Richard Monvoisin, né le  à Tours (Indre-et-Loire), est un ingénieur de recherche enseignant à l'Université Grenoble-Alpes et vulgarisateur français. Docteur en didactique des sciences, il est l'une des figures du mouvement sceptique et zététique francophone.

Biographie

Jeunesse et études
Après une maîtrise de sciences physiques et un diplôme d'études approfondies (DEA) en didactique des sciences à l'Université Grenoble-Alpes, Richard Monvoisin effectue deux années de coopération décentralisée à Kindia, Guinée-Conakry en 2000.

En 2003, il commence une thèse de didactique des sciences, en codirection avec les professeurs Henri Broch et Daniel Raichvarg puis Patrick Lévy. Sa thèse Pour une didactique de l'esprit critique, Zététique et utilisation des interstices pseudoscientifiques dans les médias traite du rôle des médias dans la promotion de thèmes paranormalistes et spiritualistes, et de l'outillage que l'on peut en tirer en vue de l'enseignement de la pensée critique. Soutenue en 2007, présidée par l'astrophysicienne Claudine Kahane, les rapporteurs en furent Jean Bricmont et Guillaume Lecointre. À l'issue de cette soutenance, il est docteur en didactique des sciences.

Parcours professionnel
Richard Monvoisin rejoint le Cercle zététique Rhône-Alpes en 2002, puis cofonde l'Observatoire zététique à Grenoble en 2003.

En 2010, il cofonde le Collectif de recherche transdisciplinaire esprit critique et sciences (Cortecs) avec Denis Caroti, Guillemette Reviron et Nicolas Gaillard. S'y joindront entre autres Clara Egger.

En 2012, il est recruté comme ingénieur de recherche sur une mission « Science, critique, société  ». De 2017 à 2022, il est chercheur associé au laboratoire de sciences de l'éducation LARAC, puis rejoint le laboratoire TimC.

Richard Monvoisin enseigne la pensée critique dans différentes universités et institutions publiques, et jusqu'en 2017 en centre de détention.

En 2022 et en 2023, il participe en tant qu'intervenant aux Rencontres de l'Esprit Critique à Toulouse.

En janvier 2023, Richard Monvoisin produit et enregistre la deuxième saison  « Votre Cerveau», collection de podcasts disponible sur France Culture. Le podcast, nommé « Déjouer les manipulations, avec Richard Monvoisin», propose six épisodes, de dix minutes, et aborde comment déjouer les manipulations sincères ou malveillantes que nous pouvons rencontrer aux quotidiens. Chaque épisode est disponible à la lecture sur son blog.

Travaux
Ses travaux portent sur l'acquisition d'éléments de pensée critique, ainsi que sur l'analyse de théories et de thérapies controversées, et notamment :

 le placebo, son histoire et son éthique ;
 les thérapies alternatives ;
 la gestion de l'incertitude par les professionnels de santé.
 la naissance "naturelle" ou "physiologique".

Ses enseignements sont centrés sur la transmission du scepticisme scientifique, de la zététique, de l'esprit critique. Une version de 2017 de ses  de cours de licence, ainsi que des vidéos pédagogiques sont disponibles en ligne sur YouTube et Skepticon.

Engagements et prises de position

Richard Monvoisin est athée. Il promeut le féminisme matérialiste, la cause animale et défend le modèle de la Sécurité sociale française.

Richard Monvoisin fut membre de l'Observatoire zététique de 2003 à 2008 et du Collectif de recherche transdisciplinaire esprit critique et sciences (Cortecs) de 2010 à 2017.

Il est adhérent régulier du Formindep et d'Acrimed.

Il contribue épisodiquement au Monde Diplomatique, à Manière de voir, Espèces, Sciences et pseudosciences, Prescrire, L'Amorce et Le Postillon.

Il co-anime une chaîne épisodique, Mi-fougue mi-raison, avec l'informaticien Nicolas Vivant.

Il a réalisé de nombreux cycles d'événements à destinations des étudiants et du grand public, en particulier les Disputatio.

Publications

Livres
 50 ans de zététique, entretien, avec Henri Broch, édition BoD, 2023.
 La Sécu, les vautours et moi. Les enjeux de la protection sociale, avec Nicolas Pinsault, éditions du Détour, 2017.
 Esprit critique, es-tu là ? Book-e-book, 2015 (ouvrage collectif)
 Tout ce que vous n'avez jamais voulu savoir sur les thérapies manuelles, avec Nicolas Pinsault, Presses universitaires de Grenoble, 2014.
 Quantox, Mésusages idéologiques de la mécanique quantique, Book-e-book.com, 2011.
 Les fleurs de Bach - Enquête au pays des élixirs, 2008.
 Le Sarkozy sans peine Vol. 1 : la république, les religions, l'espérance, Infokiosques, 2005.

Contributions à des livres
 (chapitre) Donnons-nous aujourd'hui notre soin covidien, avec Nicolas Pinsault, PUG, 2020.
 (chapitre) Qu'est-ce que la science... pour vous ? Tome 2, éditions Matériologiques, 2018.
 (chapitre) Les créationnismes. Une menace pour la société française ? d'Olivier Brosseau et Cyrille Baudoin, Syllepse, 2008.
 (Préface) Petit précis d'esprit critique, de Mathilde Baudy et Elodie Callis, la belle étoile (2023).
 (Préface) Cosmobacchus, de Jean-Michel Meybeck, éditions Eidola (2022).
 (Préface) « Ma vie en anthroposophie », de Grégoire Perra et Élisabeth Feytit (2020).
 (Préface) La Mythologie chrétienne, « Zack & Zoé zététiciens en herbe », de Jean-Michel Abrassart et Marius Nottet (2019).

Vidéos notables
 Libre influence, Thérapies alternatives, d'Alexandre Presier, 2021
 Richard Monvoisin, Les médecines alternatives, pourquoi un tel succès, L'extracteur, 2021 – version courte2 sur YouTube, version longue sur Skeptikon3
 Thinkerflou - Richard Monvoisin : Zététique, esprit critique et manipulation médiatique, Kawa TV 20204
 Le placebo dans tous ses états : entretien avec Nicolas Pinsault, 2020, Chaine YouTube « Hauteurs »5, Université Grenoble-Alpes & Skeptikon
 Disputatio Souffrance animale, Chaine YouTube « Hauteurs », Université Grenoble-Alpes, 2018
 Le Capital Symbolique, documentaire Les lois de l'attraction mentale, la Tronche en biais, 2018
 Zététique & autodéfense intellectuelle, Cours de Licence (24h), (2017) Chaine YouTube « Hauteurs » , Université Grenoble-Alpes & Skeptikon
 Zététique : Richard Monvoisin, Lazarus Mirages, 2013

Podcast
 Votre cerveau, saison 2 : Déjouer les manipulations (6 épisodes), France Culture, avril 2023

Références

Articles connexes
 Cortecs
 Zététique
 Observatoire Zététique
 Scepticisme scientifique
 Esprit critique
 Pseudo-science
 Matérialisme

Liens externes

Scepticisme scientifique

Richard Monvoisin


L'agger nasi (du latin : agger signifiant "monticule ou tas") est une saillie de la partie antérieure de l'os ethmoïde sur la face latérale de la cavité nasale. Il correspond à la présence d'une cellule de l'os ethmoïde : la cellule de l'agger nasi.

Il est situé sur le bord antérieur du cornet nasal moyen.

Une cellule élargie de l'agger nasi peut provoquer une obstruction mécanique du drainage des sinus frontaux.

Crâne
Sinus (médecine)

Agger nasi


Bommeria, rod papratnjača iz potporodice Cheilanthoideae, dio porodice bujadovki (Pteridaceae). Postoji pet priznatzih vrsta rasprostranjenih od jugozapada SAD-a do Kostarike na jug

Vrste
 Bommeria ehrenbergiana (Klotzsch) Underw.
 Bommeria elegans (Davenp.) Ranker & Haufler
 Bommeria hispida (Mett.Ex Kuhn) Underw.
 Bommeria pedata (Sw.) E.Fourn.
 Bommeria subpaleacea Maxon

Sinonimi
 Gymnopteris subgen.Bommeria (E.Fourn.) Christ

Izvori

Cheilanthoideae

Bommeria


Jammu es una división administrativa del estado indio de Jammu y Cachemira; este último consiste en tres divisiones: Jammu, el Valle de Cachemira y Ladakh. La ciudad de Jammu, en Jammu, es la capital de invierno del estado de Jammu y Cachemira, mientras que la ciudad de Srinagar, en el valle de Cachemira, es la capital de verano. Los numerosos santuarios de la región de Jammu atraen a miles de peregrinos hinduistas cada año.

Demografía

Jammu tiene una población de 4.9 millones de habitantes.

Jammu es la región del estado de Jammu y Cachemira que tiene una mayoría de población hinduista con 63,9%, mientras que el 33,5% son musulmanes, los sijes el 2% y el 0,3% cristianos.

La mayoría de los hinduistas son étnica y culturalmente dogras y pandits cachemires. La gente de Jammu habla las lenguas dogri, poonchi, gojri, kotli, mirpuri, hindi, panyabí y urdu.

Distritos
La región de Jammu contiene 10 distritos:

 Doda (53,8% musulmanes y 45,8% hindúes)
 Jammu (84,3% hindúes, 7,5% musulmanes y 7,5% sijes)
 Kathua (87,6% hindúes y 10,4% musulmanes)
 Kishtwar (57,8% musulmanes y 40,7% hindúes)
 Punch (90,5% musulmanes y 6,8% hindúes)
 Rajouri (62,7% musulmanes y 34,5% hindúes)
 Reasi (49,7% musulmanes, 48,9% hindúes y 1% sijes)
 Ramban (70,7% musulmanes y 28,6 hindúes)
 Samba (86,3% hindúes, 7,2% musulmanes y 5,6% sijes)
 Udhampur (88,1 hindúes y 10,8 musulmanes)

Referencias

Enlaces externos

Jammu y Cachemira
Divisiones de India

División de Jammu


غولوبينسي (Голубинци) هي مدينة في سريم في مقاطعة فويفودينا في صربيا. ويبلغ عدد سكانها 5129 حسب تعداد العام 2002.

مراجع

أماكن مأهولة في فويفودينا

غولوبينتسي


Elvir Rahimić (Živinice, Bosnia y Herzegovina, 4 de abril de 1976) es un exfutbolista bosnio. Jugaba de volante. Su último equipo fue el PFC CSKA Moscú de la Liga Premier de Rusia.

Selección nacional

Ha sido internacional con la selección de fútbol de Bosnia y Herzegovina, ha jugado 40 partidos internacionales.

Clubes

Enlaces externos

Futbolistas de la selección de fútbol de Bosnia y Herzegovina
Futbolistas del Interblock Ljubljana
Futbolistas del FK Anzhí Majachkalá
Futbolistas del PFC CSKA Moscú

Elvir Rahimić


An Rhaphidophora parvifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cornelis Rugier Willem Karel van Alderwerelt van Rosenburgh. An Rhaphidophora parvifolia in nahilalakip ha genus nga Rhaphidophora, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Maluku. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhaphidophora (Araceae)

Rhaphidophora parvifolia


فادينسك  هي مدينة في مقاطعة بانزا أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4562 نسمة.

أعلام
 فيودور بوسلايف

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة بينزا

فادينسك (بينزا)


Lili Berky () a fost o actriță maghiară, distinsă cu titlul de artist emerit. Ea a fost soția actorului Gyula Gózon, laureat al premiului Kossuth.

Biografie

S-a născut într-o familie de actori și a debutat pe scenă la vârsta de 8 ani. În 1903 a absolvit cursurile Academiei Regale Naționale Maghiare de Teatru. Între 1905 și 1906 a jucat la Teatrul Regal, iar între 1906 și 1911 la Teatrul din Cluj. În perioada 1911-1913 a jucat la Opera națională (Népopera), iar între 1915 și 1919 la Teatrul din Cluj.

În 1917 s-a căsătorit cu Gyula Gózon, care a deschis în 1919 Cabaretul Muskátli. A jucat apoi la Teatrul Apollo (1920), la Teatrul Renașterii (1921), la Teatrul Artistic (1922), la Teatrul Belváros (1923), apoi la Teatrul Regal, Teatrul Belváros, Teatrul Blaha Lujza și Teatrul Maghiar (1924-1926). În 1929 a fost angajată la Teatrul Nou, dar a jucat în paralel la Teatrul Belváros, Teatrul de Comedie, Teatrul Municipal și Teatrul Regal. Din 1932 până în 1933 a jucat la Teatrul Artistic, în 1934 la teatrul de pe bulevardul Andrássy, din 1934 până în 1935 la Teatrul de Comedie și din 1935 până în 1949 la Teatrul Național din Budapesta. Între 1943 și 1947 a jucat, de asemenea, la Teatrul de Operetă din Budapesta, la Teatrul Erzsébetváros și la Teatrul Maghiar.

Din 1949 până în 1955 a făcut parte din trupa Teatrului Tineretului, iar din 1955 până la moarte a jucat la Teatrul József Attilași la Teatrul Armatei Populare Maghiare (azi: Vígszínház). Ultimul rol jucat pe scenă a fost în piesa A hattyú a lui Ferenc Molnár. Primul film în care a jucat a fost filmul mut Sárga csikó, realizat în 1913, iar ultimul său film a fost Az élet hídja din 1955.

Roluri în piese de teatru
Numărul rolurilor interpretate din 1946, potrivit evidențelor teatrale, este de 14. Printre acestea se numără următoarele:.
 Audran: Üdvöske....Primadonna
 Adorján Bónyi: Hódítás....Wanderweldné
 Gergely Csiky: Nagymama....Nagymama
 Alexandre Dumas: A nők barátja....Leverdetné
 Jenő Heltai: Naftalin....Dr. Csaplárosné, Manci
 Ferenc Herczeg: Bizánc....Zenóbia
 Ferenc Herczeg: A Gyurkovics lányok....Gyurkovicsné
 Ferenc Herczeg: Kék róka....Cecil
 Hervé: Lili
 Hervé: Nebántsvirág
 Huszka Jenő: Bob herceg
 Huszka Jenő - Martos Ferenc: Aranyvirág
 Pongrác Kacsóh: János vitéz....Iluska
 János Kodolányi: Földindulás....Böbékné
 Ferenc Lehár: Luxemburg grófja
 Franz Lehár: A víg özvegy....Glavári Hanna
 Rákosi: Elnémult harangok....Todorescuné
 Soulaine - Pujol - Yvain: Yes....Mme de Saint-Aiglefin, Lucette
 Straus: Varázskeringő
 Suppé: Boccaccio
 György Ujházy: A Beleznay asszonyok....özv. Beleznay Ádámné
 Verneuil-Berr: Én és a húgom....Elárusítólány
 Albert Szirmai: Mágnás Miska....Marcsa
 Zilahy: Süt a nap....A tekintetes asszony

Filmografie

Filme mute

Filme

Distincții
 Artist emerit (1955)

Note

Bibliografie
 Magyar színházművészeti lexikon. Főszerk. Székely György. Budapesta: Akadémiai. 1994. ISBN 9630566354
 Magyar életrajzi lexikon IV: 1978–1991 (A–Z). Főszerk. Kenyeres Ágnes. Budapesta: Akadémiai. 1994. ISBN 963056422X
 Színészkönyvtár
 Színházi adattár . Országos Színháztörténeti Múzeum és Intézet

Legături externe

 Berky Lili az Internet Movie Database oldalain

Nașteri în 1886
Decese în 1958
Oameni din Győr
Actrițe maghiare

Lili Berky


Le Derjprom (en ) ou Gosprom (en ) est un ensemble de bâtiments d'architecture constructiviste situé sur la place de la Liberté, dans le raïon de Chevtchenko à Kharkiv, en Ukraine.

Kharkiv
Architecture constructiviste
Liste indicative du patrimoine mondial

Derjprom


Leonid Sharayev (transliteração em ucraniano:  Леоні́д Гаври́лович Шара́єв,  Krasny Mayak, 12 de abril de 1935 - Kiev, 13 de dezembro de 2021) foi um operário e político soviético-ucraniano.

Biografia
Leonid Sharayev nasceu no ano de 1935 em Krasny Mayak, região rural de Odessa, na República Socialista Soviética da Ucrânia, momento histórico em que a Ucrânia, integrou a União Soviética. Atuou em diversas funções como operário na Fábrica de Construção Naval do Mar Negro.

Desde a década de 1960 integrou o comitê regional do Komsomol da Ucrânia como primeiro secretário. Sua passagem pelo cargo é vista como exitosa de acordo com alguns índices econômicos, com sua gestão o volume bruto da produção industrial em 1990 em comparação com 1980 aumentou 2,7 vezes, o volume médio anual da produção agrícola na região aumentou em um terço além de um considerável processo de industrialização e expansão de linha férrea na região.

De outubro de 1980 a maio de 1990 foi o primeiro secretário do Comitê Regional do Oblast de Mykolaiv do Partido Comunista da Ucrânia (KPU). Após a dissolução da União Soviética, atuou até o ano de 2010 como vice-líder da comunidade de Nikolaev de Kiev - cargo informal não vinculado a política institucionalizada.

Morte
Sharayev morreu em Kiev, capital da Ucrânia, aos oitenta e seis anos de idade. Apesar de pessimista com o cenário vivido pelo mundo em seus últimos anos, Sharayev declarou que "é muito importante que todos se unam, e nós, ucranianos, não nos dividimos em ocidentais e orientais, mas fazemos o nosso melhor para defender nossa integridade territorial, independência e liberdade."

Nascidos em 1935
Mortos em 2021
Políticos da União Soviética
Políticos da Ucrânia
Comunistas da Ucrânia
Membros do Comitê Central do Partido Comunista da União Soviética

Leonid Sharayev


10152 Ukichiro este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10152 Ukichiro este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiyosato de Satoru Ōtomo. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 6,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

10152 Ukichiro


جلوك المسدس جلوك من إنتاج شركة Glock Ges.m.b.H وتقع في ألمانيا والنمسا ومؤسس الشركة هو جاستون جلوك وكانت الشركة متخصصه في المزاوجة بين مادة البلاستك والفولاذ لصناعه السكاكين وبعض مستلزمات الجيش. في عام 1980 قررت صناعة مسدس للجيش النمساوي يمتاز بخفة الوزن والاعتماديه وقلة الاعطال عندها أنتجت مسدس جلوك 18 وهو من عيار 9ملم دخل هذا المسدس في مناقصه لتزويد الجيش اشتركت فيها أكبر شركات العالم منها العريقة بيريتا وسيق وهكلر كوخ وسميث آند ويسون وكولت لكن مسدس الجلوك اثبت جدارته بين هذه الماركات وتم اعتماده من قبل الجيش النمساوي ومن بعدها ال FBI الإمريكية والكثير من مراكز الشرطة بأمريكا.

مميزات
 رمايه تحت الماء
 مصنوع من بلاستيك ومعدن
 خفيف الوزن

الأنواع glock 17 18 19 21 22 30 29 33

GLOCK 17
الطول 186 ملم
طول السبطانة 114ملم
الوزن 625 جم
سعة المخزن 10, 17, 19, 31

GLOCK 19
الطول 174 ملم
طول السباطنة 102ملم
الوزن 595 جم
سعة المخزن 10, 15, 17

GLOCK 26
الطول 160 ملم
طول السباطنة 88ملم
الوزن 560 جم
سعة المخزن 10, 12

يوجد شاحن السعه: 9 طلقات و 17طلقه و 33 طلقه
الصناعة: نمساوية

مصادر

أسلحة الشرطة
أسلحة فردية
أسلحة نارية
مسدسات رشاشة

جلوك


Masaru Akiba (født 19. februar 1984) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Montedio Yamagata, Zweigen Kanazawa og FC Gifu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masaru Akiba


الاستئناف هو عندما يصدر حكم ابتدائي في حق متهم ما في قضية ما، أن يطلب إعادة النظر في الحكم عندما لا يروقه، وهو ما يسمى بالاستئناف، ويتم ذلك امام محكمة الاستئناف فهي تثبت الحكم الابتدائي أو تلغيه أو تزيد عليه، أما محكمة القضاء العليا فيخول لها أن تنقض الأحكام وحكمها نهائي لا ينقض ولا يرد.

فالاستئناف هو طريق طعن عادي، به يطرح الخصم الذي صدره الحكم كلياً أو جزئياً لغير صالحه، القضية كلها أو جزءا منها أمام محكمة أعلى من تلك التي أصدرت الحكم، وهي محكمة الاستئناف. ومن ثم، فمحل الاستئناف ليس «حكم أول درجة» ولكنه «نفس القضية» التي نظرها قاضي أول درجة. أما ما يكون في الحكم المطعون فيه من عيوب سواء اتصلت بعدالته أو بصحته فإنها تواجه في الاستئناف بطريق غير مباشر. فالمحكمة الاستئنافية لا تبحث ولا تحاكم حكم محكمة أول درجة لتراقب صحته أو عدالته، وإنما هي تبحث القضية من جديد (كمحكمة موضوع)، أي تبحثها للمرة الثانية بذات السلطات التي كانت مخولة لمحكمة الدرجة الأولى (فكلاهما محكمة موضوع)، تبحث الوقائع وتعيد تقدير الأدلة...الخ. فحتى لو كان حكم أول درجة معيباً فإن محكمة الاستئناف تبحث موضوع القضية مباشرة دون حاجة لبحث عيوب هذا الحكم، وهي عندما تصدر حكماً في هذا الموضوع فإنه يحل محل حكم أول درجة ويكون هو الحكم الوحيد في القضية.

في تونس
تعتبر محكمة الاستئناف في تونس ثاني أهم مركز قضائي عام في الدولة وذلك بعد محكمة ابتدائية التي تبقي ذات المكانة الأوفر في الجهاز القضائي، تكمن أهمية هذه المحكمة في أنها مكملة للمحكمة الابتدائية من ناحية استئناف الأحكام الابتدائية الصادرة عنها، فهي تنظر استئنافيا في كل القضايا التي تصلها وحسب فصل 41 مجلة مرافعات المدنية والتجارية «تنظر محكمة الاستئناف في جميع الأحكام الصادرة عن المحكمة الابتدائية استئنافيا» فهي محكمة درجة ثانية، ومن المعروف أن أثار الانتقال إلى الاستئناف له أثرين الأول هو أثر انتقالي ينقل القضية برمتها دون تغيير إلى الطور التالي والأثر ثاني هو الأثر التعليقي أي أن الاستئناف يعلق الحكم الابتدائي ويؤجل تنغيذه.

انظر أيضا
 محكمة النقض
 محكمة البداية
 محكمة التمييز
 تصد

مراجع

قضاء
محاكم استئناف ولايات
محاكم حسب النوع

محكمة الاستئناف


France is one of the five "Nuclear Weapons States" under the Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons, but is not known to possess or develop any chemical or biological weapons. France is the only member of the European Union to possess independent (non-NATO) nuclear weapons.
France was the fourth country to test an independently developed nuclear weapon, doing so in 1960 under the government of Charles de Gaulle. The French military is currently thought to retain a weapons stockpile of around 300 operational (deployed) nuclear warheads, making it the third-largest in the world, speaking in terms of warheads, not megatons. The weapons are part of the national Force de frappe, developed in the late 1950s and 1960s to give France the ability to distance itself from NATO while having a means of nuclear deterrence under sovereign control.

France did not sign the Partial Nuclear Test Ban Treaty, which gave it the option to conduct further nuclear tests until it signed and ratified the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty in 1996 and 1998 respectively. France denies currently having chemical weapons, ratified the Chemical Weapons Convention (CWC) in 1995, and acceded to the Biological Weapons Convention (BWC) in 1984. France had also ratified the Geneva Protocol in 1926.

History
France was one of the nuclear pioneers, going back to the work of Marie Skłodowska Curie and Henri Becquerel. Curie's last assistant Bertrand Goldschmidt became the father of the French nuclear weapons program. French Professor Frédéric Joliot-Curie, High Commissioner for Atomic Energy, told the New York Herald Tribune that the 1945 Smyth Report wrongfully omitted the contributions of French scientists.

After World War II France's former position of leadership suffered greatly because of the instability of the Fourth Republic, and the lack of finance available. During the Second World War Goldschmidt invented the now-standard method for extracting plutonium while working as part of the British/Canadian team participating in the Manhattan Project. But after the Liberation in 1945, France had to start its own program almost from scratch. Nevertheless, the first French reactor went critical in 1948 and small amounts of plutonium were extracted in 1949. There was no formal commitment to a nuclear weapons program at that time, although plans were made to build reactors for the large scale production of plutonium. Francis Perrin, French High-Commissioner for Atomic Energy from 1951 to 1970, stated that from 1949 Israeli scientists were invited to the Saclay Nuclear Research Centre, this cooperation leading to a joint effort including sharing of knowledge between French and Israeli scientists especially those with knowledge from the Manhattan Project, the French believed that cooperation with Israel could give them access to international Jewish nuclear scientists. According to Lieutenant Colonel Warner D. Farr in a report to the USAF Counterproliferation Center while France was previously a leader in nuclear research "Israel and France were at a similar level of expertise after the war, and Israeli scientists could make significant contributions to the French effort. Progress in nuclear science and technology in France and Israel remained closely linked throughout the early fifties.  Farr reported that Israeli scientists probably helped construct the G-1 plutonium production reactor and UP-1 reprocessing plant at Marcoule."

However, in the 1950s a civilian nuclear research program was started, a byproduct of which would be plutonium. In 1956 a secret Committee for the Military Applications of Atomic Energy was formed and a development program for delivery vehicles was started. The intervention of the United States in the Suez Crisis that year is credited with convincing France that it needed to accelerate its own nuclear weapons program to remain a global power. As part their military alliance during the Suez Crisis in 1956 the French agreed to secretly build the Dimona nuclear reactor in Israel and soon after agreed to construct a reprocessing plant for the extraction of plutonium at the site. In 1957, soon after Suez and the resulting diplomatic tension with both the Soviet Union and the United States, French president René Coty decided on the creation of the C.S.E.M. in the then French Sahara, a new nuclear testing facility replacing the CIEES.

In 1957 Euratom was created, and under cover of the peaceful use of nuclear power the French signed deals with Germany and Italy to work together on nuclear weapons development. The Chancellor of Germany Konrad Adenauer told his cabinet that he "wanted to achieve, through EURATOM, as quickly as possible, the chance of producing our own nuclear weapons". The idea was short-lived. In 1958 de Gaulle became President and Germany and Italy were excluded.

With the return of Charles de Gaulle to the presidency of France in the midst of the May 1958 crisis, the final decisions to build an atomic bomb were taken, and a successful test took place in 1960 with Israeli scientists as observers at the tests and unlimited access to the scientific data. Following tests de Gaulle moved quickly to distance the French program from involvement with that of Israel. Since then France has developed and maintained its own nuclear deterrent, one intended to defend France even if the United States refused to risk its own cities by assisting Western Europe in a nuclear war.

The United States began providing technical assistance to the French program in the early 1970s through the 1980s. The aid was secret, unlike the relationship with the British nuclear program. The Nixon administration, unlike previous presidencies, did not oppose its allies' possession of atomic weapons and believed that the Soviets would find having multiple nuclear-armed Western opponents more difficult. Because the Atomic Energy Act of 1946 prohibited sharing information on nuclear weapon design, a method known as "negative guidance" or "Twenty Questions" was used; French scientists described to their U.S. counterparts their research, and were told whether they were correct. Areas in which the French received help included MIRV, radiation hardening, missile design, intelligence on Soviet anti-missile defences, and advanced computer technology. Because the French program attracted "the best brains" of the nation, the U.S. benefited from French research as well. The relationship also improved the two nations' military ties; despite its departure from NATO's command structure in 1966, France developed two separate nuclear targeting plans, one "national" for the Force de Frappe'''s role as a solely French deterrent, and one coordinated with NATO.

France is understood to have tested neutron or enhanced radiation bombs in the past, apparently leading the field with an early test of the technology in 1967 and an "actual" neutron bomb in 1980.

Testing
There were 210 French nuclear tests from 1960 through 1995. Seventeen of them were done in the Algerian Sahara between 1960 and 1966, starting in the middle of the Algerian War. One-hundred ninety-three were carried out in French Polynesia.Four decades of French nuclear testing . Julien PEYRON, France24. Tuesday 24 March 2009.

A summary table of French nuclear testing by year can be read at this article: List of nuclear weapons tests of France.

Saharan experiments centres (1960–66)

After studying Réunion, New Caledonia, and Clipperton Island, General Charles Ailleret, head of the Special Weapons Section, proposed two possible nuclear test sites for France in a January 1957 report: French Algeria in the Sahara Desert, and French Polynesia. Although he recommended against Polynesia because of its distance from France and lack of a large airport, Ailleret stated that Algeria should be chosen "provisionally", likely due in part to the Algerian War.

A series of atmospheric nuclear tests was conducted by the Centre Saharien d'Expérimentations Militaires ("Saharan Military Experiments Centre") from February 1960 until April 1961. The first, called Gerboise Bleue ("Blue jerboa") took place on 13 February 1960 in Algeria. The explosion took place at 40 km from the military base at Hammoudia near Reggane, which is the last town on the Tanezrouft Track heading south across the Sahara to Mali, and 700 km/435 mi. south of Béchar. The device had a 70 kiloton yield. Although Algeria became independent in 1962, France was able to continue with underground nuclear tests in Algeria through 1966. The General Pierre Marie Gallois was named le père de la bombe A ("Father of the A-bomb").

Three further atmospheric tests were carried out from 1 April 1960 to 25 April 1961 at Hammoudia. Military, workers and the nomadic Touareg population of the region were present at the test sites, without any significant protection. At most, some took a shower after each test according to L'Humanité. Gerboise Rouge (5kt), the third atomic bomb, half as powerful as Hiroshima, exploded on 27 December 1960, provoking protests from Japan, USSR, Egypt, Morocco, Nigeria and Ghana.

After the independence of Algeria on 5 July 1962, following the 19 March 1962 Evian agreements, the French military moved the test site to another location in the Algerian Sahara, around 150 km north of Tamnarasset, near the village of In Eker. Underground nuclear explosion testing was performed in drifts in the Taourirt Tan Afella mountain, one of the granite Hoggar Mountains. The Evian agreements included a secret article which stated that "Algeria concede[s]... to France the use of certain air bases, terrains, sites and military installations which are necessary to it [France]" during five years.

The C.S.E.M. was therefore replaced by the Centre d'Expérimentations Militaires des Oasis ("Military Experiments Center of the Oasis") underground nuclear testing facility. A total of 13 underground nuclear tests were carried out at the In Eker site from 7 November 1961 to 16 February 1966. By July 1, 1967, all French facilities were evacuated.

An accident happened on May 1, 1962, during the "Béryl" test, four times more powerful than Hiroshima and designed as an underground shaft test. Due to improper sealing of the shaft, radioactive rock and dust were released into the atmosphere. Nine soldiers of the 621st Groupe d'Armes Spéciales unit were heavily contaminated by radiation. The soldiers were exposed to as much as 600 mSv. The Minister of Armed Forces, Pierre Messmer, and the Minister of Research, Gaston Palewski, were present. As many as 100 additional personnel, including officials, soldiers and Algerian workers were exposed to lower levels of radiation, estimated at about 50 mSv, when the radioactive cloud produced by the blast passed over the command post, due to an unexpected change in wind direction. They escaped as they could, often without wearing any protection. Palewski died in 1984 of leukemia, which he always attributed to the Béryl incident. In 2006, Bruno Barillot, specialist of nuclear tests, measured 93 microsieverts by hour of gamma ray at the site, equivalent to 1% of the official admissible yearly dose. The incident was documented in the 2006 docudrama "Vive La Bombe!.

Saharan facilities
 CIEES (Centre Interarmées d'Essais d'Engins Spéciaux, "Joint Special Vehicle Testing Center" in English): Hammaguir,  southwest of Colomb-Béchar, Algeria:
 used for launching rockets from 1947 to 1967.
 C.S.E.M. (Centre Saharien d'Expérimentations Militaires): Reggane, west of In-Salah, Tanezrouft, Algeria:
 used for atmospheric tests from 1960 to 1961.
 C.E.M.O. (Centre d'Expérimentations Militaires des Oasis): In Ekker, in the Hoggar, 150 km/93 mi from Tamanrasset, Tan Afella, Algeria:
 used for underground tests from 1961 to 1967.

Pacific experiments centre (1966–1996)
Despite its initial choice of Algeria for nuclear tests, the French government decided to build Faa'a International Airport in Tahiti, spending much more money and resources than would be justified by the official explanation of tourism. By 1958, two years before the first Sahara test, France began again its search for new testing sites due to potential political problems with Algeria and the possibility of a ban on above-ground tests. Many French overseas islands were studied, as well as performing underground tests in the Alps, Pyrenees, or Corsica; however, engineers found problems with most of the possible sites in metropolitan France.

By 1962 France hoped in its negotiations with the Algerian independence movement to retain the Sahara as a test site until 1968, but decided that it needed to be able to also perform above-ground tests of hydrogen bombs, which could not be done in Algeria. Mururoa and Fangataufa in French Polynesia were chosen that year. President Charles de Gaulle announced the choice on 3 January 1963, describing it as a benefit to Polynesia's weak economy. The Polynesian people and leaders broadly supported the choice, although the tests became controversial after they began, especially among Polynesian separatists.

A total of 193 nuclear tests were carried out in Polynesia from 1966 to 1996. On 24 August 1968 France detonated its first thermonuclear weapon—codenamed Canopus—over Fangataufa. A fission device ignited a lithium-6 deuteride secondary inside a jacket of highly enriched uranium to create a 2.6 megaton blast.

Simulation programme (1996–2012)

More recently, France has used supercomputers to simulate and study nuclear explosions.

 Current nuclear doctrine and strategy

French law requires at least one out of four nuclear submarines to be on patrol in the Atlantic Ocean at any given time, like the UK's policy.

In 2006, French President Jacques Chirac noted that France would be willing to use nuclear weapons against a state attacking France by terrorism. He noted that the French nuclear forces had been configured for this option.

On 21 March 2008, President Nicolas Sarkozy announced that France will reduce its aircraft deliverable nuclear weapon stockpile (which currently consists of 60 TN 81 warheads) by a third (20 warheads) and bring the total French nuclear arsenal to fewer than 300 warheads."France cuts its nuclear weapons by a third". The Daily Telegraph (London).

France decided not to sign the UN treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons.

Anti-nuclear tests protests

 In July 1959, after France announced that they would begin testing nuclear bombs in the Sahara, protests were held in Nigeria and Ghana, with the Liberian and Moroccan governments also denouncing the decision. On November 20, 1959 the United Nations General Assembly passed a resolution supported by 26 Afro-Asian countries expressing concern and requesting "France to refrain from such tests."
 By 1968 only France and China were detonating nuclear weapons in the open air and the contamination caused by the H-bomb blast led to a global protest movement against further French atmospheric tests.
 From the early 1960s New Zealand peace groups CND and the Peace Media had been organising nationwide anti-nuclear campaigns in protest of atmospheric testing in French Polynesia. These included two large national petitions presented to the New Zealand government which led to a joint New Zealand and Australian Government action to take France to the International Court of Justice (1972).
 In 1972, Greenpeace and an amalgam of New Zealand peace groups managed to delay nuclear tests by several weeks by trespassing with a ship in the testing zone. During the time, the skipper, David McTaggart, was beaten and severely injured by members of the French military.
 In 1973 the New Zealand Peace Media organised an international flotilla of protest yachts including the Fri, Spirit of Peace, Boy Roel, Magic Island and the Tanmure to sail into the test exclusion zone.
 In 1973, New Zealand Prime Minister Norman Kirk as a symbolic act of protest sent two navy frigates, HMNZS Canterbury and HMNZS Otago, to Moruroa. They were accompanied by HMAS Supply, a fleet oiler of the Royal Australian Navy.
 In 1985 the Greenpeace ship Rainbow Warrior was bombed and sunk by the French DGSE in Auckland, New Zealand, as it prepared for another protest of nuclear testing in French military zones. One crew member, Fernando Pereira of Portugal, photographer, drowned on the sinking ship while attempting to recover his photographic equipment. Two members of DGSE were captured and sentenced, but eventually repatriated to France in a controversial affair.
 French president Jacques Chirac's decision to run a nuclear test series at Mururoa in 1995, just one year before the Comprehensive Test Ban Treaty was to be signed, caused worldwide protest, including an embargo of French wine. These tests were meant to provide the nation with enough data to improve further nuclear technology without needing additional series of tests.
 The French military conducted almost 200 nuclear tests at Mururoa and Fangataufa atolls over a thirty-year period ending in 1996, 46 of them atmospheric, of which five were without significant nuclear yield. In August 2006, an official French government report by INSERM confirmed the link between an increase in the cases of thyroid cancer and France's atmospheric nuclear tests in the territory since 1966.

 Veterans' associations and symposium
An association gathering veterans of nuclear tests (AVEN, "Association des vétérans des essais nucléaires") was created in 2001. Along with the Polynesian NGO Moruroa e tatou, the AVEN announced on 27 November 2002 that it would depose a complaint against X (unknown) for involuntary homicide and putting someone's life in danger. On 7 June 2003, for the first time, the military court of Tours granted an invalidity pension to a veteran of the Sahara tests. According to a poll made by the AVEN with its members, only 12% have declared being in good health. An international symposium on the consequences of test carried out in Algeria took place on 13 and 14 February 2007, under the official oversight of President Abdelaziz Bouteflika.

One hundred fifty thousand civilians, without taking into account the local population, are estimated to have been on the location of nuclear tests, in Algeria or in French Polynesia. One French veteran of the 1960s nuclear tests in Algeria described being given no protective clothing or masks, while being ordered to witness the tests at so close a range that the flash penetrated through the arm he used to cover his eyes. One of several veteran's groups claiming to organise those suffering ill effects, AVEN had 4,500 members in early 2009.

 Test victims compensation
In both Algeria and French Polynesia there have been long standing demands for compensation from those who claim injury from France's nuclear testing program. The government of France had consistently denied, since the late 1960s, that injury to military personnel and civilians had been caused by their nuclear testing. Several French veterans and African and Polynesian campaign groups have waged court cases and public relations struggles demanding government reparations. In May 2009, a group of twelve French veterans, in the campaign group "Truth and Justice", who claim to have suffered health effects from nuclear testing in the 1960s had their claims denied by the government Commission for the Indemnification of Victims of Penal Infraction (CIVI), and again by a Paris appeals court, citing laws which set a statute of limitations for damages to 1976. Following this rejection, the government announced it would create a 10m Euro compensation fund for military and civilian victims of its testing programme; both those carried out in the 1960s and the Polynesian tests of 1990–1996. Defence Minister Hervé Morin said the government would create a board of physicians, overseen by a French judge magistrate, to determine if individual cases were caused by French testing, and if individuals were suffering from illnesses on a United Nations Scientific Committee on the Effects of Atomic Radiation list of eighteen disorders linked to exposure to testing.Essais nucléaires français au sud de l'Algérie: La France définit six critères. "La voix de l'oranie" (Oran, Algeria). 21 May 2009. Pressure groups, including the Veterans group "Truth and Justice" criticised the programme as too restrictive in illnesses covered and too bureaucratic. Polynesian groups said the bill would also unduly restrict applicants to those who had been in small areas near the test zones, not taking into account the pervasive pollution and radiation. Algerian groups had also complained that these restrictions would deny compensation to many victims. One Algerian group estimated there were 27,000 still living victims of ill effects from the 1960–66 testing there, while the French government had given an estimate of just 500.

Non-nuclear WMD
France states that it does not currently possess chemical weapons. The country ratified the Chemical Weapons Convention (CWC) in 1995, and acceded to the Biological and Toxin Weapons Convention (BWC) in 1984. France also ratified the Geneva Protocol in 1926.

During World War I, France, not Germany as commonly believed, was actually the first nation to use chemical weapons though this was notably a nonlethal tear gas attack (xylyl bromide) carried out in August 1914 against invading German troops. Once the war had degenerated into trench warfare and new methods to attain an advantage were sought, the German Army initiated a chlorine gas attack against the French Army at Ypres on 15 April 1915, initiating a new method of warfare but failed that day to exploit the resulting break in the French line. In time, the more potent phosgene replaced chlorine in use by armies on the Western Front, including France, leading to massive casualties on both sides of the conflict however the effects were mitigated by development of protective clothing and masks as the war progressed.

At the outbreak of World War II, France maintained large stockpiles of mustard gas and phosgene but did not use them against the invading Axis troops, and no chemical weapons were used on the battlefield by the Axis invaders.

During the invasion of France, German forces captured a French biological research facility and purportedly found plans to use potato beetles against Germany.

Immediately after the end of the war, the French military began testing captured German chemical agent stores in Algeria, then a French colony, notably the extremely toxic nerve agent Tabun. By the late 1940s, testing of Tabun-filled ordnance had become routine, often by using livestock to test effects. The testing of chemical weapons occurred at B2-Namous, Algeria, an uninhabited desert proving ground located 100 kilometers (62 mi) east of the Moroccan border, but other sites also existed. A manufacturing facility existed in Bouchet, near Paris, which was tasked with researching  chemical weapons and maintaining a scientific and technological vigilance on the subject.

In 1985, France was estimated to have a chemical weapons stockpile of some 435 tonnes, the second largest in NATO following the United States. However, at a conference in Paris in 1989, France declared that it was no longer in possession of chemical weaponry but maintained the manufacturing capacity to readily produce such weapons if deemed necessary.

See also
Anti-nuclear protests
Force de frappe
French 'Simulation' project (to replace live nuclear testing) (in French, French Wikipedia)
List of states with nuclear weapons
Moruroa
Nuclear-free zone - New Zealand
Weapons of mass destruction

Notes

 References

 Bibliography
 Kristensen, Hans M., and Matt Korda. "French nuclear forces, 2019." Bulletin of the Atomic Scientists 75.1 (2019): 51-55. 2019 online
  Hymans, Jacques E.C. "Why Do States Acquire Nuclear Weapons? Comparing the Cases of India and France." in Nuclear India in the Twenty-First Century (2002). 139-160.  online
 Kohl, Wilfred L. French nuclear diplomacy (Princeton University Press, 2015).
 Scheinman, Lawrence. Atomic energy policy in France under the Fourth Republic (Princeton University Press, 2015).
  Jean-Hugues Oppel, Réveillez le président, Éditions Payot et rivages, 2007 (). The book is a fiction about the nuclear weapons of France; the book also contains about ten chapters on true historical incidents involving nuclear weapons and strategy (during the second half of the twentieth century).

External links
 In-depth background of the Development of the French Program
 Video archive of French Nuclear Testing at sonicbomb.com
 A Change in the French Nuclear Doctrine?, Rault, Charles - ISRIA'', 25 January 2006.
 Country overview: France (from the Nuclear Threat Initiative)
 Bulletin of the Atomic Scientists
Nuclear Notebook: French nuclear forces, 2008, September/October 2008.
Nuclear policy: France stands alone July/August 2004
The French atomic energy program September 1962
 Greenpeace movie (on the French bombing of the Rainbow Warrior, a ship about to protest French nuclear tests)
 Nuclear Files.org (current information on nuclear stockpiles in France)
  Archives sur le Centre d'Expérimentations Nucléaires du Pacifique (C.E.P.) à Moruroa, Hao et Fangataufa
 Annotated bibliography for the French nuclear weapons program from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues
The Woodrow Wilson Center's Nuclear Proliferation International History Project The Wilson Center's Nuclear Proliferation International History Project has primary source documents on US-French nuclear relations.

Military of France
Weapons of mass destruction by country
Nuclear weapons of France
Nuclear weapons policy
Nuclear proliferation

France and weapons of mass destruction


Deniz Seki (d. 1 Temmuz 1970, İstanbul), Türk pop müzik şarkıcısı-şarkı yazarı, oyuncu ve sunucu.

Hayatı ve kariyeri
Aslen  Alanyalı yüksek kimya mühendisi bir baba ve Selanik kökenli ev hanımı bir annenin ilk çocuğu olarak 1 Temmuz 1970'te İstanbul'da doğan Deniz Seki, ilkokulu Beşiktaş 50.Yıl Süheyla Artam İlkokulunda, orta ve lise eğitimini de yatılı olarak Çamlıca Kız Lisesinde tamamladı. Okulu bitirdikten sonra, TRT İstanbul Televizyonundaki sunuculuk sınavlarına katılarak sunucu oldu.

1990'lar: ilk yılları
İlk olarak 1993 yılında Melih Kibar ile tanışan Seki; Kenan Doğulu, İzel, Yaşar, Emel Müftüoğlu, Ege, Ferda Anıl Yarkın ve Zuhal Olcay gibi sanatçılara vokalistlik yaptı. 1995 yılında, "Pop Show 95" şarkı yarışmasına katılan sanatçı kendi yazdığı şarkı Bırakıp Gidersen ile birinci oldu. 9 Nisan 1997 tarihinde ilk albümü söz ve müziği Yıldız Tilbe'ye ait olan Hiç Kimse Değilim yayınlandı. 2 Aralık 1999 tarihinde, söz ve müziklerinin birçoğu kendisine ait olan Anlattım isimli albümü yayınlandı.

2000'li yıllar
İkinci albüm çalışması olan Anlattımın ardından üçüncü albümü Şeffaf, 12 Aralık 2001 tarihinde yayınlandı, bu albümde sırasıyla "Unutursun" ve "Yakamoz" isimli şarkılara klipler çekildi. 70'li yılların popüler şarkılarından oluşan dördüncü albümü ise "Aşkların En Güzeli" 27 Ağustos 2003'te yayınlandı, 25 Mart 2005'te yayınlanan beşinci albümü "Aşk Denizi"ndeki 14 şarkının 13'ünün sözleri ve bestesi yine Deniz Seki'ye aittir. Üç yıl aranın ardından 2008 yılında yayınlanan Sahici albümünde yine çoğunlukla kendi bestelerini seslendirmiş, albümün ilk klibi kardeşi Serdar Seki yönetmenliğinde "Aptal" şarkısına çekilmiştir. Albümle aynı isimli Sahici şarkısına ikinci klip çekilmiş, şarkı birçok Türkçe Top Müzik listesinde liste başı olmuştur. "Şaka Değil" ve "Zirve" parçalarına resimlerinden ve klip görüntülerinden oluşan yeni klip hazırlanmış olsa da sanatçı cezaevinde olduğu için müzik listelerinde yer almamıştır. Ayrıca, Deniz Seki 2006'da yayınlanan Dünyayı Kurtaran Adamın Oğlu filminde "Gonca" rolüyle yer almış ve aynı yıl Lipton markası için kendi yazıp bestelediği "LiptonOHH" parçasını da seslendirmiştir.

Deniz Seki uyuşturucu soruşturmasının ardından yaşadığı kötü günlerin arkasından yüze yakın konser ve program yaptıktan sonra yine birçok şarkının kendisine ait olduğu Sözyaşlarım albümü 2011 yılında yayınlanmış, ayrıca aynı yıl Yavuz Bingöl ile 5 bölümlük bir müzik programı yaptı ve 2012 yılında İzzet Çapa ile bir televizyon programı, müzikal ve bir sinema filmi yapacağını duyurmuştur. Sözyaşlarım albümünün ilk klibi Serdar Seki yönetmenliğinde "Suya Hapsettim" şarkısına çekilmiştir. Şarkı birçok televizyon dizisinde kullanılmıştır. Albümde ikinci şarkı "Aşk Müzikali"ne yine Serdar Seki yönetmenliğinde Nahide Rüya Adasında çekilmiştir.

Yer aldığı diğer projeler
1995 yılında Ege'nin "Delice Bir Sevda" şarkısına arka vokal yapmış ve klibinde rol almıştır. 1996 Aralık ayında Sibel Alaş'ın Fem albümünde "Bıçak Yarası" şarkısında tek başına ve "Firarım Ben", "Bir Varmış Bir Yokmuş" şarkılarında Cihan Okan, Yıldız Tilbe, Ayça Tekindor ve Uğur Şimşekyay ile birlikte geri vokal yapmış, 1997 yılında Pınar Aylin'in "Güneşten" albümünde yer alan "Adam Olaydın" şarkısına Özkan Uğur, Hürriyet Narin, Toygarhan Atuner ve Faruk Kurukaya ile birlikte vokal yapmıştır. 1998 yılında The Best of Ajda albümünü çıkaran Ajda Pekkan, "Haykıracak Nefesim" adlı parçasında Soner Arıca, Suat Suna, Eda Özülkü, Şebnem Ferah ve Deniz Seki ile birlikte seslendirdi.

2000 yılında Reyhan Karaca 'nın Yaman Olacak isimli şarkısına vokal yapmıştır. 2001 yılında çıkan Tarkan'ın Karma adlı albümünde bulunan "Taş" ve "Sen Başkasın" adlı parçalara Cihan Okan, Özkan Uğur, Berna Keser ve Özlem Tekin ile birlikte vokal yapmış, 2003 yılında çıkan Melih Kibar'ın Yadigar tribute albümünde ise "Her Şey Seninle Güzel" adlı şarkıyla yer almıştır. 15 Aralık 2004 tarihinde Emel Müftüoğlu'nun "Çok Ayıp" adlı albümünde bulunan "Zorlama" adlı parçaya Sezen Aksu ile birlikte vokal yapana sanatçı yine 2005 yılında Cem Karaca'nın "Mutlaka Yavrum" adlı albümünde "Sen de Başını Alıp Gitme" adlı parçayı seslendirmiştir.

12 Mayıs 2006 yılında piyasaya çıkan Ali Kocatepe'nin 41 Kere Maşallah adlı albümünde "Herşey Senin İçin" adlı parçayı seslendirmiş ve aynı yıl Ayla Dikmen için hazırlanan ve çeşitli sanatçıların Ayla Dikmen'in şarkılarını okuduğu albümde Seki, albümle aynı ismi taşıyan "Sensiz Yaşayamam" adlı parçayı seslendirmiştir.

2007 yılında Ayhan Günyıl'ın "Gitti Gideli" parçasına da vokal yapmıştır. Ercan Saatçi'nin Mucize Nağmeler adlı alaturka albümünde "At Kadehi Elinden" adlı parçayı seslendirmiştir. Mucize Nağmeler isimli albümün ilk klibi de bu şarkıya çekilmiştir.

2008 yılında yakın arkadaşı Gülben Ergen'in Aşk Hiç Bitmez albümünde bulunan "Ya Ölümsün Ya Düğün" parçasının sözleri ve müziği Deniz Seki'ye aittir. 2009 yılında Cenk Eren'in Dönüm Noktam adlı albümünde bulunan "Hüda Aşkına" adlı şarkının sözlerini yazmış ve şarkıya vokal yapmıştır. Aynı sene Gülben Ergen'in Uzun Yol Şarkıları adlı albümünde bulunan "Üzgünüm" adlı şarkıya vokal yapmıştır. 2010 yılında, Türk pop müziği sanatçısı Kalipso Kralı lakaplı Metin Ersoy'un kendisi gibi sanatçı oğlu Latin piyanisti Emir Ersoy'un Yaşama Bir Şans Ver adlı ikinci Latin albümü yayımlanmış, bu albümde 10 ünlü sanatçı hafızalarda yer etmiş 10 ünlü şarkıyı Emir Ersoy'un Latin müzik tarzındaki yepyeni düzenlemeleri ile seslendirmişlerdir ve Seki, bu albümde daha önce Aşk Denizi albümünde yer alan "Üzgünüm Aşkım" adlı parçayı seslendirdi.

2013 yılında ise Petek Dinçöz ile düeti olan "Artık Üzülmek İstemiyorum" adlı parçayı seslendirmiştir.

Seki, ikisi sinema, biri televizyon dizisi olmak üzere toplam 3 yapımda de rol aldı. Seki, 2012'nin Şubat ayında gösterime giren "Eşruhumun eşzamanı" filminde oynadı.

Yargılanması
Jandarmanın düzenlediği uyuşturucu operasyonunda gözaltına alınan aralarında Deniz Seki'nin de bulunduğu 19 sanık hakkında uyuşturucu ticareti yapmak suçlamasıyla İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi'nde görülen ilk davada Seki, serbest bırakılmış ve hakkında tutuksuz yargılanma kararı çıkarılmıştır.

Ancak bir süre sonra mahkeme tarafınca Seki hakkındaki karar bozulmuş ve Seki hakkında yakalama kararı çıkarılmıştır. Mahkeme Seki'nin yakalama kararını tutukluluğa çevirmiştir. Beşiktaş'taki İstanbul Adliyesi'ne getirilen Seki aleyhine mahkemece 18 Şubat 2010 tarihinde "uyuşturucu ticaretine yardım etmek" suçlamasıyla 8 yıl hapsi istenmiştir. Ayrıca davayı yöneten savcı, Seki'nin "uyuşturucu madde kullanmak" suçundan tedavi edilmesine ve denetimli serbestlik uygulanmasına karar verilmesini talep etti. 24 Şubat 2010 tarihinde görülen davanın ardından Seki, Bakırköy Kadın ve Çocuk Tutukevine sevk edildi.

Seki, cezaevinde geçirdiği 218 günün ardından 2 Kasım 2010 tarihinde görülen ilk duruşmada tahliye edildi.

İstanbul 12'nci Ağır Ceza Mahkemesi, 6 yıl 3 ay hapis cezası onanan ve dava dosyası infaz savcılığına gönderilen şarkıcı Deniz Seki hakkında yakalama kararı çıkarıldı. Deniz Seki, 15 Kasım 2014'te Esenyurt'ta saklandığı evde gözaltına alındı. Çıkarıldığı mahkeme tarafından 16 Kasım 2014'te cezaevine gönderildi. 5 Haziran 2017'de tahliye edildi.

Diskografi

Albüm
 Hiç Kimse Değilim (1997)
 Anlattım (1999)
 Şeffaf (2001)
 Aşkların En Güzeli (2003)
 Aşk Denizi (2005)
 Sahici (2008)
 Sözyaşlarım (2011)
 İz (2014)
 Uzun Hikaye (2018)

Liste başarıları

Filmografi
Programlar
 Pop Show 95 - TV Programı - Kendisi - Yarışmacı (1995) (Birinci Olmuştur)
 Popstar Türkiye - TV Programı - Kendisi - Jüri Üyesi (2003-2004)
Oyuncu Olarak
 Avrupa Yakası - TV Dizisi - Kendisi - Konuk Sanatçı (2004)
 Savcının Karısı - TV Dizisi - Hostes - Konuk (2005)
 Dünyayı Kurtaran Adamın Oğlu - Sinema Filmi - Gonca - Başrol Oyuncusu (2006)
 Eşruhumun Eşzamanı - Sinema Filmi (2012)
 Eşkıya Dünyaya Hükümdar Olmaz - TV Dizisi - Kendisi - Konuk Sanatçı (2015)
Kaynak:

Kitapları

Ödülleri ve adaylıkları

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1970 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
Türk kadın pop şarkıcıları
Türk kadın şarkıcı-şarkı yazarları
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk televizyon sunucuları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Raks Müzik sanatçıları
Şahin Özer Müzik sanatçıları
Seyhan Müzik sanatçıları
Poll Production sanatçıları
Türk tutuklular ve hükümlüler
Uyuşturucu suçlarından hüküm giymiş kişiler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler

Deniz Seki


Vila Caracui este o rezervație naturală silvică în raionul Hîncești, Republica Moldova. Este amplasată în ocolul silvic Bozieni, Vila Caracui, parcela 37. Are o suprafață de 84 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Hîncești.

Referințe

Vila Caracui
Raionul Hîncești

Rezervația naturală Vila Caracui


فيليب ديفيس غوغنهايم  مخرج ومنتج أمريكي ولد في 11 مارس 1963 بسانت لويس في ولاية ميسوري، وهو ابن شارل غوغنهايم وماريون غوغنهايم. تخرج من جامعة براون سنة 1986. وهو متزوج من الممثلة إليزابت شو.

أفلامه
من الأفلام والمسلسلات التي أخرجها أو ساهم في إنتاجها، الدرع، الخشب القاتل وغيرها. كما أخرج الفيلم الوثائقي حقيقة مزعجة والذي فاز بجائزة الأوسكار لأفضل فيلم وثائقي. وأخرج فيلم عن حياة باراك أوباما والذي عرض في 29 أكتوبر 2008. كما قام بإخراج فيلم سماني ملالا يحكي فيه قصة الناشطة في مجال تعليم المرأة ملالا يوسف زي.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال من سينت لويس
أمريكيون من أصل يهودي ألماني
خريجو جامعة براون
صانعو أفلام وثائقية أمريكيون
مخرجو أفلام أمريكيون
مخرجو تلفزيون أمريكيون
منتجو أفلام من ميزوري
منتجو تلفزيون أمريكيون
مواليد 1963
مواليد في سانت لويس (ميزوري)

ديفيس غوغنهايم


Midazolam je benzodiazepin koji se koristi za anesteziju, proceduralnu sedaciju, poteškoće sa spavanjem i snažnu uznemirenost. Djeluje potičući pospanost, smanjujući anksioznost i uzrokujući gubitak sposobnosti stvaranja novih sjećanja. Koristan je i za liječenje epileptičnih napadaja. Midazolam se može davati oralno, intravenski ili injekcijom u mišić, raspršivanjem u nos, sublingvalno (rastapanjem ispod jezika) ili subakvalno (rastapanjem u ustima uz obraz). Kada se daje intravenski, obično počinje raditi u roku od pet minuta; kada se ubrizga u mišić, može proći petnaestak minuta da počnete raditi. Učinci traju između jednog i šest sati.

Midazolam je brzodjelujući benzodiazepin sa snažnim anksiolitskim, amnezijskim, uspavljujućim, antiepileptičkim, opuštajućim i sedativnim svojstvima. To je jedan od rijetkih benzodiazepina topivih u vodi i stoga je vrlo pogodan za ubrizgavanje. Javlja se, između ostalog, pod trgovačkim imenima Dormicum iz Roche, a u SAD-u na tržište ga stavljaju Versed i Hypnovel. Postoje dokazi za rizik ako se koristi tokom trudnoće, ali nema dokaza o šteti s jednom dozom tokom dojenja.

Nuspojave mogu uključivati smanjenje nagona za disanje (respiratorna depresija), nizak krvni tlak i pospanost. Tolerancija na njegove učinke i sindrom povlačenja može se pojaviti već nakon nekoliko tjedana, a u slučaju korištenja intravenoznim putem čak i nakon nekoliko dana. Paradoksalni učinci, poput povećane aktivnosti, mogu se pojaviti osobito kod djece i starijih osoba. Postoje dokazi o riziku kada se koristi tijekom trudnoće, ali nema dokaza o štetnosti jednom dozom tijekom dojenja. Spada u klasu lijekova benzodiazepina i djeluje povećavajući aktivnost neurotransmitera GABA u mozgu.

Midazolam se nalazi na listi modela esencijalnih lijekova Svjetske zdravstvene organizacije, najznačajnijih preparata za liječenja koja su potrebna za osnovni zdravstveni sistem. Midazolam je raspoloživ u generičkim lijekovima i nije jako skup. Veleprodajna cijena u zemljama u razvoju po bočici je oko 0,35 USD. U mnogim zemljama je kontrolirana supstanca.

Midazolam je imidazobenzodiazepin s jedinstvenim svojstvima u usporedbi s drugim benzodiazepinima. Midazolam je topiv u vodi, ali in vivo je topljiv u lipidima. Midazolam također ima relativno brz početak djelovanja i kratki polu-život u usporedbi s drugim benzodiazepinima. Lijek proizvodi pouzdane hipnotičke,sedativne, amnezijske i antianksiozne učinke ako se primjenjuje oralno, intramuskularno ili intravenski. Mnogo je koristi za midazolam u perioperativnom razdoblju, uključujući premedikaciju, indukciju i održavanje anestezije i sedaciju za dijagnostičke i terapijske postupke. Midazolam je poželjniji nego diazepam u mnogim kliničkim situacijama zbog njegove brze, bezbolne primjene i nedostatka venske iritacije. U usporedbi s tiopentalom, midazolam nije hipnotički djelotvoran niti predvidljiv. Neće zamijeniti tiopental kao indukcijsko sredstvo za uvod u anesteziju. Prednosti midazolama nad tiopentalom su svestranija farmakološka svojstva benzodiazepina u usporedbi s barbituratima, poput amnestičkih i anksiolitičkih svojstava.

Midazolam su prvi put sintetizirali Fryer i Walser, 1976.

U RH midazolam je dostupan pod nazivom Dormicum, u obliku filmom obložene tablete ili otopine za injekciju/infuziju.

Upotreba te terapijske indikacije
Midazolam prvenstveno djeluju umirujuće (sedativni učinak) i uspavljujuće (hipnotički učinak), a osim toga sprječavaju ili prekidaju napadaje (antikonvulzivni učinak) te smanjuju mišićni tonus (miorelaksacijski učinak). Koriste za kratkotrajno liječenje nesanice kada su smetnje tako teške da osobu onesposobljuju ili joj stvaraju izrazitu neugodu te umirenje i uvođenje u anesteziju prije kirurških ili dijagnostičkih zahvata.

Midazolam otopina za injekciju/infuziju je lijek za uspavljivanje kratkoga djelovanja koji je indiciran za "bazalnu sedaciju" prije i za vrijeme dijagnostičkih ili terapijskih zahvata s primjenom lokalne anestezije ili bez nje, premedikaciju prije uvođenja u anesteziju, uvođenje anestezije te kao sedativna komponenta u kombiniranoj anesteziji.

Midazolam tablete indicirane su za kratkoročno liječenje nesanice. Benzodiazepini su indicirani samo u slučajevima kad su poremećaji teški, onesposobljavaju ili dovode pojedinca u stanje krajnje iscrpljenosti.

Formulacija u tableti, također se primjenjuje za sedaciju u premedikaciji prije kirurških ili dijagnostičkih zahvata.

Farmakologija
Midazolam je benzodiazepin kratkog djelovanja u odraslih koji ima poluživot eliminacije od 1,5 do 2,5 sata. U starijih osoba, kao i male djece i adolescenata, poluživot uklanjanja iz tijela je duži. Midazolam se metabolizira u aktivni metabolit alfa-hidroksimidazolam. Deficiti vezani uz dob (starije osobe), bubrežni i jetreni status utječu na farmakokinetičke čimbenike midazolama kao i njegovog aktivnog metabolita. Međutim, aktivni metabolit midazolama je mali i doprinosi samo 10 posto biološke aktivnosti midazolama. Midazolam se oralno slabo apsorbira, a samo 50 posto lijeka dospije u krvotok. Midazolam se metabolizira enzimima citokroma P450 (CYP) i konjugacijom glukuronida. Terapeutski i štetni učinci midazolama nastaju zbog njegovih učinaka na GABAA receptore; midazolam ne aktivira GABAA receptore izravno, ali, kao i kod drugih benzodiazepina, pojačava učinak neurotransmitera GABA na GABAA receptore (↑ učestalost otvaranja Cl-kanala) što rezultira neuralnom inhibicijom. Gotovo sva svojstva mogu se objasniti djelovanjem benzodiazepina na GABAA receptore. Iz toga proizlaze sljedeća farmakološka svojstva: sedacija, indukcija sna, smanjenje anksioznosti, anterogradna amnezija, opuštanje mišića i antikonvulzivni učinci.

Za razliku od drugih benzodiazepina kao što su diazepam i lorazepam, midazolam je topiv u vodi, a imidazolski prsten se otvara na pH ispod 4. Kada se midazolam injektira, imidazolski prsten dolazi uz slabo alkalnu okolinu krvotoka (pH oko 7,4) i postaje topiviji u mastima. Ovo svojstvo čini da se vrlo brzo apsorbira u živčano tkivo, a vrijednost pKa od 6,15 midozalama ,koji je u fiziološkim uvjetima uglavnom (> 90%) ioniziran, osigurava brzo djelovanje.

Metabolizam se odvija pomoću jetrenog citohroma P450 enzima 3A3 / 3A4. Hidroksilira se do manje aktivnog metabolita 1-hidroksi-midazolam i glukuronizira, nakon čega se uklanja u bubrezima. U bubrezima može se javiti akumulacija 1-hidroksimidazolamglukuronida. Dugo se pretpostavljalo da je glukuronid farmakološki aktivna. Danas je, ipak, poznato da njegova aktivnost iznosi oko 10% aktivnosti midazolama. Uz dovoljno akumulacije, dakle, još uvijek može doći do sedacije.

Kontraindikacije

Midazolam se ne smije primjenjivati u bolesnika s poznatom preosjetljivošću na benzodiazepine ili neku od pomoćnih tvari navedenih u dijelu 6.1.

Bazalna sedacija bolesnika s teškim respiratornim zatajenjem ili akutnom respiratornom depresijom.

Benzodiazepini zahtijevaju posebnu mjeru opreza ako se primjenjuju u starijih osoba, tijekom trudnoće, djece, kod osoba ovisnih o alkoholu ili drugim lijekovima ili kod osoba s komorbidnim psihijatrijskim poremećajima. Dodatni oprez potreban je kod kritično bolesnih bolesnika, jer može doći do nakupljanja midazolama i njegovih aktivnih metabolita. Oštećenja bubrega ili jetre mogu usporiti eliminaciju midazolama što dovodi do produženih i pojačanih učinaka. Kontraindikacije uključuju preosjetljivost, akutni glaukom uskog kuta, šok, hipotenziju ili ozljede glave.

Nuspojave

Dugotrajna primjena benzodiazepina povezana je s dugotrajnim deficitom pamćenja, a pokazuju se samo djelomični oporavak šest mjeseci nakon prestanka primjene benzodiazepina. Nejasno je hoće li do potpunog oporavka doći nakon duljih razdoblja apstinencije. Benzodiazepini mogu izazvati ili pogoršati depresiju. Paradoksalno uzbuđenje se ponekad javlja kod benzodiazepina, uključujući pogoršanje napadaja. Djeca i stariji pojedinci ili oni s poviješću zlostavljanja alkohola i osobe s poviješću agresivnog ponašanja ili bijesa izloženi su povećanom riziku od paradoksalnih učinaka. Paradoksalne reakcije posebno su povezane s intravenskom primjenom. Nakon noćne primjene midazolama, zaostali efekti mamurluka, poput pospanosti i oslabljene psihomotorne i kognitivne funkcije, mogu se zadržati naredni dan. To može smanjiti sposobnost sigurne vožnje za vozača i povećati rizik od pada i prijeloma kuka.  Mogu se pojaviti sedacija, respiratorna depresija i hipotenzija zbog smanjenja sustavnog vaskularnog otpora i povećanja otkucaja srca. Ako se intravenski midazolam daje prebrzo, može doći do hipotenzije. "Sindrom infuzije midazolama" može biti rezultat visokih doza, a karakterizira ih odgađano buđenje satima do danima nakon prestanka uzimanja midazolama i može dovesti do povećanja trajanja potrebne ventilacijske potpore.

Kod osjetljivih pojedinaca poznato je da midazolam izaziva paradoksalnu reakciju, što je dobro dokumentirana komplikacija s benzodiazepinima. Kada se to dogodi, pojedinac može osjetiti anksioznost, nehotične pokrete, agresivno ili nasilno ponašanje, nekontrolirano plakanje ili verbalizaciju i druge slične učinke. Čini se da je to povezano s promijenjenim stanjem svijesti ili dezinhibicijom koju proizvodi lijek. Paradoksalnog ponašanja se pacijent često ne sjeća zbog svojstava lijeka koji proizvodi amneziju. U ekstremnim situacijama, flumazenil se može primijeniti kako bi se spriječili ili poništili učinci midazolama. U tu se svrhu koriste i antipsihotski lijekovi, poput haloperidola.

Zna se da midazolam izaziva respiratornu depresiju. Kod zdravih osoba, 0.15 mg / kg midazolama može uzrokovati respiratornu depresiju. Kada se midazolam primjenjuje u kombinaciji s fentanilom, učestalost hipoksemije ili apneje postaje vjerojatnija.

Iako je učestalost depresije / zastoja disanja mala (0,1–0,5%) kada se midazolam primjenjuje sam u normalnim dozama, istodobna primjena lijekova koji djeluju na središnji živčani sustav (SŽS), uglavnom analgetičkih opioida, može povećati mogućnost hipotenzije, respiratorne depresije, respiratorni zastoj i smrt, čak i u terapijskim dozama.

Tolerancija, navikavanje i ustezanje

Ovisnost o benzodiazepinu javlja se kod otprilike jedne trećine pojedinaca koji su liječeni benzodiazepinima duže od 4 tjedna, što obično rezultira tolerancijom i sindromom povlačenja benzodiazepina kada se doza prebrzo smanjuje. Infuzije midazolama mogu izazvati toleranciju i sindrom povlačenja za nekoliko dana. Čimbenici rizika za razvoj ovisnosti uključuju ovisničke predispozicije osobe, uporabu benzodiazepina koji ima kratkotrajno djelovanje, visoku potenciju i dugoročnu upotrebu benzodiazepina. Simptomi povlačenja midazolama mogu se kretati od nesanice i tjeskobe do napadaja i psihoze. Simptomi povlačenja mogu ponekad biti slični osnovnom stanju osobe. Postupno smanjivanje midazolama nakon redovite primjene može umanjiti učinak povlačenja i oporavljanja. Tolerancija i rezultirajući sindrom povlačenja mogu biti posljedica smanjenja regulacije receptora i promjena GABAA receptora u ekspresiji gena, što uzrokuje dugoročne promjene u funkciji GABAergičkog neuronskog sustava.
Kronični korisnici lijekova benzodiazepina kojima je dan midazolam imaju smanjene terapijske učinke midazolama, zbog tolerancije na benzodiazepine. Produljene infuzije midazolamom rezultiraju razvojem tolerancije; ako se midazolam daje nekoliko dana ili više, može se pojaviti sindrom povlačenja. Stoga je za sprečavanje sindroma povlačenja potrebno postupno povlačenje produžene infuzije, a ponekad i kontinuirano smanjivanje doze s oralnim benzodiazepinom dugog djelovanja, poput diazepama. Simptomi povlačenja mogu uključivati razdražljivost, nenormalne reflekse, drhtavicu, klonulost, hipertoničnost, delirij i napadaje, mučninu, povraćanje, proliv, tahikardiju, hipertenziju i tahipneju. Kod osoba sa značajnom ovisnosti, nagli prekid može rezultirati simptomima povlačenja, poput epileptičnih napadaja, koji mogu biti fatalni.

Od prvog izvještaja o epileptičnom napadaju zbog ustezanja od benzodiazepina 1961. godine, uslijedile su mnoge prijave slučaja. Epileptični napadaji zbog ustezanja od benzodiazepina moguća su posljedica svih vrsta benzodiazepina, onih s kratkim, srednjim i dugim poluživotom, ako se naglo prekinu. Napadaji se obično javljaju kod pacijenata koji su dugo uzimali ove lijekove i u velikim dozama. Iako su napadaji prijavljeni i kod ljudi koji su uzimali benzodiazepina manje od 15 dana te u terapeutskoj dozi.  Težina napadaja kreće se od jedne epizode do kome i smrti. Smanjivanje doze benzodiazepina može se postići brže u bolničkim uvjetima kod osoba koje uzimaju veliku dozu, ali mora se raditi sporije u ambulantnom okruženju kod korisnika terapijskih doza. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21815323

Zloupotreba i predoziranje
Midazolam ima nizak potencijal zloupotrebe kada se usporedi s kokainom i heroinom. Ipak, u usporedbi s drugim benzodiazepinima, mogućnost zloupotrebe, štoviše, je prilično visoka, zbog kratkog ali jakog djelovanja.
Kombinacija midazolama s tvarima kao što su alkohol, opioidi i "pretjerana upotreba" može dovesti do jake respiratorne depresije, kome, prestanka disanja i uzrokovati smrt.

Predoziranje

Simptomi

Benzodiazepini često uzrokuju omamljenost, ataksiju, dizartriju i nistagmus. Predoziranje midazolamom rijetko je opasno po život u slučaju kad je to jedini uzeti lijek, ali može dovesti do arefleksije, apneje, hipotonije, hipotenzije i kardiorespiratorne depresije i, u rijetkim slučajevima, do kome. Koma, ako se pojavi, obično traje nekoliko sati, ali može biti produljena i ciklička, posebno u starijih bolesnika.

Respiratorno-depresivni učinci benzodiazepina ozbiljniji su u bolesnika s bolešću dišnog sustava. Benzodiazepini pojačavaju učinke ostalih depresora SŽS-a, uključujući alkohol.

Liječenje

Potrebno je pratiti bolesnikove vitalne znakove i primijeniti suportivne mjere u skladu s kliničkim stanjem bolesnika. U nekim slučajevima stanje bolesnika može zahtijevati simptomatsko liječenje zbog učinaka na srce i dišni ili središnji živčani sustav.

Ako je lijek primijenjen peroralno, daljnju apsorpciju treba spriječiti odgovarajućom metodom, na primjer primjenom aktivnog ugljena u roku od 1 do 2 sata. Neophodno je zaštititi dišne puteve prilikom primjene aktivnog ugljena u omamljenih bolesnika. U slučaju miješane ingestije može se razmotriti ispiranje želuca, ali se ono ne treba provoditi kao rutinska mjera.

Ako se radi o teškoj depresiji SŽS-a, treba razmotriti primjenu flumazenila, antagonista benzodiazepina. Flumazenil se smije primjenjivati samo u strogo kontroliranim uvjetima. Ima kratak poluvijek eliminacije (približno jedan sat), pa bolesnike kod kojih je primijenjen treba pratiti i nakon prestanka njegovog učinka. Flumazenil treba primjenjivati s velikim oprezom u prisutnosti lijekova koji snižavaju prag za napadaje (na primjer triciklički antidepresivi). Za više informacija o pravilnoj uporabi flumazenila vidjeti Sažetak opisa svojstava lijeka za flumazenil.

Povijest

Midazolam je među oko 35 benzodiazepina koji se trenutno medicinski korist, a sintetizirali su ga 1975. Walser i Fryer u Hoffmann-LaRoche, Inc u Sjedinjenim Državama. Zbog topivosti u vodi nađeno je da postoji manja vjerojatnost da će izazvati tromboflebitis (upalne promijene u venama) od sličnih lijekova.  Antikonvulzivna svojstva midazolama proučavana su u kasnim 1970-ima, ali midazolam se na tržištu pojavio tek 1990-ih pojavio kao učinkovit tretman za konvulzije u  epilepsiji. Od 2010, najčešće je korišteni benzodiazepin u anesteziji. U akutnim situacijama, kada je potrebno brzo i jako djelovanje, midazolam je postao popularniji od ostalih benzodiazepina, poput lorazepama i diazepama, jer mu je djelovanje kraće, snažniji je i uzrokuje manje boli na mjestu uboda. Midazolam također postaje sve popularniji u veterini zbog svoje topljivosti u vodi. U 2018. godini otkriveno je da je CIA razmatrala korištenje Midazolama kao "serum istine" za osumnjičene za terorizam u projektu "Lijekovi".

Zakonska regulativa
Midazolam je vrsta psihotropne tvari. Uvršten je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod 2. Popis psihotropnih tvari i biljaka, Odjeljak 4 - Psihotropne tvari sukladno Popisu 4. Konvencije UN-a o psihotropnim tvarima iz 1971. godine. Kemijsko ime je 8-klor-6-(o-fluorfenil)-1-metil-4H-imidazo[1,5-a][1,4]benzodiazepin.

Izvori

Psihotropne tvari
Lijekovi

Midazolam


An Anthurium macbridei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kurt Krause. An Anthurium macbridei in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium macbridei