-57 Globus
|Gorizont-1V
| -
|-
! MiG-21F (izd. 72)
|R-800
|SRO-2 Khrom
|ARK-54N
|SPO-2 Sirena-2
|ASP-5NV-UI
|SRD-5MN Baza-6**
|SOD-57 Globus
|Gorizont-1V?
| -
|-
! MiG-21F-13 (izd. 74)
|R-802
|SRO-2 Khrom
|ARK-10
|SPO-2 Sirena-2
|ASP-5ND
|SRD-5ND Kvant**
|SOD-57M Globus-2
|Gorizont-1V?
| -
|-
! MiG-21PF (izd. 76)
|RSIU-5V
|SRZO-2 Khrom-Nikel'
|ARK-54I
|SPO-2 Sirena-2
|PKI
|RP-9-21 (batch 1-6); RP-21 (7 on)
|SOD-57M Globus-2
|ARL-S Lazur'
| -
|-
! MiG-21PF (izd. 76A)
|RSIU-5
|SRO-2 Khrom
|ARK-10*
|SPO-2 Sirena-2
|PKI
|RP-9-21
|SOD-57M Globus-2
|ARL-S Lazur'
| -
|-
! MiG-21FL (izd. 77)
|RSIU-5G
|SRO-1
|ARK-10*
|SPO-2 Sirena-2
|PKI
|R1L
|SOD-57M Globus-2
|?
| -
|-
! MiG-21PFM (izd. 94)
|RSIU-5V
|SRZO-2M Khrom-Nikel'
|ARK-10
|SPO-2 Sirena-2
|PKI
|RP-21M
|SOD-57M Globus-2
|ARL-S Lazur'
|Iskra
|-
! MiG-21PFM (izd. 94A)
|RSIU-5
|SRZO-2 Khrom-Nikel'
|ARK-10*
|SPO-2 Sirena-2
|PKI
|RP-21MA
|SOD-57M Globus-2
|ARL-S Lazur'
|Iskra
|-
! MiG-21R (izd. 03/94R)
|RSIU-5V
|SRZO-2M Khrom-Nikel'
|ARK-10
|SPO-3 Sirena-3
|PKI
|RP-21M
|SOD-57M Globus-2
|ARL-S Lazur'
|Iskra
|-
! MiG-21R (izd. 94RA)
|RSIU-5
|SRZO-2 Khrom-Nikel'
|ARK-10
|SPO-3 Sirena-3
|PKI
|RP-21MA
|SOD-57M Globus-2
|ARL-S Lazur'
|Iskra
|-
! MiG-21S/SN (izd. 95/95N)
|RSIU-5V
|SRZO-2M Khrom-Nikel'
|ARK-10
|SPO-10
|ASP-PF-21
|RP-22 (Sapfir-22)
|SOD-57M Globus-2
|ARL-S Lazur-M
|?
|-
! MiG-21M (izd. 96)
|RSIU-5
|SRZO-2 Khrom-Nikel'
|ARK-10
|SPO-3 Sirena-3M
|ASP-PFD
|RP-21MA
|SOD-57M Globus-2
|ARL-S Lazur|?
|-
! MiG-21SM (izd. 95M/15)
|RSIU-5V
|SRZO-2M Khrom-Nikel'
|ARK-10
|SPO-10
|ASP-PFD
|RP-22
|SOD-57M Globus-2
|ARL-S Lazur'''-M
|?
|-
! MiG-21bis (PVO; izd. 75)
|RSIU-5V
|SRZO-2M Khrom-Nikel' |ARK-10
|SPO-10
|ASP-PFD-M
|RP-22M
|SOD-57M Globus-2
|ARL-S Lazur-M
|none?
|-
! MiG-21bis (VVS; izd. 75)
|RSIU-5V
|SRZO-2M Khrom-Nikel' |ARK-10
|SPO-10
|ASP-PFD-M
|RP-22M
|SOD-57M Globus-2
|none
|RSBN-4N
|-
! MiG-21bis (izd. 75A)
|RSIU-5
|SRZO-2 Khrom-Nikel' |ARK-10
|SPO-3 Sirena-3M
|ASP-PFD
|RP-21M
|SOD-57M Globus-2
|ARL-S Lazur-M
|none?
|-
! MiG-21bis (izd. 75B)
|RSIU-5
|SRZO-2 Khrom-Nikel'
|ARK-10
|SPO-3 Sirena-3M"
|ASP-PFD
|RP-21M
|SOD-57M Globus-2
|none
|RSBN-2N
|-
|}

Tablo açıklaması:
 IFF = Identification Friend or Foe (dost düşman tanıma)
 ADF = Automatic direction finder (otomatik istikamet bulucu)
 RWR = Radar warning receiver (radar ikaz alıcısı)
 ATC = Air traffic control (hava trafik kontrolü)
 GCI = Ground-Controlled Interception (yer kontrollü önleme)
 DME = Distance measuring equipment (mesafe tahmin cihazı)
 * = DME modülü yoktur.
 ** = Sadece menzil belirleyici birim (telemetre) vardır.

 Geliştirme programları

MiG-21-93

Rusya günümüzde eski model MiG-21'leri MiG-21-93 standardına getirmek için bir güncelleme paketi sunmaktadır. Bu paket, görüş ötesi menzilli Vympel R-77 havadan havaya füze gibi modern silahların kullanımı ile uçağa daha büyük bir atış menzili sağlayan ve MiG-29'larda da kullanılan Kopyo doppler radarının yerleştirildiği aviyonik sisteminin bir yükseltmesidir. Yükseltilen aviyonikler, düşman avcı uçakları ile savaşabilme kabiliyetini arttırmasının yanı sıra uçağın hayatta kalabilme kabiliyetini de geliştirmektedir. Diğer yükseltme özellikleri içerisinde çift ekranlı HUD (Head-up display = baş üstü ekran), kaska monteli hedef tespit cihazı ve gelişmiş uçuş kontrol sistemleri bulunmaktadır.

MiG-21-2000

İhraç alıcıları için tek kişilik 21. yüzyıl versiyonudur. İsrail Havacılık ve Uzay Sanayi tarafından yapılmıştır..

MiG-21 LanceR

Romanya Hava Kuvvetleri için İsrail Elbit ve Rumen Aerostar SA firmaları tarafından yapılan gelişmiş versiyondur. The LanceR-A versiyonu, R-60, R-73 ve Python III havadan havaya füze benzeri doğu ve batı kökenli mühimmat kullanarak hassas yer saldırı görevi için optimize edilmiştir. The LanceR-B versiyonu eğitim ve LanceR-C ise iki adet LCD MFD (Multi-function display = çok maksatlı ekran), kaska monteli hedef tespit cihazı ve Elta EL/M-2032 hava muharebe radarı monteli hava üstünlüğü versiyonudur.

MiG-21 Bison

İlk müşterisi olan Hint Hava Kuvvetleri ve ihracat için üretilmiş geliştirilmiş versiyondur. Aynı anda sekiz hedefi izleme ve Vympel R-27 benzeri havadan havaya yarı aktif radar güdümlü füze ile iki hedefe kilitlenme kabiliyetindeki Phazotron Kopyo (mızrak) hava radarı ile donatılmıştır. Bu radar aynı zamanda ek kanal tahsis edildiğinde Vympel R-77 havadan havaya aktif radar güdümlü füzenin kullanımına da uygundur. Ruslar bu versiyonun ilk F-16 modellerine eşdeğer olduğunu iddia etmektedirler. Hint-ABD ortak hava tatbikatlarında Amerikan F-15 ve F-16'larına karşı da iyi bir performans sergilemiştir. Simüle edilen hava muharebelerinde 'Bison' versiyonları neredeyse tüm sahte kapışmaları kazanmayı başarmıştır.

MiG-21-97

MiG-21-93 modelinin geliştirilmişidir. MiG-21-93, Klimov RD-33 motoru ile donatılmıştır. Ruslar Ramenskoye Havaalanı'ndaki değerlendirmede bu versiyonun yapılan simüle it dalaşında F-16'yı 4:1 bir skor ile yendiğini iddia etmektedirler.

 Yabancı üretim versiyonları

Çin Halk Cumhuriyeti (PRC)

MiG-21'in Çin yapımı türevleri Chengdu J-7 ve F-7 (ihraç modeli) olarak tanımlanır. J-7'nin yalnızca ilk sürümü MiG-21F-13 versiyonu MiG-21'in bir kopyasıdır. Çin ve SSCB arasında MiG-21'in Çin'de lisans altında üretiminin yapılmasına dair bir anlaşmaya varılmasına rağmen, iki ülke arasındaki siyasi ilişkilerin bozulması Sovyet desteğinin durmasına neden oldu. Bu durum Çinlileri, siyasi sürtüşme zamanında SSCB'den henüz sevk edilmemiş çizim ve belgeleri yapmak yerine, SSCB'den verilen bir avuç MiG-21F-13 parçası üzerinde tersine mühendislik yapmaya mecbur etti. J-7'nin sonraki tüm gelişimi Çin'e aittir ve Sovyet yapımı modellerden farklıdır.

Çekoslovakya

1962 ve 1972 yılları arasında ve MiG-21F-13 versiyonu lisans altında Aero Vodochody tarafından Çekoslovakya'da üretildi. Aero Vodochody (sonradan Středočeské strojírny, n.p. adını aldı), bu dönemde, Z-159 tanımlaması kapsamında toplam 194 adet uçak üretti. Vodochody fabrikasında ellilerden altmışlı yıllara kadar MiG-15 ve MiG-19 uçakları da üretilmişti. MiG-21F-13'ün tek yerel üretim versiyonu Sovyet üretimi örneklerinden kokpit gerisindeki sert dural levha kaplamasıyla orijinal Sovyet MiG'lerindeki şeffaf tasarıma karşın dış yapımı itibarıyla farklıydı. Bu uçaklar Çekoslovak Hava Kuvvetleri ve ihraç için yapılmışlardır. R13-300 motorları, Sovyetler Birliği'nden ithal edildi.

Hindistan

MiG-21'in Hindistan'da lisans altında üretimi Nasik'teki Hindustan Aeronautics tarafından 1966 yılında MiG-21FL modelinin, dört aşamalı bir program çerçevesinde CKD (Complete knock down = tamamen sökülmüş) kitlerinin montajı ile başlayarak, birleştirme, parça üretimi ve son olarak da ilerleyerek sıfırdan üretimi şeklinde başladı. Type 77 olarak tanımlanan ve takma ismi Trishul (zıpkın) olan 205 adet MiG-21FL 1966 ve 1972 yılları arasında Hindistan'da inşa edilmiş; tamamen Hint yapımı bileşenler ile üretilen ilk uçak 19 Ekim 1970 tarihinde Hindistan Hava Kuvvetleri'ne teslim edilmiştir. Öncesinde ilk Hint üretimi R11F2S-300 motoru  2 Ocak 1969'da üretim bandını terk etmişti. 1971 yılında HAL, Type 88 olarak adlandırılan MiG-21M (izdeliye 96) modelinin geliştirilmiş sürümünü üretti. Tamamı Hindistan'da üretilen bu modele izdeliye (изделие = ürün) tanımlaması uygulanmadı. İlki 14 Şubat 1973'te ve en sonuncusu da 12 Kasım 1981 tarihinde olmak üzere toplam 158 adet Type 88 MiG-21M Hindistan Hava Kuvvetleri'ne teslim edildi. HAL tarafından üretilen son versiyon MiG-21bis oldu. Bu modelden 1977 yılında CKD kitlerinden 75 adet ve daha sonrasında da 1984'e kadar sıfırdan 220 adet daha üretildi. 1990'larda meydana gelen bir dizi kaza sebebiyle uçağa "uçan tabut" adı takıldı. Hindistan Hava Kuvvetleri envanterde bulunan yaklaşık 125 adet MiG-21bis modelini MiG-21 "Bison" standardına yükselmeye karar vermiştir. Bu uçaklar 2025 yılına kadar Hindistan Hava Kuvvetleri'nde hizmet verecektir.

 Mikoyan-Gurevich MiG-21 kullanıcıları

 Güncel kullanıcılar

Bu listeye, Chengdu J-7 olarak bilinen Çin kopyalar / lisanslı imal versiyonlarını kullanan ülkeler dahil değildir.

 Önceki kullanıcılar

   (Çek Cumhuriyeti ve Slovak Cumhuriyeti'ne devredildiler.)

   (Birleşme üzerine Almanya'ya devredildiler.)

  (Ardıl devletlere devredildiler.)

  (Ardıl devletlere devredildiler.)

 Sivil kullanıcılar

Bazı uçaklar günümüzde özel koleksiyoncular tarafından alınarak savaş kuşu (warbird) olarak uçurulmaktadır. Hatta ABD'de bazı ithalatçılar Rusya ve diğer devletlerden MiG-21, MiG-15 ve MiG-17 satın alarak bunları sivillere yaklaşık 45,000 dolara satmaktadır.

 Teknik Özellikler

 Mikoyan-Gurevich MiG-21F-13

Genel özellikler

 Mürettebat: 1
 Uzunluk: 15.76 (pitot tüple beraber) m (51 ft 8.47 in)
 Kanat açıklığı: 7.154 m (23 ft 5.66 in)
 Yükseklik: 4.1 m (13 ft 5.41 in)
 Kanat alanı: 23.0 m2 (247.3 ft2)
 Boş ağırlık: 4,871 kg (10,738 lb)
 Yüklü ağırlık: 7,100 kg (15,650 lb)
 Motor: 1 × Tumanskiy R11F-300, normal itiş gücü 37.27 kN (8,380 lbf), art yakıcılı (afterburner) itiş gücü 56.27 kN (12,650 lbf)

Performans

 Azami hız: 2,175 km/h (1,350 mph) Mach 2.05
 Menzil: 1,580 km (981 mil)
 Servis tavanı: 19,000 m (62,335 ft)

Silah donanımı

 1x dahili NR-30 30 mm top, ek olarak 2x K-13 veya K-13A (R-3S) AAM (havadan havaya füze) ya da 2x 500 kg (1,102 lb) bomba

 Mikoyan-Gurevich MiG-21PFM

Genel özellikler

 Mürettebat: 1
 Uzunluk: 14.5 (pitot tüple beraber) m (47 ft 6.86 in)
 Kanat açıklığı: 7.154 m (23 ft 5.66 in)
 Yükseklik: 4.125 m (13 ft 6.41 in)
 Kanat alanı: 23.0 m2 (247.3 ft2)
 Yüklü ağırlık: 7,800 kg (17,195 lb)
 Motor: 1 × Tumanskiy R11F2S-300, normal itiş gücü 38.74 kN (8,710 lbf), art yakıcılı (afterburner) itiş gücü 60.54 kN (13,610 lbf)

Performans

 Azami hız: 2,230 km/h (1,385 mph) Mach 2.05
 Menzil: 1,670 km (1,037 mil)
 Servis tavanı: 19,000 m (62,335 ft)

Silah donanımı

 1x GP-9 silah podu GSh-23 23 mm top monteli, ek olarak 2x K-13A (R-3S) AAM (havadan havaya füze) ya da 2x 500 kg (1,102 lb) bomba

 Mikoyan-Gurevich MiG-21bis

Genel özellikler

 Mürettebat: 1
 Uzunluk: 15.0 (pitot tüple beraber) m (49 ft 2.5 in)
 Kanat açıklığı: 7.154 m (23 ft 5.66 in)
 Yükseklik: 4.125 m (13 ft 6.41 in)
 Kanat alanı: 23.0 m2 (247.3 ft2)
 Boş ağırlık: 5,339 kg (11,770 lb)
 Yüklü ağırlık: 8,725 kg (19,235 lb)
 Motor: 1 × Tumanskiy R25-300, normal itiş gücü 40.21 kN (9,040 lbf), art yakıcılı (afterburner) itiş gücü 69.62 kN (15,650 lbf)

Performans

 Azami hız: 2,175 km/h (1,350 mph) Mach 2.05
 Menzil: (dahili tanklardaki yakıt ile) 1,210 km (751 mil)
 Servis tavanı: 17,800 m (58,400 ft)

Silah donanımı

 1x dahili GSh-23 23 mm top, ek olarak 2x K-13A (R-3R) veya 4x Molniya R-60 AAM (havadan havaya füze) ya da 2x 500 kg (1,102 lb) bomba

 Mikoyan-Gurevich MiG-21-93

Genel özellikler

 Mürettebat: 1
 Uzunluk: 14.5 (pitot tüple beraber) m (47 ft 6.86 in)
 Kanat açıklığı: 7.154 m (23 ft 5.66 in)
 Yükseklik: 4.125 m (13 ft 6.41 in)
 Kanat alanı: 23.0 m2 (247.3 ft2)
 Yüklü ağırlık: 8,825 kg (19,425 lb)
 Motor: 1 × Tumanskiy R25-300, normal itiş gücü 40.21 kN (9,040 lbf), art yakıcılı (afterburner) itiş gücü 69.62 kN (15,650 lbf)

Performans

 Azami hız: 2,175 km/h (1,350 mph) Mach 2.05
 Menzil: (dahili tanklardaki yakıt ile) 1,210 km (751 mil)
 Servis tavanı: 17,800 m (58,400 ft)

Silah donanımı

 1x dahili GSh-23 23 mm  top, ek olarak 2x R-27R1 veya R-27T1 veya 4x R-60M veya R-73E AAM (havadan havaya füze) ya da 2x 500 kg (1,102 lb) bomba

 Ayrıca bakınız
 Chengdu J-7
 Suhoy Su-9
 English Electric Lightning
 Dassault Mirage III
 Lockheed F-104 Starfighter
 McDonnell Douglas F-4 Phantom II
 Northrop F-5 Freedom Fighter/Tiger II
 List of military aircraft of the Soviet Union and the CIS
 List of fighter aircraft
 2002 Jalandhar India MiG-21 crash
 Munir Redfa
 Flight airspeed record
 Doru Davidovici, Romanian Air Force pilot and writer, in whose narrative MiG-21 is seen as an actual character.

 Kaynakça

 Bibliyografya

 Gordon, Yefim. Mikoyan-Gurevich MiG-15: The Soviet Union's Long-Lived Korean War Fighter. Hinckley: Midland, 2001. ISBN 1-85780-105-9.
 Gordon, Yefim. Mikoyan MiG-21 (Famous Russian aircraft). Hinckley: Midland, 2007. ISBN 1-85780-257-8.
 Toperczer, István. MiG-21 Units of the Vietnam War'' (Osprey combat aircraft, 29). Oxford: Osprey Pub, 2001. ISBN 1-84176-263-6.

Dış bağlantılar
 MiG-21.de
 MIG-21 Fishbed from Russian Military Analysis
 MiG-21 FISHBED from Global Security.org
 MiG-21 Fishbed from Global Aircraft
 Cuban MiG-21
 Cuban MiG-21 in Angola
 Aviation forum to which members have contributed photographs of MiG-21s
 Warbird Alley: MiG-21 page - Information about privately-owned MiG-21s
 African flown MiGs, including the MiG-21
 Mig Alley USA, Aviation Classics, Ltd Reno, NV

Rus savaş uçakları
Mikoyan uçakları

Mikoyan-Gureviç MiG-21


Das 1901 in Dienst gestellte dänische Küstenpanzerschiff Herluf Trolle war das Typschiff einer Serie von drei sehr ähnlichen Schiffen mit zwei 24-cm-Einzeltürmen vorne und achtern. Die Bemühungen der dänischen Marine, gleichartige Schiffe mit schwerer Artillerie zu erhalten, hatte endlich Erfolg, da sie 1904 mit der Olfert Fischer und 1910 mit der Peder Skram zwei weitere Schiffe erhielt. Der Plan noch ein weiteres Schiff (Niels Juel) mit einer stärkeren und moderneren Waffe zu erhalten, scheiterte durch den Ersten Weltkrieg, da Krupp die bestellten Waffen nicht lieferte.

1918 blieb die Herluf Trolle anfangs als einziges Küstenpanzerschiff weiterhin in Dienst. 1932 wurde sie zum Abbruch verkauft.

Das Schiff war benannt nach dem aus Schonen stammenden dänischen Admiral und Humanisten Herluf Trolle (1516–1565).

Baugeschichte

Obwohl von der Größe der Iver Hvitfeldt vergleichbar, war die Herluf Trolle eine Weiterentwicklung der Skjold, allerdings mit zwei schweren Einzeltürmen, verstärkter Panzerung durch die Verwendung gehärteten Creusot-Stahls und verstärkter Maschinenleistung. Die größte Weiterentwicklung hatte es in den drei Jahren seit dem Stapellauf der Skjold im Bereich der Schiffsartillerie gegeben. Die 24 cm-Canet-Kanonen der Herluf Trolle hatten eine Reichweite von 11.500 m gegenüber den 9.800 m des Krupp-Vorläufermodells und eine Feuergeschwindigkeit von 1,3 Schuss je Minute gegenüber dem einen Schuss in zwei Minuten der Waffe der Skjold.
Die 15-cm-Kanonen hatten eine Reichweite von 10.300 m gegenüber den 7.300 m der Waffen auf der Skjold und eine Feuergeschwindigkeit von 6,5 Schuss gegenüber 5 Schuss. Allerdings waren diese Geschütze jetzt in Kasematten und nicht mehr in frei stehenden Türmen installiert, um die Maschinenräume nicht durch Magazine und Drehmechanismen einzuschränken. Dadurch standen die Waffen so tief, dass sie nur bei ruhiger See wirkungsvoll eingesetzt werden konnten.

Einsatzgeschichte
Die Herluf Trolle kam am 7. Juni 1901 erstmals in Dienst und wickelte bis zum 20. Juli 1901 ihre Probefahrten ab. Ab dem 14. Juni 1902 machte sie bis zum Oktober des Jahres erstmals den Routinedienst einer aktiven Phase mit Einzelfahrten und Geschwadertraining.

1904 folgte die zweite Einsatzperiode, und 1906 begann die aktive Zeit im Juni mit einer Reise des dänischen Königs nach Drontheim zur Krönung seines Sohnes Carl als Haakon VII. von Norwegen.  Das Panzerschiff begleitete zusammen mit dem Kreuzer Hekla die Königsyacht Dannebrog. Das Schiff befand sich 1907 in der Hauptreparatur und nahm im Herbst noch am Geschwadermanöver teil. Weitere aktive Perioden gab es 1908 und 1910, wobei die Herluf Trolle diesmal auch im Winter in Dienst blieb und erst im Herbst 1911 wieder außer Dienst gestellt wurde. 1913/1914 folgte eine zweite Einsatzphase, die wieder den Winter einschloss. Zum Wintergeschwader gehörte auch der Kreuzer Hejmdal als Kadettenschulschiff.

Am 1. August 1914 begann die Neutralitätswache der dänischen Marine, die für die Herluf Trolle erst am 28. Februar 1919 als letztem Küstenpanzerschiff endete. Die drei Schiffe der Herluf-Trolle-Klasse wechselten während dieser Zeit mehrfach ihre Aufgaben zwischen dem 1. Geschwader am Öresund, dem 2. Geschwader am Großen Belt und dem Dienst als Flaggschiff.

Am 17. August 1922 wurde die Herluf Trolle der Reserve zugewiesen. 1930 kam das Schiff letztmals zum Einsatz; es diente als Artillerieschulschiff der Unteroffiziersschule und nochmals als Flaggschiff des Übungsgeschwaders.

1932 wurde die Herluf Trolle zum Abbruch verkauft, nachdem die Waffen und andere Ausrüstungsteile im Marinestützpunkt Holmen demontiert worden waren. Der Rumpf wurde 1934 in Dänemark verschrottet, während die Waffen 1939 noch vorhanden und im Kongelundsfortet auf Amager aufgestellt waren. Im Zweiten Weltkrieg beschlagnahmten die Deutschen die Waffen und stellten sie in Küstenbatterien bei Gniben und Sjællands Odde auf. Die 24-cm-Kanonen wurden 1947–48 verschrottet.

Die dänischen Küstenpanzerschiffe

Erneute Verwendung des Namens Herluf Trolle

Von 1967 bis 1990 hatte die dänische Marine die Fregatte Herluf Trolle von 2371 t im Dienst. Es waren zwei Fregatten dieses Typs vorhanden; das Typschiff Peder Skram ist als Museumsschiff in der Marinestation Holmen in Kopenhagen erhalten.

Literatur
 R. Steen Steensen: Vore panserskibe. Marinehistorisk Selskab, Kopenhagen 1968.

Weblinks

 Herluf Trolle (1901-1932)
 Herluf Trolle

Fußnoten

Herluf-Trolle-Klasse

Herluf Trolle (Schiff, 1899)


Rachel Elizabeth Lloyd, née en 1975 à Stalbridge, est une militante britannique contre le trafic sexuel, écrivain et fondatrice de l'ONG Girls Educational and Mentoring Services. Après avoir migré en 1997 aux États-Unis, elle se mobilise pour lutter contre le trafic sexuel sur le territoire et contre l'exploitation sexuelle des enfants et des jeunes femmes. En 1998, elle fonde Girls Educational and Mentoring Services, dont le siège se trouve à Harlem. Elle fait campagne pour que les jeunes filles tombées dans l'esclavage sexuel ne soient plus traitées en délinquantes, mais en victimes.

Biographie

Rachel Lloyd naît en 1975 à Stalbridge, dans le Dorset. Élevée par sa mère et son beau-père, elle suit les cours dans . Pendant ses années d'école, elle souffre des préjugés et des provocations racistes de la part de l'équipe pédagogique et des autres élèves, ce qui la conduit à se déscolariser à l'âge de 13 ans.

À l'âge de 17 ans, elle pratique la prostitution pour la première fois. Elle déménage en Allemagne dans l'espoir de changer de vie. Elle commence à reprendre pied avec le soutien d'un famille de militaires et d'une église sur une base de l'aviation américaine en Allemagne.

En 1997, elle migre aux États-Unis et commence à intervenir auprès de détenues adultes. Son travail porte sur des femmes adultes issues de la prostitution ainsi que sur des femmes incarcérées à Rikers Island et d'autres maisons d'arrêt. Elle s'investit dans la politique intérieure pour lutter contre la traite sexuelle des êtres humains, à commencer par celle des enfants et des jeunes femmes. Elle s'efforce aussi d'aider les femmes qui exercent dans la rue au Bronx. Durant cette période, elle constate la nécessité d'offrir des services locaux aux jeunes femmes qui risquent de tomber dans l'exploitation sexuelle ou qui en sont victimes. Elle remarque que les besoins affectifs et pratiques de ces femmes n'intéressent pas les services sociaux des organismes publics.

Après son arrivée à New York, Lloyd reprend ses études pour réussir l'examen du General Educational Development, ce qui lui donne accès à d'autres établissements : elle s'inscrit dans l'enseignement supérieur et obtient une licence de lettres en psychologie au Marymount Manhattan College et une maîtrise en anthropologie urbaine appliquée au City College of New York.

En mars 1998, elle participe au premier International Summit of Sexually Exploited Youth, porté par l'International Centre to Combat Exploitation of Children du Canada. Au cours de ce congrès, elle contribue à la rédaction d'une déclaration et d'un appel aux actes adressé aux gouvernements du monde. En octobre 2009, cette déclaration est présentée aux Nations-Unies ; le document est ratifié par 120 pays.

La même année, elle fonde Girls Educational and Mentoring Services, ONG qui secourt les jeunes filles et femmes victimes de l'industrie du sexe aux États-Unis. Lloyd s'est appuyée sur sa propre expérience, en tant que victime d'exploitation sexuelle à l'adolescence, ainsi que sur ses relations inefficaces avec les services sociaux. En 2012, l'ONG fait partie des principales associations de secours aux jeunes filles et femmes âgées de 12 à 24 ans, victimes d'exploitation sexuelle et de traite sur le territoire. L'association propose des services directs à plus de  et femmes chaque année.

En 2004, le New York Daily News cite Rachel Lloyd parmi les . En 2006, la chaîne WCBS-TV la cite en tant que « New-yorkaise célèbre ».

En février 2010, Lloyd présente son témoignage devant l'United States Senate Judiciary Subcommittee on Human Rights and the Law au sujet de la prostitution enfantine et de la traite sexuelle aux États-Unis. Le sénateur Dick Durbin, qui préside cette sous-commission, a abordé le thème du Safe Harbor for Exploited Youth Act et déclaré que le Congrès doit adopter une position claire sur le fait que les enfants victimes de traite sexuelle ne doivent pas être traités en délinquants.

Film

Lloyd s'investit pour corriger des conceptions erronées selon lesquelles les enfants sont des délinquants et proteste contre les lois et les verdicts en ce sens aux États-Unis. Elle a milité auprès des législateurs de l'État de New York pour qu'ils votent la loi Safe Harbor for Exploited Youth Act : cette loi définit les enfants comme victimes, et non comme délinquants, et leur propose les services sociaux nécessaires. En 2007 paraît le film documentaire Very Young Girls, qui décrit le travail de Girls Educational and Mentoring Services. Dirigé par David Schisgall, le film présente la traite à travers les personnages de deux adolescentes américaines de 13 et 14 ans victimes d'abus et d'exploitation par des proxénètes dans les rues de New York, tandis que la police les voit comme des délinquantes adultes

Ouvrage
 Lloyd, Rachel (2011). Girls Like Us: Fighting for a World Where Girls Are Not for Sale, an Activist Finds Her Calling and Heals Herself, Harper, 288 pages.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Traite des êtres humains aux États-Unis
 Exploitation sexuelle des enfants à des fins commerciales

Liens externes

 International Centre to Combat Exploitation of Children Declaration and Agenda for Action of Sexually Exploited Children & Youth
 Interview of Rachel Lloyd by Women's WorldWide Web

Militant britannique
Personnalité liée à la défense des droits de l'homme

Rachel Lloyd (militante)


Felemenk (Osmanlıca: فلمنك, Orta Felemenkçe ve Yüksek Almanca: Vlaming, Fransızca: Pays Bas) veya Flandre, Kuzeybatı Avrupa'da Ren Irmağı deltası çevresindeki Alçak Ülkeler veya Aşağı Ülkeler (Low Countries) denilen alanda günümüzde Hollanda ile Belçika'nın yer aldığı bölgeye verilmiş olan addır. 1830 yılına kadar bu coğrafyada siyasi olarak çeşitli kontluk ve dukalıklar varlık sürdürmüştür.

Gerek Avrupa, gerek Osmanlı tarihinde Felemenk terimi, 16. yüzyılın ortasından beri Burgonya Krallığı çevresini meydana getiren 17 eyaleti içeren geniş bir bölgeyi tanımlar.

Günümüzde Benelüks adıyla da bilinen söz konusu topraklar başta Hollanda olmak üzere Belçika, Lüksemburg, Fransa ve Almanya'nın bir bölümünü kapsar. O zamanki Birleşmiş Hollanda Krallığı'nın yerini de, sonradan daha dar sınırlar içinde bugünkü Hollanda Krallığı almıştır.

Etimolojisi
Bölge Felemenkçede Nederlanden olarak adlandırılmaktadır. Neder, 'aşağıda, altta," anlamına gelmektedir. Landen ise land (ülke, yer, toprak) kelimesinin çoğuludur.

Aynı mantıkla bölgeye İngilizce'de Low Lands (Alçak Ülkeler), Fransızca'da Pays Bas (Alttaki Topraklar), Almanca'da Niederlande (Alçak Ülke) denmektedir.

Zamanla tüm bu terimler bugünkü Hollanda Krallığını tarif etmek için kullanılmakla birlikte tarihsel olarak bugünkü kabaca Benelüks bölgesini tarif etmekte kullanılmıştır. Ülkenin bölünmesi ise Napolyon işgali'ne dayanmaktadır.

Türkçeye Vlaming kelimesinin Fransızca söylenişinin derivasyonuyla geçmiştir. Vlaming kelimesi Vlaam kelimesinin sıfat halidir (İngilizcedeki -ish, Türkçedeki -ce/çe/ca/ça eki gibi).

Ayrıca bakınız
Stadhouder
Birleşik Hollanda Cumhuriyeti
Flandre
 Flaman Bölgesi
 Belçika atı

Kaynakça

Hollanda tarihi
Belçika tarihi

Felemenk


Charles McGee ist der folgender Personen:
 Charles McGee (Pilot) (1919–2022), US-amerikanischer Kampfpilot und Weltkriegsveteran

Siehe auch:
 Charles McGhee (1942–2002), US-amerikanischer Jazztrompeter und Arrangeur

Charles McGee


Strade Bianche 2015 var den 9. udgave af cykelløbet Strade Bianche. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 7. marts 2015. Løbet blev vundet af Zdeněk Štybar.

Hold og ryttere

Danske ryttere
Magnus Cort kørte for
Christopher Juul-Jensen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2015
UCI Europe Tour 2015

Strade Bianche 2015


An Bulbostylis contexta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pierre Henri Hippolyte Bodard. An Bulbostylis contexta in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis contexta


Tini (estilizado em letras maiúsculas) é uma atriz, cantora e compositora argentina. Essa é a lista de prêmios e indicações da artista.

Actuality Awards

Billbord Argentina Awards

Billboard Latin Music Awards
A "Billboard Latin Music Awards" é uma premiação anual de música latina, feita pela revista Billboard.

Bravo Otto

Breaktudo Awards
O "Break Tudo Awards" é uma premiação brasileira, que reconhece os maiores acontecimentos da música, televisão e conteúdo digital.

Buenos Aires Music Video Festival

Deezer Monitor Music Awards

Festival de Viña

Flor de Mulher

Kid's Choice Awards

Kid's Choice Awards -

Kid's Choice Awards -

Kid's Choice Awards -
O "Kids' Choice Awards" (KCAs) é uma premiação americana do cinema, televisão, e música americana criado em 1988 pelo canal de TV a cabo Nickelodeon. Atualmente é a maior premiação infantil do planeta.

Kid's Choice Awards -

Latin American Music Awards
O "Latin American Music Awards" (Latin AMAs) é uma premiação anual americana exibida pelo canal Telemundo. Trata-se de uma versão latino-americana do American Music Awards (AMAs) produzido pela Dick Clark Productions.

Latin Music Italian Awards
O "Latin Music Italian Awards" é uma premiação italiana realizada anualmente desde 2012, cujo intuito é prestigiar o evento musical, o qual ocorre na cidade de Milão. É organizado pela Latin Music Oficial com o objetivo de divulgar, promover e reconhecer a música latina na Itália e Europa.

Los 40 Music Awards
"LOS40 Music Awards" é uma premiação espanhola realizada anualmente por uma rádio chamada LOS 40, a qual elege por votação da crítica e por votação popular as melhores músicas de artistas da Espanha e sucessos internacionais.

Los Mas Clickeados

Lo Mas Escuchado

MTV EMA
O "MTV Europe Music Awards" é uma premiação de música, que ocorre anualmente, no mês de novembro. Foi estabelecido em 1994 pela MTV Europe, para celebrar os artistas, músicas e videoclipes mais populares na Europa.

MTV MIAW
O "MTV Millennial Awards"  também conhecido como MTV MIAW, é uma premiação mexicana criada pela MTV Latinoamerica que recompensa o melhor da geração Y nas áreas da música, dos filmes e do mundo digital.

Prêmios Cheers

Prêmios Gardel
Os "Prêmios Gardel" é a maior honraria musical da Argentina. A premiação é concedida pela Câmara Argentina de Produtores de Fonogramas e Videogramas (CAPIF) para reconhecer o melhor da música argentina e premiar o talento de artistas em diversos gêneros e categorias.

Prêmios Heat Latin Music Awards
Os "HEAT Latin Music Awards" também chamado Prêmios HEAT, é uma cerimônia anual da República Dominicana para entrega de prêmios, que geralmente ocorre no início de Maio, o qual homenageia os maiores do ano na música latina. Votado pelo público e com transmissão do canal HTV para toda América Latina.

Prêmios Hits do Verão

Prêmios Juventud
Os "Premios Juventud" é uma premiação anualmente organizada pelo canal de televisão estadunidense Univisión, e atribuido a celebridades falantes do castelhano na área do cinema, múisca, esporte, moda e cultura pop.

Prêmios Lo Nuestro
O "Premios Lo Nuestro" é uma premiação anual dos Estados Unidos apresentado pelo canal Univisión, com o intuito de honrar os artistas mais talentosos da música latina.

Prêmios Martín Fierro
O "Prêmios Martín Fierro" é uma renomada premiação anual de televisão e rádio na Argentina promovida pela Associação de Jornalistas de Televisão e Rádio da Argentina (APTRA). São premiados os melhores da televisão por assinatura e os melhores do interior do país.

Prêmio Martín Fierro Digital
Da mesma forma, desde 2018, são concedidos os "Prêmios Martín Fierro Digital", que premia os criadores de conteúdo em plataformas digitais.

Prêmio Martín Fierro de Moda

Prêmios MUSA
O "Premios Musa" é uma premiação musical chilena, concedida pelo conglomerado de rádio Ibero Americana Radio Chile com suas dez rádios nacionais, criado para premiar o melhor da música chilena e internacional no ano.

Prêmios Odeón

Prêmios Quiero
Os "Premios Quiero" (PQ) é uma premiação anual argentina que premia o melhor da música de língua espanhola desde 2009.

Prêmios Tu Música Urbano
O "Premios Tu Música Urbano" é uma premiação porto-riquenha realizada no Coliseo de Puerto Rico José Miguel Agrelot em Porto Rico. A seleção dos indicados baseia-se nos downloads, streamings, seguidores e shows apresentados pelos artistas durante o período anual.

Socialiteen Awards

Urban Music Awards
O "Urban Music Awards" foi uma premiação colombiana realizada somente em 2019 com foco em premiar os melhores do mercado latino.

World Music Awards

Tini

Lista de prêmios e indicações recebidos por Tini


An Habenaria cerea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ethelbert Blatter ngan Mccann. An Habenaria cerea in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria cerea


Loplop, or more formally, Loplop, Father Superior of the Birds,  is the name of a birdlike character that was an alter ego of the Dada-Surrealist artist Max Ernst. Ernst had a ongoing fascination with birds, which often appear in his work. Loplop functioned as a familiar animal. William Rubin wrote of Ernst "Among his more successful works of the thirties are a series begun in 1930 around the theme of his alter ego, Loplop, Superior of the Birds." Loplop is an iconic image of surrealist art, the painting Loplop Introduces Loplop (1930) appears on the front cover of the Gaëtan Picon's book Surrealist and Surrealism 1919-1939, and the drawing and collage Loplop Presents (1932) was used as the frontispiece of Patrick Waldberg's book Surrealism.

The series
Loplop first appeared in Ernst's collage novels La Femme 100 Têtes and Une Semaine de Bonté in the role of a narrator and commentator, followed by a number of works into the mid 1930s, forming an informal series of collages, paintings, and mixed media works.

Loplop's image was not a fixed character, but highly variable in appearance and seldom depicted in the same way twice. Typically (but not always), Loplop had the head of a bird, which could be highly abstracted, often a bird with a crest, comb, or wattle. The body was a square or rectangular space (a canvas, frame, easel, or wall), with the arms and legs being zoomorphic or geometric abstraction in form. Within the "body", an image, a piece of Max Ernst's art is presented (a collage, frottage, painting, etc.) which could be equal to, or function independently from the rest of the work. See external links below, The Menil Collection, Houston, Texas: 3 Loplop drawings, for some typical examples.

The German art historian Uwe M. Schneede offered his view —
By letting his pictures be presented through an intermediary — his art figure — rather than by himself, Ernst has changed his role, or, better still, he is showing more clearly where he stands in relation to his work. The artist-and-model iconography is adopted and, at the same time, twisted. The artist appears as his own exhibitor and intermediary: he shows his products and thus demonstrates their availability. This seems to indicate a basic change in Ernst relation toward his artistic activity — a kind of coming into the clear. At forty, he seems to have freed himself from the need to pictorialize oppressive childhood experiences and also from the rules of Surrealism, to the point where he can —with sovereign ease — make his liberating creative work (and thus the creative process itself) his main theme.

Samantha Kavky stated in the abstract of her journal article Authorship and Identity in Max Ernst's Loplop —
I suggest that Ernst models Loplop on the father/totem, as defined by Sigmund Freud in his Totem and Taboo of 1913. An exploration of Ernst's interpretation of Freudian theory in creating Loplop illuminates the character's surprising complexity and centrality to Ernst's oeuvre. As a totem, Loplop emerges from a primary oedipal conflict on which Ernst structures his artistic identity and practice. Equating traditional notions of creative authorship with various forms of patriarchal authority, Ernst's constructed totem signifies his personal, aesthetic and political rejection of individual mastery in favour of his fraternal allegiance to the surrealist group and his embrace of surrealist automatist practices.

Ernst was familiar with Freud's writing and titled one of his later paintings Totem and Taboo (1941, private collection).

Partial list of works
 Loplop Introducing a Bird (1929/1957), plaster, oil, and wood, 102.2 × 123.2 cm., Museum of Contemporary Art Chicago, Chicago
 Loplop Introduces Loplop (1930). oil and mixed media on wood,100 x 180 cm. Menil Collection, Houston
 Loplop Introduces a Young Girl (1930), oil and mixed media on wood, 175 x 89 cm. Musée National d'Art Moderne, Paris
 Anthropomorphic Figure and Shell Flowers: Loplop Introduces a Flower (c. 1930), oil and collage on wood, 99 x 81 cm., private collection
 Loplop Presents (1930), graphite frottage on paper, 29.8 × 21.6 cm., Menil Collection, Houston
 Loplop Introduces the Members of the Surrealist Groupe (1931), collage, photographs, frottage, and pencil on paper, 50.2 x 33.7 cm. The Museum of Modern Art, New York
 Loplop Presents Grapes (1931), graphite on paper with gouache mounted on paperboard, 64.8 × 49.5 cm., Menil Collection, Houston
 Loplop Presents la Marseillaise (1931), graphite frottage on paper mounted on paper, 31.1 × 22.9 cm., Menil Collection, Houston
 Facility: Loplop Introduces (1931), collage and pencil on paper, 65 x50 cm., formerly Roland Penrose collection, London
 Loplop Introduces (1932), collage and frottage with drawing, gouache, printed marble paper, paint, and crayon on paper, 50 x 64.5 cm., Art Institute of Chicago, Chicago
 Loplop Presents (1932), collage, botanical lithograph, graphite on pape 63.4 × 49.6 cm., Art Institute of Chicago, Chicago

Publications
 Spies, Werner (1998), Max Ernst, Loplop. DuMont Reiseverlag, Ostfildern.  (German language)
 Kavky, Samantha (2005). Authorship and Identity in Max Ernst's Loplop. Art History, 28 (3): 357-385 pp.

Legacy

 Rikki Ducornet's novel Phosphor in Dreamland (1995) partially concerns the plight of the "lôplôp" bird, endemic to the fictionalized Caribbean island of Birdland. Perhaps deliberately to keep with the variability of Ernst's loplop, Ducornet never describes the lôplôp in detail but instead emphasizes its shape-shifting capabilities, usually into that of a woman with animal body parts.

References

External links
 The Menil Collection, Houston, Texas: 3 Loplop drawings (accessed February 14, 2021)
 Attirement of the Bride at Guggenheim Museum

Alter egos
Surrealism
Literary characters
Fictional birds

Loplop


A Rainha Isabel II do Reino Unido tinha uma variedade de bandeiras para representá-la pessoalmente e como chefe de Estado de várias nações independentes ao redor do mundo. Eles eram geralmente usados em qualquer prédio, navio, carro ou avião onde ela estava presente.

Estas bandeiras heráldicas eram geralmente um brasão de armas da nação em forma de bandeira.

A Princesa Isabel
O Estandarte pessoal da Princesa Isabel antes de sua adesão como Rainha era seu brasão de armas em forma de bandeira. Este consistia em quatro quartos consistindo em três leões passant para a Inglaterra, um leão desenfreado para a Escócia, e uma harpa gaélica para a Irlanda. Para diferenciar os braços da Princesa Isabel do rei foi diferente com um rótulo branco de três pontos, o ponto central com uma rosa Tudor e o primeiro e terceiro uma cruz de São Jorge. A bandeira foi adotada em 1944, e foi usada pela primeira vez em 30 de novembro de 1944, no lançamento do HMS Vanguard (23) pela Princesa.

As Soberanas

Reino Unido
Ver artigo principal: Estandarte Real do Reino Unido

Após a morte de seu pai, a Princesa Isabel tornou-se rainha Isabel II e, portanto, adotou o Estandarte Real. Esta bandeira foi usada para representar a Rainha não só no Reino Unido, mas também no exterior quando ela fez visitas de Estado. São os braços reais em forma de bandeira indiferenciados.

Outros Reinos da Comunidade de Nações
Desde a década de 1960, bandeiras foram introduzidas para representar a Rainha em vários reinos da Comunidade. Estas bandeiras seguiram o mesmo Estandarte básico: o brasão de armas da nação em forma de bandeira com o dispositivo encontrado em sua bandeira pessoal. Os representantes da Rainha nestas nações têm suas próprias bandeiras para representá-las.

Serra Leoa

O Estandarte serra leoa da rainha foi criado quando ela visitou Serra Leoa em 1961, em sua capacidade como Rainha da Serra Leoa. A bandeira apresentava o brasão de armas da Serra Leoa em forma de bandeira, que retrata um leão sob uma fronteira em ziguezague, representando as Montanhas do Leão, após a qual o país foi nomeado. Também tinha três tochas que simbolizavam paz e dignidade. Na base havia barras onduladas representando o mar. Um disco azul da coroada letra "E", cercado por uma guirlanda de rosas de ouro desfigurada a bandeira, que é tirada da Bandeira Pessoal da Rainha. A Serra Leoa também serviu de inspiração para o design e layout de seu Estandarte pessoal para o Canadá.

Esta bandeira deixou de ser usada quando Serra Leoa se tornou uma república em 1971.

Canadá

A Rainha tinha uma bandeira canadense pessoal em seu papel como Rainha do Canadá. A bandeira foi adotada e proclamada por ela em 15 de agosto de 1962. A bandeira, em uma proporção de 1:2, consiste no escutcheon do Brasão Real de Armas do Canadá em forma de bandeira desfigurada com o dispositivo distinto da Rainha Isabel II: um roundel azul com o E inicial superado pela Coroa de Santo Eduardo e dentro de uma coroa de rosas, todos de cor dourada.

A norma é protegida pela Lei de Marcas comerciais; a seção 9(a) afirma: "Nenhuma pessoa deve adotar em conexão com um negócio, como uma marca ou não, qualquer marca que consista, ou tão quase semelhante a ser confundida com... os Braços Reais, Crista ou Estandarte".

O Estandarte Canadense da Rainha também voava às vezes em sua ausência. Para marcar os sessenta anos da Rainha no trono canadense em 6 de fevereiro de 2012, seu Estandarte pessoal canadense foi desenrolado no Rideau Hall e no Parliament Hill, bem como em residências e legislaturas reais provinciais em todo o país.

Austrália

A Rainha tinha uma bandeira australiana pessoal em seu papel como Rainha da Austrália. A bandeira foi aprovada para uso pela Rainha em 20 de setembro de 1962, e usada pela primeira vez durante a visita real de 1963. A bandeira consiste em uma bandeira do brasão de armas da Austrália, desfigurada com uma estrela da federação de sete pontas de ouro com um disco azul contendo a letra E abaixo de uma coroa, cercada por uma guirlanda de rosas douradas. Cada uma das seis seções da bandeira representa o distintivo heráldico dos estados australianos, e o todo é cercado por uma fronteira ermina representando a federação dos estados.

A bandeira é hasteada em navios da Marinha Real Australiana, ou em edifícios oficiais australianos ou em recintos apenas em ocasiões em que o monarca está presente. A exceção a esta regra são os desfiles em homenagem ao seu aniversário, quando a bandeira é hasteada mesmo que o monarca não esteja presente. Quando é voado dentro ou fora de um prédio, nenhuma outra bandeira é hasteada com ele.

Nova Zelândia

A Rainha tinha uma bandeira pessoal em seu papel como Rainha da Nova Zelândia. Foi aprovado para uso em 1962. Foi pilotado pela Rainha quando na Nova Zelândia. A única vez que a bandeira foi hasteada na Nova Zelândia na ausência da Rainha, foi em desfiles realizados e em homenagem ao seu aniversário oficial. A bandeira é o escutcheon dos braços da Nova Zelândia em forma de bandeira, desfigurado com um roundel azul cercado por uma guirlanda de rosas cercando uma coroada letra 'E', tudo em ouro.

A bandeira é dividida em quatro quadrantes: O primeiro quadrante inclui quatro estrelas como representante da constelação do Cruzeiro do Sul, como retratado na bandeira nacional. O segundo quadrante consiste em um velo dourado em um campo vermelho. O terceiro quadrante contém uma caixa de trigo dourado em um campo vermelho. O quadrante final inclui dois martelos de ouro cruzados em um campo azul. A faixa central é composta por três naves. Sobreposto no centro está um roundel azul escuro com um E romano superado por uma Coroa Real dentro de um chaplet de rosas, todos de cor dourada, obscurecendo o navio central.

A bandeira tem precedência sobre a bandeira da Nova Zelândia e é protegida sob a Lei de Proteção de Bandeiras, Emblemas e Nomes de 1981; A Seção 12(1) afirma: "Toda pessoa comete uma ofensa contra este Ato que, sem a autoridade de Sua Majestade ou (como o caso pode exigir) o Governador-Geral, exibe ou exibe ou usa qualquer representação à qual esta subseção se aplica de forma provável de fazer com que qualquer pessoa acredite que o faça sob a autoridade, sanção, aprovação, nomeação ou patrocínio de Sua Majestade ou do Governador-Geral".

Um exemplo do Queen's New Zealand Standard sendo usado fora da Nova Zelândia, está na inauguração do Memorial da Guerra da Nova Zelândia em Londres, Reino Unido, pela Rainha no Hyde Park em 2006. O Estandarte Pessoal da Nova Zelândia da Rainha foi pilotado, juntamente com a Bandeira da União, e a bandeira da Nova Zelândia em três mastros independentes separados na cerimônia.

Trindade e Tobago

A bandeira pessoal da Rainha para Trindade e Tobago foi usada pela primeira vez quando ela visitou Trindade e Tobago em 1966. A bandeira apresentava o brasão de armas de Trindade e Tobago em forma de bandeira, que retrata as cores da bandeira nacional. Os navios de ouro representam os três navios que Cristóvão Colombo usou em sua viagem. Os dois pássaros acima são beija-flores. Um disco azul da coroada letra "E", cercado por uma guirlanda de rosas douradas desfigurada a bandeira, que é retirada da Bandeira Pessoal da Rainha.

Esta bandeira deixou de ser usada quando Trindade e Tobago se tornaram uma república em 1976.

Jamaica

A Rainha tinha uma bandeira pessoal em seu papel como Rainha da Jamaica. Foi usado pela primeira vez quando ela visitou a Jamaica em 1966, como parte de sua turnê pelo Caribe. A bandeira consiste em uma bandeira do brasão de armas da Jamaica desfigurada com a Cifra Real da Rainha. A bandeira é branca e carrega uma Cruz de São Jorge vermelha. Um abacaxi dourado é sobreposto em cada braço da Cruz. Um disco azul com a inicial da Rainha é colocado no centro da Cruz. O disco é tirado da Bandeira Pessoal da Rainha.

Malta

A Rainha tinha uma bandeira pessoal para uso em Malta, em seu papel como Rainha de Malta. A bandeira foi adotada em 31 de outubro de 1967, e usada pela primeira vez quando a rainha visitou Malta em 1967. A bandeira consistia no Brasão de Armas de Malta em forma de bandeira, que retrata as cores branco e vermelho, e uma representação da Cruz de Jorge, concedida a Malta por Jorge VI em 1942. Um disco azul da coroada letra "E", cercado por uma guirlanda de rosas de ouro desfigurada a bandeira, que é tirada da Bandeira Pessoal da Rainha.

Esta bandeira deixou de ser usada quando Malta se tornou uma república em 1974.

Ilhas Maurício

A bandeira pessoal da Rainha para as Ilhas Maurício foi usada pela primeira vez quando ela visitou as Maurícias em março de 1972. A bandeira consistia no brasão de armas das Maurícias em forma de bandeira: azul trimestral e ou, no primeiro trimestre, um linfático do último no segundo, 3 palmeiras erradicadas vert, no terceiro, uma chave em pálido as enfermarias para baixo gules, e no escrivante, a partir da base uma pilha, e em chefe um argent mullet. Um disco azul da coroada letra "E", cercado por uma guirlanda de rosas douradas desfigurada a bandeira, que é retirada da Bandeira Pessoal da Rainha.

Esta bandeira deixou de ser usada quando Maurício se tornou uma república em 1992.

Barbados

A Rainha tinha uma bandeira pessoal para uso em Barbados, em seu papel como Rainha de Barbados. Foi usado pela primeira vez quando a Rainha visitou Barbados em 1975. O Estandarte consistia em um campo amarelo com uma figueira barbuda, um símbolo há muito estabelecido da ilha de Barbados, e a flor nacional do Orgulho de Barbados floresce em cada um dos cantos superiores. Um disco azul da coroada letra "E", cercado por uma guirlanda de rosas douradas, foi exibido proeminentemente na bandeira dentro do centro da árvore.

Esta bandeira deixou de ser usada quando Barbados se tornou uma república em 2021.

Bandeira Pessoal

A bandeira pessoal da Rainha foi exibida em qualquer prédio, navio, carro ou aeronave em que ela teria ficado ou viajado. Muitas vezes representava a Rainha em seu papel como Chefe da República ou como monarca de um reino da Comunidade no qual ela não possuía uma bandeira única.

Esta bandeira, projetada pelo Colégio de Armas em 1960, carrega a coroada letra E em ouro, cercada por uma guirlanda de rosas douradas em um fundo azul, com uma franja dourada. A coroa é um símbolo da posição e dignidade da Rainha, enquanto as rosas chaplet simbolizam todos os países da Comunidade.

A bandeira foi criada a pedido da Rainha em dezembro de 1960 para simbolizá-la como indivíduo, não associada ao seu papel como soberana de qualquer reino da Comunidade em particular. Foi projetado como uma alternativa ao Estandarte Real, para uso principalmente em repúblicas da Commonwealth onde os dispositivos heráldicos britânicos não têm significado histórico, e para reuniões da Comunidade onde o Estandarte Real seria considerado inapropriado.

Foi usado pela primeira vez em 1961 para a visita da Rainha à Índia. Foi pilotado pela primeira vez no BOAC Britannia em que a Rainha pousou no aeroporto de Delhi.

Com o tempo, a bandeira começou a ser usada no lugar do Estandarte real britânico quando a Rainha visitou países da Comunidade onde ela não era chefe de Estado e para ocasiões da Comunidade no Reino Unido; ele veio para simbolizar a Rainha como Chefe da Comunidade. Eventualmente, a prática evoluiu onde a bandeira foi hasteada na Marlborough House (sede do Secretariado da Comunidade) em Londres, quando a Rainha visitou, em vez do Estandarte Real do Reino Unido.

Outras bandeiras

Como Lorde Alto Almirante

Em 1964, a Rainha assumiu o cargo de Lorde Alto Almirante do Reino Unido. Nesta capacidade, a Rainha hasteou uma bandeira especial do Lorde Alto Almirante. Foi pilotado quando a Rainha estava no mar, e em estabelecimentos navais em terra em ocasiões oficiais, quando voou ao lado do Estandarte Real.

Como Duque de Lancastre

A Rainha também detinha o título de Duque de Lancastre. A bandeira do Duque de Lancaster é o velho braço real da Inglaterra com um rótulo "da França" concedido pela primeira vez no século XIV.

Bandeiras históricas
Isabel II do Reino Unido

Bandeiras de Isabel II do Reino Unido


Maktub est un film espagnol réalisé par Paco Arango, sorti en 2011.

Synopsis
Le mariage de Manolo part à vau l'eau, il ne s'entend pas avec ses enfants et déteste son travail.

Fiche technique
 Titre : Maktub
 Réalisation : Paco Arango
 Scénario : Paco Arango
 Musique : Nathan Wang
 Photographie : Carlos Suárez
 Montage : Teresa Font
 Production : Paco Arango et María José Martínez
 Société de production : Calcón et Sonrisas que Hacen Magia Producciones
 Pays :  et
 Genre : Comédie dramatique
 Durée : 113 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Diego Peretti : Manolo
 Aitana Sánchez-Gijón : Beatriz
 Goya Toledo : Mari Luz
 Amparo Baró : Merche
 Rosa Maria Sardà : Guadalupe
 Mariví Bilbao : Puri
 Enrique Villén : Raimundo
 Andoni Hernández : Antonio
 Arón Piper : Iñaki
 Sara Jiménez : Elena
 Laura Esquivel : Linda
 Jorge Garcia : Carlos
 Oriol Tarrasón : Román
 Fátima Baeza : Marta
 Pere Brasó : Adrián
 Janfri Topera : Payaso
 Héctor Colomé : Paco
 José Luis Esteban : Francisco
 Marta Solaz : Ana
 Yolanda Font : Inés
 Eduardo Molina : Nico
 Aníbal Tártalo : Jacinto
 Puchi Lagarde : Eugenia

Distinctions
Le film a été nommé pour trois prix Goya.

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 2011
Film argentin sorti en 2011
Comédie dramatique espagnole
Comédie dramatique argentine
Premier long métrage sorti en 2011

Maktub (film, 2011)


En syring eller skrædderring er en ring, der placeres på langfingeren kan benyttes ved syning i hånden i stedet for et fingerbøl. Skrædderringen har traditionelt været benyttet af mandlige skræddere. Ringen, der normalt er af jern, er bred og forsynet med fordybninger svarende til overfladen på et fingerbøl. Den anbringes på yderste led af langfingeren. Man kan nu fastholde nålen mellem pegefinger og tommelfinger og med en sideværts bevægelse af hånden presse nålen gennem stoffet. Det kan gøres hurtigere og med større kraft end hvis man skal bøje fingeren med et fingerbøl. Desuden er man mindre udsat for at udvikle slidgigt i fingrene.

Kilder og henvisninger
 Skalk, Skræddersyet 1962 / nr. 2, side 13

Værktøj
Håndarbejde
Ringe

Syring


Azda, Yezidilik inancında başmelek ve insanlığın yaratıcısı olduğuna inanılan Melek Tavus'u yaratan tanrı.

İnanışa göre Tanrı Azda Melek Tavus'a kendi yarattığı insanların önünde secde etmesini buyurmuş ancak Melek Tavus bunun şirk (monoteizmde bir olan Tanrı'ya ortak koşma) olacağını düşünerek insanlara secde etmeyi reddetmiş, bunun karşılığında da yaptığı kibir olarak yorumlanmıştır.

Ayrıca bakınız
 Ahura Mazda

Yezidilik
Orta Doğu mitolojisi

Azda


A Reforma Estrutural da Dinamarca (em dinamarquês Strukturreformen) modificou as subdivisões político-administrativas do país em 2007.
Os municípios (kommuner) passaram de 271 para 98, e os 13 antigos condados (amter) foram transformados em 5 regiões (regioner).                                                                                A reforma foi levada a cabo pelos partidos Venstre (liberal), Partido Popular Conservador (social-conservador) e Partido Popular Dinamarquês (nacionalista conservador), apesar da oposição do Partido Social-Liberal (social-liberal) e do Partido Social-Democrata (social-democrata).
Entrou em vigor no dia 1 de janeiro de 2007.

Ver também
Subdivisões da Dinamarca

Regiões da Dinamarca
Condados da Dinamarca
Política da Dinamarca
Subdivisões da Dinamarca

Reforma Estrutural da Dinamarca


Grotesk, dünyayı yabancılaştıran ve onu eğlenceli hayali bir alana götüren, içinde esrarengiz, tekin olmayan güçlerin egemenliğinin yansıdığı, aslında bir araya gelmez gibi görünen şeylerin(örneğin; trajikle komiğin, adilikle yüceliğin) bir oyun havasında birleştirilmesidir.

Grotesk, varlıkların absürt (sıra dışı) özelliklerle yeniden tasviri ile dünyaya ait olmayan bir olgu haline getirilme sanatıdır. Grotesk sanatının bir başka uygulaması, dünyaya ait olan canlıların her bir özelliğinin harmanlanması şeklindedir.

Karikatürler, grotesk çizimlere sahiptirler ve bu konuda örnek eserlerdir.

Grotesk, gotik mimaride önemli bir öge olup, gargoyle ve chimera adı verilen mimari eserler, groteskin gotik mimarideki önemli örnekleridir. Edebiyatta grotesk tasvirleri ise en çok gotik - korku edebiyatında yapılmaktadır.

Sanat tarzları

Grotesk


David Carr (Parkersburg, West Virginia, 1940) é um filósofo e intelectual acadêmico estadunidense. Especializado em fenomenologia, é professor emérito da Universidade Emory, Atlanta, Estados Unidos.

Biografia
Carr recebeu seu bacharel e mestrado pela Universidade de Yale, tendo também completado seu doutorado na mesma, no ano de 1966. Em Yale, realizou seus estudos sobre a orientação de Wilfrid Sellars e Richard J. Bernstein. Concomitantemente, estudou na Universidade de Heidelberg, como aluno de graduação, sobre a tutelagem de Karl Löwith, Dieter Henrich e Hans-Georg Gadamer, assim como na Universidade de Paris, guiado por Paul Ricœur.

Obras
Dentre as publicações do professor Carr estão seis livros - Phenomenology and the Problem of History (1974), Interpreting Husserl (1987), Time, Narrative and History (1991), The Paradox of Subjectivity (1999), Experience and History: Phenomenological Perspectives on the Historical World (2014), e Historical Experience: Essays on the Phenomenology of History (2021). Ademais, ele escreveu artigos, como A Narrativa e o Mundo Real: Um Argumento a Favor da Continuidade (1986) e Entendendo Direito a Estória: Narrativa e Conhecimento Histórico (2001). Também foi editor e co-editor em inúmeras outras publicações, bem como tradutor da principal obra de Husserl, The Crisis of European Sciences and Transcendental Phenomenology (1936).

Financiamento
As pesquisas de David Carr recebem suporte financeiro da Fundação Alexander von Humboldt e do Social Sciences and Humanities Research Council of Canada.

Referências

David Carr (filósofo)