Die evangelische Christuskirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Gerthe, einem Stadtteil von Bochum in Nordrhein-Westfalen.

Architektur
Die nach Norden ausgerichtete Basilika mit niedrigen Seitenschiffen und einer raumhohen Empore über dem östlichen Seitenschiff wurde 1909–1910 nach einem Entwurf des Architekten Karl Siebold errichtet. Der Chor schließt gerade ab, der Turm steht südlich. Die Kirche wurde im Zweiten Weltkrieg stark beschädigt und 1946/1947 wiederhergestellt. Die vereinfachende Innenraumausstattung stammt von 1955.

Die Außenwände sind aus bruchrauem Sandstein mit Werksteingliederungen gemauert. Die Wände sind teils durch eckige und teils durch rundbogige Fenster gegliedert. In der Fassade befindet sich ein großes Fächerfenster und ein Relief, das Christus als Weltenrichter zeigt. Der hohe Turm ist mit einer zweifach geschweiften Haube bekrönt. Die Anbauten sind in unterschiedlichen Formen ausgeführt.

In das Langhaus ist ein flaches Tonnengewölbe eingezogen, es wird von den Seitenschiffen durch gedrungene Säulen abgegrenzt. Unter der Südempore ist ein Konfirmandensaal abgeteilt. Am Chorbogen und an der Westseite wurde 2006/2007 die originale Ausmalung nach Befund erneuert. An der Altarwand wurden die mittleren Säulen der ursprünglichen Blendarkatur wieder sichtbar gemacht. Die Ausstattung aus der Bauzeit der Kirche ist zum großen Teil erhalten. Die beiden Ädikulä mit Taufstein und Ambo wurden in Anlehnung an frühmittelalterliche Gestaltungen angefertigt.

Galerie

Literatur

 Ursula Quednau (Red.): Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen II: Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2, S. 150.

Weblinks
 Artikel zur Turmsanierung auf kirchenkreis-bochum.de, abgerufen am 23. März 2012
 Beschreibung aller Standorte auf dieser Themenroute als Teil der Route der Industriekultur

Bochum
Christus
Christus
Bochum, Christus
Bochum Christus
Karl Siebold
Route der Industriekultur (Bochum)
Neuromanisches Bauwerk in Nordrhein-Westfalen
Bochum Christus
Rekonstruiertes Bauwerk in Nordrhein-Westfalen
Bauwerk des Historismus in Bochum

Evangelische Christuskirche (Gerthe)


Søn er en dansk kortfilm fra 2014 instrueret af Kristoffer Kiørboe.

Handling
13-årige Augusts mor og far er lige blevet skilt. Hans mor er helt knust over skilsmissen og vil ikke have, at August beholder den lille hundehvalp, som faren har givet ham. Det gør ondt at se sin mor i sorg og føle ansvar for det, men August elsker den lille hvalp lige så meget, som han savner sin far. August svigtes af sin far, og moderen pålægger ham ubevidst at bære hendes sorg over skilsmissen.

Medvirkende

 Stefan Søe Iwan, August
 Andrea Vagn Jensen, Mor
 David Rousing, Far

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Søn (film)


Mario Alcides Camacho Jiménez (Poás, 7 de agosto de 1983) es un futbolista costarricense. Juega como delantero y su equipo es el Municipal Liberia de la Primera División de Costa Rica.

Selección nacional
Mario Camacho solo cuenta con tres partidos Clase A con la Selección de Costa Rica donde tiene dos en la Copa Oro de 2007 en Estados Unidos y después un amistoso ante Venezuela que se realizó en el Polideportivo de Pueblo Nuevo de San Cristóbal en 2009.

Participaciones en Copa Oro

Clubes

Referencias

Futbolistas de Costa Rica
Futbolistas de la Liga Deportiva Alajuelense

Mario Camacho


Šejn je hrvatski glazbeni sastav iz Splita.

Povijest
Osnovan je prosinca 2007. godine. Članovi od prve postave su Joško Tomić, Ivica Bilić, Davor Ergo, Duje Ivić i Ivan Ivanišević (djelovao i djeluje kao basist i kao pjevač u grupama Dioniz, Libar; svirao i samostalno). Vodi ih profesor hrvatskog jezika i književnosti Ivan Ivanišević. Sastav je nastao od pratećih glazbenika drugih sastava:  Ivica Bilić i basist Davora Ergo, članovi su sastava Luke Nižetića, Joško Tomić, gitarist pratećeg sastava pjevačice Jelene Radan, i vokal Ivan Ivanišević, ujedno i član skupine Dioniz.  Ivanišević je autor pop-rock i punk pjesama na njihovom prvom albumu.

Ime su odabrali prema istoimenoj skladbi Darka Rundeka nastaloj na temu vesterna Shane, a čije ime im je zazvučalo dobro. Premda su se predstavili singlom u folk-rock stilu Kacunarko djevojko, nisu etno skupina, nego rock sastav.

Sviraju rock, pop-rock, punk i folk rock. Sviraju svoje autorske skladbe. Prve snimke snimili su studijima Sing-sing i u studiju Josipa Pupačića-Pupija, skupa sa Sašom Bulićem i Deanom Brkićem - Cleom. Skladbe Kacunarko djevojko, Hajde, dušo i Ti si ljubav bile su u repertoaru mjesnih radijskih postaja i publika ih je dobro prihvatila.  Nakon Kacunarke, u eter im je došao singl Hajde dušo koji je producirao vokalist Osmog putnika Dean (Cleo) Brkić. Balada Sve o ljetu nastala je pod utjecajem francuskih šansona, no njom se nisu uspjeli probiti na Večeri dalmatinske šansone 2007. u Šibeniku. Skladba Ne plači Sonja jedna je od najljepših splitskih sentiša. Za Kacunarko djevojko snimili su i spot u suradnji s Vojanom Koceićem iz video-produkcijske kuće Pilot-studio. Nastupili su na Splitskom festivalu u dva navrata. 2012. nastupili su skladbom Ona je sve što ljubav jest a sljedeće godine 2013. skladbom Ako uđeš u kuću moju. Krajem 2013. dovršavali su svoj album prvijenac. Snimali su ga u splitskom studiju Tetrapaku. Producirao ga je Ivica Čović - Pipo. Nosi naslov Sve o ljetu i na njemu je deset skladbi. Izdavačke kuće tad još nisu našle interes. 2013. nastupili su i na festivalu u Šibeniku, a pjesnik, glazbenik, skladatelj, interpret Ivan Ivanišević iz Šejna nastupio je u emisiji Nedjeljnom akvarelu voditelja Gorana Pelaića 25. kolovoza 2013. godine.

Diskografija
 Sve o ljetu, 2013.

Članovi
Članovi su do sada sve bili:
 Joško Tomić - gitara
 Ivica Bilić - bubnjevi
 Davor Ergo - bas
 Duje Ivić - klavijature
 Ivan Ivanišević - vokal

Izvori

Vanjske poveznice
Šejn na YouTubeu

Splitski glazbeni sastavi

Šejn


كاليماسيا (Καλλιμασιά) هي مدينة في هيوس في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 831 نسمة.

المراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في خيوس

كاليماسيا (هيوس)


Wolfgang Reisewitz (* 9. September 1917 in Diedenhofen, Elsaß-Lothringen; † 8. Februar 2012 in Wiesbaden) war ein deutscher Fotograf der Nachkriegszeit.

Leben
Reisewitz wurde 1917 als Sohn eines Fotografen in Thionville geboren. Als er 1947 aus der sowjetischen Kriegsgefangenschaft entlassen wurde, trat er in die Fußstapfen des Vaters und wurde Fotograf. Nach dem Besuch der Bayerischen Staatslehranstalt für Lichtbildwesen 1948/49, die er mit der Meisterprüfung abschloss, war Reisewitz Meisterschüler bei Adolf Lazi in Stuttgart. Als er 1949 eine Ausstellung organisieren sollte, kam es zu Auseinandersetzungen mit der konservativen Jury. Reisewitz gründete daraufhin mit Gleichgesinnten die Gruppe fotoform, deren Ausstellungen in Deutschland und Europa zu einer Erneuerung der deutschen Nachkriegsfotografie führten. 1951 nahm er an der von Otto Steinert zusammengestellten Ausstellung Subjektive Fotografie in Saarbrücken teil. Gemeinsam prägte man den Begriff "Neues Sehen". Reisewitz wandte sich immer stärker der abstrakten Fotografie zu und erlangte zahlreiche internationale Auszeichnungen und Preise. 1999 wurde er ausgezeichnet mit dem Kulturpreis der Deutschen Gesellschaft für Photographie.

1962 erhielt Reisewitz einen Lehrauftrag an der Mainzer Werkkunstschule, der späteren Fachhochschule Mainz. Dort wurde er dann Professor für Entwurf Fotografie. 2012 verstarb er in Wiesbaden.

Auszeichnungen
 1999: Kulturpreis der Deutschen Gesellschaft für Photographie

Ausstellungen (Auswahl)
 2000: Lehrjahre Lichtjahre – Die Münchner Fotoschule 1900-2000. Münchner Stadtmuseum/Sammlung Fotografie, München
 2002: Neues Sehen – Fotografien von Wolfgang Reisewitz Historisches Museum der Pfalz, Speyer
 2003: Fotolegenden: Wolfgang Reisewitz, Max Jacoby Vertretung des Landes Rheinland-Pfalz, Berlin
 2003: Wolfgang Reisewitz – Neues Sehen. Neustadt an der Weinstraße
 2005: 51. Biennale di Venezia
 2006: Von Henri Cartier-Bresson bis Charlotte March. Einblicke in die Sammlung der Deutschen Gesellschaft für Photographie. C/O Berlin, International Forum For Visual Dialogues
 2007: Résonances I. Photographier après la guerre. Galerie Nationale du Jeu de Paume, Paris

Literatur
 Ludger Tekampe: Neues Sehen, Fotografien von Wolfgang Reisewitz. Braus, Berlin 2002, ISBN 3-89904-002-3.
 Interview mit Wolfgang Reisewitz. In: Ulrich Pohlmann, Rudolf Scheutle (Hrsg.): Lehrjahre Lichtjahre, Die Münchner Fotoschule 1900-2000. München 2000, ISBN 3-88814-943-6, S. 135–136.

Einzelnachweise

Fotograf (20. Jahrhundert)
Fotograf (Rheinland-Pfalz)
Bildender Künstler (Mainz)
Deutscher
Geboren 1917
Gestorben 2012
Mann

Wolfgang Reisewitz


جبل حامد   هي مدينة إيطالية تتبع مقاطعة أطرابنش في صقلية، يبلغ عدد سكانها حوالي 28.000 نسمة.

السكان

في سنة 1861 بلغ عدد السكان  نسمة، وتطور العدد ليصل في سنة 2011 لـ  نسمة.

أعلام
 فابريزيو الاسترا
 ماركو تومينيو
 ادريانو مونتالتو

مراجع

بلديات مقاطعة تراباني
شعب إيليمي
مواقع أثرية في صقلية
مدن وبلدات في صقلية

إريتشي


Giuseppe Pozzobonelli (Milão, 11 de agosto de 1696 - Milão, 27 de abril de 1783) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Milão em 11 de agosto de 1696. De família patrícia. Filho de Marchis Francesco Pozzobonelli e Camilla Dardanoni, de família nobre. Ele foi batizado na igreja de S. Giorgio al Palazzo, onde ainda está preservado o túmulo de seu irmão Gerolamo. Ele tinha três irmãs; uma delas era freira no mosteiro de S. Maria alla Vetabbia. Sua mãe morreu quando ele era criança. Seu sobrenome também está listado como Puteobonellus; e como Pozzo Bonelli.

Educação
Estudos iniciais no Jesuit Collegio dei Nobili, Milão; depois, no Almo Collegio Borromeo, Milão; e mais tarde, na Universidade de Pavia, onde se doutorou in utroque iure, direito canônico e civil, em 5 de janeiro de 1722.

Sacerdócio
Ordenado em 23 de dezembro de 1730. Na arquidiocese de Milão, foi prefeito de seu clero; visitador de mosteiros; inspetor de estudos de seu seminário; conservador da Biblioteca Ambrosiana; cônego e decano do capítulo da catedral metropolitana. Vigário capitular pela morte do Cardeal Gaetano Stampa, arcebispo de Milão, ocorrido em 23 de dezembro de 1742

Episcopado
Eleito arcebispo de Milão em 15 de julho de 1743. Consagrada em 21 de julho de 1743, igreja de S. Carlo al Corso, Roma, pelo Papa Bento XIV, auxiliado por Antonio Maria Pallavicini, arcebispo titular de Naupactus, e por Carlo Alberto Guidoboni Cavalchini, arcebispo titular de Filippi.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 9 de setembro de 1743; recebeu o chapéu vermelho em 12 de setembro de 1743; e o título de S. Maria in Via, em 23 de setembro de 1743. Ingressou solenemente na arquidiocese em 21 de junho de 1744, após ter prestado juramento de lealdade ao imperador. Participou do conclave de 1758, que elegeu o Papa Clemente XIII. Optou pelo título de S. Maria sopra Minerva, em 2 de agosto de 1758. Em 1769, tentou renunciar à sé de Milão, mas o Papa Clemente XIII pediu-lhe que ficasse e não expusesse a arquidiocese às grandes dificuldades de uma sucessão que cairia. sob a arbitrariedade do governo de Viena. Participou do conclave de 1769, que elegeu o Papa Clemente XIV. Optou pelo título de S. Lorenzo em Lucina, 28 de maio de 1770. Cardeal protoprete . Em 1770, apresentou novamente sua renúncia, desta vez à imperatriz Maria Teresa da Áustria, sugerindo o milanês Giovanni Archinto, arcebispo titular de Filippi, mordomo papal e prefeito do Palácio Apostólico, como seu sucessor, mas o monarca, que tinha grande estima para o cardeal, não aceitou. Condecorado com a grã-cruz da Ordem Austríaca de Sankt Stefan, 1771. Não participou do conclave de 1774-1775, que elegeu o Papa Pio VI.

Morte
Morreu em Milão em 27 de abril de 1783, de uma doença grave. Tendo sido previamente embalsamado, ele foi colocado em estado por vinte dias no arcebispado de Milão antes das exéquias; e enterrado na nave lateral esquerda, no pavimento em frente ao altar de S. Giuseppe, naquela catedral.

Cardeais nomeados pelo papa Bento XIV
Cardeais protopresbíteros

Giuseppe Pozzobonelli


Naohiro Kitade (født 14. maj 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naohiro Kitade


Vindekilde er en lille bebyggelse beliggende i Fårevejle Sogn, på Sjælland.

Vindekilde ligger vest for Fårevejle Stationsby i Odsherred Kommune.

Byer i Odsherred Kommune

Vindekilde


Türkiye Gazeteciler Cemiyeti, 10 Haziran 1946'da Sedat Simavi, Sadun Galip Savcı, Cihat Baban, Hayri Alpar ve Sait Kesler tarafından kurulmuş olan bir cemiyettir.

Sedat Simavi, cemiyetin ilk seçilmiş başkanıdır. Onu Cevat Fehmi Başkut, Burhan Felek, Nezih Demirkent, Necmi Tanyolaç ve Nail Güreli izlemiştir.

Türkiye Gazeteciler Cemiyeti'nin amacı gazete, dergi, radyo ve televizyon gibi yazılı, işitsel, görsel ve elektronik iletişim alanlarını kapsayan gazetecilik mesleğini; mesleğin geleneklerini, ahlak ilkelerini korumak; herkesin bilgi edinme, gerçekleri öğrenme hakkının bir aracı olan iletişim ve düşünce özgürlüğünü sağlamak, gazetecileri meslekleri içinde maddi ve manevi yönleriyle ilerletmek ve yüceltmek şeklinde özetlenebilir.

Türkiye Gazeteciler Cemiyeti'nin iki tür üyesi vardır: sayısı 6'yı bulan Onursal Üyeler ve sayısı 3.800'ü geçen Asıl Üyeler.

Yazılı veya görsel basında 212 sayılı yasayla değişen 5953 sayılı yasa hükümlerine göre sözleşmeli çalışmak ve en az iki yıl meslek kıdemi bulunmak veya Sarı Basın Kartı taşımak asıl üye olabilmenin ön koşuludur.

Yönetimler üç yılda bir yapılan genel kurulda gizli oylama sonucu en çok oy alan üyelerden oluşur. Yönetim kurulu 11 kişidir.

İstanbul, Cağaloğlu'ndaki ana bina Türkiye Gazeteciler Cemiyeti'nin kendi mülküdür. İstanbul, Divanyolu'ndaki tarihi bina müze yapılmak üzere İstanbul Belediyesi'nden kiralanmıştır. 1988 yılında bu binada hizmete giren Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Basın Müzesi, dünyadaki sayılı basın müzesinden biridir.

Türkiye Gazeteciler Cemiyeti'nin etkinlikleri arasında kitap yayınları önemli bir yer tutmaktadır. Bugüne dek 57 adet kitap basımı yapılmıştır. Ayrıca cemiyet yürüttüğü bir kampanya ile İstanbul, Sefaköy'de 18 derslikli ve 308 öğrencili bir okul açtırtmıştır.

1998 Sertel Demokrasi Ödülü'ne layık görülmüştür.

TGC Başkanları
Kuruluşundan itibaren görev yapmış TGC Başkanları;
 Sedat Simavi (1946-1949)
 Burhan Felek (1949-1952)
 Cevat Fehmi Başkut (1952-1959)
 Burhan Felek (1959-1982)
 Nezih Demirkent (1982-1992)
 Necmi Tanyolaç (1992-1994)
 Nail Güreli (1994-2001)
 Orhan Erinç (2001-2013)
 Turgay Olcayto (2013-)

TGC'nin verdiği ödüller
 Sedat Simavi Ödülleri
 Burhan Felek Ödülleri
 Türkiye Gazetecilik Başarı Ödülleri
 TGC Basın Özgürlüğü Ödülleri
 TGC Yerel Medya Ödülleri

Ayrıca bakınız
 Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Basın Müzesi
 Basın Bayramı

Dış bağlantılar
 Türkiye Gazeteciler Cemiyeti resmi sitesi

Gazetecilik kuruluşları
1946'da kurulan dernekler ve vakıflar
Türkiye merkezli dernekler
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Yazar kuruluşları
Türkiye'de gazetecilik

Türkiye Gazeteciler Cemiyeti


مباحث أمن الدولة: جهاز أمنيٌّ سابق في مصر كان يَعمل على إحكام سلطة النظام خلال عهد حسني مبارك.
 أمن الدولة (أو المخابرات العامة) واحدٌ من أربعة أجهزة أمنية تعمل حالياً في سوريا.

أمن الدولة (توضيح)


Nneka Obiamaka Onyejekwe () este o jucătoare română de volei care a jucat ca centrală pentru CSM Volei Alba Blaj, iar în prezent joacă la Dinamo București și pentru Echipa națională a României.

S-a născut în Hațeg dintr-o mamă româncă și un tată nigerian, ambii intelectuali, și a fost crescută în Cluj-Napoca. Unul din frații ei, Chike, este jucător profesionist de handbal.

Palmares
 Divizia A1
 Câștigătoare: 2007, 2008, 2009, 2010 (cu CSU Metal Galați)
 Finalistă: 2018

Cupa României
 Câștigătoare: 2007, 2008, 2009 (cu CSU Metal Galați)
 Finalistă: 2018

Campionatul Elveției
 Câștigătoare: 2011, 2012, 2013 (cu Voléro Zürich)

Cupa Elveției
 Câștigătoare: 2011, 2012, 2013 (cu Voléro Zürich)

Supercupa Elveției
 Câștigătoare: 2010, 2011 (cu Voléro Zürich)

 Liga Campionilor CEV
 Finalistă: 2018

Vezi și
 Echipa națională de volei feminin a României

Referințe

Legături externe
 Reportaj Frații Onyejekwe sportulsalajean.ro
 Profil pe site-ul Voléro Zürich
 Profil pe site-ul Soccerway
 Profil  la CEV
 Profil la FIVB

Nașteri în 1989
Oameni în viață
Hațegani
Români expatriați în Elveția
Voleibaliste române
Români de origine nigeriană

Nneka Onyejekwe


Diego Santiago Fagúndez Pepe (Montevideo, 14 de febrero de 1995) es un futbolista uruguayo. Juega como delantero en Los Angeles Galaxy de la Major League Soccer de Estados Unidos. Formó parte de la selección sub-20 de Uruguay que disputó el Campeonato Sudamericano Sub-20 de 2015 en donde consiguió el tercer puesto.

Su padre, Washington Fagúndez, fue parte de la Selección de Uruguay como portero en la década de 1990. Alcanzó a jugar en primera división en Central Español, un club humilde de Montevideo. Es el ahijado del exfutbolista internacional Diego Dorta.

Selección nacional
Fue citado para jugar dos amistosos con Uruguay Sub-20 en el año 2012. Debutó el 9 de octubre en el Parque Capurro, ingresó al minuto 77 y empataron 0 a 0 contra Perú.
En el 2014, fue parte del proceso de la Selección Sub-20 de Uruguay conducida por Fabián Coito.
Volvió a jugar con la Celeste el 4 de agosto ante Perú, ingresó en el segundo tiempo y perdieron 1 a 0.

El 3 de enero de 2015 fue seleccionado para defender a Uruguay en el Campeonato Sudamericano Sub-20.

Participaciones en juveniles

Estadísticas

Clubes
 Actualizado al último partido disputado el 15 de marzo de 2023.

Selecciones
 Actualizado al 30 de enero de 2015.Último partido citado: Uruguay 3-1 Perú

Referencias

Enlaces externos

 Ficha del jugador en Soccerway
 Ficha del jugador en Transfermarkt

Futbolistas de Uruguay
Nacidos en Montevideo
Futbolistas del New England Revolution
Futbolistas del Austin FC
Futbolistas de Uruguay en el Campeonato Sudamericano Sub-20 de 2015

Diego Fagúndez


Kişiler
 Julie (isim): Latince "Julia" isminden kaynaklanan bir kadın adıdır. Özellikle Fransa ve İngiltere'de kız çocuklarına yaygın olarak konulan bir ön addır.
 Julie Benz - Amerikalı aktris.
 Julie Delpy - Fransız oyuncu ve müzisyen.
 Julie Henderson - Amerikalı model.
 Julie Sudiro - Malezyalı şarkıcı.

Hayali karakter

 Julie: Jean-Jacques Rousseau'nun "Julie, ou la nouvelle Héloïse" isimli romanının baş karakteri.
 Julie - Friends isimli dizinin ikinci sezonundaki başlıca yan karakterlerden biri.

Kültür

 Julie (film): 1956, ABD yapımı film. Başrolünü Doris Day üstlenmiştir ve film En İyi Orijinal Senaryo dalında Akademi Ödülü'ne aday gösterilmiştir.
 Julie (şarkı): 1956 yapımı filmin En İyi Şarkı dalında Akademi Ödülü'ne aday gösterilen şarkısı.
 Julie (film, Hindistan) - 1975 yapımı ve Lakshmi'nin başrolde olduğu Hint filmi.
 Julie (dizi) - Julie Andrews'in başrolde olduğu 1992 yılı yapımı TV dizisi.
 Julie (film, Hindistan, 2004) - Başrolünü Neha Dhupia'nın üstlendiği 2004 yapımı Hint filmi.

Ayrıca bakınız

 Julia

Julie


Arkaik sözcüğü geçmişle ilgili bir sıfattır. Birkaç anlamda kullanılabilir:
 Tarih ve arkeolojide, erken bir dönemi veya 'klasik dönem' öncesi bir arkeolojik kültürü tanımlar.
 Arkaik Yunanistan (yaklaşık MÖ 800 - MÖ 500).

"Arkaik" terimi, arkeolojik olmayan biçimde daha genel olarak artık kullanılmayan, eski bir şeyi tanımlarken kullanılır:
 Dil biliminde arkaizmi ifade eder.
 Arkaik (edebiyat)

Ayrıca bakınız
 Antik

Arkaik


صيادة إحدى بلديات دائرة خير الدين التابعة لولاية مستغانم.

مراجع

صيادة
أماكن مأهولة في ولاية مستغانم

صيادة (ولاية مستغانم)


إزاسيو كاليخا ، من مواليد 2 ديسمبر 1936 ، لاعب كرة قدم إسباني سابق.

لعب مع منتخب إسبانيا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

رياضيون من بالنثيا (مقاطعة)
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو كاستيليون-ليونية
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم من مقاطعة بالنثيا
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم الرديف للرجال
لاعبو نادي غوادالاخارا (إسبانيا)
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1936
وفيات 2019

إزاسيو كاليخا


Paralía, en , est un village et un ancien dème du district régional de Piérie, en Macédoine-Centrale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Kateríni.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Macédoine-Centrale
Ancien dème en Grèce

Paralía (Kateríni)


András Paróczai (* 11. Mai 1956 in Jászladány, Komitat Jász-Nagykun-Szolnok) ist ein ehemaliger ungarischer Mittelstreckenläufer, der sich auf die 800-Meter-Distanz spezialisiert hatte.

Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1979 in Wien gewann er Bronze. 1980 holte er Silber bei den Hallen-EM in Sindelfingen und erreichte bei den Olympischen Spielen in Moskau das Halbfinale. Bei den Hallen-EM 1981 errang er erneut Silber.

Viermal wurde er ungarischer Meister über 800 m (1975, 1978–1980) und zweimal über 400 m (1979, 1980). In der Halle holte er 1980 den nationalen Titel über 800 m.

Persönliche Bestzeiten

 800 m: 1:45,91 min, 26. Juni 1981, Oslo
 Halle: 1:47,73 min, 22. Februar 1981, Grenoble

Weblinks

Fußnoten

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1980
800-Meter-Läufer (Ungarn)
Olympiateilnehmer (Ungarn)
Ungar
Geboren 1956
Mann

András Paróczai


Die Weintorstraße in Mainz zwischen Rheinstraße und Hopfengarten mit ihrem Gewirr von kleinen Seitenstraßen wie der Kappelhofgasse, Schlossergasse, Gallusgasse, Himmelgasse, Wolfsgässchen, Augustinergässchen und Mauritzenplatz mit der Erbacher-Hof-Gasse gilt heute als eine der ruhigsten und idyllischsten Gegenden der Mainzer Altstadt.

Weintor und Triller
An der stadtseitigen Einmündung der Weintorstraße zur Rheinstraße befand sich im Verlauf der Stadtmauer das Weintor, benannt nach den dort ansässigen Weinhändlern, die an diesem Uferabschnitt des Rheins ihre Ware verschifften. Das heutige in der Uferstraße in der Verlängerung der Weintorstraße zum Rhein befindliche Weintor wurde erst 1837 im Zuge der Landgewinnung durch Aufschüttung des Lauterenviertels in die damals dort errichtete Mauer eingefügt (Rotsandstein mit Fußgängerdurchgängen und Schießscharten). Reste der älteren Stadtmauer sind heute noch in der Schlossergasse sichtbar und zugänglich (Kinderspielplatz). Auf der zurzeit noch abgesperrten Rheinstraßenseite der Stadtmauer ist von Seiten der Stadt Mainz ein kleiner Park geplant. Die unmittelbar anschließende Kreuzung der Weintorstraße mit der Schlossergasse/Gallusgasse (und bis 1945 mit der untergegangenen Stallgasse) wurde bis zum 2. April 1876 Triller genannt, dort befand sich ein drehbarer Käfig für Bäcker, die zu leichtes Brot gebacken hatten.

Mauritzenplatz, Erbacherhofgasse und Himmelgasse
Der Mauritzenplatz wird durch die Rückseite des Hauses zum Römischen König, der Rückseite der an die Gallusgasse anliegenden Wohngebäude, der Kapelle Maria Mater Dolorosa (ehemalige Kapuzinerkirche) und der Seite des Erbacher Hofs, des Bildungszentrums des Bistums Mainz gebildet. Ein Spielplatz mit einem für Kinder benutzbaren Brunnen sowie eine kleine Ruhezone für Erwachsene runden die Idylle ab. Die Erbacherhofgasse ist seit der Errichtung des mit markantem Bleidach bedeckten Bildungszentrums nurmehr ein tagsüber benutzbarer Durchgang zur Grebenstraße. Ein weiterer Durchgang führt unter dem Römischen König hindurch zur Heugasse und zum ehemaligen Heumarkt. Die zwischen dem Erbacher Hof und der Kapelle Maria Mater Dolorosa beginnende Himmelgasse führte früher bis zur Augustinerstraße, wegen der privaten Nutzung durch das Priesterseminar Mainz sind an beiden Enden der Himmelgasse nur noch wenige Meter öffentlich nutzbar.

Zuchthaus

Der zwischen Weintorstraße, Schlossergasse und der Kappelhofgasse auf einem großen Areal gelegene und 1226 erstmals urkundlich erwähnte Gebäudekomplex Haus zum Floß wurde unter Erzbischof-Kurfürst Johann Philipp von Schönborn zur "Verwahr- und Erziehungsanstalt für Mädchen und Frauen von liederlichem Lebenswandel". Später wurde daraus gegen Ende des 17. Jahrhunderts ein so genanntes Zuchthaus, weswegen die Weintorstraße in diesem Abschnitt damals Zuchthausstraße genannt wurde. "Gesunde arbeitsscheue Bettler und Vagabunden beiderlei Geschlechts" waren darin "zu schwerer Arbeit angehalten". 1742 wurde diese Besserungsanstalt zu einem normalen Zuchthaus umgewandelt und mit dem Bau der Justizvollzugsanstalt Mainz in der Dieter-von-Isenburg-Straße um das Jahr 1900 aufgelöst.

Der ursprüngliche Name der Weintorstraße war Zuchthausgasse, bis sie am 10. Oktober 1888 auf Betreiben der Anwohner umbenannt wurde.
Über dem Eingang der Toreinfahrt sieht man auf einem Marmor-Relief von 1742 (geschaffen von Burkhard Zamels) ein von Wildschweinen, Löwen und Hirschen gezogenes Gefährt, auf dem die Vagabunden zum Zuchthaus gebracht werden. Die Inschrift besagt: Damit beziehen sich dieses später vom (gleichen?) Künstler dem Bild hinzugefügten Worte nicht auf das Zuchthaus, sondern auf die aufgekommene Kritik an seinem Werk: "Fällt kein vorschnelles Urteil über mein Werk, es gibt noch viel mehr Unvollkommenes. Aber wenn ihr es besser machen könnt, so dürft ihr mich tadeln. Ansonsten wird man über euch selbst lachen." Andererseits wird die Meinung vertreten, dass Tafel und Relief nicht zusammengehören und dass der Spruch sich auf ein anderes damals neuerrichtetes Gebäude bezieht. Das ehemalige Zuchthaus ist derzeit als Haus Maria Frieden mit der darin befindlichen St.-Anselm-Kapelle ein Teil des Bruder-Konrad-Stiftes, eines von den 1926 gegründeten Marienschwestern betriebenen Alten- und Pflegeheimes.

Kappelhofgasse
Die Kappelhofgasse war bis zum Zweiten Weltkrieg das Bordellviertel von Mainz, der Name der Gasse leitet sich ab von der Kapelle des ehemaligen St.-Barbara-Spitals. Auch bei Carl Zuckmayer spielen sich Teile seiner Fastnachtsbeichte in den Bordellen der Kappelhofgasse ab. Diese ist in heutiger Zeit zusammen mit dem kleinen Wolfsgässchen eine ruhige Gasse, in der sich unter anderem das Mainzer Babyfenster, der Leininger Hof und der Hof zum Homberg (um 1350) befinden. Dieser letztgenannte wurde 1665 von Dompropst Johann von Heppenheim erworben, an Erzbischof-Kurfürst Johann Philipp von Schönborn übereignet und zu einem bis 1922 genutzten Waisenhaus umgebaut. 1985 wurde der Komplex in den Neubau des Mainzer Kolpinghauses einbezogen.

Augustinergässchen und Haus zum Stein
Nach der Kreuzung der Weintorstraße mit der Kappelhofgasse und dem Augustinergässchen führt diese entlang des Hauses zum Stein, des ältesten erhaltenen steinernen Wohnhauses (romanischer Wohnturm) zum belebten südlichen Ende der Augustinerstraße mit den Plätzen Hopfengarten und Graben. Das Augustinergässchen, zur Augustinerstraße führend, gabelt sich kurz vor dieser. Der südliche Teil der Gabelung, Augustinerreul genannt, ist die bis heute engste Straße der Stadt Mainz. Zahlreiche Anekdoten werden über dieses Gässchen berichtet, beispielsweise sei diese Gasse deswegen so eng gebaut, dass sich betrunkene Zecher auf dem Heimweg mit beiden Händen senkrecht halten könnten.

Karte von 1894

Auf dem Plan der Stadt Mainz von 1894 von J. Diemer sind deutlich die Unterschiede der damaligen Straßenverläufe im Gegensatz zu den heutigen zu sehen:
 Die heutige Gallusgasse war damals die nördliche Stallgasse und die nördliche Schlossergasse.
 Auch die Gebäude zwischen der südlichen Stallgasse und der Schlossergasse wurden nach 1945 nicht wieder aufgebaut, der Name Stallgasse verschwand.
 Aus der Kappelhofgasse gelangte man auf der linken Seite des Hof zum Homberg durch den nicht mehr vorhandenen Kappelhof zur Holzstraße.
 Die Erbacherhofgasse mündete noch nicht in den Mauritzenplatz.

Besonderheiten
Vor der Aufschüttung des Lauterenviertels waren die in der Nähe des Ufers gelegenen Teile der Stadt Mainz den Rheinhochwassern fast ungeschützt ausgeliefert. Das damalige Niveau lässt sich heute noch in einigen Straßen der Altstadt (z. B. Haenleinsgässchen, Weintorstraße, Heugasse), am Fuß des Holzturms und in Teilen der Wallaustraße in der Mainzer Neustadt erkennen. Mit dem Bau der Rheinstraße als Hochwasserdamm ab etwa 1886 wurde jedoch die Überschwemmungsgefahr gebannt. Erst bei einem Pegelstand des Mainzer Pegels von ca. 8,30 m werden die Schutzmauern am Rheinufer zwischen Winterhafen und Zollhafen sowie die Rheinstraße/Peter-Altmeyer-Allee/Rheinallee überflutet und das Wasser kann ungehindert das bis zu 2 m tiefer liegende Stadtgebiet überschwemmen.

Einzelnachweise

Straße in Mainz
Straße in Europa
Urbaner Freiraum in Mainz
Kulturdenkmal in Mainz

Weintorstraßenviertel


James Amos Porter (22 de dezembro de 1905 - 28 de fevereiro de 1970) foi um historiador de arte, artista e professor afro-americano. Ele é mais conhecido por estabelecer o campo da história da arte afro-americana e foi influente no movimento de arte afro-americana.

Infância e educação
Porter nasceu em Baltimore, Maryland, em 22 de dezembro de 1905. Seu pai era um ministro Episcopal Metodista Africano e sua mãe era professora. Seu irmão John o ensinou a pintar. Ele freqüentou escolas em Washington DC entre 1918 e 1923, e mais tarde frequentou a Howard University . Sob a direção de James V. Herring, chefe do Departamento de Arte da Howard University, Porter estudou pintura, desenho e história da arte. Porter se formou na Howard University em 1926. Ele também estudou no Teachers College, Columbia University.

Após a formatura, Porter aceitou um cargo como instrutor de pintura e desenho na Howard University . Mais tarde, ele se tornou presidente do departamento de arte, cargo que ocupou até sua morte em 1970. Porter frequentou o The Art Institute of New York City . Mais tarde, ele estudou na Art Students League de Nova York . Porter recebeu uma bolsa em 1935 do Instituto de Educação Internacional e recebeu uma bolsa da Fundação Rockefeller que lhe permitiu estudar arte na Europa. Estudou arte barroca no Instituto de Arte e Arqueologia da Sorbonne . Ele retornou aos Estados Unidos, onde frequentou a Universidade de Nova York, graduando-se em 1937 com mestrado em história da arte. A tese de mestrado de Porter, mais tarde tema de seu influente livro, Modern Negro Art, focava na arte e nos artistas afro-americanos.

Carreira
Porter lecionou na Howard University por mais de quarenta anos, junto com artistas como James Lesesne Wells e Lois Mailou Jones . Ele chefiou o Departamento de Arte e atuou como Diretor da Galeria de Arte de 1953 a 1970. David Driskell, um dos alunos de Porter em Howard, lembrou em uma entrevista com Xavier Nicholas que ele era o único aluno em sua aula de "Arte Negra" um semestre, mas "Ele ensinou esse curso como se tivesse cem alunos lá, e eu estava o único."

Ele publicou Modern Negro Art em 1943, o primeiro estudo abrangente nos Estados Unidos da arte afro-americana. Porter colocou decisivamente os artistas afro-americanos no quadro da arte americana. Ele foi o primeiro a reconhecer e documentar as contribuições significativas desses artistas para a história da arte americana. Com a abordagem sistemática de Porter, a Modern Negro Art tornou-se e ainda é a base da história da arte afro-americana e de textos posteriores. O interesse de Porter em artistas de ascendência africana quase esquecidos e muitas vezes ignorados foi despertado pela leitura de um breve artigo sobre o paisagista afro-americano Robert Scott Duncanson . Devido à brevidade do relato, Porter seguiu sua curiosidade para pesquisar Duncanson e outros artistas afrodescendentes.

Porter foi beneficiado com uma bolsa da Fundação Rockefeller em 1945. Ele tirou uma licença do ensino e passou um ano em Cuba de 1945 a 1946, estudando arte e cultura em Cuba e no Haiti. No Haiti, os temas de Porter incluíam a classe camponesa e as paisagens do país. Enquanto seu trabalho no Haiti se concentrava em assuntos semelhantes aos de outros artistas negros que buscavam inspiração no Haiti, como William E. Scott e Aaron Douglas, sua abordagem ao assunto era diferente. Ele não pintou seus temas haitianos como simplesmente pitorescos e criou figuras monumentais das "mulheres do mercado" que viu. As pinturas e a escrita de Porter encorajaram os americanos a resistir ao desejo de viajar para o Haiti e se perder na qualidade pitoresca que possui na superfície. Em um ensaio que Porter escreveu em 1946 para a Opportunity Magazine intitulado "Picturesque Haiti", ele escreveu: "É muito fácil cometer o erro estético tão facilmente cometido na presença do novo e do estranho, ou seja, da vida haitiana ou paisagem, 'Oh, que pitoresco!' " Enquanto suas pinturas feitas no Haiti apresentavam os mesmos personagens que outros artistas da época, ele cercava essas figuras não com a generosidade de uma ilha tropical imaginada, mas com detritos urbanos. A representação das pressões e lutas econômicas que moldaram o mundo dos haitianos que pintou separa seu trabalho de outros artistas inspirados no Haiti antes dele. Sua pesquisa minuciosa no Haiti, Cuba e África Ocidental estimulou seus cursos de criação em Howard em "Arte Latino-Americana" e "Arte e Arquitetura Africana". Em 1955, ele foi premiado com uma bolsa do Seminário de Arte Belga-Americana e estudou arte flamenga e holandesa do século XVI ao XVIII enquanto estava na Bélgica. Com uma bolsa do jornal Evening Star, Porter viajou para a África do Sul em 1963 para estudar arquitetura da África Ocidental. Ele completou vinte e cinco pinturas com temas sul-africanos durante seu tempo no país.

O trabalho de Porter foi mostrado em muitas exposições coletivas durante seus quarenta anos de carreira. Em 1940, seu trabalho foi exibido na American Negro Exposition em Chicago e, em 1948, ele montou uma exposição individual de seu trabalho na Barnett-Aden Gallery em Washington, D.C.

Vida pessoal
Durante seus estudos, Porter conheceu Dorothy Burnett, uma bibliotecária na filial do Harlem da Biblioteca Pública de Nova York, onde fez pesquisas. Em 27 de dezembro de 1929, Porter e Burnett se casaram. Eles tiveram uma filha, Constance Porter. Tornaram-se parceiros profissionais e pessoais. Dorothy trabalhou com Porter, fornecendo informações bibliográficas críticas para suas investigações. Ambos trabalharam na Universidade Howard . Dorothy Porter foi diretora da Moorland Foundation, mais tarde conhecida como Moorland-Spingarn Research Center. Ela desenvolveu e catalogou informações sobre artistas afro-americanos.

Honrarias e legado

 Recebeu o Schomburg Portrait Prize, da Harmon Foundation, pela pintura intitulada Woman Holding a Jug (1930).
 Homenageado pelo presidente Lyndon Johnson, no vigésimo quinto aniversário da fundação da National Gallery of Art como um dos homens mais destacados das artes da América.
 Em 1990, a Howard University fundou um colóquio acadêmico em homenagem a Porter e desde então o realiza anualmente. O Colóquio atrai anualmente estudiosos líderes e emergentes no campo de estudo que ele ajudou a estabelecer. Os apresentadores incluíram alunos de Porter, como David Driskell e Tritobia Hayes Benjamin, juntamente com outros estudiosos e artistas importantes, como Lowery Stokes Sims, Richard A. Long, Richard Powell, Michael Harris, Judith Wilson, Samella Lewis e Deborah Willis.

Em 25 de fevereiro de 2010, a Swann Galleries leiloou um imenso arquivo de material de pesquisa acumulado por Porter; consistia em fotografias, cartas, catálogos de exposições, livros de arte, folhetos e dados bibliográficos sobre importantes artistas afro-americanos. Adquiridos pela Emory University, os documentos incluem correspondência de praticamente todos os grandes artistas afro-americanos da década de 1920: Romare Bearden, Lois Mailou Jones, Meta Fuller, Elizabeth Catlett, Hughie Lee-Smith e muitos outros.

Referências

Ligações externas

 Listagem do catálogo para o leilão da Swann Galleries do arquivo de referência da história da arte de Porter
 A arte de James A. Porter
 Stuart A. Rose Manuscrito, Arquivos e Biblioteca de Livros Raros, Universidade Emory: documentos de James A. Porter, 1867-2009

Alunos da Universidade de Nova Iorque
Alunos da Universidade de Paris
Alunos da Universidade Howard
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

James A. Porter


An Bromelia poeppigii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Bromelia poeppigii in nahilalakip ha genus nga Bromelia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bromelia

Bromelia poeppigii


Maheshtala (en bengalí: মহেশতলা ) es una ciudad de la India, en el distrito de 24 Parganas sur, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 9  a 20 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 502 772 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Maheshtala


Krajnje zemljopisne točke Azerbajdžana  odnose se na krajnje točke prostiranja države Azerbajdžan na sjeveru, istoku, zapadu i jugu:

Duljina i širina

Azerbajdžan
 Najsjevernija točka: Hačmaski rajon ()
 Najjužnija točka: u blizini Tangova, Astara ()
 Najzapadnija:
 u blizini Inkindži Šihljija, Kazah ()
 Eksklava Juhari Askipara )
 Najistočnija: Žiloj, Baku ()

Nahičevanska Autonomna Republika
 Najsjevernija točka:
 u blizini Gjunnjuta, Šarur ()
 Enklava Kjarki ()
 Najjužnija točka: Ordubad ()
 Najzapadnija točka: Sadarački rajon ()
 Najistočnija: Ordubad ()

Visina
 Najviša točka: Bazardüzü, 4466 ()
 Najniža točka: Kaspijsko jezero, -28 m

Vidi još
 Zemljopis Azerbajdžana

Izvori

Zemljopis Azerbajdžana
Azerbajdžan

Krajnje zemljopisne točke Azerbajdžana


Kim Phuc ya da Phan Thị Kim Phúc, 1963 yılında, Saygon'un kuzeyinde bir köyde doğan Vietnam vatandaşı. 1972'de dünyanın gözünü Vietnam Savaşı'na çeviren ünlü fotoğraftaki kızdır. Adı Vietnamca Altın Mutluluk anlamına gelir.

Vietnam Hava Kuvvetleri tarafından atılan napalm bombasıyla köyü bombalanana kadar savaşa rağmen mutlu bir çocukluğu olmuştur. Bombardıman sonrası kaçarken iki kardeşi yanarak ölmüş, hayatta kalmayı başaran Kim, savaşın sembolü olmuştur.

Hayatı

Kim, köyü bombalandıktan sonra 14 ay hastanede kaldı. Vücudunun yarısından fazlasında üçüncü derecede yanık vardı ve doktorlar yaşayacağını sanmıyordu. Dayanılmaz acılar çekiyordu, çenesi ile göğsü birbirine kaynamıştı ve sol eli kemiğe kadar yanmıştı. Annesi başucundaydı, San Francisco'dan Dr. Mark Gorney küçük kızı kurtarmaya çalışıyordu. Doktor olmaya karar veren Kim iki yıl sonra köyüne döndü.

1982 yılında tıp eğitimi görürken, 'fotoğraftaki kızı' bulmak isteyen Hollandalı bir gazetecinin isteği üzerine Vietnam yetkilileri Kim'i buldu. Gazetecilerin ilgi odağı oldu, kısa zamanda bundan bunaldı. Vietnam hükûmetinin isteğiyle tıp öğrenimini yarıda bıraktı. 'Savaşın simgesi' olarak hükûmetin daha fazla işine yarayacaktı. Nihayet 1986'da, Vietnam yetkililerin gözetimi altında, Küba'da eğitimini sürdürmesine izin verildi. Ancak sağlık sorunları nedeniyle eğitimini tamamlayamadı. Küba'da tanıştığı Bui Huy Toan ile 1992'de evlendi.

2003 yılında Newfoundland, Gander'de, havaalanında yakıt almakta olan Moskova-Küba seferini yapan uçaktan inerek kocasıyla birlikte Kanada'ya sığınmak istediğini söyledi.

Kanada'da yaşayan Kim, özellikle savaş kurbanlarına hoşgörü, barış mesajları iletme misyonu üstlenmiştir. 1994'ten bu yana UNESCO iyi niyet elçisidir.

1977'de Chicago'da, daha sonra Kanada'da kurulan Kim Vakfı, çocuk savaş kurbanlarını iyileştirmek için hizmet vermektedir.

'Vietnam - ABD savaşındaki çıplak kız' ve fotoğrafçısı
Bombardıman sonrası sağ kalan çocuklar, elbiseleri, saçları, vücutları yanık içinde çığlıklar atarak kaçışırken, foto-muhabiri Nick Ut kendisine Pulitzer Ödülünü getirecek olan kareyi çekti.

Vietnam'da üç defa yaralanan fotoğrafçı Ut, daha sonra Tokyo, Güney Kore ve Hanoi'de Associated Press (AP) için çalışmaya devam etmiştir. Halen AP'nin Los Angeles bürosunda çalışmaktadır ve Kanada'da yaşayan Kim ile bağlantısını hiç kesmemiştir.

Kim çok kötü görünüyordu, öleceğini düşündüm.
O gün, pek çok fotoğraf çekmiştim ve kasabadan ayrılmak üzereydim. Tam o sırada iki uçak gördüm. Her iki uçak da dörder tane napalm bombası attı. Beş dakika sonra yardım çığlıkları atan insanlar koşmaya, kaçmaya başladılar. Kim beni gördüğü anda, Vietnamca, Bana su verin, yanıyorum, kavruluyorum. diye bağırmaya başladı.
Ona biraz su verdim ve yardım edeceğimi söyledim. Arabama alıp yaklaşık 15 kilometre ötedeki hastaneye götürdüm. Hastane ölen ya da ölmek üzere olan Vietnamlılarla, askerlerle doluydu. Kimse çocuklarla ilgilenmiyordu.
Gazeteci olduğumu söyledim. Kim'in ölmesini istemediğimi haykırdım. Yardım ettiler.

Veteran's Day (Gaziler Günü)
Kim Phuc, 11 Kasım 1996'da Washington DC'de Vietnam savaşından kurtulan askerlerle birlikte anma törenine katılmış ve orada bir konuşma yapmıştır:

Bugün burada sizlerle olmaktan çok mutluyum. Bana bu özel günde sizinle birlikte olma ve konuşma fırsatı verdiğiniz için teşekkür ederim.

Bildiğiniz gibi ben Napalm Ateşi'nden kaçan küçük kızım. Şimdi savaştan konuşacak değilim çünkü tarihi değiştiremem. Sizden sadece savaşın trajedisini hatırlamanızı ve bu sayede dünya üzerindeki kavgaları ve insanların birbirini öldürmelerini durdurmak için bir şeyler yapmanızı istiyorum.
Maddi ve manevi olarak birçok acı yaşadim. Bazı zamanlar yaşayamayacağımı düşündüm fakat Tanrı beni kurtardı, bana inanma gücü ve umut verdi. Eğer bombaları atan pilotla yüz yüze konuşabilseydim, ona geçmişi değiştiremeyeceğimizi, fakat barışı yaymak için şimdi ve ileride iyi şeyler yapmamız gerektiğini söylerdim.
Yanıklarım yüzünden ne evlenebileceğimi ne de çocuk sahibi olabileceğimi düşünüyordum ama şimdi harika bir eşim, çok tatlı bir oğlum ve mutlu bir ailem var.
Sevgili arkadaşlar, inanıyorum ki bir gün insanlar gerçek barış içinde yaşayacaklar, kavgalar ve düşmanlıklar olmayacak. Bütün milletlere barış ve mutluluk sağlamak için hep birlikte çalişmalıyız.
Bu önemli günün bir parçası olmamı sağladığınız için sizlere çok teşekkürler.

Kim konuşmasını yaptıktan sonra salondan sessizce ayrılıyordu ki, eline bir kâğıt sıkıştırıp göndereni işaret ettiler. Dönüp adama baktı. Adam orada öylece durmuş, eli ayağı titreyerek Kim'e bakıyordu. Elindeki notu okudu:

- Kim, o adam benim!

8 Haziran 1972 günü Vietnam'daki o mabede napalm atan uçağın pilotuydu John Plummer. Savaştan sonra yıllarca kendine gelememiş, ne yapacağını bilememiş, din adamı olmuş, 'o küçük kızın' resmini gazeteden kesip her an cüzdanında taşımıştı.

Kim bir an adama baktı, sonra kollarını açarak ona doğru koştu.

Bu hikâye basında ve internette yayıldıktan sonra John Plummer pek çok kişi tarafından hikâyeyi uydurmakla, fazla süslemekle veya bundan çıkar elde etmeye çalışmakla suçlanmıştır.

Kaynakça
 Radikal Gazetesi
 BBC
 Kim Vakfı'nın sitesi

Kaynakça

1963 doğumlular
Vietnamlı kadınlar
Vietnamlı Protestanlar
Vietnam Savaşı'nda Vietnamlılar
Savaşta çocuklar
Pulitzer Ödülü alan fotoğraflar
Vietnam Savaşı medyaları
Savaş fotoğrafçıları
Siyah-beyaz fotoğraflar
1972'de Vietnam
Yaşayan insanlar

Kim Phuc


Flyadeal () é uma companhia aérea saudita de baixo custo com sede em Gidá. É propriedade da Saudia. A companhia aérea iniciou suas operações em 23 de setembro de 2017.

História
Flyadeal foi fundada em 17 de abril de 2016 pela Saudia. A companhia aérea começou as operações em 23 de setembro de 2017 de Gidá para Riade.

Destinos

Frota

A frota da Flyadeal consiste nas seguintes aeronaves (Agosto de 2021):

Ver também

 Lista de companhias aéreas em atividade

Ligações externas

 Sítio oficial

Companhias aéreas de baixo custo
Empresas aéreas fundadas em 2016

Flyadeal


Ebro-Etxea (del euskera: Casa Ebro) es un edificio histórico ubicado en el municipio español de Zarauz, en la provincia de Guipúzcoa.

Descripción
El nombre del edificio se debe a que en los años 1980 era un lugar de veraneo para los hijos de trabajadores de Azucarera del Ebro. En la parte delantera, frente al Desierto txiki ampliaban los terrenos con un parque con columpios (Actual Residencial Mendilauta). En 1988 se hizo propiedad municipal y 10 años después gracias a la Asociación Amigos del Camino de Santiago se acondicionó para alojar a los peregrinos del Camino de Santiago Ruta de la Costa. Los peregrinos sólo se podrán alojar una noche, a no ser que tengan algún impedimento físico que no les permita continuar el viaje.

En el resto del año se realizan cursos y conferencias en el ámbito de la cultura. Acoge las oficinas de la mancomunidad de Urola Kosta, en la que pertenece.

Referencias

Zarauz
Caminos de Santiago en España
Turismo en Guipúzcoa
Urola Kosta

Ebro Etxea (Zarauz)


ඒ. එච්. එම්. හසාර්

අහමඩ් හසන් මොහොමඩ් හසාර්
උපන් දිනය: 05 ජනවාරි 1979
පියා: අහමඩ් හසන්
මව: ෆාතිමා සූරියා
 2006 කැළණිය ප්‍රාදේශිය සභාවට  අපේක්ෂකයකු ලෙස තරඟ කර එම මැතිවරණයේ මුස්ලිම් අපේක්ෂකයකු ලෙස ගත් වැඩිම් මනාප ස්ංඛ්‍යාවක් ලබා ගත්තේය.
 2000 - සිට "මෙගා මීම් මාර්කටින්ග්" ව්‍යාපාරයෙ හි අයිතිකරු ලෙස කටයුතු කරයි.
 2004 - කැළණිය ප්‍රාදේශීය සභාවේ සභාපති වූ  " සෝමරත්න අතුකෝරළ " මැතිතුමගේ  සම්බන්ධීකරණ ලේකම් ලෙස.
 2007 - එවකට ඇමති ශ්‍රීපති සූරියාරච්චි මෙතිතුමා සමග සම්බන්ධ වී ඔහුගේ මුස්ලිම් සම්බන්ධීකරණ ලේකම් ලෙස කටයුතු කලේය.
 2008 - 2009: දේශපාලන මැර් ප්‍රහාරයන්ට ලක්වීම්.
 2009 - නොකල අපරාධ චෝදනාවකට ද්වේශ සහගතව සිර කෙරිණි.
 2011 - සියලු චෝදනා වලින් නිදොස් කොට, නඩු නොපැවරීමට නොහැකිව නිදහස් කරන ලදී.

ඒ. එච්. එම්. හසාර්


Großensee (Holstein), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı bölge. 12,08 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2003 itibarıyla 1672 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise 138 seviyesindedir. Belediye başkanlığı Uwe Tillmann-Mumm tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Resmi site

Stormarn iline bağlı yerleşim birimleri

Großensee, Holstein


La Flesche ist der Familienname folgender Personen:

 Francis La Flesche (1857–1932), Omaha und amerikanischer Ethnologe
 Susan La Flesche Picotte († 1915), amerikanische Sozialreformerin und Ärztin
 Susette La Flesche (auch Inshta Theumba oder Bright Eyes; 1854–1903), Reformerin, Autorin und Dozentin

Siehe auch:
 Flesche (Begriffsklärung)

La Flesche


Upham est un village et une paroisse civile du sud de l'Angleterre dans le Hampshire.

La population était de  en 2011.

Notes et références

Liens externes
 https://uphamvillage.org.uk/

Village dans le Hampshire
Paroisse civile dans le Hampshire

Upham (Hampshire)


An Zeuxine affinis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham och Joseph Dalton Hooker. An Zeuxine affinis in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine affinis


مبارك أيسار (1952 - 2009) كان فنان أمازيغي مغربي يغني بتشلحيت.

بداياته
ولد مبارك حدوش المعروف بالرايس مبارك أيسار في دوار تبولعوانت بجماعة سيدي أحمد السايح بإقليم الصويرة. وتعود بداياته الفنية إلى إحدى التنقلات الفنية الحاج محمد الدمسيري، حيث حضر إلى دوار تاغزوت رفقة الحاج المهدي بنمبارك، في الفترة التي كان فيها مبارك أيسار يتردد على الكتاب، وهي اللحظة التي سيحس فيها بانجذاب طفولي ونوستالجي حميمي نحو الفن.

بعد صدمة اللحظة تلك، نمت موهبة أيسار، لتقتصر بداية على جولة دامت ستة أشهر رفقة الرايس إبراهيم بوتازارت. في اكادير، إتصل أيسار بالفنان الحسين بولهوى، والذي تعلم العزف على يديه، كما اتصل بالفنانين أحمد أمنتاك وإبراهيم أشتوك، إضافة لـ عبد الله أوضيض والرايس بلخير، وكل ذلك كان في عقد الستينيات.

من الأسماء التي تعامل معها أيسار في فترة البدايات، الفنان العربي المتوكي، وعموما لم يكن أيسار يشدو في منطلق مساره الفني إلا بأغاني الحاج محمد الدمسيري واحمد أمنتاك والعربي المتوكي، إضافة طبعا لأغاني الحاج عمر واهروش.

مسيرته
فنيا، كانت أول البوم أصدره الراحل مبارك أيسار أواخر السبعينيات، هو الألبوم الذي تضمن أغنيته الشهيرة «ءينا حنا سلعاقل ءيكا تزانات»، قبل أن تستمر رحلته مع الإبداع عبر أغان عاطفية وغزلية رقيقة، لاتخلو من حكم ومواعظ ودروس من التجربة الحياتية، كما أبدع أيسار أغان وطنية الابعاد، كالتغني بعيد العرش، وقضية الصحراء المغربية، موظفا ألحانا متميزة، يؤدي على إيقاعها نصوص أغانيه بصوت يشكل واحدا من أجود الأصوات الغنائية الأمازيغية في سوس منذ البدايات إلى اليوم، إلى درجة أن إنتاجاته تتكامل في خصائصها وتشكل نسقا مميزا لتجربته الغنائية.

وكما كان أيسار تلميذا في بداياته، فإن مجموعة من الأسماء ستخرج من جبته فيما بعد، أسماء منها مثلا الفنان الحسين أمراكشي وحسن ارسموك.

مرضه
في أواخر التسعينيات، أصيب الفنان مبارك أيسار بشلل نصفي افقده القدرة على الكلام لسنوات، لكن عشقه لجمهوره ولفنه لم يمنعاه من المقاومة، واصدار شريط في السنوات الأخيرة بصوته رفقة ابنه محمد الذي تغير كثيرا بحكم الشلل النصفي. وتوفي يوم الأحد 31 مايو 2009 بمدينة الدشيرة.

طالع أيضا

 اللغة الشلحية
 عمر واهروش
 حسن ارسموك
 الحسين أمراكشي

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص من الأمازيغ
شلوح
مغنون مغاربة
مغنون ومغنيات سوسيون
مواليد في المغرب
موسيقى أمازيغية
وفيات 1430 هـ

مبارك أيسار


Cette page concerne les évènements survenus en 1951 en Israël  :

Évènement
 Poursuite de l'opération Ezra et Néhémie.

  :
  : Résolution 93 du Conseil de sécurité des Nations unies
  : Élections législatives
  : Résolution 95 du Conseil de sécurité des Nations unies
  : Élection présidentielle

Sport

Culture
 Sortie du film Jour d'indépendance.

Création
 Agriculture et Développement (parti politique)

Dissolution - Fermeture
  (parti politique)
 Front religieux uni (alliance politique)
  (parti politique)

Naissance
 , poétesse.
 , journaliste.
 , diplomate.
 ,
 , peintre.

Décès
 , peintre.
 , rabbin.
 , peintre.

Notes et références

Voir aussi

1951 en Israël


est une chanson du groupe américain The Doobie Brothers, parue sur leur quatrième album What Were Once Vices Are Now Habits. D'abord sortie en face B de Another Park, Another Day le , elle sort en tant que troisième et dernier single de l'album le  de la même année sous le label Warner Bros. Records.

La chanson, qui met en vedette son compositeur Patrick Simmons au chant, est l'un des deux singles numéro un américains des Doobie Brothers (avec What a Fool Believes).

Contexte
Patrick Simmons explique étant tombé par hasard sur le lick de guitare de base pour Black Water alors qu'il était au Warner Bros. Recording Studio pour les sessions d'enregistrement de l'album The Captain and Me des Doobie Brothers en 1973 : .

Patrick Simmons terminera Black Water lors d'un séjour ultérieur des Doobie Brothers à La Nouvelle-Orléans.

Malgré ses encouragements concernant l'écriture de Black Water et son arrangement méticuleux du morceau, Ted Templeman se souvenait :  - . Black Water  a en effet été utilisé comme face B pour le premier single Another Park, Another Sunday de la sortie de l'album des Doobie Brothers, What Were Once Vices Are Now Habits de 1974.

Another Park, Another Sunday s'est classé à la  place du Billboard Hot 100 en juin 1974. Le chanteur principal du groupe, Tom Johnston, se souvenait que la chanson se débrouillait très bien [dans la sortie du single], puis il a été retiré de la radio pour la ligne  (« Et la radio semble juste me rendre triste »). Le magazine Cash Box notait que Another Park, Another Sunday est . Après que le deuxième single de l'album What Were Once Vices Eyes of Silver n'a pas été un succès, Warner Bros. a recouru à une réédition du premier single de Doobie Brothers Nobody, une chanson non classée de 1971 qui, à l'automne 1974, s'est hissée dans le top 60 avant d'être progressivement supprimée par la réédition de Black Water. en tant que single face A.

Atteignant la première place du Billboard Hot 100 daté du 15 mars 1975, Black Water est l'un des rares singles de n'importe quel artiste sorti originellement en face B d'un autre succès qui atteint ensuite la première place du Hot 100 en tant que face A. Black Water se classe à la  place du classement de fin d'année de 1975 aux États-Unis.

Crédits

 The Doobie Brothers
 Patrick Simmons – guitares, chant
 Tom Johnston – chœurs
 Tiran Porter – basse, chœurs
 John Hartman – batterie

 Musiciens additionnels
 Keith Knudsen – chœurs
 Novi Novog – alto
 Milt Holland – vibraphone
 Ted Templeman – production

Classements et certifications

Classements hebdomadaires

Classements de fin d'année

Certifications
{|class="wikitable "
!Pays
!Certification
!Ventes certifiées
|-

Reprises
Le chanteur de country américain Garth Brooks a enregistré une reprise de Black Water sur son album Blame It All on My Roots: Five Decades of Influences de 2013. Les Doobie Brothers ont réenregistrés Black Water, avec le Zac Brown Band, pour leur album Southbound sorti en 2014.

Notes et références

Chanson interprétée par les Doobie Brothers
Single musical sorti en 1974
Single publié par Warner Bros. Records
Single numéro un dans le Billboard Hot 100
Single certifié or aux États-Unis

Black Water (chanson)


ایلود  (بالفارسية: روستاى ايلود )، قرية كبيرة تتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزي ) من توابع مدينة بستك وتقع في غرب محافظة هرمزگان في جنوب إيران. وتقع على بعد 9 كيلومترات شرقي قرية جاه بنارد

حدود قرية ایلود
حدود قرية ایلود: من الشمال قرية مورد، ومن الجنوب جاه دزدان، ومن الغرب قرية جاه بنارد، ومن الشرق تنتهي بـقرية بركه لاري.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (1257) نسمه تشكل (284 عائلة)، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلون الفارسية باللهجة المحلية، لهم مدارس: ابتدائية، والاعدادية والثانوية، وعيادة صحية كبيرة، وعدد لاحصر له من البرك لحفظ مياه الأمطار. وشكبة المياه والكهرباء، والبريد والهاتف وفرع لبنك صادرات. كذلك بها عيون جارية عذبة تغذي حولي 1000 نخلة، كذلك بها أراضي شاسعة لزراعة القمح والشعير، ومزارع النخيل، ويبلغ عدد نخيلها حوالي 3000 نخلة مثمرة. وهناك 9 مضخات كبيرة تسحب المياه الجوفية لري المزارع والبساتين. ومن أشهر تمور قرية ايلود الخنيزي و« خواصوئی ». وتصنع في هذه القرية جميع المستلزمات المنزلية من المنتوجات الحرفية، وصناعة المفارش الأثرية، وكذلك الصناعات المشتقة من سعف النخيل.

الثائر الشجاع يقتل في ايلود
لقد قتل الثائر الشجاع شمد لاوري الملقب بــ(عقاب جنوب)، في هذه القرية في عام 1941 للميلاد، بالتواطؤ والتآمر من عمدة القرية (المختار: عبد الرحيم محمد صالح) مع العقيد (پالار) الحاكم العسكري للمنطقة. لقد قتلوه غدراً في صيف عام 1941 للميلاد، وهو لاتجاوز التاسعة والعشرين من العمر، كان رجلاً شهماً، وفارساً شجاعاً لايهاب الموت، وماكان يعطي أي اهتمام، بحاكم العسكري ومن معه.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  « شهرستان بستک وبخش کوخرد »  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران
  شمد لاوري
 '''

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

ايلود


اللغة العبرية أو لغة كنعان هي اللغة التي كان يتكلم بها في أرض كنعان على لسان الكنعانيين وبني إسرائيل، وهي فرع من فصيلة لغوية كبيرة تسمى اللغات السامية. لم تكن اللغة العبرية لغة قائمة بذاتها، ولكنها كانت تتكون من مجموعة لهجات كنعانية، حيث نشأت أساسا على أرض كنعان قبل نزوح بني إسرائيل إليها. وقد أطلق عليها عدة أسماء، منها:

 لغة كنعان
 اللغة اليهودية
 اللغة المقدسة
 وبعد السبي البابلي أصطلح على تسميتها باللغة العبرية.

مراحل تطور اللغة العبرية
يرجع تاريخ اللغة العبرية إلى حوالي أربع آلاف سنة تقريبا، مرت خلالها هذه اللغة بأطوار مختلفة؛ فتارة تبلغ أوج ازدهارها، وتارة أخرى تندثر، وأحيانا تموت تماما، فقد كانت اللغة العبرية شديدة التأثر بالظروف والأحوال السياسية، و يمكن تقسيم المراحل التي مرت بها اللغة العبرية على النحو التالي:

مرحلة العبرية القديمة الخالصة
بدأت هذه المرحلة في القرن العاشر قبل الميلاد تقريبا، فطوال فترة الهيكل الأول (معبد سليمان: حوالي 973ق.م)، وحتى السبي البابلي عام 586 ق.م، تمتع اليهود بالإستقلال السياسي، وعاشوا في حالة من الإستقرار الإجتماعي، وكانت اللغة العبرية التوراتية هي اللغة الرسمية والدينية الشائعة الاستعمال على لسان اليهود في فلسطين، وكانت عبرية هذا العصر تتسم بالنقاء والبعد عن أي تأثيرات أجنبية، ودوّن بها معظم أسفار العهد القديم، وعدد من النقوش الأثرية على الصخور والأحجار والعملات.
للل

مرحلة تدهور اللغة العبرية
تبدأ هذه المرحلة مع سبي اليهود إلى بابل على يد نبوخذ نصر عام 586 ق.م، حيث انهار سلطانهم السياسي، وحدث تفكك شديد بين اليهود. حينئذٍ بدأت اللغة العبرية تنقرض رويداً رويدا، وأخذت اللغة الآرامية تحل محلها شيئاً فشيئا. حتى قضت عليها نهائيا بعد فترة وجيزة. وماتت اللغة العبرية كلغة حديث وتخاطب وكلغة أدبية أيضا، وظلت تستعمل كلغة دينية فقط، وذلك على الرغم من محاولات الحاخامات الحفاظ على اللغة العبرية، ولكنهم فشلوا في مواجهة الصراع القائم آنذاك بين العبرية والآرامية.

مرحلة العبرية التلمودية
بعد انهيار الوحدة السياسية لليهود، وإنقراض اللغة العبرية، وبعد أن أصبحت الآرامية هي اللغة الرسمية - والتي يفهمها اليهود ويتحدثون بها - حاول الزعماء الدينيون لم شمل اليهود عن طريق الوحدة الدينية، فوجهوا جهودهم نحو شرح وتفسير العهد القديم باللغة الآرامية لكي يفهم اليهود أصول وطقوس الدين اليهودي، فكتبوا المشنا والجمارا، ثم التلمود. وكانت لغة هذه الكتب مختلفة تماما في روحها وألفاظها وتراكيبها عن عبرية العهد القديم، فظهر فيها التأثر الشديد باللغة الآرامية، كما إحتوت أيضا على بعض الألفاظ من اللغات الأخرى مثل: العربية، واليونانية، والفارسية.

اللغـة العبرية في العصر الحديث
تتميز في تاريخ اللغة العبرية في العصر الحديث بين ثلاث فترات رئيسية يصعب تحديد تواريخ فاصلة ودقيقة بينها وهي: فترة الهسكالاة (التنوير) والتي حدث فيها التطور الجديد للغة العبرية لكنها بقيت لغة للكتابة فقط، الفترة الوسطى والتي تحولت فيها اللغة من لغة كتابة إلى لغة حديث، الفترة الحديثة التي تحولت فيها اللغة إلى لغة كتابة وحديث.

فترة هسكلاة
تعتبر فترة الثمانينات من القرن الثامن عشر بداية عصر جديد في تاريخ اللغة العبرية، حيث نشأ بعدها أدب عبري جديد علماني مكتوب بلغة العهد القديم. وأدباء ذلك الأدب هم المتنورون «المسكيليم» والتي بدأت حركتهم في وسط أوروبا في ألمانيا (1780-1820) وإنتقلت بعدها إلى المجر والتشيك وإيطاليا وغيرها من البلدان (1820-1850) ووصلت إلى ذروة تطورها في شرق أوروبا وروسيا وبولندا (1850-1881).

عارض المسكيليم اللغة العبرية الحاخامية كمعارضتهم لليهودية الحاخامية، فكانت في نظرهم لغة فاسدة ومشوشة، ووجهوا نشاطهم الأساسي في إحياء لغة العهد القديم التي اعتبروها العبرية الأصلية النقية من أية شوائب وتشويش في القواعد وأي خلط في طرق التعبير بتأثير المصادر المتأخرة.

حاول بعض الأدباء في القرن التاسع عشر، خاصة في شرق أوروبا مثل أبارهام مابو (1808-1867)، بيرتس سميـلانسكي (1842-1855)، إسحق أرتر (1791-1851) وغيرهم، كتابة أعمالهم بعبرية العهد القديم فقط. غير أنه ما إن اتسعت دائة اهتمامات كتاب حركة الهسكالاة وإنتاجهم لتشمل الفلسفة والبحث ودراسة العهد القديم والنحو وعلم اللغة وتاريخ إسرائيل والشعوب، لم يستطع الكتاب قصر كتاباتهم على عبرية العهد القديم فقط واضطروا إلى الاحتياج لأسس لغة חז"ל كما لم يمتنعوا عن استخدام لغة العصر الوسيط وبعض أسس لغة الصلوات من منطلق الحاجة إلى روافد المختلفة للغة. ساهم مثقفوا القرنين الثامن عشر والتاسع عشر في تطور اللغة العبرية وتجديدها. من أبرز المجالات التي ساهم فيها المسكيليم (المثقفون، المتنورون): النحو العبرى وإثراء الثروة اللغوية العبرية.

أما فيما يخص المجال الأول فقد وجه «المسكيليم» اهتمامهم إلى النحو والقواعد حيث حاولوا تأسيس النحو العبري بشكل عام واللغة العبرية على أساس نظرية «تركيب» لغة العهد القديم. أما المجال الثاني الذي يبرز فيه اسهام المثقفين فهو إثراء اللغة العبرية والرغبة في الكتابة عن موضوعات جديدة لم يتطرق اليها العهد القديم ولقد دفعهم ذلك إلى خلق مصطلحات جديدة لم تكن موجودة في لغة الذين سبقوهم. أصبح بعض المصطلحات التي ظهرت في عصر الهسكالاة دارج في اللغة ولم ينجح البعض في ذلك. ومن الكلمات التي لم تستقر في اللغة: בַדְיָן (كاتب)، בַיְתָן (رجل اقتصاد)، גִפָרון (كبريت)، לושֵן (عالم لغة)، מִבְדֶה (رواية)، מַדְפֵס (مطبعة)، מַעֲשיון (نكتة). وغيرها.

استخدم المسكيليم عدة وسائل لتوسيع استخدام اللغة العبرية في فترة الهسكالاة:
 إيجاد كلمات جديدة من خلال استخدام كلمات قديمة واستخدام جذورها من خلال إضافة حروف اليها مثل: אטיות, אנוכיות, דברנות, התאבקות, טבעי, לקקן, מבוך, עצלות, רעבתנות, רצינות.
 إيجاد كلمات من خلال محاكاة أوزان أسماء مقرائية ومشناوية مثل: מַרְגֵמָה, מַדְגֵרָה, דַחַף, דַוָר, תַעֲרוכָה, מְנָיָה.
 توسيع معانى الكلمات القديمة مثل: ביקורת (في العهد القديم بمعنى فحص وعقاب) חשמל (في العهد القديم نوع من العادن)، כתובת (في العهد القديم بمعنى حروف مكتوبة).
 إيجاد مصطلحات من خلال ضم كلمتين: ימי הביניים, ממְסִילַת בַרְזֵל, תַפוחֵי אַדָמָה, יַם תִיכון, נְקודַת רְאות.
 استخراج افعال من الأسماء مثل: הִדְרִיג, הִרְדִים, הִצְטַנִעַ, תִלְתֵל.
 اشتقاق كلمات جديدة ومن الاشتقاق ينتج تشابه بينها وبين الكلمات الأجنبية.
 استعارة معاني جديدة لكلمات مشابهة صوتياً لكلمات أجنبية مثل: מְכונָה (في العهد القديم מסד أي شيء مستقر) وهي تشبه كلمة Machine. في اللغات الأوروبية أخذت الكلمة معنىً معاكس تماماً. שֶלֶט (في العهد القديم מָגֵן) من كلمة schild الألمانية ولقد أخذت الكلمة معنى لوحة.

الفترة الوسطى
مع كل الاسهامات التي ساهم فيها المسكيليم من أجل توسيع الثروة اللغوية العبرية وإحيائها، ومع نضال بعضهم من أجل تحويل لغة المشنا وباقي روافد اللغة إلى مصادر شرعية لتطور اللغة (إسحاق ساطانوف 1732-1844)، (مناحيم لابين 1749-1826)، (موشيه شولبويم 1835-1918) ومع الطموح والرغبة في فرض اللغة العبرية على الجماهير، لم ينجح المثقفون في وضع أسس لتحويل اللغة العبرية من لغة كتابة وإنتاج إلى لغة حديث.

بدأ عدد كبير من كتاب الهسكالاة في النظر إلى تركيب اللغة (مندلسون 1729-1786، بن زئيف 1764-1811 وغيرهم من المثقفين) ومحاربة شوائب اللغة وتنقيتها، لكنهم لم ينجحوا في مزج روافد اللغة المختلفة في لغة موحدة.

من العيوب الأساسية التي صاحبت نشاط كتاب حركة الهسكالاة من أجل توسيع اللغة العبرية وإحيائها واستخدامها:
 عدم الحرص على وحدة الأسلوب.
 خلق كلمات ليست من روح اللغة والذوق الرفيع.
 كان أسلوب كثير من كتاب الهسكالاة ومفكريها الأسلوب المنمَّر الذي يحتوى على فقرات وأجزاء فقرات من العهد القديم وأحياناً من العهد القديم والمشنا أو روافد لغوية أخرى ضمت إلى بعضها البعض دون أي اتجاه إلى مزجها الداخلي.
 نجح عدد قليل من الكتاب في المساواة في الاسلوب الموحد الجميل.
 كما لم ينجح المسكيليم في تجديد الكلمات وأشتقت أحيانا كلمات لا توافق روح اللغة وذوقها والاتجاه إلى خلق مفاهيم جديدة، والتطلع إلى توسيع قدرة اللغة في مجالات جديدة خاصة الرغبة في رفع لواء اللغة أمام الآخرين لإثبات أنها مساوية في قدرتها للغات الأخرى.

أدى كل ذلك إلى خلق كلمات لم تترسخ في اللغة بل لم تصمد حتى في فترة الهسكالاة نفسها مثل: נשים באוהל (راهبات)، ארון נגן (بيانو)، בָתֵי עיניים (نظارة)، עט עופרת (قلم رصاص)، ولقد اختفت كل هذه الاستخدامات كأن لم تكن.

من الواضح أن لغة المسكيليم لم تحتو على أسس تحويلها إلى لغة حديث، إلا أن اللغة العبرية كانت في حاجة إلى مرحلة أخرى تمتزج فيها روافد اللغة المختلفة حتى تصبح لغة واحدة. ولقد عمل في هذا الاتجاه عدد من الكتاب والمفكرين في مجال الأدب وفي الصحافة والأدب.

العصر الحديث
عمل المسكيليم في عصرهم ومندلي موخير سفاريم وأحاد هاعام وبياليك في عصرهم بشكل مباشر وغير مباشر من أجل إحياء اللغة العبرية وتحويلها إلى لغة حديث بين الناس: كان الأوائل يميلون إلى توسيع اللغة العبرية وتجهيز كل روافد اللغة من أجل الاستخدام في الكتابة، ويميل المتأخرون إلى خلق لغة مركبة تختلط بروافد اللغة المختلفة والمتأخرون عنهم في محاولتهم المستمرة في إخراج اللغة العبرية من الكتب والصحف إلى الشارع للحديث بها بين اليهود الذين بدءوا الاستيطان في فلسطين.

لم يتوقف الخلاف حول مصادر اللغة وروافدها التي يجب اختيارها في تطور اللغة، في المراحل الثلاثة أو الأربعة لإحياء اللغة العبرية في المائة عام الأخيرة. ولم يتوقف السعى بين روافد اللغة المختلفة، لكن على الرغم من ذلك وعلى الرغم من السعى وللصعوبات الكبيرة، أدى النشاط المتزايد والعنيد للبعض وعلى رأسهم بن يهوذا وغيره من بعده، وتغير الظروف بعد الهجرات المختلفة التي احتاجت إلى لغة موحدة تربط بين المهاجرين، بدأت اللغة العبرية تدريجياً وبصعوبة كبيرة تدفع اللغات الأجنبية التي كانت لغات التعليم في المدارس وبلبلة الألسن التي سادت الشوارع وتحل محل الفرنسية التي كانت لغة التعليم الأساسية في المدارس التي أسستها جمعية "כל ישראל חברים" عام 1896، والألمانية التي كانت إحدى اللغات الرئيسية في المدارس والتي أسستها جمعية "עזרה ליהודי גרמניה" عام 1903. لم تقتصر عملية تحويل اللغة العبرية على لغة التعليم في المدارس وبدأ دخولها إلى الشارع والحياة اليومية. من الصعوبات التي واجهت بن يهوذا وغيره بل وزادت منها: الحاجة إلى مصطلحات مختلفة خاصة في تدريس العلوم والصناعات المهنية وكذلك الكلمات اليومية مما زاد التصادم بين اللهجات المختلفة.

ومن أجل تعديل ذلك الموقف تأسس المجمع اللغوى عام 1889 بواسطة مجموعة من المثقفين في القدس على رأسهم إليعازر بن يهوذا. وضع المجمع أمامه هدفين أساسيين: تحديد مصطلحات في المهن التعليمية المختلفة في المدارس وفي المجالات العلمية والحياة العملية، وطريقة النطق الصحيحة والكتابة والمشكلات النحوية.

وبعد فترة توقف المجمع عن العمل، وتأسس من جديد بعد اجتماع مدرسي اللغة العبرية عام 1904. وضع المجمع الجديد أمامه أهدافاً عديدة وهي: توحيد النطق والكتابة وتحديد مصطلحات للمهن الكاملة مع الحفاظ على أسس واحدة في وضعها. أما فيما يخص طريقة النطق فقد استمر الحوار لسنوات طويلة بل تزايد الرأى القائل بأن النطق السفارادي (الشرقي) هو المطلوب وأصبح السائد في النهاية. أما فيما يخص الكتابة الموحدة فقد اختلفت الآراء، فأيد البعض الكتابة «النحوية» أي كتابة الكلمة كما لو كانت ستشكل، وإعتقد البعض أن الكتابة الكاملة هي المناسبة أكثر، أي الكتابة التي تحل فيها حروف أمهات القراءة محل التشكيل. استمر الجدل حول هذه القضية لسنوات طويلة وإن كان ساد بعد قرار المدرسين في مؤتمرهم عام 1915 أن الكتابة «النحوية» ليست السائدة في الحياة العملية، والتي استخدمت الكتابة الكاملة وتم التصديق عليها في مجمع اللغة الذي نشر «قواعد الكتابة بدون تشكيل» في عام 1948، وصدقت عليها أكاديمية اللغة العبرية في عام 1969.

أثر نشاط المجمع اللغوى، على مر السنين، على الحياة في إسرائيل وأصبحت اللغة العبرية هي اللغة الرسمية، وتم التصديق على ذلك عام 1922 مع الإنتداب البريطانى على فلسطين، حيث أعترف باللغة العبرية كأحدى اللغات الرسمية الثلاثة إلى جانب الإنجليزية والعربية.

انظر أيضاً
 اللغة العبرية
 الكتابة العبرية
 لغة عبرية توراتية
 إحياء اللغة العبرية

مراجع

اللغة العبرية

تاريخ اللغة العبرية


CMG may refer to:

Companies
 Capitol Music Group, a music label
 China Media Group, the predominant state radio and television broadcaster in the PRC
 China Media Group Co., Ltd., publicly listed Chinese holding company in the media sector
 Chipotle Mexican Grill, which trades on the NYSE as CMG
 Cinema Management Group, film sales company
 CMG (company), a telecommunications and IT consultancy company
 Collective Music Group, an American hip hop record label founded by Yo Gotti
 Computer Measurement Group, a worldwide non-profit organization of data processing professionals
 Computer Modelling Group, a producer of reservoir simulation software
 Concord Music Group, American independent music publisher
 Cool Math Games, an online browser game portal
 Cox Media Group, a broadcasting, publishing, direct marketing, digital media company
 EMI CMG (EMI Christian Music Group), a music label

Space
 Castor Moving Group, a moving group of stars sharing similar velocities
 Control moment gyroscope, orbital facility component

Other
 California men's gathering, an organization supporting the anti-sexist men's movement
 Caribbean guilder, a proposed currency in Curaçao and Sint Maarten
 Companion of the Order of St Michael and St George, a British and Commonwealth honour
 Corumbá International Airport (IATA airport code), Corumbá, Brazil

CMG


Odličje zasluga Gabriela Mistral (špa. Orden al Merito Gabriela Mistral), čileansko nacionalno odlikovanje. Nosi ime po istaknutoj čileanskoj pjesnici, diplomatici i feministici Gabrieli Mistral, prvoj pjesnici španjolskog govornog područja kojoj je dodijeljena Nobelova nagrada za književnost (1945.). Odličje je osnovala je čileanska Vlada 1977. i daje se domaćim i stranim osobama za istaknut doprinos u području obrazovanja, kulture i davanja digniteta nastavničkom radu.

Izvori

Čileanska kultura
Odlikovanja

Orden al Mérito Docente y Cultural Gabriela Mistral


Augustin Caliani (20 septembrie 1879, Zoreni - 24 septembrie 1969, București) a fost un profesor, preot greco-catolic și director al liceului de băieți din Blaj, deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia.

Viața
După studiile primare, în satul natal, și cele gimnaziale, la Târgu Mureș, urmează studiile liceale la Blaj și Sibiu, apoi se înscrie la Universitatea din Cluj, unde studiază și se specializează în limbile latină, maghiară și română. Deschis spre studiu și cunoaștere, Augustin Caliani este trimis în 1902 de Ministerul Instrucțiunii Publice de la Budapesta în Italia pentru a se specializa în arheologie antică și artă.

A fost hirotonit preot în 1911 și, datorită meritelor sale în slujirea Bisericii, a fost numit protopop onorariu și asesor consistorial.

Fire întreprinzătoare și activă, Augustin Caliani, în calitatea sa de secretar general al Serbărilor Jubiliare, a avut un rol important în organizarea și desfășurarea manifestărilor din 1911 ale Astrei la Blaj. La Liceul "Sfântul Vasile cel Mare" din localitate, a predat latină și maghiară. Între 1919-1928, a condus instituția. Printre elevi, s-a numărat și Avram P. Todor.

În 1928, s-a mutat în capitală, unde a devenit director general al învățământului particular din Ministerul Educației Naționale. A sprijinit școlile cu predare în limba română, indiferent de confesiune. Activitatea i-a fost apreciată prin decernarea Ordinului "Răsplata muncii pentru învățământ" clasa I.

A fost vicepreședinte al Despărțământului ASTRA din București.

A colaborat cu articole și studii la publicațiile blăjene "Foaia scolastică", "Cultura creștină", "Unirea", și "Unirea poporului".

Lucrări publicate
 Urmele domniei române în Ardeal (Blaj, 1915);
 Crâmpeie din suferințele Blajului în Războiul Mondial (București, 1937);
 Părți alese din Ovidiu, Sallustin, Cicero și Horațiu (1944).

Activitatea politică

A fost reprezentant al Consiliului Național Român din Blaj.

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Note

Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Profesori români

Augustin Caliani


Krempel er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kirchspielslandgemeinden Eider i den nordlige del af Kreis Dithmarschen. Kreis Dithmarschen ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen er beliggende på Lundener Nehrung i nærheden af Lunden i den nordlige del af Dithmarschen.
Kommunen krydses af jernbanelinjen Hamborg-Westerland.

Nabokommuner
Nabokommuner er (med uret fra nord) kommunerne Lunden, Sankt Annen, Schlichting, Rehm-Flehde-Bargen og Groven (alle i Kreis Dithmarschen).

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Dithmarschen

Krempel (Dithmarschen)


සලීම් මර්සූෆ්, ජනාධිපති නීතිඥ ශ්‍රී ලාංකික විනිසුරුවරයෙක් සහ නීතිඥයෙක්. ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකු වන අතර අභියාචනාධිකරණයේ හිටපු සභාපතිවරයාද වේ.  ඔහු ෆීජි හි ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අනේවාසික අභියාචනා විනිසුරුවරයෙකි.

අධ්‍යාපනය
විනිසුරු මර්සූෆ් අධ්‍යාපනය ලැබුවේ වැල්ලවත්තේ අරේතුසා විද්‍යාලයෙන්, කොළඹ සහිරා විද්‍යාලයෙන් සහ කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙන් . 1971 දී, ඔහු ලංකා විශ්ව විද්‍යාලයේ කොළඹ මණ්ඩපයෙන් උපාධිය ලබා, ශාස්ත්‍රීය විශිෂ්ටත්වය වෙනුවෙන් පිරිනමන ගේට් මුදලියාර් එඩ්මන්ඩ් පීරිස් ත්‍යාගය දිනා ගනිමින් නීති උපාධිය (LLB) සමඟින් සහ ශ්‍රී ලංකා නීති විද්‍යාලයේ නීතීඥයින් ඇතුළත් කර ගැනීමේ අවසාන විභාගයෙන් සමත් වීමෙන් පසුව. 1973 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී පවත්වන ලද අතර, 1974 ජූනි මාසයේදී ශ්‍රී ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නීතීඥවරයෙකු ලෙස නීතිඥ මණ්ඩලයට ඇතුළත් විය. ඔහු 1984 දී කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලය සහ 1990 දී කැලිෆෝනියාවේ සැන් ඩියාගෝ විශ්ව විද්‍යාලයේ නීති විද්‍යාලය විසින් ප්‍රදානය කරන ලද නීති ශාස්ත්‍රපති (LLM) උපාධි දෙකක් ලබා ඇත. ඔහු නීතියේ විවිධ ක්ෂේත්‍රවල අධ්‍යයනය සහ පුහුණුව සඳහා බ්‍රිතාන්‍ය කවුන්සිලය, පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ලේකම් කාර්යාලය සහ ලෝක බුද්ධිමය දේපළ සංවිධානය (WIPO) විසින් ප්‍රදානය කරන ලද ශිෂ්‍යත්ව ප්‍රදානය කර ඇති අතර 1996 දී ඔහුට නෆීල්ඩ් පදනම විසින් නෆීල්ඩ් පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය සාමාජිකත්වය ප්‍රදානය කරන ලදී., ලන්ඩන්, ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයේ උසස් නීති අධ්‍යයන ආයතනයේ අධ්‍යයනය සහ පර්යේෂණ සඳහා, ලන්ඩනයේ අත්පත් කර ගැනීම් සහ ඒකාබද්ධ කිරීම් පිළිබඳ මණ්ඩලයේ පවරා ගැනීම් සහ ඒකාබද්ධ කිරීම් පිළිබඳ පළමු වැඩ පළපුරුද්ද ලබා ගැනීමට ඔහුට හැකි විය.

ප්‍රවීණ ලේඛකයෙකු වන ජස්ටිස් මර්සූෆ් යුක්තිය ලුහුබැඳ යාමේදී: කෝඩ් එට් ඇමයිනෝ නමැති වෙළුමේ ප්‍රධාන සංස්කාරකවරයා වන අතර ශ්‍රී ලංකාවේ ක්වාසි අධිකරණ පද්ධතිය සහ එහි බලපෑම මුස්ලිම් කාන්තාවන්ට නම් පොතේ කතුවරයා වේ. ඔහු කොළඹ නීති සමාලෝචනය, ජුරා පුවත් පත්‍රිකාව, නීතිපති ජර්නලය හි කර්තෘවරයෙකු සහ නීති විද්‍යාල නීති සමාලෝචනයේ කර්තෘ මණ්ඩලයේ සභාපතිවරයා ලෙස කටයුතු කර ඇත. එමෙන්ම විවිධ වැදගත් නීතිමය මාතෘකා පිළිබඳ පොත් පරිච්ඡේද කිහිපයක් සහ ලිපි විශාල ප්‍රමාණයක් ඔහුගේ ගෞරවයට පාත්‍ර වේ.

නීති වෘත්තිය
1975 දී රජයේ නීතීඥවරයෙකු ලෙස නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට බැඳුණු ඔහු 1983 වසරේ රජයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ අධිනීතිඥවරයා ලෙස උසස්වීම් ලබා 1993 වසරේ නියෝජ්‍ය සොලිසිටර් ජනරාල් තනතුරට පත් විය. 1998 දී ඔහු අතිරේක සොලිසිටර් ජනරාල් තනතුරට පත් කරන ලද අතර, එම වසරේම, ඔහු නීතිඥ මණ්ඩලයේ විශිෂ්ටත්වය අගයමින්, සේද සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබූ අතර, ජනාධිපති නීතිඥවරයෙකු ලෙස පත් කරන ලදී. ඔහු 2004 වසරේ ශ්‍රී ලංකාවේ අභියාචනාධිකරණයේ සභාපතිවරයා ලෙස අධිකරණයට උසස් වූ අතර, 29ක් නිල නීතිඥ මඩුල්ලේ ගත කිරීමෙන් පසු, උසස් වන විට, ඔහු වැඩ භාර ජ්‍යෙෂ්ඨ අතිරේක සොලිසිටර් ජනරාල්වරයා ලෙස කටයුතු කළේය. එම දෙපාර්තමේන්තුවේ සිවිල් අංශය.

ඔහුගේ ශාස්ත්‍රීය ඥානය සමඟ තම වෘත්තීය ප්‍රවීණත්වය මුසු කරමින් විනිසුරු මර්සූෆ් මහතා ශ්‍රී ලංකා නීති විද්‍යාලයේ, කොළඹ උසස් නීති අධ්‍යයන ආයතනයේ, කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ නීති දෝෂ සහිත විවෘත විශ්වවිද්‍යාලයේ නීති කථිකාචාර්යවරයෙකු ලෙස කටයුතු කරමින් විශාල දායකත්වයක් ලබා දී ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ, කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලය, ශ්‍රී ලංකා වරලත් ගණකාධිකාරී ආයතනය සහ ජාත්‍යන්තර අධ්‍යයන සඳහා බණ්ඩාරනායක මධ්‍යස්ථානය . විනිසුරු මර්සූෆ් ශ්‍රී ලංකාවේ පුරෝගාමී බේරුම්කරණ මධ්‍යස්ථානය වන ICLP බේරුම්කරණ මධ්‍යස්ථානයේ පරීක්ෂක මණ්ඩලයේ සභාපතිවරයා ලෙස කටයුතු කර ඇත. ඔහු දැනට කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ නීති පීඨයේ පීඨ මණ්ඩලයේ තේරී පත් වූ සාමාජිකයෙක් සහ ශ්‍රී ලංකා විනිශ්චයකරුවන්ගේ ආයතනයේ කළමනාකරණ මණ්ඩලයේ සාමාජිකයෙකි.

විනිසුරු මර්සූෆ් ශ්‍රී ලංකාවේ සහ විදේශයන්හි කථිකයෙකු විය. ඔහු කේම්බ්‍රිජ් හි ජේසුස් විද්‍යාලය විසින් සංවිධානය කරන ලද ආර්ථික අපරාධ පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණයට නිතිපතා අමතන අතර 2002 හි ආචාර්ය AMA අසීස් අනුස්මරණ දේශනය කිරීමට ආරාධනා කරන ලදී. 2006 දී මැලේසියාවේ ක්වාලාලම්පූර් හි පැවති UNCITRAL බේරුම්කරණ නීතිවල 30 වසර සැමරීම සඳහා UNCITRAL සමඟ සහයෝගයෙන් ක්වාලාලම්පූර් ප්‍රාදේශීය බේරුම්කරණ මධ්‍යස්ථානය විසින් සංවිධානය කරන ලද ජාත්‍යන්තර සමුළුවේ ප්‍රධාන දේශනයක් ද ඔහු කළේය. ඔහු 2008 දී සුප්‍රසිද්ධ සමාරම්භක KC කමලසබේසන් අනුස්මරණ දේශනය සහ 2009 දී කීර්තිමත් උසස් නීති අධ්‍යයන ආයතනයේ සමාරම්භක දේශනය සිදු කළ අතර, 2010 දී ආචාර්ය ටී.බී.ජයා අනුස්මරණ දේශනය කිරීමට ශ්‍රී ලංකා මැලේ සංගමය විසින් ආරාධනා කරන ලදී.

අධිකරණය
2004 මාර්තු මාසයේදී විනිසුරු මර්සූෆ් ශ්‍රී ලංකාවේ අභියාචනාධිකරණයේ සභාපතිවරයා ලෙස අධිකරණයට උසස් කරන ලදී. ඔහු අභියාචනාධිකරණයේ සුක්කානමෙහි සිටි ඉතා කෙටි කාලය තුළ විශේෂයෙන් ව්‍යවස්ථාමය සහ පරිපාලන නීති ගැටලු සම්බන්ධයෙන් වැදගත් තීන්දු විශාල ප්‍රමාණයක් ලබා දුන්නේය. 2005 පෙබරවාරි මාසයේදී, ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස උසස් කරන ලදී, එය රටේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය වන අතර, ඔහු තවමත් දරන තනතුරයි. ඔහුගේ කැපවීම සහ පණ්ඩිතකම නිසා එම අධිකරණයේ වඩාත්ම ස්වාධීන හා ගෞරවනීය විනිසුරුවරයෙකු ලෙස තමා කැපී පෙනෙන ලෙස කැපී පෙනේ.

2014 දී මර්සූෆ් ශ්‍රී ලංකාවේ වැඩබලන අගවිනිසුරු ලෙස පත් කරන ලදී.

ඔහුගේ අධිකරණ කටයුතුවලට අමතරව, විනිසුරු මර්සූෆ් සමාජ සංචලනය සහ නීති ප්‍රතිසංස්කරණ මුලපිරීම්වලට සම්බන්ධ වී ඇති අතර, දැනට ශ්‍රී ලංකාවේ බලාත්මක වන මුස්ලිම් විවාහ සහ දික්කසාද පනතට සංශෝධන යෝජනා කිරීමට රජය විසින් පත් කරන ලද කමිටුවේ සභාපතිවරයා වේ.

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 පෙනීසිටින්නේ අයදුම්කරු වැඩ සිටින විනිසුරුවරුන්ට අධිචෝදනා පවරමින් සිටින බවයි
Year of birth missing (living people)
ජීවමාන ජනයා

සලීම් මර්සූෆ්


An Micropera proboscidea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Micropera proboscidea in nahilalakip ha genus nga Micropera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Micropera

Micropera proboscidea


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Kamanová enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Kamanová im Okres Topoľčany.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Kamanova


Miniaturschauanlage Klein-Vogtland er en miniaturepark i Adorf/Vogtl. i Sachsen, hvor der er opsat originaltro skalamodeller fra Vogtland.

De detaljerede modeller i størrelsesforholdene 1:25 eller 1:100 er placeret i en botanisk have. Seværdighederne tæller blandt andre indgangen til Drachenhöhle Syrau, den hollandske vindmølle samme sted, Bismarcksäule på Kemmler og udsigtstårnet på Kapellenberg. Byen Plauen er repræsenteret med sit gamle rådhus, Johanniskirche og Nonnenturm, det eneste bevarede tårn fra bymuren.

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

Miniatureparker
Seværdigheder i Tyskland

Miniaturschauanlage Klein-Vogtland


Pedro de Alcântara af Orléans og Bragança, fyrste af Grão-Pará (fransk: Pierre d'Alcantara Louis Philippe Marie Gaston Michel Gabriel Raphaël Gonzague d'Orléans-Bragance), (portugisisk: Pedro de Alcântara Luís Filipe Maria Gastão Miguel Gabriel Rafael Gonzaga de Orléans e Bragança) (født 15. oktober 1875 i Petrópolis ved Rio de Janeiro, Brasilien, død 29. januar 1940 samme sted) var en fransk–brasiliansk prins.

Forfædre
Han var søn af Gaston, greve af Eu (1842 – 1922) og den kejserlige prinsesse Isabel af Brasilien (1846 – 1921).

Prins Pedro de Alcântara var sønnesøn af Ludvig Karl af Orléans, hertug af Nemours (1814 – 1896) og oldesøn (sønnesøns søn) af kong Ludvig-Filip af Frankrig (1773 – 1850). Han var dattersøn af Pedro 2. af Brasilien samt oldesøn (sønnedatters søn) af Pedro 1. af Brasilien og Maria Leopoldina af Østrig. Desuden oldesøn (datterdatters søn) af Frans 1. af Begge Sicilier.

Han var tipoldesøn af hertug Ludvig Filip af Orléans (Philippe Égalité), kong Ferdinand 1. af Begge Sicilier, Maria Karolina af Østrig, regerende hertug Franz Friedrich af Sachsen-Coburg-Saalfeld, Johan 6. af Portugal, Carlota Joaquina af Spanien, Frans 2. (Tysk-romerske rige) og Karl 4. af Spanien.

Prins Pedro de Alcântara var tiptipoldesøn af hertug Ludvig Filip 1. af Orléans, kong Karl 3. af Spanien, kejser Frans 1. Stefan (Tysk-romerske rige) og kejserinde Maria Theresia af Østrig.

Han var også en efterkommer af den danske kongedatter Leonora Christina Ulfeldt og hendes gemal Corfitz Ulfeldt.

Huset Orléans-Bragança


Vágia, en , est un village et ancien dème du district régional de Béotie, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème des Thébains.

Selon le recensement de 2011, la population du dème et celle du village compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Centrale
Ancien dème en Grèce
Village en Grèce-Centrale

Vágia (Béotie)


Peter Bondam (auch: Pieter oder Petrus Bondam; * 26. Dezember 1727 in Kampen; † 6. Februar 1800 in Utrecht) war ein niederländischer Historiker und Jurist.

Leben
Der Sohn des Tuchhändlers Rutger Bondam und dessen Frau Christina Stercke (Starke) besuchte die Lateinschule seiner Geburtsstadt und das dortige Gymnasium. Am 17. Juli 1742 begann er an der Universität Franeker ein Studium der Literatur und Sprachen, hörte Vorlesungen von Lodewijk Caspar Valckenaer (1715–1785) und verteidigte eine Rede ter vereering van Cicero's welsprekendheid (frei übersetzt: die Achtung vor Ciceros Rhetorik). Er wechselte seine Studienrichtung zu den Rechtswissenschaften, wozu er die Vorlesungen von Christiaan Hendrik Trotz besuchte. Unter diesem verteidigte er am 7. Juli 1746 die Abhandlung Specimen animadversionum criticarum ad loca quaedam juris civilis depravat (Franeker 1746) und wurde daraufhin zum Doktor der Rechte promoviert.

Am 1. August 1746 begab er sich an die Universität Leiden, wo er die Vorlesungen von Tiberius Hemsterhuis besuchte, aber auch die Vorlesungen der dortigen juristischen Lehrer verfolgte. 1748 wurde er an der Lateinschule seiner Heimatstadt Konrektor und Lehrer. 1755 ging er in gleicher Funktion nach Zutphen und erhielt den Titel eines Gymnasialprofessors der Rechtswissenschaften. Hier waren aber nicht nur die Rechtswissenschaften sein Metier, sondern er hielt auch Vorträge zu den Geisteswissenschaften. 1762 wurde Bondam Rektor der Lateinschule und Bibliothekar in Zutphen.

Bondam, dessen Lebenseinstellung es war, sich von politischen und theologischen Disputen fernzuhalten, erhielt im Folgejahr – am 14. Januar 1763 – einen Ruf als Professor der Rechte an die Universität Harderwijk. Dieses Amt trat er am 14. April mit einer Rede über die griechischen Ansichten des römischen Rechts an. 1764 wurde er Rektor der Harderwijker Hochschule und 1770 wurde er zum offiziellen Geschichtsschreiber der Provinz Gelderland ernannt. Am 21. Dezember 1772 erhielt er einen Ruf als Professor des Römischen Rechts, des vaterländischen Staatsrechts, der vaterländischen Diplomatik und des Lehnrechts von den Kuratoren der Utrechter Hochschule. Diesem folgte er am 19. Mai 1773 mit der Antrittsrede de subsidiis, ad solidam juris Belgici cognitionem necessariis, vulgo tamen nimis negligi solitis. In Utrecht beteiligte er sich auch den organisatorischen Aufgaben der Hochschule und war in den Jahren 1776/77 und 1788/89 Rektor der Alma Mater. Er machte sich durch seine Quellenforschung um die niederländische Rechts- und Staatsgeschichte verdient und erfuhr dabei auch internationale Anerkennung.

Familie
Bondam war drei Mal verheiratet. Seine erste Ehe schloss er am 16. Mai 1752 mit Rolina Meijer (1724-begr. 8. Mai 1782). Aus der Ehe stammen drei Söhne und drei Töchter, von denen ein Sohn und eine Tochter jung verstarben. Der Sohn Gerard Bondam wurde Bürgermeister von Kampen und war mit Anna Kok verheiratet. Rutger Bondam wurde Kapitän und wohnte in Kampen, er war mit Johanna Agnita Wilhelmina le Fefre de Montigny verheiratet. Christina Bondam verheiratete sich 1783 mit Jacob Botter Heurdt (* 1755; begr. 27. Januar 1786 in Harderwijk) und war in zweiter Ehe mit Willem Jan Tulleken verheiratet. Seine zweite Ehe schloss Bondam am 1. August 1784 mit Maria Christina van Noortwijck (?–26. Dezember 1796) und seine dritte Ehe am 17. September 1798 mit Sophia Susanna Arntzenius. Die beiden letzten Ehen blieben kinderlos.

Werke
 Specimen continens animadversiones criticas ad loca Juris civilis depravata. Franeker 1746
 Oratio de linguae Graecae cognitione jure consulto necessaria. Zutphen 1755
 Variorum Lectionum Libri. II. in quibus quaedam juris Civilis plura vero aliorum scriptorum, loca vel emendantur, vel ex codicibus Manuscriptis corrigantur et supplentur. Utrecht 1759
 Oratio pro Graecis Juris Romani interpretibus. Harderwijk 1763
 Oratio de jurisprudential Belgica ad exemplum juris civilis Romani maxime excolenda. Utrecht 1778
 Oratio secularis de foedere Trajectino. Utrecht 1779 (Online)
 Verzameling van onuitgegeevene stukken: tot opheldering der Vaderlandsche Historie. Utrecht 1779–81 (5. Teile); 1779, Teil 2 (Online); 1781, Teil 4, (Online);1781, Bd. 5, (Online)
 Charterboek der Hertogen van Gelderland en Graaven van Zutphen; beginnende Met de Oudste Briven van die Landstreeken en eindigende met Afzweering van Koning Philips, als laatsten Hertog. Utrecht 1783 (Online)
 Groot charterboek der Hertogen van Gelderland en Graven van Zutphen. Utrecht 1809 (4. Abt.)

Literatur
 A.W.F.M. van de Sande: BONDAM, Peter. In: Biografisch Woordenboek van Nederland. (1780–1830), (BWN), Amsterdam, 1985, Bd. 2, S. 47–48
 Abraham Jacob van der Aa: Biographisch Woordenboek der Nederlanden. Verlag J. J. van Brederode, Haarlem, 1854, Bd. 2, Teil 1, S. 820 (Online, niederländisch)
 Friedrich Julius Otto: Die Gesammtliteratur Niederlands, oder Leben und Wirken der holländischen Schriftsteller seit dem dreizehnten Jahrhundert bis auf unsere Zeit. Verlag des bibliographischen Instituts, Hildburghausen-Amsterdam-Philadelphia, 1838, Sp. 58, (Online)
 Govaert C. J. van den Bergh: Die holländische elegante Schule. Ein Beitrag zur Geschichte von Humanismus und Rechtswissenschaft in den Niederlanden 1500–1800. Vittorio Klostermann, Frankfurt/Main, 2002, ISBN 3465031709, S. 167

Weblinks
 Catalogus Professorum Academiae Rheno-Traiectinae
 Peter Bondam bei der DBNL

Rechtswissenschaftler (18. Jahrhundert)
Historiker
Bibliothekar (Niederlande)
Rektor (Universität Harderwijk)
Rektor (Universität Utrecht)
Niederländer
Geboren 1727
Gestorben 1800
Mann

Peter Bondam


ජොහැන් හෙන්රිච් මාඩ්ලර් (Johann Heinrich Madlar) හා විල්හෙල්ට් බියර් (Wilhelm Beer) චන්ද්‍රයා සිතියම් ගත කිරීම නිසා ප්‍රසිද්ධ වුවත් මුල්ම එරියෝග්‍රැෆර්ස්ලා (aerographer) වන්නේද  ඔවුන් දෙදෙනාය. අඟහරු හි මතුපිට වූ බොහෝමයක් ලක්ෂණ ස්ථිර ඒවා බව ඔවුහු පැවසූහ. තවද ග්‍රහලෝකයේ භ්‍රමණ කාලයද ඔවුන් විසින් නිර්ණය කරන ලදී. 1840 දී මාච්ලර් වසර 10 ක ගවේෂණ එකතු කර අඟහරුහි ප්‍රථම සිතියම අඳිනු ලැබීය. විවිධ නම් වලින් නම් කරනවා වෙනුවට ඒවා අකුරුවලින් හැඳින්වීය. මෙරිඩියන් (Meridian) බේ (සයිනස් මෙරිඩියාන්) "a"අකුරින් හැඳින්විණි.

වර්තමානයේ අඟහරු මත වූ වැදගත් අංග නම් කර ඇත්තේ ප්‍රභව ගණනාවක් යොදා ගනිමිනි. විශාල ඇල්බෙඩෝ (albedo) , පැරණි නම් බොහෝමයකට උරුමකම් කියයි. නමුත් එම නම් නව දැනුම සමග නිතරම යාවත්කාලීන වේ. උදාහරණයක් ලෙස නික්ස් ඔලිම්පියා, (ඔලිම්පස්හි හිම) ඔලිම්පස් මොන්ස් (ඔලිම්පස් කන්ද) බවට පත් වී ඇත.

අඟහරුහි සමකය එහි භ්‍රමණය මගින් අර්ථ දක්වා ඇත. නමුත් එහි ප්‍රධාන මධ්‍යහ්න රේඛාවෙහි පිහිටීම අහඹු ලෙස යම් ස්ථානයක් තෝරා‍ෙගන සලකුණු කර ඇත. 1830 දී මාඩ්ලර් හා බියර් ඔවුන්ගේ ප්‍රථම අඟහරු සිතියම්වලදී රේඛාවක් තෝරා ගනු ලැබීය. 1972 දී මැරිනර් 9 ගගන  යානය අඟහරු වඩා විස්තීර්ණ ඡායාරූප ලබාදීමෙන් පසු සයිනස් මෙරිඩියානි ("මිඩ්ල්බේ" හෝ "මෙරිඩියන් බේ") හි ඇති කුඩා ආවාටයක් (අයිරි - 0 ලෙස පසුව හැඳින් වූ) 0.00 අර්ථ දැක්වීම තෝරා ගැනුනි.

අඟහරුහි සාගර නොමැති නිසා මුහුදු මට්ටමක් ද නැත. එම නිසා උස ශූන්‍ය මට්ටමක් හෝ මධ්‍යන්‍ය ගුරුත්වජ තලයක් තෝරා ගත යුතු විය. උස ශූන්‍ය මට්ටම වායු ගෝලීය පීඩනය 610.5pa (6'105mbar) වන ස්ථාන යොදා ගෙන අර්ථ දක්වන ලදී. මෙම පීඩනය ජලයේ ත්‍රික ලක්ෂ්‍යයට අනුරූපී වෙයි. තවද පෘථිවියේ මුහුදු මට්ටමේ පීඩනයෙන් 0.6% ක් පමණ වේ.

අඟහරු භූ විස්තරයෙහි ද්විධාකරණය දැඩි අවධානයට ලක්වන්නකි. ලාවා ගැලීම නිසා සමතල වූ උත්තර තැනිතලා ආදි කාලීන බලපෑම්වලින් වලවල් හා ආවාට නිර්මාණය වී ඇති දකුණු උස්බිම් සමග අසාමාන්‍යතාවක් පෙන්ණුම් කරයි. පෘථිවියේ සිට නිරීක්ෂණය කළ විට වෙනස් වන ඇල්බෙඩෝ (albedo) සමග ප්‍රදේශ දෙකකට වෙන්වී ඇත. දුවිලි හා වැලිවලින් ආවරණය වී ඇති රතු පැහැති යකඩ ඔක්සයිඩ්වලින් පොහොසත් පාලර් තැනිතලා වරක් මාර්ටියන් "මහද්වීප" ලෙස සලකා ඇරුබියා ටෙරා (අරාබි භූමිය) හෝ ඇමසෝනිස් ප්ලැනිටියා (ඇමසෝනියානු තැනිතලා) යන නම්වලින් හඳුන්වන ලදී. අඳුරු පැහැති අංග මුහුදු ලෙස සැලකූ අතර මාරේ එජිත්‍රියම්, මාරේ සිරේනියම් හා අවුරෝරා සයිනස් වේ. පෘථිවියේ සිට බැලු විට දක්නට ලැබෙන විශාලම අඳුරු කොටස සයි(ර්)ටිස් මේජර් නම් වේ.

26km වූ ඔලිම්පස් මොන්ස් (ඔලිම්පස් කන්ද) යමහළ, සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ දැනට දන්නා උසම කන්දයි. එය තවත් විශාල යමහල් ගණනක් පිහිටි තාසිස් නැමැති විශාල උස් භූමි ප්‍රදේශයේ වූ අභාවයට ගිය යමහළකි. එය 8.848 km පමණක් උස වූ එවරස්ට් කන්ද මෙන් තුන් ගුණයකටත් වඩා උසය. ගැටුම් නිසා ඇති වූ ආවාට විශාල සංඛ්‍යාවකින් ද අඟහරු සමන්විත වේ. මුළු ආවාට ගණන 43000 පමණ වන අතර විහ්කම්භය 5 km ට වැඩි ආවාට ද හමු වී ඇත. මෙයින් විශාලතම ආවාටය හඳුන්වන්නේ හෙලක්ස් ඉම්පැක්ට් බේසින් ලෙසය. එය පෘථිවියට පැහැදිලිවම පෙනෙන කුඩා ඇල්බෙඩෝ අංගයකි. අඟහරුහි කුඩා ස්කන්ධය නිසා වස්තුවක් එහි ගැටීමේ අවස්ථාව පෘථිවියෙහි මෙන් භාගයක් පමණ වේ. එසේ නමුත් අඟහරු ග්‍රාහක වළල්ලට සමීපයෙන් ඇති නිසා එහි ඇති වස්තු සමග ගැටීමේ ඉඩ කඩ වැඩිවී ඇත. අඟහරු කෙටි කාලීන ධූම කේතු සමග ගැටීමේ ඉඩ කඩ වැඩි වී ඇත. (බ්‍රහස්පති කක්ෂයේ පවතින) මේවා හැරුණු කොට චන්ද්‍රයා සමඟ සැසඳීමේදී අගහරු මත ඇත්තේ වඩා අඩු ආවාට සංඛ්‍යාවකි. එයට හේතුව අඟහරුගේ වායු ගෝලය කුඩා ග්‍රාහකවලට විරුද්ධව ආරක්ෂාව සැපයීමයි. සමහරක් ආවාටවල ග්‍රාහකය පවතින විට අදාල ප්‍රදේශ තෙත්ව තිබූ බව උපකල්පනය කළ හැකි ලකුණු තිබේ.

විශාල කැනියම, චැලස් මැරිනේරිස් (මැරිනර් නිමිතය යන්න ලතින් වලින් පැරණි සිතියම්වල අගනා ඩෑමන් ලෙසද හඳුන්වයි) 4000 km ක දිගකින් යුක්ත වන අතර 7 km පමණ ගැඹුරකින් යුක්ත වේ. එහි දිග යුරෝපයේ දිගට සමාන අතර අඟහරුහි පරිධියෙන් පහෙන් එකක් පුරා විහිදී පවතී. සසඳා බලන කළ, පෘථිවියේ ඇති මහා කැනියම 446km පමණක් දිග අතර 2 km පමණ ගැඹුරු වේ. වැලස් මැරිනේරිස් ඇතිවූයේ තාරිස් ප්‍රදේශයේ වූ ඉදිමීම නිසාය. එමනිසා චැලස් මැරිනේරිස් ප්‍රදේශයේ වූ භූ කබල පිපිරී කඩා වැටුනි. අනෙක් විශාල කැනියම මාඩිම් වැලිස්(මාඩ්ම් යනු හීබ්‍රෑ බසින් අඟහරු හඳුන්වන ආකාරයයි) එය 700 kmදිග අතර එයද මහා කැනියමට  වඩා විශාල වේ. 20km පළලකින් යුක්ත වන එහි සමහර ස්ථාන 2 km ගැඹුරකින් යුක්ත වේ. අතීතයේදී මාඩ්ම් වැලිස් ද්‍රව ජලයෙන් පිරී තිබීමේ හැකියාවක් පවතී.

නාසා හි අඟහරු ඔඩෙහි ඩ්බිටර් ගේ තාප විමෝචක ඡායාරූප පද්ධති (THEMIS) මගින් ගන්නා ලද ඡායාරූප, ආ(ර්)සියා මොන්ස් යමහලෙහි එක් පැත්තක ගුහා පිවිසුම හතක් ඇති බව හෙළි කළේය. මෙම ලෙන් ඒවා සොයා ගත් අය ආදරය කළ අයගේ නම්වලින් නම් තැබීය. ඒවා නම් ඩේනා, ච්ලෝ, වෙන්ඩි, ඇනී, ආබේ, තිකී හා ෙජඈන් ය. පොදුවේ ඒවා සෙවන් සිස්ටර් (Sever sisters) ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. එම දොරටු 100m සිට 252m දක්වා පළල හා 73m සිට 96m දක්වා වූ ගැඹුරින් යුක්ත වේ. බොහෝමයක් ගුහාවල පතුලට ආලෝකය නොවැටෙන නිසා ඒවා මීටත් වඩා ගැඹුරට විහිදීමේ හැකියාවක් ඇති අතර පහළට යාමේදී පුළුල් වීමට ඉඩ ඇත. එකම විශේෂ ලෙන වන්නේ චේතාය. එහි පතුලට ආලෝකය වැටෙන අතර 130 m ක් ගැඹුරු බවට සොයා ගෙන ඇත. මෙම ගුහාවල අභ්‍යන්තරය අඟහරු මතු පිට බහුලව ඇති ක්ෂුද්‍ර ග්‍රාහක, UV විකිරණ, සූර්ය ගිනිදැල් හා අධි ශක්ති අංශුවලින් ආරක්ෂිත විය හැකිය. සමහරක් පර්යේෂකයන් මෙම ආරක්ෂිත බව නිසා ද්‍රව ජලය හෝ ජීවයේ සලකුණන් සොයා ගැනීමට ගුහා උපකාරී විය හැකි බවට අනාවැකි පළ කරයි.

අඟහරුගේ ස්ථිර ධ්‍රැව අයිස් වැසුම් දෙකක් පවතී. උතුරු වැස්ම ප්ලේනම් බෝරියම් හි ඇති අතර දකුණු වැස්ම ප්ලේනම් ඕස්ට්‍රේලිහි ඇත.
භූගෝල විද්‍යාව

භූ විෂමතා


Regionala CFR Timișoara este una din cele opt regionale ale CFR. Are sediul central pe Bulevardul Republicii 25.

Regionala de Căi Ferate Timișoara deservește județele din Vestul României: Timiș, Arad, Hunedoara, Bihor, Caraș-Severin și Mehedinți.

Timișoara

Regionala CFR Timișoara


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 İoannis Hrisostomos, Konstantinopolis Başpiskoposu ve önemli bir Kilise Babası (d. yaklaşık 349)

407


The flag of Indiana was designed by Paul Hadley and officially adopted by the state of Indiana on May 11, 1917. It was the state's first official flag and has remained unchanged since then except for the creation of a statute to standardize the production of the flag.

History

To commemorate the state's 1916 centennial anniversary, the Indiana General Assembly issued a resolution to adopt a state flag. At the request of the General Assembly, a contest was sponsored by the Indiana Society of the Daughters of the American Revolution to design a flag to serve as the official state banner. As an incentive to increase the number of submissions, the contest offered the winner a one hundred dollar cash prize. More than two hundred submissions were received and examined by the Society before a winner was selected. The entry created by Paul Hadley of Mooresville, Indiana, was ultimately chosen as the winner of the contest and the cash prize.

On May 31, 1917, the flag was chosen as the state's official banner. The General Assembly made only one change to Hadley's original design: they added the word Indiana, in a crescent shape, over the top of the torch. The state banner was later renamed the state's flag in a new statute passed in 1955 that also standardized the dimensions of the flag.

The symbols of the Indiana state flag such as the torch in a circle of stars were used in the Indiana Bicentennial Torch Relay in 2016.

Iconography
The flag consists of a gold torch that represents liberty and enlightenment; the rays around the torch represent their far-reaching influence. The nineteen stars represent Indiana's place as the nineteenth state to join the United States. The thirteen stars in the outer loop symbolize the original Thirteen Colonies, the five inner stars represent the next five states added to the Union, and the one large star above the torch represents Indiana.

In 2001, a survey conducted by the North American Vexillological Association (NAVA) placed Indiana's flag 32nd in design quality out of the 72 Canadian provincial, U.S. state and U.S. territorial flags ranked.

Statute

The current statute that governs the design of the state flag states:

The flag's dimensions shall be three feet fly by two feet hoist; or five feet fly by three feet hoist; or any size proportionate to either of those dimensions. The field of the flag shall be blue with nineteen stars and a flaming torch in gold or buff. Thirteen stars shall be arranged in an outer circle, representing the original thirteen states; five stars shall be arranged in a half circle below the torch and inside the outer circle of stars, representing the states admitted prior to Indiana; and the nineteenth star, appreciably larger than the others and representing Indiana shall be placed above the flame of the torch. The outer circle of stars shall be so arranged that one star shall appear directly in the middle at the top of the circle, and the word "Indiana" shall be placed in a half circle over and above the star representing Indiana and midway between it and the star in the center above it. Rays shall be shown radiating from the torch to the three stars on each side of the star in the upper center of the circle.

Usage

Several other laws govern the use of the state flag. The flag is required to be flown by all state militias and the Indiana National Guard. It is to be on display at the Indiana Statehouse at all times. The flag must also be displayed at any agency that is funded in part or in full by the state government, including public schools, state universities, and state parks. In all other respects the flag should be treated with the same care and respect as the flag of the United States.

Most prominently, the team colors for the NBA's Indiana Pacers were taken from the gold and blue of the flag.

In late 2008, Bloomington-licensed CW affiliate WTTV used the flag's torch and stars element in their station logo until 2015 when they became a CBS affiliate, though the logo remains in use for their second digital subchannel.

A variation of the Indiana state flag was used as the Gotham flag in the 1989 movie Batman.  The flag can be seen in the mayor's office.

The logo of the BP-acquired Amoco Corporation (formerly Standard Oil of Indiana) prominently features a torch to commemorate the company's Hoosier origins; it remains in use at the few BP stations using Amoco and Standard trade dress to maintain trademark protection.

See also

List of Indiana state symbols
Great Seal of the State of Indiana

References

External links

Indiana
Symbols of Indiana

Indiana
1917 in Indiana

Flag of Indiana


Kosuke Yamazaki (født 30. december 1995) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Ehime FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kosuke Yamazaki


James Harrell may refer to:
James A. Harrell III (born 1971), aka Jim Harrell, Democratic politician
James Harrell (American football) (born 1957), former American college and professional football player
James Harrell (actor) (1918–2000), American actor
Jim Harrell Jr., Democratic nominee

James Harrell


Olafr Leggson, también conocido como Olafr svartaskald (poeta negro, para distinguirlo de su contemporáneo Óláfr hvítaskáld, poeta blanco), fue un escaldo de Islandia que vivió en el siglo XIII.

Pertenecía al clan familiar de los Lundarmenn. Hay indicios que señalan a Olafr como hijo del sacerdote islandés, Leggr Torfason.

Aparece en la saga Sturlunga como uno de los personajes implicados en la intriga que acabó con el asesinato de Jón murtur Snorrason, hijo legítimo de Snorri Sturluson.

Sobrevive muy poco de la obra de Leggson, pero aparece en Skáldatal como poeta de la corte de Haakon IV de Noruega.

Referencias

Bibliografía

Sturlungaöld
Poetas del siglo XIII
Poetas de Islandia
Poetas escaldos
Saga Sturlunga
Islandeses del siglo XIII
Lundarmenn

Óláfr Leggsson


Simfitele (Symphyta) numite popular muște cu ferăstrău sau viespi ferăstrău, viespi de plante, este un subordin de insecte himenoptere la care abdomenul se prinde cu o bază largă de torace. Simfitele cuprind un număr relativ mic de specii în comparație cu apocritele, aici fiind incluse circa 8000 de specii de himenoptere grupate in 14 familii actuale. Se recunosc prin abdomenul lor cilindric sau turtit dorsoventral, uneori lateral, care se prinde de torace printr-o suprafață lată (fără gâtuitură). Abdomenul nu este mobil față de torace; propodeumul lipsește. La aripa anterioară este prezentă nervura subanală; aripile sunt totdeauna prezente. Femelele au un ovopozitor cu dinți ca la ferăstrău, de unde și numele de "muște cu ferăstrău". Cu ajutorul acestui ovipozitor, denumit terebră, femela taie frunzele sau sfredelește lemnul, depunând acolo ouăle. Larvele sunt de tip eruciform (asemănătoare cu omizile), se deosebesc însă de larvele de lepidoptere, în primul rând prin faptul că au mai mult de cinci perechi de pedespurii (picioare false) abdominale, iar pe de altă parte au pe fiecare parte a capului numai câte un singur ocel, în timp ce omizile lepidopterelor au de fiecare parte a capului câte un grup de oceli. Adulții nu se hrănesc, sau se hrănesc foarte puțin cu sucuri, uneori chiar carnivor, cu insecte. Larvele sunt fitofage sau xilofage, atacând frunzele, mugurii sau tulpinile plantelor. Cele care mănâncă lemn, trăiesc în simbioză cu ciupercile, pe care femela le însămînțează acolo o dată cu depunerea ouălor. Multe dintre ele sunt foarte dăunătoare.

Printre speciile mai importante se numără:
 Urocerus gigas (= Sirex gigas) - "viespea mare de lemn" sau "viespea lemnului de rășinoase", de 3-4 cm lungime, remarcabilă prin mărimea sa, prin coloritul său de viespe și prelungirea posterioară a abdomenului, ca un țep gros. Își depune ouăle în trunchiuri de molid bolnave sau căzute.
 Diprion pini (= Lophyrus pini) - "viespea ferăstrău a acelor de pin", de 6-7 mm lungime, cu masculii remarcabili prin antenele foarte pectinate și prin culoarea lor neagră. Atacă frunzele de pin.
 Cephus pygmaeus -  "viespea grâului" sau "viespea paiului", de culoare neagră, de 10-12 mm lungime, atacă  tulpinile   de  grâu,   orz  etc.,  iar  Cephus compressus, strică mugurii la peri.
 Hoplocampa testudinea -  "viespea merelor", de 6-7 mm lungime, colorată în galben și negru, atacă fructele tinere de măr, care astfel cad pe jos în mare număr.

Note

Legături externe

Simfite