Un sarcotesta est un tégument charnu, un des type de testa. Des exemples de graines avec un sarcotesta sont la grenade, l'ovule de Ginkgo biloba et certaines graines de Cycas.  Elle est opposée à une partie interne plus dure, appelée « sclérotesta ». Le sarcotesta des graines de grenade est constitué de cellules épidermiques dérivées du tégument, et il n'y a pas d'arilles sur ces graines.
À ne pas confondre avec le sarcocarpe qui désigne une drupe (partie charnue du fruit).
Le tégument se compose de trois couches (sarcotesta charnue, sclérotesta lignifiée, endotesta parcheminée), ils sont appelées dans leur ensemble mésotesta.

Le testa désigne, en botanique, l'enveloppe protectrice de la graine ou de l'embryon.

Références

Anatomie végétale
Morphologie végétale
Graine
Fruit botanique

Sarcotesta


Grimmiaceae, porodica pravih mahovina u redu Grimmiales. Postoji blizu 300 vrsta unutar 12 rodova.

Rodovi
 Genus Aligrimmia
 Genus Coscinodon
 Genus Coscinodontella
 Genus Dryptodon
 Genus Grimmia
 Genus Indusiella
 Genus Jaffueliobryum
 Genus Leucoperichaetium
 Genus Racomitrium
 Genus Schistidium
 Genus Scouleria
 Genus Tridontium

Izvori

Grimmiales

Grimmiaceae


La Mesa je popisom određeno mjesto u okrugu Doñi Ani u američkoj saveznoj državi Novom Meksiku.

Prema popisu stanovništva SAD 2010., imao je 728 stanovnika.

Zemljopis
Zemljopisni položaj je  (32,1244330;-106,7090098). Prema Uredu SAD za popis stanovništva, zauzima 6,13 km2 površine, sve suhozemne.
Ime dobila prema uzvisini ravna vrha, špa. la mesa.

Infrastruktura
U La Mesi je osnovna škola, ujedinjena metodistička crkva, baptistička crkva i dobrovoljno vatrogasno društvo.

Promet
U La Mesi je poštanski ured ZIP koda 88044.

Stari poštanski ured otvoren je 1880. i radio je do 1882., pošta se slala u Chamberino. Otvoren opet 1908. godine.

Stanovništvo
Prema podatcima popisa 2010. ovdje je bilo 728 stanovnika, 273 kućanstva od čega 195 obiteljskih, a stanovništvo po rasi bili su 76,2% bijelci, 0,0% "crnci ili afroamerikanci", 1,4% "američki Indijanci i aljaskanski domorodci", 0% Azijci, 0% "domorodački Havajci i ostali tihooceanski otočani", 19,2% ostalih rasa, 3,2% dviju ili više rasa. Hispanoamerikanaca i Latinoamerikanaca svih rasa bilo je 84,5%.

Izvori

Popisom određena mjesta u Novom Meksiku

La Mesa, Novi Meksiko


Mehmet Muammer Karaca (8 Kasım 1906, İstanbul - 28 Nisan 1978, İstanbul), Türk tiyatro ve sinema oyuncusu.

Bulvar tiyatrosunun önde gelen isimlerindendir. Türk tiyatrosunun unutulmaz oyunlarından Cibali Karakolu'nun yazarı, Muammer Karaca Tiyatrosu'nun kurucusudur.

Hayatı
1906'da İstanbul'da dünyaya geldi. Asıl adı Muammer Ruşen idi.

Veterinerlik öğrenimini yarım bırakarak tiyatroya yöneldi. İlk kez 1923'te Sahir Opereti'nde sahneye çıktı. 1924'te Darülbedayi'ye girdi ve Renkli Fener oyununda rol aldı. 1930'daki kısa süreli Süreyya Opereti deneyiminden sonra tekrar Darülbedayi'ye döndü.

Bir turne için İzmir'de bulunduğu sırada Atatürk'ün silah arkadaşlarından birisi olan, dönemin İzmir valisi Kazım Dirik'in kızı Şükran Hanım'la tanıştı ve evlendi. Bu evlilik, ailenin izin vermemesi nedeniyle Şükran Hanım'ın kaçırılması sonucu gerçekleşti ve gazete manşetlerine yansıdı. Kayınpederinin isteği üzerine tiyatrodan ayrılarak bir süre Turhal'da yaşadı ve Turhal Şeker Fabrikası'nda idare amiri olarak çalıştı. Ancak kısa süre sonra tiyatroya döndü. Şükran Hanım'la evliliği 1950'li yılların başında sona erdi.

1933 yılında Safiye Ayla'yla "Alabanda Revüsü"nde oynayarak ünlendi. 1945'te bir süre Ses Opereti'nde çalıştıktan sonra Karaca Opereti'ni kurdu. Adnan Menderes'i hicveden "Etnan Bey Duymasın" adlı oyunu çok popüler oldu.

1955'te Beyoğlu'nda Muammer Karaca Tiyatrosu'nu kurdu. Tiyatronun açıldığı yıl Cibali Karakolu adlı oyunu sahneye koydu. Cibali semtindeki insanlarla semt karakolundaki polislerin yakın ilişkisinden ilham alan oyun, 16 yılda üç bin kezden fazla sahnelendi. Hulki Saner'in yönetmenliğinde 1966'da sinemaya uyarlandı.

Son yılları ve ölümü
Muhsin Ertuğrul'un Karım Beni Aldatırsa (1938) filmiyle sinema oyunculuğuna da başlayan Karaca, birçok filmde karakter rollerine çıktı. Cibali Karakolu gibi tiyatrodan uyarlanan bazı filmlerde başrol oynadı.
28 Nisan 1978'de İstanbul'da öldü.

Ömrünün son yıllarında çok borca girmiş ve borçlarını ödeyebilmek için de binayı belediyeye satmıştır. İstanbul'da İstiklal Caddesi'nde Karaca çıkmazında yaptırdığı Karaca Tiyatrosu, özel tiyatrolara kiralanan bir tiyatro binası olarak Türk tiyatrosuna hizmet etmeyi sürdürmektedir.

Filmografisi

 1933: Leblebici Horhor Ağa
 1933: Cici Berber
 1933: Karım Beni Aldatırsa
 1933: Söz Bir Allah Bir
 1934: Milyon Avcıları
 1938: Aynaroz Kadısı
 1939: Bir Kavuk Devrildi
 1939: Allahın Cenneti
 1939: Taş Parçası
 1940: Akasya Palas
 1946: Kızılırmak - Karakoyun
 1952: İstanbul Yıldızları
 1966: Cibali Karakolu
 1967: Demirel'e Söylerim
 1972: Ay Aman Of
 1973: Büyük Şamata
 1974: Reisin Kızı
 1975: Şehvet Kurbanı Şevket
 1975: Hızlım Benim

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TSA´de Muammer Karaca

1906 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
1978 yılında ölenler
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Azeri asıllı Türkler

Muammer Karaca


Huron Gölü, Kuzey Amerika'nın Büyük Göller'inden biri olup, dünyanın en büyük dördüncü gölüdür. Adı, bölgede yaşayan Huron halkına dayanarak, Fransız kâşifler tarafından verilmiştir. Göl, Mackinac Boğazı ile Michigan Gölü'ne, bir dizi boğazlar zinciriyle de Superior Gölü'ne bağlanır. Göl üzerinde binden fazla Batık bulunur. Kanada tarafındaki Georgian körfezi(İngilizce: Georgian Bay) göl üzerindeki en büyük körfezdir ve gölde seyreden gemilerin fırtına esnasında hırçınlaşan gölün dalgalarından korunmaları için önemli bir yerdir.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ontario'daki göller
Büyük Göller
Kuzey Amerika'daki uluslararası göller

Huron Gölü


البُرْطُل أو البُرْطُلّ أو تاج الأسقف هو عمرة الأساقفة.

المراجع

روابط خارجية

عمرات دينية
الأسقفية في الرومانية الكاثوليكية
تاريخ الملابس
تاريخ الملابس (موضة غربية)
تاريخ الموضة
عمرات
ملابس بيزنطية
ملابس مسيحية شرقية دينية

برطل


É uma espécie sul-americana, subarbustiva, com folhas pilosas e com tom ferrugíneo. Normalmente encontrado em locais com afloramento roxoso. Normalmente é encontrada nas margens de rodovia, se associando bem com espécies de baixo porte, mas tolera a competição de Brachiaria spp. e Panicum maximum.

Nome comum:
Etimologia: em homenagem à :en:Emil Hassler, botânico que contribuiu para o
conhecimento da Flora do Paraguai.

Distribuição e Habitat: ocorre na América do Sul no Brasil e Paraguai. No Brasil, foi citada para os Estados da Bahia, Minas Gerais, e Paraná. Entretanto, este estudo confirma este táxon apenas para os Estados de Mato Grosso do Sul, São Paulo e Rio Grande do Sul. .

Desmodium hassleri


Quanzhou, alternatively known as Chinchew, is a prefecture-level port city on the north bank of the Jin River, beside the Taiwan Strait in southern Fujian, People's Republic of China. It is Fujian's largest most populous metropolitan region, with an area of  and a population of 8,782,285 as of the 2020 census. Its built-up area is home to 6,669,711 inhabitants, encompassing the Licheng, Fengze, and Luojiang urban districts; Jinjiang, Nan'an, and Shishi cities; Hui'an County; and the Quanzhou District for Taiwanese Investment. Quanzhou was China's 12th-largest extended metropolitan area in 2010.

Quanzhou was China's major port for foreign traders, who knew it as Zaiton, during the 11th through 14th centuries. It was visited by both Marco Polo and Ibn Battuta; both travelers praised it as one of the most prosperous and glorious cities in the world. It was the naval base from which the Mongol attacks on Japan and Java were primarily launched and a cosmopolitan center with Buddhist and Hindu temples, Islamic mosques, and Christian churches, including a Catholic cathedral and Franciscan friaries. A failed revolt prompted a massacre of the city's foreign communities in 1357. Economic dislocations—including piracy and an imperial overreaction to it during the Ming and Qing—reduced its prosperity, with Japanese trade shifting to Ningbo and Zhapu and other foreign trade restricted to Guangzhou. Quanzhou became an opium-smuggling center in the 19th century but the siltation of its harbor hindered trade by larger ships.

Because of its importance for medieval maritime commerce, unique mix of religious buildings, and extensive archeological remains, "" was inscribed on the UNESCO World Heritage List in 2021.

Names
Quanzhou (also known as Zayton or Zaiton in British and American historical sources) is the atonal pinyin romanization of the city's Chinese name , using its pronunciation in the Mandarin dialect. The name derives from the city's former status as the seat of the imperial Chinese Quan ("Spring") Prefecture. Ch'üan-chou was the Wade-Giles romanization of the same name; other forms include Chwanchow-foo, Chwan-chau fu, Chwanchew, Ts'üan-chou, Tswanchow-foo, Tswanchau, T'swan-chau fu, Ts'wan-chiu, Ts'wan-chow-fu, Thsiouan-tchéou-fou, and Thsíouan-chéou-fou. The romanizations Chuan-chiu, Choan-Chiu, and Shanju reflect the local Hokkien pronunciation.

The Postal Map name of the city was "Chinchew", a variant of Chincheo, the Portuguese and Spanish transcription of the local Hokkien name for Zhangzhou, the major Fujianese port trading with Macao and Manila in the 16th and 17th centuries.  It is uncertain when or why British sailors first applied the name to Quanzhou.

Its Arabic name Zaiton or "Zayton" (), once popular in English, means "[City] of Olives" and is a calque of Quanzhou's former Chinese nickname Citong Cheng meaning "tung-tree city", which is derived from the avenues of oil-bearing tung trees ordered to be planted around the city by the city's 10th-century ruler Liu Congxiao.  Variant transcriptions from the Arabic name include Caiton, Çaiton, Çayton, Zaytún, Zaitûn, Zaitún, and Zaitūn. The etymology of satin derives from "Zaitun".

Geography

Quanzhou proper lies on a split of land between the estuaries of the Jin River and Luoyang River as they flow into  on the Taiwan Strait. Its surrounding prefecture extends west halfway across the province and is hilly and mountainous. Along with Xiamen and Zhangzhou to its south and Putian to its north, it makes up Fujian Province's Southern Coast region. In its mountainous interior, it borders Longyan to the southwest and Sanming to the northwest.

Climate
The city features a humid subtropical climate. Quanzhou has four distinct seasons. Its moderate temperature ranges from 0 to 38 degrees Celsius. In summer, there are typhoons that bring rain and some damage to the city.

Earthquakes
Major earthquakes have been experienced in 1394 and on 29 December 1604.

History

Early history
 () used the area as a base of operations for the Chen State before he was subdued by the Sui general Yang Su in the AD590s. Quanzhou proper was established under the Tang in 718 on a spit of land between two branches of the Jin River. Muslim traders reached the city early on in its existence, along with their existing trade at Guangzhou and Yangzhou.

Five Dynasties and Ten Kingdoms period

In the early period of the Five Dynasties and Ten Kingdoms period, Quanzhou was a part of Min state. After Min was destroyed by the Southern Tang, the Qingyuan Circuit rose up in the original southern territory of Min. The Qingyuan Circuit was a de facto independent entity that lasted 29 years (949-978) with 4 rulers. Its territory included present-day southern Fujian and Putian, with Quanzhou as its capital. Its founder, Liu Congxiao, the Prince of Jinjiang and Jiedushi (military governor) of Qingyuan Circuit, vigorously expanded overseas trade and city development. Erythrina trees were planted throughout Quanzhou city, so Quanzhou was called Erythrina City. In 964, the circuit was renamed the Pinghai Circuit. In 978, Chen Hongjin, the Jiedushi of Pinghai Circuit, was forced to surrender to the Northern Song to avoid war and ravage.

Song dynasty
Already connected to inland Fujian by roads and canals, Quanzhou grew to international importance in the first century of the Northern Song. It received an office of the maritime trade bureau (shibosi, 市舶司) in 1079 or 1087 and functioned as the starting point of the Maritime Silk Road into the Yuan, eclipsing both the overland trade routes and Guangzhou. A 1095 inscription records two convoys, each of twenty ships, arriving from the Southern Seas each year. Quanzhou's maritime trade developed the area's ceramics, sugar, alcohol, and salt industries. Ninety per cent of Fujian's ceramic production at the time was jade-colored celadon, produced for export. Frankincense was such a coveted import that promotions for the trade superintendents at Guangzhou and Quanzhou were tied to the amount they were able to bring in during their terms in office. During this period it was one of the world's largest and most cosmopolitan seaports. By 1120, its prefecture claimed a population of around 500,000. Its Luoyang Bridge was formerly the most celebrated bridge in China and the 12th century Anping Bridge is also well known.Quanzhou initially continued to thrive under the Southern Song. A 1206 report listed merchants from Arabia, Iran, the Indian subcontinent, Sumatra, Cambodia, Brunei, Java, Champa, Burma, Anatolia, Korea, Japan and the city-states of the Philippines. One of its customs inspectors, Zhao Rugua, completed his compendious Description of Barbarian Nations , recording the people, places, and items involved in China's foreign trade in his age. Other imperial records from the time use it as the zero mile for distances between China and foreign countries. Tamil merchants carved idols of Vishnu and Shiva and constructed Hindu temples in Quanzhou. Over the course of the 13th century, however, Quanzhou's prosperity declined due to instability among its trading partners and increasing restrictions introduced by the Southern Song in an attempt to restrict the outflow of copper and bronze currency from areas forced to use hyperinflating paper money. The increasing importance of Japan to China's foreign trade also benefited Ningbonese merchants at Quanzhou's expense, given their extensive contacts with Japan's major ports on Hakata Bay on Kyushu.

Yuan dynasty
Under the Mongolian Yuan dynasty, a superintendent of foreign trade was established in the city in 1277, along with those at Huating (华亭, headquartered in modern Songjiang, Shanghai), Ningbo, and Guangzhou. The former Song superintendent Pu Shougeng, an Arab or Persian Muslim, was retained for the new post, using his contacts to restore the city's trade under its new rulers. He was broadly successful, restoring much of the port's former greatness, and his office became hereditary in his descendants. Into the 1280s, Quanzhou sometimes served as the provincial capital for Fujian. Its population was around 455,000 in 1283, the major items of trade being pepper and other spices, gemstones, pearls, and porcelain. Marco Polo recorded that the Yuan emperors derived "a vast revenue" from their 10% duty on the port's commerce; he called Quanzhou's port "one of the two greatest havens in the world for commerce" and "the Alexandria of the East". Ibn Battuta simply called it the greatest port in the world. Polo noted its tattoo artists were famed throughout Southeast Asia. It was the point of departure for Marco Polo's 1292 return expedition, escorting the 17-year-old Mongolian princess Kököchin to her fiancé in the Persian Ilkhanate; a few decades later, it was the point of arrival and departure for Ibn Battuta. Kublai Khan's invasions of Japan and Java sailed primarily from its port. The Islamic geographer Abulfeda noted, in , that its city walls remained ruined from its conquest by the Mongols. In the mid-1320s, Friar Odoric noted the town's two Franciscan friaries, but admitted the Buddhist monasteries were much larger, with over 3000 monks in one.

In 1357–1367, the Yisibaxi Muslim Persian garrison started the Ispah rebellion against the Yuan dynasty in Quanzhou and southern Fujian due to increasingly anti-Muslim laws. Persian militia leaders  (賽甫丁) and  (阿迷里丁) led the revolt. Arabic official  (那兀纳) assassinated Amir ad-Din in 1362 and took control of the Muslim rebel forces. The Muslim rebels tried to strike north and took over some parts of Xinghua but were defeated at Fuzhou. Yuan provincial loyalist forces from Fuzhou defeated the Muslim rebels in 1367. Sayf ad-Din and Amir ad-Din fought for Fuzhou and Xinghua for five years. They both were murdered by another Muslim called Nawuna in 1362 so he then took control of Quanzhou and the Ispah garrison for five more years until his defeat by the Yuan authorities.

Nawuna was killed in turn by Chen Youding. Chen began a campaign of persecution against the city's Sunni community—including massacres and grave desecration—that eventually became a three-days anti-foreign massacre. Emigrants fleeing the persecution rose to prominent positions throughout Southeast Asia, spurring the development of Islam on Java and elsewhere. The Yuan were expelled in 1368, and they turned against Pu Shougeng's family and the Muslims and slaughtered Pu Shougeng's descendants in the Ispah rebellion. Mosques and other buildings with foreign architecture were almost all destroyed and the Yuan imperial soldiers killed most of the descendants of Pu Shougeng and mutilated their corpses.

Ming and early Qing dynasties
The Ming discouraged foreign commerce other than formal tributary missions. By 1473, trade had declined to the point that Quanzhou was no longer the headquarters of the imperial customs service for Fujian. The Japanese or dwarf pirates, who came from many different ethnicities, including Japanese, Korean, and Chinese, forced Quanzhou's Superintendency of Trade to close completely in 1522.  During the Qing Dynasty, the Sea Ban did not help the city's traders or fishermen: they were forced to abandon their access to the sea for years at a time and coastal farmers forced to relocate miles inland to inner counties like Yongchun and Anxi. Violent large scale clan fights with the thousands of non-native families from Guangdong who were deported to Quanzhou city by the Qing immediately occurred.

19th century to present day

In the 19th century, the city walls still protected a circuit of  but embraced much vacant ground. The bay began to attract Jardines' and Dents' opium ships from 1832. Following the First Opium War, Governor Henry Pottinger proposed using Quanzhou as an official opium depot to keep the trade out of Hong Kong and the other treaty ports but the rents sought by the imperial commissioner Qiying were too high. When Chinese pirates overran the receiving ships in Shenhu Bay to capture their stockpiles of silver bullion in 1847, however, the traders moved to Quanzhou Bay regardless.  Around 1862, a Protestant mission was set up in Quanzhou. As late as the middle of the century, large Chinese junks could still access the town easily, trading in tea, sugar, tobacco, porcelain, and nankeens, but sand bars created by the rivers around the town had generally incapacitated its harbor by the First World War. It remained a large and prosperous city, but conducted its maritime trade through Anhai.

After the Chinese Civil War, Kinmen became disconnected from Quanzhou with the Nationalists successfully defended Kinmen in battle from a Communist takeover attempt.

Administrative divisions
The prefecture-level city of Quanzhou administers four districts, three county-level cities, four counties, and two special economic districts. The People's Republic of China claims Kinmen Islands (Quemoy) (administered and also claimed by the Republic of China) as Kinmen County under the administration of Quanzhou.

*Since its founding in 1949, the People's Republic of China ("Mainland China") has claimed the Kinmen Islands (Quemoy) as part of Quanzhou but has never controlled them; they are administered by and also claimed by the Republic of China (Taiwan).

Demographics
As of the 2010 census, Quanzhou has a population of 8,128,530. Its built-up area is home to 6,107,475 inhabitants, encompassing the Licheng, Fengze, and Luojiang urban districts; Jinjiang, Nan'an, and Shishi cities; Hui'an County; and the Quanzhou District for Taiwanese Investment.

Religion

Medieval Quanzhou was long one of the most cosmopolitan Chinese cities, with Chinese folk religious temples, Buddhist temples, Taoist temples and Hindu temples; Islamic mosques; and Christian churches, including Nestorian and a cathedral (financed by a rich Armenian lady) and two Franciscan friaries. Andrew of Perugia served as the Roman Catholic bishop of the city from 1322. Odoric of Pordenone was responsible for relocating the relics of the four Franciscans martyred at Thane in India in 1321 to the mission in Quanzhou. English Presbyterian missionaries raised a chapel around 1862. The Qingjing Mosque dates to 1009 but is now preserved as a museum. The Buddhist Kaiyuan Temple has been repeatedly rebuilt but includes two 5-story 13th-century pagodas. Among the most popular folk or Taoist temples is Guan Yue Temple  () that is dedicated to Lord Yue and famous Lord Guan, the God of Martial who is honored for his righteousness and the spirit of brotherhood. Jinjiang also preserves the Cao'an Temple (), originally constructed by Manicheans under the Yuan but now used by New Age spiritualists, and a Confucian Temple (, Wenmiao).

Language

Locals speak the Quanzhou variety of Min Nan essentially the same as the Amoy dialect spoken in Xiamen, and similar to South East Asian Hokkien and Taiwanese.  It is unintelligible with Mandarin. Many overseas Chinese whose ancestors came from the Quanzhou area, especially those in Southeast Asia, often speak mainly Hokkien at home. Around the "Southern Min triangle area," which includes Quanzhou, Xiamen and Zhangzhou, locals all speak Minnan languages. The dialects they speak are similar but have different intonations.

Emigration

Quanzhou has been a source for Chinese emigration to Southeast Asia and Taiwan. Some of these communities date to Quanzhou's heyday a millennium ago under the Song and Yuan dynasties. About 6 million overseas Chinese trace their ancestry to Quanzhou and Tong'an county. Most of them live in Southeast Asia, including Singapore, the Philippines, Malaysia, Indonesia, Burma, and Thailand.

Economy

Historically, Quanzhou exported black tea, camphor, sugar, indigo, tobacco, ceramics, cloth made of grass, and some minerals. They imported, primarily from Guangzhou, wool cloth, wine, and watches, as of 1832. As of that time, the East India Company was exporting an estimated £150,000 a year in black tea from Quanzhou.

Quanzhou is a major exporter of agricultural products such as tea, banana, lychee and rice. It is also a major producer of quarry granite and ceramics. Other industries include textiles, footwear, fashion and apparel, packaging, machinery, paper and petrochemicals.

Quanzhou is the biggest automotive market in Fujian; it has the highest rate of private automobile possession.

Its GDP ranked first in Fujian Province for 20 years, from 1991 to 2010. In 2008, Quanzhou's textile and apparel production accounted for 10% of China's overall apparel production, stone exports account for 50% of Chinese stone exports, resin handicraft exports account for 70% of the country's total, ceramic exports account for 67% of the country's total, candy production accounts for 20%, and the production of sport and tourism shoes accounts for 80% of Chinese, and 20% of world production.
Because of this, Quanzhou is known today as China's "shoe city." Quanzhou's 3,000 shoe factories produce 500 million pairs a year, making nearly one in every four pairs of sneakers made in China.

Transport

Quanzhou is an important transport hub within southeastern Fujian province. Many export industries in the Fujian interior cities will transport goods to Quanzhou ports. Quanzhou Port was one of the most prosperous port in Tang Dynasty while now still an important one for exporting. Quanzhou is also connected by major roads from Fuzhou to the north and Xiamen to the south.

There is a passenger ferry terminal in Shijing, Nan'an, Fujian, with regular service to the Shuitou Port in the ROC-controlled Kinmen Island.

Air
Quanzhou Jinjiang International Airport is Quanzhou region's airport, served by passenger flights within Fujian province and other destinations throughout the country.

Railway
Quanzhou has two kinds of railway service. The Zhangping–Quanzhou–Xiaocuo railway, a "conventional" rail line opened ca. 2001, connects several cargo stations within Quanzhou Prefecture with the interior of Fujian and the rest of the country. Until 2014, this line also had passenger service, with fairly slow passenger trains from Beijing, Wuhan, and other places throughout the country terminating at the Quanzhou East Railway Station, a few kilometers northeast of the center of the city. Passenger service on this line was terminated, and Quanzhou East railway station closed 9 December 2014.

Since 2010, Quanzhou is served by the high-speed Fuzhou–Xiamen railway, part of the Hangzhou–Fuzhou–Shenzhen high-speed railway, which runs along China's southeastern sea coast. High-speed trains on this line stop at Quanzhou railway station (in Beifeng Subdistrict of Fengze District, some 10 miles north of Quanzhou city center) and Jinjiang railway station. Trains to Xiamen take under 45 minutes, making it a convenient weekend or day trip. By 2015, direct high-speed service has become available to a number of cities in the country's interior, from Beijing to Chongqing and Guiyang.

Bus
Long-distance bus services also run daily/nightly to Shenzhen and other major cities. Quanzhou bus station operated from 1990 to 2020.

Colleges and universities
Colleges and universities with Undergraduate education:
Huaqiao University (national)
Quanzhou Normal University (public)
 of Fuzhou University (public)
Quangang Campus of , Fuzhou University (public)
, Fujian Agriculture and Forestry University (public)
Second School of Clinical Medicine, Fujian Medical University (public)
Yang-en University (private)
 (private)
 (private)
 (private)
Jinjiang Campus of  (private)
Quangang Campus of  (private)
 (Anxi) (private)
 (vocational, private)

Vocational school:
 (public)
 (public)
 (public)
 (public)
 (public)
 (public)
 (private)
 (private)
 (private)
 (private)
 (private)

Culture

Quanzhou is listed as one of the 24 famous historic cultural cities first approved by the Chinese government. Notable cultural practices include:

Liyuan Opera ()
Puppet Show ()
Gaojia Opera ()
Dacheng Opera ()
Nanyin (), a musical style dating to the Han but performed in the local dialect
Quanzhou Shaolin Five Ancestors Fist ()
Yongchun martial arts

The city hosted the Sixth National Peasants' Games in 2008. Signature local dishes include rice dumplings and oyster omelettes.

Notable Historical and cultural sites (the 18 views of Quanzhou as recommended by the Fujian tourism board) include the Ashab Mosque and Kaiyuan Temple mentioned above, as well as:

Qing Yuan mountain () - The tallest hill within the city limits, which hosts a great view of West lake.
East Lake Park () - Located in the city center. It is home to a small zoo.
West Lake Park () - The largest body of fresh water within the city limits.
Scholar Street ()  - Champion street about 500 meters long, elegant environment, mainly engaged in tourism and cultural crafts.

Notable Modern cultural sites include:

Fengze Square - Located in the city center and acts as a venue for shows and events.
Dapingshan - The second tallest hill within the city limits, crowned with an enormous equestrian statue of Zheng Chenggong.
The Embassy Lounge - Situated in the "1916 Cultural Ideas Zone" which acts as a platform for mixing traditional Chinese art with modern building techniques and designs

Relics from Quanzhou's past are preserved at the Maritime or Overseas-Relations History Museum. It includes large exhibits on Song-era ships and Yuan-era tombstones. A particularly important exhibit is the so-called Quanzhou ship, a seagoing junk that sunk some time after 1272 and was recovered in 1973–74.

The old city center preserves "balcony buildings" (), a style of southern Chinese architecture from the Republican Era.

Notable residents
Li Nu, son of Li Lu, visited Hormuz in Persia in 1376, converted to Islam, married a Persian girl, and brought her back to Quanzhou. Li Nu was the ancestor of the Ming reformer Li Chih.

The Ding or Ting family of Chendai in Quanzhou claims descent from the Muslim leader Sayyid Ajjal Shams al-Din Omar through his son Nasr al-Din or Nasruddin (Chinese: Nasulading). The Dings have branches in Taiwan, the Philippines, and Malaysia among the Chinese communities there, no longer practicing Islam but still maintaining a Hui identity. The deputy secretary-general of the Chinese Muslim Association on Taiwan, Ishag Ma () has claimed "Sayyid is an honorable title given to descendants of the Prophet Mohammed, hence Sayyid Shamsuddin must be connected to Prophet Mohammed". The Ding family in Taisi Township in Yunlin County of Taiwan, traces descent from him through the Ding of Quanzhou in Fujian. Nasruddin was appointed governor in Karadjang and retained his position in Yunnan till his death, which Rashid, writing about 1300, says occurred five or six years before. (According to the History of Yuan, "Nasulading" died in 1292.) Nasruddin's son Abubeker, who had the surname Bayan Fenchan (evidently the Boyen ch'a-r of the Yüan shi), was governor in Zaitun at the time Rashid wrote. He bore also his grandfather's title of Sayid Edjell and was Minister of Finance under Kublai's successor. Nasruddin is mentioned by Marco Polo, who styles him "Nescradin".

Nuclear physicist Zhang Wenyu born in Hui'an was one of the founders of cosmic ray research and high energy experimental physics in China. He was also a member of the Chinese Academy of Sciences. Explosion mechanics scientist and researcher Lin Junde at Xinjiang Malan Nuclear Test Base was born in Yongchun in Quanzhou. Physicist Xie Xide born in Shishi and served as president of Fudan University from 1983 to 1989, making her the very first female sitting president of any university in modern China. Quantum physicist Guo Guangcan born in Hui'an is a professor at the University of Science and Technology of China and Peking University.

Actress and philanthropist Yao Chen was born in Shishi in Quanzhou.

Villages

Xunpu

Gallery

Notes

Explanatory notes

Citations

General and cited references

 , annotated by Henri Cordier in 1920, London: John Murray.

Further reading

External links

 The Stones of Zayton speak from China Heritage Newsletter

Quanzhou


"Lead, Kindly Light, Amid the encircling gloom" is a hymn with words written in 1833 by Saint John Henry Newman as a poem titled "the Pillar of the Cloud", which was first published in the British Magazine in 1834, and republished in Lyra Apostolica in 1836.

History
As a young priest, Newman became sick while in Italy and was unable to travel for almost three weeks.  In his own words:

Before starting from my inn, I sat down on my bed and began to sob bitterly. My servant, who had acted as my nurse, asked what ailed me. I could only answer, "I have a work to do in England."  I was aching to get home, yet for want of a vessel I was kept at Palermo for three weeks. I began to visit the churches, and they calmed my impatience, though I did not attend any services. At last I got off in an orange boat, bound for Marseilles. We were becalmed for whole week in the Straits of Bonifacio, and it was there that I wrote the lines, Lead, Kindly Light, which have since become so well known.

Tune
"Lead, Kindly Light" is usually sung to the tune Sandon by Charles H. Purday, Lux Benigna composed by John Bacchus Dykes in 1865.  It was however originally published by Oxford University Press in the university city to the hymn tune Alberta by William H. Harris; or alternatively as a choral anthem by Sir John Stainer (1886). Arthur Sullivan also did a setting, Lux in Tenebris, which Ian Bradley praises as a "much more sensitive and honest setting of Newman's ambiguity and expressions of doubt" than Dykes's "steady, reassuring" rhythms.

Notable occasions relating to hymn

The largest mining disaster in the Durham Coalfield in England was at West Stanley Colliery, known locally as "The Burns Pit", when 168 men and boys lost their lives as the result of two underground explosions at 3:45pm on Tuesday 16 February 1909. In the Towneley Seam 63 lay dead, in the Tilley Seam 18 lay dead, in the Busty Seam 33 lay dead and in the Brockwell Seam 48 lay dead. But incredibly, there were still men alive underground. A group of 34 men and boys in the Tilley Seam had found a pocket of clean air. They were led by Deputy Mark Henderson. A few of them panicked and left the group, they died instantly after inhaling the poison gas. The remainder sat in almost total darkness, when one of them began humming the Hymn "Lead Kindly Light". In no time at all, the rest of the miners joined in with the words, "Lead kindly light amidst the encircling gloom, lead thou me on, The night is dark, and I am far from home". This was probably sung to the tune "Sandon" by C. H. Purday, popular with miners in the Durham coalfield. Before the hymn ended, young Jimmy Gardner died of injuries. These 26 men were rescued after 14 hours, four others were later rescued.

"Lead, Kindly Light" was sung by Betsie ten Boom, sister of Corrie ten Boom, and other women as they were led by the S.S. Guards to the Ravensbrück concentration camp during the Holocaust.

"Lead, Kindly Light" was sung by a soloist, Marion Wright, on the RMS Titanic during a hymn-singing gathering led by the Rev. Ernest C. Carter, shortly before the ocean liner struck an iceberg on April 14, 1912. The hymn was also sung aboard one of the Titanic'''s lifeboats when the rescue ship Carpathia was sighted the following morning. It was suggested by one of the occupants, Noëlle, Countess of Rothes.

On one occasion in February 1915, "Lead, Kindly Light" was sung by a group of British troops to the accompaniment of nearby artillery fire on the Western Front during the First World War at services held before going into the trenches the following day.

"Lead, Kindly Light" is the motto for the Cambridge High School, Abu Dhabi, United Arab Emirates; Our Own English High School, United Arab Emirates; The Little Flower Higher Secondary School, Salem, Tamil Nadu, India; Soundararaja Vidyalaya, Dindigul, Tamil Nadu, India; Mangalam College of Engineering, Ettumanoor, Kerala, India; St. Thomas Public School, Pune, Maharashtra, India; Sri Kumaran Children's Home, Bangalore, Karnataka, India and for De Paul School, Kuravilangad, Kerala (Malayalam translation).

The hymn is referred to in Chapter LVI titled 'Beauty in Loneliness – After All' from Thomas Hardy's novel Far From The Madding Crowd.

The hymn was also a favourite of Mahatma Gandhi and is mentioned at the Gandhi Museum in Madurai, Tamil Nadu.

Verses
Edward Henry Bickersteth (later Bishop of Exeter) added a fourth 'pirate verse' for the poem's republication in the Hymnal Companion'' in 1870. Newman was not pleased, writing to the publishers: "It is not that the verse is not both in sentiment and language graceful and good, but I think you will at once see how unwilling an author must be to subject himself to the inconvenience of that being ascribed to him which is not his own." This verse is not commonly now included as part of the hymn.

See also
 Pillar of Cloud

References

External links

Sheet music and recordings from the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints website

English Christian hymns
19th-century hymns
Hymns in The New English Hymnal

Lead, Kindly Light


دير الفرنسيسكان هو أحد أكبر الاديرة والأكثر مساحة في بلاد الشام، يقع داخل بازيليكا البشارة وبجانب كنيسة القديس يوسف في مدينة الناصره.

داخل الدير
في الدير كان بستان وحدائق خضراء وثلاث آبار ماء، ومكتبة وصيدلية. حتى بداية القرن التاسع عشر الصيدلية في الدير كانت الوحيدة في الشمال. في الأيام السابقة أسوار كبيرة/ قوية أحاطت الدير وأصبح يبدو كقلعة؛ والهدف من ذلك كان هدف أمّي ضد الشعب المحلي الذي يكره الرهبان والراهبات والذي وقف ضدهم حتى أدى ذلك لهدم الأسوار في الفترة نفسها.

تاريخ الدير
كان الدير الفرنسيسكاني في الناصرة معروفا في الماضي كأحد أوسع وأكبر الأديرة في فلسطين وفي سوريا، وكان المبنى أكبر وأبهى بناء في المدينة. في الدير، الذي بُني بجوار كنيسة البشارة، يتواجد اليوم 20-30 راهبًا من كل أنحاء العالم ونجد داخله المحكمة الكاثوليكية في المدينة ومدرسة تيرا سانطا التي يديرها الرهبان الفرنسيسكان. في الطابق الأسفل من الدير معرض دائم يحتوي على لوحات من أيام بداية الكنيسة والدير وقرية الناصرة القديمة.

أقام الفرنسيسكان الدير في عام 1620 (بموافقه فخر الدين المعني الثاني) جنوب مغارة البشارة بعد أن سمح لهم الرجوع إلى الناصرة. مع أزدياد قدوم الحجاج في القرن ال 19 أقيمت أمكنة أضافية للمبيت فيها منفصلة عن الدير "كازانوفا"، هدم المبنى بشكل كامل في سنة 1837 ولكن بنفس السنة أعيد بناؤه من جديد. قبل أن ينتهي بناؤه لم يتبقى أي مكان.

في سنة 1846 أثبت أحد الباحثون أن شروط السكن والطعام أزدادت بالنسبة للحجاج بشكل كبير وأعتبرت (الكازانوفا) مكان المبيت الوحيد في الناصرة وضواحيها، عندما قدم الحجاج المسيحيون إلى الناصرة في بداية القرن ال19، بقوا للنوم في الدير الذي خصص بداخله جناح للمبيت. كان به أيضا جناح للضيوف المهمين.

في سنة 1799 مكث نابليون في الدير بعدما هزم الجيش التركي في مرج ابن عامر. في عام 1930 هدم المبنى القديم وأنشئ مكانه الدير الحالي الذي يضم أيضا مدرسة لأولاد الناصرة.

في سنة 1930 هدم الدير وبنوا مكانه الدير القائم الذي كان يضم أيضا مدرسة لأبناء الناصرة. في الطابق الأول السفلي يوجد معرض لفترات مختلفة وفيها صور ورسومات لحجاج.

في سنة 1894 رمم المبنى القديم بفضل متبرعين أميركيين. في حرب التحرير نضرر المبنى ورمم المبنى من جديد.

في السنوات 62-1948 سكن فيه لاجئون عرب من سكان الناصرة.(مكان المبيت موجود أمام الدير اليوم أيضا الكازانوفا تعطي خدماتها للحجاج الذين يقصدون المدينة)

انظر أيضاً
 دير تاتيف

انظر أيضًا
 الناصرة
 الكنائس في مدينة الناصرة
 مريم العذراء
 البشارة
 العائلة المقدسة

المراجع

آثار فلسطين
أديرة في فلسطين
بازيليكا
كنائس كاثوليكية رومانية في الناصرة
مسيحيون فلسطينيون
معالم الجليل
معالم الناصرة

دير الفرنسيسكان


Wording steht für:
 eine Sprachregelung in der Öffentlichkeitsarbeit
 bei Umfragen die Frageformulierung

Wording


Odontadenieae, tribus zimzelenovki, dio potporodice Apocynoideae.

Tribus je opisan 1878.

Rodovi
 Cycladenia Benth.
 Elytropus Müll.Arg.
 Odontadenia Benth.
 Pinochia M.E.Endress & B.F.Hansen
 Secondatia A.DC.
 Stipecoma Müll.Arg.
 Thyrsanthella (Baill.) Pichon

Izvori

Apocynoideae

Odontadenieae


FN FAL(G1) adını Fusil Automatique Legere (Hafif Otomatik Tüfek) kelimelerinin baş harflerinden alan bir saldırı piyade tüfeğidir. Üretimine 1950 yılında başlamıştır. 1958 yılına kadar az sayıda üretilmiştir, İlk olarak Belçika ordu hizmetine girmiştir. İlk modelleri 7.92 olan tüfek, daha sonra NATO standartlarına uygun olarak 7.62x51 mm'ye döndürülmüştür. Barut gazının yarattığı geri tepme esasına dayalı çalışan FAL, sadece tek tek ya da tam otomatik atış opsiyonuna sahiptir. Oldukça geniş bir pazarda kendine alıcı bulan tüfek; Arjantin, Avusturya, Brezilya, İngiltere ve Kanada'da lisans altında üretilmiştir. Şu an sadece ABD ve Brezilyada seri üretimi yapılmaktadır. ABD dışındaki bazı NATO ülkelerinde aralarında bulunduğu 90'ın üzerindeki ülke tarafından kullanılmıştır ve halen kullanılmaktadır.

Gelişim süreci
1947 yılında ilk FN FAL prototipi tamamlanmıştır. Bu model II.Dünya savaşı sırasında Nazi Almanyası tarafından tasarlanan 7.92x33mm'lik Kurz mermilerini kullanması için tasarlanmıştır. 1948'de bu prototip modelinin denemesinin ardından İngiliz Ordusu .280 İngiliz kalibresini kullanması amacıyla aralarında bullpup modellerinde bulunduğu birkaç prototip modeli üretilmesi çağrısında bulundu. İngiliz ordusunun önerdiği bullpup prototipinin testinden sonra FN Herstal tüfeğin orijinal prototip modelinin üretimine devam etme kararı aldı.

1950 yılında Birleşik Krallık ABD tasarımı T25 tüfeği ile karşılaştırmasının yapılabilmesi amacıyla yeniden tasarlanmış yeni bir FN FAL prototipi ile EM-2 prototipini tasarlamıştır. Her iki tüfekte yine .280 İngiliz kalibresi kullanıyordu.

Atış özellikleri
Seri atışta silahın isabet oranının önemli ölçüde düşmesi nedeniyle çatışma alanlarında askerlerin silahı yarı otomatik modda kullanmayı tercih ettikleri gözlenmiştir. Silah yarı otomatik modda dakikada 30 yakın yüksek isabetli atış gerçekleştirebilmektedir. Türkiye'ye FALler 1965'ten sonra G1 adı altında sokulmuştur. Günümüzde birçok kullanıcısı tarafından görev dışına çıkarılan FAL,bazı ülkelerin geri hat birliklerinde ve özellikle Güney Amerika ile Afrika'daki gerilla grupları tarafından hala yoğun olarak kullanılmaktadır.

Kullanıcı Ülkeler

Eski kullanıcılar

 (Ardıl devlete geçti)
: 1987 yılına kadar İngiliz Ordusu tarafından kullanılan L1A1 sürümünün yerini L85A1 aldı. 1987 yılından beri İngiliz Ordusu'nda servis dışı.

 (Ardıl devlete geçti)

: 1960'larda değiştirilene kadar silahlı kuvvetler tarafından kullanıldı. Bununla birlikte, FAL bir eğitim tüfeği olarak kullanılmaktadır.

Örgütler
  FARC
 FNLA
 Moro İslami Kurtuluş Cephesi Moro Ulusal Kurtuluş Cephesi 1000 adet FN FAL tüfeği Libya'dan temin edilmiştir
 Özgür Suriye Ordusu

Dış bağlantılar
 The FN FAL Explained - Download

7.62 mm ateşli silah
Yarı otomatik tüfekler
Piyade tüfekleri

FN FAL


Plittersdorf-Bonn, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Bonn kentine bağlı bölge. Bad Godesberg idari merkezine bağlıdır. Karşı yakada Siebengebirge'yi gören Ren nehri manzarası, neo-gotik tarzda inşa edilmiş St. Evergislus Kilisesi görülmeye değer yerleri arasındadır. Ayrıca Heinrich Heine, Karl Simrock ve Konrad Adenauer gibi pek çok ünlüyü ağırlamış Schaumburger Hof restoranı da Plittersdorf'da bulunmaktadır.
Siyasetçi Wolfgang Clement, sanatçı Bärbel Grebert, kukla sanatçısı Gerd-Josef Pohl ve iş insanı Frank Asbeck, Plittersdorf'da ikamet eden ünlüler arasındadır.

Plittersdorf'dan görüntüler

Plittersdorf-Bonn


Chronologia Gothica Harmonica et Historica (eller blot Chronologia Gothica) er et historisk værk over hele Nordens historie fra "de ældste tider" op til forfatterens samtid i det sene 1600-tal. Værket er forfattet af den lærde sognepræst Frands Mikkelsen Vogelius (1640 - 1702) og er udarbejdet på grundlag af hans udbredte kendskab til historiske kildeskrifter.

Foruden sine egne værker stod Vogelius også bag en lang række danske oversættelser af Herodots, Thukydids, Diodors og Xenofons historiske værker. Disse værker har formentligt dannet inspiration for Vogelius' udarbejdelse af Chronologia Gothica.

Ligesom samtlige af Vogelius' øvrige værker blev Chronologia Gothica aldrig udgivet og er nu at finde på Det Kongelige Bibliotek.

Kilder

 Frants Mikkelsen Vogelius - Dansk Biografisk Leksikon, 3. udg., Gyldendal 1979-84
 "Om den lærde Præst Frands Michelsen Vogelius i Aasted" af Holger Fr. Rørdam, Dr. phil., Præst i Kornerup

Nordens historie
Historiebøger

Chronologia Gothica


Yazata er i zarathustrianisme en engel, eller mere præcist et gudedommeligt væsen. Ahura Mazda skabte yaztaene for at hjælpe ham med kampen mod Ahriman og hans dæmoner.

Engle

Yazata


La Campagne de France est un film français réalisé par Sylvain Desclous et sorti en 2022.

Synopsis
Trois candidats - Jean-Paul, Patrick et Mathieu - s'affrontent lors de la campagne des élections municipales de 2020 à Preuilly-sur-Claise.

Fiche technique
 Titre : La Campagne de France
 Réalisation : Sylvain Desclous
 Scénario : Sylvain Desclous
 Photographie : Jean-Christophe Beauvallet
 Son : Alexis Farou
 Montage son : Amélie Canini
 Montage : Isabelle Poudevigne
 Musique : Bertrand Belin
 Production : Sésame Films
 Pays de production :
 Genre : documentaire
 Durée :
 Date de sortie : France -

Voir aussi

Bibliographie
 Olivier de Bruyn, Les Échos, 8 mars 2022
 Céline Rouden, « Campagne de France, la politique à hauteur d'hommes », La Croix, 8 mars 2022
 Laurent Berger-Vachon, sur jeunecinema.fr
 Jacques Mandelbaum, entretien avec Sylvain Desclous, Le Monde, 12 mars 2022

Liens externes

 Dossier de presse

Film français sorti en 2022
Film documentaire français
Film réalisé par Sylvain Desclous
Film distribué par The Jokers
Film documentaire sur la politique française
Film tourné en Indre-et-Loire

La Campagne de France (film)


Lančana polimerizacija je oblik polimerizacije s obzirom na reakcijski mehanizam i kinetiku. Drugi oblik je stupnjevita polimerizacija.

Lančana polimerizacija događa se uzastopnom adicijom monomernih molekula, zbog čega ju nazivamo i poliadicijom. U procesu se nezasićeni monomeri lančano polimeriziraju. Prije svega to su alkeni, dieni te neki ciklički monomeri poput laktona, laktama i cikličkih etera. Karakter im je bifunkcijski i čini ga višestruka veza ili ciklička struktura. Karakter se pobuđuje dodatkom inicijatora ili katalizatora. S obzirom na to lančana polimerizacija može biti radikalska (reakcija slobodnih radikala kao inicijatora), ionska (ioni su katalizatori) i koordinativna (monomeri se ugrađuju između inicijatora-koordinativnog kompleksa).

Uobičajene vrste plastičnih materijala dobivenih lančanom polimerizacijom su polietilen, polipropilen i polivinil-klorid. Primarna su sastavnica četiriju plastika posebno označenih reciklirajućim kodovima i naširoko ih se rabi u pakiranju.

Izvori

Polimeri

Lančana polimerizacija


Maria Magdalena Forsberg (født Wallin 25. juli 1967 i Örnsköldsvik, Sverige) er en svensk tidligere skiskydnings-atlet, langrendsløber og nuværende ekspertkommentator og tv-vært. Hun er den mest vindende kvindelige skiskytte gennem tiden (2018). Hun har vundet 6 VM-Guld, 1 VM-Sølv, 6 VM-bronze, 2 OL-bronze samt 6 World Cup titler i træk (1997-2002), og har i alt været på podiet 87 gange i karrieren. World Cup rekorden på seks titler gælder for både kvinder og mænd. Desuden har hun vundet Sveriges Radios Jerringpris fire gange. Magdalena startede egentlig med at dyrke slalom, men skiftede til langrend og derefter til skiskydning.

Karriere
I 1993, efter nogle mindre fremgangsrige sæsoner indenfor langrend, besluttede Magdalena sig for at skifte til skiskydning. Her blev hun trænet af tyskeren Wolfgang Pichler, der ad flere omgange også har været svensk landstræner. Herfra tog karrieren fart og hun vandt den samlede World Cup for første gang i sæsonen 1996/97. Hun stoppede skisportskarrieren efter Vinter-OL 2002 i Salt Lake City.

Magdalena Forsberg har efterfølgende beskæftiget sig som skattekonsulent for KPMG og som skiskytte-ekspert for svensk tv og til dels også for tysk ARD. Derudover har hun været vært på forskellige naturprogrammer på svensk tv.

Kilder

Eksterne henvisninger

Skiskytter fra Sverige
Olympiske bronzemedaljevindere fra Sverige

Magdalena Forsberg


ليمب بيزكت هي فرقة الميتال الأمريكية من جاكسونفيل، فلوريدا. حققت الفرقة نجاحا بتوزيع أكثر من 30 مليون البوم في جميع أنحاء العالم.

الأعضاء الحاليون في الفرقة تشمل المنشد فريد دورست، عازف الجيتار ويس بورلاند، عازف قيثارة سام ريفرز، الطبال جون اوتو (ابن عم ريفر) ترنتابليست / سابيلر / كيبورديست دي جي. وعازف الجيتار في الفرقة هو ويس بورلاند غادر في عام 2001 عقب صدور ألبوماتهم الثلاث الأولى ليحل محله مايك سميث للفرقه
وتنائج الفرقة قد تختلف في الإصدار الرابع ثم عاد بورلاند للحقيقه المؤكده(جزء 1) تركهم مرة أخرى في عام 2006 للعمل مع غيرها من المشاريع. فبراير 2009 شهد تأكيدا لجمع شمل الأعضاء الخمسة بجولة حول العالم المقرر ان تبدأ في ربيع ذلك العام.

وصلات خارجية

المراجع

تأسيسات سنة 1994 في فلوريدا
فائزون بجوائز إم تي في للموسيقى الأوروبية
فرق راب روك
فرق موسيقية أسست في 1994
فرق موسيقية خماسية
فرق موسيقية رباعية
فرق موسيقية من جاكسونفيل (فلوريدا)
فرق موسيقى نيو ميتال أمريكية

ليمب بيزكت


Örenkuyu, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Diyarbakır il merkezine 129 km, Çermik ilçesine 36 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Örenkuyu, Çermik


La Federación de Fútbol de la República Kirguisa (en kirguiso: Кыргыз Республикасынын футбол федерациясы, Futbol'noy Federatsiyey Kirgizskoy Respubliki; FFKR) es el organismo rector del fútbol en Kirguistán, con sede en Biskek. Organiza el campeonato de Liga y de Copa de Kirguistán, así como los partidos de la selección nacional en sus distintas categorías.

Fue fundada en 1992 y desde 1994 es miembro de la FIFA y la AFC. La federación controla, en total, las siguientes competiciones:

 Liga de fútbol de Kirguistán
 Segunda División de Kirguistán
 Copa de Kirguistán
 Supercopa de Kirguistán
 Liga de fútbol sala de Kirguistán
 Liga de fútbol femenino de Kirguistán
 Copa Ala-Too

Presidentes

Enlaces externos

 FFKR  en FIFA
 FFKR en AFC

Kirguistán
Fútbol en Kirguistán
Kirguistán


La praline, amande confite ou caramélisée, chouchou, est un bonbon constitué d'une amande, ou plus rarement d'une noisette ou d'une cacahuète, rissolée dans du sucre cuit, lequel peut être teinté et parfumé de diverses manières.

Histoire
La première recette de la praline de Montargis aurait été inventée au  par Clément Jaluzot, le chef cuisinier du maréchal de Plessis-Praslin. Cette praline est aussi concassée pour devenir le pralin utilisé en pâtisserie, ou encore écrasée pour former le praliné. Le sucre de la praline de Montargis est caramélisé, donc brun.

La praline rose (dont le sucre est coloré en rose) serait apparue au . Diverses recettes utilisent la praline sous ses différentes formes. La praline rose sert de base à la tarte aux pralines, un dessert Roannais dont la garniture est composée pour moitié de pralines roses concassées et pour moitié de crème fraîche. La brioche aux pralines, connue comme le gâteau de Saint-Genix, fut inventée vers la fin du . On peut également citer la brioche aux pralines, recette inventée sous le nom de praluline par le pâtissier roannais Auguste Pralus en 1955.

Préparation
Les amandes confites sont préparées en chauffant du sucre brun ou du sucre blanc, de la cannelle et de l'eau dans une casserole, puis en trempant les amandes dans le mélange de sucre.

Consommation

Elles sont un en-cas typique des foires en plein air en Italie où, en Toscane, on les appelle , mais on les trouve aussi dans d'autres régions sous des noms différents. En Espagne, ils sont appelés . En Suisse et en Allemagne, on les appelle . Ils sont également assez courants au Danemark, en Norvège et en Suède, où ils sont fréquemment vendus sur les marchés de Noël, où ils sont respectivement appelés brændte mandler, brente mandler et brända mandlar.

Notes et références

Articles connexes
 Liste des spécialités de confiserie françaises
 Maison Mazet

Liens externes
La praline - Karambolage - Arte

Snack
Cuisine espagnole
Cuisine française
Dessert à base d'amandes
Confiserie

Praline (amande)


في 23 نوفمبر 1985 أقلعت طائرة مصر للطيران الرحلة 648 في اتجاهها من مطار أثينا إلى مطار القاهرة الدولي، وبعد 10 دقائق من الإقلاع قام ثلاثة أشخاص تابعين لمنظمة أبو نضال باختطاف الطائرة وكانوا مسلحين بأسلحة ثقيلة، وأجبروا قائد الطائرة على الهبوط بها في مطار لوكا الدولي بمالطا، وبعد فشل المفاوضات مع المختطفين، قامت قوة عسكرية مصرية خاصة بعملية اقتحام للطائرة، وقامت بالاشتباك مع الخاطفين ونتج عن ذلك مقتل 56 شخص ممن كانوا داخل الطائرة.

تفاصيل الرحلة
كانت الساعة تشير إلى التاسعة من مساء يوم 23 نوفمبر 1985، عندما أقلعت رحلة مصر للطيران رقم 648، والتي كانت في رحلة روتينية من أثينا إلى مطار القاهرة الدولي بالقاهرة، كانت الطائرة من طراز بوينغ 737-266، وكانت تقل 92 راكبا من جنسيات مختلفة؛ 50 راكباً مصرياً و25 يونانيا و13 أمريكيا ومكسيكيان و6 من أفراد الطاقم.

جنسيات الركاب
جنسيات الركاب:

بداية الاختطاف
بعد إقلاع الطائرة من أثينا بعشر دقائق، قام ثلاثة أشخاص تابعين لمنظمة أبو نضال بالدخول إلى غرفة القيادة والسيطرة على الطائرة، وكانوا مسلحين بأسلحة ثقيلة وقنابل يدوية، بعد ذلك بدأ الخاطفون بالتحقق من جوازات سفر الركاب، وأثناء ذلك قام رجل أمن مصري موجود على الطائرة بإطلاق النار على الخاطفين، وتمكن من قتل أحد الخاطفين وذلك قبل أن يقتل في نفس اللحظة على يد الخاطفين الآخرين. ونتيجة لإطلاق النار العنيف حصل ثقب في الطائرة مما أدى إلى هبوط الطائرة إلى ما دون مستوى 10000 قدم، وذلك كي يستطيع الركاب التنفس طبيعياً، أراد الخاطفين أن يتوجهوا بالطائرة إلى ليبيا، ولكن كمية الوقود في الطائرة لم تكفي فاضطروا إلى الذهاب إلى مالطا للتزود بالوقود ومن ثم إعادة الإقلاع مرة أخرى إلى ليبيا. طلب الخاطفون من سلطات الطيران المدني في مالطا الإذن بالهبوط الاضطراري في مطار لوكا الدولي، إلا إن السلطات المالطية رفضت رغبة الخاطفين بالهبوط وإعادة التزود بالوقود، وقامت بإطفاء مصابيح مدرج الهبوط، إلا أن الخاطفين أجبروا الطيار المصري على الهبوط في المطار رغم اعتراض سلطات مالطا.

عملية التفاوض
منذ البداية رفضت السلطات المالطية هبوط الطائرة في مالطا، وبالتالي رفضت طلب الخاطفين إعادة تزويد الطائرة بالوقود، واستمرت عملية التفاوض إلى ما بعد منتصف الليل، وكبادرة حسن نية من الخاطفين، قاموا بالإفراج عن 11 راكباً ومضيفا طيران، وعندما طالت عملية التفاوض أدى هذا إلى إثارة الخاطفين وهددوا بإعدام راكب كل ربع ساعة، وهو ما تم بالفعل وبدؤوا بإعدام الركاب راكب كل ربع ساعة وقد قتل فعلاً راكبين وأصاب ثلاثة آخرين. وكانت حكومات الولايات المتحدة الأمريكية ومصر تضغط على الحكومة المالطية لتسريع إنهاء العملية بنفسها أو حتى السماح للقوات الخاصة التابعة لهما بالتدخل إنهاء عملية الاختطاف، وعرضت الولايات المتحدة التدخل في الموقف والسيطرة على منطقة المطار عسكرياً لحين تحرير الرهائن بقواتها الخاصة.

عملية الاقتحام
أرسلت مصر فرقة من الوحدة 777 التابعة للقوات الخاصة المصرية إلى مطار لوكا، وبعد أن طالت المفاوضات مع الخاطفين بلا فائدة، قررت القيادة السياسية المصرية الموافقة على اقتحام الطائرة وتحرير الرهائن بعملية عسكرية، على أن تبدأ هذه العملية فجر يوم 25 نوفمبر 1985، وذلك حين تقديم وجبة الإفطار إلى الركاب عبر عربات التموين. إلا إن القوة المصرية قامت بعملية الاقتحام قبل الميعاد المحدد بحوالي ساعة ونصف، وذلك من خلال أبواب الطائرة وأبواب الأمتعة، وعندما أحس الخاطفان بالخطر وأن عملية الاقتحام قد بدأت؛ قاما بإلقاء قنابلهم وإطلاق النار عشوائياً في الطائرة على الركاب وعلى القوة المهاجمة، مما أدى إلى مقتل بعض الركاب واشتعال النيران داخل الطائرة.

نهاية العملية
نتيجة لعملية الاقتحام المفاجئة وتبادل إطلاق النار؛ سقط 56 راكباً قتيلاً من أصل 88 شخصا كانوا على متن الطائرة بالإضافة إلى أثنين من طاقم الطائرة وأحد الخاطفين، بعد الاقتحام وبعد شروق الشمس وبداية عمليات الاخلاء، تمثل الخاطف الأخير وهو قائد الجماعة الخاطفة ويدعى «عمر محمد علي» في دور رهينة جريح، وبالفعل تم نقله إلى المستشفى وبدأت معالجته، لكن القوة المصرية تتبعت زعيم الجماعة، وحاصرت المستشفى التي يعالج فيها المسافرين وبدأت بالبحث عنه واستطاعوا التعرف عليه بعد أن تعرف عليه أحد المصابين من الحادث وتم إلقاء القبض عليه.

انظر أيضًا
 مصر للطيران رحلة 990
 مصر للطيران رحلة 843
 الغارة المصرية على مطار لارنكا الدولي

مصادر

اليونان في 1985
داكوتا الشمالية في 1985
مالطا في 1985
مصر في 1985
أحداث دولية
أحداث نوفمبر 1985
أحداث نوفمبر 1985 في أوروبا
إرهاب في مصر
جرائم 1985
جرائم قتل في أوروبا 1985
جرائم نوفمبر 1985
حوادث إرهابية فلسطينية في أوروبا
حوادث إرهابية في اليونان
حوادث إرهابية في أوروبا في 1985
حوادث إرهابية في مالطا
حوادث طائرات بسبب الاختطاف
حوادث طائرات بوينغ 737
حوادث طائرات بوينغ 737 الأصلية
حوادث طيران في 1985
حوادث طيران في مالطا
حوادث طيران في مصر
حوادث مصر للطيران
خطف طائرات
عمليات مسلحة نفذها فلسطينيون
قتل جماعي في 1985
قتل جماعي في أوروبا
لوقا
هجمات أبو نضال

مصر للطيران الرحلة 648


Edmund Calvert Lynch (May 19, 1885 – May 12, 1938) and his friend, Charles E. Merrill, formed Merrill Lynch on October 15, 1915.

Early years

Of Irish descent, Edmund Lynch was born on May 19, 1885, in Baltimore, Maryland, to Richard H. Lynch and Jennie Vernon Smith Lynch. Edmund Calvert Lynch attended the Boys' Latin School of Maryland in Baltimore and graduated from Johns Hopkins University in 1907.

Merrill and Lynch

Edmund Lynch met Charles E. Merrill when Lynch was a stockbroker on Wall Street. In 1907, Merrill moved into Lynch's room at the YMCA's boarding house while trying to find a place to live in New York City. The two men shared their ideas of starting a brokerage, and became great friends. On October 15, 1914, Charles E. Merrill and Lynch started Merrill Lynch.

Lynch was especially known for helping create, finance, and broker many large chain-stores in the United States, including S.S. Kresge Corporation (now Kmart), J. C. Penney, and Safeway Inc.

Lynch also purchased the pioneering French movie company Pathé Exchange in 1921, and later rebranded it to Keith-Orpheum (RKO Pictures).

Predicting the 1929 Stock Market Crash
Edmund C. Lynch gained special notoriety when he foresaw the impending Wall Street Crash of 1929, and advised Merrill Lynch's clients to sell many of their stock holdings in 1928. As many Americans were enjoying the soaring stock market in 1928, Lynch was convinced a disaster was near. His famous letter to all of Merrill Lynch's clients warned:Now is the time to get out of debt. We think you should know that with a few exceptions all the larger companies financed by us today have no funded debt. This is not the result of luck but of carefully considered plans on the part of their managements and ourselves to place these companies in an impregnable position. The advice that we have given important corporations can be followed to advantage by all classes of investors. We do not urge you to sell securities indiscriminately, but we advise you in no uncertain terms that you take advantage of present high prices and put your own financial house in order. We recommend that you sell enough securities to lighten your obligations, or better yet, pay them entirely.Lynch's concern for the bullish stock market was so strong that he went to the White House in 1928 and warned President Calvin Coolidge of his intuition. During his meeting with the President, Lynch famously even offered to make President Coolidge a partner of his firm, but the President turned down his offer.

When later asked of his incredible foresight in 1933, Lynch told the New York Times, "The lesson that I had learned--when stocks are too high they come down--stood me in good stead in 1928-29."

It is estimated that Lynch's intuition saved his clients over $83 million (approx. $1.3B adjusted for inflation).

Personal life
Edmund Lynch married Signa Janney Fornaris in 1923 with whom he had three children: Vernon, Edmund Calvert Jr. (who later joined his father's firm), and Signa Janney. Vernon married Robert G. Merrill, whose father was Joseph Merrill. Vernon and Robert had six children: Lynn Gray, Gail Merrill, Edmund Merrill, Douglas Merrill, Signa Hermann, and Nina Merrill. They also have nine grandchildren: Kelli Merrill, Austen (Baron) Gray, Dustin Merrill, Lily Gray, Nick Merrill, Merrill Hermann, Taylor Ogan, Robert Hermann III, and Chase Merrill.

Death and legacy

He died in London, England while on business, on May 12, 1938.

Upon his death, he bequeathed $59,000 to Johns Hopkins medical school in the name of his brother.

References

External links
 Merrill Lynch Timeline

1885 births
1938 deaths
American investment bankers
Merrill (company) people
Johns Hopkins University alumni

Edmund C. Lynch


مستشفى سانت مونغو للأمراض والإصابات السحرية هو مستشفى في سلسلة أفلام هاري بوتر أسسها الحكيم مونغو بونهام وتقع في لندن. تحتوي على ست طوابق، والأشخاص الذين يعملون بها يسمون «حكماء» .

أشهر الشخصيات التي دخلت المشفى

مراجع

أماكن خيالية
هاري بوتر


Die Alameda da Encarnação ist eine Straße im Nordosten der Stadtgemeinde Olivais der portugiesischen Hauptstadt Lissabon. Sie führt von der Avenida de Berlim in nordwestlicher Richtung zur Rua dos Lojistas.

Geschichte
Die Alameda da Encarnação bildet die zentrale Achse des symmetrisch in Form eines Schmetterlings angelegten Straßennetzes des Stadtviertels Encarnação, das zwischen 1940 und 1943 nach Plänen des Architekten Paulino Montez in Tradition der europäischen Gartenstädte errichtet wurde. Per Erlass der Câmara Municipal von Lissabon erhielt sie am 15. März 1950 ihren Namen.

Kurz nach ihrem Beginn öffnet sich die Straße zu einem zweiachsigen Straßenzug mit einer breiten Grünanlage in der Mitte. Sie führt auf eine Parkanlage zu und findet mit der Igreja de Santo Eugénio ihren städtebaulichen Abschluss.

Encarnacao
Bauwerk in Olivais (Lissabon)
Straße in Europa

Alameda da Encarnação


Nihoa (hawaiiska: [Iˈhowə]), også kendt som Bird Island eller Moku Manu, er den største og højeste af de ti øer og atoller som er den ubeboede nordvestlige del af Hawaii (NWHI).

Øer i Hawaii

Nihoa


Premijer liga BiH je najviši razred ekipnog šahovskog natjecanja u Bosni i Hercegovini. Osnovana je 2002. godine. Samo 10 klubova ima pravo nastupa. Svake godine iz lige ispadaju 3 kluba, a pravo nastupa stječu prvaci matičnih saveza koji čine Šahovsku uniju BiH. Stalni sudionik ovog natjecanja je ŠK Široki Brijeg koji je tri puta je stekao pravo nastupiti na Kupu europskih klubova, u Austriji 2006. godine, Grčkoj 2008. godine i Izraelu 2012.godine. Godine 2014. ostvario je to četvrti put.

2014.: Široki Brijeg

Izvori

Nacionalna športska natjecanja
Prvoligaška športska natjecanja
Šahovska natjecanja
Šah u Bosni i Hercegovini
Bosanskohercegovačka športska natjecanja

Premijer liga Bosne i Hercegovine u šahu


Vjekoslav Klišanić (Bjelovar, 4. travnja 1897. - Beograd, 31. ožujka 1980.) - hrvatski general i publicist

Rođen je u Bjelovaru 4. travnja 1897. godine. Završio je srednju školu u Bjelovaru 1915. godine, a studij prava u Zagrebu te Vojnu akademiju u Beogradu. U Prvom svjetskom ratu borio se na talijanskom bojištu i u Galiciji u Ukrajini. Prije Drugog svjetskog rata, bio je potpukovnik vojske Kraljevine Jugoslavije.

Kao glavnostožerni potpukovnik i pukovnik u domobranstvu NDH bio je glavar stožera Bosanskoga divizijskoga područja, Jadranskoga divizijskoga područja (1941.) i 6. pješačke divizije (1941.–'42), pročelnik glavnostožernoga odjela 1. domobranskoga zbora (1942.) i glavar njegova stožera (1942.–'43).

Godine 1943. zarobili su ga partizani pa prelazi u redove NOVJ, gdje je na stožernim dužnostima pukovnika i general-majora u Generalštabu NOV Hrvatske i Vrhovnom štabu NOVJ.

Poslije rata bio je u Generalštabu JNA, Upravi pješaštva pri Državnom sekretarijatu za narodnu obranu, načelnik Geografskog odjela na Višoj vojnoj akademiji JNA. Aktivna služba u JNA prestala mu je 1958. godine.

Objavio je veći broj radova o vojnim temama u časopisima, pisao je publicističke radove s Milanom Bastom te je pisao za Vojnu enciklopediju.

Njegov brat Ivan Klišanić uhićen je 1944. kao glavnostožerni pukovnik NDH. Bio je u zatvoru u Lepoglavi, nakon čega je ubijen u Jasenovcu.

Izvori

Hrvatski generali
Hrvatski vojni zapovjednici u vojsci Kraljevine Jugoslavije
Domobranski časnici u Drugom svjetskom ratu
Partizanski zapovjednici
Hrvatski vojni zapovjednici u JNA
Hrvatski publicisti
Životopisi, Bjelovar
Životopisi, Beograd

Vjekoslav Klišanić


Sidney Iking Bateman (nascido em 13 de março de 1993) é um lutador profissional americano e ex-acrobata. Atualmente trabalha na WWE, onde atua na marca Raw sob o nome de ringue Reggie.

Início de vida
Sidney Iking Bateman nasceu um dos oito irmãos em Memphis, Tennessee em 13 de março de 1993 - mas foi criado em St. Louis, Missouri. Ele jogava futebol e basquete com circo como um hobby paralelo, mas desistiu disso quando, aos 16 anos, ele se juntou a uma gangue chamada Crips do 50 Hundred GST (Geraldine Street Thugs). Durante seu primeiro ano no ensino médio, um de seus amigos foi morto a tiros por um membro de uma gangue rival, levando Bateman a deixar de viver uma vida de gangue e voltar a se concentrar em suas aspirações de circo.

Carreira na luta livre profissional

WWE (2020–presente)
Em 14 de janeiro de 2020, Bateman assinou um contrato com a WWE. No episódio de 11 de dezembro do SmackDown, Bateman, sob o nome de ringue Reginald Thomas, logo depois abreviado para Reginald, estreou como o sommelier francês de Carmella, onde ele a ajudaria durante sua rivalidade com Sasha Banks. Em 22 de janeiro de 2021 no episódio do SmackDown, Reginald fez sua estreia no ringue em uma luta intergênero, enfrentando Banks em um combate perdido. Seu relacionamento com Carmella terminou no episódio de 5 de março do SmackDown, quando ela o demitiu. Depois de uma curta aliança com Sasha Banks, Reginald então administrou a equipe de Nia Jax e Shayna Baszler de março a julho, mas a equipe se voltou contra ele no episódio de 19 de julho do Raw. Mais tarde naquela noite, ele ganhou o Campeonato 24/7 da WWE quando derrotou Akira Tozawa, marcando sua primeira vitória de título na WWE.

No episódio de 30 de julho do SmackDown, seu nome foi encurtado para Reggie. Além de encurtar seu nome, ele também abandonou seu sotaque francês, afirmando que não era realmente francês e só agia como se fosse porque Carmella precisava de um sommelier e isso colocou o pé na porta para se tornar um lutador da empresa. Em 25 de setembro de 2021, ele se tornou o Campeão 24/7 reinante por mais tempo. No Raw de 8 de novembro, Reggie perdeu o Campeonato 24/7 para Drake Maverick, terminando seu reinado em 113 dias; no entanto, ele recuperou o título de Maverick um minuto depois, após uma série de mudanças de título. No Raw de 22 de novembro, Reggie perdeu o título para Cedric Alexander, terminando seu segundo reinado em 12 dias. Ele então ajudou Dana Brooke a manter o título por alguns meses, depois a convidou para sair no Dia dos Namorados, embora ela o tenha recusado. Ele então a derrotou em vingança para ganhar o título pela 3ª vez. Uma semana depois, Reggie perdeu o título de volta para Dana Brooke depois que ele caiu no ringue, apesar de chutar a contagem de 2 duas vezes, além de jogar jogos mentais, Dana marcou o pinfall com um liplock em Reggie. Eles então começaram a namorar, com Reggie mais uma vez ajudando-a a manter o título. Em 28 de março eles ficaram (kayfabe) noivos. No Raw de 18 de abril, durante seu casamento, Reggie derrotou seu parceiro para ganhar o título 24/7, perdendo para Tamina logo depois. Em 2 de maio, Brooke perdeu o título 24/7 para Nikki A.S.H durante um ataque nos bastidores. Brooke logo recuperou o título por pinfall em uma luta pelo Campeonato 24/7. Brooke também pediu o divórcio de Reggie, depois que ele tentou prendê-la.

Vida pessoal
Bateman é pai de 2 filhos e costumava se apresentar no circo, principalmente no Cirque du Soleil, treinando no Circus Harmony por sete anos e em Montreal por outros três.

Campeonatos e conquistas

 WWE
 Campeonato 24/7 da WWE (4 vezes)

Ligações externas

 Reggie em WWE.com
 Perfil em Cagematch.net, Wrestlingdata.com e Internet Wrestling Database
 Reginald Thomas no Twitter
 Sidney Bateman em IMDb

Lutadores de luta profissional do Tennessee

Reggie (lutador)


Mory Kanté (29 Mart 1950; Albadaria, Gine - 22 Mayıs 2020, Konakri, Gine), Gineli şarkıcı, kora müzisyeni ve söz yazarı.

Yaşamı ve kariyeri
Mory Kanté 29 Mart 1950'de Albadaria, Gine'de doğdu. Yedi yaşındayken kora çalması ve bazı ses geleneklerini öğrenmesi amacıyla Mali'ye gönderildi. 1971'de Salif Keita'nın şarkıcı olduğu Rail Band topluluğuna katıldı. 1973'te Keita'nın ayrılmasının ardından topluluktaki şarkıcı boşluğunu Kanté doldurdu.

Mory Kante uluslararası alanda en çok 1987 yılında seslendirdiği "Yé ké yé ké" şarkısıyla tanındı. Yé ké yé ké, Afrika'nın bugüne kadar en yüksek satış rakamına ulaşan şarkısı oldu.
Kanté 16 Ekim 2001'de Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü (FAO) tarafından Gilberto Gil ve Albano Carrisi ile beraber 'İyi Niyet Elçisi' seçildi.

Kanté, Ebola virüsüne farkındalık yaratmak için "Africa Stop Ebola" adlı bir albüm oluşturdu. Kasım 2014'te piyasaya sürülen albüm, 250.000 kopya sattı. Kante tüm gelirleri Médecins Sans Frontières 'e bağışladı.

Ölümü
Gineli müzisyen Mory Kanté 22 Mayıs 2020'de Konakri, Gine'de kalp yetmezliği nedeniyle 70 yaşında öldü. Oğlu Balla Kante, "Babamın kronik hastalığı vardı. Sık sık tedavi için Fransa'ya gidiyordu ancak Coronavirüs nedeniyle son dönemde bu mümkün olmadı" dedi. Kanté'nin cenazesi Konakri Kipe Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Diskografi (seçme)

Albümler
 Courougnegne (1981)
 N'Diarabi (1982)
 A Paris (1984)
 10 Cola Nuts (1986)
 Akwaba Beach (1987) (#1 SUI; #13 GER; #43 SWE)
 Touma (1990)
 Nongo Village (1993)
 Tatebola (1996)
 Tamala – Le Voyageur (2001)
 Best Of (2002)
 Sabou (2004)
 La Guinéenne (2012)
 N'diarabi (2017)

Diğer sanatçılarla ortak çalışma
 The Rough Guide to Acoustic Africa (2013, World Music Network)

Single
 "Yé ké yé ké" (1988) (#1 BEL; #1 NED; #1 ESP; #1 ISR; #2 GER; #2 SUI; #5 FRA; #10 AUT; #12 SWE; #29 UK)
 "Tama" (1988) (#44 GER)
 "Yéké Yéké" (remix) (1995) (#97 AUS, #25 UK)
 "Yéké Yéké" (remix) (1996) (#28 UK)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Official website
 Mory Kanté at Mondomix
 Mory Kanté at Leopardmannen

1950 doğumlular
Gineli müzisyenler
Malili müzisyenler
2020 yılında ölenler
Afrikalı müzisyenler
Kalp yetmezliğinden ölenler

Mory Kanté


An Hickelia perrieri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Soejatmi Dransfield. An Hickelia perrieri in nahilalakip ha genus nga Hickelia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hickelia

Hickelia perrieri


Teknoloji ya da uygulayım bilimi, (; tekno, "zanaat, beceri, el sanatları"; ve ; -loji) mal veya hizmetlerin üretiminde veya buna yönelik amaçların gerçekleştirilmesinde kullanılan beceriler, yöntemler, işlemler, tekniklerin derlenmesi veya bilimsel araştırmalardır. Teknoloji teknikler, süreçler vb. bilgiler olabileceği gibi makineler, bilgisayarlar, çeşitli cihazlar ya da fabrikalarda yerleşik olarak bulunabilir. Bunun gibi şeyleri bir birey ayrıntılı bilgi olmadan çalıştırabilir.

Teknoloji doğal kaynakların basit bir araç olarak insanlar tarafından kullanılmasıyla başladı. Tarihöncesinde yangının nasıl kontrol altına alınacağının keşfedilmesi, Neolitik Devrimde hazır yiyecek kaynaklarının artırılması amacıyla üretimde kullanılan teknikler ile araçlar ve insanların seyahat etmelerinin yanı sıra çevrelerini kontrol edebilmesi için tekerleğin icadı bir teknolojidir. Tarih boyunca matbaa ve basım konusundaki gelişmeler, telefon ve internet insanların küresel ölçekte serbest bir şekilde iletişime geçmelerini, etkileşmelerini sağladı. Askerî teknolojinin sürekli ilerlemesi, cop gibi basit silahların yanı sıra yıkıcı gücü büyük nükleer silahlar gibi teknolojilerin gelişmesini de sağladı.

Kaynakça

Ana madde konuları

Teknoloji


Li Hongzhi () este fondatorul și liderul spiritual al Falun Gong (sau Falun Dafa), un "sistem de cultivare a minții și corpului" în tradiția qigong. Li Hongzhi a început sa-și predea învățăturile Falun Gong în public la data de 13 mai 1992 în orașul Changchun și, ulterior, a ținut prelegeri și a predat exercițiile Falun Gong în China. În 1995 Li a început să predea Falun Gong în străinătate, iar în 1998 s-a stabilit ca rezident permanent în Statele Unite ale Americii. Mișcarea Falun Gong a lui Li a câștigat o popularitate uriasă în anii 1990, inclusiv în interiorul guvernului Chinei și în cercurile de qigong.

Tinerețe
Există mai multe versiuni ale diferitelor aspecte ale vieții lui Li care au apărut înainte și după suprimarea Falun Gong din iulie 1999 și există foarte puține informații oficiale despre anii lui din tinerețe.

Hagiografie
O biografie neoficială a apărut în prima publicație importantă a lui Li, cartea Zhongguo Falun Gong, și a fost scrisă de către jurnalistul Zhu Huiguang. A doua biografie spirituală a apărut în edițiile timpurii ale cărții de bază a Falun Gong, Zhuan Falun, și a fost semnată de către Societatea de Cercetare Falun Dafa. Aceste biografii puneau accentul pe dezvoltarea spirituală a lui Li, cu un minim de detalii despre locul său de muncă și viața sa de familie. Stilul și conținutul acestor biografii este în concordanță cu o "tradiție veche de secole de scriere a biografiilor religioase în China". Benjamin Penny scrie, "ca și în cazul precursorilor săi [din istoria Chinei], această biografie urmărește să stabilească o genealogie a persoanei a cărei viață este înregistrată și să întărească ortodoxia doctrinei sale." Ambele biografii au fost scoase mai târziu din cărțile Falun Gong, iar Li a explicat acestea prin faptul că el nu vrea ca oamenii să-și concentreze atenția asupra propriei lui vieți sau împrejurări de circumstanțe.

Aceste biografii atestă că Li s-a născut pe data de 13 mai 1951, în orașul Gongzhuling, provincia Jilin. Primele relatări, făcute de Zhu Huiguang, descriu că familia lui Li trăia în mijlocul sărăciei, mama lui câștigând un salariu de doar 30 de yuani. În prima ediție Li era descris ca dezvoltând un "caracter de tolerare a greutăților vieții și a muncii grele", el ajutând la îngrijirea fraților săi mai mici. Cea de-a doua ediție, versiunea oficială a biografiei sale, subliniază statutul social modest a lui Li, declarând că el aparținea "unei familii obișnuite de intelectuali".

Ambele biografii îi atribuie lui Li virtuți înnăscute de compasiune și disciplină. Biografia oficială se concentrează în principal pe învățăturile Taoiste și Budiste primite de Li de la diverși maeștrii, încă de la o vârstă foarte fragedă. La doar patru ani, Li a fost inițiat de către Quan Jue, cel de-al Zecelea Moștenitor al Marii Legi a Școlii Budiste. Maestrul Quan l-a părăsit la vârsta de doisprezece ani, urmând să fie înlocuit de către un maestru Taoist, Baji Zhenren, care l-a inițiat în arte marțiale și diferite abilități fizice.

Li s-a întâlnit cu al treilea maestru al său din Școala Marii Căi în 1972. Zhendaozi (literal, "Taoistul adevărat"), a venit din Munții Changbai în apropiere de granița cu Coreea de Nord. Spre deosebire de ceilalți maeștrii ai lui Li, Taoistul adevărat purta haine obișnuite, și l-a învățat pe Li practica de cultivare interioară prin Qigong, subliniind xinxing-ul (adică "natura minții sau a inimii, caracterul moral"). Antrenamentele lui Li în această perioadă au avut loc în cea mai mare parte noaptea, probabil din cauza mediului politic creat de Revoluția Culturală.

Versiunea biografică a lui Zhu Haiguang constată că Li a refuzat în mod constant să ia parte la campaniile Revoluției Culturale, să aderare la gruparea Gărzilor Roșii sau la vreo altă organizație comunistă.

Cel de-al patrulea maestru — o femeie din școală budistă—a început să îi predea lui Li în 1974. După antrenamentul cu acești patru maeștri, "puterea energiei lui Li a ajuns la un nivel foarte ridicat". Dezvoltarea sa personală a atins cel mai înalt nivel la acea vreme.

În 1984, Li a început să sintetizeze învățăturile pe care le-a primit în ceea ce mai târziu avea să se numească Falun Dafa. Practica nu avea să fie identică cu ceea ce i-a fost transmis, deoarece acele sisteme nu erau potrivite pentru a fi "popularizate pe scară largă". Li a început prin observarea metodelor de predare a altor maeștri de qigong și, până în 1989, a finalizat propriul său sistem de qigong. Pentru următorii trei ani, până în 1992, Li afirmă că a început să testeze sistemul cu un grup restrâns de studenți.

Cărțile Falun Gong publicate după 1999 nu mai conțin biografii ale lui Li. Aceste schimbări reflectă o tendință în creștere a lui Li de a se retrage din atenția publicului. Începând cu anul 2000, el a apărut rareori în public, prezența sa fiind aproape în întregime electronică sau citată pe  website-urile Falun Gong. Biografia lui Li Hongzhi a fost retrasă și de pe website-urile Falun Gong la puțin timp după 2001.

Falun Gong

Li Hongzhi a prezentat Falun Dafa, sau Marea Cale a Roții Legii, pe 13 mai 1992 (în ziua aniversării sale a 41 de ani), la Școala Gimnazială numărul 5 din Changchun, Jilin. Din 1992 până în 1994, el a călătorit de-a lungul Chinei și a ținut prelegeri despre exercițiile Falun Gong; audiența sa a crescut foarte repede. Succesul lui Li a fost în mare măsură legat popularitatea qigongului qigong de la sfârșitul anilor 1980 și începutul anilor 1990, sub proiectul de liberalizare socială a lui Deng Xiaoping. Li diferenția Falun Gong punând accent pe o "accesibilitate pentru public" și principii morale, lucru destul de diferit departe de noțiuni ezoterice adesea găsit în alte sisteme de Qigong.

Învățăturile Falun Gong sunt compilate din prelegerile lui Li. el deținând puterea de definire a sistemului de credințe Falun Gong. Li era critic față de celelalte sisteme alternative din cadrul mișcării Qigong, afirmând că a sunt "pline de învățături false și maeștri lacomi și necinstiți", hotărând să repare acest lucru. Li spunea că Falun Gong face parte dintr-o "tradiție de cultivare a sinelui veche de secole", iar în textele sale îi combătea adesea pe cei care predau "căi incorecte, deviante sau heterodoxe". Li a diferențiat Falun Gong de alte mișcări în Qigong, punând accent pe valorile morale menite să "purifice inima practicantului și să-i aducă salvare spirituală". criticând căutarea prin qigong a dezvoltării puterilor supranaturale și însănătoșirii corpului.

Ian Johnson subliniază faptul că la vremea când cărțile Falun Gong se vindeau cel mai bine în China, Li Hongzhi nu a primit niciun drept de autor. Asta deoarece textele  au fost transmise în mod neoficial de către autor tipografiilor. Succesul lui Li a avut, de asemenea, o legătură strânsă cu oamenii care caută tratamente eficiente de medicină alternativă într-un perioadă în care sistemul de sănătate al Chinei se lupta cu disperare pentru a satisface această cerere.

Potrivit grupurilor de practicanți Falun Gong, succesul timpuriu al lui Li a fost recunoscut la Târgurile Orientale de Sănătate din 1992 și 1993, în Beijing. La primul dintre aceste evenimente, organizatorul târgului a remarcat că Falun Gong și Li "au primit cele mai multe aprecieri [dintre toate școlile qigong prezente la târg] și a obținut rezultate terapeutice foarte bune". Evenimentul a ajutat la consolidarea popularității lui Li în lumea qigong-ului, iar rapoartele jurnalistice despre puterile vindecătoare ale Falun Gong au început să se răspândească în societate.. În anul următor, Li a fost făcut membru al comitetului de organizare al Târgului Oriental de Sănătate din Beijing, câștigând mai multe premii și aprecieri în cadrul evenimentului.

În această perioadă, Li a reușit să clădească o relație pozitivă cu  (MPS). În 1993, el a tratat în jur de 100 de ofițeri de poliție care au fost răniți la locul de muncă, câștigând apreciere din partea unei organizație de sub conducerea MPS. În 1994, Li a ținut prelegeri și la , donând veniturile obținute către o fundație de îngrijire a ofițerilor de poliție răniți. Ceremonia de publicare a primei ediții a cărții Zhuan Falun a avut loc în sala de audiență a Ministerului Securității Publice, în ianuarie 1995.

Viața peste hotare

În 1995, Li a declarat că a terminat predarea Falun Gong în China și a început să răspândească practica în străinătate. În martie 1995 are loc prima sa oprire la ambasada Chinei din Paris, Franța, unde a fost invitat să predea practica Falun Gong. Acest eveniment a fost urmat de alte seminarii în Suedia. Între 1995 și 1999, Li a ținut prelegeri în Statele Unite, Canada, Australia, Noua Zeelandă, Germania, Elveția și Singapore. După aceste seminarii, diferite asociații și grupuri Falun Gong au început să apară în Europa, America de Nord și Australia.

În 1996, orașul Houston l-a numit pe Li cetățean de onoare și ambasador al bunăvoinței pentru "serviciile sale altruiste aduse societății pentru binele și bunăstarea omenirii".

La 25 aprilie 1999, aproximativ 10.000 de practicanți Falun Gong s-au adunat în apropierea Biroului de Apel al Consiliului de Stat din Beijing pentru a cere încetarea hărțuirii în creștere a mișcării Falun Gong și pentru a cere eliberarea practicanților din . Potrivit lui Benjamin Penny, practicanții au căutat rezolvarea acestei probleme adresându-se oficialilor țării, mergând la ei și "cu toate că erau foarte liniștiți și politicoși, și-au făcut clară dorința de a nu mai fi tratați atât de aspru".

După acest eveniment, Li Hongzhi a primit mai multe recunoașteri din partea municipalităților din America de Nord. În mai 1999, Li a fost primit în Toronto și salutat de către  și . În cele două luni care au urmat, a primit și aprecieri din partea orașelor Chicago și San Jose.

Li Hongzhi s-a mutat în Statele Unite în 1996 cu soția și fiica lui, iar în 1998 a devenit , stabilindu-se în New York.

La 29 iulie 1999, după începerea persecuției asupra Falun Gong în China, Ministerul Securității Publice din China a ridicat o serie de acuzații împotriva lui Li, printre care acuzația de "" și a emis o circulară care indică statutul său de persoană sub urmărire, făcând presiuni pentru arestarea lui.  La acea vreme, Li Hongzhi locuia în Statele Unite. Cererea guvernului chinez adresată Interpolului pentru arestarea sa a fost respinsă pe motiv că este o chestiune "de natură politică sau religioasă" și că lipsesc orice informații cu privire la posibile "infracțiuni de drept comun pe care Li ar fi săvârșit-o" De asemenea, Guvernul chinez i-a revocat pașaportul, împiedicându-l să călătorească pe plan internațional.

Până în aprilie 2001, Li Hongzhi a primit peste 340 de premii și proclamații din partea Australiei, Canadei, Chinei (înainte de începerea represaliilor), Japoniei, Rusiei și SUA, ca recunoaștere a contribuțiilor sale extraordinare aduse sănătății spirituale și fizice a oamenilor și a libertății credinței în lume. Acestea includ certificate de recunoaștere de la mai multe organisme guvernamentale din Statele Unite - inclusiv Cetățenie de Onoare acordată de statul Georgia și orașul Atlanta. La 14 martie 2001, Freedom House îi acordă lui Li Hongzhi și Falun Gong un Premiu Internațional pentru Libertatea Religioasă pentru promovarea libertății religioase și spirituale, în cadrul unei ceremonii din Senatul Statelor Unite. În același an, Li este considerat cel mai puternic comunicator din Asia, de către revista  "pentru puterea sa de a inspira, de a mobiliza oamenii și de a speria Beijingul". A fost nominalizat pentru Premiul Saharov 2001 de către peste 25 de membri ai Parlamentului European, la Premiul Nobel pentru Pace în 2000 și 2001, iar în 2013 a fost clasat de revista  ca fiind unul dintre primii 500 cei mai puternici oameni din lume.

Legături externe
  Falundafa.org - Website-ul oficial al Falun Gong
  Faluninfo.eu - Centrul oficial de informare Falun Gong

Interviuri

Referințe

Nașteri în 1951
Disidenți chinezi
Oameni în viață

Li Hongzhi


Kreker ist der Familienname folgender Personen:

 Erwin Kreker (1907–1966), deutscher Drehbuchautor, Filmregisseur und Produktionsleiter.
 Ernst Kreker (1875–nach 1933), deutscher Politiker der Partei Zentrum

Siehe auch:
 Cracker
 Kracker
 Kräcker

Kreker


صبري موسى (1932 - 18 يناير 2018) كاتب روائي وصحفي وسيناريست مصري.

ولد في محافظة دمياط عام 1932، وهو من كتاب القصة البارزين في مصر، تخرج من مدارس دمياط وعمل في الصحافة وتعددت مؤلفاته في أدب الرحلات والقصة القصيرة والسيناريو و في الرواية ولقد عمل مدرساً للرسم لمدة عام واحد ، ثم صحافياً في جريدة الجمهورية، وكاتباً متفرغاً في مؤسسة «روز اليوسف»، وعضواً في مجلس إدارتها، ثم عضواً في اتحاد الكتاب العرب، ومقرراً للجنة القصة في المجلس الأعلى للثقافة وقد ترجمت أعماله لعدة لغات.

أشهر أعماله
 سيناريوهات أفلام * البوسطجي * الشيماء * قنديل أم هاشم * قاهر الظلام * رغبات ممنوعة * أين تخبئون الشمس
  قصص قصيرة * القميص * وجها لظهر * حكايات صبري موسى * مشروع قتل جارة .
 روايات * حادث نصف المتر * فساد الأمكنة * السيد من حقل السبانخ .
 أدب الرحلات * في البحيرات * في الصحراء * رحلتان في باريس و اليونان .||رحلة النسيان|| تخص الصحفي موسى صبري .

التكريم
 جائزة الدولة التشجيعية في الأدب عام 1974.
 وسام الجمهورية للعلوم والفنون من الطبقة الأولى عن أعماله القصصية والروائية عام 1975.
 جائزة «بيجاسوس» من أميركا، وهي الميدالية الذهبية للأعمال الأدبية المكتوبة بغير اللغة عام 1978.
 وسام الجمهورية للعلوم والفنون عام 1992.
 جائزة الدولة للتفوق عام 1999.
 جائزة الدولة التقديرية عام 2003.

وفاته
توفي يوم 18 يناير 2018 في منزله بحضور زوجته الصحفية «أنس الوجود رضوان» بمحافظة الجيزة عن عمر يناهز 86 عاماً.

مصادر

1932
أشخاص من محافظة دمياط
روائيون مصريون
روايات بالعربية
كتاب وكاتبات مصريون
مصريون حائزون على جائزة الدولة التشجيعية
مصريون حائزون على جائزة الدولة التقديرية
مصريون حائزون على جائزة الدولة للتفوق
مصريون حائزون على وسام العلوم والفنون
ممثلو مسرح مصريون
مواليد 1353 هـ
مواليد 1932
مواليد في محافظة دمياط
وفيات 1439 هـ
وفيات 2018
وفيات في الجيزة (مدينة)

صبري موسى


O AgustaWestland AW149 é um helicóptero militar de médio porte desenvolvido pela AgustaWestland, hoje Leonardo, lançado em 2006. Em 20 de junho de 2011, a AgustaWestland anunciou O AW189, a versão civil do AW149, em serviço desde 2013.

Projeto e desenvolvimento
O AW149 foi revelado em 2006 no Show Aéreo de Farnborough. Derivado do AW139, o AW149 possui fuselagem maior e motores mais potentes, resultando em maior volume de carga e capacidade de carga útil. Em 13 de novembro de 2009, o primeiro protótipo realizou seu primeiro voo na fábrica Vergiate da AgustaWestland, no norte da Itália. Em 26 de fevereiro de 2011, o segundo protótipo, o primeiro com motores de modelo de produção, completou seu primeiro voo.

Histórico operacional
A certificação militar para o AW149 foi anunciada pela Finmeccanica em Farnborough em 2014. O trem de pouso pode sustentar um pouso com uma velocidade de afundamento de 9,5 m/s, em comparação com os 2 m/s de um helicóptero civil. O AW149 está sendo comercializado como uma alternativa à família Sikorsky UH-60. A Tailândia encomendou 5 helicópteros AW149 e é o primeiro cliente de exportação. A Força Aérea Italiana o considerou como um helicóptero de busca e salvamento, mas escolheu o mais leve AW139M.

Em abril de 2019, a Marinha do Egito encomendou 24 AW149 com opção para mais 10. As primeiras entregas ocorreram no final de 2020.

A AgustaWestland apresentou uma versão do AW149, designada TUHP149, como candidata ao Programa Turco de Helicópteros Utilitários (TUHP) para as Forças Armadas da Turquia. O programa buscava um lote inicial de 109 helicópteros no valor de US$ 4 bilhões, com os pedidos futuros de lotes podendo eventualmente aumentar para 300 helicópteros. Em 21 de abril de 2011, o ministro da defesa turco anunciou que o Sikorsky S-70i havia sido escolhido como vencedor.

A Leonardo propôs o AW149 para o programa New Medium Helicopter do Reino Unido, que visava substituir os helicópteros Puma da RAF, com produção na fábrica Yeovil de Leonardo se a licitação fosse bem-sucedida.

Em junho de 2022, o ministro da defesa polonês disse que a Polônia encomendaria 32 helicópteros AW149, com produção na fábrica da PZL-Świdnik. O contrato foi assinado em 1.º de julho de 2022 e tem valor de US$ 1,85 bilhão. As entregas são previstas para os anos de 2023-2029.

Operadores

 Marinha do Egito (24 encomendas em 2019 com opção de compra para mais 10; 5 entregues em 2020, 5 entregues em 2021)

 Força Aérea Polaca (32 pedidos em 2022, entregas previstas de 2023 a 2029)

 Polícia Real Tailandesa (1 em serviço)
 Força Aérea Real Tailandesa (5 em serviço)

Especificações
Dados da AgustaWestland.

Características gerais

 Tripulação: 2 (piloto e copiloto)
 Capacidade: 18 tripulantes
 Comprimento: 17,57 metros
 Largura: 3,06 metros
 Altura: 5,14 metros
 Peso bruto: 8,6 toneladas
 Motor: 2 x Safran Aneto-1K, 1.715 kW cada

Performance

 Velocidade máxima: 310 km/h (170 nós)
 Velocidade de cruzeiro: 278 km/h (150 nós)
 Alcance: 800 km (297 milhas náuticas)
 Autonomia: 4 horas

Ver também

Aeronaves comparáveis

 KAI KUH-1 Surion
 NHI NH90
 Sikorsky UH-60

Referências

Aeronaves da Westland
Helicópteros da Westland Aircraft
Helicópteros militares
Helicópteros da Itália
Helicópteros turboeixo
Helicópteros bimotor
Aeronaves com primeiro voo em 2009

AgustaWestland AW149


El amor tiene su aquel es una obra de teatro de Carlos Llopis, estrenada en 1955.

Argumento
Andrea es una mujer que engaña a su marido, Raimundo, con un amante llamado Rufino. Un día deciden huir, pero como Andrea no quiere separarse de su marido, intentarán asesinarlo tres veces durante la obra. En el primer intento, echan cianuro a la botella del coñac, pero no cuentan con que un criado será quien se lo beba, y muere en lugar de Raimundo. En el segundo intento, envenenan la comida favorita del marido, el guiso de cangrejos, pero será la cocinera la que fallezca al probar el menú. Finalmente, Andrea crea una bomba casera, que coloca en un cajón de la mesa del despacho de Raimundo, pero nuevamente este sale ileso, y en este caso quienes fallecen son diferentes hombres que habían acudido para reunirse con Raimundo. Al final de la obra, serán los amantes los que mueran, aunque el autor deja el misterio sobre si fue de manera fortuita o fue cosa del marido, al enterarse de todo.

Estreno
 Teatro Comedia, Madrid, 2 de diciembre de 1955.
 Dirección: Edgar Neville.
 Escenografía: Burmann.
 Intérpretes: Conchita Montes (Andrea), Pedro Porcel (Raimundo), Pilar Biernet (Enriqueta), Isabelita Rodríguez (Maruja), Carlos Muñoz  (Rufino), Modesto Blanch, Fernando Guillén, Manuel Salguero, Alicia Agut (Luisa).

Referencias
 Diario ABC
Diario La Vanguardia
 El amor tiene su aquel

Obras de teatro de Carlos Llopis
Obras de teatro de 1955

El amor tiene su aquel


Repuh može označavati:
 Repuh, čičak, Arctium, biljni rod iz porodice Asteraceae
 Repuh, lopuh, Petasites, biljni rod iz porodice  Asteraceae
 Repuh, veliki čičak, Arctium lappa, biljna vrsta iz roda čičaka.
 Repuh, obični lopuh, Petasites hybridus, biljna vrsta iz roda lopuha

Repuh


Tetrafluorometanul, cunoscut și sub denumirea de tetrafluorură de carbon, este un compus chimic din clasa freonilor. Un gaz incolor, neinflamabil, tetrafluorometanul este cunoscut ca cel mai simplu fluorocarbon, deoarece se compune dintr-un singur atom de carbon legat la patru atomi de fluor (CF4). CF4 are un punct de fierbere foarte scăzut, putând fi astfel definit ca un "lichid criogenic", potrivit pentru aplicații care necesită temperaturi foarte scăzute. Prezintă rezistență foarte mare la legături datorită naturii legăturii C–F. Tetrafluormetanul este un puternic gaz de seră. Are efecte narcotice în concentrații mari.

Note

Legături externe
National Pollutant Inventory – Fluoride and compounds fact sheet
  Graficul de presiune a vaporilor de CF4 (Air Liquide)
 Tabel cu proprietățile fizice și chimice

Fluoruri
Gaze

Tetrafluorometan


Denis Lavant () este un actor francez.

Filmografie

Note

Legături externe
 Denis Lavant pe IMDB

Nașteri în 1961
Nașteri pe 17 iunie
Actori francezi
Oameni în viață
Francezi în viață

Denis Lavant


Peter van Dalen (* 3. September 1958 in Zwijndrecht) ist ein niederländischer Politiker der ChristenUnie. Er war von 2009 bis 2023 Mitglied des Europäischen Parlaments.

Leben
Dalen studierte Geschichte und Internationale Beziehungen an der Universität Utrecht und ihm gelang dort der Hochschulabschluss in Zeitgeschichte und internationalen Beziehungen. Nach seinem Studium war Dalen in der niederländischen Verwaltung tätig. Von 1995 bis 2001 war er als Leiter des Referats Binnenschifffahrt im niederländischen Ministerium für Verkehr und Wasserwirtschaft beschäftigt. Von 1994 bis 1998 war er auch Mitglied des Gemeinderates von Houten.

Ab dem 14. Juli 2009 war van Dalen Abgeordneter im Europaparlament. Dort war Dalen stellvertretender Vorsitzender im Ausschuss für Verkehr und Fremdenverkehr und Mitglied in der Delegation für die Beziehungen zu Indien. Als Stellvertreter war van Dahlen im Ausschuss für Umweltfragen, öffentliche Gesundheit und Lebensmittelsicherheit, im Ausschuss für Industrie, Forschung und Energie und in der Delegation für die Beziehungen zu Südafrika. Am 3. September 2023 legte er sein Mandat im Europaparlament nieder. Für ihn rückte Anja Haga nach.

Dalen ist verheiratet, wohnt in Houten und ist Mitglied der Protestantischen Kirche der Niederlande.

Weblinks
 Offizielle Webseite von Peter van Dalen

Einzelnachweise

Mitglied des Europäischen Parlaments für die Niederlande
Kommunalpolitiker (Niederlande)
ChristenUnie-Mitglied
Absolvent der Universität Utrecht
Niederländer
Geboren 1958
Mann

Peter van Dalen


EMPAR (European Multifunction Phased Array Radar) rotirajući je višenamjenski elektronički skenirani antenski niz s pasivnim pomakom faza koji služi kao radar u frekvencijskom C-pojasu (4 – 8 GHz). Prvi funkcionalan model konstruirala je 2006. tvrtka Selex ES (prethodno SELEX Sistemi Integrati, od 2016. spojen s Finmeccanicom, zatim Leonardo S.p.A.). Predviđen je za glavni radarski sustav na srednje velikim i velikim brodovima. Radar nudi potpunu volumetrijsku pokrivenost pretraživanja, pretraživanje na malim visinama i po površini, praćenje više meta i mogućnost slanja informacija navođenim projektilima.

Pojedinosti
Glavna funkcija EMPAR-a je trodimenzionalno volumetrijsko pretraživanje zraka, dajući informacije o smjeru, udaljenosti i visini za zračni promet do najveće udaljenosti od 480 km. Sposoban je pratiti zrakoplove ili manje ciljeve poput projektila. Sustav koristi jednu usku zraku za odašiljanje radarskog signala i više zraka za prijem. Njima se može upravljati elektronički, što omogućuje EMPAR-u vrlo brzo pretraživanje velikog prostornog kuta u određivanju smjera i visine. Time je omogućeno istodobno praćenje cijele hemisfere. Ravna strana radara okreće se brzinom od 60 okretaja u minuti, što mu omogućuje da vrlo brzo prebriše cijelo nebo. Sustav stoga pruža gotovo kontinuiran pogled svih 360 stupnjeva, za razliku od prijašnjih rotirajućih radarskih sustava kojima je trebalo i više od deset sekunda da pretraže nebo. Ova osobina važna je za sustave protuzračne obrane s obzirom na veliku brzinu modernih protubrodskih projektila kao što su P-270 Moskit ili BrahMos .

EMPAR kontinuirano analizira podatke koje prima i prema potrebi će automatski prilagoditi frekvenciju i valni oblik koji koristi. Kao i druge radare s fazno pomaknutim antenskim nizom teško ga je ometati i može raditi u prisutnosti intenzivnih smetnji. EMPAR je kompatibilan sa sustavom PAAMS, što omogućuje navođenje projektila Aster 15 ili 30 koji se upotrebljavaju za zračnu obranu srednjeg ili dugog dometa.

Uporaba
 Alžir - Alžirska nacionalna mornarica 1 na brodovima klase BDSL Kalaat Béni Abbès
 Francuska – Marine Nationale 2 na klasi razarača  Forbin
 Italija – talijanska mornarica 1 na nosaču zrakoplova klase Cavour
 2 na razaračima klase Andrea Doria
 1 u središtu za obuku Taranto

Izvori

Talijanska vojna oprema
Radarski sustavi

EMPAR


Epitel doku, Epitelyum ya da Örtü doku, vücudun iç ve dış yüzeyini örten, araları çok sıkı olan epitel hücrelerinden oluşmuş, altlarında bazal lamina denilen bir tabaka bulunduran, özelleşmiş bir dokudur.

Epitel terimi Yunanca ἐπί epi (üstte, üzerinde) ve theleos (örtü) sözcüklerinden oluşmuştur. Epitel dokuyu oluşturan hücrelere epitel hücreleri denir. Epitel hücreleri, gelişmekte olan embriyonun üç germinatif tabakası olan ektoderm, endoderm ve mezodermden köken alır ve epitel hücrelerde mitoz bölünme görülür.

Epitel hücrelerinin şekil ve boyutları çeşitlidir. Yüksek prizmatikten kübik epitele ve alçak yassı epitele değişirken bütün ara formları da değişir. Hücre çekirdeklerinin şekli, kabaca hücre şekline uyar. Kübik hücreler yuvarlak çekirdeklere, yassı hücreler düzleşmiş eliptik çekirdeklere sahiptirler. Çekirdeğin uzun ekseni daima hücrenin esas eksenine paraleldir.

Epitel doku, organizmada yaygın bir dağılış gösterir. Vücudun tüm yüzeylerinin içini ve dışını döşer, salgı bezlerinin büyük çoğunluğunu oluşturur.

Ektoderm ve endoderm, epitel özelliktedir ve vücudun epitel kökenli organlarının çoğu da bu tabakadan köken alır. Örneğin, vücudun her tarafını örten derinin epidermisi ve kornea epiteli ektodermden gelişir. Epitelin içeri çöküp (invaginasyon) çoğalmasıyla (proliferasyon) derinin bez yapıları (terbezi, yağbezi, sütbezi) oluşur. Sindirim kanalı, karaciğer, pankreas, mide bezleri ve bağırsak bezleri, embriyoda invaginasyon, proliferasyon ve ilkin bağırsak örtüsünün epitel çıkıntılarının özelleşmesiyle oluşur. Erginlerdeki her bir ekzokrin bez bir iç boşluk veya dış yüzeyle, embriyonik yaşam sırasında oluştuğu dış ve iç yüzey tabakanın epiteline açılan kanallar yoluyla ilişki kurar. Endokrin bezler ise, köken aldıkları yüzey epiteli ile ilişkilerini çoğu zaman kaybederler. Mezodermden köken alan epitelden oluşmuş organlar; böbrek, erkek ve dişi üreme kanallarının örtüsüdür. Periton, pleura, perikart boşluklarının örtüsü, kan ve lenf damarlarının örtüsü de mezoderm kökenlidir. Bu tipik epitellerden kan ve lenf damarlarının örtüsüne endotel(yum), seröz boşlukların (periton, pleura, perikart) örtülerine ise; mezotel(yum) denir.

Epitel doku birbirine bitişik hücrelerden yapılmıştır ve hücreler arasında çok az madde vardır. Bu doku mitoz yeteneği ile çoğalabilir. Kan damarı bulundurmaz, bu yüzden difüzyon aracılığıyla beslenir.

Çeşitleri

Epitel doku, işlevlerine ve yapılarına göre çeşitlenir:

 Örtü epiteli
 Tek katlı yassı epitel
 Tek katlı kübik epitel
 Tek katlı prizmatik epitel
 Yalancı çok katlı epitel
 Çok katlı yassı epitel
 Çok katlı kübik epitel
 Çok katlı prizmatik epitel
 Çok katlı değişici epitel
 Duyu epiteli
 Kassal epitel
 Bez epiteli

Doku
Dokular

Epitel doku


Nazare Eugen Țapu () este un senator român, ales în 2012.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1962
Nașteri pe 24 decembrie
Senatori români 2012-2016
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Partidului Național Liberal
Senatori români 2020-2024
Oameni din Piatra Neamț

Nazare Eugen Țapu


Autodrom Soči (ruski: Сочи Автодром) je staza Formule 1 smještena u gradu Soči u Rusiji kraj Crnog mora.

Konfiguracija staze

Povijest utrkivanja

2014.

2015.

2016.

2017.

2018.

Izvori

Soči
Soči
Športski objekti u Rusiji
Formula 1 u Rusiji

Autodrom Soči