Maomé Aljauade (em árabe: محمد بن علي الجواد, romanizado: Muhammad ibn ʿAlī al-Jawād, c. 12 de abril de 811 - 29 de novembro de 835) foi o nono dos Doze Imames depois de seu pai Ali Arrida e antes de seu filho Ali Alhadi. Ele era conhecido como al-Jawād ("o generoso") e al-Taqī ("o piedoso"), mas também chamado Abu Ja'far al-Ṯāni ("o segundo Ab-Ja'far") e Ibn al-Ridha ( "o filho de al-Ridha"). Sua mãe, Sabika (ou Ḵayzarān), era uma escrava da Núbia da família de Maria al-Qibtiyya, que era a mãe escrava do jovem filho de Muhammad, Ibrahim.

Al-Jawad tinha cerca de quatro anos quando seu pai, Ali Arrida, foi convocado a Khorasan pelo califa al-Ma'mun que queria que ele se tornasse seu sucessor. Shia continuaria perguntando a al-Ridha, uma criança como al-Jawad seria capaz de assumir a posição de Imamate, se algo acontecesse com ele (al-Ridha)? Al-Ridha os lembrava de Jesus que, segundo o Alcorão, também era muito jovem quando se tornou profeta.

Após a morte de al-Ridha (que os xiitas acreditam ter ocorrido por al-Ma'mun), o califa voltou a Bagdá e desta vez convocou al-Jawad a Bagdá. Então ele deu sua filha, Ummu Fadhl, para ele em casamento, dizendo que queria ser avô na linha do Apóstolo de Deus e de Ali ibn Abu Talib. O próximo Imam, no entanto, nasceu de uma escrava, chamada Samanah. Al-Jawad não teve filhos de Umma Fadhl, que vivia reclamando com seu pai que al-Jawad estava noivo de escravas. Al-Ma'mun não iria assediar al-Jawad, nem mesmo deixá-lo voltar para Medina com sua família, no entanto, o próximo califa, Al-Mu'tasim, o convocou para Bagdá novamente. Al-Jawad deixou seu filho, Ali Alhadi, em Medina e veio para Bagdá, onde não viveu mais de um ano. Al-Jawad morreu aos 25 anos, que foi a vida mais curta entre os imãs xiitas. Segundo algumas fontes, ele, como seu pai, foi envenenado por insistência de al-Mu'tasim, por sua esposa, Umma al-Fadhl. Ele foi enterrado ao lado de seu avô, Musa al-Kadhim, no Maghabir Ghoraysh, que mais tarde ficou conhecido como Kadhimiya.

Aceitar al-Jawad tornou-se uma questão de controvérsia, tanto para os xiitas que não haviam experimentado um imã menor; e pelos abássidas que se opuseram ao seu casamento com a filha de al-Ma'mun. A oposição dos abássidas foi principalmente alimentada pelo fato de que eles estavam preocupados com as políticas pró-Alid de Ma'mun. Assim, eles convenceram Yahya ibn Aktham, o juiz principal dos abássidas, a humilhar al-Jawad fazendo perguntas que ele talvez não pudesse responder. Para sua surpresa, no entanto, al-Jawad foi capaz de responder a todas as perguntas. A mesma coisa aconteceu com xiitas proeminentes que se reuniram de todo o mundo islâmico para ver o jovem Imam e, segundo os xiitas, ficaram tão impressionados com ele que suas dúvidas foram dissipadas.

Nomes e epítetos
Ele geralmente chamava al-Jawad (o Generoso) e algumas vezes al-Taqi (o Piedoso), no entanto, o nome que os estudiosos xiitas costumavam narrar dele era Abu Jaʿfar al-Ṯāni (o segundo Ab-Ja'far). De acordo com Kulayni, ele também era chamado de ibn al-Ridha, significando o filho de Ali Arrida, pois era o único filho de seu pai. De acordo com Al-Dhahabi, al-Jawad foi descrito como generoso, por isso foi chamado de al-Jawad. Dhahabi também nomeia outros sobrenomes como al-Qani (o satisfeito) e al-Murtadha (está satisfeito) para al-Jawad

Ancestralidade

Ele nasceu de seu pai, Ali Arrida e uma mãe cujo nome e origem não são totalmente conhecidos. De acordo com Madelung, ela era uma escrava da Núbia, chamada Sabika (ou Ḵayzarān) e era da família de Maria al-Qibtiyya, que era a mãe escrava do jovem filho de Muhammad, Ibrahim. Diz-se que seu nome original é Durra, que foi chamada de al-Khayzuran, por Ali Arrida.

De acordo com Kulaini, sua mãe era uma serva da Núbia chamada Habibi. No entanto, alguns dizem que ela era Khaizaran, uma garota do Império Bizantino.

Vida

Nascimento e início da vida
De acordo com Madelung, al-Jawad nasceu no Ramadã 195/junho 811 em uma vila perto de Medina, chamada Surayya, que foi fundada por seu avô, Musa al-Kadhim. De acordo com Louis Medoff, a maioria das fontes Imami registram meados do Ramazan como o aniversário de Jawad, no entanto Ebn ʿAyyāš, acreditava que ele nasceu no décimo de Rajab (8 de abril) e apresenta Ziyarat al-Nahiya al-Muqaddasa, atribuído a Mádi, para este efeito; segundo o qual hoje em dia este dia é comemorado entre o aniversário de Shi'as al-Jawad. Quando al-Jawad tinha quatro anos, seu pai recebeu uma convocação do califa abássida, al-Ma'mun, pedindo-lhe para ser o sucessor de al-Ma'mun. Al-Ridha deixou al-Jawad, de quatro anos, para trás em Medina para responder à convocação. Os xiitas questionaram se uma criança dessa idade poderia assumir a responsabilidade de seu pai como Imamate se algo acontecesse com seu pai. Em resposta, al-Ridha costumava contar a história de Jesus, que se tornou profeta ainda mais jovem.

Depois que seu pai
Após a morte de Ali Arrida, quando Ma'mun deixou Khorasan e se estabeleceu em Bagdá, ele mudou sua cor verde Alavid para a cor preta abássida. Isso abre caminho para o pensamento de que, como Shia acredita, Ma'mun teve uma mão na morte de Ali Arrida. De acordo com Donaldson, apesar de substituir a cor verde pela preta, o que foi um ato político, o favor de Ma'mun em relação aos xiitas continuou.

De acordo com outro relato, de Tabari, a caminho de Korasan, al-Ma'mun diminuiu o Imposto (Kharaj) para o povo de Ray, enquanto recusou o mesmo pedido do povo de Qom, o que resultou em uma rebelião no cidade. Ma'mun enviou forças para reprimir o motim e aumentou o Imposto novamente. Não há prova da atitude de al-Jawad em relação à rebelião, no entanto, seu representante, Yahya ibn Umaran, foi um dos principais participantes desse motim. Então Ma'mun ordenou que al-Jawad fosse a Bagdá e lhe deu sua filha em casamento.

De acordo com outro relato, após a morte de al-Ridha, al-Ma'mun convocou al-Jawad a Bagdá para que ele se casasse com sua filha, Ummu Fadhl. Isso aparentemente provocou fortes objeções por parte dos abássidas. De acordo com Ya'qubi, al-Ma'mun deu a al-Jawad cem mil Dirham e disse: "Certamente eu gostaria de ser um avô na linha do Apóstolo de Deus e de Ali ibn Abu Talib." Então, depois, al-Jawad costumava vir ao palácio de al-Ma'mun ocasionalmente para discutir com os homens instruídos que ele encontrava lá.

Casamento e vida familiar
De acordo com Muhammad al-Tabari, o casamento de al-Jawad com Umm al-Fadl, filha de Ma'mun, contraiu-se na ausência de Jawad no ano 202/817, quando ele ainda era criança. De acordo com este relatório, ao mesmo tempo Ma'mun, deu sua outra filha, Umm Habib em casamento a al-Ridha. Yaqubi, por outro lado, acredita que o casamento de al-Jawad ocorreu em 204/819, após a morte de al-Ridha, quando Ma'mun retornou a Bagdá. O casamento real, no entanto, foi em 215/830, quando Ma'mun convocou Jawad de Medina para Bagdá em abril de 830. Al-Ma'mun então ordenou que ele se estabelecesse e morasse junto com sua filha na cidade. Este casamento, no entanto, foi contra o interesse de Abbassid, que, segundo Harrani, Mofid e Amin, tentou dissuadir Ma'mun de sua decisão. Assim, eles convenceram Yahya ibn Aktham, o juiz supremo dos abássidas, a humilhar Jawad fazendo perguntas que ele talvez não pudesse responder. Esta pergunta era sobre a lei religiosa. De acordo com este relatório, Jawad respondeu a todas as perguntas triunfantemente. Os xiitas citam isso como outro sinal do conhecimento extraordinário de al-Jawad.

Um ano depois de seu casamento, Jawad partiu para o Hajj junto com sua família, depois foi para Madina e se estabeleceu lá. A essa altura, seu filho, Ali, o próximo imã xiita, nasceu de uma concubina chamada Samaneh, do Magreb. Samaneh era uma serva que foi comprada por 70 dinares por ordem de Muhammad al-Jawad. Ela jejuou e orou muito.

Em um hadith, Ali Alhadi mencionou sua mãe como uma verdadeira conhecedora de seus direitos e uma moradora do paraíso. Samanaeh foi mencionado entre as mulheres que transmitiram hadith. Todos os filhos de Muhammad al-Jawad nasceram de Samaneh. Seus filhos eram Ali Alhadi (a), Abu Ahmad Musa Mubarqa', Abu Ahmad Husayn e Abu Musa 'Imran; e suas filhas eram Fátima, Khadija, Umm Kulthum e Hakima. Umm Fadle não teve filhos, então escreveu a seu pai que al-Jawad preferia sua escrava a ela. Ma'mun no entanto, rejeitou esta reclamação.

Morte

Após a morte de al-Ma'mun em 833, seu sucessor, Al-Mu'tasim, tornou-se o novo califa. Al-Mu'tasim o chamou para Bagdá em 835. Al-Jawad deixou seu filho Ali-al-Hadi com sua mãe Sumaneh em Medina enquanto sua esposa, Umm Fadl o acompanhou a Bagdá. Eles viveram lá por um ano antes que a esposa de al-Jawad, segundo algumas fontes, o envenenasse, por insistência do novo califa Al-Mu'tasim. embora seja rejeitado por Shaykh al-Mufid. De acordo com Madelung Jawad chegou a Bagdá em Muharram 220/janeiro de 835, mas morreu em 6 Dhu 'l-Hidjdja/30 de novembro de 835. Ele morreu aos 25 anos, que foi a vida mais curta entre os imãs xiitas. Al-Jawad foi enterrado ao lado de seu avô, Musa al-Kadhim, no Maghabir Ghoraysh, que mais tarde ficou conhecido como Santuário al-Kazimayn.

Imamato

Al-Jawad tinha sete anos quando seu pai morreu, então ele foi o primeiro Imam menor de idade, cujo Imamate foi questionado por muitos xiitas que não sabiam se a idade adulta é uma condição necessária para o Imamate ou não. Após a morte de ALi al-Ridah, oitenta de seus seguidores se reuniram em Bagdá na casa de ʿAbd-al-Raḥmān b. al-Ḥajjāj, um dos principais companheiros dos imãs anteriores. Lá eles argumentaram que al-Jawad era o verdadeiro Imam, já que o conhecimento do Imam não tem nada a ver com a idade. Como exemplo, eles nomearam Jesus que falou no berço e recebeu revelação, enquanto ainda criança, como mencionado no Alcorão; pela mesma noção, eles disseram, não deve haver objeção a uma criança Imam. Ainda havia desacordo entre os xiitas, sobre se um imã infantil é igual a um imã adulto, em todos os aspectos? A decisão predominante foi que sim, eles são os mesmos, pois ambos recebem seus conhecimentos de fontes sobrenaturais.

Diz-se também que durante a assembléia do Hajj, xiitas proeminentes de todo o mundo islâmico vieram ver o jovem Imam e ficaram tão impressionados com ele que suas dúvidas foram dissipadas. Houve também outra assembléia, como conta Kulayni, durante a qual o superintendente do Santuário deu a al-Jawad um teste que "durou vários dias, no qual ele respondeu a trinta mil perguntas para grande espanto deles!"

Divisões
Após a morte de Ali Arrida, a idade de seu filho, Muhammad al-Jawad, como novo imã, foi uma questão controversa. Alguns xiitas aceitaram o irmão de Ali Arrida, Ahmad ibn Musa, como o novo Imam. Alguns outros juntam-se a Waghifias, que acreditavam, Musa al-Kadhim, ter sido o último Imam e que vive ausente e que regressaria no devido tempo. Outros que apoiaram Ali Arrida, como sucessor de Ma'mun, por razões oportunistas, retornaram aos seus grupos primitivos sunitas/zaydi após a morte de Ridha. Entre aqueles que reconheceram Jawad como Imam, alguns acreditavam que ele obteve seu conhecimento por inspiração divina ainda quando criança, enquanto outros acreditavam que ele aprendeu através do livro de seu pai quando atingiu a maturidade.

Wakils e companheiros
Quando al-Jawad se tornou imã, a população xiita havia se expandido muito para o leste, de modo que era difícil para Jawad se comunicar diretamente com seu seguidor. Também por causa de sua pouca idade, sua comunicação com seus seguidores era através de Wakils que o representavam em diferentes áreas do mundo islâmico. Os Wakils administrariam os assuntos diários dos xiitas. O próprio Jauade entraria em contato com seus seguidores por meio de cartas, que eram respostas às perguntas de seus seguidores sobre a lei islâmica (Feqh), que era principalmente sobre casamento, divórcio e herança.

Otomão ibne Saíde Alaçadi, Alfadle ibne Xadã, Zacaria ibne Adão, Abdalazim Alhaçani, Amade ibne Maomé Albarqui, Safuane ibne Iáia, Ali ibne Maziar Avazi estavam entre seus companheiros.

Família
Umm Fadl, filha de Al-Ma'mun, foi a primeira esposa de al-Jawad, de quem al-Jawad não teve filhos. Samaneh, originalmente do Magrebe, era uma escrava que era mãe dos filhos de al-Jawad.Ela jejuou e orou muito. Em um hadith, Ali Alhadi mencionou sua mãe como uma verdadeira conhecedora de seus direitos e uma moradora do paraíso. Samaneh foi mencionado entre as mulheres que transmitiram hadith. Todos os filhos de Muhammad al-Jawad nasceram de Samaneh. Ele teve dois filhos de Samaneh, Ali Alhadi e Musa, conhecido como Mobarrgha. Também duas filhas, segundo algumas fontes, e quatro filhas, segundo outras.

As filhas de al-Jawad foram nomeadas de forma diferente por diferentes historiadores. De acordo com Ibn Sabbaq, o estudioso sunita, eles eram Fatemeh e Imamah. Conforme registrado em Dalael al-Imamah, eles eram Khadija, Hakimah e Umm Kulthum. Fakhr al-Din al-Razi acrescenta dois outros nomes, Bahjat e Bariha, dizendo que não deixaram descendência.

Aparência e moral
Algumas fontes  descrevem Muhammad al-Jawad como um rosto branco com uma estatura moderada. Alguns outros dizem que ele era moreno. De acordo com Madelung, a aparência de pele negra de Jawad foi uma das razões pelas quais os abássidas se opuseram ao seu casamento com a filha de al-Ma'mun, Umm al-Fadl. A figura em seu anel, que também foi usado como seu selo, era "Glória a Allah".

Quando criança, Muhammad al-Jawad ganhou o nome al-Jawad ("o generoso"). Quando seu pai estava fora, as pessoas se reuniam na porta de al-Jawad na esperança de obter ajuda. Os cuidadores de Al-Jawad o fizeram sair de casa apenas por outra saída para evitá-los. Ao ouvir isso, seu pai escreveu uma carta aconselhando o filho a não ouvir aqueles que lhe diziam para não usar o portão principal da casa. Ele escreveu que o outro conselho veio da avareza e do medo de que outra pessoa pudesse receber bondade (esmola) de al-Jawad. Al-Ridha escreveu: "Sempre que você quiser sair, mantenha um pouco de ouro e prata com você. Ninguém deve pedir nada sem você dar a ele. Se um de seus tios pedir que você seja piedoso com ele, não o faça. dê-lhe menos de cinquenta dinares e poderá dar-lhe mais se quiser. Se uma das suas tias lhe pedir, não lhe dê menos de vinte e cinco dinares e poderá dar-lhe mais se quiser..."

Saberes e narrações
Durante seus oito anos em Bagdá, al-Jawad dedicou-se ao ensino, alguns de seus ditos foram registrados por Ibn Khallikan.

Debates
De acordo com as crenças, Yahya ibn Aktham, o Chefe de Justiça do Império Abássida, estava presente na assembléia de al-Ma'mun e queria julgar al-Jawad na presença de al-Ma'mun. Ele fez isso fazendo uma pergunta sobre a expiação por uma pessoa que caçava enquanto vestia roupas de peregrinação (Ihram). Em resposta, al-Jawad perguntou primeiro "se a caça morta estava fora da área santificada ou dentro dela; se o caçador estava ciente de seu pecado ou o fez por ignorância; ele matou a caça de propósito ou por engano, foi o caçador um escravo ou um homem livre, era ele um adulto ou um menor, ele cometeu o pecado pela primeira vez ou já o havia feito antes, a caça era um pássaro ou outra coisa, era um animal pequeno ou grande , o pecador está arrependido do delito ou ele insiste nisso, ele o matou secretamente à noite ou abertamente durante o dia, ele estava vestindo o traje de peregrinação para o Hajj ou para a Umrah? ..." Isso aparentemente surpreendeu o abássida que criticaram a decisão de al-Ma'mun.

Funciona
Majlesi e Ḥarrāni o registraram como autor de mawāʿeẓ wa ḥekam, uma espécie de ditados éticos religiosos.

A correspondência de Al-Jawad com seus seguidores também foi coletada em diferentes livros xiitas. Estas cartas foram enviadas para diferentes pessoas, entre elas 63 são conhecidas. Al-Jawad também narrou muitos Hadiths em diferentes assuntos de Fiqh, a maioria dos quais foram relatados por Maomé e Imames anteriores.

Alguns dos aforismos de al-Jawad também foram reunidos em diferentes fontes, como Tuhaf al-Uqul e al-Fususo al-Mohemmah.

Visualizações

Vista sunita
De acordo com Al-Dhahabi, al-Jawad era um dos chefes da família do profeta. Ibn Taymiyyah e Al-Safadi o descrevem como um dos notáveis Hachemitas que era famoso por sua generosidade. De acordo com Madelung, a oposição dos abássidas ao casamento de Jawad foi principalmente alimentada pelo fato de que eles estavam preocupados com as políticas pró-Alid de Ma'mun. Sibt ibn al-Jawzi diz que al-Jawad "seguiu os passos de seu pai em conhecimento, piedade e generosidade."

Visão xiita
Conforme registrado em Bihar al-Anwar, ali al-Ridah se dirigia a seu filho como abu Ja'far, por respeito. Al-Jawad também foi elogiado por suas letras fluentes. Também é narrado que em uma ocasião, ali ibn Ja'far, o proeminente jurisprudente, estava sentado com seus companheiros quando al-Jawad, que era muito jovem na época, veio à Mesquita. Ali ibn Ja'far saltou em seus pés e beijou sua mão. Al-jawad pediu-lhe para ir ao local, mas ele não o fez enquanto al-Jawad estava de pé. Depois ele foi repreendido por seus companheiros que não esperavam que ele glorificasse uma criança. Eles disseram "você é o tio do pai dele, então por que você agiu dessa maneira com ele?" Ele respondeu: "Fique em silêncio! Foi Allah quem não qualificou esta barba (ele pegou a barba com a mão) para o Imamate e qualificou este jovem e o colocou nessa posição de acordo com Sua vontade. Buscamos a proteção de Allah pelo que você diz."

Milagres
O milagre de Al-Jawad registrou a mesma natureza que os outros Imams, como fazer uma árvore dar frutos,  prever que uma escrava em particular daria um filho a um homem, ou faria uma vaca viva para uma velha, ou fazer sua bengala testemunha que ele é o verdadeiro Imam, depois que Yahya ibn Aktham lhe pediu uma prova.

O primeiro encontro de Al-Ma'mun com al-Jawad foi uma coincidência. De acordo com este relato, al-Ma'mun estava caçando quando encontrou um grupo de meninos, incluindo al-Jawad, que estavam brincando. Quando os cavaleiros de al-Ma'mun se aproximaram, os meninos fugiram, exceto al-Jawad. Isso levou al-Ma'mun a parar sua carruagem e perguntar: "Rapaz, o que o impediu de fugir com os outros?" Al-Jawad respondeu: "A estrada não era tão estreita que eu temesse que não houvesse espaço para você passar e eu não fui culpado de nenhuma ofensa que deveria ter medo e considerei que você era o tipo de homem que não feriria alguém que não tivesse feito nada de errado." As tradições xiitas dizem que o califa ficou encantado e depois de viajar uma curta distância, um de seus pássaros de caça lhe trouxe um pequeno peixe. Al-Ma'mun escondeu o peixe em seu punho, voltou e perguntou a al-Jawad: "O que eu tenho na mão?" Al-Jawad respondeu: "O criador dos seres vivos criou no mar um pequeno peixe que é pescado pelos falcões dos reis e califas para tentar com ele a progênie de al-Mustafa. Diz a tradição xiita. que Al-Ma'mun ficou satisfeito com esta resposta e perguntou à criança sobre sua linhagem. Logo depois, o califa convocou uma grande reunião, durante a qual al-Jawad fez muitas perguntas e surpreendeu a todos com seu julgamento e aprendizado. Depois disso, al-Ma'mun deu formalmente a al-Jawad sua filha em casamento.

Notas

Notas de rodapé

Referências

Árabes do século IX
Pessoas do Califado Abássida

Maomé Aljauade


Markopaşa, Sabahattin Ali, Aziz Nesin, Rıfat Ilgaz ve Mustafa Mim Uykusuz'un yazarlığını yaptığı 1946 yılında yayın hayatına başlayan Türk basın tarihinin en yüksek tirajlı yayınlarından biri olan cuma günleri çıkan haftalık mizah dergisidir. Sabahattin Ali başyazarlığını, Mustafa Mim Uykusuz da çizerliğini üstlenmiştir. Gazetenin adı, Aziz Nesin'in Gerçek adlı gazetede yazdığı "Markopaşa'ya Şikayet" köşesinden gelir.

Toplumcu ve gerçekçi bir mizah anlayışıyla yazılan Marko Paşa, akılda kalıcı söylemler kullanırdı. O dönemlerde sert muhalefet gösteren derginin yazarlarına karşı birçok dava açılmış, kimi sayılar toplatılmış ve hatta dergi ismindeki Paşa kelimesinden dolayı zamanın "Milli Şef"i İsmet Paşa ile alay ediyor diye kapatılmıştır. Bu tür olaylar yüzünden Markopaşa "Toplatılmadığı zamanlar çıkar" veya "Yazarları hapishanede olmadığı zamanlar çıkar." gibi ibarelerle çıkardı. Kimi zaman yazarlar dergiyi elden dağıtmaya çalışmışlar, buna karşın çok sayıda satmayı başarabilmişlerdir ki derginin tirajı 60-70 binlere dek ulaşmıştır. O dönemlerde en çok satan gazetelerin tirajları bile 50 bini geçmemekteydi.

Markopaşa kapatılınca sırasıyla; Merhumpaşa, Malumpaşa, Yedi-Sekiz Hasan Paşa, Hür Marko Paşa, Bizim Paşa, Ali Baba ve Kırk Haramiler adları altında yeniden çıkarıldı.

Bibliyografya
 Levent Cantek; Markopaşa/Bir Mizah ve Muhalefet Efsanesi, İletişim Yayınları
 Mehmet Saydur; Markopaşa Gerçeği, Çınar Yayınları
 Mehmet Ergün ; Sahte Marko Paşa (Alt başlık ; Bir Provokasyonun Öyküsü), Papirüs Yayınları

Yazarlarının Markopaşa yazıları:
 Sabahattin Ali; Markopaşa Yazıları ve Ötekiler, YKY
 Rıfat Ilgaz;Yokuş Yukarı Çınar Yayınları
 Aziz Nesin; Geriye Kalan, Adam Yayınları

Kaynakça

Türk mizah dergileri
1946'da kurulan yayınlar

Markopaşa (dergi)


Carl Josef Pollak (* 5. April 1877 in Wien; † 10. April 1937 ebenda) war ein österreichischer Karikaturist, Pressezeichner, Bildnismaler und Gebrauchsgraphiker. Er signierte meistens nur als "Carl Josef".

Leben
Pollak studierte an der Wiener Kunstakademie bei Christian Griepenkerl und in Prag bei Václav Brožík. Zunächst war er als Maler tätig. 1904 veröffentlichte er Zeichnungen aus dem Russisch-Japanischen Krieg im "Interessanten Blatt". Von da an war er erfolgreicher Zeitungsillustrator. Von 1909 bis 1914 bereiste er Indien und Japan. Nach 1918 arbeitete er in Wien für verschiedene satirische Zeitschriften wie "Die Muskete" und "Götz von Berlichingen". Pollak nahm dabei stets einen liberalen und kritischen Standpunkt ein. Daneben gestaltete er zahlreiche Plakate, zumeist mit satirischer Haltung, für die "Illustrierte Zeitung", nach dem Ersten Weltkrieg auch für die Politik. Es erschienen verschiedene Sammelbände mit seinen Karikaturen.

Werke (Auswahl)

Literatur
 Vollmer, Bd. 2, 1955, S. 567
 Bernhard Denscher: Österreichische Plakatkunst, 1992, S. 201
 Österreichische Plakate 1890–1957, 1957, S. 16
 Kaindl, Reklamebücherei. Künstlerlexikon, 1920, S. 201
 Heinrich Fuchs: Die österreichischen Maler des 19. Jahrhunderts. Wien 1973, Band 2, S. 92

Pressezeichner (Österreich)
Maler (Österreich)
Illustrator (Österreich)
Österreicher
Geboren 1877
Gestorben 1937
Mann

Carl Josef Pollak


الهندسة الجزيئية  هي أي وسيلة لتصنيع الجزيئات وقد تستخدم عادة لخلق جزيء واحد -على نطاق صغير للغاية- في كل مرة على الأكثر. قد لا تتواجد هذه الجزيئات الجديدة في الطبيعة أو قد تكون مستقرة أبعد من مجموعة ضيقة جدا من الشروط.

تعتبر هذه العملية صعبة جدا في أيامنا هذه وذلك لأنها تتطلب تلاعبا يدويا بالجزيئات باستخدام أجهزة مثل المجهر المسحي النفقي. ومن المتوقع في نهاية المطاف أن يتم استغلال 'الجزيئات المساعدة' شبيهة الحياة ذاتية الاستنساخ والتي هي مهندسة في حد ذاتها. ولهذا يمكن أن ننظر إلى هذا المجال كشكل دقيق من الهندسة الكيميائية والتي تشمل هندسة البروتين أما خلق جزيئات البروتين فهي عملية تحدث طبيعيا في الكيمياء الحيوية مثل استنساخ البريون. برغم ذلك فهي تعطي تحكما أكثر بكثير من التعديل الجيني لجينوم موجود والذي يعتمد بشكل صارم على الكيمياء الحيوية الموجودة لتعبير الجينات بشكل بروتينات ويمتلك قدرة بسيطة على إنتاج أي غير بروتينات. تعتبر الهندسة الجزيئية جزءا مهما من الأدوية وعلوم المواد.

أدى ظهور المجهر المسحي النفقي وليزر انفجار البيكو ثانية في التسعينيات إضافة إلى اكتشاف تطبيقات الأنابيب النانوية الكربونية لتحفيز الإنتاج الشامل لهذه الجزيئات حسب الطلب الميدان إلى التطلع قدما نحو الحقيقة التجارية في الألفية.

كلما نضجت الهندسة الجزيئية بدا واضحا أنها تتلاقى مع الهندسة الميكانيكية بما أن الجزئيات التي يتم تصميمها عادة ما تشبه الآلات الصغيرة. الوصول إلى نظرية عامة لتأليف الجزيء الميكانيكي بهدف محاذاة التركيب الضوئي والتركيب الكيميائي (حيث تستخدم الكائنات الحية كليهما) هي الهدف النهائي للمجال. قد يؤدي هذا إلى مجمع جزيئات وفقا لبعضهم مثل ك. إيريك دريكسلر ورالف ميركل وروبرت فريتس واحتمالية دمج أعداد كبيرة من المجمعات في مصنع نانو على مقياس الكيلو جرام.

غالبا ما تسمى الهندسة الجينية «بتقانة النانو» وذلك في إشارة إلى مقياس النانو متر الذي يجب أن تعمل طرقها الأساسية استنادا عليه. مع ذلك يعتبر هذا المصطلح غامضا تبعا لاختلاس الكلمة بالترافق مع التقنيات الأخرى -مثل الطباعة الحجرية للأشعة السينية- والتي لا تستخدم لصناعة جزئيات أو أيونات حرة التعويم جديدة.

تحمل التطورات المستقبلية في الهندسة الجزيئية وعدا بمنافع عظيمة ومخاطر عظيمة أيضا. انظر مقال تقانة النانو لمناقشة شاملة لمزيد من المظاهر الفكرية للتقنية ويعتبر المجمع الجزيئي هو أكثر مظهر أثار الجدل بينها.

انظر أيضا

مواضيع عامة
 هندسة البروتين
 تعديل وراثي
 أسلحة الدمار الشامل
 نمذجة جزيئية

الشركات المتخصصة في مجال الهندسة الجزيئية

 Nanosys
 Zyvex

مراجع

وصلات خارجية
 مركز تقانة النانو المسؤولة (انظر خصوصا «مفاهيم التصنيع الجزيئي»)
 Wise-Nano، مشروع ويكي خاص بـ مركز للتقانة المسؤولة، مكرس لتصنيع الجزيئات
 معهد فورسايت
 موقع مجمع الجزيئات
 نانوسيستيمس: الآلات الجزيئية والتصنيع ومؤشر حسابات وعينة فصول
 أوقات بسيطة
 [برنامج مجاني لنمذجة كيانات تقانة النانو http://www.nano-hive.com/ Nano-Hive: Nanospace Simulator]
 مستقبل الحوسبة الجزيئية
 Unravelling the Big Debate over Small Machines an article that details the evidence supporting molecular manufacturing
 تقدير جدول زمني لمجمع الجزيئات

تخصصات الهندسة
تقنية النانو

هندسة جزيئية


Republika Hrvatska i Hašemitska Kraljevina Jordan održavaju diplomatske odnose od 29. lipnja 1994. Sjedište veleposlanstva je u Kairu.

Veleposlanici
Hrvatska nema rezidentno veleposlanstvo u Jordanu. Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Arapskoj Republici Egipat pokriva Bahrein, Džibuti, Eritreja, Etiopiju, Irak, Jemen, Jordan, Libanon, Saudijsku Arabiju, Siriju, Sudan i UAE.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Jordan na stranici MVEP-a

Izvori

Jordan

Popis hrvatskih veleposlanika u Jordanu


Kargı Çayı, Fethiye'nin en önemli akarsularından biridir. Yanıklar mahallesi sınırları içerisindedir.

Türkiye'deki çaylar
Fethiye
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

Kargı Çayı


Camak est une ville américaine située dans le comté de Warren, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Town en Géorgie (États-Unis)
Comté de Warren (Géorgie)

Camak (Géorgie)


Hanna Ulrika Bennison (Lomma, 16 de outubro de 2002) é uma futebolista sueca que atua como meio-campista (pt: média). Atualmente (2023), joga pelo Everton, clube sediado na cidade de Liverpool em Inglaterra.
Integra a Seleção Sueca de Futebol Feminino desde 2019.

Carreira

Bennison ingressou no sistema juvenil do FC Rosengård. Em abril de 2018, aos 15 anos, fez sua estreia no Damallsvenskan como substituta contra o IFK Kalmar. Ela terminou a temporada de 2018 com quatro jogos na liga.

Integrou a  Seleção Sueca de Futebol Feminino na Copa do Mundo de Futebol Feminino de 2023, tendo a Suécia ficado em 3.º lugar, e conquistado a medalha de bronze.

Clubes
Jogou por vários clubes:

  FC Rosengård (2018–2021)
  Everton LFC (2021-)

Títulos
'Hanna Bennison conquistou vários títulos durante a sua carreira desportiva:

Jogos Olímpicos – Futebol feminino -  2020
Campeonato Sueco de Futebol Feminino -  2019,  2020
Copa da Suécia de Futebol Feminino –  2017/2018
Algarve Cup –  2022
Copa do Mundo de Futebol Feminino -  2023

Ligações externas

Futebolistas da Suécia
Jogadoras da Seleção Sueca de Futebol Feminino
Futebolistas olímpicos da Suécia
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Jogadoras da Copa do Mundo de Futebol Feminino de 2023

Hanna Bennison


Kadastro, bir bölgedeki özel arsaların kaydıdır; bu arsalar sistematik şekilde numaralandırılır, her birinin çevresi ve parsel tanımlayıcısı büyük ölçekli haritalarda gösterilir, hem haritada hem de kayıt defterinde bu arsanın niteliği, büyüklüğü, değeri ve onunla ilgili hukukî haklar belirtilir. Gündelik dilde kadastronun birkaç anlamı vardır: Birincisi, özel arsaların bir kamu kuruluşunda tutulan kayıtlarıdır. İkinci anlamı bu kayıtları tutan ve onları idare eden kuruluşun adıdır. Üçüncü anlamı bu kuruluşun yaptığı işlerdir. Türk Dil Kurumu kadastroyu "bir ülkedeki her çeşit arazi ve mülk yerinin, alanının, sınırlarının ve değerlerinin devlet eliyle belirlenip plana bağlanması işi" olarak tanımlar. Türk Kadastro Kanunu'nda kadastro "taşınmaz malların sınırlarının arazi ve harita üzerinde belirtilerek hukuki durumlarının ve üzerindeki hakların tespit edilmesi işlemi" olarak tanımlanmıştır. Sıfat hali "kadastral"dir. Kadastral haritalara güncel dilde tapu haritası veya kadastro paftası da denir. Kadastrolar dünyada çoğu ülkede, tapu sicili gibi başka belgelerin eşliğinde kullanılır.

Etimoloji
Kadastro, Fransızca "Cadastre", o dile de İtalyanca "catastro" sözcüğünden gelmiştir. Catastro sözcüğünün kaynağı Yunanca κατάστιχον ([katastikhon], defter veya kayıt) ve ondan önce κατά στίχον ([kata stikhon]  "çizgi üzerinden") sözcükleridir; yani kadastro arsa sınırlarını belirleyen köşe taşları arasındaki düz çizgiler ve mesafeler boyunca ilerlemek kavramından türetilmiştir. Bizans İmparatorluğunda toprak vergisinin adı katastikon olmuş, Venedik Cumhuriyeti kendi vergi sistemi için Bizans sistemini uygulamış ve bu adı catasticon olarak yeniden İtalyancalaştırmıştır.

Amaç
Kadastro kayıtlarının üç amacı vardır: 1) ödenecek emlak vergisi miktarını belirlemek için bir toprağın değerini kaydetmek, 2) mülkiyet haklarının korunması için toprağın boyutlarını ve sınırlarını belirlemek, 3) imar planlaması ve kırsal kalkınma için bir temel oluşturmak. Farklı ülkelerde bu amaçların hangisinin önde geldiğine bağlı olarak kadastronun farklı anlamları, farklı kurumlaşmaları olabilir. Örneğin eski Doğu Bloğu ülkelerinde özel mülkiyet olmamasına rağmen kadastro daireleri vardı, bunların amacı beş yıllık kalkınma planlarına destek olmaktı; bu ülkelerin kadastro kayıtlarında toprak kalitesi, su kaynakları ve yollara yakınlık, iklim şartları gibi bilgiler bulunurdu. Batı Avrupa'da kadastronun amacı toprak vergisinin toplanmasını sağlamakken, Büyük Britanya'da esas amaç mülkiyet haklarının korunmasıdır.

Bu amaçlara hizmet eden üç tip kadastro bilgisi olabilir: 1) malî kadastro: toprağın değeri, 2) hukuki kadastro: toprak üzerindeki haklar. 3) geometrik kadastro: toprağın ölçümleri, parçaları, gösterimi ve konumu hakkında bilgiler. Çoğu ülkede bu bilgilerin üçü de kaydedilir.

Toprak değeri genelde alım-satım bilgilerine dayalıdır ama ihtiyaca göre bazen toprağın değeri yeniden belirlenebilir.

Hukuki kadastro bilgilerinde örneğin ipotekli bir arsada hem arsanın sahibi hem de ipotek sahibi belirtilebilir, bir derebeylik sisteminde hem toprağın sahibi hem de üzerinde çalışan çiftçi belirtilebilir, başka durumlarda geçiş veya kullanım hakları, mülkiyetten ayrı olarak kaydedilebilir. Geometrik kadastro bilgilerini elde etmek için haritacılık ve yazılı metinlerdeki arazi tariflerine dayanılır. Yazılı kayıtların olmaması halinde yerel yetkililerin sözlü ifadesine de dayanılabilir.

Tarih

Kişilerin topraklarının sınırlarının bilinmesi gereği çok eskilere dayanır. MÖ 3000 yıllarında Nil vadisindeki tarım haklarının düzenlenmesi için kayıtlar mevcuttur.

Girsu'da (Mezopotamya'da) M.Ö. 2300 yıllarına ait bir kil tablette bir grup toprak parselinin planları, yüzölçümleri ve tasvirleri bulunmuştur. Etrüsk medeniyeti hakkındaki Etrusca disciplina belgelerinde, şehirlerin kurulmasında kadastro işlemlerinin dinî ve töresel bir bağlam içinde yapıldığı yazılıdır.

Sümer kralı Şulgi, Ur şehri için bir toprak kayıt sistemi kurmuştur.

Roma eyaletlerinde toprak vergisi capitatio terreno nun toplanmasında vergi amaçlı toprak birimlerine "capitatio" (veya capist) denirdi. Bu toprak birimlerin kaydına (bir başka görüşe göre, bir bölgedeki toprak sahiplerinin kaydına) Capitastrum denirdi. Orta çağlarda bu kayıtlar capitastrum olarak adlandırılırdı ve bu sözcük sonra catastrum olarak değişmiştir.

Orta Çağlarda Avrupa'da kadastronun amacı, vergi toplamak amacıyla kilise topraklarının, derebeylerinin, çiftçilerin toprakların büyüklüğünü belirlemekti. Bu kayıtlar mülkü tasvir edip yaklaşık büyüklüğünü belirtmenin yanı sıra, bazen basit planlar da içerirdi. Derebeyi için çalışan vasallar durumunda toprağın sahibi olan derebeyi ve onu çalıştıran çiftçinin adları da kaydedilirdi. İngiltere'de Domesday Book bunun ilk örneklerindendir. I. William emriyle 1086'da İngiltere'nin her tarafında toprak sahiplerinin ne kadar toprak ve hayvan sahibi olduğu belirlenmişti. Bu kitaba dayanarak kimin ne kadar vergi ödeyeceği belirlenmişti.

Araplar'ın 10. yüzyılda Sicilya'yı istilasında defter adı verilen basit bir toprak kayıt sistemi başlatılmıştır. Bu sistem Güney İtalya'nın Normanlar tarafından istilasından sonra Catalogus baronum olarak geliştirilmiştir.

Fransız ihtilaline kadar Fransa'daki kadastro çalışmaları yerel amaçlar (derebeyi için) için kullanılırdı. VII. Charles, XIV. Louis ve XV. Louis, merkezî bir kadastro oluşturmaya gayret etmelerine rağmen politik direnme, ekonomik imkasızlıklar ve ölçüm araçlarının yetersizliği nedeniyle bunu gerçekleştirememişlerdir. Yerel kadastro kayitlari vardi ama her biri farklı esaslara göre çalışırdı. İlk defa Napolyon, Fransa'daki 100 milyon toprağın her birini kaydettirmiştir. Avrupa'daki millî kadastro sistemleri Napolyon'un girişimiyle ilk defa Avrupa'da 15 Eylül 1807'de başlamıştır. İlk haritalı kadastro kayıtları 18. yüzyılda Savoya Dükalığı'nda hazırlanmıştır.

Osmanlılarda toprak kayıtları tahrir defterlerinde tutulurdu. Bu defterlerde vergi mükellefleri ve onların mülkleri hakkında bilgiler tutulurdu.

Kadastral harita

Kadastral harita, bir bölgedeki tüm emlağın (arsa ve binaların) haritasıdır ve kadastro kayıtlarının parçasıdır. Tapu dairesindeki kayıtlı mülklerin konumu ve sınırların resmî kanıtı sayılır. Haritada arsaların sınırları ve kayıt numaraları, belediye sınırları, binalar ve arazinin kullanım amacı kaydedilebilir.

Türkiye'de kadastral haritalar parsel, ada gibi parçalara bölünebilir. Kadastro parseli, sınırları belli bir mülkiyet arazisidir. Kadastral ada çevresi doğal kadastral ada ve yapay sınırlarla çevrili olan yere kadastral ada denir.  İmar uygulaması yapılınca kadastro parsellerinin yerine imar parselleri gelir. Kadastral yollar, imar planı olmayan bölgelerde kadastro haritalarındaki kimsenin mülkiyetinde olmayan alanlardır. İmar planı yapıldığında imar planları genelde bu yollara göre oluşur.

Kadastro haritaları altyapı yatırımlarının belirlenmesinde, uzun vadeli jeolojik ve ekolojik çalışmalarda da gözününe alınır, eğer toprak mülkiyeti, incelenen olguda bir rol oynuyorsa. Kadastro haritalarında bölge isimleri, parsel ve tapu numaraları, mevcut yapıların yerleri bitişik yol ve sokak isimleri, belli sınırları uzunlukları ve daha eski haritalara referenslar bulunur.

Standart topoğrafik kadastral haritalar, planimetre ayrıntıları ve özellikle mülkiyet sınırlarını ayrı, yükseklik bilgilerini (eşyükseklik eğrisi) ayrı, göstermek üzere iki kalıp halinde ve birbirleri ile çakıştırılabilir nitelikte üretilen paftalardır. Haritada doğal sınırlar (yol, kıyı, nehir gibi) ve binalar da belirtilebilir. Modern kadastro haritalarında ise  coğrafi bilgi sistemleri kullanılmaktadır. Kadastral harita yapmak için arazide saha ölçüm yapan kişilere mesahacı denir.

Kadastral haritalarin üretilmesi için arazi ölçümleri yapıldığı gibi havadan fotoğraf alımı da kullanılır. Bu ölçümler geodezik ve fotogrametrik bilgisayar programlarla haritalara dönüştürülür.

Tapu kayıtları ile ilişki
Tapu, bir emlağın mülkiyetinin kime ait olduğunu gösteren belgedir. Kadastro ise o emlağın büyüklüğünü ve konumunu tanımlar. Çeşitli ülkelerde tapu ve kadastro idaresi arasındaki ilişkiler farklıdır.
 Alman sisteminde tapu, kadastral sisteme bağlıdır. Her arsanın sahibi merkezi bir kurumda kayıtlıdır, devlet o arsanın sahibinin kim olduğunu kayıtlarında tutar. Kadastronun amacı toprak ve parselleri tespit etmektir, bu yüzden kadstro dairesi çevre bakanlığı (veya benzeri) bir bakanlığa bağlı olur.
 Fransız/Latin/ABD sisteminde arsanın özellikleri tapu belgesi üzerinde kaytılıdır. Alım satım yapıldıktan sonra yeni mal sahibi tapusunu kaydettirir. Tapuda belirtilen arsa özellikleri kadastrodakini tutmayabilir. Kadastro kaydı toprak kaydından ayrı olarak yapılan bir işlemdir. Arazi ölçümlerinin esas amacı vergilendirmedir, bu yüzden kadastro dairesi maliye bakanlığına bağlıdır.
 İngiliz sisteminde tapu ve kadastro kayıt sistemi bütünleşmiştir. Arsanın tespiti tapu işleminin parçasıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Resmî Sitesi
 Çeşitli ülkelerde kadastro kavramlarının farklılıkları

Emlak terimleri
Kartografi
Emlâk
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler

Kadastro


Skibhusvej er en gade i Odense, der går gennem Skibhuskvarteret og strækker sig over ca. 3,5 km fra Thomas B. Thriges Gade i syd og ender blindt i nord i Skibhusene. Undervejs krydser den Ejbygade (O2).

Skibhusvej blev etableret i 1600-tallet, hvor den var bindeled imellem Odense og bygningen Skibhuset, som var ladested for varer. Senere blev området omkring Skibhuset til landsbyen Skibhusene. Vejen blev dengang kaldt Skibhusvejen og var meget ufremkommelig, da den blandt andet gik igennem skove, hvor røvere og stimænd huserede.

Referencer

Gader i Odense

Skibhusvej


Diobelonella palustris (Syn.: Dichodontium palustre, Dicranella palustris, deutsch: Sparriges Kleingabelzahnmoos) ist eine Laubmoos-Art aus der Familie Aongstroemiaceae und die einzige Art ihrer Gattung Diobelonella. Es wurde von der Bryologisch-lichenologischen Arbeitsgemeinschaft für Mitteleuropa zum Moos des Jahres 2022 erklärt.

Merkmale
Das Moos bildet weiche, gelblichgrüne bis grüne, leicht zerfallende, bis 10 Zentimeter große Rasen. Die sparrig zurückgebogenen Blätter sind aus der aufrechten, breit-scheidigen Basis in eine stumpfe Spitze verschmälert, flach- und ganzrandig mit oft krenulierter Blattspitze, haben eine dünne, vor der Blattspitze endende Rippe und verlängert-rechteckige Blattzellen. Die rote Seta ist bis 3 Zentimeter lang, die Sporenkapsel hochrückig-eiförmig und geneigt. Die Art ist diözisch. Oft werden Rhizoidgemmen gebildet.

Standortansprüche und Verbreitung
Die Art ist kalkmeidend und wächst an kalten Standorten in Quellfluren, quelligen Flachmooren oder an Bach- und Grabenrändern. Sie ist auf der Nordhalbkugel verbreitet. In Mitteleuropa ist sie vor allem in den Alpen und den höheren Mittelgebirgen zu finden, jedoch nur sehr selten im Flachland.

Systematik
Von A. J. E. Smith (2004) wurde die früher als Dicranella palustris bezeichnete Art in die Gattung Dichodontium (als Dichodontium palustre) eingegliedert. Der Systematik von Stech & Frey folgend wird die Art als einzige in die neugeschaffene Gattung Diobelonella gestellt.

Quellen
 Jan-Peter Frahm, Wolfgang Frey: Moosflora (= UTB. 1250). 4., neubearbeitete und erweiterte Auflage. Ulmer, Stuttgart 2004, ISBN 3-8252-1250-5.
 Wolfgang Frey, Michael Stech, Eberhard Fischer: Bryophytes and Seedless Vascular Plants (= Syllabus of Plant Families. 3). 13th edition. Borntraeger, Berlin u. a. 2009, ISBN 978-3-443-01063-8.
 Martin Nebel, Georg Philippi (Hrsg.): Die Moose Baden-Württembergs. Band 1: Allgemeiner Teil, spezieller Teil (Bryophytina I, Andreaeales bis Funariales). Ulmer, Stuttgart 2000, ISBN 3-8001-3527-2.

Einzelnachweise

Weblinks

Laubmoose
Bryophyta

Diobelonella palustris


Kenji Arima (født 26. november 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol, Consadole Sapporo og Yokohama FC.

Han har tidligere trænet YSCC Yokohama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Kenji Arima


François Turcot, né en , est un poète, un écrivain et un enseignant québécois. Il est lauréat du Prix Émile-Nelligan de 2009 pour son recueil de poésie Cette maison n'est pas la mienne.

Biographie
Né en 1977, François Turcot habite à Montréal. Il est détenteur d'une maîtrise en études littéraires de l'Université du Québec à Montréal, obtenue en 2007. Son mémoire portait sur l'espace visuel, mélancolique et historique dans Les anneaux de Saturne de W. G. Sebald.

Son premier recueil de poésie, miniatures en pays perdu, paraît aux éditions La Peuplade en 2006. En 2009, il est le lauréat du Prix Émile-Nelligan pour son recueil de poésie Cette maison n'est pas la mienne.

Ses poèmes, traduits en anglais, en allemand et en polonais, le font voyager en Pologne, en 2011, où il donne plusieurs conférences sur la poésie et l'édition au Québec. Il est considéré comme un incontournable de sa génération et sa poésie est publiée dans de nombreuses revues, dont New American Writing, Estuaire, Exit, Le livre de chevet, Lyrikline, Aufgabe, Journal of poetry, Action, Yes, dandelion, Riveneuve Continents, Les Écrits, Cahiers littéraires Contre-jour et C'est selon.

Il participe à des lectures poétiques, des tables rondes et plusieurs conférences, notamment à l'Université de Montréal. Il participe également à des résidences d'écriture, dont une, en 2012, à la Biennale de sculpture de Saint-Jean-Port-Joli, en association avec le Musée de la mémoire vivante, une en 2017 à la Maison de la poésie d'Amay, en Belgique, et une en 2020-2021, à la Maison de l'architecture des Pays de la Loire en partenariat avec la Maison de l'architecture du Québec. Cette dernière résidence a mené à la publication d'un livre illustré par Tangui Robert sur la mise en récit de l'espace portuaire, Souvenirs d'un port qui n'existe pas.

Son œuvre Le livre blond, finaliste au Prix Alain-Grandbois en 2016, explore les thèmes de l'enfance et de la mémoire. L'absence, la disparition et la fragmentation sont des thèmes récurrents de ses recueils. En 2020, il publie son premier album jeunesse, Derrière le frigo, illustré par Christophe Jacques.

Il enseigne la littérature au Collège Montmorency et a été chargé de cours à l'Université du Québec à Montréal.

Œuvres

Poésie
 miniatures en pays perdu, Chicoutimi, La Peuplade, 2006, 90 p. .
 Derrière les forêts, illustrations de Caroline Loncol Daigneault, Chicoutimi, La Peuplade, 2008, 70 p. .
 Cette maison n'est pas la mienne, Chicoutimi, La Peuplade, 2009, 93 p. .
 Mon dinosaure, Chicoutimi, La Peuplade, 2013, 169 p. .
 My Dinosaur, traduction par Erín Moure, Toronto, Book Thug, 2016, 157 p. .
 Le livre blond, Chicoutimi/Bruxelles, La Peuplade/Le Cormier, 2016, 57 p. .
 Souvenirs liquides, Chicoutimi, La Peuplade, 2019, 80 p. .

Littérature jeunesse
 Derrière le frigo, illustrations de Christophe Jacques, Montréal, La Pastèque, 2020. .

Fiction

 Souvenirs d'un port qui n'existe pas, illustré par Tangui Robert, Nantes/Montréal, Sur la Crête et Maison de l'architecture des pays de la Loire/Maison d'architecture du Québec, 2021.

Prix et honneurs
2008 : finaliste au Prix Émile-Nelligan pour Derrière les forêts
2009 : lauréat du Prix Émile-Nelligan pour Cette maison n'est pas la mienne
2014 : finaliste au Prix du Festival de poésie de Montréal pour Mon dinosaure
2016 : finaliste au Prix Alain-Grandbois pour Le livre blond
2020 : liste préliminaire du Prix des libraires du Québec pour Souvenirs liquides

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 La Peuplade

Liens externes

 François Turcot sur le site de La Peuplade
 Textes de François Turcot sur le site Asymptote

Écrivain québécois
Poète québécois
Professeur québécois
Naissance en 1977

François Turcot


Ali Cengizkan (d. 29 Ekim 1954, Ankara), Türk şair ve yazar.

Ortaöğrenimini TED Ankara Koleji'nde tamamladı. 1978 yılında ODTÜ Mimarlık Fakültesi'ni bitirdi. Bir süre Ankara'da serbest mimarlık yaptı. 1981 yılında ODTÜ Mimarlık Bölümü'nde eğitim asistanı olarak çalıştı. 1994-1998 yılları arasında aynı bölümün başkanlığını yürüttü. 2012 yılında TED Üniversitesi Mimarlık Fakültesi kurucuları arasında yer aldı ve Mimarlık Fakültesi Dekanlığı görevini Eylül 2021 tarihine kadar 6 yıl sürdürdü.

İlk şiir kitabı olan "Senlere" (1980) ile 1981 yılında Akademi Kitabevi Şiir Başarı Ödülü'nü kazanan Ali Cengizkan, Türkiye Yazıları ve Yarın dergilerinin yazı kurullarında görev aldı. Şiirlerinde çağdaş Türk toplumunun sorunlarına, bireysel ve toplumsal duyarlılığını ustaca birleştirerek eğildi ("Bağımlı Şiir", 1986). Şairliğinin yanı sıra, şiir üzerine yazıları ve şiir çevirileriyle de tanınan Cengizkan, yapıtlarını Türkiye Yazıları, Adam Sanat, Broy, Gösteri, Oluşum, Somut, Türk Dili, Varlık, Yazın, Yusufçuk gibi dergilerde yayımladı.

Ramis Dara şair için şöyle söylemektedir: "Ali Cengizkan, şiirlerinde estetik boyu kucaklamasının yanında, şiirin yaşamda yeri, karşılığı olmasını isteyen bir şairdir. Bu nokta da onu, kendi şiiri içinde bir tür öyküselliğe götürmektedir. Şair genellikle akıp giden ya da ileride insanların ulaşacağı yaşamdaki bir an, bir çizgi, bir bir durumla ilgilenmektedir. Cengizkan'ın şiirinin önemli iki özelliği vardır: Yer yer yoğun bir siyasallığı içermesi ve ince alaya yaslanması."

"Ozanım ben / Halka tanıklıktır görevim" diyen şairin, olgunluk yıllarında yazdığı şiirlerde, içerik bakımından daha evrensel bir tutumu benimsediği ve oluşturmaya çalıştığı yeni şiirin içeriğine uygun bir biçem arayışına yöneldiği gözlenmektedir ("Öğle Suyu", 1997).

Yeğeni Ekin Cengizkan, davulcu olarak başta Anima olmak üzere çeşitli müzik oluşumlarında yer almıştır.

Yapıtları

 Senlere, (1980)
 Çocuk Ömrümüz, (1982)
 Yunan Dosyası, (1983)
 Yürüyüşler ve Duruşlar, (1984)
 Bağımlı Şiir, (1986)
 Ankara Ankara Güzel Ankara, (1987)
 Sürek Avında Dünya, (1994)
 Şiir ve Yaşam (poetika; 1995)
 Öğle Suyu, (ODTÜ Ormanı'nın 40. yılı için 40 metin, (1997)
 Şairin Nergisi, (2000)
 Kırmızı Gün, Beyaz Gece, Toplu Şiirler 1977-2009, (2009)
 Şiir ve Yaşam (poetika_ genişletilmiş baskı; 2021)

Ödülleri

 1981 Akademi Kitabevi Şiir Başarı Ödülü
 1982 ODTÜ Edebiyat Kulübü Ödülü
 1983 Toprak Şiir Ödülü (Hasan Hüseyin Jüri Özel Ödülü)
 1983 Abdi İpekçi Dostluk ve Barış Ödülü
 1995 Ceyhun Atuf Kansu Şiir Ödülü
 2022 Ulusal Mimarlık Ödülleri - Fikir Sunumu Dalı Ödülü

Dış bağlantılar
 Ali Cengizkan'ın ODTÜ web sitesindeki kişisel sayfası
 Ali Cengizkan'ın akademik yayınları
 Ali Cengizkan'ın akademik araştırmaları
 Ali Cengizkan'ın akademik ödülleri, vd.

1954 doğumlular
Orta Doğu Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesinde öğrenim görenler
TED Ankara Kolejinde öğrenim görenler
Yunus Nadi Ödülü sahipleri
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Ceyhun Atuf Kansu Şiir Ödülü sahipleri
Ankara doğumlu yazarlar
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri
TED Üniversitesi dekanları

Ali Cengizkan


تقع قرية حكر مخيبر  في منطقة صافيتا من محافظة طرطوس.

تسمية القرية
يعود أصل تسمية القرية إلى الجد الأكبر للقرية مخيبر الذي استوطن في هذه المنطقة التي كانت تسمى وادي بيت المليح أو وادي العديدة.

الموقع والحدود
تقع قرية حكر مخيبر في منطقة جبلية، تبعدعن مدينة صافيتا حوالي 6 كيلومتر، التي تقع إلى الجنوب الغربي من مدينة طرطوس. وهي قرية صغيرة، يحدها من الشمال منطقة الشماميس، ومن الغرب قرية ضهر عامودي، ومن الجنوب قرية العديدة، ومن الشرق قرية حكرهزيه.

الوضع السكاني
يبلغ عدد سكان القرية أكثر من 1000 نسمة (حتى نهاية العام(2009)) يسكنون في بيوت متجاورة تقع معظمها في أسفل الجبل الذي تتوضع عليه القرية، وهذه البيوت حديثة مصنوعة من الاسمنت.

يعمل القسم الكبير من سكان القرية في الزراعة، حيث تعرف القرية بين القرى المجاورة بأنها قرية نشيطة، حيث يقوم السكان بالعمل في الأرض في الصيف والشتاء. حيث تعتبر القرية من القرى المشهورة بزراعة الزيتون، حيث أن زيتون قرية حكر مخيبر معروف ومميز لدى جميع سكان منطقة صافيتا. كما يعمل قسم آخر من السكان في الخدمات أي الوظائف الحكومية.

الوضع الاجتماعي
تتميز القرية بالمحافظة على العادات والتقاليد الموروثة منذ القدم في القرية والمنطقة بشكل عام، حيث نلاحظ ترابط اجتماعي بين أهالي القرية كأنهم عائلة واحدة، حيث يتبادلون الزيارات في حالات المرض وفي حالات الفرح. فعندما يتوفى شخص ما، يلتف أهالي القرية بأكملهم حول أسرة الفقيد، ويقومون بالتعاون لدفنه والقيام بواجب المواساة، حيث يقومون بنصب خيمة للعزاء قرب منزل الفقيد، حيث نسمع فيما آيات من القرآن الكريم.

أما في الأفراح، وخاصة في الزواج يقوم أهل العريس والعروس بدعوة جميع أهالي القرية للمشاركة في مراسم الزواج التي تقام في صالة الأفراح ويقدم فيها العشاء والمشروب في حفل فني يحييه أحد الفانيين الشعبيين ولتبدا أجواءً من الفرح والدبكات الشعبية

مياه الشرب
في القديم، كان أهالي القرية يعتمدون على مياه الينابيع في الشرب والأعمال المنزلية كافة، وبعد الثورة امتدت شبكة المياه لتصل إلى جميع المنازل في القرية وبشكل منتظم ودائم ليستفاد منها في الشرب والغسيل,, وتم اقامة مشروع ماء يعتبر من أهم المصادر المائية التي تغذي مياه الشرب في منطقة صافيتا.

المواصلات
يوجد طريق رئيسية تربط القرية بمدينة صافيتا، تتفرع من هذه الطريق طرق فرعية داخل القرية لتصل إلى جميع البيوت، كما تم شق طرق زراعية تصل إلى جميع الأراضي الزراعية، معظم هذه الطرق معبدة بشكل جيد.

الكهرباء
تم وصل القرية مع الشبكة الكهربائية التي امتدت إلى جميع المنازل في القرية.

شبكة الهاتف
تم وصل القرية مع شبكة الهاتف منذ فترة قديمة، حيث كانت القرية تابعة لمركز هاتف صافيتا ,ولكن في عام 2004 تم افتتاح مركز هاتف مستقل لخدمة أهالي القرية والقرى المجاورة، ومع التطور وانتشار الهاتف المحمول انتشر في القرية أيضًا بشكل واسع جدًا.

الوضع التعليمي
يوجد في القرية روضة للأطفال كما يوجد في القرية مدرسة للتعليم الأساسي -الحلقة الأولى والثانية- وثانوية رسمية.
و النسبة الأكبر من أبناءهذه القرية من ذوي حملة الشهادات الجامعية والعليا بمختلف المجالات.

مراجع وهوامش

قرى محافظة طرطوس

حكر مخيبر


Aaron Copeland may refer to:

 Aaron Copland (1900–1990), American composer, composition teacher, writer, and conductor
 Aaron Copeland (Home and Away), a fictional character in the TV series

Aaron Copeland


Kijevskaja metrostation () er en station på Moskvas metro, der ligger på Kijev stationsplads (, ) i Dorogomilovo rajon, Vestlige administrative okrug, Moskva. Nabostationerne på Arbatsko-Pokrovskajalinjen er  og , på Filjovskajalinjen  og , samt  og  på Koltsevajalinjen.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Artikler om Kijevskaja, Arbatsko-Pokrovskajalinjen på andre sprog:

 Artikler om Kijevskaja, Filjovskajalinjen på andre sprog:

 Artikler om Kijevskaja, Koltsevajalinjenlinjen på andre sprog:

Metrostationer på Arbatsko-Pokrovskajalinjen
Metrostationer på Filjovskajalinjen
Metrostationer på Koltsevajalinjen
Jernbanestrækninger opført i Sovjettiden
Moskvas metrostationer

Kijevskaja (Moskvas metro)


Cornwall Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Cornwall Township (Illinois)
 Cornwall Township (South Dakota)

Cornwall Township


El 21.º Regimiento Aéreo (21. Flieger-Regiment) fue una unidad de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Fue formado el 16 de agosto de 1942, a partir del 13.º Regimiento de Instrucción Aérea. En septiembre de 1942 es redesignado como 6.ª División de Campaña de la Luftwaffe.

Véase también

Referencias

 WW2 - 21. Flieger-Regiment

Luftwaffe (Wehrmacht)
Regimientos Aéreos alemanes de la Segunda Guerra Mundial

21.º Regimiento Aéreo


El MS Vronskiy, anteriormente llamado MS Wisteria, es un ferry operado por Acciona Trasmediterránea, que desde 2013 cubre las rutas Almería-Nador y Almería-Ghazaouet.

Historia

El Wisteria fue construido en 1978 en Heusden, Holanda para la compañía Stoomvaart Maatschappij Zeeland. En enero de 1978 fue nombrado y botado con el nombre de HRH Princess Beatrix en honor a Beatriz I de los Países Bajos, y fue destinado a realizar la ruta entre Hoek van Holland y Harwich.

En 1985, Brittany Ferries compró el ferry y lo alquiló durante un año a su antigua compañía: Stoomvaart Maatschappij Zeelandand. Fue nuevamente renombrado como Duc de Normandie, y operó desde el 5 de junio de 1986 entre Portsmouth y Ouistreham.

El 10 de julio de 2002 fue transferido a la ruta Plymouth - Roscoff, reemplazando al . En septiembre de 2004 realiza su último viaje para la compañía Brittany Ferries.

Brittany Ferries vendió el ferry en 2005 a la compañía TransEuropa Ferries, en esta época recorría la ruta entre el Puerto de Ramsgate y Ostend bajo el nombre de MV Wisteria. En 2004 fue alquilado a Ferrimaroc y a Acciona Trasmediterránea para su uso en la línea Almería - Nador.

En noviembre de 2012 comenzó a cubrir la línea Algeciras-Tánger, en abril del año 2013 fue vendido a la sociedad "Nizhniy Shipping Ltd.", siendo operado por "Pulchramare". En mayo de 2013 cambió nuevamente de denominación y pasó a llamarse Vronskiy, operando desde ese momento en las líneas Almería-Orán y Algeciras-Tánger.

Otros datos
El 29 de abril, fecha en la que cubría la línea Algeciras – Tanger, tras una inspección oficial, el ferry fue detenido y obligado a detener su actividad después de detectarse en dicha inspección 17 deficiencias, de las cuales hasta 15 de ellas eran motivo de paralización del buque.

Incidentes y accidentes
El día 31 de julio de 2007, cubriendo la ruta entre Almería y Nador, y que dando servicio a la operación paso del estrecho, colisionó con el Cable Francés durante las maniobras de entrada al puerto español. Al parecer, el buque navegaba a una velocidad excesivamente alta, cuantificada en 17 kt. El navío sufrió daños de consideración, pero por encima de su línea de flotación. Los desperfectos sufridos por la estructura fueron cuantificados por valor de unos 120 000 €.

Referencias

Enlaces externos

 Cronología con fotos del Vronskiy.
 Información sobre el Vronskiy en www.faktaomfartyg.se (Sueco).

Buques de pasajeros

MS Vronskiy


Alfred Thayer Mahan, más conocido con el nombre de Alfred Mahan o de Alfred T. Mahan, (27 de septiembre de 1840, West Point, Nueva York-1 de diciembre de 1914), fue un historiador y estratega naval estadounidense.

Hijo de Mary Helena Mahan y de un reputado profesor de táctica en West Point llamado Dennis Hart Mahan, sirvió en la Marina durante la Guerra de Secesión, y luego fue presidente del Colegio de Guerra Naval de Newport en Rhode Island.

Mahan sobre todo es conocido por la influencia que tuvo en la doctrina marítima de Estados Unidos. Su obra The Influence of Sea Power upon History, 1660-1783 (1890) tuvo mucha influencia, en su época, sobre la importancia y la necesidad, para los Estados Unidos, de desarrollar una Armada potente y muy operativa.

En 1902, ocupó la presidencia de la American Historical Association, y se retiró como contraalmirante en 1906.

Fue él quien empleó el término Medio Oriente por primera vez, en un artículo de septiembre de 1902 titulado "The Persian Gulf and International Relations", y publicado oportunamente en la National Review de Londres.

Teoría de Mahan

En sus libros, el almirante Mahan trataba de explicar de dónde provenía el prestigio y la fortaleza del Imperio británico, afirmando que la respuesta podía encontrarse en la adquisición por parte de los británicos de la supremacía marítima, gracias a lo cual se aseguraron lo siguiente:

 un comercio exterior próspero,
 una muy buena y eficiente marina mercante, capaz de apoyar dicho comercio,
 una potente marina de guerra, que pudiera ir en defensa de los barcos de comercio allá donde se la necesitase,
 una serie de bases marítimas, en donde los navíos podrían reabastecerse o ser reparados, y
 varios territorios coloniales, para proporcionar las materias primas que necesitaba la industria de la metrópoli, permitiendo así satisfacer las necesidades más exigentes de los mercados de consumo en cuanto a productos finos y/o exóticos.

Mahan opinaba que estos cinco elementos a la vez eran complementarios e indispensables para asegurar la prosperidad y la supremacía, ya que sin ellos o sin algunos de ellos, una nación inevitablemente quedaba en inferioridad de condiciones, y sin posibilidades de obtener la eficiencia y los rendimientos que eran de desear: los estadounidenses supieron aprender bien la lección, y aprovechar en su beneficio esta doctrina.

Se daba perfectamente cuenta de que, en su época, no era posible rivalizar y competir con los británicos de igual a igual, y que en el camino de reafirmación de poder que debía recorrer EE. UU., la toma de control de territorios o de colonias sería la última etapa a cumplir. Lo primero de lo que debía preocuparse el gobierno americano, era de establecer una flota de guerra propia susceptible de controlar los océanos en el entorno del propio territorio estadounidense; acto seguido, debía preocuparse por impedir acceder a sitios estratégicos cercanos a las zonas a defender, a todo potencial enemigo o competidor; finalmente, una posterior preocupación sería marcar presencia militar y comercial en las principales rutas marítimas del globo, a pesar de que se encontraran lejos del propio territorio americano.

En cuanto a adquisiciones, Mahan no recomendaba la anexión de cualquier territorio, sino que era selectivo: decididamente no era partidario de la adquisición de Guam, de Filipinas, y de ninguna isla al oeste de Hawái; y en el Caribe, estaba muy poco interesado en Cuba, Haití, o Puerto Rico, islas todas ellas muy pobladas, pues prefería Hawái, así como una de las Indias Occidentales Danesas, el control de la zona de un canal transoceánico, y el alquiler de al menos un buen puerto en América Central o América del Sur.

Influencia de Mahan

La importancia de las aportaciones intelectuales de Mahan vienen sobre todo de la influencia que este especialista ejerció sobre gobernantes y personalidades, en cuanto a la definición de la política extranjera estadounidense. Dicha influencia se manifestó muy particularmente sobre Benjamin Franklin Tracy, secretario de la Marina, quien oportunamente propuso un vasto plan de construcciones navales en 1889, así como sobre Henry Cabot Lodge, miembro de la Comisión de la Marina en la Cámara de representantes entre 1889 y 1893, y después en el Senado a partir de 1895, y obviamente también sobre Theodore Roosevelt, quien fue nombrado Assistant Secretary de la Marina en marzo de 1897.

Henry Lodge, por ejemplo, declaró en el Senado el 2 de marzo de 1895, que ninguna nación podría ser realmente poderosa e importante, sin tener una buena flota naval, y sin poseer ciertas islas como las de Hawái, consideradas clave en el océano Pacífico.

La propia construcción de un canal transoceánico, el futuro Canal de Panamá, perdería buena parte de su valor estratégico-potencial, si no se tuviera una buena flota de barcos.

Theodore Roosevelt, en 1882, justo luego de su salida de Harvard, escribió un libro sobre la guerra de 1812, y en donde adoptó completamente los puntos de vista de Mahan.

En 1890, el Naval Policy Board (Consejo de política marítima) nombrado por Benjamin Tracy, afirmó la necesidad para Estados Unidos de tener una flota poderosa y operativa, no solamente para el patrullaje costero, sino también para proteger sus rutas comerciales. Las recomendaciones del consejo no fueron enteramente seguidas, pero parte de estas ideas se reflejaron en el Naval Act de 1890, y en la construcción de acorazados costeros capaces de internarse en alta mar para eventualmente cumplir misiones más ambiciosas. En 1898, durante la Guerra hispano-estadounidense, la United States Navy contaba ya con 5 acorazados, en 1900, era la tercera en el mundo, y en 1908, pasó a ser segunda.

Citas

"Una derrota abrumadora o una marcada inferioridad en presencia de una flota enemiga, equivale a una dislocación completa de todo el sistema de las colonias y de sus zonas de influencia, cualquiera que fuere el lugar de la citada derrota".

"Una potencia marítima en primer lugar promueve el comercio sobre las rutas más ventajosas; y una potencia militar siempre sigue al comercio, para ayudarlo a progresar y para protegerlo".

"Las guerras se ganan desde el mar, por el estrangulamiento económico del enemigo, puesto que el poder naval dominante hará desaparecer al enemigo de una determinada zona marítima o le permitirá aparecer en ella como si fuera un fugitivo".

Obras
 The Gulf and Inland Waters. The Navy in the Civil War, Bd 3, Charles Scribner's Sons, New York 1883 (en línea, PDF)
 The Influence of Sea Power upon History, 1660-1783. Little, Brown & Co, New York 1890, Dover Publications, 1987 ISBN 0-486-25509-3.
 The Influence of Sea Power upon the French Revolution and Empire, 1793–1812. Little, Brown & Co, Boston 1892.
 Admiral David Glasgow Farragut. D. Appleton and Company, New York 1892.
 The Interest of America in Sea Power, Present and Future. Little, Brown & Co, Boston 1897, Kennikat Press, Port Washington, New York 1970.
 From Sail to Steam - Recollections of Naval Life. Harper and Brothers, New York 1907.
 The Strategic Features of the Gulf of Mexico and the Caribbean Sea, en Harper's Magazine. New York, octubre de 1897 .

Notas y referencias

Enlaces externos

Geopolítica
Alumnado de la Universidad de Columbia
Graduados honorarios de la Universidad Yale

Alfred Mahan


المحيط هو من أسماء الله الحسنى، اسم فاعل، ومعناه: الّذي أحاط بكلّ شيء علمًا، وقدرةً، ورحمةً، وقهرًا.

في القرآن الكريم
قد ورد في القرآن ثماني مرات:
  سورة البقرة:19
  سورة آل عمران:120
  سورة النساء:108
  سورة النساء:126
  سورة الأنفال:47
  سورة هود:92
  سورة فصلت:54
  سورة الطلاق:12

الأقوال في معناه
 قال الحليمي:
 قال السعدي :
 وقال الزجاجي:
 قال الطبري :
 قال الخطابي:
 قال الأصبهاني:
 قال البيهقي:

مراجع

أسماء الله الحسنى

المحيط (أسماء الله الحسنى)


Mehmet Ali Ağakay, (d. 1893 Girit, Hanya - ö. 21 Ekim 1965 Ankara), Türk hekim, dilbilimci, siyasetçi.

Türkçe sözlük ve deyimlerin derlenmesine katkıları oldu. Türk Dil Kurumu'nun çıkardığı Türkçe Sözlük'ün ilk baskısı olan 1945 baskısında çalışmaları yönetme ve eseri kaleme alma işini üstlendi. V. VI. ve VII. dönem TBMM'de Gaziantep milletvekili olarak görev yaptı.

Yaşamı
1893 yılında Girit adasında doğdu. Babası Mustafa Cemil Bey, annesi Ülfet Hanım'dır. İlköğrenimini Girit'n Hanya kasabasında tamamladı, bu  yıllarda Rumca öğrendi.  Ortaöğrenimini İzmir İdadisi'nde tamamladıktan sonra Darülfünun Tıp Fakültesi'ne girdi. Bu öğrenimi sırasında Balkan Savaşı ve I. Dünya Savaşı'nın çıkması nedeniyle öğrenimini yarıda keserek savaşlara hekim yardımcısı olarak katıldı. Kafkas Cephesi'ndeki yararlıklarından ötürü "Harp Madalyası" ile ödüllendirildi.

I. Dünya Savaşı sonrası, yarım kalan tıbbiye eğitimini 1917'de tamamladı. Yükseköğrenimi sırasında Fransızca öğrendi.28 Temmuz 1919'da, okul masraflarını vermek suretiyle ordudan istifa etti. Bir yıl Bozüyük, bir yıl da Burdur hükûmet tabipliği görevinde bulundu.

18 Temmuz 1921'de İstiklâl Savaşı dolayısıyla yeniden askere alındı. Eğirdir Askerî Hastanesi tabipliği, Piribeyli Menzil Hattı tabipliği yaptı; ayrıca Çay Mecruhîn Komisyonu tabipliği, 35. Alay sertabipliği, 12. Fırka sertabip muavinliği, 4. Seyyar Hastane tabipliği görevlerinde bulundu. Savaş sırasında tifüse yakalandı, bir buçuk yıl kadar bu hastalığın sıkıntılarını çekti ve yine bu hastalık sonucu ayağının aksamaya başlaması nedeniyle, beşinci dereceden harp malulü sınıfına alındı. Savaş sonrasında İstiklâl Madalyası'na hak kazandı.

Cumhuriyetin ilan edilmesi birlikte Kilis, Tefenni, Bozüyük hükûmet tabiplikleri ile yurdun çeşitli yörelerinde görevlerde bulundu. Bozöyük'e gitmeden önce Bedahat Hanım'la evlendi. Bir oğlu, bir kızı oldu. Ancak oğlunu ortaokul son sınıftayken bir bisiklet kazasında, iki yıl sonra da eşini kaybetti.

Anadolu'daki görevlerinden sonra İstanbul'da Gureba Hastahanesi göz hastalıkları asistanlığı, Türk Talebe Yurdu müzakereciliği, Besni Trahom Mücadele hekimliği ve İstanbul Yatılı Okullar göz hekimliği görevlerinde bulundu. Sol bacağındaki arızadan dolayı Müdafaa-i Milliye Vekâleti'nce 14 Haziran 1932'de malulen emekliye sevk edildi.

Bir günlük gazetede, dil üzerine yazdığı yazılarla Atatürk'ün dikkatini çekti. 1936'da Türk Dil Kurumuna girdi ve Terim Kolu başkanı oldu. aynı zamanda Gazi Eğitim Enstitüsü ve Ankara Birinci Orta Okul göz tabipliği görevini yürüttü.

1937'de TBMM'den istifa eden Gaziantep milletvekili Numan Menemencioğlu'nun yerine V. dönem ara seçimlerinde meclise girdi seçildi. 1937-1947 yılları arasında  CHP Gaziantep milletvekili olarak TBMM'de bulundu.

Ağakay, 1942-1962 yılları arasında Türk Dil Kurumu Sözlük Kolu başkanlığı yaptı. Türk Dil Kurumu'nun çıkardığı Türkçe Sözlük'ün ilk baskısı olan 1945 baskısında çalışmaları yönetme ve eseri kaleme alma işini üstlendi. Kelime Yapma Yolları (1943), Yakın Anlamlı Kelimeler Sözlüğü (1958) ve Fransızca-Türkçe Sözlük (1962) gibi çeşitli eserler yayımladı.

1965 yılında Ankara'da öldü. Cebeci Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Eserleri
 Türkçe Felsefe Terimlerinin Dil Bakımından Açıklanması Dolayısıyla Bazı Kelime Yapı Yolları (1943)
 Türkçe Sözlük (1945)
 Türkçede Mecazlar Sözlüğü (1949)
 Türkçede Yakın Anlamlı Kelimeler Sözlüğü (1956)
 Fransızca-Türkçe Sözlük (1962)
 Atatürk'ten 20 Anı (1963)

Kaynakça

Diğer kaynaklar
 MEHMET ALİ AĞAKAY - Neşe Atabay (T.D.K.Yayınları, 1982)
 BÜYÜK LAROUSSE - Cilt 1 Sayfa: 175
 ANA BRITANNICA - Cilt 1 Sayfa: 183

1893 doğumlular
1965 yılında ölenler
Türk hekimler
Türk dilbilimciler
Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
TBMM 5. dönem Gaziantep milletvekilleri
TBMM 6. dönem Gaziantep milletvekilleri
TBMM 7. dönem Gaziantep milletvekilleri
Hanya doğumlular
Ankara'da ölenler
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Kurtuluş Savaşı'ndaki Türk askerler
Kafkas İslam Ordusu
Türk sözlükçüler
Darülfünun Tıp Fakültesinde öğrenim görenler

Mehmet Ali Ağakay


North Adams ist eine Stadt im Berkshire County im US-Bundesstaat Massachusetts. North Adams gehört zur Metropolitan Statistical Area von Pittsfield (Massachusetts). Das U.S. Census Bureau hat bei der Volkszählung 2020 eine Einwohnerzahl von 12.961 ermittelt. Bekannt ist North Adams als Sitz des größten Museums für Zeitgenössische Kunst in den gesamten Vereinigten Staaten, das Massachusetts Museum of Contemporary Art (MASS MoCA).

North Adams liegt im Tal des Hoosic River und wurde 1745 gegründet, während King George's War. North Adams ist unabhängig von Adams, aber beide sind nach Samuel Adams benannt.

Lange Zeit war North Adams Industriestadt. Die Textilfirma Arnold musste während der Great Depression schließen, der andere große Arbeitgeber, die Sprague Electric Company, stellte 1985 ihren Betrieb ein.

Bildung
1894 wurde die North Adams Normal School gegründet, heute das Massachusetts College of Liberal Arts (MCLA) mit mehr als 2000 Studierenden.

Söhne und Töchter der Stadt
 Andrea Barrett (* 1954), Schriftstellerin (nicht dort geboren, wohnt dort)
 Charles Albert Browne (1870–1947), Agrikulturchemiker und Wissenschaftshistoriker
 Curtis Callan (* 1942), Physiker
 Jack Chesbro (1874–1931), Baseballspieler
 William James Durant (1885–1981), Philosoph und Schriftsteller
 Van Hansis (* 1981), Schauspieler
 Peter Laird (* 1954), Comiczeichner
 Martin Melcher (1915–1968), Filmproduzent
 Leonard O'Brien (1904–1939), Hockeyspieler
 Bruce Russett (* 1935), Politikwissenschaftler
 John Schwarz (* 1941), Physiker
 Frank Julian Sprague (1857–1934), Elektroingenieur, Erfinder (ging dort zur Schule)
 Jane Swift (* 1965), Politikerin
 Frank Vincent (1939–2017), Schauspieler

Weblinks

 northadams-ma.gov (englisch)

Einzelnachweise

Gegründet 1745

North Adams (Massachusetts)


භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර භාවිතය අනෙකුත් හුවමාරැ ක්‍රම සමග කොතෙක් දුරට සාර්ථකද

භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර භාවිතය


Giuditta Angiola Maria Costanza Pasta (; 26 October 1797 – 1 April 1865) was an Italian opera singer (soprano sfogato). She has been compared to the 20th-century soprano Maria Callas.

Career

Early career
Pasta was born Giuditta Angiola Maria Costanza Negri in Saronno, near Milan, on 26 October 1797. She was born of the Negri family, who came from Lomazzo, where the family practiced medical art. Her father, Carlo Antonio Negri or Schwarz, was Jewish and a soldier in the Napoleonic Army. She studied in Milan with Giuseppe Scappa and Davide Banderali, and later with Girolamo Crescentini and Ferdinando Paer among others. In 1816, she married fellow singer Giuseppe Pasta and took his surname as her own. She made her professional opera début in the world première of Scappa's Le tre Eleonore in Milan that same year. Later that year she performed at the Théâtre Italien in Paris as Donna Elvira in Don Giovanni, Giulietta in Niccolò Antonio Zingarelli's Giulietta e Romeo, and in two operas by Paer.

Pasta's first appearance in London in 1817 was a failure. Further studies with Scappa were followed by a successful debut in Venice in 1819. She caused a sensation in Paris in 1821–22, in the role of Desdemona in Gioachino Rossini's opera Otello.

Roles written specifically for Pasta

She sang regularly in London, Paris, Milan and Naples between 1824 and 1837. In Milan she created three roles which were written for her voice. They were the title role of Donizetti's Anna Bolena given at the Teatro Carcano in 1830 (and which was that composer's greatest success to date), the Amina in Bellini's La sonnambula and the protagonist's part of his Norma (both in 1831), which became three of her major successes. Stendhal had argued persuasively in 1824 for the necessity of a score composed expressly for Pasta.

Later career
Pasta retired from the stage in 1835 and performed only infrequently after that date (including performances in London in 1837 and in Germany and Russia in 1840–1841.)

Pasta later taught singing in Italy. Among her notable pupils were contralto Emma Albertazzi and soprano Marianna Barbieri-Nini and the English soprano Adelaide Kemble. Another pupil was Carolina Ferni, herself a noted Norma, who in her turn taught the soprano Eugenia Burzio whose recordings are known for their passionate expression.

Pasta died in Blevio, a town in the province of Como on 1 April 1865, at the age of 67.

Pasta's voice

Giuditta Pasta's voice was described by a New Monthly Magazine reviewer in 1824 as follows:

It is a mezzo-soprano, somewhat similar to that of Madame Vestris, but clearer, more powerful, and of greater compass. She commands two octaves, but two or three of the highest notes of this range are forced, and not agreeable. Her middle tones are fine and full-bodied; but, occasionally, notes escape in the lowest half octave, which are husky and harsh. In point of cultivation and science, she possesses, first of all, the rare merit of a pure intonation. We have not heard her once out of tune.

Her voice type was what could be called a soprano sfogato. It was described by Stendhal as follows:
She can achieve perfect resonance on a note as low as bottom A, and can rise as high as C, or even to a slightly sharpened D; and she possesses the rare ability to be able to sing contralto as easily as she can sing soprano. I would suggest ... that the true designation of her voice is mezzo-soprano, and any composer who writes for her should use the mezzo-soprano range for the thematic material of his music, while still exploiting, as it were incidentally and from time to time, notes which lie within the more peripheral areas of this remarkably rich voice. Many notes of this last category are not only extremely fine in themselves, but have the ability to produce a kind of resonant and magnetic vibration, which, through some still unexplained combination of physical phenomena, exercises an instantaneous and hypnotic effect upon the soul of the spectator.

This leads to the consideration of one of the most uncommon features of Madame Pasta's voice: it is not all moulded from the same metallo, as it is said in Italy (which is to say that it possesses more than one timbre); and this fundamental variety of tone produced by a single voice affords one of the richest veins of musical expression which the artistry of a great cantatrice is able to exploit.

In 1829 named cantante delle passioni by Carlo Ritorni, one of the most erudite critics of the period, he described her as such because her voice was directed "towards expressing the most intense passions, accompanying it with expressions of physical action, unknown before her in the lyric theatre".

In modern times Susan Rutherford has made a specific comparison with Callas:
 For the impact of corporeality on vocal timbre and delivery, and in the absence of Pasta's own explanations of its effect, we might turn to another distinctive attrice cantante (and one who sang much of Pasta's repertory) from a quite different period, Maria Callas. She also argued that gesture and facial expression must precede word in order to create the appropriate vehicle.

It isn't merely fame that makes Pasta interesting:... Pasta's singularity is measured rather by the tone and extent of the debates her celebrity provoked, by her influence on the operatic stage, and by the timing of her career at the transition from Rossinian opera to the works of Bellini and Donizetti (with all the stylistic ramifications this implied). No other singer during that period attracted as much intellectual discussion, or was regarded as of such significance in the articulation of theories around operatic practices. For such reasons alone, Pasta is deserving of critical attention.

References

Sources
Conway, David (2012). Jewry in Music. Cambridge: Cambridge University Press.

Pleasants, Henry (1981), The Great Singers, New York: Simon & Schuster, 2nd ed.
Rutherford, Susan (2007), "La cantante delle passioni: Giuditta Pasta and the Idea of Operatic Performance", Cambridge Opera Journal, Vol. 19, No. 2, July on jstor.org
Stern, Kenneth (n.d.),"Pasta, Giuditta." Oxford Music Online; accessed 2 July 2017

Further reading
Appolonia, Giorgio (2000), Giuditta Pasta – Glory of Belcanto. Turin: EDA.
Stern, Kenneth, Giuditta Pasta: A Life on the Lyric Stage, Operaphile Press, 2011.

External links

1797 births
1865 deaths
Italian operatic sopranos
19th-century Italian women opera singers
People from Saronno
Chamber singers of the Emperor of Austria

Giuditta Pasta


Radio Žepče je regionalna radio postaja čije je sjedište u Žepču. Emitira na hrvatskom jeziku 24 sata dnevno.

Osnivač JU za informiranje i kulturu "Dom kulture" Žepče je Općinsko vijeće Žepče. U sklopu Doma kulture djeluje Radio Žepče i Kabelska televizija Žepče. Regulatorna agencija za komunikacije BiH je Rješenjem o dodjeli raspoloživih frekventnih resursa za zemaljsko emitiranje radio programa od 30. travnja 2007. odobrila Radio Žepču rad na frekvenciji 88,2 MHZ. Postaja emitira redoviti program od 10. listopada 2007.godine. Pokrivenost signalom procjenjuje se na oko 100.000 stanovnika. Program postaje je u stopostotna vlastita proizvodnja: aktualni komentari, intervjui, radiofonske rubrike na određene teme, kontakt program, reportaže i problemsko iskustvene emisije. Ciljano slušateljstvo su sve dobne skupine. Programske aktivnosti su okrenute najaktualnijim problemima u lokalnoj zajednici, prate se gospodarske, političke, kulturne, športske, obrazovne, socijalne i druge teme.

Izvori

Vanjske poveznice
 Portal Radio postaje Žepče

Radijske postaje na hrvatskom jeziku u Bosni i Hercegovini

Radio Žepče


سوات هو وادي ومقاطعة في شمال غرب محافظة خيبر بختونخوا، باكستان. عاصمة المقاطعة هي سيدو شريف ولكن المدينة الرئيسية في وادي سوات هي مينكوره. يحيط بهذا الوادي الجبال الشاهقة، والسهول الخضراء، والبحيرات التي تتميز بصفاء مياهها. تعد هذه المقاطعة من مناطق الجمال الطبيعي الخلابة، ومقصد للسياح حتى عهد قريب. وكانت تسمى باسم «ولاية سوات» حتى تم نزع اللقب منها عام 1969. ويطلق أحياناً على هذه المقاطعة لقب سويسرا باكستان بسبب تشابه جغرافيتها مع جغرافيا سويسرا.

تبلغ مساحتها 1772 كم مربع، وتعداد السكان 1.5 مليون نسمة.

ديموغرافية
اللغة الأساسي في المنطقة هي اللغة البشتونية، وسكان منطقة سوات أغلبهم من البشتون بالإضافة إلى أقليات أخرى.

معالم سياحية
يوجد منتجع للتزلج في مالام جابا، الذي يبعد 40 كم إلى الشمال من العاصمة سيدو شريف.

أحداث
قام الطائرات الحربية الباكستانية بقصف مخبأ مسلحين في الوادي صباح الأحد 19 أكتوبر 2008. وقال مسؤول رسمي باكستاني أن القصف أدى إلى تدمير مخزن للذخيرة ومقتل قائد ميداني يعرف باسم «القائد علمجير» على صلة برجل الدين مولانا فضل الله الموالي لجماعة طالبان.
في 16 فبراير (شباط) عام 2009،تم توقيع اتفاقية لتطبيق الشريعة الإسلامية بين مولانا صوفي محمد والحكومة المحلية لإقليم الحدود الشمالي الغربي

أعلام
 مراد سعيد
 الملا فضل الله
 أنور علي
 مسلم خان
 عمران خان
 صوفي محمد

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للمقاطعة

أودية خیبر بختونخوا
بوذية في باكستان
مدن باكستان

سوات


Emmett J. Scanlan (Dublín, 31 de enero de 1979) es un actor irlandés, más conocido por haber interpretado a Brendan Brady en la serie Hollyoaks.

Biografía
Es amigo del actor Eoin Macken.

En 2002 le dio la bienvenida a su primera hija, Kayla Scanlan, fruto de una relación anterior.

En 2010 comenzó a salir con la actriz Claire Cooper, con quien trabajó en la serie Hollyoaks. A finales de diciembre de 2014 la pareja se comprometió. La pareja se casó el 31 de diciembre de 2015. En mayo de 2020 anunciaron que estaban esperando a su primer hijo juntos, a quien le dieron la bienvenida en julio de 2020.

Carrera
Entre el 2008 y el 2009 Emmett ha aparecido en varias películas y cortometrajes entre ellos Pass Them On, Savage, Colour from the Dark, Anton, Freakdog, Christian Blake, 3 Crosses, The Bet y The Rise of the Bricks donde dio vida a Ste.

El 5 de agosto de 2010 se unió al elenco principal de la exitosa serie británica Hollyoaks donde interpretó al chico malo Brendan Brady, hasta el 22 de marzo de 2013.

En el 2012, apareció en el spin-off de la serie Hollyoaks Later, donde interpretó nuevamente a Brendan.

En el 2013, se unió al elenco de la serie The Fall, donde interpreta al detective Glen Martin, quien investiga la serie de asesinatos cometidos por Paul Spector (Jamie Dornan). En la serie comparte créditos junto a los actores Gillian Anderson, John Lynch, Archie Panjabi, Ian McElhinney, Karen Hassan y Bronagh Waugh.

Desde 2014, forma parte de la segunda temporada de la serie, In the Flesh (BBC Three) interpretando a Simon Monroe.

Ese mismo año obtuvo un pequeño papel en la película Guardians of the Galaxy donde interpretó a un guardia de seguridad de Nova.

En 2017 apareció como personaje recurrente en la primera temporada de la serie Snatch donde interpretó al boxeador King Royston, el fallecido padre de Billy "Fuckin" Ayres (Lucien Laviscount).

Filmografía

Series de televisión

Películas

Productor y escritor

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Emmett J. Scanlan > Official Website
 Digital Spy - Celebrity News > Emmett J. Scanlan

Actores de televisión de Irlanda
Nacidos en Dublín

Emmett J. Scanlan


An Chlorospatha feuersteiniae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan Josef Bogner, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Josef Bogner och L.P.Hannon. An Chlorospatha feuersteiniae in nahilalakip ha genus nga Chlorospatha, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chlorospatha

Chlorospatha feuersteiniae


Stębark  is a village in the administrative district of Gmina Grunwald, within Ostróda County, Warmian-Masurian Voivodeship, in northern Poland. The village is chiefly known for two historic battles which took place there or nearby: the 1410 Battle of Grunwald and the (Second) Battle of Tannenberg in World War I.

Geography
It is situated on the western edge of the historic Masuria region, southeast of the Dylewska Góra range. It lies approximately  south-east of Ostróda and  south-west of the regional capital Olsztyn. From 1975 to 1998 the village belonged to Olsztyn Voivodeship.

History
The settlement was first mentioned as Tannenberge about 1335, when the area was part of the State of the Teutonic Order. The Old Polish name Sztambark was already documented in 1426.

On 15 July 1410 a united army of the Kingdom of Poland and the Grand Duchy of Lithuania led by King Władysław II Jagiełło and Grand Duke Vytautas, with additional mercenary troops from Bohemia, defeated the Teutonic Knights under Grand Master Ulrich von Jungingen in the Battle of Grunwald. The site of the cavalry battle, one of the largest in the whole Middle Ages, was actually the heath between the villages of Tannenberg and neighboring Grünfelde (now, Grunwald), mentioned by King Władysław as "loco conflictus nostri ... dicto Grunenvelt". Adopted as Grunwald by the Polish chronicler Jan Długosz (1415–1480), the battle was called Bitwa pod Grunwaldem in Polish, while German historiography named it Schlacht bei Tannenberg, after the deployment area of the Teutonic troops.

Upon the 1411 Peace of Thorn, the Teutonic Knights had a lady chapel erected at the site, where Ulrich von Jungingen was killed in the battle. In 1454, King Casimir IV Jagiellon incorporated the region to the Kingdom of Poland upon the request of the anti-Teutonic Prussian Confederation. After the subsequent Thirteen Years' War (1454–1466), it became a part of Poland as a fief held by the Teutonic Knights until 1525, and by secular Ducal Prussia afterwards, following the Prussian Homage. Ravaged by Lipka and Crimean Tatar forces during the Deluge of the Second Northern War in 1656, Stębark, along with Masuria, was annexed by the Kingdom of Prussia in the 1772 First Partition of Poland and incorporated into the Province of East Prussia.

In 1914 during World War I the German Army under the command of General Paul von Hindenburg won an important victory over the Russian Imperial forces invading East Prussia in the Battle of Tannenberg. The combat lasted from 26 to 30 August and actually included a wide range of battlegrounds centered on Olsztynek, then known as Hohenstein. It was, however, named after nearby Tannenberg by the victorious Germans at Hindenburg's request, for propaganda purposes and to cast it as a kind of revenge for the medieval defeat. In 1934 von Hindenburg's funeral occurred there. In World War II, the Tannenberg myth lent the name to the German Operation Tannenberg extermination actions directed at the Polish people, while the Battle of Tannenberg Line refers to an Eastern Front campaign which took place in Estonia.

After the German defeat in 1945, Stębark with Masuria became again part of Poland according to the Potsdam Agreement, although with a Soviet-installed communist regime, which stayed in power until the 1980s. The remaining German population was expelled, also in accordance with the Potsdam Agreement.

Sights
The main sights of Stębark are the  and the historic Holy Trinity church. The Grunwald Battlefield is located nearby.

References

Villages in Ostróda County

Stębark


Casimiro II de Łęczyca (en polaco: Kazimierz II Łęczycki) de la dinastía de los Piastas, nació entre 1262 y 1265, y murió el 10 de junio de 1294.) Fue el hijo de Casimiro I de Cuyavia y su tercera esposa Eufrosina de Opole.

Con sus hermanos, se convirtió en duque de Brześć Kujawski y Dobrzyń nad Wisłą en 1267. Desde 1292, fue vasallo de Wenceslao II de Bohemia.

Cuando su padre murió en 1267, todavía era muy pequeño y estuvo bajo la protección de su madre. Sólo cuando su medio hermano Leszek II el Negro murió sin descendencia en 1288 obtuvo el ducado de Łęczyca, ubicado en el centro de Polonia.

En 1289, junto a su hermano Vladislao I el Breve, unió fuerzas con Boleslao II de Mazovia. Formando parte de la coalición de Boleslao II, el 26 de febrero de 1289 en Siewierz, derrotaron  a los aliados de Enrique IV el Justo (Enrique III de Głogów, Bolko I de Opole y Przemko de Ścinawa). Cuando Boleslao II renunció a cualquier pretensión al trono de Cracovia, Casimiro apoyó a su hermano Vladislao I el Breve que quería convertirse en señor de Cracovia. Apoyo a su hermano en su guerra contra Wenceslao II de Bohemia por Cracovia. Sin embargo terminó con la derrota y captura de dos hermanos en 1292. El 9 de octubre de 1292, Casimiro II de Łęczyca fue obligado a firmar un tratado de paz y convertirse en vasallo del rey de Bohemia.

Casimiro II y Vladislao no se resignaron a renunciar al trono de Cracovia y Bohemia. El 6 de enero de 1293, en Kalisz, se reúnen con Premislao II, siguiendo una iniciativa del Arzobispo Jakub Świnka, y consideraron la posibilidad de tomar acciones conjuntas para recuperar la capital de la Pequeña Polonia.

En junio de 1294, los lituanos atacaron  el territorio de Łęczyca. Casimiro fue muerto en combate el 10 de junio de 1294 en persecución de los atacantes. Casimiro no estaba casado y no tuvo hijos, así su hermano Vladislao I el Breve heredó el ducado de Łęczyca.

Bibliografía

Referencias

Nacidos en los años 1260
Fallecidos en 1294
Piastas
Duques de Polonia del siglo XIII

Casimiro II de Łęczyca


Du skal sgu være lykkelig er en dansk dokumentarfilm fra 1987, der er instrueret af Eva Bjerregaard.

Handling
Tre unge par bliver gift i sommeren 1986.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1987

Dokumentarfilm fra Danmark

Du skal sgu være lykkelig


Traian Șuteu (n. 1884, Voila – d. secolul al XX-lea) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Traian Șuteu s-a născut în comuna Voila, județul Făgăraș (în prezent județul Brașov). Înainte de Unire a funcționat ca învățător în comunele Tăgșor și Morlaca din județul Cluj. După 1918 a fost învățător pe meleagurile natale în Sâmbăta de Jos și Voila din județul Făgăraș. Și-a terminat cariera ca dascăl fiind învățător la Școala Nr. 1 "Dr. Teodor Mihali" din Cluj. La 1 septembrie 1940 s-a pensionat și s-a refugiat în casa părintească de la Voila.

De-a lungul carierei sale ca învățător a ocupat diferite funcții. A fost membru al Consiliului General al Instrucțiunii, ca reprezentant al învățământului primar, și membru ordinar în Comisiunea regională de judecată a corpului didactiv pentru învățământul primar. De asemenea a fost numit inspector general de două ori.

Datorită încrederii învățătorimii române a fost însărcinat cu funcția de președinte al Asociației învățătorilor români din Ardeal și părțile ungurene (18 octombrie 1919-1931). Din 1926 până în 1929 a fost președinte al Federației învățătorilor din România, fiind ales la congresul de la Cernăuți.

Activitate politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, Traian Șuteu a fost delegat al cercului electoral Huedin, comitatul Cojocna.

Note

Bibliografie
 Mircea Vaida-Voevod, Gelu Neamțu, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. II, Editura Academiei Române, București, 2008

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Cluj Napoca, 1998
 Coord. Ioan I. Șerban, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1884
Decese în secolul al XX-lea
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Educatori români
Învățători români
Membri ai Marelui Sfat Național Român

Traian Șuteu


Guaire je rijeka u Venezueli. Pritoka je rijeke Tuy i pripada karipskom slijevu.

Izvori

 Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Venezueli

Guaire (rijeka)


1876 සිට හර්ටර් සහ ඩි‍්‍රෆීල්ඞ් ආලෝක සංවේදී පටල පටයක් නිර්මාණය කිරීමට පුරෝගාමී වූහ.
ඩැගියුරේගේ ඡායාරූපකරණය වැනි මුල් කාලීන ඡායාරූපගැනීමේ ක‍්‍රමවේදයන්හිදී පටලපට භාවිතයට නොගැනුනි. ඊස්ට්මන් කොඩැක් 1885 දී ප‍්‍රථම නම්‍යශීලී ඡායාරූප පටල පටය නිපදවිමට සමත්විය. එය කඩදාසි මත රසායනික ස්ථරයන් ආලේප කරන ලද්දක් විය. ප‍්‍රථම පාරදෘෂ්‍ය ප්ලාස්ටික් පටල පටය නිපදවන ලද්දේ 1889 දීය. ඊට පෙර වීදුරු ඡායාරූපකරණ තහඩු භිවිතයට ගැනුනි. ඒවා මිළ අධික කැඞී බිඳී යා හැකි වූ නමුත් ඉහල ගුණාත්මකභාවයකින් යුතු විය. පළවැනි ඡායාරූප පටල පටය නිපදවන ලද්දේ වහා ගිනි ඇවිලෙන සුලූ නයිට්‍රොසෙලියුලෝස් සහ සුවිකාරකයන් ලෙස කපුරු යොදාගනිමිනි. 1920 ගණන්වලදී නියටේ‍්‍රට් පටල පටය සෙලියුලෝ ඇසිටේට් පටල පට මගින් ආදේශ කරනු ලැබු අතර ඒවා වඩාත් ආරක්‍ෂාකාරී විය. මෙම වෙනස්කම 1933 වන විට x කිරණ පටල පට සඳහාද 1951 වන විට චලන චිත‍්‍ර පටල පට සඳහාද යොදාගනු ලැබිණ.

සුවිශේෂී සංවේදීතාවය

මුල් පටල පට සංවේදීවුයේ නිල් ආලෝකයට පමණකි. 1879 දී කොළ සිට නිල් දක්වා වර්ණ පරාසයට සංවේදී වන සම්‍යයක් වර්ණදායී පටල පට හඳුන්වා දෙනු ලැබිණි. පසුකාලීනව ද්‍රෘෂ්‍ය වර්ණාවලියේ සියලූම වර්ණයන්ට සංවේදී සර්වවර්ණදායී පටල පට හඳුන්වාදෙනු ලැබිණි. වර්ණාවලි සංවේදීතාවය නොසලකා මේ සියලූ පටල පට යොදාගැනුනේ කලූ සුදු ඡායාරූප ලබාගැනීම සඳහාය.

වර්ණ ඡායාරූප ලබාගැනීම සඳහා වූ පර්යේෂණ 1861 සිටම සිදුවිය. නමුත් ප‍්‍රායෝගිකව භාවිතාකළ හැකි තෛලෝදයන් භාවිතයට පැමිණියේ 1930 ගණන්වලදීය. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු එහි විශාල දියුණුවක් ඇතිවූ අතර බහුතරයක් ඡායාරූප සඳහා වර්ණ පටල පට යොදාගැනීම ආරම්භ විය.

කාච සහ උපකරණ නිර්මාණය කෙරෙහි ඇතිවූ බලපෑම

ඡායාරූපකරණ කාච සහ උපකරණ නිර්මාණයේදීද යොදාගනු ලබන පටල පටයන් සැලකිල්ලට ගන්නා ලදී. මුල්කාලීන කාචයන් නාභිගත වියයුතු වූයේ නිල් ආලෝකයට පමණකි. සම්‍යයක් වර්ණදායී පටල පට හඳුන්වාදීමත් සමග වර්ණාවලියේ කොළ සිට නිල් දක්වා වර්ණයන්ට නාභිගත වීම අවශ්‍ය විය. ඒ අනුව පටල පටයේ රූප රාමු සංඛ්‍යාව බලාගැනිම සඳහා රතු පැහැති කවුලූවක් යොදා ගැනුන අතර එයින් කිසියම් රතු ආලෝකයක් නිකුත්වුවද එය පටල පටයට කිසිදු බලපෑමක් සිදු නොකරන ලදී. එමෙන්ම අඳුරු කාමරයන්හිද රතු ආලෝකය යොදාගනු ලැබිණි. සර්ව වර්ණදායී පටල හඳුන්වාදීමත් සමග වර්ණාවලියේ සියලූම වර්ණ නාභිගත කළහැකි කාචයන්ගේ අවශ්‍යතාවය පැනනැඟුනි. පෙර පැවැති සියලූ ක‍්‍රමයන්හිදී වස්තුවක ලා පැහැ ඡායාවන් සහ කාචය මත වැටුනු වර්ණයන් බලපෑමක් ඇතිනොකරන ලදී. එමඟන් වියහැකි උපරිම හානිය වූයේ වර්ණ තීව‍්‍රතා වෙනස මඳක් වෙනස්වීම පමණකි. නව පටල පටය භාවිතයේදී එසේ නොසලකා හැරීම් සිදුකළ නොහැකි විය. ඒ අනුව වඩාත් නිරවද්‍ය කාච යොදාගැනීමේ අවශ්‍යතාවය පැනනැගුනි.

විවිධ පටල පට වර්ග සඳහා යොදාගත් පෙරනයන්ද විවිධ විය.

ඡායාරූපකරණය

කැමරාව-පටල පටයේ ඉතිහාසය


Charles R. Pellegrino () este un scriitor american, autor al mai multor cărți legate de știință și arheologie, inclusiv Return to Sodom and Gomorrah, Ghosts of the Titanic, Unearthing Atlantis și Ghosts of Vesuvius. Erori din cartea lui Pellegrino The Last Train from Hiroshima - Ultimul tren din Hiroshima (2010) a determinat editorul să retragă cartea la câteva luni de la publicare. Pellegrino a pretins, de asemenea, că a obținut un doctorat PhD în 1982 la Victoria University of Wellington din Noua Zeelandă. Victoria University a negat acest lucru. Charles R. Pellegrino a scris și câteva lucrări științifico-fantastice, ca de exemplu The Killing Star (cu George Zebrowski, în 1995).

Pellegrino a obținut diploma de licență și de masterat la Long Island University, la mijlocul anilor 1970.

Bibliografie

Non-ficțiune
 Time Gate: Hurtling Backward Through History (1983)
 Darwin's Universe: Origins and Crises in the History of Life (with Jesse A. Stoff, 1983)
 Chariots for Apollo: The Untold Story Behind the Race to the Moon (cu Joshua Stoff, 1985)
 Interstellar Travel and Communication (cu James Powell și Isaac Asimov, et al., 1986)
 Chronic Fatigue Syndrome: The Hidden Epidemic (cu Jesse A. Stoff, 1988)
 Her Name, Titanic: Untold Story of the Sinking and Finding of the Unsinkable Ship (1988)
 Unearthing Atlantis: An Archaeological Odyssey (1991)
 Return to Sodom and Gomorrah: Bible Stories from Archaeologists (1994)
 Ghosts of the Titanic (2000)
 Ghosts of Vesuvius: A New Look at the Last Days of Pompeii, How Towers Fall, and Other Strange Connections (2004)
 The Jesus Family Tomb: The Discovery, the Investigation, and the Evidence That Could Change History (cu Simcha Jacobovici, 2007)
 The Last Train from Hiroshima: The Survivors Look Back (Henry Holt, 2010)
 "Farewell, Titanic: Her Final Legacy," (Foreword by Tom Dettweiler), John Wiley & Sons, N.J. (2012).
 "The Californian Incident," Shoebox/Kindle, Canada (2013).
 "StarTram: The New Race for Space." (cu James Powell, George Maise) Shoebox/Kindle, Canada (2013).

Fictiune
 The Fallen Sky (1982)
 Flying to Valhalla (1993)
 The Killing Star (cu George Zebrowski, 1995)
 Dust (1998)
 Dyson Sphere (cu George Zebrowski, 1999)

Filmografie
 Lost Civilizations: Aegean - Legacy of Atlantis - Time-Life / NBC (1995).
Re-released on 1 octombrie 2002 as part of a 4-DVD set entitled Time Life's Lost Civilizations.
 Ghosts of the Abyss. cu James Cameron (2003).
 Naked Science: Atlantis - National Geographic Channel (2004).
 Aliens of the Deep. cu James Cameron (2005).
 The Naked Archaeologist: Joshua - History Channel. Hosted by Simcha Jacobovici (2006).
 American Vesuvius - History Channel (2006).
 Secrets of the Bible - National Geographic Channel (2006).
 The Exodus Decoded - History Channel. cu Simcha Jacobovici și James Cameron (2006).
 The Lost Tomb of Jesus - Discovery Channel. cu Simcha Jacobovici (2007).
  Three Ground Zeros, A Thousand Paper Cranes (2008)
  A Jewish Home in Pompeii (History Channel, 2009)
 '' The Last Train From Hiroshima (Japan TV, 2009)
  Pellegrino and the Hiroshima Controversy in America (Japan TV, Hidetaka/Nakamura, 2010)
  The Legacy of Tsutomu Yamaguchi (Japan TV, Hidetaka/Nakamura, 2011)

Referințe

Legături externe
 Site-ul oficial al lui Charles Pellegrino
 În iad și înapoi: ultimul tren din Hiroshima
 https://rowman.com/WebDocs/Foreword_by_Steven_Leeper.pdf

Nașteri în 1953
Oameni în viață
Scriitori americani de literatură științifico-fantastică
Scriitori americani
Oameni din New York City

Charles R. Pellegrino


Ion Ștefan () este un deputat român, ales în 2016.

Ion Ștefan a ajuns în atenția publicului prin gafele de exprimare! Într-o emisiune la un post național de televiziune acesta a spus că "Laptopurile din minister sunt foarte mici. Oamenii din minister au mâini și picioare, se nasc sau sunt născuți" .  Chiar la numirea lui în funcția de ministru a fost parte dintr-un scandal în Focșani. Acesta nu a plătit impozitele pentru o casă de  910 metri pătrați, în declarația lui de avere figurând că având 524. De menționat este faptul că socrul lui a fost primar în perioada în care acesta a construit dubioasa casă. Așadar acesta a primit o amendă de 51.000 de lei.

În 2016 a candidat la funcția de primar al orașului Focșani, pierzând cursa în fața actualului primar. Totuși, în seara votului acesta a declarat că a câștigat alegerile la o diferență de aproape 10 procente .

Acesta a fost poreclit Grindă.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1969
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Național Liberal
Guvernul Orban
Președinți de consilii județene din România
Miniștri ai lucrărilor publice români
Deputați români 2020-2024

Ion Ștefan


El calzadito verdoso sureño o calzadito de muslo anteado (Haplophaedia assimilis) es una especie de colibrí en la familia Trochilidae.

Distribución
Se encuentra en Bolivia y Perú.

Hábitat
Su hábitat natural son los bosques montanos húmedos tropicales o subtropicales y bosques antiguos muy degradados.

Taxonomía
A menudo es considerado una subespecie del calzadito verdoso norteño.

Referencias

Haplophaedia assimilis


Jakub Klášterka (* 28. April 1994 in Plzeň) ist ein tschechischer Autorennfahrer.

Karriere
Klášterka begann seine Motorsportkarriere im Kartsport. 2009 machte er seine ersten Erfahrungen im Formelsport. Er wurde Elfter in der Formul'Academy Euro Series, in der er zwei Podest-Platzierungen erzielte. Darüber hinaus nahm er an zwei Rennen der nordeuropäischen Formel Renault teil. Außerdem fuhr Klášterka in der Formel Skoda.

2012 erhielt Klášterka ein Cockpit in der GP3-Serie bei Jenzer Motorsport. Er nahm vor der Saison an keinen Testfahrten teil und wurde erst kurz vor dem Saisonauftakt vom Team unter Vertrag genommen. Klášterka nahm an zwei Veranstaltungen teil und wurde 31. in der Fahrerwertung.

Karrierestationen
 2009: Formul'Academy Euro Series (Platz 11)
 2009: Nordeuropäische Formel Renault (Platz 34)
 2012: GP3-Serie (Platz 31)

Einzelnachweise

Weblinks
 Karrierestatistik von Jakub Klášterka (englisch)

Rennfahrer (Tschechien)
Tscheche
Geboren 1994
Mann

Jakub Klášterka


Jean Laurent Prosper Louis (Herre, 23 de diciembre de 1903 - 9 de enero de 1947) fue un botánico francés, que trabajó como profesor en el Museo Nacional de Historia Natural de Francia, de París, y en el Departamento de Sistemática y Evolución del CNRS. Era especialista en fabáceas, especialmente de Madagascar.

Eponimia

 (Annonaceae) Monodora louisii Boutique
 (Araceae) Anthurium louisii Croat & R.A.Baker
 (Asteraceae) Cirsium louisii J.Thiébaut
 (Celastraceae) Salacia louisii R.Wilczek
 (Combretaceae) Combretum louisii Liben
 (Crassulaceae) Sedum louisii (J.Thiébaut & Gomb.) Gomb.

 (Cucurbitaceae) Melothria louisii Robyns
 (Euphorbiaceae) Pycnocoma louisii J.Léonard
 (Fabaceae) Dalbergia louisii Cronquist
 (Lentibulariaceae) Pinguicula louisii Markgr.
 (Melastomataceae) Dissotis louisii Jacq.-Fél.
 (Menispermaceae) Tiliacora louisii Troupin

 (Moraceae) Ficus louisii Boutique & J.Léonard
 (Ochnaceae) Campylospermum louisii Biss. & Sosef
 (Ophioglossaceae) Cheiroglossa louisii (Taton) Pic.Serm.
 (Pedaliaceae) Proboscidea louisiana (Mill.) Wooton & Standl.
 (Rhizophoraceae) Cassipourea louisii Liben
 (Rubiaceae) Psychotria louisii E.M.A.Petit

 (Rutaceae) Vepris louisii Gilbert
 (Salicaceae) Salix louisii A.Camus & Gomb.
 (Sterculiaceae) Cola louisii R.Germ.
 (Thymelaeaceae) Craterosiphon louisii R.Wilczek ex A.Robyns
 (Tiliaceae) Grewia louisii R.Wilczek
 (Vitaceae) Cissus louisii Dewit

Referencias

Enlaces externos
 Un video del autor en dailymotion

Botánicos de Francia del siglo XX
Profesores de Francia
Nacidos en Landas

Jean Laurent Prosper Louis


was a town located in Higashikunisaki District, Ōita Prefecture, Japan.

As of October 1, 2004, the town had an estimated population of 13,106 and the density of 116.73 persons per km2. The total area was 112.28 km2.

On March 31, 2006, Kunisaki absorbed the towns of Aki, Kunimi and Musashi (all from Higashikunisaki District) to create the city of Kunisaki.

External links
 Kunisaki Official Website (Japanese)

Dissolved municipalities of Ōita Prefecture

Kunisaki, Ōita (town)