CIA (, lit. 'Merkezî İstihbarat Teşkilatı'), Birleşik Devletler federal hükûmetinin sivil bir dış istihbarat servisidir ve resmî olarak dünyanın dört bir yanındaki ulusal güvenlik bilgilerini, öncelikle insan istihbaratını (HUMINT) kullanarak toplamak, işlemek ve analiz etmekle görevlendirilmiştir.

ABD başkanı Harry Truman döneminde kurulan, ABD'nin birimleri için gereken ABD dışı ülkelerle ilgili istihbarat bilgilerini toplayan kurum. Merkezi Virginia eyaletindeki Langley'de bulunmaktadır. CIA yasasına göre kurum, organizasyonunu, görevlerini, personelinin sayısını ve maaşlarını saklı tutmak hakkına sahiptir. Soğuk Savaş yıllarında ve sonrasında CIA pek çok gizli operasyonda rol alarak çeşitli sebepler dolayısıyla siyasi rejimleri zayıflatmaya ve hükûmetleri devirmeye çalışmıştır. Terör saldırıları ve yabancı liderlere yönelik planlı suikastların gerçekleştirilmesinde de yer aldı.

1947'de Kongre tarafından, Ulusal Güvenlik Konseyi (National Security Council, NSC) ile bu konseyin yönetimi altında çalışmak üzere kuruldu. CIA, NSC'ye millî güvenliği ilgilendiren konularda bilgi toplayıp verecek, elde edilen bilgileri değerlendirdikten sonra, hükûmetle ilgili yerlere ulaştırılmasını sağlayacaktı. CIA; NSC'nin vereceği emirler doğrultusunda, güvenlikle ilgili istihbarat işlerini yerine getiriyordu.

Değişik kesimlerden seçilen CIA direktörleri arasında, ABD'ye başkanlık yapan George W. Bush'un babası George H. W. Bush da bulunmaktaydı.

Organizasyon yapısı
CIA dört direktörlük halinde çalışmaktadır:

 İstihbarat Direktörlüğü NCS'in toplamış olduğu ham istihbaratların analiz edilip işlenmiş istihbarat haline getirildiği direktörlüktür. Entelektüel bir karaktere sahiptir. Tüm birimleri CIA merkezindedir. Görevleri istihbarat toplamak değildir. Gizli Servis NCS'nin toplamış olduğu istihbaratı değerlendirip analiz etmektir. Havadan çekilen (uydu, uçak vs.) resimleri, radyo, telefon, televizyon, telgraf, telsiz gibi ulaştırma araçları ile toplanan bilgileri değerlendirir. Bu değerlendirmeler, raporlar halinde, ilgili makamlara gönderilir. Karşı haber alma daire başkanlığı ile koordineli olarak çalışır. İstihbarat Direktörlüğü'nde çalışan kişiler analist olarak adlandırılır. Politik, ekonomik, askeri, psikolojik analist gibi çeşitli dalları vardır. Yapısı ihtiyaçlara göre değişmekle birlikte on dört birimden oluşmaktadır. Bu birimler şunlardır:

Suç ve Narkotik Merkezi
Karşı-İstihbarat Merkezi/Analiz Grubu
Bilgi Operasyonları Merkezi/Analitik Grup
Asya-Pasifik, Latin Amerika ve Afrika Analiz
Koleksiyon (Toplama) Stratejileri ve Analiz
Tüzel Araştırmalar
Irak Analiz
Yakın Doğu ve Güney Asya Analiz
Politika Desteği
Rusya ve Avrupa Analiz
Terörizm Analiz
Uluslararası Sorunlar
Silah İstihbaratları, Karşı-Silahlanma ve Silah Kontrol Merkezi
İstihbarat Analizi için Okul

 Ulusal Gizli Servis (National Clandestine Service-NCS) DirektörlüğüOperasyon Direktörlüğü olarak da bilinir. Eski adlarından biri de Planlama Direktörlüğüdür. Başta insan istihbaratı (HUMINT) olmak üzere elektronik (ELINT) ve sinyal (SIGINT) istihbaratını toplayan direktörlüktür. Her türlü bilgi ve haberi toplamakla görevlidir. Bu bilgileri elde etmek için casuslar ve ajanlar bulmaya çalışır. CIA'nın dış ülkelerdeki tüm istasyon ve üsleri NCS tarafından yönetilir. Elçiliklerdeki birimlere istasyon, konsolosluklardaki birimlere üs adı verilir. Bu birimler şefler tarafından yönetilir. NCS'de operasyon subayı, koleksiyon (toplama) subayı, dil uzmanı gibi unvanlara sahip personel görev yapar. Operasyon subayının çeşitli ajan ve casuslardan elde ettiği bilgiler koleksiyon subayları tarafından değerlendirilerek analiz edilmesi için İstihbarat Direktörlüğü'ne gönderilir. NCS, Başkan'ın onayladığı karar direktifleriyle dış ülkelerde suikast, bombalama, rehin alma, şantaj, psikolojik ve fizyolojik işkence, gizli silah desteği gibi gizli operasyonlar yapabilir. NCS iki yardımcı direktörlüğe ayrılır.
Yardımcı Direktör NCS
Karşı-Silahlanma Bölümü
Karşı-Terörizm Merkezi
Karşı-İstihbarat Merkezi
Bölgesel ve Uluslararası Sorunlar Bölümü
Teknoloji Desteği Bölümü
HUMINT (İnsan İstihbaratı) İletişimi için Yardımcı Direktör NCS
HUMINT İletişimi Koordinasyon Merkezi
 Bilim ve Teknoloji Direktörlüğü Teşkilat elemanlarını, son teknolojik gelişmelerde eğitmek, kullanmasını öğretmek. Kullanılan araçları geliştirmek, yapılan operasyonlara bilimsel ve teknik destek sağlamak, bu direktörlüğün görevidir. Bilim ve Teknoloji Direktörlüğü çalışanları genellikle yetenekli bilim adamlarıdır. On iki birimden oluşmaktadır:
İş Stratejileri ve Kaynakları Merkezi
Teknoloji Yönetimi için Merkez
Bilim Adamı Şefliği
Geliştirme ve Mühendislik
Küresel Erişim
Görev Yöneticileri
Özel Faaliyetler (CIA'in gizli askerî eylem birimi olarak bilinir. İnsansız uçak saldırılarını yönetir.)
Özel İletişimler Programları
Sistemler Mühendisliği ve Analiz
Teknik Koleksiyon
Teknik Hızlılık
Teknik Servis
 Destek Direktörlüğü Eski adı Yönetim Direktörlüğü'dür. Teşkilat personelinin, toplanan bilgilerin, tesislerin güvenliğini sağlar. Destek Direktörlüğü şu birimlerden oluşur:
Stratejik Kaynaklar Yatırımı
Kritik Görev Sigortası
Destek Koleji
Geleneksel Olmayan Destek
NRO Program Yöneticisi
DNI Program Yöneticisi
Kurum İşleri
Küresel Altyapı
Küresel Servisler
Tıbbı Servisler
Görev Entegrasyonu
Personel Kaynakları
Güvenlik

CIA'de Rütbe ve Konumlar

Analiz
Analitik Metodolojist
Karşı-İstihbarat Tehdit Analisti
Terörle Mücadele Analisti
Ekonomik Analist
İstihbarat Toplama Analist
Liderlik Analisti
Askeri Analist
Açık Kaynak Subayı
Politik Analist
Hedefleme Analisti
Gizli Servis
Operasyonlar Subayı
Toplama Yönetimi Subayı
Personel Operasyonları Subayı
Özel Beceriler-Hedefleme Subayı
Paramiliter Operasyonlar Subayı
NCS Dil Subayı
Genel Müfettiş- Özel Ajan/Soruşturmacı
Poligraf (Yalan Makinesi) Uzmanı
Koruma Ajanı
Teknik Güvenlik Subayı
Yardımcı Müsteşar Yardımcısı
Yardımcı Müsteşar
Müsteşar Yardımcısı
Müsteşar

CIA'nın şimdiye kadar başka devletlerde birçok operasyon yaptığı meydana çıkarıldı. Bütün bu işleri yapabilmek için, CIA'ya geniş bir maddi imkân tahsis edilmektedir. Kadrolarında devamlı memur şeklinde on altı bin kişi (tahmini) çalışmaktadır.

CIA'nın faaliyetleri çeşitli dedikodulara sebep olduğundan son yıllarda ABD Kongresinde durumu incelenmiş, Pike Raporu hazırlanmış, kamuoyuna açıklamalar yapılmıştır.

Bazı devlet başkanlarını, devlet ileri gelenlerini suikast düzenleyerek öldürtmek, ülkeler içinde bazı etnik grupları teşvik ve tahrik ederek karışıklıklar çıkarmak, hükûmetleri devirmek gibi işleri CIA'nın yaptığı ortaya çıkarılmıştır.

CIA, ABD içinde olduğu gibi, bütün dünyada ve özellikle Orta Doğu'da faaliyet gösterir.

CIA, 30 Eylül 2007 tarihinde İran parlamentosunun aldığı bir kararla terörist örgüt ilan edildi.

CIA, 6 Mayıs 2014 tarihinde @CIA kullanıcı adı ile sosyal paylaşım ağı Twitter'a katılmıştır.

Bütçe
CIA dahil Amerika Birleşik Devletleri merkezli istihbarat servislerinin gelir gider ve bütçe bilgileri halka açık olarak açıklanmamaktadır. 1948 tarihli Merkezi İstihbarat Teşkilatı yasası uyarınca Direktör Örtülü ödenek adı altında devletin limitsiz olarak tüm parasını harcayabilen tek devlet yetkilisidir. Amerika Birleşik Devletleri Hükümetinin 2013 yılı mali raporunun toplam rakamının 52,6 milyar dolar olduğu ve Küresel izleme ifşası araştırmalarına göre ise bu bütçenin 14,7 milyar doları CIA tarafından harcanmıştır. Ayrıca bu bütçe Amerika Birleşik Devletlerinin ana istihbarat ağı olan Ulusal Güvenlik Teşkilatının %50 oranında daha fazlasıdır. Saha yani insan kaynaklı istihbaratlar için 2,3 milyar dolar, elektronik istihbarat için 1,7 milyar dolar, Operasyonlar için 2,5 milyar dolar ve "gizli eylem programları (Silahlı insansız hava aracı ve İran'ın nükleer programı adına eylemler vb.)" adı altında yürütülen şeyler için 2,6 milyar dolar Bütçe CIA tarafından harcanmıştır.

Diğer istihbarat teşkilatlarıyla ilişki
CIA, Amerika Birleşik Devletleri İstihbarat Topluluğu'nun 16 üyeden oluşan teşkilatına üyedir. Bu nedenle Ulusal İstihbarat Direktörüne bağlıdır ve Amerika Birleşik Devletleri'nde insan kaynaklı istihbarat ve genel analiz konularında birinci teşkilat olarak hizmet vermektedir.

ABD Merkezli Teşkilatlar
CIA personelleri Amerika Birleşik Devletleri ordusuna ait casus uyduları yönetmektedir ve CIA ile Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri ve bir takım diğer ortaklar ile ortak girişimi olarak Ulusal Keşif Ofisi kurulmuştur.

Ulusal Güvenlik Ajansı ve CIA girişimi olarak Özel Bilgi Toplama Servisi (SCS) yabancı ülkelerin büyükelçilikleri ve iletişim merkezleri gibi ulaşılması zor yerlere gizlice dinleme ekipmanı yerleştirmekle görevli kurumu kurdular.

Yabancı Ülke Teşkilatları
CIA, Amerika Birleşik Devletleri ile müttefik olan birçok ülkede istihbarat teşkilatlarının kurulmasında öncül olmuştur. Almanya'nın ulusal istihbarat teşkilatı olan Almanya Federal Haber Alma Servisi (BND) CIA yardımları ile kurulmuştur. Ayrıca Anglosfer ülkeleri ile istihbarat alanında bilgi paylaşımı yapılabilmekteydi.

Almanya Federal Haber Alma Servisi'nin "Verbindungsstelle 61" adlı birimi Wiesbaden'deki CIA ofisi ile iletişim halindedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Central Intelligence Agency (CIA) Sitesi
 Central Intelligence Agency (CIA) Sitesi
 CIA Dünya Gerçekleri Kitabı

CIA


Le  (abrégé DSD) est un club de sport de Düsseldorf fondé le 15 février 1924 par d'anciens membres du Düsseldorfer Turnvereins von 1847. Le club, qui compte environ 1100 membres, comprend les sports tennis, hockey sur gazon, athlétisme et pétanque. Les locaux du club avec un terrain de hockey en gazon synthétique, une piste d'athlétisme et dix courts de tennis sont situés directement au nord de Düssel dans le Grafenberger Wald.

Hockey
La saison 2009/2010 a été jusqu'à présent la plus réussie du point de vue des meilleures équipes. Tant dans la salle que sur le terrain, les deux équipes 1ères femmes et 1ères hommes ont chacune progressé d'une ligue. Les femmes ont été promues en championnat régional à Halle et Feld, les hommes en 2e Bundesliga à Halle et Feld. Lors de la saison 2010/2011, les 1ers hommes ont été promus en 1ère Bundesliga.

En raison d'un rajeunissement des deux équipes, des joueurs expérimentés manquaient, de sorte que les ligues ne pouvaient pas être maintenues dans certains cas.

Lors de la saison en salle 2009/2010, l'équipe masculine est devenue championne du 2. Bundesliga et a été promu en Bundesliga. En 2004/2005, alors qu'il était encore dans la ligue de 1ère association de cinquième ordre, le DSD ne s'est sauvé que de la relégation dans la classe inférieure de la relégation. Lors de la saison sur le terrain 2015/16, la 1ère équipe masculine était représentée dans la ligue régionale, lors de la saison en salle 2017/18 dans la 2ème ligue fédérale. La 1ère équipe féminine a joué dans l'Oberliga lors de la saison sur le terrain 2015/16 et dans la 1ère Regionalliga lors de la saison en salle 2017/18.

Dans le domaine des équipes d'enfants et de jeunes, le DSD n'a cessé de se développer vers le haut depuis l'introduction du gazon artificiel en 2003. En attendant, de nombreux talents grandissent dans l'espace enfant. En attendant, le DSD a une ou plusieurs équipes dans tous les groupes d'âge, filles/jeunes filles et garçons/jeunes garçons. Les équipes sont enregistrées dans la Regionalliga et l'Oberliga. Les garçons A (U14) sont devenus deuxièmes d'Allemagne en salle en 1999 après avoir battu les HTC Stuttgarter Kickers 2:4 après un jet de sept mètres. Les garçons B (U12) sont devenus champions d'Allemagne de l'Ouest sur le terrain et en salle lors de la saison 2015/16. Le plus grand succès à ce jour est de remporter le championnat d'Allemagne avec les garçons A (U14) 2017/2018 sur le terrain et dans la salle. Ce succès a attiré l'attention du club dans tout le pays.

Il y a 346 membres actifs âgés de 4 à 18 ans. Dans les équipes adultes (performance et loisir), 112 membres du DSD jouent activement au hockey.

Lien externe
 Site officiel

Club sportif fondé en 1924
Club sportif à Düsseldorf
Club de hockey sur gazon en Allemagne

Deutscher Sportklub


(): مجلة مغربية اشتهرت ما بين 1988 و1966، شهرة عامة (اقتصادية اجتماعية سياسية وثقافية) مكتوبة بالفرنسية، ترأست تحريرها زكية داوود۔

مراجع ووصلات خارجية
 Les Années Lamalif : 30 ans de journalisme au Maroc على JIMaroc و AGORAVOX
 LAMALIF

انحلالات سنة 1988 في المغرب
تأسيسات سنة 1966 في المغرب
مجلات أدبية توقفت عن الصدور
مجلات انحلت في 1988
مجلات باللغة الفرنسية
مجلات أسست في 1966
مجلات توقفت عن الصدور في المغرب
مجلات سياسية توقفت عن الصدور
مجلات شهرية
مجلات شهرية مغربية
مجلات مغربية

لامالف (مجلة)


Acrobotrys, monotipski biljni rod iz porodice broćevki. Jedina vrsta u njemu je A. discolor koja raste samo u Kolumbiji

Izvori

Cinchonoideae
Flora Kolumbije

Acrobotrys (Plantae)


This is a list of notable hereditary and lineage organizations, and is informed by the database of the Hereditary Society Community of the United States of America. It includes societies that limit their membership to those who meet group inclusion criteria, such as descendants of a particular person or group of people of historical importance. It does not include general ethnic heritage societies.

A

Ancient and Honorable Artillery Company of Massachusetts
Aztec Club of 1847
Associated Daughters of Early American Witches
Association Royale des Descendants des Lignages de Bruxelles ()

B

 The Baronial Order of Magna Charta
 Bloodlines of Salem

C

 Children of the American Revolution
 Children of the Confederacy
 Cleveland Grays
 The Colonial Dames of America
 The Colonial Dames XVII Century

D

 Daughters of Hawaii
 Daughters of the American Revolution
 Daughters of the Cincinnati
 Daughters of the Republic of Texas
 Dames of the Loyal Legion

F

 Flagon and Trencher

G

General Society of Colonial Wars
General Society of the War of 1812
General Society Sons of the Revolution

H

 Hereditary Order of Descendants of Colonial Governors
 Hereditary Order of the First Families of Connecticut
 Holland Society of New York
 The Huguenot Society of America

I

 International Society Daughters of Utah Pioneers

J

 Jamestowne Society
 Job's Daughters International

L

Ladies of the Grand Army of the Republic
Legion of Valor of the United States of America

M

 The Mayflower Society
 Military Order of Foreign Wars of the United States
 Military Order of the Carabao
 Military Order of the Loyal Legion of the United States
 Military Order of the Stars and Bars
 Monticello Association

N

National Society Children of the American Colonists
National Society of the Colonial Dames of America
National Society Daughters of the American Colonists
National Society Descendants of American Farmers
National Society of New England Women
National Society Sons of the American Colonists
National Society of Sons of Utah Pioneers
National Society United States Daughters of 1812
Naval Order of the United States
New England Society in the City of New York

O

 Order of Daedalians
 Order of the First Families of Virginia
 Order of Lafayette
 Order of the Founders and Patriots of America

P

 Pioneers of Alaska

R

 Russian Nobility Association in America

S

Saint Nicholas Society of the City of New York
Society of California Pioneers
Society of Colonial Wars
Society of the Cincinnati
Society of Descendants of the Conquest
Society of Descendants of Ireland
Society of Descendants of the Latin Kingdom of Jerusalem
Society of the Descendants of the Schwenkfeldian Exiles
Society of the Descendants of the Founders of Hartford
Society of Descendants of Scotland
Sons and Daughters of Oregon Pioneers
Sons of the Revolution
Sons of the American Legion
Sons of the American Revolution
Sons of Confederate Veterans
Sons of Union Veterans of the Civil War
Sons of Utah Pioneers
Swedish Colonial Society

U

Union des Descendants des Commandeurs Hereditaires et Chevaliers du Grand Prieure Russe de l'Ordre de St Jean de Jerusalem
 United Daughters of the Confederacy
 United Empire Loyalist Association of Canada

V

 Veteran Corps of Artillery State of New York

W

 Winthrop Society

See also
Family history society
Lineage-bonded society

External links

The Hereditary Society Community

References

Hereditary and lineage|Genealogical societies

List of hereditary and lineage organizations


Otto von Estorff (* 18. November 1896 in Berlin; † 15. März 1974 in Gelsenkirchen-Horst) war ein deutscher Architekt.

Leben und Wirken

Der Sohn des Premierlieutenants  und späteren Generalmajors Carl Otto von Estorff (1865–1925) studierte von 1920 bis 1923 an der Technischen Hochschule Berlin. 1923 bis 1925 folgte dann eine Ausbildung im Baubüro der Reichsbank unter Heinrich Wolff und 1926 die Ernennung zum Regierungsbaumeister (Assessor in der öffentlichen Bauverwaltung). Zusammen mit seinem Studienfreund Gerhard Winkler gründete von Estorff 1927 in Potsdam eine Architekten-Sozietät, in der auch Ottos älterer Bruder Hans von Estorff (* 7. Juli 1895) mitarbeitete. Sie befassten sich vor allem mit dem Entwurf und der Realisierung von Wohnhäusern im Landhausstil. Das Büro Estorff und Winkler entwickelte sich zum meist beauftragten und erfolgreichsten Potsdamer Architekturbüro der 1930er Jahre und prägte seinerzeit den Landhausstil in Potsdam und Umgebung. Allein im Stadtgebiet von Potsdam existieren 56 von Estorff und Winkler realisierte und unter Denkmalschutz stehende Bauwerke. Im Gegensatz zu den meisten Berliner Wohnhaus-Architekten war von Estorff nicht Mitglied der NSDAP.

Literatur
 Frank Schmitz: Landhäuser in Berlin 1933–1945. (= Die Bauwerke und Kunstdenkmäler von Berlin, Beiheft 31.) Gebr. Mann, Berlin 2007, ISBN 978-3-7861-2543-3, S. #.

Einzelnachweise

Weblinks

 Falk Schoß: Die Architekten Estorff & Winkler im Potsdam der 30er Jahre, 2012

Architekt (Deutschland)
Otto
Deutscher
Geboren 1896
Gestorben 1974
Mann

Otto von Estorff (Architekt)


The Austrian Netherlands was the territory of the Burgundian Circle of the Holy Roman Empire between 1714 and 1797. The period began with the Austrian acquisition of the former Spanish Netherlands under the Treaty of Rastatt in 1714 and lasted until Revolutionary France  annexed the territory during the aftermath of the Battle of Sprimont in 1794 and the Peace of Basel in 1795. Austria relinquished its claim on the province in 1797 by the Treaty of Campo Formio.

History

Under the Treaty of Rastatt (1714), following the War of the Spanish Succession, the surviving portions of the Spanish Netherlands were ceded to Austria. The Circle continued to give a single seat to the Reichstag to its owner, now the Emperor himself as Duke of Burgundy. Administratively, the country was divided in four traditional duchies, three counties and various lordships.

Brabant Revolution

In the 1780s, opposition emerged to the liberal reforms of Emperor Joseph II, which were perceived as an attack on the Catholic Church and the traditional institutions in the Austrian Netherlands. Resistance, focused in the autonomous and wealthy Duchy of Brabant and County of Flanders, grew. In the aftermath of rioting and disruption, known as the Small Revolution, in 1787, many of opponents took refuge in the neighboring Dutch Republic where they formed a rebel army. Soon after the outbreak of the French and Liège revolutions, the émigré army crossed into the Austrian Netherlands and decisively defeated the Austrians at the Battle of Turnhout on 27 October 1789. The rebels, supported by uprisings across the territory, soon took control over much of the territory and proclaimed independence. Despite the tacit support of Prussia, the independent United Belgian States, established in January 1790, received no foreign recognition and soon became divided along ideological lines. The Vonckists, led by Jan Frans Vonck, advocated progressive and liberal government, whereas the Statists, led by Hendrik Van der Noot, were staunchly conservative and supported by the Church. The Statists, who had a wider base of support, soon drove the Vonckists into exile through terror.

By mid-1790, Habsburg Austria ended its war with the Ottoman Empire and prepared to suppress the rebels. The new Holy Roman Emperor, Leopold II, was also a liberal and proposed an amnesty for the rebels. After defeating a Statist army at the Battle of Falmagne (22 September 1790), the territory was soon overrun and the revolution was defeated by December. The Austrian reestablishment was short-lived and the territory was overrun by the French in 1794 (during the War of the First Coalition) after the
Battle of Fleurus.

Imperial Councillors of State
The Councillors of state acted as government, and formed the council by imperial consent:
 The Baron Franz von Reischach, Imperial Diplomat
 Cardinal von Migazzi
 Cardinal von Frankenberg
 the Baron of Gottignies, Imperial Lord Chamberlain
 Philippe von Cobenzl, vice Chancellor of the Imperial Council of State.
 Henri d'Ognies, Prince of Grimberghen, Imperial Lord Chamberlain
 the Count of Neny; president of the Privy Council, member of the Imperial Council of State
 the Count of Woestenraedt, Imperial Lord Chamberlain.
 the Marquess of Chasteler, Lord Chamberlain
 the Count of Gomegnies, President of the Council of Hainaut
 the Viscount of Villers; Imperial Treasurer General
 Franz Joseph, Prince of Gavre: Grand Marshall of the Imperial Court of the Archduchess.

French rule

1794 was the third year of the War of the First Coalition. After the Battle of Fleurus (26 June), the Austrians gave up on contesting the Low Countries, and left it to the French. After three months of pure military occupation, on 15 October an Administration centrale et supérieure de la Belgique was installed. On 1 October 1795 the departments were activated and the definitive annexation started, liquidating the Belgian Governing Council, which ceased on 22 November. France annexed the Austrian Netherlands from the Holy Roman Empire and integrated them into the French Republic. The commissioner of the Directory, Louis Ghislain de Bouteville-Dumetz, finished his work on January 20, 1797, after which no common Belgian authority remained.

Notes

Citations

Sources
 Heinrich Benedikt. Als Belgien österreichisch war. Herold, Vienna, 1965.

Netherlands
Early Modern Luxembourg
Former states in the Low Countries
Netherlands
18th century in the Southern Netherlands
18th century in the Habsburg monarchy
18th century in Luxembourg
States and territories established in 1714
States and territories disestablished in 1797
1714 establishments in the Holy Roman Empire
1797 disestablishments in the Holy Roman Empire

Austrian Netherlands


A Champions League Américas 2021–22 foi a terceira edição desta competição de basquetebol organizada pela FIBA Américas. Realizada entre os dias 10 de dezembro de 2021 e 9 de abril de 2022, a edição foi disputada em um sistema misto, pelo qual os doze participantes foram divididos em quatro grupos. Após três rodadas, os dois melhores de cada grupo se classificaram para os playoffs.

Biguá e São Paulo protagonizaram a final, disputada no Rio de Janeiro. Na ocasião, o clube uruguaio começou a partida melhor e abriu oito pontos de vantagem; contudo, o São Paulo ganhou a partida contando com um bom aproveitamento nos arremessos de três pontos. Com esse resultado, o clube brasileiro conquistou seu primeiro título internacional na modalidade.

Antecedentes
A Champions League Américas foi anunciada oficialmente pela FIBA Américas em setembro de 2019 como uma substituta da Liga das Américas. Na ocasião, o regulamento original previa os confrontos de playoffs em séries de três partidas, mas o planejamento foi alterado após o torneio ter sido paralisado devido à pandemia de COVID-19. Os confrontos de playoffs restantes foram decididos em uma única partida, inclusive a final, vencida pelo Quimsa. O Flamengo, por sua vez, ficou com o título da segunda edição após vencer o Real Estelí.

Em 16 de outubro de 2021, a organização realizou o sorteio oficial dos grupos da terceira edição da Champions League Américas. Na primeira fase, os doze participantes de sete países foram divididos em quatro grupos com três clubes cada. Por razões geográficas e logísticas, o grupo A havia sido pré-definido com Cangrejeros, Edmonton Stingers e Real Estelí. Os demais participantes foram divididos em quatro potes diferentes para o sorteio, seguindo diferentes critérios. De acordo com o regulamento, os grupos não poderiam ser formados por dois clubes de um mesmo país. Ao término dos 36 jogos da primeira fase, os dois melhores classificados de cada grupo avançaram para os playoffs.

Primeira fase
Em 10 de dezembro de 2021, Flamengo e Quimsa venceram, respectivamente, Boca Juniors e Nacional nos jogos que inauguraram a terceira edição. O São Paulo, por sua vez, obteve a melhor campanha da primeira fase, vencendo todos os seis jogos disputados, permanecendo com 100% de aproveitamento. No mesmo grupo, o Quimsa venceu o confronto direto contra o Nacional e ficou com a segunda vaga.

No grupo C, o Biguá se recuperou de um começo irregular e ganhou quatro das suas últimas cinco partidas, sendo duas delas diante do Minas, tirando a liderança do clube brasileiro. Já o Flamengo disputou a liderança de seu grupo com o Boca Juniors, vencendo o embate decisivo contra os argentinos. O grupo A foi o último a ser definido. Na ocasião, Cangrejeros, Real Estelí e Stingers empataram em número de pontos; contudo, os clubes porto-riquenho e nicaraguense avançaram por causa dos critérios de desempates.

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Playoffs
Após o término da primeira fase, a organização anunciou o ginásio do Maracanãzinho como sede dos playoffs, mas esta decisão foi alterada por questões de segurança e a Arena Carioca 1 anunciada mais tarde como sede. Os confrontos de quartas de final e o chaveamento também foram divulgados.

Em 6 de abril, Cangrejeros e Quimsa abriram os playoffs da competição em um jogo que o clube argentino teve um amplo controle no primeiro tempo, período no qual conquistou uma vantagem de 14 pontos. No retorno do intervalo, o clube porto-riquenho diminuiu a desvantagem, mas o esforço não foi suficiente para reverter o placar do jogo. Real Estelí e São Paulo protagonizaram o jogo seguinte. Nos primeiros minutos, o clube nicaraguense conseguiu neutralizar o ataque do adversário; contudo, o São Paulo superou esta dificuldade e conquistou uma vantagem de 15 pontos ao término do primeiro tempo. O Real Estelí até diminuiu a diferença no placar, mas não ameaçou a vitória são-paulina. Mais tarde, o Biguá, do Uruguai, eliminou o Boca Juniors após controlar uma vantagem de 12 pontos obtido no primeiro quarto. Por fim, no último jogo das quartas de final, o Minas venceu o Flamengo por 85–83. Na ocasião, os mineiros terminaram o primeiro tempo com uma vantagem de dois pontos, revertida pelo adversário no terceiro quarto. A vitória do Minas só foi conquistada nos segundos".

No dia seguinte, as semifinais foram realizadas. Na primeira, Biguá e Quimsa protagonizaram um duelo bastante equilibrado. No início do primeiro quarto, os argentinos chegaram a controlar a partida, graças as ações defensivas sobre os principais jogadores do adversários. Este, contudo, rapidamente impôs um bom jogo coletivo e fechou o primeiro tempo com 10 pontos de vantagem. No retorno do intervalo, o Quimsa conseguiu diminuir a desvantagem, mas o Biguá contou com uma boa atuação do armador Donald Sims, que encerrou o jogo com 34 pontos. Poucas horas depois, o São Paulo confirmou a última vaga após vencer o Minas por 93–79. O clube começou a partida aproveitando os erros do adversário e abriu uma vantagem de nove pontos. No entanto, esta vantagem foi diminuída para apenas um ponto, graças ao bom aproveitamento do perímetro de Gui Santos. Apesar deste equilíbrio momentâneo, o São Paulo controlou a partida e contou com boas atuações de Bruno Caboclo e Cordero Bennet.

Em 9 de abril, Minas e Quimsa disputaram o terceiro lugar. O clube argentino contou com uma boa eficiência nos arremessos de longa distância e abriu nove pontos de diferença no primeiro período. No entanto, o clube brasileiro intensificou a defesa e concentrou o jogo no garrafão adversário, tomando a liderança do placar ainda no primeiro tempo. Os argentinos ainda esboçaram uma reação no terceiro quarto, mas não foi suficiente. Mais tarde, Biguá e São Paulo protagonizaram a final. Os uruguaios foram superiores nos primeiros minutos e abriram oito pontos de vantagem. O São Paulo, contudo, contou com os arremessos de três pontos de Elinho e Marquinhos para virar o placar. No terceiro quarto, o clube brasileiro impôs um ímpeto ofensivo e dominou o adversário, obtendo uma vantagem de 24 pontos. O São Paulo controlou o último quarto e ficou com o título da competição.

Repercussão

Até esta competição, o São Paulo jamais tinha conquistado um título internacional na modalidade, tendo reativado o departamento de basquetebol somente em novembro de 2018. Apesar do pouco tempo, o clube fez investimentos altos e formou equipes qualificadas. Logo chegou à elite do basquetebol nacional e obteve bons resultados; contudo, amargou uma série de vice-campeonatos, interrompida com o título Paulista de 2021. Portanto, a vitória contra o Biguá trouxe o primeiro título internacional ao São Paulo.

O ala-pivô Bruno Caboclo foi eleito o "Jogador Mais Valioso" da competição devido suas grandes performances, obtendo a liderança de quase todas as estatísticas: maior pontuador em números absolutos, segundo maior em média por partidas; o maior em média de rebotes e tocos, o melhor no aproveitamento de bolas de dois pontos e o que mais registrou duplos duplos. A imprensa brasileira também destacaram as atuações de Bennett, Elinho e Marquinhos na decisão.

Este também foi o primeiro título do técnico São Paulo, Bruno Mortari, que iniciou a carreira em novembro de 2021, assumindo o cargo que era do próprio pai, Cláudio. O técnico definiu a conquista como uma forma de consolidar o projeto do clube e exaltou a chance de contribuir com a "tradição" de títulos internacionais do futebol do São Paulo também no basquetebol. O pivô Tyrone Curnell, autor de 10 pontos na decisão, definiu a conquista como "inesquecível" e "merecida", considerando o esforço da equipe desde o início da competição.

Pelo lado do Biguá, a imprensa uruguaia destacou a campanha da equipe na competição, que culminou com o vice-campeonato. Este feito também representou o retorno do país à uma fase final internacional, o que não acontecia desde 2014. O Ovación, um dos maiores jornais do Uruguai, afirmou que a campanha da equipe aumenta a responsabilidade para os próximos representantes uruguaios. Já o Diario Cambio lembrou que os uruguaios eliminaram adversários "economicamente mais poderosos e de ligas superiores".

Leitura complementar

Ligações externas
 Página da competição no website oficial da Federação Internacional de Basquetebol.

Basketball Champions League Américas
2021 no basquetebol
2022 no basquetebol

Basketball Champions League Américas 2021–22


Robert Hugh Benson (Wellington College, Berkshire, 18. studenoga 1871., Berkshire - Salford, 19. listopada 1914.), engleski katolički svećenik i književnik

Životopis
Rođen je 18. studenog 1871. u okrugu Berkshire u Engleskoj od roditelja Edwarda Whitea Bensona, canterburyjskog anglikanskog nadbiskupa, i Mary Benson (r. Sidgwick).
Bio je treći sin u obitelji.
Sva braća i sestre bila su iznimna. Najstariji Martin bio je čudo od djeteta, ali je rano umro. Ostali su postigli neku razinu poznatosti: Arthur Christopher Benson , Margaret Benson , Edward Frederic Benson; sestra Nellie umrla je mlada.
Pohađao je Eton College, a zatim studira klasičnu književnost i teologiju na Sveučilištu u Cambridgeu. Godine 1895. njegov ga je otac, nadbiskup Canterburyja, zaredio za anglikanskog svećenika. Već u to vrijeme bio je poznat kao ugledan pisac i propovjednik. Nakon očeve smrti 1896. godine za Roberta započinje teško duhovno-intelektualno putovanje koje ga je vodilo kroz proučavanje raznih protestantskih denominacija, sve dok na koncu nije zatražio da bude primljen u Katoličku Crkvu 1903. godine. Dvije godine poslije zaređen je i za katoličkog svećenika. Tada je uslijedilo razdoblje dinamičnog i plodnog spisateljskog rada, kada je pisao i po četiri knjige godišnje – romane, kazališne komade, eseje, propovijedi i pjesme – i koje je potrajalo sve do njegove prerane smrti u 43. godini života. Kao ugledan i tražen propovjednik i predavač odlazio je u Italiju i u SAD, a 1911., tri godine prije svoje smrti, dobio je titulu monsinjora.

Djela Roberta Hugha Bensona odlikuju se bogatstvom jezika i pronicavim intelektom, maštovitošću i talentom. Za života je slovio kao jedan od najboljih engleskih pisaca svoga vremena, da bi kasnije pomalo pao u zaborav. Njegovo najvažnije i svjetski poznato djelo jest roman Gospodar svijeta iz 1907. godine. To je jedan od prvih distopijskih romana uopće, djelo koje ni dan-danas, više od stotinu godina kasnije, ne gubi na svojoj aktualnosti. Štoviše, njegov prikaz svijeta, atmosfere i odnosa u 21. stoljeću pokazao se upravo zastrašujuće preciznim. Ta je proročanska knjiga, koju opravdano možemo nazvati književnim klasikom, kruna njegova iznimno vrijednog spisateljskog opusa.

Izvori

Katolički svećenici
Engleski književnici
Romanopisci
Esejisti
Engleski pjesnici
Engleski katolički kler

Robert Hugh Benson


Guguk Kuşu aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Guguksular - kuşlar sınıfına ait bir takım.
 Gugukgiller - guguksular  takımına dahil kuş familyası.
 Guguk Kuşu - 1975 yapımı ABD filmi.
 Guguk Kuşu - J. K. Rowling'in 2013 yılında yayınlanan romanı.
 Guguk Kuşu - aynı romandan uyarlanan tiyatro oyunu.
 Guguk Kuşu - Müziği İlteriş Sun'a, liberettosu İlham Yazar'a ait bale.

Guguk Kuşu (anlam ayrımı)


ක්ලෝර්ඩ් ලොරේන් [ලොරේන්ස් හෝ ක්ලෝඩ් ගෙලී යන නම් ද භාවිතා වේ], ප්‍රංශ ජාතික කලාකරුවෙකුවන අතර බැරොක යුගයට අයත්ය. ඉතාලිය තුළ විශාල ලෙස නිර්මාණකරණයේ යෙදී ඇති අතර භූ දර්ශන සිතුවම්කරණයෙහි විශේෂ දස්කම් පෑ අයෙකි.

1682 මරණ

ක්ලෝර්ඩ් ලොරේන්


Felix Afena-Gyan, né le  à Sunyani au Ghana, est un footballeur international ghanéen. Il joue au poste d'attaquant à l'US Cremonese.

Biographie

AS Rome
Né à Sunyani au Ghana, Felix Afena-Gyan est formé par le club local de l'EurAfrica FC. En , il rejoint l'AS Rome. Il avait été découvert par le club de la capitale italienne lors d'un tournoi au Ghana en 2020. Après des tests positifs, il rejoint l'AS Rome, où il intègre dans un premier temps les U18. Cependant, au bout de quatre matchs, il est déjà promu avec les U19, où il impressionne notamment par son efficacité face au but ou en délivrant des passes décisives.

Il est appelé pour la première fois dans le groupe professionnel par l'entraîneur José Mourinho le , pour un match face au SSC Naples, mais joue toutefois son premier match trois jours plus tard, face au Cagliari Calcio, à l'occasion d'une rencontre de Serie A. Il entre en jeu à la place de Matías Viña lors de cette rencontre remportée par son équipe (1-2 score final). Le  suivant, pour sa troisième apparition en professionnel, Afena-Gyan inscrit ses deux premiers buts contre le Genoa CFC, en championnat. Sorti du banc, le jeune ghanéen de 18 ans donne la victoire à son équipe avec ses deux buts (0-2 score final). Ces deux réalisations font de lui le premier joueur né en 2003 à marquer en Serie A.

US Cremonese
Le , Felix Afena-Gyan s'engage en faveur de l'US Cremonese.

Afena-Gyan inscrit son premier but pour le club le , lors d'une rencontre de coupe d'Italie face au Modène FC. Sorti du banc à la place de Tommaso Milanese ce jour-là, il marque quelques minutes plus tard en reprenant de la tête un centre de . Son équipe s'impose après prolongations (4-2 score final). Le jeune ghanéen se montre de nouveau décisif dans cette compétition le , en marquant son deuxième but pour l'US Cremonese, contre le leader du championnat, le SSC Naples. Son but égalisateur de la tête permet aux siens d'accéder aux prolongations et son équipe parvient à s'imposer et à se qualifier en sortant vainqueur d'une séance de tirs au but.

En sélection
En , Felix Afena-Gyan est appelé pour la première fois avec l'équipe nationale du Ghana par le sélectionneur Milovan Rajevac. En décembre, il est pré-convoqué pour participer à la coupe d'Afrique des nations 2021. Le joueur refuse toutefois la sélection, ne se sentant pas prêt pour jouer pour son pays, et préférant se concentrer sur sa progression avec l'AS Rome.

Il est rappelé en mars 2022 par le nouveau sélectionneur, Otto Addo, et le jeune attaquant accepte l'invitation. Il honore sa première sélection avec le Ghana le 25 mars 2022 contre le Nigeria. Il est titularisé et les deux équipes se neutralisent ce jour-là (0-0).

Statistiques

Palmarès
 AS Rome

 Ligue Europa Conférence
 Vainqueur en 2022

Notes et références

Liens externes

Footballeur international ghanéen
Joueur de l'AS Rome
Joueur de l'US Cremonese
Naissance en janvier 2003
Naissance à Sunyani

Felix Afena-Gyan


Anthemideae, tribus glavočika cjevnjača. Ime je došlo po rodu Anthemis, u hrvatskom jeziku poznatom kao jarmen ili rimska kamilica. Postoji podjela na 19 podtribusa

Rodovi

 Tribus Anthemideae Cass.
 Subtribus Osmitopsidinae Oberpr. & Himmelr.
 Osmitopsis Cass. (9 spp.)
 Subtribus Cotulinae Kitt.
 Schistostephium Less. (8 spp.)
 Soliva Ruiz & Pav. (5 spp.)
 Leptinella Cass. (34 spp.)
 Cotula L. (58 spp.)
 Hilliardia B. Nord. (1 sp.)
 Hippia L. (9 spp.)
 Adenanthellum B. Nord. (1 sp.)
 Inezia E. Phillips (2 spp.)
 Thaminophyllum Harv. (3 spp.)
 Lidbeckia Bergius (3 spp.)
 Subtribus Ursiniinae K. Bremer & Humphries
 Ursinia Gaertn. (44 spp.)
 Subtribus Inulantherinae Oberpr. & Töpfer
 Inulanthera Källersjö (9 spp.)
 Subtribus Athanasiinae Lindl. ex Pfeiff.
 Eriocephalus L. (32 spp.)
 Adenoglossa B. Nord. (1 sp.)
 Lasiospermum Lag. (4 spp.)
 Hymenolepis Cass. (10 spp.)
 Athanasia L. (41 spp.)
 Leucoptera B. Nord. (3 spp.)
 Subtribus Phymasperminae Oberpr. & Himmelr.
 Phymaspermum Less. (24 spp.)
 Gymnopentzia Benth. (1 sp.)
 Eumorphia DC. (6 spp.)
 Subtribus Pentziinae Oberpr. & Himmelr.
 Myxopappus Källersjö (2 spp.)
 Marasmodes DC. (13 spp.)
 Cymbopappus B. Nord. (3 spp.)
 Pentzia Thunb. (31 spp.)
 Oncosiphon Källersjö (8 spp.)
 Foveolina Källersjö (5 spp.)
 Subtribus Handeliinae K. Bremer & Humphries
 Ugamia Pavlov (1 sp.)
 Cancrinia Kar. & Kir. (7 spp.)
 Microcephala Pobed. (4 spp.)
 Trichanthemis Regel & Schmalh. (10 spp.)
 Richteria Kar. & Kir. (10 spp.)
 Tanacetopsis (Tzvelev) Kovalevsk (24 spp.)
 Lepidolopsis Poljakov (2 spp.)
 Allardia DC. (9 spp.)
 Sclerorhachis (Rech. fil.) Rech. fil. (7 spp.)
 Polychrysum (Tzvelev) Kovalevsk. (1 sp.)
 Handelia Heimerl (1 sp.)
 Pseudohandelia Tzvelev (1 sp.)
 Subtribus Artemisiinae Less.
 Lepidolopha C. Winkl. (8 spp.)
 Elachanthemum Y. Ling & Y. R. Ling (1 sp.)
 Arctanthemum (Tzvelev) Tzvelev (3 spp.)
 Ajania Poljakov (40 spp.)
 Ajaniopsis C. Shih (1 sp.)
 Leucanthemella Tzvelev (2 spp.)
 Crossostephium Less. (1 sp.)
 Delwiensia W. A. Weber & R. C. Wittmann (1 sp.)
 Artemisia L. (485 spp.)
 Nipponanthemum (Kitam.) Kitam. (1 sp.)
 Artemisiella Ghafoor (1 sp.)
 Phaeostigma Muldashev (3 spp.)
 Turaniphytum Poljakov (2 spp.)
 Mausolea Bunge ex Poljakov (1 sp.)
 Hippolytia Poljakov (19 spp.)
 Neopallasia Poljakov (1 sp.)
 Chrysanthemum L. (40 spp.)
 Opisthopappus C. Shih (1 sp.)
 Tridactylina (DC.) Sch. Bip. (1 sp.)
 Kaschgaria Poljakov (2 spp.)
 Filifolium Kitam. (1 sp.)
 Stilpnolepis Krasch. (1 sp.)
 Brachanthemum DC. (9 spp.)
 Subtribus Brocchiinae Oberpr. & Töpfer
 Brocchia Vis. (1 sp.)
 Subtribus Vogtiinae Oberpr. & Töpfer
 Vogtia Oberpr. & Sonboli (2 spp.)
 Subtribus Matricariinae Willk.
 Matricaria L. (5 spp.)
 Heliocauta Humphries (1 sp.)
 Anacyclus L. (9 spp.)
 Achillea L. (138 spp.)
 Subtribus Anthemidinae Dumort.
 Gonospermum Less. (7 spp.)
 Tanacetum L. (140 spp.)
 Xylanthemum Tzvelev (7 spp.)
 Archanthemis Lo Presti & Oberpr. (4 spp.)
 Nananthea DC. (1 sp.)
 Anthemis L. (161 spp.)
 Tripleurospermum Sch. Bip. (41 spp.)
 Cota J. Gay (37 spp.)
 Subtribus Leucanthemopsidinae Oberpr. & Himmelr.
 Castrilanthemum Vogt & Oberpr. (1 sp.)
 Hymenostemma Kunze ex Willk. (1 sp.)
 Leucanthemopsis (Giroux) Heywood (10 spp.)
 Prolongoa Boiss. (1 sp.)
 Phalacrocarpum (DC.) Willk. (1 sp.)
 Subtribus Lonadinae Oberpr. & Töpfer
 Lonas Adans. (1 sp.)
 Subtribus Lepidophorinae Oberpr. & Töpfer
 Lepidophorum Neck. (1 sp.)
 Subtribus Leucantheminae K. Bremer & Humphries
 Daveaua Willk. ex Mariz (1 sp.)
 Otospermum Willk. (1 sp.)
 Mauranthemum Vogt & Oberpr. (4 spp.)
 Rhodanthemum B. H. Wilcox, K. Bremer & Humphries (15 spp.)
 Leucanthemum Hill (51 spp.)
 Plagius L´Hér. ex DC. (3 spp.)
 Coleostephus Cass. (3 spp.)
 Glossopappus Kunze (1 sp.)
 Chrysanthoglossum B. H. Wilcox, K. Bremer & Humphries (2 spp.)
 Chlamydophora Ehrenb. ex Less. (1 sp.)
 Heteromera Pomel (2 spp.)
 Subtribus Santolininae Willk.
 Santolina L. (26 spp.)
 Rhetinolepis Coss. (1 sp.)
 Mecomischus Coss. ex Benth. & Hook. fil. (2 spp.)
 Cladanthus Cass. (5 spp.)
 Chamaemelum Mill. (2 spp.)
 Subtribus Glebionidinae Oberpr. & Himmelr.
 Endopappus Sch. Bip. (1 sp.)
 Otoglyphis Pomel (2 spp.)
 Nivellea B. H. Wilcox, K. Bremer & Humphries (1 sp.)
 Heteranthemis Schott (1 sp.)
 Argyranthemum Webb ex Sch. Bip. (24 spp.)
 Glebionis Cass. (3 spp.)

Izvori

Glavočike cjevnjače

Anthemideae


Kökez, Adana ilinin Aladağ ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
1928'den beri aynı adı taşıyarak köy statüsünü sürdürmektedir.

Coğrafya
Adana iline 118 km, Aladağ ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Aladağ'ın mahalleleri

Kökez, Aladağ


Gradsko-kotarska nogometna liga Rijeka, također i pod nazivima Gradsko-kotarsko prvenstvo Rijeke, Kotarsko nogometno prvenstvo Rijeke, Kotarska liga Rijeka je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1963./64.
Sudjelovalo je 6 klubova, a prvak je bila "Crikvenica".

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Riječko-istarska nogometna zona – Riječka skupina (Podsavezna liga Rijeka) 1963./64.

Vanjske poveznice

Izvori

 Orfeo Tićac, Edo Doričić: 60 godina sporta u Kostreni : 1921-1981, Rijeka, 1986., UDK: 796(497.5 Kostrena) "1921/1981", str. 62
 Niko Cvjetković: "SD "Borac" Bakar : 1920-1990.", Bakar, 1990., UDK:796(497.13 Bakar)"1920/1990", str. 185-187
 Petar Pavlić: Crikvenička nogometna kronika : naših '90 let, Crikvenica, 2009., UDK: 796.332(497.5), str. 71-72, 213
 kvarnerski.com, SAMO NA KVARNERSKOM: NOGOMET RIJEKE i OKOLICE dio 1. (1945-1991), objavljeno 25. srpnja 2013., pristupljeno 26. studenog 2019.

1963-64 Rijeka-2
Rijeka-2
1963-64 Rijeka

Gradsko-kotarska nogometna liga Rijeka 1963./64.


Nathan Birnbaum (în ; pseudonime: "Mathias Acher", "Dr. N. Birner", "Mathias Palme", "Anton Skart", "Theodor Schwarz" și "Pantarhei") () a fost un scriitor și jurnalist austriac, gânditor și naționalist evreu. Viața lui a avut trei faze principale, care reprezintă o progresie în gândirea lui: o fază sionistă (c. 1883 – c. 1900); o fază a autonomiei culturale evreiești (c. 1900 – c. 1914), care a inclus promovarea limbii idiș; și o fază religioasă (c. 1914-1937) când a revenit la iudaismul ortodox și a devenit un antisionist fervent.

S-a căsătorit cu Rosa Korngut (1869-1934) și a avut trei fii: Solomon (Salomo) Birnbaum (1891-1989), Menachem Birnbaum (1893-1944) și Uriel Birnbaum (1894-1956).

Primii ani
Birnbaum s-a născut la Viena, într-o familie evreiască est-europeană cu rădăcini în Galiția Austriacă și în Ungaria. Tatăl său, Menachem Mendel Birnbaum, un negustor, provenea din Ropshitz, Galiția, iar mama sa, Miriam Birnbaum (născută Seelenfreund), care se născuse în nordul Ungariei (într-o regiune numită uneori Rusia Carpatică) într-o familie ce se trăgea dintr-o linie rabinică ilustră, s-a mutat pe când era copil la Tarnow, Galiția, unde cei doi s-au întâlnit și s-au căsătorit.

Între anii 1882 și 1886 Birnbaum a studiat dreptul, filosofia și istoria Orientului Apropiat la Universitatea din Viena.

Susținător al sionismului
În 1883, la vârsta de 19 ani, el a fondat Kadimah, prima asociație a studenților evrei (sioniști) din Viena, cu mulți ani înainte ca Theodor Herzl să devină principalul purtător de cuvânt al mișcării sioniste. În timp ce era încă student, el a fondat și a publicat periodicul Selbstemanzipation!, adesea scris în mare parte chiar de Birnbaum. Acolo a folosit pentru prima dată termenii de "sionistic", "sionist", "sionism" (1890) și "sionism politic" (1892).

Birnbaum a avut un rol important la Primul Congres Sionist (1897), unde a fost ales secretar-general al Organizației Sioniste Mondiale. El a fost asociat cu și a fost unul dintre cei mai importanți reprezentanți ai sionismului cultural, mai degrabă decât al sionismului politic. Cu toate acestea, el a părăsit Organizația Sionistă Mondială la scurtă vreme după Congres. El a fost nemulțumit de perspectiva negativă a organizației față de Diaspora Evreiască și de transformarea idealurilor sioniste într-o mașinărie politică.

În următoarea perioadă a susținut autonomia culturală a evreilor sau naționalismul Golus, concentrându-se în special asupra evreilor din Europa de Est. El a pledat ca evreii să fie recunoscuți ca unul dintre popoarele imperiului, având limba idiș ca limbă oficială. El a candidat (în orașul Buczacz din estul Galiției) pentru un post de deputat în Parlamentul Austriac ca reprezentant al evreilor (și cu sprijinul localnicilor ucraineni). Deși a obținut majoritatea voturilor, alegerea lui a fost contracarată de facțiunea poloneză locală ca urmare a vicierii procesului electoral.

El a fost principalul organizator al Conferinței pentru promovarea limbii idiș care a avut loc la Cernăuți în perioada 30 august – 3 septembrie 1908. Aceasta a fost prima conferință pentru promovarea limbii idiș care a fost organizată vreodată. În cadrul conferinței, el i-a luat locul colegului și activistului idișist Șalom Aleihem care era grav bolnav.

Începând de prin anul 1912, Birnbaum a devenit din ce în ce mai interesat de iudaismul ortodox și a devenit un evreu ortodox cam prin 1916. El a continuat să acționeze în special ca avocat pentru evreii din Europa de est și pentru folosirea limbii idiș. Între 1919 și 1922 a fost secretar general al Agudas Yisroel, o organizație evreiască ortodoxă destul de răspândită și influentă. A fondat societatea "Olim" (termenul ebraic pentru "ascendenți"), o societate cu un program specific de acțiune dedicat ascensiunii spirituale a poporului evreu.

Ultimii ani
Birnbaum a deplâns sionismul politic în 1919:
Și este posibil ca noi, care considerăm iudaismul drept singura noastră comoară, să fim în stare să concurăm cu astfel de demagogi experți și de promotori vocali ca ei [sioniștii]? Cu siguranță nu este necesar ca noi să facem asta. Suntem încă, la urma urmei, munții și ei grăunțele și tot ce trebuie să facem este să ne adunăm toate forțele într-o organizație mondială a evreilor religioși și vom avea puterea, fără să apelăm la o mare viclenie politică, să prevenim ceea ce trebuie prevenit și să realizăm ceea ce trebuie realizat. Dar nu este nevoie în primul rând să înființăm această organizație mondială a evreilor religioși. Ea există deja. Lumea îi cunoaște numele, el este Agudas Yisroel [Uniunea Israelului].

El a continuat să scrie și să țină coferințe. Cea mai cunoscută scriere din această perioadă a vieții sale a fost "Gottes Volk", 1918 (limba germană), "God's Folk", 1921 (idiș), tradusă în ebraică ca "Am Hashem" (1948).

În 1933, în perioada ascensiunii la putere a naziștilor, Birnbaum și soția lui, împreună cu fiul lor Menachem (de meserie artist) și cu familia lor, care locuiau cu toții la Berlin în acel moment, au fugit la Scheveningen, Țările de Jos, cu ajutorul omului de afaceri și diplomatului Henri B. van Leeuwen (1888-1973). Acolo, Birnbaum, van Leeuwen și bancherul Daniel Wolfe au publicat ziarul antisionist Der Ruf ("Chemarea"). (Menachem și familia lui au fost uciși de naziști în 1944.) În același timp, fiul lor, Solomon (profesor de limba idiș și de paleografie ebraică) a fugit cu familia lui de la Hamburg în Anglia. Celălalt fiu, Uriel, poet și artist, și familia sa au fugit din Viena către Țările de Jos în 1939. Van Leeuwen, de asemenea, un evreu ortodox, a devenit un lider antisionist neerlandez și a supraviețuit deportării în lagărul Bergen-Belsen.

Birnbaum a murit în Scheveningen în 1937, după ce a fost lungă perioadă grav bolnav.

Lucrări publicate
 "In bondage to our fellow Jews", 1919, from Nathan Birnbaum, Series of Essays on Agudas Yisroel, London, 1944, reproduced in Michael Selzer, editor, Zionism Reconsidered, Macmillan, Londra, 1970.
 Selbstemanzipation! Periodic. Viena, 1885-1894. (ed., numerous articles). See above in text.
 Die jüdische Moderne; (Schulze) Leipzig, 1896,
 Ausgewählte Schriften zur jüdischen Frage, 2 Bände, 1910.
 Den Ostjuden Ihr Recht!; (Löwit) Viena, 1915,
 Gottes Volk; (Löwit) Vienna, 1918,
 Um die Ewigkeit. Jüdische Essays; (Welt) Berlin, 1920,
 Im Dienste der Verheissung, Frankfurt 1927.
 Der Aufstieg (periodic); Berlin și Viena, ianuarie 1930 - decembrie 1932.
 Solomon A. Birnbaum (ed): The Bridge, Londra, 1956.
 Confession, New York, 1946. Traducere (prescurtată) a Gottes Volk.
 From Freethinker to Believer, în: Lucy Dawidowicz: The Golden Tradition, New York, 1967. Traducere a Vom Freigeist zum Glaubigen, Zürich, 1919.
 Shloimy Birnboim (ed) Ais Laasys - Giklibene Ksuvim fun Nusn Birnboim, Lodz, 1939. (Yiddish). Eseuri alese.
 Die Freistatt (periodic). Eschweiler, 1913-1914. Numeroase articole.
 An'iberblik iber maan lebn in: Orlean, Y.L. and Hasofer, N. (eds):Yubileyum Bukh zum zektsiktn Giburtstug fun Dr. Nusn Birnboim. Yeshurun, Varșovia, 1925. Yiddish.

Referințe

Lectură suplimentară
 Michael Kühntopf-Gentz, Nathan Birnbaum. Biographie; Diss. Tübingen 1990. (In German.)
 Angelika M. Hausenbichl, Nathan Birnbaum. Seine Bemühungen um das jüdische Theater und die jüdische Kultur; Dipl.Arb. Wien 2001. (In German.)
 dies., Wirklich nur Politiker? ; in: David. Jüdische Kulturzeitschrift 54, Wien (09/2002). (In German.)
 Joshua A. Fishman, Ideology, Society and Language. The Odyssey of Nathan Birnbaum; Ann Arbor (Karoma Publ.) 1987. (In English.)
 Solomon Birnbaum, Nathan Birnbaum; in: Leo Jung (ed.), Men of the Spirit, New York (Kymson Publ.) 1964. (In English.)
 S. A. Birnbaum, Nathan Birnbaum and National Autonomy; in: Josef Fraenkel (ed.), The Jews of Austria, London 1967, 1970. (In English+German.)
Un eseu despre gândirea iudaică ortodoxă a lui Nathan Birnbaum - ce conține informații cu privire la Olim - poate fi găsit la: "Der Aufstieg": Dr. Nathan Birnbaum ZT"L, Ascent and Agudah, fiind scris de rabinul Yosef Gavriel Bechhofer.
 Jess Olson: Nation, Peoplehood and Religion in the Life and Thought of Nathan Birnbaum, Ph.D. Dissertation, Stanford University, USA, 2006.
 Jess Olson: Nathan Birnbaum and Tuvia Horowitz in: Jewish History 17, (pp 1–29), 2003.
 Birnbaum, Nathan in: Encyclopaedia Judaica, vol. 3, (pp. 714–716), 2nd. edn, Thomson/Gale, 2007. (also 1st edn., vol. 3, pp. 1040–1042, 1971).
 Shanes, Joshua: Birnbaum, Nathan in: The YIVO Encyclopedia of Jews in Eastern Europe, Vol. I, (pp 186–187), New Haven, 2008.
 Kaplan, A.E. & Landau, M. (eds): Vom Sinn des Judentums, Frankfurt/M. 1925.
 Orlean, Y.L. and Hasofer, N. (eds):Yubileyum Bukh zum zektsiktn Giburtstug fun Dr. Nusn Birnboim. Yeshurun, Warsaw, 1925. Yiddish.
 Wistrich, R.S.: The Metamorphosis of Nathan Birnbaum in: The Jews of Vienna in the Age of Franz Joseph, (1990).
 Wistrich, R.: The Strange Odyssey of Nathan Birnbaum in: Laboratory for World Destruction.Germans and Jews in Central Europe, Lincoln, Neb./Jerusalem, 2007.
 Nathan Birnbaum, "In bondage to our fellow Jews", 1919 from Nathan Birnbaum, "Series of Essays on Agudas Yisroel", London, 1944 reproduced  in Michael Selzer, editor, "Zionism Reconsidered", Macmillan, London, 1970.

Legături externe
 The personal papers of Nathan Birnbaum are kept at the  Central Zionist Archives in Jerusalem. The notation of the record group is A188.
 First Yiddish Language Conference Tshernovits
 First Yiddish Language Conference By Nathan Birnbaum.

Nașteri în 1864
Decese în 1937
Austrieci din secolul al XIX-lea
Filozofi austrieci
Filozofi evrei

Nathan Birnbaum


Stefania Turkewich-Lukianovych  (25. apríl 1898 – 8. apríl 1977) var úkraínskt tónskáld, píanóleikari og tónlistarfræðingur. Hún er talin fyrsta kventónskáld Úkraínu. Á tíma sovéskra yfirráða í Úkraínu voru verk hennar bönnuð.

Æskuár
Afi Stefaníu (Lev Túrkevítsj) og faðir hennar, (Ívan Túrkevítsj), voru prestar. Móðir hennar, Sofía Kormosjiv, var píanóleikari sem hafði lært hjá Karol Mikuli og Vilém Kurz og var einnig kunnug ungu óperusöngkonunni Sólómíju Krúsjelnítska. Allir meðlimir fjölskyldunnar voru tónhneigðir og léku á hljóðfæri. Stefanía lék á píanó, hörpu og harmonium. Síðar sagði hún um barnæsku sína og ást fjölskyldunnar á tónlist:

Nám

Stefania hóf tónlistarnám hjá rússneska tónskáldinu Vasíl Barvinskíj. Frá 1914 til 1916 stundaði hún nám í Vín sem píanóleikari hjá tékkneska píanókennaranum Vilém Kurz. Eftir fyrri heimsstyrjöldina lærði hún hjá pólska tónfræðingnum Adolf Chybiński við Háskólann í Lviv og sótti einnig fyrirlestra hans um tónfræði við Tónlistarskólann í Lviv.

Árið 1919 gaf Stefania út sitt fyrsta tónverk, Helgistund (Літургію), sem var flutt nokkrum sinnum í Dómkirkju Heilags Georgs í Lviv.

Árið 1921 hóf hún nám hjá bæheimsk-austurríska tónlistarfræðingnum Guido Adler við Vínarháskóla og austurríska tónskáldinu Joseph Marx við Tónlistar- og sviðslistaháskólann í Vínarborg. Stefania Turkewich lauk kennaraprófi við skólann árið 1923.

Árið 1925 giftist hún Robert Lisovskyi og flutti með honum til Berlínar þar sem hún bjó 1927 til 1930 og stundaði nám hjá Arnold Schönberg og Franz Schreker. Árið 1927 eignuðust hjónin dótturina Zoju (Зоя).

Árið 1930 fór Turkewich til til Prag í Tékkóslóvakíu og nam hjá Zdeněk Nejedlý við Karlsháskólann og hjá Otakar Šín við Tónlistarskólann í Prag. Hún lærði einnig tónsmíðar hjá Vítězslav Novák við Tónlistarskólann. Haustið 1933 kenndi hún píanóleik og varð meðleikari við skólann. Árið 1934 varði hún doktorsritgerð sína, sem fjallaði um úkraínska þjóðtrú í rússneskum óperum. Hún lauk doktorsprófi í tónlistarfræði árið 1934 frá Úkraínska fríháskólanum í Prag. Hún varð fyrsta konan frá Galisíu (þá hluti Póllands) til að ljúka doktorsprófi.

Þegar hún kom aftur til Lviv varð hún kennari í tónfræði og píanóleik við Tónlistarskólann í Lviv frá 1934 þar til síðari heimsstyrjöldin braust út. Turkewich gerðist þá meðlimur í Sambandi úkraínskra atvinnutónlistarmanna.

Seinni heimstyrjöldin
Haustið 1939, eftir hernám Sovétríkjanna í vesturhluta Úkraínu, starfaði Turkewich-Lukianovych sem leiðbeinandi og konsertmeistari við óperuna í Lviv og var frá 1940 til 1941 dósent við tónlistarskóla borgarinnar. Þegar tónlistarskólanum var lokað vegna hernáms Þjóðverja gerðist hún kennari við tónlistarskóla ríkisins. Vorið 1944 fór Turkewich frá Lviv og flutti til Vínarborgar. Árið 1946 flutti hún til suðurhluta Austurríkis til þess að flýja Sovétmenn og síðan til Ítalíu, þar sem annar eiginmaður hennar, Nartsiz Lúkjanovítsj, vann sem læknir fyrir Breta.

England
Haustið 1946 flutti Turkewich til Bretlands þar sem hún bjó í Brighton (1947–1951). Hún bjó og starfaði á nokkrum stöðum í Englandi: Í London (1951–1952), Barrow Gurney (nálægt Bristol) (1952–1962), Belfast (á Norður-Írlandi) (1962–1973) og Cambridge (frá 1973). Undir lok fjórða áratugarins fór hún aftur að semja tónverk. Öðru hverju tók hún aftur að sér störf sem píanóleikari, sérstaklega árið 1957 við tónleikaröð samfélags Úkraínumanna á Englandi og árið 1959 á píanótónleikum í Bristol. Hún var meðlimur í Félagi breskra kventónskálda og tónlistarkvenna (sem var lagt niður árið 1972).

Árið 1970 var ópera Turkewich, Hjarta Oksönu, flutt í Winnipeg í tónleikahöllinni Centennial Concert Hall undir leikstjórn systur hennar, Írenu Turkevycz-Martynec.

Arfleifð
Tónsmíðar Stefaniu Turkewich eru nútímalegar að formi en notast við sagnaminni úr úkraínskri þjóðlagatónlist, þegar þau eru ekki expressjónísk. Hún hélt áfram að semja tónverk fram á áttunda áratuginn. Stefania Turkewich lést þann 8. apríl 1977 í Cambridge á Englandi.

Tenglar
Úkraínskt listasöngverkefni - Stefania Turkewich
Stefania Turkewich: Galicians I |Listasöngvarnir
Tónlistar- og minningarsafn
"King Oh" eða hjarta Oksönu
Kvikmynd um Stefania Turkewich
Heimsfrumsýning á fyrstu sinfóníu Stefaniu Turkewich
Þrjár sinfónískar skissur - Heimsfrumsýningar
Tónleikar tileinkaðir 120 ára afmæli Stefaniu Turkewich
Прем'єра. Стефанія Туркевич-Лукіянович "Серце Оксани" опера - Frumsýning á óperunni Hjarta Oksönu

Tilvísanir

Úkraínsk tónskáld
Tónskáld klassíska tímabilsins

Stefania Turkewich


Çatakörencik, Sinop ilinin Türkeli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Örencik olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 130 km, Türkeli ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkeli belde ve köyleri

Çatakörencik


Andırın, Kahramanmaraş ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe
Anadolu Selçuklu Devletinin Moğol istilası ile çöküşü sırasında Kahramanmaraş ve çevresinde, Dulkadiroğulları beyliği'nin sınırları içinde 200 yıl kadar kalan Andırın, 1515 yılında bu beyliğin Osmanlı İmparatorluğuna bağlanması ile de Osmanlı İmparatorluğu sınırları içerisine girmiştir.

Yavuz Sultan Selim 1514 yılında çıktığı Çaldıran seferinden dönerken sefere çağrılmasına rağmen Osmanlı ordusuna katılmayan Dulkadir beyi Alaüddevle üzerine yürüyüp Andırın'ın Akkale mevkiine geldiğinde kendisini karşılayan eşrafın gençlerini işaret ederek "bunların arasından Mekteb-i Enderun'a talebe alınsın" şeklinde emir verdiği, bu mektebe öğrenci olarak girenlere izne gelişlerinde "enderunlu", buna izafeten yerleşim yerine "Enderun" denildiği, bu kelimelerin daha sonra andıran ve Andırın şeklinde söylenmeye başladığı bilinmektedir.

1908 yılında 2. Meşrutiyetin ilanı ile Maraş Halep'ten ayrılmış ve görülen lüzum üzerine Andırın ilçe teşkilatı lağvedilerek Andırın Göksun'a bağlı bir nahiye şekline getirilmiştir.

20 Ekim 1918'de mondros mütarekesinin imzalanmasından sonra işgal hareketleri ile birlikte Fransızlarla birlikte Ermeniler de Maraş'a girmişlerdir. Ermeniler Fransızların giremediği Andırın'a girmişler, insanlık dışı imha hareketleri ile birçok köyü yakıp yıkmışlar, önlerine geleni akıl almaz bir şekilde öldürmüşlerdir. Andırın Kurtuluş Savaşında Çukurova (Kilikya)'daki savaşın merkezini teşkil etmiştir.

4 Eylül ile 12 Eylül 1919 tarihleri arasında yapılan Heyet-i temsiliye'nin seçildiği Sivas Kongresi'nden sonra Çukurova bölgesi Kuvâ-yi Milliye Teşkilatının kurulması için, bizzat Mustafa Kemal Paşa tarafından görevlendirilen Osman Tufan Paşa 1920 yılı Ocak ayı başında Sivas - Develi - Göksun güzergahını takip ederek Andırın'a gelmiştir. Andırın'da hemen teşkilatını oluşturan Osman Tufan Paşa, İbrahim ve Ali Yaycıoğlu, Musa Beyazıt, Hacı Zülfikaroğlu, Ahmet Paşa, Musa Kayran ve Şakir Bozdoğan gibi grup ve bölük komutanlarından oluşan birlikleri ile, Andırın, Kadirli, Haruniye, Osmaniye ve Kozan'ın kurtuluş hareketinin öncüsü olmuştur.

Nüfus

İlçenin nüfusu 2020 adrese dayalı nüfus sayımına göre 32.377'dir. İlçenin etnik yapısı Türkler ve Çerkezlerden oluşur.

İlçe 57 mahalleden oluşmaktadır.

Coğrafya
İlçede Akdeniz iklimi görülmektedir. Andırın Kahramanmaraş'ın ve bölgenin en yeşil ve ormanlık ilçesidir. Oldukça engebeli bir arazi yapısı olan ilçenin ortalama rakımı 1.100 m'dir. İlçenin en yüksek noktası Boncuk Tepesi 2.249 m yükseltidedir.

Dağları
Elma Dağı
Tırıl Dağı
Akça Dağı
Sarımsak Dağı
Başdoğan Dağı
Karüce Dağı
Topuçlu Dağı

Akarsuları
Karasu ırmağı

İlçede bulunan yaylalar
 Beşbucak yaylası
 Altınboğa yaylası, Andırın ilçesinin ulaşımı en kolay yaylasıdır.
 Çokak Yaylası Andırının kuzeyinde bulunmaktadır.
 Halbur Yaylası "Andırın-Geben Karayolu üzerindedir.
 Kümbetir Yaylası, Yeşiltepe Köyü sınırları içerindedir.
 Meryemçil Yaylası, Geben-Göksun kara yolu üzerindedir.
 Mazgaç Yaylası
 Kırksu Yaylası, Geben Kasabasında bulunmaktadır.
 Akifiye Yaylası
 S Yaylası, Akgümüş mahallesi sınırları içerinde bulunmaktadır.
 Kuyucak Yaylası, Arıklar mahallesi sınırları içerisinde bulunmaktadır.

İlçede bulunan kaleler
 Alameşe (Babikli) Kalesi
 Anacık Kalesi,
 Azgıt Kalesi,
 Beyoğlu (Çürük) Kalesi
 Bossek (Tuğluca) Kalesi
 Boynuyoğunlu Kalesi
 Burunönü (Çöğdür) Kalesi
 Bülen Kalesi
 Büveme Kalesi
 Copçalar (Çınkırlı) Kalesi
 Çebiş Kalesi
 Çuhadarlı (Keçibucu-Mitel) Kalesi
 Haştırın Kalesi,
 Hisar Kale
 Kabakoz Kalesi
 Kaleboynu Kalesi
 Kalekısığı Kalesi
 Keleşli Kalesi
 Torlar/Tatarlı/Tahirli Kalesi

Ulaşım
İlçenin kara yolu ile; Kahramanmaraş ili, Göksun ilçesi, Kadirli ve Düziçi ilçelerine ulaşımı vardır. Ayrıca ilçeden Adana'nın Saimbeyle ilçesine patika yolu ile ulaşım mevcuttur.

Kaynakça

Andırın


Søholm Keramik var en keramikfabrik, der blev grundlagt i Rønne i 1835 af Edvard Christian Sonne og Herman Sonne Wolffsen. Keramisk Forbund blev eneejer af Søholm i 1939. 30. april 1987 blev forbundet sammenlagt med SiD, og fagforbundet overtog driften af fabrikken. SiD valgte i 1996 at lukke Søholm Keramik.

Eksterne henvisninger
 Rønne Byarkiv: Fabrikken Søholm

Danske virksomheder etableret i 1835
Ophørt i 1996
Rønne
Tidligere fremstillingsvirksomheder i Danmark
Keramiske virksomheder i Danmark

Søholm Keramik


Arhe je prapočelo, ono od čega sve nastaje. Pojam koji se često spominje kod Miletske škole koja je htjela otkriti od čega je nastao svijet (Tales, Anaksimen i Anaksimandar). Anaksimen je smatrao da sve nastaje od zraka, Tales od vode, a Anaksimandar je govorio ja je počelo svijeta apeiron (nešto beskonačno i neizmjereno). Arhe predstavlja neki meta element, stvar, pratvar od koje sve nastaje i koja se sadržava u svemu.

Izvori

Filozofija
Stara Grčka

Arhe


Pene Pati, né en  dans la République des îles Samoa, est un chanteur d'opéra de tessiture ténor, spécialisé dans le répertoire lyrique et belcantiste.

Il chante sur toutes les scènes internationales depuis 2017 et connait un succès grandissant qui le propulse au premier rang des jeunes artistes lyriques des scènes d'opéra. Son timbre solaire est souvent comparé à celui de Luciano Pavarotti et son style dans l'opéra français comme dans le bel canto italien, est apprécié.

Il a enregistré un premier CD en tant que soliste, salué par de nombreuses critiques dès sa sortie en mars 2022.

Biographie

Sole mio, le groupe
La famille de Pene Pati émigre à Māngere, banlieue d'Auckland en 1989 où il passe enfance et jeunesse, chantant en famille puis dans une chorale en lien avec l'équipe de rugby à laquelle il appartient au collège. Il prend plaisir au chant sans connaitre vraiment les compositeurs d'opéra et son professeur l'encourage à persévérer dans ce domaine.

En 2011, il est remarqué par le ténor Dennis O'Neill qui l'invite à étudier à Cardiff pour . Il y rencontre également la soprano Kiri Te Kanawa, dont la fondation soutiendra la formation du jeune ténor de .

Sa carrière connait ensuite plusieurs étapes, d'abord en Nouvelle-Zélande où il a longtemps résidé à South Auckland et où il se produit avec son frère Amitai, ténor également, et un cousin baryton, Moses Mackay, dans le cadre du trio Sole Mio (typographié SOLΞ MIO), tous trois d'origine samoane. Le premier album du groupe propose une version lyrique de nombreuses chansons populaires et traditionnelles, qui comprend également des airs célèbres d'opéra comme Nessun dorma de Turandot. L'album est l'enregistrement le plus vendu en Nouvelle-Zélande en 2014 et 2015, et le deuxième en 2016, remportant également deux fois de suite le premier prix lors des New Zealand Music Awards annuels.

Le groupe produit un deuxième album « On Another Note » le  chez Universal Music Group. L'album a fait ses débuts à la première place du New Zealand Albums Chart.

Les débuts d'une carrière internationale
Après avoir remporté plusieurs prix, dont le deuxième prix et le prix du public du concours Operalia-Plácido Domingo en 2015, le deuxième prix du concours Neue Stimmen et le prix Bel Canto Joan Sutherland et Richard Bonynge ainsi que le prix Montserrat Caballé en Espagne, Pene Pati aborde ses premiers rôles solistes sur les scènes d'opéra. Il a obtenu une bourse de l'Opéra de San Francisco en 2013 et se décide, après l'expérience Sole mio, d'aborder enfin l'opéra par la grande porte. En  2017 il interprète le duc de Mantoue dans Rigoletto et les critiques saluent aussitôt sa performance, soulignant qu'il est encore un jeune élève du San Francisco Opera's Adler Program et déjà une révélation dans le rôle. Il remporte un nouveau succès avec sa prise de rôle en Roméo dans Roméo et Juliette, moins de deux ans plus tard, remplaçant le ténor Bryan Hymel initialement prévu. C'est dans le rôle de Percy dans Anna Bolena, que le ténor samoan fait ses débuts en 2018, sur les scènes européennes, à l'Opéra de Bordeaux où il reviendra triomphalement en Roméo en 2020 aux côtés de Nadine Sierra. À Paris, son double début se fait en 2021, en Nemorino dans l'Elixir d'Amour à l'Opéra de Paris, puis, alors qu'il a chanté la veille Alfredo de la Traviata à Amsterdam, il remplace Jean-François Borras, à l'Opéra-Comique en Roméo, son incarnation étant à nouveau unanimement saluée. Désormais très demandé dans les emplois de ténor lyrique, Pene Pati a également fait ses débuts lors du premier trimestre 2022 successivement au Staatsoper de Vienne en Percy dans Anna Bolena, en Edgardo dans Lucia di Lamermoor au Teatro San Carlo de Naples, en Nicias dans Thaïs au théâtre des Champs-Élysées à Paris. Durant l'été, malgré le fait qu'il a contracté le COVID à la veille du Festival d'Aix-en-provence, il se produit en Aménophis dans Moïse et Pharaon de Rossini, dans une mise en scène de Tobias Kratzer.

À la rentrée 2022, il aborde à nouveau le Duc de Mantoue dans Rigoletto à l'opéra de Rouen en septembre, puis, pour la première fois, le Faust de la Damnation de Faust à l'opéra de Monte Carlo en novembre à l'occasion de la fête nationale monégasque et à l'occasion d'un hommage à Raoul Gunsbourg. En décembre il incarne le rôle-titre de Mitridate, re di Ponto de Mozart au Staatsoper de Berlin sous la direction de Marc Minkowski, dont l'une des représentations captée est disponible sur Medici TV.

Il aborde en mars 2023 à l'opéra de Bordeaux le rôle de Ferdinand dans la Favorite de Donizetti, lieu où il avait donné l'un de ses premiers récitals avec piano en France en 2020, et reprend le rôle de Rodolfo dans La Bohème de Puccini jouée au Théâtre des Champs-Elysées en juin 2023. Dans un entretien accordé à la revue en ligne Concertclassic, Pene Pati souligne sa volonté d'incarner un Rodolfo , en précisant : .

Vie privée
Pene Pati a épousé la soprano Amina Edris avec qui il se produit souvent sur scène notamment dans L'elisir d'amore  ou Roméo et Juliette et avec qui il a donné un récital gala à Prague le 31 janvier 2023, retransmis par Mezzo TV.

Récompenses
Pene Pati emporte le Prix de l'Opera Magazine Readers 2022, le seul qui soit le résultat du vote du public parmi les International Opera Awards.

Discographie
 Sole Mio - Universal Music Group - Novembre 2013 - CD (avec Amitai Pati et Moses Mackay)
 On another Note - Universal Music Group - Octobre 2015 - CD (avec Amitai Pati et Moses Mackay)
 A very merry Christmas - Universal Music Group - Novembre 2017 - CD (avec Amitai Pati et Moses Mackay)
 Coming Home  - Universal Music Group - Novembre 2021 - CD (avec Amitai Pati et Moses Mackay
 En mars 2022, le label Warner Classics publie le premier album solo d'airs d'opéras de Pene Pati, un enregistrement studio de 25 titres avec l'Orchestre national Bordeaux Aquitaine sous la direction d'Emmanuel Vuillaume :  Pene Pati, album solo - Warner classics - 25 mars 2022 - CD

Distinctions
  (2010)
 The Opera Magazine Readers' Award (2022)

Notes et références

Liens externes

Ténor
Chanteur d'opéra
Naissance en 1987
Personnalité samoane du XXe siècle
Personnalité samoane du XXIe siècle
Naissance aux Samoa

Pene Pati


මවුකිරි දීම (En=Breastfeeding / nursing)) යනු ළදරුවකු හෝ කුඩා දරුවකුට මවු කිරි ලබාදීමයි. නව ජන්ම ළදරුවන්හට මේ සඳහා උරාබීමේ ප්‍රතීකය (sucking reflex) උපකාරීවේ.

ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය (WHO) සහ ශ්‍රී ලංකාවේ පවුල් සෞඛ්‍ය කාර්යංශය වයස මාස 6 දක්වා මවු කිරි පමනක් දීමද (Exclusive breastfeeding) වසර 2කට වඩා මවුකිරි ලබාදීමද නිර්දේශ කරයි.

ක්ෂීරණය

මවුකිරි

පියයුරු කිරි සියලුම ගුණ තේරුම් නොව, තම ෙපෝෂණ සාපේක්ෂව ස්ථාවර යුතු වේ. තන කිරි මවගේ රුධිර යටත් කරගන්නටත් ශාරීරික ගබඩාවල පෝෂ්ය පදාර්ථ නිෂ්පාදනය සිදු කෙරේ. මව් කිරි දීම එය මව බිහි පසු බර අඩු උපකාර දිනකට 500 කැලරි ක සාමාන්ය ගනී. [7] මව්කිරි වෙනස්කම් සංයුතිය, එක් එක් සැසිවාරය දී මෙන්ම, ළමයාගේ වයස මත කොපමණ කාලයක් දරුවා හෙදියන් මත පදනම්ව නිසා.

පර්යේෂණ කිරි සහ breastmilk බලශක්ති අන්තර්ගතයට සැබවින්ම පළමු වසර පසු අඩු බවයි. [3] Breastmilk හරියටම හරි වෙලාවට පෝෂණ හරියටම හරි ප්රමාණය ලබා දීම, ඉතා පෞර්ෂත්වයක් හඳුන්වා වර්ධනය වන පද්ධතිය ගළපන්න එයට පුළුවන්. [4] ඇත්ත වශයෙන්ම, පර්යේෂණ බවයි 12 සහ මාස 24 ත් අතර, මානව කිරි මිලි ලීටර් 448 පහත සඳහන් අවම දෛනික අවශ්යතා මෙම ප්රතිශත ලබා: [8]:

ළදරුවන්ට ලැබෙක වාසි

මවට ලැබෙන වාසි

දීර්ඝ කාලීන සෞඛ්‍ය

බැඳීම

හෝමෝන කිදහස්වීම

බර අඩුවීම

මවුකිරිදීමේ විවිධත්වය

ළදරුවන්ගේ බර

මවු කිරි පිළිබද විග්‍රහ

දෙතුන් දෙනකුට එකවර මවුකිරිදීම

විස්තෘත මවුකිරි දීම

බෙදාගත් මවුකිරිදීම

අතිරේක ආහාර හඳුන්වාදීම (Weaning)

මවුකිරි දීමේ ඉතිහාසය

මවුකිරි දීමේ සමාජ විද්‍යාත්මක පදනම

 ජාතිය හා සංස්කෘතිය
 ආදායම
 වෙනත් සාධක

පාද සටහන්

යොමුව

 Health risks of not breastfeeding  US Department of Health & Human Service

බාහිර සබැඳුම්

 Human Milk Secretion: An Overview  US National Institute of Health
 Breastfeeding Resources La Leche League International
 Breastfeeding Information
 Breast-Feeding Past Infancy ABC News

පෝෂණය
ළමා වෛද්‍යවේදය
පරිවර්තනය වෙමින් පවතින ලිපි

මවුකිරි දීම


Rudolf IV. (Beč, 1. studenoga 1339. – Milano, 27. lipnja 1365.) zvani Osnivač bio je austrijski vojvoda od 1358. (a od 1359. nadvojvoda) do svoje smrti. Vladao je nad vojvodstvima Austrija, Koruška, Štajerska, od 1363. do 1365. nad grofovijom Tirol te od 1364. nad vojvodstvom Kranjska. On glasi kao dalekovidni i stvaralački političar, koji je koristio svaku priliku kako bi poboljšao stanje svojih zemalja na raznim područjima.

Austrijski vladari
Habsburgovci

Rudolf IV. Osnivač


Wulfstan puede referirse a:

 Wulfstan de Wiltshire o Weohstan, ealdorman de Wiltshire, muerto en 802
 Wulfstan de Hedeby, mercader del .
 Wolstanus, obispo de Londres del .
 Wulfstan I de York, obispo de York entre 931 y 952, muerto en 956.
 Wulfstan II de York, obispo de Londres, Worcester y York muerto en 1023, notable escritor.
 Wulfstan de Worcester, obispo de Worcester de 1062 a 1095, muerto en esa fecha, sobrino de Wulfstan II de York.
 Wulfstan de Winchester o Wulfstan el Cantor, monje, poeta y músico de finales del  y comienzos del , que escribió Vita S. Aethelwoldi.

Wulfstan


Der Gerichtsbezirk Hermagor ist einer von elf Gerichtsbezirken in Kärnten und ist deckungsgleich mit dem politischen Bezirk Hermagor. Der übergeordnete Gerichtshof ist das Landesgericht Klagenfurt.

Gemeinden

Städte
 Hermagor-Pressegger See ()

Marktgemeinden
 Kötschach-Mauthen ()

Gemeinden
 Dellach ()
 Gitschtal ()
 Kirchbach ()
 Lesachtal ()
 Sankt Stefan im Gailtal ()

Geschichte
1977 wurde der Gerichtsbezirk Kötschach (Gemeinden Dellach, Kirchbach, Kötschach-Mauthen und Lesachtal) aufgelöst und die Gemeinden wurden dem Gerichtsbezirk Hermagor zugewiesen.

Siehe auch
 Gerichtsorganisation in Österreich
 Liste österreichischer Gerichte

Quellen
 Gerichtsdatenbank des Bundesministeriums für Justiz
 : Verordnung Gerichtsbezirke in Kärnten 1972
  Verordnung Auflösung von Bezirksgerichten 1977

Bezirk Hermagor
Hermagor

Gerichtsbezirk Hermagor


Haugsjå Station (Haugsjå stoppested) var en jernbanestation på Arendalsbanen, der lå i Froland kommune i Norge. Stationen blev åbnet som holdeplads 18. december 1910 under navnet Haugsjaa, men stavemåden blev ændret til Haugsjå i april 1921. Den blev nedgraderet til trinbræt 15. maj 1928. Ikke desto mindre blev der alligevel etableret et gennemgående sidespor i 1948, og i 1965 blev der opført en tømmerkran på stedet. Stationen blev nedlagt 8. juni 1997.

Den lille stationsbygning i træ blev opført efter tegninger af Harald Kaas.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Arendalsbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1911
Ophørt i 1997

Haugsjå Station


Novačenje ili tuđica regrutiranje označuje popunu oružanih snaga vojnim obveznicima, dragovoljcima u profesionalnoj vojsci za potrebe oružanog sukoba ili zbog nedostatka ljudstva. U tom se slučaju naziva i prisilno novačenje.

Novačenje označava i izbor, razvrstavanje i pozivanje novaka u vojnu službu.

Vojnik kojeg vojska unovači naziva se novak (regrut).

Izvori

Oružane snage

Novačenje


Maori Cookovog Otočja predstavljaju domorodačko stanovništvo 15 malih izoliranih pacifičkih otoka, koji su sastavni dio Novog Zelanda. Oko 9 000 ih živi na otočju, a prema podacima iz 2008. godine 58 011 ih je smješteno na glavnim novozelandskim otocima.

Južnu skupinu Cookovih otoka su naselili Polinežani u 4. i 5. stoljeću prije Krista. Prema svjedočanstvima predaka Maori Cookovog otočja su u rodu s Maorima Sjevernog i Južnog otoka Novog Zelanda. Od kraja 18. stoljeća imaju redovite kontakte s europskim istraživačima. Godine 1823. na Rarotongu stižu britanski misionari. Oni su uspostavili djelotvorni nadzor nad domorodačkim stanovništvom. Tek 2003. maorski jezik stječe status službenog jezika na Cookovom Otočju.

Kultura

Kao ishod ekonomskih promjena i iseljavanja kultura domorodaca doživljava značajnu krizu. Tradicionalno, lokalni domoroci su se bavili poljoprivredom i ribolovom. Uzgoj kokosovih palmi, limuna, kave itd. još uvijek predstavlja važnu aktivnost, ali zbog zastarjelog sustava upravljanja zemljišta u zajednici, ona gubi svoju učinkovitost. Ribolov kao primarni izvor prihoda više se ne prakticira. Slabo je očuvana tradicija izgradnje tradicionalnih drvenih kuća sa slamnatim krovovima. Prema istraživačima, brzo su se izgubile jezične posebnosti, obrti, kuhinja i druge značajke koje razlikuju Maore Cookovog Otočja od ostalih domorodaca.

Prije usvajanja kršćanstva u 19. stoljeću, bila je rasprostranjena poligamija. Muškarci su se najviše posvećivali lovu, a žene poljoprivredi i odgoju djece. Danas, one obično nadziru obiteljski proračun. Obitelji su okupljene u srodnim zajednicama prema podrijetlu. Glave zajednice su vođe, koji još uvijek uživaju autoritet među ostalim članovima zajednice, ali nemaju značajnu političku ili ekonomsku moć. Među domorocima postoji percepcija da plemeniti čovjek treba biti debeo. Dakle, od adolescencije dječaci održavaju poseban način prehrane. Sada cijele obitelji idu u crkvu slaviti kršćanske blagdane.

Najbolje su očuvane vokalne i plesne tradicije, priče, legende i obiteljske priče.

Latinica je u 19. stoljeću prilagođena maorskom jeziku Cookovog Otočja, a 1880. godine na njega je Biblija prevedena. Ovaj jezik, nazivan i rarotonškim, ima 13 620 govornika na otočju i 7 725 drugdje na Novom Zelandu.

Ples

Ples (ura) je važan dio kulture Cookovog Otočja. Dugo su ga zabranjivali kršćanski misionari, zbog njegove lascivne naravi i golotinje plesača, a već pola stoljeća poznata je obnova koja se temeljila i na tradiciji, a uključivala je suvremene elemente. Sve do šezdesetih godina 20. stoljeća još uvijek se smatralo neskromnim ženama, koje su nastupale u misionarskim haljinama, otkrivati pupak. Tih godina John Frisbie, pukapukaški plesač koji je živio 1950-ih na Havajima, na otočje uveo suknju hula napravljenu od kore puraua i nošene nisko na bokovima, kao i ideju sakriti grudi s dvije prepolovljene kokosove ljuske. Ovi plesovi imaju puno zajedničkih elemenata s onima na Tahitiju, iako svaki ima svoje specifičnosti. Na isti način svaki otok ima svoje osobitosti.

Općenito se razlikuje nekoliko vrsta plesova.

Ples kapa rima (doslovno "ljubljenje ruku") ima naglasak, kao što mu i ime govori, na kretnje rukama. Izvodi se solo ili u skupinama, a relativno je sporog tempa i popraćen romantičnim pjesmama. Ura pau (doslovno "plesni bubanj") karakterizira puno brži tempo i koreografija zasnovana na pokretu kukova za djevojčice i nogu za dječake. U Manihikiju ura pau zovu hupahupa, a naglasak je više na ritmičkom dinamizmu i gesturalnim specifičnostima (skokovi s jedne noge, kotrljanje na zemlju i sl.). Ura piani, ili ples harmonike, nastao je na Tahitiju nadahnut plesom europskih mornara koji su se na ove otoke iskrcali u 18. stoljeću. Ute je istodobno vrsta plesa i pjesme s koreografijom kao i s manje ili više improviziranim tekstovima. Muškarci uglavnom stoje iza žena koje sjede u polukrugu, a svaka improvizira vlastite geste.

Izvori

Vanjske poveznice

Maori
Etničke grupe Kukovih otoka
Polinezijski narodi

Maori Cookovog Otočja


Nicolas Lawless,  baron Cloncurry ( - ), est un pair irlandais, marchand de laine, banquier et homme politique.

Biographie
Lawless est le fils de Robert Lawless et de Mary Hadsor, fille de Dominick Hadsor, un marchand de Dublin. Il est créé baronnet, d'Abington dans le comté de Limerick, dans le baronnetage d'Irlande en 1776. La même année, il est élu au Parlement irlandais pour Lifford, un siège qu'il occupe jusqu'en 1789 quand il est élevé à la pairie d'Irlande en tant que baron Cloncurry, de Cloncurry dans le comté de Limerick. Il construit une résidence impressionnante, Maretimo House, à Blackrock, comté de Dublin, et commence à travailler sur sa maison de campagne Lyons Hill, comté de Kildare, qui est achevée par son fils. Il achète le domaine Lyons des héritiers de la famille Aylmer.

Mariage et succession
Lord Cloncurry épouse Margaret Browne, fille de Valentine Browne de Mount Browne, comté de Limerick, en 1761. Ils ont au moins quatre enfants. Une fille, Charlotta Louisa Lawless, épouse Edward Wadding Plunkett,  baron de Dunsany, et est la grand-mère de Horace Plunkett. Une autre fille, Valentina Letitia Lawless, épouse Francis Conyngham, lieutenant-gouverneur du Québec.

Lady Cloncurry est décédée à Dublin en février 1795, à l'âge de 46 ans. Lord Cloncurry meurt à Maretimo House, Blackrock, comté de Dublin, en août 1799, à l'âge de 63 ans, et est remplacé dans ses titres par son seul fils survivant, Valentine. Beaucoup pensent que l'emprisonnement prolongé de Valentin dans la tour de Londres, soupçonné de trahison, a précipité la mort de son père.

Références

Baron de la pairie d'Irlande
Décès en août 1799
Naissance en octobre 1735
Député du Parlement d'Irlande (avant 1801)
Décès à 63 ans
Personnalité irlandaise du monde des affaires du XVIIIe siècle
Parlementaire irlandais du XVIIIe siècle

Nicholas Lawless (1er baron Cloncurry)


El Circuito callejero de Port Imperial fue un proyecto de un circuito callejero de 5,149,88 km (3,2 millas) que estaría ubicado en el condado de Hudson, New Jersey en los Estados Unidos. Se anunció en octubre de 2011, y estuvo en el calendario provisional del campeonato de Fórmula 1 como Gran Premio de América. El circuito iba a ser construido en la zona conocida como Weehawken Port Imperial y el Hudson Palisades, e incluye calles en Weehawken y New York del oeste. Diseñado por el reconocido diseñador de autódromos Hermann Tilke, estaba dirigido en el sentido derecho. La línea de salida estaba prevista que se encuentre al lado del ferry terminal del NY Waterway. El primer sector del circuito discurriría por el paseo frente al mar del río Hudson, diseñado para permitir que los monoplazas de carreras pasen a lo largo de Bulevar Imperial antes de subir al Hudson Palisades a lo largo de la avenida Pershing. El circuito entonces pasaría por el Boulevard East norte hasta el Donnelly Memorial Park. Girando a la derecha, descendiendo hasta la avenida Hillside Avenue en una horquilla que a su vez se encontraría junto a la planta de tratamiento de aguas residuales de New York del oeste, regresando al sur de la terminal del ferry. El cambio de elevación de Port Imperial a las Palisades, es cerca de 45 metros (150 pies), daría al circuito de uno de los mayores cambios de elevación en el calendario. De acuerdo con los organizadores del evento, el circuito estaría compuesto enteramente de vías existentes, eliminando la necesidad de construir cualquiera de las secciones del circuito que normalmente son exclusivas para la carrera, con la excepción de la calle de boxes. Aunque el circuito pasaría por áreas residenciales, los residentes no serían separados de sus hogares. Los organizadores planificarían facilitar el acceso a las siete residencias que rodearían el circuito. También planeaban financiar la carrera sin ningún tipo de dinero público.

El Gran Premio de América no fue parte del calendario 2013. Posteriormente hubo otros intentos para financiar la carrera, pero nunca se concretó.

Véase también
 Gran Premio de América

Referencias

Enlaces externos

Circuitos de carreras de Estados Unidos
Port Imperial
Gran Premio de América
Instalaciones deportivas de Nueva Jersey
Condado de Hudson
Circuitos de carreras desaparecidos
Circuitos de carreras diseñados por Hermann Tilke

Circuito callejero de Port Imperial


Adelino Pestana (11. ožujka 1992.) je angolski rukometaš. Nastupa za angolski klub Interclube i angolsku reprezentaciju.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Francuskoj 2017., gdje je reprezentacija Angole završila na 24. mjestu, u Danskoj i Njemačkoj 2019. (23.), te u Egiptu 2021. (30.).

S reprezentacijom je osvojio brončanu medalju na afričkom prvenatvu u  Egiptu 2016.

Izvori

Angolski rukometaši

Adelino Pestana


The San Marino Grand Prix () was a Formula One championship race which was run at the Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari in the town of Imola, near the Apennine mountains in Italy, between 1981 and 2006. It was named after nearby San Marino as there already was an Italian Grand Prix held at Monza even though the Imola Circuit was in Italy and not within San Marino's own territory. In 1980, when Monza was under refurbishment, the Imola track was used for the 51st Italian Grand Prix.

History

Origins
The area around Imola is home to several racing car manufacturers – namely Ferrari, Lamborghini, Maserati, Minardi (later Toro Rosso and now AlphaTauri), Dallara and Stanguellini. Following the Second World War, the town launched a program to try to improve the local economy. Four local motor racing enthusiasts proposed the construction of a new road linking existing public roads, which was used by the local car manufacturers to test their prototypes. Construction began in March 1950. The first test run took place two years later when Enzo Ferrari sent a car to the track and Alberto Ascari ran some demonstration laps.

In April 1953, the first motorcycle races took place at Imola, and the first car race took place in June 1954. In April 1963, the first race with Formula One cars took place at Imola, as a non-championship event, won by Jim Clark for Lotus. A further non-championship event took place at Imola in 1979, which was won by Niki Lauda for Brabham-Alfa Romeo.

In 1980, the Italian Grand Prix moved from the high-speed Monza circuit to Imola (later known as Autodromo Dino Ferrari), as a direct result of 1978's startline pile-up, which claimed the life of the popular Swedish driver Ronnie Peterson. It was won by Nelson Piquet for Brabham-Ford. The following year, the Italian Grand Prix returned to Monza. This left the owners of the Imola circuit without a Grand Prix. They were eager to remain on the calendar, however, and with an Italian Grand Prix already on the calendar, they asked the Automobile Club of San Marino, the motorsport authority of the nearby Republic of San Marino, to apply for their own Grand Prix. Their application was successful and the San Marino Grand Prix was born.

Imola (1981–2006)

1981–1993
The 1981 event saw Canadian Gilles Villeneuve qualify his Ferrari on pole position. He led the race for the first 19 laps until he pitted for fresh tyres. His teammate Didier Pironi inherited the lead but was eventually caught by Nelson Piquet, who eventually won the race with Riccardo Patrese taking second and Carlos Reutemann coming home third. 1982 saw another memorable race; it was boycotted by most of the FOCA teams and was a turning point in Formula One's history. Only 14 cars competed, and after the Renaults of Alain Prost and René Arnoux retired, Ferrari had no competition, and finished first and second. However, Ferrari's triumph was not so clean-cut. Teammates Villeneuve and Pironi battled fiercely on the track, but while the third-placed Tyrrell of Michele Alboreto was far behind, Ferrari ordered their drivers to slow down to minimize the risk of mechanical failure or running out of fuel. Villeneuve believed this order also meant that the cars were to maintain position on the track. However, Pironi believed that the cars were free to race, and passed Villeneuve. Villeneuve believed that Pironi was simply trying to spice up an otherwise dull race, and duly re-passed his teammate, assuming that he would then hold station for the remainder of the race. Thus, Villeneuve failed to protect the inside line going into the Tosa corner on the final lap, and Pironi passed him to take the win. Villeneuve was irate at what he saw as Pironi's betrayal, although opinion inside the Ferrari team was split over the true meaning of the order to slow down. Villeneuve's expression was sullen on the podium, enraged by Pironi's actions. He was quoted afterwards as saying, "I'll never speak to Pironi again in my life." They proved to be prophetic words, as he was still not on speaking terms with his teammate when he died during qualifying for the Belgian Grand Prix two weeks later.

1983 saw Ferrari win again, with Patrick Tambay taking top honors and Riccardo Patrese crashing his Brabham hard at Acquaminerale while battling with Tambay for the lead. 1984 saw Prost win in a McLaren, and 1985 was yet another exciting race. Brazilian Ayrton Senna led much of the race; but Ferrari driver Stefan Johansson had started in 15th place, and was quickly making up places in only his second drive for the Prancing Horse; he passed Senna at the end of Lap 61 and took the lead. Unfortunately, Johansson had a fuel problem and retired; many others subsequently began to run out of fuel and Prost finished 1st only to be disqualified later when his car was weighed in as 2 kg underweight; victory was then handed to 2nd-placed Italian Elio de Angelis. 1986 saw Prost win yet again in a fuel-starved race. 1987 saw Senna take pole position narrowly from Briton Nigel Mansell; his teammate Nelson Piquet had a huge crash at Tamburello, and although he only received minor injuries, he did not participate in the race due to FIA doctor Sid Watkins declaring the Brazilian unfit for racing. 1988 saw the McLaren duo of Prost and Senna totally dominate; they were both three seconds faster in qualifying than the next-fastest qualifier Piquet in a Lotus.

1989 saw the circuit renamed as Autodromo Enzo e Dino Ferrari to honor the memory of Enzo Ferrari, who had died the year before. It was another notable event which saw Austrian Gerhard Berger crash heavily while going straight on at Tamburello; he was knocked unconscious and the car, after coming to rest and being soaked with fuel, burst into flames. The Austrian survived this crash, and only received burns to his hands and missed the next race, the Monaco Grand Prix. The race was red-flagged and restarted, generating one of the most famous and acrimonious rivalries in sports history. McLaren teammates Prost and Senna made an agreement that whoever got to the slow, long Tosa corner first would stay in front. But as the two teammates started, Prost got the better start and led going into Tamburello. However, Senna got alongside Prost going through the flat-out Villeneuve right-hander and passed the Frenchman into Tosa. Prost was furious, as he saw this as a broken agreement. He followed and attempted to pass Senna on many occasions, eventually going off at the Variante Bassa chicane. Senna won the race, Prost finished second.

In 1990 pole-sitter Senna suffered a puncture on the third lap; leaving Nigel Mansell and Berger to battle hard for the lead. Mansell did a full 360 degree spin on the straight between Tamburello and Villeneuve after Berger forced the Englishman onto the grass; Mansell kept the Ferrari on the road; but because of this spin the V12 engine got grass in it and failed soon after. Riccardo Patrese won the race in a Williams, followed by Berger, who had wrecked his tyres and couldn't keep Patrese from passing him. The 1991 was a rain-soaked event, and Prost spun off on the grass at Rivazza on the parade lap, stalling the engine. Gerhard Berger did the same, but he kept his McLaren going; McLaren finished first and second, with Senna in front of Berger, with Finnish new-boys JJ Lehto finishing on the podium and Mika Häkkinen finishing fifth. 1992 saw the Williams pair of Nigel Mansell and Patrese dominate, and 1993 saw Prost win, now driving a Williams.

1994

The 1994 event is considered to be the blackest weekend in the history of the sport since the 1960 Belgian Grand Prix and it was to mark a watershed of developments to make the sport safer. It was marred by several accidents and two driver deaths over the weekend. On the Friday, during practice, Jordan driver Rubens Barrichello suffered a severe concussion in a collision at the Variante Bassa chicane in which he decelerated violently, went off the banked kerbing and into the fence protecting the crowd from the circuit. The young Brazilian was knocked unconscious for a few minutes. The next day, in qualifying, Simtek driver Roland Ratzenberger crashed at the Villeneuve Corner after his front wing, which he damaged on his first qualifying lap, broke off and Ratzenberger, unable to steer the car into the corner, crashed almost head on into a retaining wall close to the track at nearly 195 mph, suffered a basilar skull fracture and was killed. On race day, Benetton driver JJ Lehto and Lotus driver Pedro Lamy collided at the start, with debris flying over the fences injuring eight spectators. On Lap 7, Williams driver Ayrton Senna, after a possible mechanical issue with his car, ran off course at the high-speed Tamburello. Senna first came off the track at 325 km/h (195 mph), downshifting twice to 225 km/h (135 mph) before colliding with the wall. A piece of suspension and the right front wheel came off, these items both hit and pierced Senna's helmet at extremely high speeds and caused critical head injuries; as was subsequently ascertained, Senna was killed instantly. Later in the race, a wheel from Michele Alboreto's Minardi came off while he was exiting the pitlane; it hit and injured 4 mechanics from Ferrari and Lotus. German Michael Schumacher won the race, with Ferrari temporary replacement Nicola Larini finishing second, but there were no celebrations at all. After these tragic events, Tamburello's flat-out left was changed to a chicane and a right-hander known as the Villeneuve curve. These modifications forced the drivers to slow down, therefore made the track much safer.

The reaction to these tragedies towards the sport itself was stunning. Not only had two drivers been killed, one being a triple World Champion, but these were the first fatalities in eight years, and the first at a race meeting in twelve years. Fatalities up until the end of the 1982 season were commonplace; 1 or 2 drivers were killed every season. Much stronger and more efficient materials (such as carbon fibre) in the cars' construction and an increase in track and driver safety over the years meant that fatalities became considerably less frequent.  Minor injuries were usually the worst a driver received in even big accidents, such as Nelson Piquet's accident in 1987 and Gerhard Berger's in 1989. But after this disastrous 1994 event, many circuits were temporarily modified during the season to make them slower, particularly the fearsome Eau Rouge corner at the Spa-Francorchamps circuit in Belgium, which was made into a temporary chicane. The regulations for the cars' design were changed throughout the season, and a raft of changes were to follow for the next season.

1995–2006
For 1995, the Tamburello and Villeneuve corners - which had seen a number of heavy shunts over the years - were altered from flat-out sweeping bends into slower chicanes, and the Variante Bassa was straightened. It was also the catalyst to changes being made to other circuits, and the sport as a whole, in an attempt to make it safer. That year and the next saw Damon Hill win, and 1998 saw Briton David Coulthard take a marginal victory while his Mercedes engine was failing. 1999 to 2004 saw a romp of victories by Michael Schumacher, with the exception of 2001 which was won by his brother Ralf. 2000 featured dominance from Mika Häkkinen and Schumacher, the Finn dropped back after hitting a piece of debris, losing time and having a slower pit stop meaning the German was able to come out on top. 2004 saw BAR driver Jenson Button take a surprise pole position from the dominant Ferrari pair of Schumacher and Barrichello: Button finished second in the race behind Schumacher, who won 13 races that year. 2005 was won by Spaniard Fernando Alonso; and in 2006 Schumacher won for the seventh time, while Japanese driver Yuji Ide caused an accident, which flipped the car of Dutchman Christijan Albers, which cost him his FIA superlicense.

On 29 August 2006 it was announced that the race would be dropped from the calendar for the 2007 season to make room for the Belgian Grand Prix. It has not featured since.

In contrast to motorbike racing, where there have been riders from San Marino, such as Manuel Poggiali and Alex De Angelis, no San Marinese drivers ever competed in the Grand Prix. Italians Elio de Angelis and Riccardo Patrese won in 1985 and 1990, respectively. Michael Schumacher won the race seven times and Ayrton Senna and Alain Prost both won it three times. Williams and Ferrari have both won eight times and McLaren six times.

Imola would return to the F1 race calendar in 2020 and beyond under the name of the Emilia Romagna Grand Prix as opposed to being named after San Marino.

Winners of the San Marino Grand Prix

Repeat winners (drivers)

Repeat winners (constructors)
Teams in bold are competing in the Formula One championship in the current season.

Repeat winners (engine manufacturers)
Manufacturers in bold are competing in the Formula One championship in the current season.

* Built by Porsche

** Built by Cosworth

By year

All San Marino Grands Prix were held at Imola.

Deaths during the San Marino Grand Prix
 Roland Ratzenberger, died in a crash at Villeneuve Corner during qualifying for the 1994 Grand Prix on 30 April 1994.
 Three-time Imola winner Ayrton Senna, died in a crash at Tamburello while leading the race on 1 May 1994.

References

External links

 San Marino Formula 1 statistics

Formula One Grands Prix
National Grands Prix
Recurring sporting events established in 1981
Recurring sporting events disestablished in 2006
Imola Circuit

San Marino Grand Prix


L'hôtel de Larade, bâti au , est situé 2 rue Tour-Ronde à Saint-Jean-d'Angély, en France. L'immeuble a été inscrit au titre des monuments historiques en 1944.

Historique

L'hôtel est construit pour M. de La Rade, conseiller du roi et négociant.

Il ne faut pas le confondre avec l'hôtel de Larade, situé 8-10, rue Rose.

Le bâtiment est inscrit au titre des monuments historiques par arrêté du 22 août 1949.

Architecture

Références

Jean Texier, Inventaire archeologique de l'arrondissement de St-Jean-d'Angely, 1963
Bernard Drilleau, Histoire de Saint-Jean-d'Angély suivie d'un essai d'explication du nom de ses rues, 1975
Monique Moulin, L'architecture civile et militaire au XVIIIe siècle en Aunis et Saintonge, 1972

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime

Liens externes

Monument historique en Charente-Maritime
Monument historique inscrit en 1949
Larade
Saint-Jean-d'Angély

Hôtel de Larade


فهد رفيق الحريري (1981 -)، ابن رئيس وزراء لبنان الأسبق رفيق الحريري من زوجته نازك الحريري وأخ رئيس وزراء لبنان سعد الدين الحريري. يحتل رقم 21 من بين أغنياء العرب ضمن قائمة مجلة فوربس لعام 2010.

الجوائز والتكريم
 79# في قائمة "العرب الأكثر تأثيرا تحت سن الأربعين"، أريبيان بزنس، 2015

الحياة الشخصية
متزوج من مايا الحريري وله ثلاثة أولاد.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال لبنانيون
سعوديون من أصل لبناني
عائلة رفيق الحريري
لبنانيون من أصل فلسطيني
مليارديرات لبنانيون
مواليد 1981
مواليد عقد 1980
مواليد في السعودية
خريجو المدرسة الخاصة للهندسة المعمارية
آل الحريري
مهاجرون لبنانيون إلى المملكة المتحدة
مهاجرون لبنانيون إلى فرنسا

فهد الحريري


La  du Tokyo Metro est un type de rame automotrice exploitée depuis 2021 sur la ligne Hanzōmon du métro de Tokyo au Japon.

Description
La série 18000 est basée sur le modèle A-train du constructeur Hitachi. Les rames sont composées de 10 voitures.

L'espace voyageurs se compose de banquettes longitudinales. Des sièges prioritaires sont installés aux extrémités de chaque voitures. Des espaces accessibles aux personnes en fauteuil roulant et en poussette sont disponibles, et la différence de niveau entre le plancher des voitures et le quai a été réduite, facilitant ainsi la montée et la descente des enfants et des personnes âgées.

Histoire
La première rame est entrée en service le . Les rames série 18000 vont progressivement remplacer les rames série 8000.

La série a remporté un Good Design Award en 2021 et un Laurel Prize en 2022.

Services
Affectées à la ligne Hanzōmon, les rames circulent également sur les lignes de banlieue interconnectées :
 ligne Tōkyū Den-en-toshi,
 ligne Tōbu Skytree,
 ligne Tōbu Isesaki,
 ligne Tōbu Nikkō.

Galerie photos

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Tokyo

Automotrice du Japon
Métro de Tokyo
Automotrice 1500 V

Tokyo Metro série 18000