PCI Express, resmen PCIe (PCI-E de olabilmekte ve genellikle bu kullanılmaktadır) olarak kısaltılmıştır ve kesinlikle PCI-X ile karıştırılmamalıdır. PCI-X, mevcut PCI programlama kavramlarını kullanan bir PCI bağlantı standardıdır fakat bu bağlantıyı full duplex, multi – lane, noktadan noktaya seri fiziksel katman iletişim protokollerini kullanarak çok daha farklı ve süratli bir biçimde gerçekleştirir. PCI Express daha önceleri 3. Jenerasyon I/O için Arapaho veya 3GIO olarak bilinirdi.

PCIe geçit başına 250 MB/s hızında veri transfer eder. Maksimum 32 geçit sayısıyla, PCIe toplam birleştirilmiş 8 GB/s veri transfer hızına ulaşabilmektedir. Bu rakamları bir perspektife oturtabilmek üzere şunları belirtebiliriz; tek bir geçit normal bir PCI'ın veri hızının yaklaşık iki katına ulaşabilmektedir, dört geçitli bir yuva PCI-X'in en son versiyonunun veri hızıyla kıyaslanabilecek bir veri hızına sahiptir, ve sekiz geçitli bir yuva AGP'nin en hızlı versiyonuna eşit bir veri hızına sahiptir. PCIe'nin full duplex noktadan noktaya özelliği PCI üzerindeki avantajını özellikle çok sayıda cihazları içeren sistemlerde daha da geliştirecektir.

Gözden geçir

PCIe fiziksel katmanı daha çok bükümlü tel çifti "twisted pair" ethernet'e benzer bir seri bağlantılar ağıdır. Ana kart üzerinde çok bacağı olan tek bir göbek kullanılır, bu göbek geniş bir anahtarlama ve dönemdeşliğe olanak sağlar. Bu tasarımın tercih edilmesinin nedeni, saat hızı arttıkça, paralel bağlantıların senkronizasyonlarının zamanlama çarpıklığı "timing skew" nedeniyle engellenmesidir. PCIe paralel veri yollarından seri bağlantılara geçişe örneklerden sadece bir tanesidir. Diğer örnekler için HyperTransport, Serial ATA, USB, SAS veya FireWire'ı inceleyiniz.
PCIe öncelikle Intel tarafından desteklenmektedir. Intel InfiniBand sisteminden ayrıldıktan sonra Arapahoe projesi olarak standart üzerinde çalışmaya başlamıştı.
PCIe sadece yerel bağlantı "local interconnect" olarak kullanılmak üzere geliştirilmiştir. Mevcut PCI sistemi üzerine kurulduğu için kartlar ve sistemler sadece fiziksel katman değiştirilerek PCI Express'e dönüştürülebilirdi – mevcut sistemler hiçbir yazılım değiştirilmeden PCI Express'e uyarlanabilirdi. PCI Express üzerindeki artırılmış bant genişliği onun AGP ve PCI dahil olmak üzere neredeyse bütün dahili yuvaların yerine geçebilmesini sağlıyor. Intel böylece şimdiki makinelerde kullanılan northbridge/southbridge çözümlerinin aksine, bütün harici cihazlarla iletişim kurabilen bir PCI Express kontrol birimi tasavvur ediyor.

Donanım protokol özeti

PCIe linki geçit "lane" adı verilen tek yönlü özgünleştirilmiş seri (1 bit) noktadan noktaya bağlantılar etrafında kurulmuştur. Bu durum tüm cihazların aynı çok yönlü, 32 bit (veya 64 bit), paralel yuvayı paylaştıkları yuva tabanlı bir sistem olan PCI bağlantısı ile çok keskin bir tezat oluşturur.
PCI Express Hareket Katmanı, Veri Linki Katmanı ve Fiziksel Katmanı içeren bir protokoldür. Fiziksel katman kendi içerisinde mantıksal alt katmana ve elektriksel alt katmana bölünmüştür. Mantıksal alt katman da kendi içerisinde Fiziksel Kodlama Alt katmanına (PCS) ve bir Ortam Erişim Kontrolü Alt katmanına (MAC) ayrılmıştır (bu terimler IEEE 802 ağ oluşturma protokolü modelinden alınmıştır).

Fiziksel katman
Elektriksel seviyede her geçit iki adet 2,5 Gbit/s hızında tek yönlü düşük voltaj türevsel imleşim "low voltage differential signaling" (LVDS) çifti kullanır. Gönderme alma birbirinden farklı türevsel çiftlerdir, geçit başına 4 adet veri kablosu bulunur.
DFI'ın LanParty nF4 Ultra-D'sinde görüldüğü gibi geleneksel bir 32 bit PCI yuvası (alt) ile karşılaştırıldığında PCI Express'in yuvaları (yukarıdan aşağıya: x4, x16, x1 ve x16'dır).
XFX marka Nvidia GeForce 6600GT PCI-Express video adaptör kartı
Herhangi iki PCIe cihazı arasındaki bağlantı bir "link" olarak tanımlanır ve 1 veya daha fazla geçidin bir araya gelmesiyle oluşur. Kullanılan tüm cihazlar en azından tek geçitli (x1) linkini destekleyebiliyor olmalıdır. Cihazlar tercihe bağlı olarak; 2, 4, 8, 12, 16 veya 32 geçitli linkleri destekleyebilir. Bu sayede her iki yönde de çok iyi uyumluluk elde edilir. Bir PCIe kartı en azından kendisi kadar büyük olan herhangi bir yuvaya fiziksel olarak uyar (ve düzgün biçimde çalışır) (örneğin bir x1 kartı x4 veya x16 yuvasına rahatça takılabilir) ve fiziksel olarak daha büyük olan bir yuvaya (örneğin x16) daha az sayıdaki geçitle elektriksel olarak kablolanabilir (örneğin x1 veya x8, fakat yine de daha büyük fiziksel yuvanın gerektirdiği güç ve topraklama bağlantılarını sağlıyor olması gerekir). Her iki durumda da PCIe linki desteklenen en yüksek geçit sayısı üzerinden iletişim kuracaktır. Buna karşın herhangi bir cihazın fiziksel olarak kendinden daha küçük bir yuvada çalışmasına imkân yoktur (örneğin bir x4 kartı bir x1 yuvasına fiziksel olarak yerleştirilemez – buna rağmen sadece tek geçit kablolanararak bir x4 yuvasında çalıştırılabilir).

PCIe duraklamalar da dahil olmak üzere bütün mesajları veri için kullanılan aynı link üzerinden gönderir. Seri protokol hiçbir zaman bloke edilemez, böylece PCI ile kıyaslanabilecek bir bekleme süresi (PCI'ın adanmış duraklama hatları vardır) elde edilir.
Çoklu geçit linkleri üzerinden gönderilen verinin serpiştirilmiş özelliği vardır. Bunun anlamı her ardışık baytın yine ardışık geçitten gönderileceğidir. PCIe spesifikasyonu bu serpiştirme özelliğinden " veri ayıklama " (data striping) olarak söz eder. Gelen ayıklanmış verinin senkronize edilmesi (veya kayıklığını giderme) için önemli ölçüde karmaşık donanım gerekmesine rağmen ayıklama işlemi sonuç olarak linkten alınan iş miktarını önemli ölçüde yükseltir. Dolgu gereksinimlerine bağlı olarak, ayıklama işlemi link üzerindeki küçük veri paketlerinin bekleme süresinde kısalmaya neden olmaz.

Saat besleme bilgisinin bütün yüksek hızlı veri iletişim protokollerinde olduğu gibi sinyalin içerisine gömülü halde olması gerekir. Fiziksel seviyede PCI Express birbirini takip eden birler veya birbirini takip eden sıfırlar dizilerinin uzunluklarının sınırlandırılabilmesi için ortak bir 8B/10B encoding veri tanımlaması kullanır, böylece alıcı bit kenarlarının nerede olduğu bilgisini takip edebilir. Bu kodlama tanımlaması 8 adet kodlanmamış (yük) bit veriyi gönderilen verinin 10 adet kodlanmış bit verisiyle değiştirir, bu arada elektriksel bant genişliğinin %20'sini kullanır.
(SONET gibi) diğer bazı protokoller saat besleme bilgisini veri akışına eklemek için çırpma "scrambling" adı verilen farklı bir şifreleme biçimi kullanırlar. PCI Express spesifikasyonu da bir scrambling algoritmasına sahip olmasına rağmen gerçekleştirdiği scrambling SONET içerisindeki scrambling ile birbirine karıştırılmamalıdır. PCI içerisindeki scrambling, saat bilgisini gömmek yerine gönderilen veri dizisi içerisinde RF yayım doruklarına neden olan tekrarlayan veri düzenlerini engellemeye yönelik olarak tasarlanmıştır.
PCIe'nin birinci jenerasyonu 2,5 Gbit/s hızda tekli bir işaretleşme hızı ile kısıtlanmış durumdaydı. PCI Özel İlgi Grubu "Special Interest Group" (muhtelif PCI standartlarını geliştiren ve sahibi olan endüstriyel bir organizasyon) ileride çıkartacakları versiyonların hızlarının 5 ve 10 Gbit/s olmasını planlıyor.

Veri linki katmanı

Veri linki katmanı, Hareket Katmanı tarafından yaratılan Hareket Katmanı Paketlerinin (TLP'ler), 32 bit veri koruma çevrimsel artıklık kodlamasının "cyclic redundancy check" (CRC, fakat bu kavram içerisinde LCRC olarak biliniyor) ve bir alındı protokolünün (ACK ve NAK işaretleşme) sıraya dizilmesi işlemini yerine getirir. TLP'ler LCRC kontrolünden geçtiğinde ve alındı bilgisi veren bir sıra numarası kontrolü yapıldığında ACK, bu testlerden geçemeyenler olumsuz alındı bilgisi verir, diğer bir ifadeyle NAK. NAK ile sonuçlanan TLP'ler veya ACK için beklerken zaman aşımına uğrayan TLP'ler Veri Linki Katmanının veri iletim geçidinde özel bir ara bellek tarafından yeniden oynatılır. Böylece cihazın herhangi bir şekilde ürettiği veya iletim ortamından kaynaklanan parazitler engellenir ve elektriksel gürültü yerine sadece TLP'lerin aktarılması sağlanır.
ACK ve NAK işaretleri veri linki katmanı paketi veya DLLP olarak bilinen alt seviye bir paket olarak iletilir. DLLP'ler bağlantılı iki cihazın iletişim katmanları arasında akış kontrol bilgisinin paylaşılması için olduğu kadar bazı güç yönetim fonksiyonları için de kullanılmaktadır.

Hareket katmanı

PCI Express bölünmüş hareket uygular ( istek ve cevabın zaman olarak birbirinden ayrılmış olduğu hareketler ). Böylece hedef cihaz cevap vermek için veri toplarken linkin diğer veri trafiğine izin vermesini sağlar.
PCI Express kredi tabanlı bir çeşit akış kontrolü kullanır. Bu düzende; bir cihaz Hareket Katmanı içerisindeki alış ara belleklerinin her biri için belirli miktarda bir kredi tanımlar. Linkin diğer ucundaki cihaz, bu cihaza hareket gönderdiğinde bu gönderim esnasında her TLP'nin kendi hesabından kullanmış olduğu krediyi sayar. Gönderen cihaz sadece TLP gönderir, bunu gerçekleştirirken kullanılan kredinin kendi kredi limitini aşmaması gerekir. Alan cihaz ara belleğinde TLP'leri işlemeyi bitirdiğinde veriyi gönderen cihaza kredilerinin geri yüklendiğini belirten bir sinyal gönderir. Böylece kredi limiti tekrar eski düzeyine yükseltilmiş olur. Kredi sayaçları modüler sayaçlardır ve kullanılan kredilerin kredi limitleri ile karşılaştırılması için modüler aritmetiğe "modular arithmetic" gerek duyulur. Bu düzeneğin avantajı (bekleme durumları veya el sıkışma tabanlı transfer protokolleri gibi diğer yöntemlerle kıyaslandığında) kredi geri dönüşündeki bekleme süresinin performansı etkilememesidir, bunun şartı kredi limitinin aşılamamış olmasıdır. Bunun için de yeterince büyük ara belleğe sahip cihazlar kullanılması gerekir.

Birinci jenerasyon PCIe'nin genellikle her geçit için her yönde 250 MB/s veri hızını desteklediği belirtilir. Belirtilen bu rakam fiziksel işaretleşme hızının (2.5 Gb) şifreleme yüküne (10bits/byte)bölümü ile bulunur. Bunun anlamı 16 geçitli (x16) bir PCIe kartının teorik olarak her yönde 250 * 16 = 4 GB/s yeteneğine sahip olması gerektiğidir. Bu durum veri baytları yönünden doğrudur, daha anlamlı hesaplamalar için kullanılabilir veri yükü ile birlikte yapılacak çalışmalardan elde edilecek sonuçlara bakılması gerekir, bu durumda tarfiğin profili önem kazanacaktır. Trafik profili yüksek seviye (yazılım) uygulamasının ve orta protokol seviyelerinin bir faktörüdür. Diğer seri bağlantılı yüksek veri hızlı sistemlerde olduğu gibi, PCIe'ninde ilave transfer sağlamlığı ihtiyacından doğan bir protokolü ve fazladan işlem yükü vardır (CRC ve Alındılar). Uzun ve devamlı tek yönlü transferlerde (yüksek performanslı depolama kontrol birimlerinde olduğu gibi) PCIe'nin ham (geçit) veri hızının %>95'ine ulaşılabilir. Bu transferler en çok faydayı sayısı artırılmış olan geçitlerden görürler (x2, x4, vb.) Fakat daha tipik uygulamalarda (USB veya Ethernet kontrol birimi gibi) trafik profili, sık ve güçlendirilmiş alındılara sahip kısa veri paketleri olarak karakterize olur. Bu çeşit bir trafik paketlerin ayrıştırılmasını gerektirmesinden ve duraklamalara zorlanmasından ötürü doğan yükler nedeniyle linkin verimliliğini azaltır (cihazın ana bilgisayar ara yüzü veya PC'nin CPU'sunun duraklamaya zorlanması). Bu tür This type of traffic reduces the efficiency of the link, due to overhead from packet parsing and forced interrupts (either in the device's host interface or the PC's CPU.) Bu tür kayıplar sadece PCIe'ye mahsus kayıplar değildir.

Form faktörleri

 Yüksekliği düşük kart
 Mini Kart: Mini PCI form faktörü için bir yedek (konnektör üzerinde x1 PCIe, USB 2.0 ve SMBus veri yoluna sahiptir)
 ExpressCard: PCMCIA form faktörüne benzer (x1 PCIe ve USB 2.0'a sahip, takılmaya hazır)
 XMC: CMC/PMC form faktörüne benzer (x4 PCIe veya seri RapidI/O'lu)
 Gelişmiş TCA: Daha büyük uygulamalar için CompactPCI'ye bir tamamlayıcı; seri tabanlı arka yüz topolojilerini destekler.
 AMC: AdvancedTCA spesifikasyonu için bir tamamlayıcı; işlemciyi ve ATCA kartları üzerinde I/O modüllerini (x1, x2, x4 veya x8 PCIe). destekler.
 Kablo Spesifikasyonu: PCI SIG bir kablo spesifikasyonu çıkartmak için çalışmalara devam ediyor (13 Eylül 2006). Bu spesifikasyon bağlanacak olan PCIe kartına, sanki ana kartın işlemcisine bağlanmışcasına onlarca hatta birkaç yüz metre uzunluğunda kabloyla aynı bağlantı bant genişliğinde bağlanabilmesine izin verir (v0.3 spesifikasyonu, 2004) Bu kablo spesifikasyonu özellikle bağlantı ve genel I/O genişlemesi ve diğer uygulamalara ihtiyaç duyan toplu olmayan PC'lerin ve yer sorunu olan laptoplar ve diğer cihazların kullanımı için özellikle faydalı olacaktır.
 Mobil PCI Express Modülü NVIDIA. Tarafından geliştirilen, laptoplar için endüstri standardı format.

Yarışan protokoller

Yüksek bant genişliğinde seri bağlantı mimarisi tabanına dayanan muhtelif iletişim standartları geliştirilmiştir. Bu standartlar sayılanlarla kısıtlı kalmamak kaydıyla HyperTransport, InfiniBand, RapidIO, ve StarFabric gibi standartları içerir. Endüstride bu sayılanların her birinin destekleyicileri vardır ve geliştirilmeleri için büyük harcamalar yapılmıştır, bu nedenle bu standartları geliştiren konsorsiyumlar kendi standartlarının diğerlerine kıyasla avantajlı taraflarını vurgulamaya özen gösterirler.

Gerçekte aralarındaki farklar esneklik ve genişleme yeteneği ile bekleme süresi ve yük faktörleri arasında yapmış oldukları dengededir. Bu dengelemeye bir örnek vermek gerekirse; karmaşık bir yönlendirme yapabilmek için gönderilen pakete yine karmaşık bir başlık atamak (PCI Express bu yeteneğe sahip değildir). Buradaki ilave yük ara yüzün etkili bant genişliğini azaltacaktır ve veri yolunun bulunması ile yazılımın ilklendirilmesini daha zor bir hale getirecektir. Aynı zamanda sistemi yazılım izleme ağ topolojisi değişikliklerine ihtiyaç duyacak hale getirecektir. Bu amaca uygun veri yolları arasında InfiniBand ve StarFabric sayılabilir.

Bir başka örnek ise bekleme süresini azaltmak için paket uzunluklarını daha kısa tutmaktır (eğer bir veri yolu bellek ara yüzü olarak kullanılacaksa bu gerekir). Paketlerin daha küçük olması demek, paket başlıklarının paketin daha büyük bir yüzdesini kaplayacağı demektir. Böylece etkin bant genişliği yine azalacaktır. Bu amaçla tasarlanmış veri yolu protokolleri arasında RapidIO ve HyperTransport'u sayabiliriz.

PCI Express bu anlatılanlar arasında ortalarda bir yerdedir. Tasarım olarak bir cihaz ara bağlantısı veya yönlendirilmiş ağ protokolü olamktan ziyade bir sistem ara bağlantıdır (yerel ara bellek "local bus"). Buna ilaveten yazılımın şeffaflığı amaçlanmış olması nedeniyle protokol kısıtlamalara maruz kalmış bu da bir şekilde bekleme süresinin uzamasına neden oluyor.

Genel görünüm

yılı itibarıyla PCI Express'in, kişisel bilgisayarların arka yüzü standardı olma yolunda epey yol aldığı söylenebilir. Bu durumun çeşitli açıklamaları yapılabilir, fakat temel sebep bu ürünün yazılım geliştiriciler için tamamen şeffaf olacak biçimde tasarlanmış olmasıdır — PCI için tasarlanmış bir işletim sistemi hiçbir kod modifikasyonuna gereksinim duymadan PCI Express sistemi içerisinde önyükleme yapabilir. Diğer tali sebepler arasında geliştirilmiş performansı ve markanın sağlam ve tanınmış olmasını sayabiliriz.

Bugün (2006 yılında) ATi ve NVIDIA tarafından piyasaya çıkartılan en son teknoloji ürünü grafik kartlarının "graphics cards" hemen hemen tamamı PCI Express kullanmaktadır. NVIDIA yeni geliştirdiği Ölçeklenebilir Link Arayüzü "Scalable Link Interface" (SLI) teknolojisinde PCIe'nin yüksek bant genişliği veri transferini kullanmaktadır. Bu sayede aynı tümleşik devre ailesine ve model numarasına sahip iki grafik kartı aynı anda çalıştırılabilmekte ve bu da performans artışı getirmektedir. ATi de CrossFire adını verdiği PCIe tabanlı bir dual-GPU sistemi geliştirmiştir.
Pek çok yeni Gigabit Ethernet yongaları ve bazı 802.11 kablosuz yongalar da PCI Express kullanır. RAID controllers ve network kartları gibi diğer bazı donanımların üreticileri de yavaş yavaş kullanmaya başlamaktalar.

ExpressCard son zamanlarda laptoplarda görülmeye başladı. Buradaki sorun piyasadaki laptopların çoğunluğunda tek bir yuva olması ve bir ExpressCard yuvası elde etmek adına bu yuvadan vaz geçilmesi kararının kolay olmamasıdır. Masa üstü bilgisayarlarda böyle bir sorun yoktur. Bu bilgisayarların yeterince yuvası olduğundan aynı zamanda hem PCI Express hem de eski PCI yuvalarını kullanmaktadırlar.

PCI Express (PCIe) 2.0, çoğu kullanıcının özellikle ekran kartlarıyla tanıdığı (ama diğer genişleme kartları için de kullanılabilen) bilgisayar genişleme kartı arabirimi çeşidi olan PCIe spesifikasyonunun 2. sürümüdür. 2007 yılında temel spesifikasyonu yayınlanan sürümün, öncülüne göre getirdiği en belirgin özellik ikiye katlanmış transfer hızlarıdır. PCIe 1.1'de hat başına hız 250 MB/s olarak verilirken, PCIe 2.0 bunu 500 MB/s düzeyine çıkartır. Böylece ekran kartları için kullanılan PCIe x16 bağlantılarında PCIe 1.1 toplam 4000 MB/s, PCIe 2.0 ise 8000 MB/s verir.

PCIe aktarım hızlarında telaffuz edilen rakamları biraz açalım. Normalde PCIe 1.1 için "2.5 Giga-Transfers/second" denir. Bu değer saniyede aktarılan bit sayısıdır. Normal koşullar altında kaç MB aktarıldığını görmek için bit sayısını sekize bölmeliydik, ancak PCIe 8b/10b adı verilen bir kodlamayı kullanır. Yani PCIe'nin fiziksel iletim katmanında her byte, teknik nedenlerle 10 bitlik gruplar halinde iletilir. 8b/10b kodlamasından kaynaklanan %20'lik farkı hesaba kattığımızda, iletilebilecek en yüksek ham veri miktarını hat başına 250 MB/s olarak buluruz. PCIe 2.0 için de hat başına 500 MB/s sayısını elde ederiz; yukarıdaki grafik bunu gözeterek hazırlandı.

PCIe'nin diğer yenilikleri arasında dinamik bağlantı hızı yönetimi, bağlantı bant genişliği notifikasyonu gibi özelliklerin yanında, güç sınırı tanımlama olanağı da bulunuyor. Bu sonuncusu ile daha yüksek güç ihtiyacı olan kartlar için kart yuvasının güç limiti düzenlenebiliyor. Liste için şu sayfaya göz atabilirsiniz.

PCIe 2.0, PCIe 1.1 ile geriye doğru uyumlu olacak şekilde tasarlanıyor; yani PCIe 2.0 destekli bir yonga üzerine kurulu anakart satın aldığınızda, eski PCIe 1.1 ekran kartınız yeni anakartınızda çalışmaya devam edecek.

Geriye uyumluluk

PCIe 1.1 ekran kartıyla PCIe 2.0 yuvalı anakart: Çalışacak, ancak bir tanesi PCIe 1.1 olduğu için, ara bağlantı PCIe 1.1 hızında olacak.
PCIe 2.0 ekran kartıyla PCIe 1.1 yuvalı anakart: Yeni alacağınız PCIe 2.0 ekran kartı, eski anakartınızla çalışacak, ancak aynı şekilde bir tanesi PCIe 1.1 olduğundan, ara bağlantı yine PCIe 1.1 hızında olacak.
PCIe 2.0 ekran kartıyla PCIe 2.0 yuvalı anakart: Ancak bu durumda PCIe 2.0 hızlarında çalışmak mümkün olacak.

Versiyonlar tablosu

Notlar

Bilgisayar
PC yuvaları
PCI yuvaları
Veri yolları
Görüntü kartı terimleri

Pci-e


Prva sezona serije Winx s emitiranjem je krenula 28. siječnja 2004. u Italiji.

Serija je u Hrvatskoj premijerno prikazana 8. ožujka 2008. na programu Nove TV. Emitiranje sezone završilo je 1. lipnja 2008.

Radnja
Bloom živi kao obična djevojka na Zemlji u gradu Gardeniji. Jednog ljetnog dana u parku sasvim slučajno ugleda borbu između vile Stelle i ogra Knuta, koji je htio Stellin magični štap misleći da on sadrži moć koju njegove "gospodarice" traže. Bloom se umješa u borbu kako bi odbranila već skoro poraženu vilu Stellu i tako spozna svoje magične moći čuvara najveće moći univerzuma. Nedugo nakon toga,  Bloom i Stella zajedno odlaze u Magix, planetu gdje se nalazi Alfea, škola za vile. Tamo osnuju Club zvan Winx zajedno s Florom, Musom i Tecnom. No, u Magixu postoji i škola za vještice – Mračni Toranj koji pohađaju Icy, Darcy i Stormy. One su tri opasne vještice koje žele pronaći i ukrasti moć zmajevog plamena. Nakon nekoliko nemilih borbi s Winxicama, vještice otkriju da upravo tu moć posjeduje Bloom. Uskoro, Bloom saznaje da su je njezini roditelji iz Gardenije, Mike i Vanessa, posvojili, pa tako kreće u potragu o sebi i svom stvarnom porijeklu. Uskoro saznaje da joj je princ Sky, osoba u koju se zaljubila, lagao o svom pravom imenu i životu koji su mu njegovi roditelji isplanirali s princezom Diaspro, te odluči trajno napustiti Magix. Trix je slijede i u najslabijem trenutku napadnu njene roditelje i nju samu, a Bloom, pošto je sama, ne uspije u pokušaju da se obrani i Trix uz pomoć "Vakuma" (eng. Vacuums; usisivači) isčupaju moć zmajeva plamena iz njenog srca. Koristeći Bloominu moć, tri vještice zavladaju Magixom i odluče da napadnu i unište prvo tri škole Magixa pa na kraju i sve što im stane na put. Bloom u tim trenutcima odlazi na Domino gdje je dočekuje duh njene sestre Daphne nimfe jezera Roccaluce i saznaje da je ona kćer kralja i kraljice Domina i da je zadnja nasljednica trona. Saznaje kako je njena starija sestra žrtvovala svoj život da bi zaštitila Bloom od antičkih vještica poslavši je na Zemlju. Tri vještice koje su predci Trixa i koje su tada željele njenu moć, te su otišle toliko daleko da su uništile i samu planetu Domina i pretvorili je u zaboravljeno mjesto zatrpano snijegom. Bloom na kraju uz pomoć duha svoje sestre uspjeva vratiti zmajev plamen i vratiti se jača nego ikad. Uspjela je pobijediti zle Trixice te vratiti svjetlost u Magičnu dimenziju poslavši zle vještice u "pročišćavanje duha" u jezero Roccaluce.

Hrvatska sinkronizacija
A.V.I.D. Studio je 2007. godine proizveo hrvatsku sinkronizaciju prve i druge sezone.

Glavne uloge
Sljedeći glumci su navedeni pod zaslugama u odjavnoj špici 1. sezone:

Ostale uloge

Epizode

Izvori

Winx Club

Winx (1. sezona)


Ernest-Geoffroy Münch, né à Mulhouse, le  et mort à Strasbourg, le , est un chef d'orchestre et chef de chœur alsacien, membre de la famille de musiciens Münch.

Biographie

Ernest-Geoffroy Münch était le fils de l'organiste et chef de chœur Eugène Münch. Comme toute sa famille, il dédiera sa vie à la musique. Il étudie au Conservatoire de Strasbourg et en particulier l'orgue avec son oncle Ernest Münch. Il étudie également la direction d'orchestre avec Hans Pfitzner qui le recrute pour le Théâtre de la ville de Strasbourg, d'abord comme chef de chœur, puis comme chef d'orchestre. En 1913, Münch est nommé chef à Saaz puis revient à Strasbourg en 1920 pour assurer la direction de l'Orchestre du Théâtre. Il est alors chef de l'Orchestre municipal de Strasbourg pendant une vingtaine d'années et assure avec celui-ci notamment les concerts populaires et les concerts d'été (sur la terrasse du restaurant l'Orangerie). Il tient aussi régulièrement l'orgue à l'Église Saint-Guillaume et dirige un chœur d'hommes.

Lors de ses nombreux concerts, sa programmation est extrêmement variée et - dans cette ville-frontière qu'est Strasbourg - comporte tant de la musique française (Berlioz, Meyerbeer, Lalo, Delibes, Bizet, Massenet, Franck, Chabrier, Godard, Guiraud, Pierné) qu'allemande (Bach, Gluck, Beethoven, Schubert, Weber, Bruch, Wagner, Bruckner,  Moszkovski), voire d'autres pays encore (Rossini, Verdi, Tchaïkovski, Borodine). Un accent particulier est mis toutefois sur la musique contemporaine à l'egard de laquelle il témoigne d'une curiosité permanente. Il multiplie ainsi les concerts d'œuvres de compositeurs comme Honegger, Milhaud, Poulenc, Ropartz, Hindemith, Janacek, Glazounov, Prokofiev, Roussel, Strauss, Pfitzner, Kodaly, voire Schönberg et Webern. La réception occasionnellement hostile du public face à ces nouveautés ne le refroidit pas pour autant et il obtient avec le temps de beaux succès, ses concerts étant même radiodiffusés.

Comme dans toute sa famille, sa vénération pour Jean-Sébastien Bach est infinie et il réalisera notamment une orchestration de l'Art de la Fugue que son cousin Charles Münch dirigera à Boston.

Notes et références

Article connexe
 Chœur de Saint-Guillaume

Liens externes

Chef d'orchestre français
Naissance à Mulhouse
Naissance en mai 1888
Décès à Strasbourg
Décès en juin 1944
Décès à 56 ans

Ernest-Geoffroy Munch


විශ්වාසයන්, මතයන්, ඇදිහිලි යනු ශ්‍රී ලාංකික සංස්කෘතියේ මෙන්ම සම්ප්‍රදායේද ඉතා කැපී පෙනෙන අංගයකි. පොරොන්දම්, ලග්ණ, ඇස්වහ කටවහ, කැප අකැප, ඵල අඵල, කෙම් ක්‍රම වැනි දෑ උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැක. මෙවා පාරම්පරිකව පැවතන් එන දෑ වන අතර මේවායේ සත්‍ය අස්ත්‍ය බාවය නිශ්චිතවම කිව නොහැකිවන්නේ ඒවායින් බොහෝමයක් අහම්බයක් ලෙස සිදුවිය හැකි දෑ බැවිනි. නමුත් අතීතයේ මෙන්ම වර්තමානයේද මේවා තදින් විශ්වාස කරන, මේ මත පදනම්ව තම එදිනෙදා කටයුතු කරන ජන කොට්ඨාසද ශ්‍රී ලංකාව තුල ජීවත් වේ.

භෞතික සිද්ධීන් මත ඵලාඵල

සූනන්/හූනන් ඇඟට වැටීම
හිස - දන ලාභ
මුහුණ - බන්ධු දර්ශන (ඥාති/මිතුරු හමුවක්)
බැම මැද - බන්දු නාශ (සමීපතමයන්ට විපත්)
බැම - රජුන්ගෙන් ගෞරව
ඇස - සිර භය
නාසය - ව්‍යාධි (රෝග/අසනීප)
උඩුතොල - වස්තු හානි
මුඛය - භය
යටිතොල - වස්තු ලැබීම
නිකට - රාජ දඬුවම්
දකුණු කණ - දීර්ඝායු
පපුව - ධන ලාභ
තනය - උතුම් ගෞරවයන්
නළල - මරණ
බඩ - ධන ලාභ
දකුණු ඇල - දියුණු වීම
වම් ඇල - මරණය
පිට කොන්ද - ද්‍රව්‍යය ලාභ
පිට - සුභ සම්පත්
මුඛය - භය
ලිඟුව - දරිද්‍ර (ආර්ථික හානි)
යටිතොල - වස්තු ලැබීම
යෝනිය - පුරුෂයාට මරණය
නිකට - රාජ දඩුවම්
වම් අත ඇඟිලි - මිත්‍රයන් කළහ
දකුණු කණ - දීර්ඝායු
ගුදය - වස්තු ලාභ
වම් කණ - වෙළඳ ලාභ
කලව - දියුුුුණුව
හිසකෙස් - මරණය
දකුණු කෙන්ඩ - බොහෝ පාඩු
බෙල්ල - සතුරු හානි
වම් කෙන්ඩ - කලහ
දකුණු උර - නිරෝගි
ඇස්ව‍ට - සැප
වම් උර - ස්ත්‍රී සැප
වම් අතේ අල්ල-පෙම්වතිය වෙන්වීම
වම් වළලුකර - කීර්ති
දකුණු පාදයේ ඇඟිලි - රාජ භය
දකුණු අත - පෙම්වතියට මරණය
වම් පාදයේ ඇගිලි - රුදු සහිත රෝග
වම් අත - ශෝක මරණ
නියපොතු - ධන හානි
දකුණු අත ඇගිලි - රාජ සම්මාන
ශරීරයේ දිව්වේ නම් - දීර්ඝායුෂ

සාම්ප්‍රදායික සිංහල දැණුම

ශ්‍රී ලාංකාවේ සාම්ප්‍රදායික දැනුම


أحمد جرار إعلامي أردني (مواليد الزرقاء عام 1976)، بكالوريوس برمجة الحاسوب من جامعة الزرقاء، يعمل كمراسل ومنتج أخبار في مكتب قناة الجزيرة الفضائية في الدوحة.

المسيرة المهنيّة
في حزيران/يونيو 2011 وإبّان ثورات الربيع العربي، تعرَّضت سيارة أحمد جرار – الذي كان يعملُ مراسلًا لقناة الجزيرة في عمان – للتكسير من قِبل مجهولين وذلك أمام منزله في عمان. في حوارٍ صحفيّ لاحق، اعترفَ جرار باعتقاده أن يكون الاعتداء على خلفية تغطية قناة الجزيرة للأحداث التي كانت جاريّة حينها.

ينشطُ أحمد جرار على مواقع التواصل الاجتماعي كما يُشارك في الكثير من الحملات الإعلاميّة وخاصّة تلك التي لها علاقةٌ بالقضيّة الفلسطينيّة على غِرار مشاركته في حملة «اغرس حقا» وكذا حملات أخرى نُظّمت في يوم الأرض الفلسطيني.

الجوائز
فاز أحمد جرار مراسل فضائية الجزيرة في عمان بالمركز الثالث بمسابقة التصوير الفوتوغرافي التي نفذتها شبكة الجزيرة نفسها بمناسبة الذكرى السادسة عشرة لانطلاقها. في معرض ردّه على هذا الفوز، أكّد جرار أنّ  الصورة التي فاز عبرها أحمد بأحدِ المراكز كان التقطها في العاصمة الصومالية مقديشو أثناء تغطيته للمجاعة هناك. كُرّم أحمد إلى جانبِ محمد النجار من مكتب عمان والذي كان قد أُصيب اثناء تغطية يوميات الثورة السورية في حلب لموقع الجزيرة نت.

انتقادات
انتُقد جرار وإعلاميين أردنيين آخرين في قناة الجزيرة على صمتهم حين استضافة الناطق باسم جيش الاحتلال الإسرائيلي على القناة، خاصّة أنّ عددًا من الصحفيين وعلى رأسهم ياسر أبو هلالة مدير القناة حينها كانوا قد عبروا عن انتقادهم لدول الخليج خاصة السعودية والإمارات فيما يخصّ التطبيع.

انظر أيضًا
 أحمد نصر جرار

مراجع

أردنيون من أصل فلسطيني
أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة الزرقاء
صحفيو قناة الجزيرة
صحفيون أردنيون
صحفيون فلسطينيون
عائلة جرار
مواليد 1976

أحمد جرار


David McCann "Mac" Sweeney (* 15. September 1955 in Wharton, Wharton County, Texas) ist ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1985 und 1989 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Mac Sweeney besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und studierte danach bis 1981 an der University of Texas unter anderem Jura. In den Jahren 1977 und 1978 gehörte er dem Stab von US-Senator John Tower an. Danach arbeitete er in den Jahren 1979 und 1980 für den früheren Gouverneur John Connally, der nach einem Parteiwechsel im Jahr 1973 erfolglos die Nominierung der Republikanischen Partei für die Präsidentschaftswahlen von 1980 anstrebte. Zwischen 1981 und 1983 war Sweeney als Director of Administrative Operations im Regierungsstab von Präsident Ronald Reagan.

Sweeney schloss sich ebenfalls der Republikanischen Partei an. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1984 wurde er im 14. Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1985 die Nachfolge von William Neff Patman antrat, den er bei der Wahl besiegt hatte. Nach einer Wiederwahl konnte er bis zum 3. Januar 1989 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Dort wurde er Mitglied im Streitkräfteausschuss. Im Jahr 1988 wurde er nicht wiedergewählt. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus arbeitete er zunächst als Jurist für eine internationale Kanzlei an der Wall Street in New York City. Danach leitete er zwei Firmen in New Jersey bzw. Texas.

Seit 1977 war Sweeney für sieben Jahre im humanitären und missionarischen Einsatz. Dabei operierte er von Kairo aus in fünf arabischen Staaten. 2004 scheiterte eine Ernennung in eine führende Position des Friedenscorps, weil er sich mit der Bundesregierung unter Präsident George W. Bush nicht über die Bedingungen einigen konnte. Im selben Jahr war er Wahlhelfer bei den ersten Präsidentschaftswahlen in Afghanistan. Heute leitet er von Washington aus die Paraclete Group, die Infrastrukturmaßnahmen in Entwicklungsländern unterstützt. Außerdem ist er Vorstandsmitglied einiger Non-Profit-Organisationen.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1955
Mann

Mac Sweeney


Essential Mixes es un EP de la cantautora canadiense, Avril Lavigne, lanzado en septiembre del 2010 por Sony Music Entertainment. En él hay cuatro remixes y seis acústicos en vivo de canciones ya conocidas de la cantante.

Lista de canciones

Referencias

EP de 2010
Álbumes de Avril Lavigne
Álbumes en inglés

Essential Mixes (álbum de Avril Lavigne)


The Austin Ambassador is a large family car that was introduced by the Austin Rover Group subsidiary of British Leyland in March 1982. The vehicle was a heavily updated version of the Princess, a saloon car that had lacked a hatchback. Only the doors and inner structure were carried over, but the wedge-shaped side profile betrayed the car's Princess origins, and it was not considered a truly new model. The Princess had been out of production for four months by the time that the Ambassador went on sale.

To some extent a car that bridged the gap between the smaller Morris Ital and the Rover SD1, sales were low and the model was discontinued in 1984 with 43,427 cars built.

Design
Unlike the Princess, a six-cylinder 2.2-litre version was not available; the Ambassador was offered only as a four-cylinder, initially with either a 1.7-litre or a 2.0-litre (single carburettor) variant in "L", "HL" and "HLS" trims. The 1.7-litre engine generates  at 5200 rpm, while the 2.0-litre engine delivers  at 4900 rpm. In the HLS trim, the Ambassador was equipped with a 2.0-litre engine sporting twin carburettors - this allowed a power increase to  with torque measuring . A benefit of not installing the taller E6 engine was that the bonnet could be made lower and flatter, although this meant that the wipers were now no longer concealed (unlike those of the Princess). Instead of the previous 2.2-litre models, there were the HLS and later Vanden Plas trim levels, both with a twin-carburettor version of the 2.0-litre engine. In 1983, the 2.0-litre HL was upgraded to also use the more powerful twin-carburettor engine. A four-speed manual gearbox (and automatic) were the only transmissions offered, with commentators citing the lack of a fifth gear (available in other BL models) for the manual transmission, as one of the car's drawbacks.

Despite prototypes being built in left-hand drive, production versions of the Ambassador were only built in right-hand drive form and thus were not exported to continental Europe. Just 14 Ambassadors remain taxed and on the roads in Britain in 2023, out of 43,500 built; compared to around 225,000 for the Princess. As of 2023, 338 Princesses remain in active service in the UK with a MOT. Aside from the Ambassador's connections to the lowly repute of the Princess, commentators point out that its sedate image and driving characteristics (and low performance) also mitigate against its success in a market where performance and taut handling were becoming more important.

Some components, such as the headlights, were shared with the Morris Ital. Other minor components, including much of the interior trim, was also shared with other BL products, such as the Allegro. The interior was generally not an improvement over that of the Princess, feeling cheap and lacking a rev counter, even in the top HLS model. According to British Leyland, only the front door skins were directly shared with the Princess. The rear part of the chassis was modified to accommodate the opening hatch, and there were windows in the C-pillars which did make for an airier cabin.

The Ambassador only served as a stop-gap in the Austin range, and it was discontinued in March 1984 (after exactly two full years), with no official replacement. The gap it left in the Austin-Rover range was effectively filled by the slightly smaller Montego, and by lower-specced versions of the new Rover 800 series.

Sales
The Ambassador achieved domestic sales of 43,427 in the two years in which it was available.

References

Austin vehicles
British Leyland vehicles
Front-wheel-drive vehicles
Cars introduced in 1982
Hatchbacks
Cars discontinued in 1984

Austin Ambassador


Leone Mancini (* 1921; † 8. Dezember 2008 in Rom) war ein italienischer Radio-Regisseur und Autor.

Mancini arbeitete während seiner Karriere für das Kabarett (1967/1968 war er am Puff in Trastevere beteiligt und arbeitete dort u. a. mit Enrico Montesano), führte Regie beim Theater (so bei Vangelo duemila) und drehte 1996 den Kinofilm Ci sono anch'io!, der unter der damaligen Kinokrise zu leiden hatte und nur in sehr begrenztem Umfang in die Lichtspielhäuser gelangte. Seine Hauptaufgabe fand er jedoch beim Radio, für das er von Beginn der 1960er bis zum Ende der 1990er Jahre tätig war und u. a. sein 1966 entstandenes Theaterstück Centominuti als Hörspiel bearbeitete, wie er mit zahlreichen großen Namen des Theaters in diesem Medium arbeitete. Daneben entstanden Fernseh-Sendungen wie A modo mio, Sereno variabile, Tanto piacere, C'era una volta, Senta tanti complimenti, Domenica In sowie das Kinderformat Big mit Pippo Franco.

Filmografie (Auswahl)
 1996: Ci sono anch'io!

Einzelnachweise

Theaterregisseur
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1921
Gestorben 2008
Mann

Leone Mancini


Albert Chinualumogu Achebe, (d. 16 Kasım 1930 - ö. 21 Mart 2013) daha çok Chinua Achebe ismiyle tanınan Nijeryalı romancı, şâir, profesör ve eleştirmen. Modern Afrika literatüründe yazılmış en geniş kapsamlı kitaplardan biri olan Things Fall Apart (1958) adlı eseri ile tanınır. Bu onun ilk kitabıdır. Türkçeye Ruhum Yeniden Doğacak ismiyle çevrilmiştir.

Güneydoğu Nijerya'da Ogidi'nin Igbo kasabasında büyüdü. Anne babası Hristiyandı. Okulunda hemen kendini fark ettirdi ve üniversite öğrencilerine verilen bir bursu almaya hak kazandı. Dünya dinleri ve geleneksel Afrika kültürü karşısında büyülenmiş ve ilk yazılarını üniversite öğrencisiyken yazmaya başlamıştır. Mezun olduktan sonra Nijerya Radyo ve Televizyon Servisi'nde çalışmaya başlamıştır. Kısa süre sonra bölgedeki büyük şehirlerden Lagos'a taşınmıştır. 1950'lerin sonlarında Things Fall Apart kitabıyla dünya çapında ilgi görmeye başlamıştır. Bu ilgi daha sonra No Longer at Ease (1960), Arrow of God (1964), A Man of the People (1966) ve Anthills of the Savannah (1987) kitapları ile devam etmiştir. Achebe, romanlarını İngilizce yazmıştır ve Afrika'da "kolonicilerin dili" olarak bilinen İngilizce'yi savunmuştur. 1975'te An Image of Africa: Racism in Conrad's "Heart of Darkness" adlı konferansı Joseph Conrad'ı "lanet bir ırkçı" olarak nitelendirdiği için tartışmaların odağı olmuştur.

1967'de Biafra bölgesi Nijerya'dan ayrılınca, Achebe, Biafra bağımsızlık hareketinin özverili bir destekçisi hâline geldi ve yeni kurulan devletin büyük elçisi olarak görev yaptı. Savaşın halk üzerinde çok büyük bir yıkıcı etkisi oldu. Açlık ve şiddet had safhaya geldiğinde Avrupa ve Amerikalı insanlara yardım çağrısında bulundu. Nijerya hükûmeti, bölgeyi tekrar ele geçirdikten sonra Achebe politika ile ilgilenmeye başladı. Fakat tanık olduğu yolsuzluk ve elitizm nedeniyle istifa etti. 1970'lerde birkaç yıl ABD'de yaşadı. 1990'ların sonunda geçirdiği trafik kazasıyla kısmi felç olduktan sonra ABD'ye geri döndü.

Achebe'nin romanları Igbo toplumunun geleneklerine, Hristiyanlığın onlar üzerindeki etkisine ve endüstri çağındaki ekonomik kaynak çatışmalarına dikkat çeker. Tarzı büyük ölçüde Igbo toplumunun sözel kültürüne dayanmaktadır ve öykü, atasözü, hitabet ve halk hikâyeleri olgularını birleştirip sunmaktadır. Ayrıca bir dizi kısa hikâye, çocuk kitabı ve deneme derlemesi de yayımlamıştır. Hâlen David ve Marianna Fisher Üniversitesi'nde profesör ve Brown Üniversitesi'nde Afrika İncelemeleri bölümünde profesör olarak görev yapmaktadır.

Biyografi

Achebe'nin ebeveynleri Isaiah Okafo Achebe ve Janet Anaenechi Iloegbunam, Nijerya Protestan Birliği'ne bağlıydılar. En büyük kardeşi atalarının dinini yaşatmayı bıraktı fakat Achebe geleneklerine saygı duyan biriydi. Chinua ismi, Chinualumogu'nun kısaltmasıdır. Bu "Tanrı benim adıma savaşsın" demektir ve ilâhi koruma ve dayanıklılık için kullanılan bir duadır. Achebe ailesinde beş çocuk daha vardı. İsimleri de geleneksel adlar ile yeni dinlerinde kullanılan adların birleşiminden oluşuyordu: Frank Okwuofu, John Chukwuemeka Ifeanyichukwu, Zinobia Uzoma, Augustine Nduka ve Grace Nwanneka.

Gençlik Çağı

Chinua Achebe, 16 Kasım 1930'da, Ogidi'nin Igbo kasabasında doğdu. Ebeveynleri Isiah Okafo Achebe ve Anaenechi Iloegbunam Achebe Afrika gelenekleri ile Hristiyanlığın kesim noktasında bulunuyorlardı. Bu durum çocukları üzerinde büyük bir etki yarattı, özellikle de Chinualumogu üzerinde. Son kızkardeşin doğumuyla beraber, aile Isiah Achebe'nin büyüdüğü kasabaya taşındı. Burası Ogidi'ye bağlı, günümüzde ise Anambra ilinde bulunan bir kasabadır.

Hikâyecilik Igbo kültürünün temel taşı ve Igbo toplumunun tamamlayıcı unsuruydu. Chinua'nın annesi ve kız kardeşi Zinobia Uzoma, ona çocukluğunda birçok hikâye anlatırlardı. Eğitimi, babasının duvarlara astığı kolaj resimlerle, yıllık ve sayısız kitap ile birlikte gelişti. Bu kitapların arasında A Midsummer Night's Dream (1590)'ın bir düzyazı uyarlaması ve The Pilgrim's Progress (1678)'ın Igbo versiyonu da bulunmaktaydı. Chinua bunun yanında geleneksel kasaba organizasyonlarını da heyecanla beklerdi. Bunların içinde daha sonra kitaplarında yer vereceği maskeli balo tipi şenlikler de vardı.

Kaynakça

1930 doğumlular
2013 yılında ölenler
Nijeryalı şairler
Nijeryalı yazarlar
İbolar
Man Booker Uluslararası Ödülü sahipleri
Royal Society of Literature üyeleri

Chinua Achebe


Asmaçam, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 90 km, Bafra ilçesine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Bafra'nın mahalleleri

Asmaçam, Bafra


RFA Spalake (A260) was a coastal water carrier of the Royal Fleet Auxiliary and one of two ships of the class to be built in Bristol by Charles Hill & Sons.

References

Spa-class coastal water carriers
1946 ships

RFA Spalake


Xavier Mathiot, né le  est un ancien pilote automobile français.

Carrière
Xavier Mathiot a débuté comme pilote de course amateur en 1967 au Trophée d'Auvergne et a terminé  au classement général au volant d'une BMW 2000. Après plusieurs autres courses locales de GT et de voitures de sport en France, il devient pilote de course professionnel en 1969. Il est le premier pilote d'usine de Gérard Welter et de sa nouvelle équipe de course, le Welter Racing. Il dispute ainsi la première course de l'histoire de cette écurie en 1969 sur le Circuit de Nevers Magny-Cours. Sur la P69, il termine  au classement général d'une course comptant pour le championnat de France des voitures de sport.

Après deux années supplémentaires chez Welter, Mathiot débute en monoplace en 1972. Il court pendant quatre ans en Formule Renault. Il connait sa meilleure saison en 1974 lorsqu'il termine  au championnat sur une Martini MK14. Cependant, à l'issue de ces quatre saisons, l'accès à une catégorie supérieure de monoplace ne semble hélas plus possible pour lui. Il retourne alors dans le Welter Racing en 1976. Cette année là, il fait ses débuts aux 24 Heures du Mans. Le trio Claude Ballot-Léna, Guy Chasseuil et Xavier Mathiot a malheureusement abandonné prématurément la course sur une panne de radiateur. Au Mans, son meilleur classement au général est  en 1981. À la fin de cette année là, il se retire du sport automobile.

Résultas aux 24 Heures du Mans

Liens externes
 Xavier Mathiot sur Racing Sports Cars
 Xavier Mathiot sur Driver Database

Références

Pilote automobile français
Pilote des 24 Heures du Mans
Naissance en novembre 1944

Xavier Mathiot


Krešimir Kaštelan (Zagreb, 18. veljače 1970.), hrvatski je glazbenik, bas-gitarist i studijski glazbenik. Član je sastava Crvena jabuka.

Sažetak karijere

Početci

Godine 1989. osvaja nagradu kao najbolji bas gitarist na NAVIS-u natjecanju demobendova gdje nastupa sa sastavom Nešto O s kojima snima i svoje prve studijske radove.
Nastavlja svirati u sastavu Alter Ego s kojom osvaja nagradu kao najbolji bend na Demo X-u 1990. godine i snima svoj prvi dugosvirajući nosač zvuka te s istima nastupa na Zagrebfestu. Mijenja stilove i svira u, tada, mladim sastavima: Soul Fingers, Mayales.

Profesionalna karijera

Godine 1993. dobiva angažman u sastavu Škorpioni i nastupa kao prateći glazbenik (Severina, Vladimir Kočiš Zec, Maja Blagdan, Matteo Cetinski, Ksenija Erker), te povremeni umjetničko-izvođački angažmani na HTV-U. Od veljače 1995. godine do danas ima stalni angažman u sastavu Crvena jabuka. Vezan je uz cjelokupni rad u sasatavu: studijski i live albumi, tv-nastupi, koncerti, turneje. Pokraj svojeg matičnog benda povremeno svira kao gost u grupama: Leteći odred, Zabranjeno Pušenje, Adastra te s pjevačima: Halid Bešlić, Indira Levak (ex Colonia), Albina Grčić .

Godine 2011. primljen je u HZSU (Hrvatska zajednica samostalnih umjetnika) koje je i danas član.

Uz osnovni angažman radi kao studijski glazbenik (kazališna glazba, duhovna glazba, pop, rock, zabavna i narodna glazba).

Diskografija

Albumi

Crvena jabuka
 1996.  U tvojim očima (Croatia records)
 1997.  Svijet je lopta šarena (Croatia records)
 1999.  Unplugged Riznice sjećanja (Croatia records)
 2000.  Sve što sanjam (Croatia records)
 2001.  Live Dom sportova (Naraton)
 2002.  Tvojim željama vođen (Croatia records)
 2004.  Zlatna kolekcija (Croatia records)
 2005.  Oprosti što je ljubavna (Croatia records)
 2007.  Duša Sarajeva (Croatia Records)
 2008.  Ultimate colection (Croatia records)
 2009.  Volim te (Croatia Records)
 2010.  Da nije ljubavi (Croatia records)
 2010.  S druge strane sjećanja DVD (Croatia records)
 2010.  The love collection (Croatia records)
 2011.  Za tvoju ljubav (Croatia records)
 2012.  RTL manija (RTL)
 2013.  Nek bude ljubav (Croatia Records)
 2014.  Unplugged live u Lisinskom (Croatia Records)
 2015.  100 originalnih pjesama (Croatia Records)
 2016.  2016 (Croatia Records)
 2016.  Greatist hits collection (Croatia Records)
 2017.  Christmas limited edition (Croatia Records)
 2018.  Nocturno 2018 (Croatia Records)
2020. Sarajevo 1985 - 2020 (Croatia Records)
2020. Tvrđava (Croatia Records)

Severina
 1999. Paloma nera – uživo (Tutico)
 2012. Dobrodošao u klub (Dallas Records)

Željko Bebek
2012. Kad poljubac pomješaš sa vinom (Aquarius Records)
 2014. Antologija Bebek 40 godina (Croatia Records)
 2017. Ono nešto naše (Croatia Records)

Halid Bešlić
 2013. Romanija (Hayat)
 2020. Trebević (RT BiH)

VIS Emanuel
 2006. On moj je Bog  (Croatia Records)
 2007. Venimus adorare eum

Mate Bulić
 2011. Domu mom (Croatia Records)
 2013. Zlatna kolekcija (Croatia Records)
 2015. The best off collection (Croatia Records)
 2018. 50 hitova (Croatia Records)

Stjepan Podboj
 2011. Pjesmom vam ljubav vraćam  (Multi music media)
 2016. Istina, rog i svijeća (Croatia Records)

Feminnem
 2010. Easy to see (Croatia Records)
 2010. Lako mi je sve (Croatia Records)
2010. Baš nam je dobro (Croatia Records)

Oliver Dragojević
 2010. Samo da je tu     (Croatia Records)
 2017. Dueti (Croatia Records)

Mejaši
 2013. Bolji nego ikad (Croatia Records)
 2016. Sexy ritam (Croatia Records)

Ivan Puljić
 2013. Za neki novi svijet
 2014. Moji duhovni dueti
2020. Krila moja Kristu brode (Croatia Records)

Kemal Monteno
 2013. Šta je život (Croatia Records)
 2018. Dueti (Croatia Records)

Lidija Bačić
 2017. Tijelo kao pjesma (Croatia Records)
 2020. Revolucija (Menart)

Mišo Kovač
 2016. Dobra veče prijatelji moji (Croatia Records)
 2020. Antologija (Croatia Records)

 1993. Alter ego Drugo ime za ljubav (HRT Orfej)
 2004. Metessi Veliki strašan film (Dancing Bear)
 2005. Lea Dekleva Emocija (Ok music)
 2006. Arsen Dedić Dueti-dueli (Croatia records)
 2008. Kazalište Mala Scena Rock n roll za dva miša
 2010. Ljubo Vuković Vjeran si vjernima (Verbum)
 2011. Enes Begović  Lijepa je  (Hayat)
 2011. Željko Krušlin Kruška  Divno je biti nekome nešto
 2011. Mir  Za Tobom, Isuse
 2012. Ivan Zak Bolja od najbolje (Menart)
 2013. Antonija Šola  Nezgodna (Dallas Records)
 2013. Ivana Kovač  Crno vino, crne oči (Croatia Records)
 2013. Jasmin Stavros  Ljubomorni Ljudi (Scardona)
 2014. Alen Islamović  Alcatraz (DAMMIC)
 2014. Bosutski bećari  Budi tu  (Croatia Records)
 2014. Miroslav Škoro  Putujem sam (Campus Records)
 2014. Puhački orkestar Rozga  Božic u Rozgi   (Croatia Records)
 2014. Vranac  Laži medene  (Croatia Records)
 2015. Maja Šuput  Showgirls  (Croatia Records)
 2015. Minea  The best collection  (Croatia Records)
 2015. Paula Jusić  Dvije izgubljene duše  (Croatia Records)
 2015. Tijana Sarić  Krunica krvi Kristove
 2016. Neda Ukraden  Terapija (HIT Records)
 2016. Zele  Internal waves of love (Croatia Records)
 2016. Igor Delač Samo ljubav (Dancing Bear)
 2017. Adastra  Greatist Hits (Croatia Records)
 2018. Franka Batelić  S tobom (Karpo Media)
 2018. Indira Forza  Valkira (City Records)
 2018. Luka Nižetić  Ljubav je mukte (Menart)
 2019. Dražen Pavin  Dreams (Croatia Records)
 2019. Irfan Omerović  Pjesme koje ispjevane nisu (Karpo Media)
 2019. Kumovi  Isti je grad (Croatia Records)
 2019. Alen Slavica  Best off collection 2019 (Croatia Records)
 2019. JOY Ne postoji grad (Croatia Records)
 2019. Marko Vukes Žedan tvoje ljubavi (Croatia Records)
 2020. GEA Još te mogu iznenaditi (Croatia Records)

Festivali

 1993. Pjesma eurovizije Alter Ego  (Croatia Records)
 2001. Radijski festival Vodice Crvena jabuka (Best)
 2004. 8. Hrvatski radijski festival Crvena jabuka (Hit Records)
 2004. Uskrs fest 2004 VIS Emanuel  (Croatia Records)
 2005.  9. Hrvatski radijski festival   Crvena jabuka (Hit Records)
 2005. Sunčane skale Crvena jabuka  (City Records)
 2005. Uskrs fest 2005 Ljubo Vukovič (Croatia Records)
 2006. 10. Hrvatski radijski festival 2006  Crvena jabuka (Hit Records)
 2007. 11. Hrvatski radijski festival 2007  Crvena jabuka (Hit Records)
 2008. Uskrs fest 2008 Siniša Cesi (Croatia Records)
 2009. Dora 2009 Feminnem (Croatia Records)
 2009. Melodije Mostara 2009 Crvena jabuka (Croatia Records)
 2009. Hrvatski radijski festival 2009 Crvena jabuka (Hit Records)
 2009. Zlatne žice Slavonije 2009 Denis Dumančić & Prva Liga (Hit Records)
 2009. Dora 2010 Feminnem (HRT)
 2010. Split 2010 Ivana Kovač (Croatia Records)
 2010. Eurovision Feminnem (BBC)
 2010. Split 2011 Jasmin Stavros (Croatia Records)
 2012. Zlatne žice Slavonije 2012 Mejaši (Croatia Records)
 2012. Uskrs fest 2012 VIS Mir (Croatia Records)
 2012. Zagrebfest 2012    Tvrtko Stipić  (Cantus)
 2013. CMC festival 2013 Željko Bebek (Croatia Records)
 2014. CMC festival 2014  Željko Bebek (Croatia Records)
 2014. Uskrs fest 2014 Ljubo Vukovič (Croatia Records)
 2015. CMC Festival 2015 Željko Bebek  (Croatia Records)
 2015. Dalmatinska šansona Šibenik  Minea & Giuliano (Croatia Records)
 2015. Splitski festival 2015 Giuliano (Croatia Records)
 2015. Aurafest Požega 2015 Giuliano (Croatia Records)
 2016. 56 Splitski festival Crvena jabuka (Croatia Records)
 2016. CMC Festival 2016 Željko Bebek (Croatia Records)
 2017. CMC festival 2017 Luka Nižetić (Croatia Records)
 2018. CMC festival 2018 Mate Bulić (Croatia Records)
 2018. Eurovision song contest 2018 Franka Batelić (Universal)
 2018. 58 Splitski festival Giuliano (Croatia Records)
 2019. 59 Splitski festival The Frajle (Croatia Records)
 2019. 66. Zagrebački festival Franka Batelić (Croatia Records)
 2019. CMC festival Vodice Tragovi (Croatia Records)
 2019. CMC 200 Slavonski Brod Komuna feat. Leo (Croatia Records)
 2019. 22 Dalmatinska šansona Šibenik Lille'' (Croatia Records)
2020. 60 Splitski festival Giuliano (Croatia Records)

Diskografska priznanja
 1996. Zlatna ploča, za album U tvojim očima, Crvena jabuka, Hrvatska.
 1998. Zlatna ploča, za album Svijet je lopta šarena, Crvena jabuka, Hrvatska.
 1999. Srebrna ploča, za album Riznice sjećanja, Crvena jabuka, Hrvatska.
 2000. Zlatna ploča, za album Svijet je lopta šarena, Crvena jabuka, Slovenija.
 2007. Zlatna ploča, za album Zlatna kolekcija, Crvena jabuka, Hrvatska.
 2010. Zlatna ptica, za najprodavanijeg izvođača u Hrvatskoj 2010., Crvena jabuka.
 2010. Zlatna ploča, za album The ultimate collection, Crvena jabuka, Hrvatska.
 2010. Srebrna ploča, za album Volim te, Crvena jabuka, Hrvatska.
 2015. Status za osobit doprinos hrvatskoj glazbi, Crvena jabuka.
 2016. Platinasta ploča, za album The ultimate collection Crvena jabuka Hrvatska.

Instrumenti

CWG bas gitara
Godine 2013. počinje suradnju s američkim graditeljem instrumenata Christopherom Woodom (CWG Guitars).

Dobiva svoju potpisanu bas gitaru (CWG Wizard bass) koja mu postaje i prvi izbor za sve koncerte i snimanja u studiju sve do danas.

Epifani bas pojačala
Godine 2018. potpisuje ugovor o suradnji s poznatim američkim proizvođačem bas pojačala Epifani i time postaje njihov službeni izvođač (Artist).

 Hrvatski glazbenici

Krešimir Kaštelan


La Ruta Estatal de California 43, y abreviada SR 43 (en inglés: California State Route 43) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la . La carretera tiene una longitud de 157,7 km (98 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 43 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 43 es atravesada principalmente por la  cerca de Taft cerca de Bakersfield en Wasco cerca de Hanford.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
43
43
43
43

Ruta Estatal de California 43


La bibliothèque de Pukinmäki () est une bibliothèque du quartier de Pukinmäki à Helsinki en Finlande.

Présentation

Fondée en 1956, la bibliothèque de Pukinmäki est un établissement de la bibliothèque municipale d'Helsinki.

De nos jours, la bibliothèque se trouve dans la Pukinmäkitalo, qui a été achevée en 1985.
La Pukinmäkitalo est un bâtiment conçu par l'architecte Kaarlo Leppänen.

Groupement Helmet de bibliothèques
La bibliothèque de Pukinmäki fait partie du groupement Helmet, qui est un groupement de bibliothèques municipales d'Espoo, d'Helsinki, de Kauniainen et de Vantaa ayant une liste de collections commune et des règles d'utilisation communes.

Références

Voir aussi

Liens externes

 Bibliothèques Helmet

Liens internes

Paloheinä
Pukinmäki
Bâtiment à Helsinki

Bibliothèque de Pukinmäki


Selahattin İçli, (d. 6 Ekim 1923, İstanbul – ö. 14 Ekim 2006, İstanbul). Türk müziği bestecisi, müzisyen, tıp doktoru. Bestekâr Şerif İçli, babasının amca oğludur.

Hayatı
1949 yılında İstanbul Tıp Fakültesi'nden mezun oldu. Babası 1927 ile 1960 yılları arasında Balıkesir'de İngiliz Borax Consolidated Limited adındaki kuruluşta çalıştı.

Çocukluğunda vaktinin çoğunu İngilizler'den satın aldığı 700 kadar plakla gramofon başında geçirdi.

1953 yılına kadar İstanbul'da hekim olarak çalıştı. Daha sonra Balıkesir'in Susurluk ilçesinde belediyede, Susurluk Şeker Fabrikası'nda ve Borasit Maden İşletmesi'nde tabip olarak çalıştı ve 1961 yılına kadar Balıkesir'de yaşadı.

1961 yılında İstanbul'a döndü. 1967 yılında K'nde görev yaptı. 1981 yılında bu hastanedeki başhekim yardımcılığı görevinden ayrılarak Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı'nda sanatçı öğretim görevlisi ve başkan yardımcısı oldu. Konservatuvarın İstanbul Teknik Üniversitesi'ne bağlanması üzerine 1986 yılında profesör unvanı alan İçli, komposizyon bölümü başkanlığına tayin edildi.

Musikî Hayatı
Babam İbrahim İçli, Birinci Dünya Savaşı yıllarında Beşiktaş Jimnastik Kulübü bünyesinde açılan Beşiktaş Musiki Kulübü'''nde müzik eğitimi almış. Selahattin İçli de ilk musikî bilgilerini babasından edindi. 12 yaşından itibaren babasından meşk usulüyle makam ve usûl dersi aldı.

Hem anne, hem baba tarafından kardeş çocukları olan udi bestekâr Şerif İçli ve İbrahim İçli, 1914 yılında Beşiktaş musikî kulübüne devam etmeye başlarlar. Neyzen İhsan Bey'in hoca olduğu bu ocaktan yetişenler arasında Hakkı Derman da vardır. Babasının müziğe olan alâkası ve zengin repertuvarı sebebiyle, oğlu Selahattin'in kulağı daha çocukluk yaşlarından itibaren Türk musikîsinin klâsik ve güncel eserleriyle doldu. Böylece; ilk gençlik yıllarında kendisini bestekârlığa götürecek önemli temel unsur sayılabilecek oldukça geniş bir repertuvara sahip olmuştur.

İlk şarkısını 17 yaşında besteledi. Güftesi, Faruk Nafiz Çamlıbel'in Hıyâban başlıklı şiirinden alınan hüseynî makamındaki bu şarkının Şerif İçli tarafından beğenilmesi, Selahattin İçli'yi yeni besteler yapma alanında daha büyük bir şevkle çalışmaya sevk etti.

1942 yılında büyük hayranlık duyduğu ve babasının da yakın arkadaşı olan Selahattin Pınar'la tanıştı. Selahattin Pınar'ı yıllarca hemen her hafta evinde ziyaret ederek onun bestekârlık konusundaki bilgi ve görüşlerinden faydalandı.

Üniversite öğrenimi, tıp fakültesindeki derslerinin yanı sıra, Selahattin İçli'nin musikî üzerinde yoğun olarak çalıştığı bir eğitim devresi oldu. Kuruluşundan itibaren on yıl kadar İstanbul Üniversitesi korosunda bulundu ve kanunî Ekrem Karadeniz'in özel derslerine devam etti. Bu dönemde, birçok müzik çalışmalarına ve konserlere sesi ve ud ile de katıldı.

Selahattin İçli'nin çeşitli ansiklopedi, gazete ve dergilerde makale, fıkra, araştırma ve eleştiri türünden 400'ün üzerinde yazısı yayınlanmış olup 1998 yılında Kültür Bakanlığı'nca verilen devlet sanatçısı unvanına layık görüldü.

Önemli eserleri arasında tını, tarz ve üslup yönünden oldukça başarılı sayılan Bitmez tükenmez bu dert, Zeytin Gözlüm, Bahara indi melekler, Gül Açılsın Dudağında Gülüver, Hüzün Zaman Zaman Deli Dalgalarla Gelir, Ayrılık Var Çıkan Falda, Bir seni bir gülü, Bir sabah bakacaksın bir tanem, Bir destan dolaşır'' gibi eserler gösterilir.

1923 doğumlular
Türk söz yazarları
2006 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
Türk hekimler
İstanbul doğumlu hekimler
Devlet Sanatçıları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Selahattin İçli


Ivo Jelinčić Mučito (Postira, 25. srpnja 1950. – Zagreb, 4. lipnja 2020.) bio je hrvatski pjesnik i esejist. Radio je kao tehnolog u tvrtki Rade Končar u Zagrebu gdje je bio i dugogodišnji voditelj "Književne radionice". Nagrađen je na pjesničkoj manifestaciji "Goranovo proljeće" 1975. godine. Objavljivao je svoje radove u raznim časopisima: Republika, Oko, Gradina kao i na Radio Zagrebu. U Valjevu na IV. susretima amatera SFRJ "Kosta Abrašević" osvaja I. nagradu žirija publike. Nastupao diljem Hrvatske i bivše SFRJ.
Svoju prvu zbirku pjesama "Letač tame" objavljuje 1977. godine u izdanju Izdavačkog knjižarskog poduzeća "Mladost". Bio je višegodišnji pjevač Akademskog zbora Ivan Goran Kovačić.

Napisao je literarni predložak za igrani film "Ivo pokojnog Nikole" (režija Ivo Kličinović, scenarij Jadranko Šantić) u kojem je igrao glavnu ulogu.
Napisao je riječi za skladbu "Poznavao sam ženu meni obećanu" koju je uglazbio Đorđe Novković, a izvodi Mladen Biočina. Nastupio je 2008. godine na splitskom festivalu pričanja priča "Pričigin" s nastupom u kojem je vile i vilenjaka pronašao u novovjekim ljudima i događajima.

Zbirka: Letač tame
Ivo Jelinčić Mučito nakon zapaženog uspjeha i nagrade na manifestaciji "Goranovo proljeće" izdaje zbirku poezije "Letač tame" 1977. godine u izdanju Mladosti sa 34 pjesme ljubavne i socijalne tematike.

Urednik: Oto Šolc

Tehnički urednik: Marijan Bašić

Korektori: Marija Molnar, Sefija Ibrahimpašić

Likovna oprema: Irislav Meštrović

Film "Ivo pokojnog Nikole"
Literarni predložak za kratki igrani film "Ivo pokojnog Nikole" nastao je prema pjesmi "Moje - tvoje" u kojoj Ivo Jelinčić Mučito problematizira smiješne situacije koje nastaju u malim mjestima gdje mnogi stanovnici imaju ista imena. Ta činjenica dovodi do zbunjujućih i smiješnih situacija u gruntovnicama gdje se više ne zna kome od mještana pripadaju koje parcele zemlje. Nastaju zatim mnogobrojni humoristični zapleti, a sve kulminira telegramom koji poštar dostavlja glavnom liku filma u kojem ga rođaci obavještavaju da mu je umrla žena. A žena baš u tom trenutku sjedi pored njega jer on nije taj "Ivo pokojnog Nikole" kome je obavijest trebala stići, već samo  jedan od njih desetak u malom dalmatinskom mjestu.

Glazba "Poznavao sam ženu meni obećanu"
Ivo Jelinčić Mučito napisao je riječi za ljubavnu pjesmu "Poznavao sam ženu meni obećanu" koju je 1974. godine uglazbio hrvatski kompozitor Đorđe Novković, a otpjevao Mladen Biočina na singl ploči u izdanju Jugotona.

Poznavao sam ženu meni obećanu

Zamrsio ti vjetar kose raspletene

u odsjaju neba lice ti se žari

tiho kao sjena ideš pored mene

kao da se nikad, nikad nismo znali.

Ti si nekad bila mog života dio

jednog divnog cvijeta latice smo bili

al' tvom je srcu sada drugi čovjek mio

sjeti se bar sreće i suza što smo lili.

Poznavao sam ženu meni obećanu

od vremena onog kad je sretoh bosu

sanjao sam danju, sanjao sam noću

zamršenu vjetrom raspletenu kosu.

Htio bih vratit to vrijeme iza mene

jednu želju što se davno skrila

možda u liku neke druge žene

svatih da si samo prazna čežnja bila.

Izvori

Vanjske poveznice

Ivo Jelinčić Mučito


est un thriller américain réalisé par Charlie McDowell en cours de développement.

Le scénario, écrit par le réalisateur lui-même, est basé sur un fait divers dramatique : en 2015, Thomas Gilbert Jr. a assassiné son père, le banquier d'investissement multimillionnaire de Manhattan, Thomas Gilbert Sr.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français :
 Réalisation et scénario : Charlie McDowell
 Musique :
 Photographie :
 Montage :
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : thriller

Distribution
 Lily Collins :
 Christoph Waltz : Thomas Gilbert Sr.
 Bill Skarsgård : Thomas Gilbert Jr.

Production
En , il est annoncé que Charlie McDowell réalisera le film à partir d'un scénario co-écrit avec Justin Lader, avec Bill Skarsgård, Christoph Waltz et Lily Collins dans le principaux rôles.

Notes et références

Liens externes

Thriller (film) américain
Film en anglais
Film américain inspiré de faits réels

Gilded Rage


باتريك بالداسارا  (25 يوليو 1952 في ليون) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز الظهير .

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو مونبلييه
مدربو كرة قدم فرنسيون
مواليد 1952
مواليد في ليون

باتريك بالداسارا


نوكو ألوفا هي عاصمة مملكة تونغا، وتقع على الساحل الشمالي لجزيرة تونغاتابو، يبلغ عدد سكانها 22,400 نسمة حسب إحصاء 1996 والذي يمثل 35% من تعداد سكان المملكة. ويقع القصر الملكي وجميع المباني الحكومية في نوكو ألوفا.

تعد هذه المدينة من أهم مدن المملكة من حيث التجارة والمواصلات في المملكة، كما يقع فيها القصر الملكي.

التاريخ
كانت المدينة مسرحا لأعمال شغب في عام 2006 لإعادة النظر في النظام السياسي للبلاد.
نوكو ألوفا هي عاصمة تونغا منذ 1845.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لنوكو ألوفا:

أعلام
 تونغا فيفيتا
 أسي تولافا
 ويليام ر. ديكنسون
 توبوتو ألوكالالا

مراجع

أماكن مأهولة في تونغا
عواصم أوقيانوسيا
مدن موانئ في أوقيانوسيا

نوكو ألوفا


Uredba je propis koji može biti donesen u socijalnoj, političkoj, psihološkoj i ekonomskoj domeni a koji može imati različite oblike: zakonska ograničenja koja donosi vladino tijelo, te je opći normativni akt snagom odmah ispod zakona koji donosi tijelo izvršne vlasti tj. šef države ili vlada. Uredbe sa zakonskom snagom su općenormativni pravni akti
 (oblik u kome pravne norme nastaju i postoje kao neprotivrječna cjelina) koji imaju svojstvo pravnoga propisa i istu snagu kao zakon, no svrstavaju se u podzakonske propise jer ih ne donosi redovito zakonodavno tijelo i zato što je njihovo donošenje vezano uz izvanredne prilike u zemlji pa vrijede samo dok takve prilike traju. Uredbama, u uvjetima rata ili drugih kritičnih situacija, šef države ili vlada mogu po ustavnoj ovlasti, donositi odluke sa zakonskom snagom, pa čak privremeno suspendirati i neka ustavna ljudska i građanska prava.
Uredbe u pravu Europske unije imaju opću primjenu, u potpunosti su obvezujuće i izravno primjenjive u svim državama članicama Europske unije.
U parlamentarnim i predsjedničkim sustavima vlasti, primarno te sekundarno zakonodavstvo, pri čemu se potonje također naziva podzakonskim aktima, dva su oblika zakona koje donose zakonodavna i izvršna vlast. Primarno zakonodavstvo, čiji je tvorac zakonodavna vlast, općenito se sastoji od općih pravnih akata koji sadrže opće propise koji su zapovjedni, bez obzira na to koje ga je državno tijelo donijelo, pri čemu se daju određena ovlaštenja izvršnoj vlasti da donosi konkretnije zakone pod okriljem glavnog zakona. Tada je izvršna vlast tvorac sekundarnog zakonodavstva (često po nalogu vijeća u parlamentarnim sustavima ili regulatornim agencijama u američkom sustavu), stvarajući zakonski izvršive propise i postupke za njihovu provedbu.

Izvori

Društvene znanosti

Uredba


An Dendrobium stricticalcarum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wally Suarez ngan James Edward Cootes. An Dendrobium stricticalcarum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium stricticalcarum


السكويا العِمْلاقَة أو السَّكُوْيَة العِمْلاقَة ، (الاسم العلمي: Sequoiadendron giganteum) شجر الماموث أو شجر كاليفورنيا الأحمر نبات من الفصيلة السروية. هي أكبر الأشجار في العالم من حيث الحجم الإجمالي وتعتبر أضخم الكائنات الحية في العالم وأطول الأشجار عمرًا، حيث يزيد ارتفاع بعضها عن 88م، ويقدر قطر بعضها بأكثر من تسعة أمتار وتبلغ أقدم السكويات حوالي 3,500 سنة. يقتصر توزع السيكويا العملاقة على منطقة محدودة في غرب سييرا نيفادا بكاليفورنيا.

جغرافيا
كانت شجرة السّكويا العملاقة في يوم ما موزعة على معظم نصف الكرة الأرضية الشمالي. أما الآن، فتنمو في حوالي 70 حديقة شجرية فقط، على الجبال المطلة على ساحل المحيط الهادئ من منتصف ولاية كاليفورنيا حتى جنوب ولاية أوريغون. وتزدهر الأشجار هناك، حيث يكون المناخ دافئًا نسبيًا ورطبًا.

نمو
يتراوح سُمك قلف أشجار السّكويا العلوية ما بين 15 و30 سم، ويتميز بأخاديد عميقة، يتراوح لونها بين البني المحمر والبني القرفي. أما لون الخشب، فأحمر صاف فاتح، وعندما يتعرض الخشب للعوامل الجوية، يتحول إلى الأحمر الداكن. ويمتاز خشبها الخام بالمتانة والقيمة. ويمكن للشجرة الواحدة أن تعطي كمية، قد تصل إلى 1,130 متر3 من الخشب الخام.

شجرة السكويا العملاقة شجرة دائمة الخضرة، تتميز بأوراق إبرية صغيرة تشبه الحراشف. ويكون وضع الأوراق موازيًا تقريبًا للغصن فيما عدا القمة التي تعتبر حادة وبارزة.

والمخروط خشبي بيضي الشكل، وينمو بطول حوالي 5-8 سنتيمتر. ويحتوي كل مخروط على العديد من البذور الصغيرة التي تأخذ عدة سنين لكي تنضج. ويبلغ متوسط طول البذور للشجرة العملاقة 6 ملم فقط.

وأشجار السكويا العملاقة من الأشجار المتحملة جدًا ولم يعرف عنها أنها ماتت من كبر أو مرض أو هجمات الحشرات. وعلى أية حال، فقد حطَّم البرق قمم معظم الأشجار الضخمة من السكويا.

انظر أيضًا
 سيكويا دائمة الخضرة
 سكويا الفجر
 شجرة تولي
 غالين كلارك

المراجع

أشجار الولايات المتحدة
أشجار جنوب غرب الولايات المتحدة
أشجار زينة
أنواع مهددة بالانقراض (خطر انقراض أدنى) حسب منظمة NatureServe
أنواع مهددة بالانقراض حسب القائمة الحمراء للاتحاد العالمي للحفاظ على الطبيعة ومواردها
رموز كاليفورنيا
سروية
سكوية ضخمة
نباتات الحدائق في أمريكا الشمالية
نباتات سييرا نيفادا (الولايات المتحدة)
نباتات متوطنة في كاليفورنيا
نباتات وصفت في 1939

سيكويا عملاقة


João da Gama (c. 1540 – depois de 1591) foi um explorador e administrador colonial português no Extremo Oriente no último quartel do século XVI. Era neto de Vasco da Gama. João da Gama partiu de Macau para nordeste e contornou o Japão pelo norte, cruzou o Oceano Pacífico nas latitudes mais ao norte tomadas até então pelos europeus. Forçado pelas circunstâncias de sua viagem, tornou-se também um circum-navegador (um dos primeiros a fazê-lo para o leste). As terras a nordeste do Japão que João da Gama descobriu foram alvo de lendas e especulações nos séculos que se seguiram, inspirando a sua procura pelas potências europeias.

Primeiros anos e viagens para o Oriente
Não se sabe muito sobre sua infância e juventude, embora se acredite que ele tenha nascido por volta de 1540. Seus pais eram Guiomar de Vilhena (Évora, c. 1510 - 1585) e Francisco da Gama, 2.º Conde da Vidigueira, filho do explorador Vasco da Gama, descobridor do caminho marítimo para o Oriente. Casou-se com Joana de Menezes e teve um filho, Vasco da Gama, que mais tarde se tornou capitão em Chaul.  João da Gama tornou-se capitão de Malaca entre 1578 e 1582. Recebeu cordialmente o representante português que trouxe a notícia da coroação de Filipe II de Espanha como rei de Portugal, mas só reconheceu a nova ordem, após indicação do vice-rei da Índia. Teve inúmeros conflitos políticos em seu mandato, causados por supostas irregularidades pessoais que o colocaram em confronto político com os órgãos administrativos da cidade, o que gerou um processo Judicial.  Ele foi acusado de prejudicar os interesses de Malaca e chamado a Lisboa para responder por suas ações e expor sua defesa.

Regressou ao Oriente com o objetivo de assumir o controle dos negócios entre Macau ( China ) e Nagasaki (Japão), rota comercial monopolizada por Portugal. Gama era casado com a filha de D. João de Meneses Baroche, Capitão de Cochim. Deixou a mulher na  residência do sogro, e dirigiu-se a Macau em 1588, acompanhado pelo irmão Miguel da Gama. Nesse ano a viagem anual ainda não tinha sido realizada devido à morte súbita do capitão de Macau, Jerónimo de Sousa. Na sequência do acordo comercial entre o Cristão-novo Bartolomeu Landeiro e a cidade de Macau, Jerónimo de Sousa preparava-se também para enviar um navio para as Filipinas. Na mesma altura foi emitido o édito anticristão no Japão. João da Gama em alternativa resolveu, e contra todas as proibições, fazer uma expedição à Nova Espanha por sua conta e risco.

Da Gama era bem visto em Macau, como se consta numa carta que a Câmara Municipal de Macau escreveu ao rei em 30 de Junho de 1588, na qual elogia da Gama, então capitão de Macau e do Japão e pede ao rei que a capitania lhe fosse concedida a vida. A Câmara de Macau menciona ainda o assunto de uma recente viagem espanhola ( castelhana ) a Macau, e as razões pelas quais deveria ser proibida, entre outros assuntos. Gama e o Conselho de Macau argumentaram ainda que os lucros da viagem poderiam sustentar igrejas, uma Misericórdia e dois hospitais, sendo um deles de leprosos. Da Gama apoderou-se de uma nau de 600 toneladas que, em vez de ir de Macau para a Índia, foi para o México, onde puderam concretizar negócios muito mais lucrativos, cobiçados pelos residentes de Macau. Anos mais tarde, membros da Câmara Municipal de Macau condenariam e criticariam publicamente da Gama e a sua viagem.

A travessia do Pacífico

A decisão de D. João da Gama, foi tomada com o conhecimento de que se tratava de uma viagem ilegal, pois era notória a proibição do comércio entre as zonas mundiais de Portugal e Castela (mais tarde Espanha ) pelos Tratados de Tordesilhas e Saragoça, proibição reforçada pelas cartas escritas pessoalmente por Filipe II aos vice-reis da Nova Espanha e da Índia, e também diretamente aos órgãos administrativos de Macau e das Filipinas em 1589 e 1590, levando à expulsão dos espanhóis de Macau em 1592.

A inusitada e excecional decisão de fazer a viagem deveu-se à expectativa de que a iniciativa pudesse ser encarada com tolerância, como aconteceu a alguns precedentes espanhóis em Macau, demais parece ter sido tomada em desespero porque da Gama ficou bem ciente de que se regressasse a Goa, seria detido por acusações de ter cometido graves irregularidades. Esta realidade reflete-se na carta que o rei Filipe II (I de Portugal) enviou ao vice-rei a 6 de Fevereiro de 1589, que lhe ordenava "que o nobre (João da Gama) que vinha da China, fosse preso a ferros e levado para o Reino a bordo desta Armada", que confirma outra acusação de 1587, enviada pela Coroa.

João da Gama, no entanto, parecia alheio a esta realidade em 1588, pois enviou de Macau, em 20 de novembro do mesmo ano, uma carta ao rei informando-o da sua intenção de ir para Espanha via México, com alegada justificação de dar pessoalmente ao rei parte da sua missão em China, e mostrar como parecia fácil a sua conquista (de facto os portugueses em Macau eram contra tal projecto). Dois dias antes, a 18 de novembro, Domingos Segurado, em Macau, escreveu também ao rei para lhe da a noticia dum naufrágio de um navio espanhol da Nova Espanha em Macau, e o embarque da sua tripulação no navio da Gama, que, uma vez em Macau, aceitou a ordem do Vice-Rei da Índia para transportar aquela tripulação para o México, estando ele próprio no cargo de Capitão de Macau durante a ausência do Gama, sugerindo mesmo a sua própria nomeação para o cargo.

Depois de iniciar a viagem em Macau e devido aos danos causados por um tufão, da Gama foi obrigado a refugiar-se na ilha de Amakusa, na costa japonesa. Após a reparação, continuou sua viagem em outubro de 1589. Ele chegou ao México depois de ter atravessado o Pacífico em uma latitude muito mais alta (cerca de 45° N e possivelmente mais ao norte) do que o curso normalmente tomado pelos galeões espanhóis de Manila (geralmente perto ou em torno de 40° N) viajando entre Manila e o México. Da Gama tocou em um lugar que desde então tem sido chamado Ezo (Yezo) – a ilha de Hokkaido, seguido por uma 'Terra da Gama', que pode corresponder a uma ou algumas das Ilhas Curilas. Chegando a Acapulco em março de 1590, o navegador pode muito bem ter ido para o norte ao longo das principais costas japonesas e das ilhas Curilas, para perto das Aleutas e depois para a costa americana. Seu nome foi anexado, originalmente em mapas portugueses, a uma vaga terra que ele avistou a nordeste do Japão.

A hipótese de que João da Gama tenha explorado ou chegado à América do Norte mais à norte de João Rodrigues Cabrilho, Bartolomé Ferrelo, Francis Drake,Sebastião Rodrigues Soromenho e Francisco Gali, que em 1584 partiu também de Macau e possivelmente avistou ilhas a 500 léguas a leste ou leste-nordeste do sudeste do Japão (cerca de 29° N ou mais a norte),   carece de provas diretas, devido a perda de grande parte da documentação. No entanto, vários mapas posteriores apontam para a exploração e descoberta de João da Gama de uma grande parte do oeste e noroeste das então desconhecidas e conhecidas costas da América do Norte. Na década de 1630, os documentos chegaram à posse do cartógrafo português João Teixeira Albernaz quando este se encontrava em Sevilha. Os papéis acabaram por incluir um esboço de uma longa costa norte do Pacífico que João da Gama percorreu no caminho.

Chegando a Acapulco, antes de ser preso, conseguiu vender parte da mercadoria, por mediação de dois cristãos-novos sefarditas, pelo preço de 22 mil pesos, dos quais dois mil seriam usados para pagar dívidas e os vinte mil restantes seriam enviados para o interior do Brasil através de seus representantes (quatro comerciantes, dois dos quais possivelmente seriam cristãos-novos).

A viagem de Da Gama foi contrária à legislação da coroa ibérica, proibindo transações comerciais entre os impérios espanhol e português. Por isso, foi preso, e seu navio como a sua carga foram apreendidos pelas autoridades locais. Apesar de Portugal e Espanha estarem então "unidos", todos os bens de João da Gama, as suas cartas e diários de navegação foram confiscados. Seus bens restantes foram avaliados em 140.000 pesos. A tripulação e os mercadores portugueses que participaram na viagem regressaram a Macau via Filipinas, depois de uma estadia no México, onde trouxeram prata, enquanto ele foi enviado para Sevilha para ser julgado pela audiência da Casa de la Contratación.   Assim João da Gama tornou-se um dos primeiros homens a completar uma circum-navegação para leste do globo
e o terceiro a travessar o oceano Pacífico da Ásia para a América, só precedido por Francisco Gali (1584) e Pedro de Unamuno (1587).

João da Gama terá possivelmente morrido em Espanha ou Portugal por volta de 1591, antes do julgamento.

A busca da "Terra de João da Gama"

Durante os 150 anos que seguiram a viagem de João da Gama, acreditou-se que uma mítica "Terra de João da Gama" existia entre Camecháteca e o continente americano, mapas contraditórios retrataram uma confusão de ilhas reais ou imaginárias entre Hokkaido e Camecháteca, confundindo as Ilhas Curilas com Sacalina e as Ilhas Shantar. Embora navegadores como o holandês Maarten Gerritsz Vries tenha em 1643 navegado na zona (parte das ilhas Curilas, Kunashir, Iturup e Urup) o assunto não ficou resolvido.
Em 1728, os russos, depois de cruzar a Sibéria e chegar ao Estreito de Bering, entre a Sibéria e o Alasca, tomaram a iniciativa de explorar as bordas norte do Pacífico. Um dos objetivos da Grande Expedição do Norte da Rússia, liderada pelo explorador dinamarquês Vitus Bering, era partir de Ocótsqui em Península de Camecháteca e de fazer o reconhecimento da lendária "Terra de João da Gama" e da costa da América do Norte. Por volta de 1731, o Colégio do Almirantado Russo solicitou à Academia de Ciências que preparasse um mapa do Pacífico Norte. Joseph-Nicolas Delisle preparou o mapa e uma memória que o acompanha com base no trabalho feito por seu irmão mais velho, Guillaume. Este mostrava ainda a "Costa descoberta por Dom Jean de Gama", que se afasta em direção à América.
Só com a segunda viagem de Vitus Bering, tendo como ponto de partida Petropavlovsk-Kamtchatski em maio de 1741, é que a geografia da zona ficou em definitivo esclarecida. James Cook em 1778, confirmou os dados de Bering e cartografou a zona na sua terceira viagem desfazendo a lenda da Terra de João da Gama.

Veja também
 Vasco da Gama
 Francisco da Gama, 2.º Conde da Vidigueira

Mortos em ano desconhecido
Nascidos na década de 1540
Nobres de Portugal do século XVI
Exploradores de Portugal

João da Gama


Giovanni Francesco Stoppani (Milão, 16 de setembro de 1695 - Roma, 18 de novembro de 1774) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Milão em 16 de setembro de 1695. De família nobre. O mais novo dos cinco filhos do Marquês Giovanni Francesco Stoppani, questore straordinario , e Laura Croce. As outras crianças eram Anna, Gerolama, Gioseffo e Cristoforo; os três primeiros morreram na infância. Seu primeiro nome também está listado como Gianfrancesco.

Educação
Educação inicial em casa sob a direção de professores bem credenciados; mais tarde, estudou no Collegio Borromeo , Milão; depois, estudou na Pontifícia Academia dos Nobres Eclesiásticos, 1714; e finalmente na Universidade de Pavia, onde obteve o doutorado in utroque iure , direito canônico e civil, em 10 de novembro de 1716. Recebeu a tonsura clerical em 24 de junho de 1715..

Início da vida
Entrou na prelatura romana como referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica de Justiça e da Graça em 30 de junho de 1724. Camareiro de honra e prelado doméstico do Papa Inocêncio XIII. Relator da SC do Bom Governo. Eleitor do SC Consistorial. Inquisidor geral na ilha de Malta de 19 de novembro de 1730 a 1736..

Ordens sagradas
Recebeu as ordens menores em 14 de junho de 1734; o subdiaconato em 19 de julho de 1734; e o diaconato em 25 de julho de 1734..

Sacerdócio
Ordenado em 1º de agosto de 1734..

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Corinto, em 14 de março de 1735. Consagrada, em 25 de março de 1735, igreja de S. Carlo al Corso, Roma, pelo cardeal Giorgio Spinola, auxiliado por Antonio Pallavicini, arcebispo titular de Lepanto, e por Carlo Alberto Guidobono Cavalchini, arcebispo titular de Filippi. Núncio em Florença, 13 de abril de 1735 (1) . Núncio em Veneza, 10 de março de 1739. Núncio extraordinário perante o imperador, 12 de novembro de 1743. Núncio extraordinário na Dieta de Frankfurt para a eleição do novo imperador, 16 de março de 1745. Retornou a Roma e ficou dois anos sem nova atribuição. Nomeado presidente de Urbino em 26 de janeiro de 1747; permaneceu no cargo até 1754..

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 26 de novembro de 1753; o papa enviou-lhe o barrete vermelho com um breve apostólico de 1º de dezembro de 1753, com monsenhor Benedetto Veterani, enablegato apostólico; recebeu o chapéu vermelho em 25 de abril de 1754; e o título de S. Martino ai Monti, 20 de maio de 1754. Legado em Urbino, 20 de maio de 1754. Legado em Romagna, 20 de setembro de 1756; legação prorrogada por um triênio, 2 de agosto de 1759; ocupou o cargo até 27 de outubro de 1761. Participou do conclave de 1758, que elegeu o Papa Clemente XIII. Prefeito da Economia da SC de Propaganda Fide, março de 1763. Optou pela ordem dos bispos e pela sé suburbicária de Palestrina, em 10 de julho de 1763; ele conduziu frequentes visitas episcopais e construiu uma biblioteca para o seminário. Em 1º de julho de 1765, foi nomeado protetor da Congregação dos Cônegos Regulares Lateranenses; e em 1767, da Ordem dos Basilianos. Participou do conclave de 1769 , que elegeu o Papa Clemente XIV. Secretário da Suprema Corte da Inquisição Romana e Universal, de 12 de dezembro de 1770 até sua morte. Não participou do conclave de 1774-1775 , que elegeu o Papa Pio VI; morreu durante sua celebração. Ele era um patrono dos literatos; e um protetor generoso dos pobres desde a juventude..

Morte
Morreu em Roma em 18 de novembro de 1774, de distúrbios renais, durante a sede vacante , após receber os últimos sacramentos. Exposto na igreja de S. Andrea della Valle, Roma, onde ocorreu o funeral. Enterrado no túmulo que construiu para si na capela da Bem-Aventurada Virgem Maria nessa mesma igreja, com o seu busto e uma simples inscrição..

Cardeais nomeados pelo papa Bento XIV

Giovanni Francesco Stoppani


Das Amt Am Mellensee war ein 1992 gebildetes Amt in Brandenburg, in dem sich acht Gemeinden im damaligen Kreis Zossen (seit 1993 Landkreis Teltow-Fläming, Brandenburg) zu einem Verwaltungsverbund zusammengeschlossen hatten. Amtssitz war in der Gemeinde Sperenberg. 2002 schlossen sich sechs Gemeinden zur neuen Gemeinde Am Mellensee zusammen. Nach der Eingliederung der zwei kleineren Gemeinden in Am Mellensee 2003 wurde das Amt aufgelöst. Es hatte zuletzt (Ende 2002) insgesamt 6794 Einwohnern.

Geographische Lage
Das Amt Am Mellensee grenzte im Norden und im Osten an das Amt Zossen, im Süden an das Amt Baruth/Mark und das Amt Nuthe-Urstromtal und im Westen an das Amt Trebbin.

Geschichte
Am 30. Mai 1992 genehmigte der brandenburgische Innenminister die Bildung des Amtes Am Mellensee, zu dem sich acht Gemeinden aus dem damaligen Kreis Zossen zusammengeschlossen hatten. Als Zeitpunkt des Zustandekommens des Amtes wurde der 1. Juni 1992 festgesetzt. Das Amt Am Mellensee wurde nach dem sog. Amtsmodell 1 gebildet, d. h., es wurde eine eigene Amtsverwaltung aufgebaut. Folgende Gemeinden begründeten das Amt (in der Reihenfolge der Nennung im Amtsblatt):

 Gadsdorf
 Kummersdorf-Alexanderdorf
 Rehagen
 Klausdorf
 Saalow
 Mellensee
 Sperenberg
 Kummersdorf-Gut

Es hatte zum Zeitpunkt der Gründung 1992 (Stichtag 31. Dezember 1992) 7410 Einwohner.

Im Zuge der kommunalen Neuordnung des Landes Brandenburg schlossen sich am 1. Februar 2002 sechs der Gemeinden – Klausdorf, Kummersdorf-Alexanderdorf, Kummersdorf-Gut, Mellensee, Rehagen und Sperenberg – freiwillig zur amtsangehörigen Gemeinde Am Mellensee zusammen. Danach bestand das Amt Am Mellensee nurmehr aus drei Gemeinden. Zum Abschluss der Gemeindegebietsreform wurden mit Wirkung zum 26. Oktober 2003 die Gemeinden Gadsdorf und Saalow per Gesetz in die nun amtsfreie Gemeinde Am Mellensee eingegliedert. Eine kommunale Verfassungsbeschwerde der Gemeinde Saalow gegen die Eingemeindung wurde am 18. August 2005 vom Verfassungsgericht des Landes Brandenburg teilweise verworfen und im Übrigen zurückgewiesen.

Amtsdirektor
Durch den Amtsausschuss des Amtes Am Mellensee wurde Manfred Donath zum Amtsdirektor gewählt; er trat seinen Dienst zum 1. August 1992 an. 2000 wurde in seinem Amt bestätigt. Er wurde im November 2003 in einer Stichwahl zum Bürgermeister der Gemeinde Am Mellensee gewählt.

Einzelnachweise

Am Mellensee
Landkreis Teltow-Fläming
Gegründet 1992
Aufgelöst 2003
Am Mellensee

Amt Am Mellensee


විලාසිතා බ්ලොග් වර්ග

විලාසිතා බ්ලොග් විදි කිහිපයකට වර්ගීකරණය කළ හැක.

ලියන්නාගේ විශිෂ්ටත්වය අනුව

විලාසිතා බ්ලොග් අභ්‍යන්තරයෙහි වූවන්, බාහිරෙහි වූවන් හෝ අභ්‍යන්තරයෙහි වූ බලාපොරොත්තු සහගත අය විසින් ලියනු ලැබේ.

අභ්‍යන්තරෙහි වූ අය යනු විලාසිතා කර්මාන්තය තුළ කටයුතු කරන (හෝ කටයුතු කර ඇති) හෝ සාම්ප්‍රදායික විලාසිතා මාධ්‍ය සඳහා කටයුතු කරන පුද්ගලයන්ය. මීට අමතරව සමහරක් විලාසිතා හි අභ්‍යන්තරයේ වූ අය විශාල අඩවි තුළ දී අමුත්තන් ලෙස බ්ලොග් ලිවීම සිදු කරයි. උදාහරණයක් ලෙස විලාසිතා නිර්මාණකරුවෙකු වන නැනට් ලෙපෝරේ glam.com සඳහා දායක වී ඇත.

බාහිර පුද්ගලයන් යනු සාමාන්‍යයෙන් විලාසිතාවලට ඉතාමත් කැප වූ පාරිභෝජකයන් වීම තුළින් විලාසිතා පිළිබඳ හසල දැනුමක් (හෝ අඩුම තරමින් ශක්තිමත් ආකල්ප) ඇති පුද්ගලයන්ය.

අභ්‍යන්තරයෙහි වූ බලාපොරොත්තු සහගත පුද්ගලයන් යනු විලාසිතා කර්මාන්තයේ හෝ මාධ්‍යයෙහි කටයුතු කරන අතර ඔවුන්ගේ බ්ලොග් විලාසිතා ලිවීම් රැකියා සඳහා දොරක් විවර කර දෙනු ඇතැයි බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින පුද්ගලයන්ය. ඔවුන්ගේ බ්ලොග්වල ශක්තිමත්භාවය නිසා විලාසිතා කර්මාන්තය තුළ සේවයෙහි යෙදී සිටින පුද්ගලයන්ගේ නිදසුන් අතරට පහත අය ඇතුළත් වේ.

·	Manolo The Shoe Blogger, මොහුට දැන් ෙවාෂින්ටන් පෝස්ට් ප්‍රකාශනවල සතියකට වරක් තීරුවක් හිමි වේ.
·	Go Fug Yourself හි හෙදර් හා ජෙසිකා නිව් යෝර්ක් සඟරාව සඳහා විලාසිතා සතිය ආවරණය කිරීම සිදු කරයි.
·	කැතරින් ෆනී විසින් "How to be a Budget fashionista" යනුවෙන් ග්‍රන්ථයක් ලියූ අතර එය වැලන්ටයින් පොත් මඟින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

හිමිකාරීත්වය මඟින්

විලාසිතා බ්ලොග් තනි පුද්ගලයන්ට හෝ සමාගමවලට අයත් විය හැක.

තනි පුද්ගලයන් මඟින් සිදු කරගෙන යන විලාසිතා බ්ලොග් ඉහත ලැයිස්තුගත කර ඇත.

දැනට විලාසිතා බ්ලොග් පවත්වාගෙන යන සමාගම් වර්ගවලට විශාල මාධ්‍ය සංවිධාන හා විලාසිතා විකිණුම්කරුවන් ඇතුළත් වේ. විලාසිතා බ්ලොග් අයිති මාධ්‍ය සංවිධාන අතරට ද ටයිම්ස් (UK) කොන්ඩේ නාස්ට් ප්‍රකාශකයන් (US), වරයිටි (US) හා සිඩ්නි මෝර්නිං හෙරල්ඩ් (ඕස්ට්‍රේලියා) ඇතුළත් වේ. ෆැෂන් බ්ලොග් අයත් විකුණුම්කරුවන් අතරට බටර්ෆලයි හා ස්ලෙන්ඩෝරා ඇතුළත් වේ.

තේමාව අනුව

බොහෝමයක් සාර්ථක විලාසිතා බ්ලොග් යම් නිශ්චිත තේමාවක් හෝ කෝණයක් අනුගමනය කරයි. සමහරක් ඔවුන්ගේ පථය එක් විලාසිතා වර්ගයකට සීමා කර ඇත. උදාහරණ පාවහන්, අත් බෑග් හෝ ඩෙනිම්. සමහරක් ඒවා යම් මිළ මට්ටමක් සඳහා විශේෂිත වේ. සාමාන්‍යයෙන් ඉතා ඉහල මට්ටමේ හෝ ආර්ථික මට්ටමට ගැලපෙන මිළ මට්ටම් විශේෂිත වේ. සමහරක් ප්‍රසිද්ධ විලාසිතා පමණක් ආවරණය කරන අතර අනෙක්වා එදිනෙදා හමුවන විලාසිතා ආවරණය කරයි. සමහරක් මෙම මාතෘකාවලින් දෙකක හෝ කිහිපයක එකතුවක් ආවරණය කරයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Fashion_blog#Types_of_fashion_blogs

ඔන්ලයින් විලාසිතා සාප්පු සවාරි

විලාසිතා බ්ලොග් වර්ග


Gabriel Chang Bong-hun (coreano 장봉훈, Eumseong, Coreia do Sul, 4 de janeiro de 1947) é um clérigo sul-coreano e bispo católico romano emérito de Cheongju.

Gabriel Chang Bong-hun recebeu o Sacramento da Ordem em 3 de maio de 1976.

Em 3 de junho de 1999, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Cheongju. O arcebispo de Seul, Nicholas Cheong Jin-suk, consagrou-o bispo em 24 de agosto do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo de Gwangju, Andreas Choi Chang-mou, e o Bispo de Masan, Michael Pak Jeong-il.

Em 19 de março de 2022, o Papa Francisco aceitou sua aposentadoria por motivos de idade.

Ver também

Bispos católicos da Coreia do Sul

Gabriel Chang Bong-hun


Kromozom 13, toplamda 22 çift olan otozomal insan kromozomlarından onüçüncüsüdür. İnsanlarda normalde bir çift halinde bulunur. 113 milyon baz çiftine ve toplam hücre DNA'sının %3,5 ya da %4'üne sahiptir. Kromozom 13, muhtemelen 300 ile 700 arasında gen içermektedir.

Genler

Kromozom 13 üzerinde bulunan genlerden bazıları:

 ATP7B: ATPaz, Cu++ transportu, beta polpeptid (Wilson hastalığı)
 BRCA2: göğüs kanseri 2, erken dönem
 EDNRB: endotel reseptör tip B
 GJB2: gap junction protein, beta 2, 26kDa (konneksin 26)
 GJB6: gap junction protein, beta 6 (konneksin 30)
 PCCA: propionil koenzim A karboksil, alfa polipeptid
 RB1: retinoblastoma 1
 FLT1: Fms tirosin kinaz ile ilişkili 1 (Vasküler endotiyal büyüme faktörü reseptör 1)

Hastalıklar
Kromozom 13 üzerinde bulunan genlerle ilgili olan hastalıkların bazıları:

 Mesane kanseri
 Göğüs kanseri
 Olgunlaşmış saldırı diyabet genç tip 4
 Sendromik olmayan sağırlık
 Sendromik olmayan sağırlık, otozomal baskın
 Sendromik olmayan sağırlık, otozomal çekinik
 Propionik asidemi
 Retinoblastoma
 Waardenburg sendromu
 Wilson hastalığı

Düzensizlikleri
Bilinen en eski kromozom hastalıklarından biridir. İlk defa Patau ve arkadaşları bu kromozoma ait trizomi gözlediği için "Patau sendromu" olarak bilinir. En belirgin bulguları, yarı dudak veya yarık damak, mikroftalmi ve polidaktili, mental gerilik, sağırlık ve erken ölümdür. 5000 canlı doğumda bir görülür. Patau sendromluların %65'i üç aya kadar, %95'i de üç yaşına kadar ölür. 3q delesyonun embriyonik retinoblastoma tümörü oluşumuna neden olduğu belirlenmiştir.

13

Kromozom 13 (insan)


Mas Flow es el álbum debut de la compilación de los productores Luny Tunes con Noriega, siendo presentados por DJ Nelson. Junto con El abayarde de Tego Calderón y The Last Don de Don Omar, el cual también dio a conocer en 2003, Mas Flow fue el álbum de reguetón primero en conocer a un público amplio. De este modo, se presentó al mundo no sólo para el estilo musical en sí mismo en formato de álbum, sino también a Luny Tunes, el dúo de productores que rápidamente se convertiría en uno de los mejores productores conocidos del reguetón.

La naturaleza mixtape de Mas Flow ayudó a introducir una serie de cantantes de reguetón notable en el proceso, incluidos Daddy Yankee, Don Omar, Tego Calderón, Wisin & Yandel, Héctor & Tito, Nicky Jam, Plan B, Zion & Lennox, entre otros. La masterización estuvo a cargo de Nestor Salomon en Digital Recording Services. El éxito del álbum llevó a la edición de Mas Flow 2.

En 2007, Mas Flow Gold Edition fue publicado con idéntica lista de canciones.

Lista de canciones

Vídeos
 Cae La Noche - Héctor y Tito
 Aventura - Wisin & Yandel
 Métele Sazón - Tego Calderón
 Cojela Que Va Sin Jockey - Daddy Yankee
 Hay Algo En Ti - Zion & Lennox
 Bailando Provocas - Trébol Clan
 Motívate Al Baile - Baby Ranks
 Tú Sabes - Plan B
 Busco Una Mujer - Las Guanábanas
 Métele Perro - K-Mill

Posicionamiento en listas

Estándar

Platinum Edition

Referencias

Álbumes de 2003
Álbumes de reguetón
Álbumes producidos por Luny Tunes

Mas flow


Střížov ist der Name mehrerer Orte in Tschechien:

 Střížov, Gemeinde im Okres České Budějovice
 Střížov, Ortsteil von Brtnice, Okres Jihlava
 Střížov, Ortsteil von Cheb, Okres Cheb
 Střížov, Ortsteil von Chotěboř, Okres Havlíčkův Brod
 Střížov, Ortsteil von Drahanovice, Okres Olomouc
 Střížov, Ortsteil von Vladislav, Okres Třebíč
 Střížov, Ortslage von Přeštice, Okres Plzeň-jih

Střížov (Begriffsklärung)


Joseph Gueusquin, né le  à Forges-sur-Meuse (Meuse), mort le  au Plessis-Piquet (Seine), aujourd'hui Le Plessis-Robinson (Hauts-de-Seine), est un restaurateur et entrepreneur français du . La commune du Plessis-Robinson doit son nom à son restaurant Au Grand Robinson, ainsi que le gentilé de ses habitants (les Robinsonnais).

Biographie
Né d'un père tisserand dans un village de Meuse, il est l'avant-dernier d'une fratrie de quatre garçons. Il monte à Paris tenter sa chance, et se marie en 1845 à Croissy-sur-Seine avec Olimpe-Amable Arnoult, tandis que, « garçon marchand de vin », il demeure au fort de Bercy chez Jean Souhaut, marchand de vin traiteur, son cousin germain et son témoin.

Une source indique qu'il aurait été marchand de vins et restaurateur rue d'Hauteville à Paris.

Il s'installe en 1848 au Plessis-Piquet, estimant que la nouvelle ligne de chemin de fer de Paris à Sceaux, inaugurée deux ans auparavant, prolongée par des calèches desservant le Plessis-Piquet, allait lui permettre de mettre en œuvre son idée :  attirer une nombreuse clientèle parisienne avide d'air pur, de nature et de pittoresque, en construisant, au hameau Saint-Éloi, un restaurant perché dans un des énormes chataîgniers de la région, qu'il baptise Au Grand Robinson. Un système de poulies et de cordes permet de hisser les repas dans des paniers. Le succès est immédiat et important. Joseph Gueusquin fait de nombreux émules, que la concurrence conduit à proposer des distractions variées : restaurants, bars, guinguettes, dancings, manèges, balançoires, courses d'ânes et autres attractions apparaissent dans ce nouveau quartier qui prend vite le nom de l'établissement qui est à l'origine de son développement. En juin 1849, un de ses fils naît au Plessis-Piquet, au « lieu-dit Robinson », où il est restaurateur.

Dès 1849, Joseph Gueusquin édite une brochure-guide touristique intitulée Guide des promeneurs dans la campagne de Sceaux, les bois d'Aunay, Plessis-Picquet, Fontenay-aux-Roses... avec une carte indiquant exactement tous les chemins.

En février 1859, il est restaurateur et adjoint au maire du Plessis-Piquet.

Les guinguettes de Robinson ont vu passer des hommes de lettres tels que Balzac, Musset, Zola, des têtes couronnées telles que le prince Louis Bonaparte futur Napoléon III en 1848, le roi d'Espagne et le tsar de Russie, ainsi que Lénine, et plus tard Maurice Utrillo en fera sept ou huit tableaux.

Au Grand Robinson devient rapidement une entreprise familiale : Philippe, frère de Joseph, lance à proximité Aux deux marronniers, puis avec son fils Eugène Le Pavillon Bleu et Le Gros Châtaignier. Ernest, qui succède à Joseph, son père, rebaptise en 1888 l'établissement paternel Le Vrai Arbre de Robinson. Il rachète par ailleurs un pavillon de l'Exposition universelle de Paris de 1889 pour en faire une guinguette nommée L'Ermitage.

Il y eut jusqu'à environ  à cabanes à la fin du . Les dernières guinguettes de Robinson cesseront leur activité au milieu du .

Hommages
 En 1871, un opuscule intitulé À M. Gueusquin, créateur de Robinson lui est dédié.
 Un hommage indirect permanent lui est rendu par sa ville d'accueil, peuplée en 2019 de , depuis que le , à la demande de la municipalité, le Président de la République Armand Fallières a signé le décret « autorisant la commune du Plessis-Piquet (Seine) à porter à l'avenir le nom de Plessis-Robinson ».
 Un des squares  du Plessis-Robinson porte son nom.
 À l'occasion des Journées européennes du patrimoine 2021, il figure dans l'exposition Ils ont fait le Plessis-Robinson organisée par la municipalité du Plessis-Robinson, et dans la brochure correspondante.

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Bibliographie et sitographie
 .
 .
 .
 .

Articles connexes
 Le Plessis-Robinson
 Ligne de Sceaux
 Guinguette

Liens externes

 .
 .

Négociant français du XIXe siècle
Entrepreneur français
Personnalité liée au Plessis-Robinson
Naissance en novembre 1819
Naissance dans la Meuse
Décès en juillet 1889
Décès au Plessis-Robinson
Décès à 69 ans
Décès dans le département de la Seine

Joseph Gueusquin


كوزمين أولاريو (Aurelian Cosmin Olăroiu) ولد في مدينة بوخارست في رومانيا بتاريخ 10-6-1969، بدأ حياته كلاعب في عدد من الأندية الرومانية في صغره أشهرها الفريق الشهير في أوروبا يونيفرسيتاتيا كريوفا ,, لعب في مركز الدفاع وكان ذو قوة بدنية وجسمانية صلبة عُرف عنه القيادة داخل الميدان وهو الأمر الذي كان يعوض به كثير من إمكانياته الفردية وكانت روحه القتالية سبباً من الأسباب التي صاغت لعديد الفرق البطولات ,, كوزمين تنقل في عدد من الأندية ومنها أندية آسيوية كالفريق الكوري الجنوبي سوان سامسونج ولعب معه 56 مباراة ومن ثم انتقل إلى الفريق الياباني جيف يونايتد ايشيهارا شيبا ولم يدم معه طويلا حيث لعب عشر مباريات فقط.
بعد ذلك عاد كوزمين إلى رومانيا وبدأ مسيرة عصامية جديدة ولكن كمدير فني مدرب ليبدأ مشواره الجديد مع ناشيونال بوخارست 2000-2002، ومن ثم ستيوا بوخارست 2002 ,,

ثم العودة إلى ناشيونال بوخارست 2003-2004، ثم فريق بوليتنكا تيميسورا 2005، ومن ثم بلوغه مرحلة النضوج والدهاء التدريبي مع فريقه ستيوا بوخارست 2006-2007 والذي عاش فيه أقوى تجاربه التدريبية عندما لعب فريق ستيوا في بطولة الأبطال الأوروبية (دوري أبطال أوروبا) .

إلتحق السيد كوزمين أولاريو بتدريب نادي الهلال في صفقة هي الأكبر بين عقود المدربين في المنطقة العربية ومنذ قدومه لنادي الهلال في تاريخ 04/07/2007 وهو يقدم فكر جديد في عالم التدريب في المنطقة وهو الانضباطيه ولا سواها وأعتمد على أسلوب توافق كثيرا مع الطاقات الموجودة بنادي الهلال حيث عمد على بناء خطوط ثلاثة مترابطة وبقوة واحدة.

تعرض كوزمين للإبعاد من الملاعب السعودية بعد نهائي كأس ولي العهد لموسم 2008-2009، بأمر من الأمير سلطان بن فهد بسبب أن كوزمين رمى القميص الذي عليه صورة الأمير سلطان بن عبد العزيز آل سعود، وأكد كوزمين نفيه من المزاعم عبر أكثر من لقاء تلفزيوني ، ودرب نادي السد لموسمين حقق فيها كأس نجوم قطر قبل أن يستقيل بعد تلك البطولة ثم انتقل لتدريب نادي العين الإماراتي.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كوريا الجنوبية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون
لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم من بوخارست
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون رومانيون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
رياضيون رومانيون مغتربون في السعودية
رياضيون رومانيون مغتربون في الصين
رياضيون رومانيون مغتربون في اليابان
رياضيون رومانيون مغتربون في قطر
رياضيون رومانيون مغتربون في كوريا الجنوبية
رياضيون من بوخارست
صناديق تصفح تاريخ مدربي كرة قدم قطرية
قلوب دفاع كرة قدم
لاعبو الدوري الياباني للدرجة الأولى
لاعبو جيف يوناتيد إيتشيهارا تشيبا
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو دوري كوريا الجنوبية لكرة القدم
لاعبو سوون سامسونغ بلووينغز
لاعبو كرة قدم رومانيون
لاعبو كرة قدم رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم مغتربون في كوريا الجنوبية
لاعبو يونيفرسيتاتيا كرايوفا
مدربو بولتيهنيكا تيميسوارا
مدربو دوري السوبر الصيني
مدربو دوري المحترفين السعودي
مدربو دوري نجوم قطر
مدربو ستيوا بوخارست
مدربو كأس آسيا 2015
مدربو كرة قدم رومانيون
مدربو كرة قدم رومانيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
مدربو كرة قدم مغتربون في السعودية
مدربو كرة قدم مغتربون في الصين
مدربو كرة قدم مغتربون في قطر
مدربو منتخب السعودية لكرة القدم
مدربو نادي السد (قطر)
مدربو نادي العين
مدربو نادي الهلال (السعودية)
مدربو نادي شباب الأهلي
مواليد 1388 هـ
مواليد 1969
مواليد في بوخارست

كوزمين أولاريو


Münster-Kreuzviertel, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Münster kentine bağlı idari bölge. Münster merkezinin kuzeyinde, Heilig-Kreuz Kilisesi'nin çevresinde kalan bölgeyi kapsar. Semtte 20. yüzyıl başında inşa edilmiş çok sayıda eski yapı yer alr.

Dış bağlantılar
 Kreuzviertel tarihi

Münster'in ilçeleri

Münster-Kreuzviertel


ICOR may refer to:

Abbreviations

 Incremental capital-output ratio
 Input, Control, Output, Resources, a standard model for the definition of processes related to IDEF0
 Instant centre of rotation
 International Coordination of Revolutionary Parties and Organizations, an association of communist organizations
 UAB ICOR, companies group in Lithuania
 iCOR Impact, Impact Classroom Observation Resource, an educational software designed for classroom observations

See also

 Ichor, a mineral that is the Greek gods' blood
 Organization for Jewish Colonization in Russia (ICOR, IKOR)

Icor


522 španjolska mučenika, 522 španjolskih mučenika ili 522 mučenika 20. stoljeća predstavljaju katoličke svećenike, redovnike i vjernike laike ubijene tijekom Španjolskog crvenog terora koji su provodil španjolski republikanci združeni s anaho-komunistima i Internacionalnim brigadama.

Blaženima ih je proglasio papa Franjo na tzv. Tarragonskoj beatifikaciji 13. listopada 2013., najvećoj prema broju proglašenih blaženika u crkvenoj povijesti.

Mučenici su podrijetlom iz svih krajeva Španjolske, Baskije i Katalonije, a nekolicina iz inozemstva. Njihova starost kreće se između 18 i 86 godina.

Beatifikacija
Njihova beatifikacija poznata je i pod nazivom Tarragonska beatifikacija, jer se svečanost održala u katalonskom gradu Tarragoni. Predvodio ju je talijanski kardinal Angelo Amato, tadašnji prefekt kongregacije za kauze svetaca, u ime pape Franje, koji se okupljenima obratio videoporukom, u kojoj je mučenike svima dao kao primjer za nasljedovanje, "kako bi izišli iz sebe i otvorili se Bogu."

Uz predvoditelja Amata, na svečanosti je sudjelovalo 82 španjolskih i 412 inozemnih svećenika uz 3 biskupa i 2 720 redovnika.<ref name="novi"> Novi list HINA. Neke rane nikad ne zacijele. Španjolska: Sporna beatifikacija velikog broja žrtava iz građanskog rata, www.novilist.hr 13. litopada 2013. (pristupljeno 30. listopada 2017.) </ref> Uz 4 000 članova obitelji, okupilo se i nekoliko desetaka tisuća vjernika. Razlog održavanja beatifikacije u Tarragoni leži i u tome što je gotovo trećina mučenika služila i djelovala u toj biskupiji, među njima jedan biskup, 147 mučenika i 66 svećenika.

Beatifikaciji su nazočili ministar pravosuđa Alberto Ruiz Gallardon i unutarnjih poslova Jorge Fernandez Diaz, kao predstavnici Španjolske Vlade, te katalonski predsjednik Artur Mas uz diplomate i crkvene dostojnike iz inozemstva.

Vodeća svjetska izvještajna agencija Reuters, čiji su izvještaj prenijeli gotovo svi svjetski mediji, a preko HINA-e i hrvatski, u svom je izvještaju više puta isticala zločine Francovih pristaša (Bijeli teror), koje Crkva nije osporavala, umjesto izvještavanja o beatifikaciji žrtava Crvenog terora, na što su crkveni mediji i dio povjesnčara Španjolskog građanskog rata uputili apel javnosti zbog izraženog protukatoličkog stava u izvještajima i povezivanju mučenika s fašistima i nacionalistima, umjesto novinarske neutralnosti, kao i negiranja Crvenog terora.

 Mučenici
Među mučenicima je 515 Španjolaca, Baska i Katalonaca i sedmero stranaca, među kojima troje Francuza.

Prema crkvenim zvanjima dijele se na:

 3 biskupa
 82 svećenika
 3 sjemeništarca
 440 redovnika
 74 brata kršćanskih škola
 66 marista
 38 benediktinaca
 33 kapucina
 27 sestara milosrdnica
 24 brata hospicijskog reda sv. Ivana od Boga
 23 klarise
 19 karmelićanki
 19 sinova reda Sv. Obitelji
 19 braće milosrđa
 14 lazarista
 11 bosnogih karmelićanki
 9 kapucina
 6 redemptorista
 6 pripadnika reda Sv. Trojstva
 5 pripadnika reda Presvetog Srca Isuovog i Marijinog
 4 službenika/ce reda slugu BDM
 4 karmelićana
 5 franjevaca
 2 dominikanca
 2 sina Božje providnosti
 1 pripadnik reda calasancia''
 1 jeronimac

Izvori

Mučenici španjolskog građanskog rata

522 španjolska mučenika