Willie Person Mangum (; May 10, 1792September 7, 1861) was an American politician and planter who served as U.S. Senator from the state of North Carolina between 1831 and 1836 and between 1840 and 1853. He was one of the founders and leading members of the Whig party, and was a candidate for president in 1836 as part of the unsuccessful Whig strategy to defeat Martin Van Buren by running four candidates with local appeal in different regions of the country.

Most notably, Mangum served as President pro tempore of the Senate for most of John Tyler's presidency, between 1842 and 1845. He was, therefore, first in the presidential line of succession during this time, as Tyler did not have a vice president. (There was no constitutional mechanism for filling an intra-term vice presidential vacancy at the time.) Had Tyler died, resigned or been removed from office at any time during his presidency, Mangum would have become acting president of the United States.

Early life and education
Mangum was born in Durham County, North Carolina (then part of Orange County), to a family from the planter class. He was the son of Catherine (Davis) and William Person Mangum. In his youth, he attended the respected private school in Raleigh run by John Chavis, a free black. They remained friends for years and had a long correspondence. He graduated from the University of North Carolina in 1815.

Career
Mangum began a law practice and entered politics. He was elected to the United States House of Representatives, serving from 1823 to 1826. After an interlude as a superior court judge, he was elected by the legislature as a Democrat to the Senate from North Carolina in 1830.

Mangum's stay in the Democratic Party was short. He opposed President Andrew Jackson on most of the major issues of the day, including the protective tariff, nullification, and the Bank of the United States. In 1834, Mangum openly declared himself to be a "Whig", and two years later, he resigned his Senate seat.

Due to a lack of organizational cohesion in the new Whig Party during the 1836 election, the Whigs put forward four presidential candidates: Daniel Webster in Massachusetts, William Henry Harrison in the remaining Northern and Border States, Hugh White in the middle and lower South, and Mangum in South Carolina. Some optimistic Whigs foresaw the nomination of several candidates resulting in denying a majority of electoral votes to any one candidate and throwing the election into the House of Representatives, much like what occurred in 1824, where Whig representatives could then coalesce around a single candidate.  This possibility, however, did not come to fruition and Democratic candidate Martin Van Buren won the election with an outright majority of electoral votes. The legislature of South Carolina (which chose their electors until 1865) gave Mangum its 11 electoral votes.

After a four-year absence, Mangum served two more terms in the Senate, where he was an important ally of Henry Clay. In 1842, he succeeded Samuel L. Southard as president pro tempore of the Senate, during a vice presidential vacancy. Upon assuming office on May 23, he also became next in succession to the presidency, and remained so until the swearing in of George M. Dallas on March 4, 1845, a period which included President John Tyler's narrow escape from death in the USS Princeton disaster of 1844. In 1852, he refused an offer to be a candidate for vice president on the Whig national ticket; fellow North Carolinian William Alexander Graham was nominated instead.

Realizing that he had little chance of being re-elected as the Whig Party broke up following the 1852 elections, Mangum retired in 1853 at the end of his second term. In 1856 he, like many ex-Whigs, joined the nativist American Party, but a stroke soon afterward ended his political career.

Mangum died at his family estate in Red Mountain, an unincorporated area of Durham County, on September 7, 1861.  He was buried in the family cemetery on his estate.

Marriage and family
Mangum married Charity Alston Cain of Pleasant Grove Plantation in 1819. They had five children. Their only son died in July 1861 at the First Battle of Bull Run, a month before his father.

His slave plantation was known as Walnut Hall.  A 1931 biography of John Chavis noted that Mangum had allowed his former teacher to be buried on his land. The gravesite was found in 1988 by the John Chavis Historical Society, and is now marked as the "Old Cemetery" on maps of Hill Forest.

References

External links

Further reading
 Shanks, Henry. The Papers of Willie Person Mangum.  Raleigh, N.C. : North Carolina Department of Archives and History, 1950-1956 (5 vols).
 Garraty, John A. and Mark C. Carnes. American National Biography, vol. 14, "Mangum, Willie Person". New York : Oxford University Press, 1999.
 Schipke, Norman C. Mangum! Man from Red Mountain. North Charleston, South Carolina : CSI Publishing Platform, 2014.

1792 births
1861 deaths
People from Orange County, North Carolina
Democratic-Republican Party members of the United States House of Representatives from North Carolina
Democratic Party United States senators from North Carolina
Jacksonian members of the United States House of Representatives from North Carolina
Jacksonian United States senators from North Carolina
National Republican Party United States senators from North Carolina
Whig Party United States senators from North Carolina
Presidents pro tempore of the United States Senate
Whig Party (United States) presidential nominees
Candidates in the 1836 United States presidential election
North Carolina Know Nothings
North Carolina Whigs
North Carolina state court judges
North Carolina lawyers
University of North Carolina at Chapel Hill alumni
19th-century American judges
American planters
Willie
United States senators who owned slaves
Members of the United States House of Representatives who owned slaves

Willie P. Mangum


«امرؤ القيس» مسلسل تلفزيوني أردني درامي تاريخي تشويقي شعري مغامرات وسيرة ذاتية، إنتاج المركز العربي للإنتاج الإعلامي، الأردن عام 2003، إنتاج عدنان العواملة، المنتج التنفيذي طلال العوامله، وإخراج خلف العنزي، بطولة رشيد ملحس، نورمان أسعد، زهير النوباني، نبيل المشيني، إياد نصار، لارا الصفدي.

يتناول سيرة الشاعر الجاهلي امرؤ القيس الذي يبحث عن الثأر لوالده الذي قتل غدراً.

قصة المسلسل
وُلد امرؤ القيس عام 501م في نجد، وأبوه حجر بن الحارث الكندي (ملك بني أسد)، كان من أصحاب اللهو والمجون. حملت له الأخبار خبر مقتل أبيه على يد شخص من قبيلة بني أسد الذين ثاروا عليه لشدّته وو استبداده بهم، فقال إمرؤ القيس مقولته المشهورة: «ضيّعني صغيراً، وحمّلني دمه كبيراً، لا صحو اليوم ولا سكر غداً، اليوم خمر وغداً أمر.»، وحلف على نفسه ألّا يأكل لحماً ولا يشرب خمراً حتى يقتل من بني أسد مائة ويُحزن مائة آخرين. ثم ذهب يستنصر القبائل للأخذ بثأر أبيه فطلب العون من قبيلتي (بكر) و (تغلب) فأعانوه وأوقعوا ببني أسد وقتلوا منهم واكتفوا بذلك، ولكن امرؤ القيس لم يكتف فتوجّه إلى القسطنطينية لجوءاً بقيصر الروم ليساعده بثأره، ولكن الوشاة ألّبوا القيصر عليه فأهداه عباءة مسمومة. وفيما هو في طريق العودة تغشى فيه داء كالجدري وتقرّح جسمه فسُمّي بذي القروح، ومات سنة 540م ودفن في أنقرة.

الممثلون

بطولة
 رشيد ملحس في دور امرؤ القيس.
 نورمان أسعد في دور هند.
 زهير النوباني.
 نجاح سفكوني.

الممثلون الآخرون

 وائل نجم.
 لارا الصفدي في دور فاطمة.
 إياد نصار في دور مالك.
 محمد الحريري.
 علي عبد العزيز.
 حابس حسين.
 إسكندر عزيز.
 فايز أبودان.
 ناديا عودة.
 منذر رياحنة.
 حكيم حرب.
 نبال الجزائري.
 يوسف المقبل.
 مرشد ضرغام.
 علي القاسم.
 رامز عطا الله.
 حسين الصيداوي.
 جيني أسبر.
 فاطمة أبو عقل.

بالاشتراك مع
 نبيل المشيني.
 هاني الروماني.
 غسان مسعود.
 رضوان عقيلي.
 عبد الكريم قواسمي.
 زهير حسن
 مها الصالح.

ضيوف الشرف
 محمود أبو غريب.
 هشام هنيدي.

ضيوف الحلقات
 نادرة عمران.
 خضر بيضون.
 ياسر المصري
 أحمد قوادري.
 وفاء العبد الله.

المراجع

مسلسلات المركز العربي للإنتاج الإعلامي
مسلسلات تلفزيونية تاريخية أردنية
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 2003
مسلسلات تلفزيونية تقع أحداثها في القرن 20
مسلسلات سيرة شخصية

امرؤ القيس (مسلسل)


Fußballklub Austria Wien, Avusturya'nın Viyana şehrinde kurulan futbol kulübü. Mor beyazlı ekip Bundesliga (Avusturya)'da mücadele etmektedir.

Başarıları

Avusturya

 Bundesliga (Avusturya)
Şampiyon (24): 1924, 1926, 1949, 1950, 1953, 1961, 1962, 1963, 1969, 1970, 1976, 1978, 1979, 1980, 1981, 1984, 1985, 1986, 1991, 1992, 1993, 2003, 2006, 2013

 Wiener Kupası
Şampiyon (2): 1948, 1949

 ÖFB-Cup
Şampiyon (27): 1921, 1924, 1925, 1926, 1933, 1935, 1936, 1948, 1949, 1960, 1962, 1963, 1967, 1971, 1974, 1977, 1980, 1982, 1986, 1990, 1992, 1994, 2003, 2005, 2006, 2007, 2009

 ÖFB-Supercup
Şampiyon (6): 1990, 1991, 1992, 1993, 2003, 2004

Avrupa

 Mitropa Kupası
Şampiyon (2): 1933, 1936

 UEFA Kupa Galipleri Kupası
Finailst (1): 1978

Kadro

Dış bağlantılar

 Resmi site
 UEFA.COM'da Austria Wien
 Austria Wien at EUFO.DE
 Weltfussball.de'de Austria Wien
 Playerhistory.com'da Austria Wien
 Transfermarkt.de'de Austria Wien
 Football Squads.co.uk'da Austria Wien
 National Football Teams.com'da Austria Wien
 Football-Lineups.com'da Austria Wien

1911'de kurulan futbol kulüpleri

FK Austria Wien


Hanne Højgaard Viemose (født 21. april 1977 i Frederikshavn) er en dansk forfatter. Hun har en bachelorgrad i antropologi og etnografi fra Aarhus Universitet og har gået på Forfatterskolen.

Viemose debuterede i skønlitteraturgenren med romanen Hannah i 2011.

Bibliografi udvalg
 2011 – Hannah, roman (Serietitel: Hannah, nr. 1)
 2012 – Haldbjerg - en hjemstavnsnovelle, samling af korte historier
 2015 – Mado, roman (Serietitel: Hannah, nr. 2) (Basilisk)
2015 – Helhedsplanen, digte og kortprosa (Jorinde & Joringel)
2019 – HHV FRSHWN: Dødsknaldet i Amazonas (Gyldendal)

Priser og udmærkelser
 2011 – Bodil og Jørgen Munch-Christensens Kulturlegat
 2017 – Albert Dams mindelegat
2019 – Montanas Litteraturpris

Noter

Kilder
Artiklen er oversat fra den norsksprogede Wikipedia

Eksterne henvisninger

Novelleforfattere fra Danmark
Romanforfattere fra Danmark
Personer fra Frederikshavn Kommune

Hanne Højgaard Viemose


Genting Highlands is a hill station located on the peak of Mount Ulu Kali in the Titiwangsa Mountains, central  Peninsular Malaysia, at 1800 metres elevation. Located in the state of Pahang. It was established in 1965 by the late Malaysian businessman Lim Goh Tong. The primary tourist attraction is Resorts World Genting, a hill resort where casinos and theme parks are situated and where gambling is permitted. Many of Pahang's skyscrapers can be found here.

History

The idea to build a hill resort near the capital city of Kuala Lumpur came from a late Malaysian businessman, Lim Goh Tong who was inspired by the fresh air in Cameron Highlands during his business trip there in 1963 for a hydroelectric power project. The rationale was that Cameron Highlands was too far away from Kuala Lumpur, and therefore building a mountain resort nearer to Kuala Lumpur would have excellent business potential. After researching Kuala Lumpur's maps and surrounding areas, Lim identified Mount Ulu Kali in Genting Sempah, 58 km from Kuala Lumpur, to be ideal for his plan. He set up a private company called Genting Highlands Berhad (now Genting Group) on 27 April 1965 with the late politician Mohamad Noah Omar and successfully obtained approval for the alienation of  and  of land from the Pahang and Selangor State Government respectively between 1965 and 1970.

On 18 August 1965, a technical and construction team began to construct the access road from Genting Sempah to the peak of Mount Ulu Kali. On 31 March 1969, the late Tunku Abdul Rahman, Malaysia's first prime minister, laid the foundation stone for the company's pioneer hotel, marking the completion of the access road to Genting Highlands Resort. The resort was also granted the casino license the same year by the Malaysian government to develop its gambling industry. An area midway to the peak was turned into the Gohtong Jaya township. In 1971, the first hotel at Genting Highlands was completed and was named Highlands Hotel (now renamed Theme Park Hotel).

Since then, Genting Highlands Resort has expanded, with six more hotels being built within 2017. They are Genting Hotel (renamed Genting Grand, 1981), Awana (1984), Resort Hotel (1992), Highlands Hotel (1997), First World Hotel (2001), and Crockfords (2017). Two cable car systems were built to provide transport to the hilltop: Awana Skyway built in 1977 with a length of  and Genting Skyway cable car system built in 1997 with a length of . The resort ventured into the amusement park and entertainment industry by launching the Genting Grand Indoor Theme Park in 1992, Genting Outdoor Theme Park in 1994, Arena of Stars in 1998 and First World Plaza Indoor Theme Park in 2001.

In 2013, Genting Group implemented a 10-year master plan named Genting Integrated Tourism Plan (GITP) to develop, expand, enhance and refurbish hotels, theme parks, and infrastructure at Genting Highlands. The project with different phases involves a new 1,300 rooms hotel expansion to the current First World Hotel, a new 10,000 seats arena, renovation of the First World Plaza Indoor Theme Park, and reconverting the Genting Outdoor Theme Park to 20th Century Fox World. A dispute with 20th Century Fox, which was purchased by The Walt Disney Company, resulted in the theme park being rebranded as Genting SkyWorlds. In 2019, the refurbishment of the infrastructure at the resort has been completed, with only the outdoor theme park still being renovated and expected to be completed in early 2021.

Climate
Genting Highlands has a springlike subtropical highland climate (Cfb), with yearly temperatures no higher than  and rarely falling below  yearly. The lowest temperature recorded at Genting Highlands is . The temperature during the day typically reaches around  and during the night, it usually drops to .

Attractions

Resorts World Genting

Resorts World Genting (Abbreviation: RWG), originally known as Genting Highlands Resort, is an integrated hill resort owned by Genting Group through subsidiary Genting Malaysia Berhad which comprises hotels, shopping malls, theme parks and casinos. It is the main attraction of the hill station, located within the Pahang section of the area.

Accommodations

Resorts World Genting has seven hotels, with one of them being a leisure resort. One of the seven accommodations, First World Hotel, held the Guinness World Record as the largest hotel globally from 2006 until 2008 and regained the title in 2015 with 7,351 rooms following Tower 2A. In 2018, Forbes Travel Guide Star Ratings awarded 4-star rating and 'recommended' citation to Genting Grand and Maxims respectively.

Crockfords at Resorts World Genting was awarded the 5-star rating in 2019 & 2020, making it the first and only hotel in Malaysia to achieve this award.

Theme parks

There are currently three theme parks at Resort World Genting, Genting SkyWorlds (formerly Genting Outdoor Theme Park), Skytropolis Funland (formerly First World Plaza Indoor Theme Park) and Genting Grand Indoor Theme Park. Genting Outdoor Theme Park was opened in 1994 with 31 rides at its peak, including a monorail service. It was closed on 1 September 2013 to make way for the construction of world's first 20th Century Fox World. However, due to disputes between Genting Malaysia Berhad, Fox Entertainment Group and The Walt Disney Company over the theme park after the purchase of 20th Century Fox by The Walt Disney Company, Genting and Walt Disney filed civil suits over each other. On the 26th of July 2019, following an agreement between Disney and Fox which granted Genting Malaysia Berhad a license to utilise certain Fox intellectual properties, the theme park was eventually rebranded as Genting SkyWorlds. Genting Skyworlds is expected to open in June 2021 after completion was delayed from 2016 to 2018 and then to 2020. However, due to the coronavirus pandemic, construction works had to be closed down and the opening date was postponed, but no definite date has been given on the new opening date, although works have been mostly completed. In March 2022, Genting SkyWorlds is finally open to public for its soft launching, official launch date is yet to confirm.

First World Plaza Indoor Theme Park was opened in 2001 with 12 rides at its peak and was closed from June 2017 to February 2018 for refurbishment. On 8 December 2018, it was opened to the public and rebranded as Skytropolis Indoor Theme Park, with some attractions mimicking older attractions of the former indoor and outdoor theme parks. The theme park also included the first Asian branch of VOID, a US-based operator of unique fully immersive virtual reality attraction, which officially opened on 6 December 2018 on a  section of Skytropolis Indoor Theme Park.

Genting Grand Indoor Theme Park was opened in 1992, located at the lower floor of Genting Grand Hotel and consists of two children rides and one amusement arcade – Vision City Video Games Park.

Casino
Resorts World Genting is the only legal land-based casino area in the country. There are two main casino outlets in the resort, Genting Casino in Genting Grand Complex and SkyCasino in SkyAvenue Mall.

Shopping Malls
There are currently five shopping malls at the resort, Awana Sky Central, First World Plaza, Genting Highlands Premium Outlets, SkyAvenue, and Genting Grand Complex. Two shopping malls, Awana SkyCentral and Genting Highlands Premium Outlet, is near Gohtong Jaya and are connected by two link bridges. The three remaining malls are situated at the mountain top.

Zouk Genting

See Main Article: Zouk (Club)

In 2015, Genting Hong Kong Limited, a part of the Genting Group, purchased the Singaporean nightlife brand Zouk. At this time, Zouk already had a second outlet in Kuala Lumpur, Malaysia. In 2019, Zouk opened its third outlet in Resorts World Genting. This Genting outlet of Zouk features the main Empire Nightclub, FUHU Dining (a Chinese-themed restaurant), and RedTail Bar (consisting of a games bar, a sports bar and a karaoke section).

Zouk continued its close collaboration with the Resorts World brand by subsequently opening another outlet inside Resorts World Las Vegas in 2022.

Amenities

The resort has two performance venues and a cineplex.
 Arena of Stars is a concert hall with a capacity of 5,132 seats.
 Genting International Showroom is a multimedia entertainment venue with up to 1,000 seating capacity.
 Bona Cinemas at SkyAvenue is their first outlet outside China. The cinema consists of 6 cinema halls equipped with Dolby Atmos sound systems and IMAX halls.

Events

Resorts World Genting has hosted several events such as awards ceremonies, concerts, and competitions over the years which are:

 Anugerah Bintang Popular Berita Harian
 ESL One Genting 2017
 Genting World Lion Dance Championship
 IIFA Awards 2002
 Malaysian Idol
 Malaysia National Lion Dance Championship
 MTV Asia Awards 2008
 My Astro Music Awards
 Star Idol Malaysia
 Tour de Langkawi (Finishing line of climb stage)

Other attractions

Other tourist attractions at Genting Highlands are Chin Swee Caves Temple - the sole Buddhist temple named after Ancient Chinese monk Qingshui, Mohamed Noah Foundation Mosque - the sole mosque named after late politician and co-founder of Genting Group Mohamed Noah Omar, Gohtong Memorial Park - memorial and cemetery of the late founder Lim Goh Tong, two agricultural centres Mini Cameron Highlands and Genting Strawberry Leisure Farms and sole apiary and insectarium - Happy Bee Farm, Insect World and Butterfly Wonderland.

Government and politics
At the federal level, Genting Highlands is part of the Bentong parliamentary constituency in Pahang, currently represented by DAP's Young Syefura Othman, and the Hulu Selangor parliamentary constituency in Selangor, currently represented by Mohd Hasnizan Harun of PAS.

On the state level, Genting Highlands falls under the Ketari constituency of the Pahang State Legislative Assembly, currently held by Su Keong Siong of the DAP, and the Batang Kali constituency of the Selangor State Legislative Assembly, currently held by Harumaini Omar of PEJUANG.

Genting Highlands falls within the municipal boundaries of the Bentong Municipal Council (Majlis Perbandaran Bentong) and the Hulu Selangor Municipal Council (Majlis Perbandaran Hulu Selangor). Since 2020, Genting Highlands has also been an autonomous sub-district (daerah kecil) within Bentong District.

References

External links
 Genting Highlands Information Website

Resorts in Malaysia
Casinos in Malaysia
Casinos completed in 1995
Amusement parks in Malaysia
Hill stations in Malaysia
Tourist attractions in Pahang
Populated places in Pahang
Towns in Pahang
Buildings and structures in Pahang
Titiwangsa Mountains

Genting Highlands


دراهوفو (Драгово) هي مدينة في مقاطعة كجوستينديل في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4372   نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

دراهوفو (كجوستينديل)


Ametal, metal özelliği göstermeyen elementlerdir. Isıyı ve elektrik akımını iletmek gibi metallere özgü özellikleri göstermezler. Ayrıca kendi aralarındaki ortak özellikleri yok denecek kadar azdır. Genellikle karbon, azot, fosfor, oksijen, kükürt, selenyum, flor, klor, brom, iyot ve soy gaz elementlerine ametal denir.

Oda sıcaklığında katı, sıvı ve gaz halde bulunan ametaller vardır. Örneğin Oksijen, Azot, Hidrojen, Klor gibi elementler saf halde iken oda sıcaklığında gaz halinde bulunur. Brom sıvı bir ametaldir. Karbon, Fosfor, Kükürt, İyot ise oda sıcaklığında katı halde bulunur. Ametallere şekil verilemez. Çünkü katı olanlar kırılgandır, dövülerek işlenemezler. Mattırlar, ışığı yansıtmazlar. Grafit ve Fulleren hariç elektriği ve ısıyı iletmezler. Erime, kaynama noktaları düşüktür. Kendi aralarında kovalent bileşikleri, metallerle de iyonik bileşikleri oluştururlar. Genellikle moleküler halde bulunurlar. Oksijenli bileşiklerinin sulu çözeltileri asit karakterlidir. Son enerji düzeyinde 5,6 ve 7 elektron bulunur.

Metaller çözeltilerde katyonları (pozitif yüklü iyonları) oluştururken, ametaller anyon (negatif yüklü iyonları) oluşturma eğilimindedir. Metallerin aksine iyi iletken değillerdir ve elektronegatiflikleri çok yüksektir. Metaller ve ametaller arasında özellikler gösteren bazı yarı iletken elementler, "metaloidler" olarak da adlandırılır. Halojenler ve soygazlar da ametal doğadadır.

Hidrojen metal ya da ametal olarak kabul edilmez. Diğer ametaller grubunda incelenir.

Özellikleri
 Isı ve elektriği iletmezler. (Fulleren ve grafit hariç) (fiziksel)
 Yüzeyleri mattır. (fiziksel)
 Kırılgandırlar, tel ve levha haline dönüştürülemezler. (fiziksel)
 Bileşiklerinde hem pozitif hem de negatif değerlikte olabilirler. (kimyasal)
 Oda koşullarında katı,sıvı veya gaz hallerinde bulunabilirler. (fiziksel)
 Elektron almaya isteklidirler çünkü son yörüngelerinde 5,6 ve 7 elektron barındırabilirler. (kimyasal)
 Erime noktaları, kaynama noktaları ve yoğunlukları düşüktür. (fiziksel)
 Kendi aralarında kovalent bağlı bileşik oluştururlar. (kimyasal)
 Metallerle iyonik bağlı bileşik oluştururlar. (kimyasal)
 Oksijenli bileşikleri asidik özellik gösterir. (kimyasal)
 Doğada moleküler halde bulunurlar. (kimyasal)
 1A grubunda sadece hidrojen ametaldir. (kimyasal)
 Çok küçük cisimlerdir. (fiziksel)

Ayrıca bakınız
 Metal
 Metaloid
 Periyodik cetvel
 Soy gaz
 Yarı metal

Kaynakça

Ametal


Dar al-Harb (ar. دار الحرب, "Kuća rata"), prema islamskoj podjeli svijeta, naziv za zemlje zemlje u koje islam treba biti prenesen. Ostale zemlje su Dar al-Islam i Dar al-Kufr. Prema islamističkim konceptima koje je protumačio jezikoslovac Kamel Abderrahmani, iznimno angažiran u raspravama vezanim uz suvremeni islam i Europu, islamizam postoji od prve noći kada je Poslanik preminuo. Tad su nastali koncepti kojih nema u Kuranu, prema kojima islam dijeli svijet, Dar al-Islam i Dar al-Harb.
Metode kojim se širi islam obuhvaćene riječju rat su džihad, oružana borba, osvajanje, invazija. Metoda širenja je i mirna, misionarska ali militatni islamizam tako ne poznaje.
Oblik osvajanja je invazijom. U prošlosti su se služili vojnim osvajanjima, ali zbog neuspjeha vojnog osvajanja, koji su prolaskom vremena bivala sve neuspješnija, prišli su drugim metodama. Zadnji veliki primjer su seobe iz muslimanskih zemalja, ali ne one gdje je stvarni uzrok rat ili nemiri poput arapskog proljeća i rušenja stabilnih muslimanskih režima poput Gaddafijeva, Mubarakova, ali i Saddama Huseina. Veliki val muslimanskih civila koji je nagrnuo u Europu tobože zbog ekonomskih razloga i ugroženosti ratom nisu ni izbjeglice ni migranti, nego ciljana invazija. Dolaze iz država ili krajeva u kojima nema rata ni gladi, izvrsno su organizirani i financirani. Dolaze kao tobože mirni, premda nasilni karakter ne uspijevaju sakriti. Taktika im je da dolaze neoružano i služe se pravilom pritajivanja u islamu zvane taqiyya.

Izvori

Islam

Dar al-Harb


An Dendrobium dichaeoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dendrobium dichaeoides in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Papua New Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Dendrobium

Dendrobium dichaeoides


Simone Perrotta, (d. 17 Eylül 1977), orta saha olarak forma giymiş İtalyan eski millî futbolcudur. 2006 FIFA Dünya Kupası'nı kazanan İtalya millî takımın'da forma giymiştir. 29 Haziran 2013 tarihinde futbolu bıraktığını açıkladı.

Kulüp Kariyeri

Gençlik Kariyeri ve Juventus
Perrotta, Reggina'nın alt yapısında futbola başladı ve 1995 yılında Serie B'ye giriş yaptı. 1998 yılında, Juventus'a transfer oldu ve Antonio Conte, Didier Deschamps, Zinedine Zidane gibi isimlerle forma savaşı verdi fakat Juventus'da 6 maç forma girme şansını yakaladı.

Bari
1999 yılında Perrotta, 3 Milyon Dolar'a Bari'ye transfer oldu.

Chievo
2001-2002 sezonunda Serie A takımlarından Chievo'ya transfer oldu. Perrotta burada kulübün önemli orta saha futbolcularından bir tanesi oldu.

Roma
2004 yılında, Roma 4 yıllık taksit ile 7.2 Milyon Euro'ya transfer etti. Anlaşma daha sonra 3 taksite indirildi. 2006 yılında, 2010 yılına kadar kendisini Roma kulübüne bağlayacak olan imzayı attı.

Perrotta Ekim 2009 yılında Roma kulübü ile 1 yıllık daha sözleşme uzatma kararı aldı. Mart 2011 tarihinde, sezon başına 2.5 Milyon Euro'luk maaş ile sözleşme imzaladı.

2011-2012 sezonunda Roma'da orta saha olarak formalar giymiştir ve  Daniele De Rossi, Miralem Pjanić'in yanında kullanılmıştır. 20 Şubat 2012 tarihinde, Perrotta sözleşmesini 2 yıl daha uzatma kararı aldığını açıkladı ve 2013 yılına kadar Roma ile sözleşme imzaladı. Bu sezonda alacağı maaş 2.6 Milyon Euro'ya ve performansları, ikramiyeler yükseltilmiştir. 2011-2012 sezonunda Roma takımı için 20 maça çıktı fakat gol kaydedemedi. Teknik Direktörlüğe Zdeněk Zeman'ınn getirilmesi sonrasında çok daha fazla oyun süresi aldı. 29 Haziran 2013 tarihinde, Perrotta futbolu bıraktığını açıkladı.

Millî takım kariyeri
2002 yılında ilk kez İtalya millî takımına çağrıldı. İlk golünü Bulgaristan'a karşı atarken 2004 Avrupa Futbol Şampiyonasında de forma giydi.

2006 FIFA Dünya Kupası'nda teknik direktör Marcello Lippi yönetiminde dünya Şampiyonu oldular.

Roma'da oynadığı oyunu millî takımda oynayamayan Perrotta, millî takımda sol kanat ve defansif orta saha olarak forma giymiştir.

2009 yılında teknik direktör Marcello Lippi tarafından 2010 FIFA Dünya Kupası kadrosundan kadro dışı bırakılması sonucunda millî takımı bıraktığını açıkladı.

Özel hayatı
Perrotta, Calabria kökenli olup İngiltere'de doğmuştur. 4 yaşına kadar İngiltere'de yaşadı. Perrotta evlidir ve birde oğlu vardır. Perrotta, İngilizce ve İtalyanca bilmektedir.

Başarılar

Roma
Serie A: 2006, 2007, 2008, 2010 (ikincilik)
Coppa Italia: 2007, 2008 (şampiyon) 2005, 2006, 2010, 2013 (ikincilik)
Supercoppa Italiana: 2007 (şampiyon) 2006, 2008, 2010 (ikincilik)

Millî takım
FIFA Dünya Kupası: 2006 (şampiyon)
Avrupa 21 Yaş Altı Futbol Şampiyonası: 2000 (şampiyon)

1977 doğumlular
Juventus FC futbolcuları
SSC Bari futbolcuları
AS Roma futbolcuları
İtalyan futbolcular
AC ChievoVerona futbolcuları
Yaşayan insanlar
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
Kanat futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Serie A futbolcuları

Simone Perrotta


Syrets () est une station terminus de la ligne Sirets'ko-Petchers'ka (M3) du métro de Kiev. Elle est située dans le raïon de Chevtchenko de la ville de Kiev en Ukraine.

Mise en service en 2004, elle est desservie par les rames de la ligne M3. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Syrets, est une station terminus de la Ligne Sirets'ko-Petchers'ka (M3) du métro de Kiev. Elle est située avant la station Dorohojytchi, en direction du terminus est, Tchervonyï khoutir.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Syrets est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la section de Dorohojytchi à Syrets. Elle est conçue par les architectes : T. Tselikovskaya, V. Gneverev, A. Nashivochnikov avec la participation d'E. Badyaeva et Yu. Kravchenko.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Syrets est desservie par les rames de la ligne M3.

Intermodalité
La station est en correspondance avec la gare de Syrets de la ligne circulaire du Train urbain électrifié de Kiev.

À proximité

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kiev
 Ligne Sirets'ko-Petchers'ka (M3)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M3 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 2004
Terminus d'une ligne du métro de Kiev

Syrets (métro de Kiev)


İnuit halkları, Arktik bölgede, Alaska, Kanada ve Grönland'da yaşayan Eskimoların ayrıldığı iki ana koldan biri. Diğer kol Yupik halklarıdır.

Kültürel (ve siyasi) açıdan üç ana gruba ayrılırlar:

İnyupikler ya da Alaska İnuitleri
İnuitler ya da Kanada İnuitleri
Batı Kanada İnuitleri
Doğu Kanada İnuitleri
Grönland İnuitleri

Adlandırma
Yerel folklorda Eskimo sözcüğünün "çiğ et yiyen kişi" anlamına geldiğine inanıldığı için bu kelimenin kendilerini tanımlamak amacıyla kullanılmasını hakaret kabul ederler. Bununla birlikte Eskimo sözcüğü diğer dillerde hakaret ya da küçümseme anlamı taşımaz ve antropoloji ve arkeolojide yaygın olarak kullanılır. İnuit ve İnuk sözcükleri Kanada'da resmî  olarak Eskimo yerine kullanılmaktadır.

İnuit kelimesi İnuk kelimesinin çoğuludur. İnuk kelimesi İnuitçe'de "kişi" anlamına gelir. İnuitçe lisanının yaklaşık olarak 60.000 kullanıcısı vardır.

Nüfus
Alaska Yerli Dil Merkezine göre Eskimo-Aleut halklarının nüfusu ve anadillerini konuşabilen kişi sayısı:

Kabileler ve Şiveler
Eskimo kabile adları -miut ('halk') yapım ekiyle kurulur. Şivelerini belirtmek için de -miutun eki getirilir.

İnyupikçe (Alaska İnuitçesi) ve İnyupikler (Alaska İnuitleri)
Seward Yarımadası İnyupikçesi
Bering Boğazı İnyupikçesi
Diomede şivesi ve konuşan kabileler: Ingalikmiut, Imaqłit
Wales şivesi ve konuşan kabileler: Kiŋikmiut, Tapqaġmiut
King Adası şivesi ve konuşan kabileler: Ukiuvaŋmiut
Qawiaraq İnyupikçesi
Batı Qawiaraq şivesi ve konuşan kabileler: Siñġaġmiut, Qaviaraġmiut, Ayaqsaaġiaaġmiut, Aziagmiut
Doğu Qawiaraq şivesi ve konuşan kabileler: Iġałuiŋmiut
İnyupikçe (dar anlamda)
Malimiut İnyupikçesi
Kotzebue şivesi ve konuşan kabileler: Pittaġmiut, Kaŋiġmiut, Qikiqtaġruŋmiut
Kobuk şivesi ve konuşan kabileler: Kuuŋmiut, Kiitaaŋmiut ya da Kiitaaġmiut, Siiḷviim Kaŋianiġmiut, Nuurvinmiut, Kuuvaum Kaŋiaġmiut, Akuniġmiut, Nuataaġmiut, Napaaqtuġmiut, Kivalliñiġmiut
Kuzey Alaska İnyupikçesi
Tikiğaq şivesi ve konuşan kabileler: Tikiġaġmiut
North Slope şivesi ve konuşan kabileler: Utuqqaġmiut, Siḷaliñaġmiut (= Kukparungmiut, Kunmiut), Kakligmiut (= Sidarumiut, Utkiavinmuit, Nuvukmiut), Kuulugruaġmiut, Ikpikpagmiut, Kuukpigmiut (= Kañianermiut,  Killinermiut, Kagmalirmiut)
Nunataağmiut şivesi ve konuşan kabileler: Nunataaġmiut
Uummarmiutun ve konuşan kabileler: Uummarmiut
Batı Kanada İnuitçesi (Inuvialuktun) ve Batı Kanada İnuitleri (Inuvialuit)
Siglit İnuitçesi (Siglitun)  ve Siglitler: Qikiqtaruqmiut, Kupugmiut, Kittegaryumiut, Nuvuraqmiut, Avvagmiut, Nuunatahmiut
Inuinnaqtun (ᐃᓄᐃᓐᓇᖅᑐᓐ)
Kangiryuarmiutun ve konuşan kabileler (Kangiryuarmiut): Kanghiryuatjagmiut, Kanghirjuarmiut, ?Haneragmiut, ?Puivlirmiut, ?Nagyuktomiut
İqaluktuuttiaq şivesi ve konuşan kabileler: Ekaluktomiut, Kiglinirmiut
Qurluqtuq şivesi ve konuşan kabileler: Akkuliakattangmiut, Noahognirmiut, Kogluktomiut, Wallirmiut, Asiagmiut, Pingangnaktomiut
Umingmaktuuq şivesi ve konuşan kabileler: Nennitagmiut, Kilusiktomiut
Natsilingmiut İnuitçesi (Inuktitun)
Natsilik şivesi (Nattilingmiutut) ve konuşan kabileler: # Arvertormiut, Netsilingmiut, Kuungmiut
Arviligjuaq şivesi ve konuşan kabileler: Arviligjuarmiut
Sinimiut
Utkuhiksalik İnuitçesi (Utkuhiksalingmiutitut) ve konuşan kabileler: ?Ahagmiut, ?Hanningařuqmiut, ?Ilivilermiut, Ugyulingmiut, Qeqertarmiut, Utkuhiksalingmiut
Doğu Kanada İnuitçesi (ᐃᓄᒃᑎᑐᑦ Inuktitut) ve Doğu Kanada İnuitleri (Inuit)
Kivalliq İnuitçesi (Kivallirmiutut, Kivallirmiutun, Inuktitun) ve Kivalliq İnuitleri (ᑭᕙᓪᓕᕐᒥᐅᑦ Kivallirmiut)
Qaernermiut şivesi ve konuşan kabileler: Qaernermiut, ?Harvaqtormiut
Hauneqtormiut ya da Kangiqliniqmiut şivesi
Padlermiut şivesi
Ahiarmiut şivesi
Aivilik İnuitçesi (Aivilingmiutut, Inuktitut) ve Aivilik İnuitleri
Sallirmiut şivesi
Rankin şivesi ve konuşan kabileler: Aivilingmiut, ?Amitormiut
Kuzey Qikiqtaaluk İnuitçesi (Qikiqtaaluk uannangani, Inuktitut)
Tununirmiut şivesi ve konuşan kabileler: Nedlungmiut, Tununirusirmiut, Tununermiut, Mittimatalingmiut, Aggomiut, ?Pilingmiut
Iglulirmiut şivesi
Güney Qikiqtaaluk İnuitçesi (Qikiqtaaluk nigiani, Inuttitut)
Güneydoğu şivesi ve konuşan kabileler: Akudnirmiut, Padlimiut, Qinguamiut, Saumingmiut, Kingnaitmiut, Qinguamiut, Okomiut, Talirpingmiut
Güneybatı şivesi ve konuşan kabileler: Kingarmiut ya da Sikosuilarmiut, Akuliarmiut, Nugumiut, Qaumauangmiut
Nunavik İnuitçesi (Inuttitut, Nunavimmiutitut)
Tarramiutut ya da Taqramiutut şivesi ve konuşan kabileler (Tahagmiut ya da Tarramiut): Nuvugmiut, Ungavamiut, Tahagmiut
Siqinirmiut: Koksoakmiut, Kangiqsualujjuamiut, Kidlinungmiut
Itivimiut
Qikirtamiut
Nunatsiavut ya da Labrador İnuitçesi (Inuttut, Inuttitut, Nunatsiavummiutut, Labradorimiutut)
Kuzey Nunatsiavut şivesi ve konuşan kabileler: Kongithlushuamiut, Chuckbuckmiut, Nunenumiut, Avitumniut
Rigolet şivesi ve konuşan kabileler: Aivitumiut, ?Netcetumiut, ?Puthlavamiut
Grönland İnuitçesi (Kalaallisut) ve Grönland İnuitleri (Kalaallit pl Kalaaleq sg)
Kuzey Grönland İnuitçesi (Avannarhuarmiutut, Avanersuarmiut[u]ut), Kalaallihut, Inuktun, Taissumanialungmiut) ve **Kuzey Grönland İnuitleri (Inughuit)
Batı Grönland İnuitçesi (Kitaamiutut, Kalaallisut)
Kuzey Batı Grönland İnuitçesi
Avangnamiut şivesi
Kangaatsiaq-Uummannaq şivesi ve konuşan kabileler: Qeqertarsuarmiut, Kangiamiut, Akunermiut)
Orta Batı Grönland şivesi ve konuşan kabileler: Quavaitmiut, Kalatditmiut
Güney Batı Grönland şivesi ve alt şiveleri: Paamiut, Nanortalik-Qaqortoq, Kap Farvel
Doğu Grönland İnuitçesi ve konuşan kabileler: Angmagsalingmiut

Tarih
Asya ile Amerika birbirine bağlı kara parçaları iken, son Buzul Çağı'nın bitimine doğru (günümüzden yaklaşık 12000 yıl önce), Sibirya'dan Alaska'ya geçen avcıların torunlarıdır. Bununla birlikte bazı iddialara göre de MÖ 3000 yıllarında Bering Boğazı üzerinden Amerika'ya geçmişlerdir .

Dil verileri ve arkeolojik kalıntılar Eskimo halklarının Bering Boğazı'nın buzlarla kaplanıp kara köprüsü olduğu zamanlarda günümüzden 10.000 yıl önce iki ayrı etnik grup (Eskimo ve Aleut) olarak Alaska'dan Kamçatka'ya kadar olan bölgede bulunduklarını göstermektedir. Eskimo ve Aleutların denizde avlanma tekniklerinin geliştirilmesinden önce bölündüklerini gösteren dil verileri arasında ok ve yay için ortak kelimelerin bulunması, bunun yanında deniz avcılığı terimlerinin Eskimo ve Aleutlarda farklı olması gösterilebilir. Eskimo ve Aleutlar deniz avcılığını birbirlerinden bağımsız olarak geliştirmişlerdir.

Günümüzde Alaska, Kanada ve Grönland'da yaşayan İnuit halklarının ataları MS 1000 yıl önce Thule kültürünü oluşturmuşlardı.

Sosyal yaşam
Ataları çeşitli bölgelere yerleştikleri için farklı kültür özellikleri geliştirmişlerdir; ama bu çok çeşitli toplulukların günümüzde de yaşayan ortak özellikleri vardır. İnuitler, günümüzde çoğunlukla Grönland'ın, Kanada'nın, ABD'nin ve Rusya'nın yasal sınırlarının iki yanında yaşamaktadırlar.

Alaska'da çamur sıvalı dikdörtgen evlerde, Grönland'da taş, toprak ve balina kemiğinden yapılmış kubbeli evlerde, Kanada'da ise iglo denilen buzdan yapılmış kubbeli evlerde yaşarlar. Bununla birlikte modern evlerde yaşayan İnuitler de vardır. Kara ulaşımını köpeklerin çektiği kızaklarla, deniz ulaşımını "kayak" adı verilen kayıklarla ve kadınların kullandığı "umiak" adlı ağaç ve deriden yapılmış botlarla sağlarlar. Ancak günümüzde motorlu taşıtlar, motorlu kızaklar, ateşli silahlar ve modern kamp aletlerini de kullanmaktadırlar.

İnuitlerin yaşadıkları geniş tundra bölgesi, yılda sekiz - dokuz ay süren dondurucu kuzey kışından ötürü tarıma elverişli olmayan topraklarla kaplıdır. Bu yüzden Eskimo ekonomisi avcılık ve balıkçılığa (özellikle balina avcılığı) dayanmaktadır. Temel yiyecekleri balık,ren geyiği ve sığındır.

Aile

Köy odası

Şenlik ve Törenler

Dil ve Eğitim

Eskimo dilleri
Yupik dilleri
Sirenik Yupikçesi
Sibirya Yupikçesi
Naukan Yupikçesi
Yupikçe (Alaska Yupikçesi)
Supikçe (Pasifik Yupikçesi)
İnuit dilleri
İnyupikçe (Alaska İnuitçesi)
Batı Kanada İnuitçesi (Inuvialuktun)
 Siglit İnuitçesi
Inuinnaqtun
Natsilingmiut İnuitçesi
Doğu Kanada İnuitçesi (ᐃᓄᒃᑎᑐᑦ Inuktitut)
Kivalliq İnuitçesi
Aivilik İnuitçesi
Kuzey Qikiqtaaluk İnuitçesi
Güney Qikiqtaaluk İnuitçesi
Nunavik İnuitçesi
Nunatsiavut ya da Labrador İnuitçesi
Grönland İnuitçesi

Avcılık ve toplayıcılık

Eskimolarda av erkeklerce ya da kadınlarla birlikte yapılır ve avlanan büyük avlar erkeklerce yüzülür ve parçalanır. Fakat avın aile ve akrabalar ile ihtiyacı olan yabancılar arasında paylaşımı yalnızca kadınlarca yapılır.

Din

Eskimoların çoğu Şaman ya da Hristiyan inançlarına sahiptirler. Hristiyan Eskimolar "Grönland Evanjelik Lutherci Kilisesi ile Moravian ve Anglikan kiliselerine mensupturlar.

Geleneksel eskimo inanışı ise şaman denilen din adamları etrafında organize olmuş, karmaşık ve sözlü olarak nesilden nesile nakledilen bir inanç sistemidir. Destanlar ve şarkılı şiirli atışmalar kültürlerinde önemli bir yer tutar.

Şamanizm

Hıristiyanlık

Giyim Kuşam

Giyecek

Takı ve beden süslemesi

Dövme

Kolsuz bacaksız insan biçimli üzeri dövme desenli fildişi oyma bebeklerin Arktik'teki tarihi  3.500 yıl öncesine uzanıyor. Bering Boğazı ve Grönland'da dövmeli mumyalara rastlanmıştır. 3.500 yıl öncesi Sivullirmiut (ya da Tunnit, Dorset) kültürüne ait yüz maskesinde dövme izleri görülmektedir.

Dövme bütün Eskimo halklarında yaygın bir gelenek olup daha çok kadınlarda görülür. Eskimolardaki ilk dövme kaydını 1576 yılında Kanada'da Sir Martin Frobisher (1535 ya da 1539 - 1594) daha sonra kendi adıyla anılacak olan koyda Eskimolardan yapmıştır.

Mutfak

Ayrıca bakınız
 İglo
 Skræling
 Kolomb öncesi Amerika
 Martin Frobisher
 Inuit Circumpolar Council

Kaynakça ve notlar

Dış bağlantılar
 Tattoos Images From the Arctic & Alaska

İnuit halkları


نادي شباب الخيام  هو نادٍ رياضي مغربي من مدينة أكادير. يمارس في دوري الدرجة الثانية المغربي ، تأسس النادي سنة 1989

أندية كرة قدم في المغرب

نادي شباب الخيام


Nisan, Gregoryen Takvimi'ne göre yılın 4. ayı olup 30 gün çeker.

Nisan sözcüğünün, Farsça (Nisan), Süryanice (Nisanna), Sümerce (Nisag = ilk meyveler), Akadca (Nisānu) ve İbranice (nîsān) sözcüklerinden alındığı söylenebilir.

Nisan adının İngilizcesi olan April sözcüğünün Latince aprilis'den geldiği rivayet olunur. Klasik etimolojiye göre, Latince aperire (açmak); ağaçların çiçek açmaya başladığı mevsimi ima eder. Aynı tez, modern Yunancada ilkbahar anlamına gelen ἁνοιξις (açmak) ile de destek bulmaktadır.

Nisan


Küskünüm, 22 Mayıs 1986'da Bayar Müzik firmasından çıkarılmıştır. Bu albüm Türkiye'de tüm zamanların en çok satan albümüdür. Albüm sadece yasal olarak en az 12 milyondan fazla satmıştır. Albümde yer alan şarkıların hepsi Müslüm Gürses klasiği haline gelmiştir. Albümün bütün müziklerinde Burhan Bayar imzası vardır.

Şarkı listesi

Albüme konmayan yedek şarkılar
 Küskünüm albümünün resmi olarak bilinen iki yedek şarkısı vardır. Sende Kalmış, Islanmışsın, Nedense şarkılarının da bu albümün yedek şarkıları olduğu iddia edilmiştir. Dinleyin Geceler ve Sebepsiz Ayrılık şarkıları 1988 yılında yayımlanan Bayar Halk Konserleri adlı korsan albümde yayımlanmıştır.

Albüme ait diğer bilgiler
 Albümün ilk kaset, plak ve CD basımlarında Seni Yazdım şarkısının söz yazarı Altın Karakaya olarak belirtilmiş sonradan basılan CD ve plak basımlarında ise Hasan Bağlan olarak belirtilmiştir.
 Albümün popüler şarkılarından olan Unutamadım (Kaç Kadeh Kırıldı) eseri daha sonra Ego Den Moiazo Kanenos adıyla Yunanca olarak yayımlanmıştır.

Künye
 Yönetmen: Burhan Bayar
 Tonmaister: İhsan Apça
 Kayıt: İstanbul Ses Kayıt
 Kapak Tasarım: Ajans Tuncel
 Baksı: FRS

Orkestra bilgileri

 Yaylılar: Mustafa Sayanİskender ŞencemalAli İhsan KısaçAdnan KaradumanAyhan ŞenyaylarYaşar Okyayİlyas TetikBaki KemancıSait Büyükçınar
 Viola: Rıfat ŞanlıelMehmet Şenyaylar
 Çello: Özer Argun
 Kanun: Halil Karaduman
 Obua: Celal Akatlar
 Flüt & Piccola: Burhan Bayar
 A. Bass: Mustafa Perin
 Bass: İsmail Soyberk
 Elektro Gitar: Bejo
 Ney: Ercan Irmak
 Darbuka: Celal Bağlan
 Tef: S. Ayta
 Bongo: E. Duran
 Akordeon: Rıfat Şanlıel

Kaynakça

Müslüm Gürses albümleri
1986 albümleri
Bayar Müzik albümleri
Arabesk albümleri
Türkçe albümler

Küskünüm (albüm)


12244 Werfel este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12244 Werfel este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,08 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 9,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

12244 Werfel


مجموعة البلدان الناطقة بالبرتغالية (بالبرتغالية:Comunidade dos Países de Língua Portuguesa) هي منظمة حكومية دولية تجمع الدول والمناطق الناطقة باللغة البرتغالية. تغطي الدول التابعة للمجموعة مساحة 10,772,000 كيلومتر مربع بمجموع سكان يقدر ب223 مليون نسمة.

تأسيس المجموعة
تأسست مجموعة البلدان الناطقة بالبرتغالية عام 1996 عن طريق اجتماع سبع دول وهي البرتغال والبرازيل وأنغولا والرأس الأخضر وغينيا بيساو وموزمبيق وساو تومي وبرينسيبي، وفي عام 2002 أنظمت تيمور الشرقية للمجموعة بعد استقلالها. وأعلنت المجموعة خلال الاجتماع المقام في لواندا عن اعتبار يوم 5 مايو اليوم الثقافي لهذه الدول (Dia da Cultura Lusófona). في يوليو 2006 انضمت غينيا الاستوائية وموريشيوس للمجموعة كمراقبين بالإضافة إلى 17 منظمة دولية. وتلاها انضمام السنغال عام 2008.

الأعضاء

دول ترغب بالانضمام

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للمجموعة
 Africanidade الدول الأفريقية في المجموعة

انظر أيضا
 قائمة مجموعات دول العالم

بلدان وأقاليم ناطقة بالبرتغالية
ثقافة اللغة البرتغالية
علاقات أنغولا الخارجية
علاقات البرازيل الخارجية
علاقات البرتغال الخارجية
علاقات الرأس الأخضر الخارجية
علاقات تيمور الشرقية الخارجية
علاقات ساو تومي وبرينسيب الخارجية
علاقات غينيا الاستوائية الخارجية
علاقات غينيا بيساو الخارجية
علاقات موزمبيق الخارجية
لغة برتغالية
مراقبو الجمعية العامة للأمم المتحدة
منظمات أسست في 1996
منظمات ثقافية دولية
منظمات حكومية دولية
منظمات دولية
منظمات مقرها في لشبونة

مجموعة البلدان الناطقة بالبرتغالية


Pozzomaggiore (sardisk: Pottumajòre, Pottumaggiòre) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 438 meters højde og har 2.617 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 78,77 km² og grænser til kommunerne Bosa, Cossoine, Mara, Padria, Semestene, Sindia og Suni.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Pozzomaggiore


Luckner Lazard o Lucner Lazard (* 7 de julio de 1928 - 15 de mayo de 1998) fue un pintor, ilustrador y escultor de Haití.

Datos biográficos
Nacido en la capital Puerto Príncipe, Lazard estudió durante cinco años en el Centre d'Art antes de recibir una beca el año 1951 para estudiar en París. El año 1956, fundó la Brochette Gallery (Galería Brocheta) en Haití y se estableció en los Estados Unidos.

Las obras de Lazard han sido expuestas en Europa, el Caribe, Norte América y Brasil. Algunas de las salas de exposiciones en las que ha presentado su obra son el Instituto de Francia en México, la Zegri Gallery de Nueva York y, en 1976, el Paul Robeson Multimedia Center en Washington D. C.

Notas y referencias

Notas

 Bibliografía

Enlaces externos
 Galería Martelly: Obras de Luckner Lazard.

Enlaces externos

Escultores del siglo XX
Escultores de Haití
Escultores de Haití en Francia
Pintores de Haití del siglo XX
Ilustradores

Luckner Lazard


El planeta HD85512 b es un planeta extrasolar que orbita la estrella HD 85512 a 36 años-luz de distancia, siendo el único planeta conocido del sistema, además de ser el que más se asemeja con las condiciones de vida en la Tierra. El planeta fue descubierto por el espectrógrafo HARPS, llamado así por las siglas en inglés de "Buscador de Planetas por Velocidad Radial de Alta Precisión"  del Observatorio Europeo del Sur (ESO).

Localización
El planeta se encuentra orbitando la estrella HD 85512, una enana naranja de tipo espectral K5V (más fría que el Sol) a una distancia de 38.895.480 kilómetros, lo que equivale en nuestro sistema solar a estar ligeramente más alejado del Sol que Venus, esta distancia la hace situarse justo a los límites de la zona habitable, la distancia justa para que pueda tener agua líquida en su superficie. La estrella, a 36,4 años luz de distancia, se puede localizar en la constelación de Vela.

Descubrimiento
El planeta fue descubierto por el programa GTO del HARPS (que estudia los parámetros orbitales y la velocidad radial de pequeños planetas rocosos). Tras estudiar estos datos, un grupo de astrónomos del Centro de Astrofísica Harvard-Smithsonian y del Instituto de Astronomía Max Planck ,entre ellos Lisa Kaltenegger, la directora de la investigación, publicaron su descubrimiento.

Características
El planeta se caracteriza por ser uno de los pocos mundos conocidos capaces de albergar vida, ya que se encuentra a la distancia justa de su sol y posee el tamaño adecuado (unas 3,5 masas terrestres). Simulaciones hechas por la doctora Lisa Kaltenegger y por su equipo han demostrado que si el planeta, tuviera una atmósfera de CO₂/H₂O/N₂ parecida a la Tierra, le bastaría con tener el 50% de la atmósfera cubierta de nubes (en el caso de la Tierra la superficie cubierta asciende al 60%) para que sea capaz de albergar agua líquida en su superficie.

Este planeta es el segundo (o tercero si se cuenta a Gliese 581 g)  de estas características descubierto, siendo el primero Gliese 581 d. En los dos casos estos planetas solo pueden albergar vida si se dan las condiciones de tener una atmósfera parecida a la de la Tierra, la usada en los modelos matemáticos. Algo que, con la tecnología actual, es imposible descubrir.

Véase también
 Planeta extrasolar
 HD 85512
 Gliese 581 d
 Gliese 581 g
 Kepler 22b

Kepler 22b
Fue descubierto en 2011 por un equipo internacional de científicos de Estados Unidos, Dinamarca, Reino Unido, Australia, Países Bajos y Francia. Se encuentra a 535,9 años luz de la Tierra.

Foto: The Planetary Habitability Laboratory @ UPR Arecibo (phl.upra.edu)

Referencias

Enlaces externos
 https://www.cfa.harvard.edu/~lkaltenegger/Home_files/KalteneggerHD85512.pdf
 http://www.cfa.harvard.edu/
 http://arxiv.org/abs/1108.3561v1

Constelación de Libra
Exoplanetas detectados por velocidad radial
Planetas extrasolares descubiertos en 2011
Planetas terrestres
Supertierras
Supertierras en la zona habitable

HD 85512 b


Hackaday est un magazine en ligne d'actualité sur le hacking matériel. Il a été créé en 2004 par Phillip Torrone, d'abord comme un magazine pour Engadget,  ().

En 2021, le propriétaire du site, Supplyframe est racheté par Siemens.

Tous les ans depuis 2014, Hackaday organise un prix, le Hackaday prize, récompensant des projets DIY innovants.

Références

Liens externes

  Hackaday.io, communauté officielle de Hackaday

Fondation en 2004
Webzine
Hacking
Site web technologique

Hackaday


Habsburško-turski rat 1716. – 1718. ili Habsburško-osmanski rat 1716. – 1718., oružani sukob između vojnih snaga Habsburške Monarhije i Turskog Carstva u drugom desetljeću 18. stoljeća. Habsburzi su ušli u rat kao saveznici Mletačke Republike, koja je već ranije zaratila s Osmanlijama u takozvanom Drugom morejskom ratu, kod nas poznatom i pod nazivom Sinjski rat. Rat se vodio na velikom prostoru jugoistočne Europe, a počeo je turskom objavom rata caru i kralju Karlu III. (VI.), da bi zatim habsburška vojska, u čijem su sastavu bile i hrvatske postrojbe, pod vodstvom princa Eugena Savojskog krenula u smjeru jugoistoka i oslobodila velika područja, od sjeverne Bosne, preko Vojvodine i sjeverne Srbije, do znatnog teritorija današnje Rumunjske. Požarevačkim mirovnim sporazumom 1718. godine rat je okončan, a Habsburzi su preuzeli kontrolu nad dijelovima Hrvatske, Ugarske, Srbije i  Vlaške, koje su Turci osvojili dvjestotinjak godina prije toga.

Tijek rata

Dana 13. travnja 1716. godine Habsburška Monarhija i Mletačka Republika sklopile su savez protiv Turskog Carstva, koje je odmah zatim Habsburzima objavilo rat. To je bio četvrti (po nekim klasifikacijama šesti) veliki ratni sukob između habsburških i osmanskih snaga na širokom prostoru jugoistočne Europe. I s jedne i s druge strane skupljale su se vojske; habsburškoj je na čelu bio princ Eugen Savojski, a turskoj veliki vezir Silahdar Ali-paša (kasnije je na njegovo mjesto došao Hadži Halil-paša).

Habsburška vojska je odmah na početku rata prešla preko rijeke Save u sjevernu Bosnu i nakon bitaka s osmanskim snagama oslobodila dijelove Pounja, Bosansku Gradišku, Bosanski Brod, Dubočac, Kobaš, Derventu te još neke gradove i utvrde. U tim bitkama su se, među ostalima, istaknuli zapovjednici Ivan V. Drašković (koji je tada obnašao dužnost hrvatskog bana) i pukovnik Maximilian von Petrasch.

Turska vojska je, pod zapovjedništvom velikog vezira Silahdar Ali-paše, u kolovozu 1716. s juga prešla rijeku Savu i opsjela Petrovaradin, ali je princ Eugen Savojski uskoro pristigao sa svojim trupama i razbio Osmanlije. Zatim je potonji nastavio svoj pohod prema istoku oslobodivši u listopadu Temišvar i još neke tadašnje ugarske gradove (koji su danas u Rumunjskoj).

Godine 1717. najvažniji događaj bio je oslobođenje  Beograda, grada kojeg su Turci osvojili još 1521. godine i čijoj je obrani na čelu bio Mustafa-paša. Oslobođenje je uslijedilo nakon dvomjesečne habsburške opsade toga grada i izbacivanja osmanske vojske iz njega u mjesecu kolovozu. Pod navalom trupa princa Eugena Osmanlije se su se povukli čak do Niša, a oslobođeni su veliki dijelovi sjeverne Srbije, uključujući jaka uporišta, kao što je, primjerice, bio Šabac.

Izgubivši bitke na bojnom polju Turci su bili prisiljeni na sklapanje mirovnog sporazuma. To se zbilo u Požarevcu dana 21. srpnja 1718. godine. Rat je time završio, a prema mirovnom sporazumu svaka strana je imala pravo zadržati onaj teritorij nad kojim je u tom trenutku imala kontrolu. Do tog su dana habsburške snage istjerale Turke iz Jasenovca, Kostajnice, Bosanskog Novog i drugih dijelova Pounja, zatim iz bosanske Posavine (razmjerno uski pojas uz desnu, južnu obalu Save), od Dubice i Gradiške preko Kobaša, Dervente, Bosanskog Broda i Šamca do Brčkog, te iz sjeveroistočne Bosne, uključujući i Bijeljinu i Zvornik. Turci su se tijekom rata povukli i iz sjeverne Srbije, zapadnog dijela Vlaške, zatim iz Banata, i Srijema, tako da je uspostavljena stara hrvatska granica na dunavsko-savskom međurječju, sa Zemunom kao najistočnijim dijelom Hrvatske.

Nasljeđe

Požarevačkim mirovnim sporazumom je Habsburška Monarhija, a time i Hrvatska kao njen sastavni dio, dobila, odnosno vratila jedan manji dio teritorija kojeg je izgubila u vrijeme intenzivnih turskih nadiranja. Istodobno je Mletačka Republika proširila svoje posjede u dalmatinskom zaleđu, osobito od Sinja prema jugoistoku, uključujući područje Imotskog. Sporazumom je također utvrđeno da trgovci mogu slobodno putovati i trgovati u dotad sukobljenim državama. Turska strana nije, ipak, bila zadovoljna sklopljenim mirom, što je dvadesetak godina kasnije rezultiralo novim ratom između nje i Habsburške Monarhije koji je trajao od 1737. do 1739. godine i u kojem su Osmanlije ponovno zaposjeli neke dijelove teritorija kojeg su ranije izgubili.

Vidi još

 Popis ratova
 Hrvatska pod Habsburzima
 Hrvatsko-osmanski ratovi
 Hrvatske zemlje pod osmanskom vlašću
 Bosna pod Turcima

Izvori

 Hrvatski ratovi
 Hrvatska vojna povijest
 Austrijska vojna povijest
 Osmanska vojna povijest
Habsburško-turski rat
Habsburška Monarhija
Hrvatske zemlje pod osmanskom vlašću

Habsburško-turski rat 1716. – 1718.


Als Intensivtäter werden vorwiegend in Deutschland Personen bezeichnet, die mehrfach durch Straftaten auffallen. Ähnliche Begriffe sind Wiederholungstäter und Serientäter. Viele Intensivtäter sind männliche Jugendliche.

Intensivtäter sind zu unterscheiden von Schwellentätern, von Gelegenheitstätern und von Einmaltätern. Oft begehen sie mehrmals dieselbe Straftat, beispielsweise Raub, Körperverletzung, Erpressung oder Handel mit Drogen.  Die Kriterien der Bundesländer, nach denen in Deutschland Intensivtäter eingestuft werden, unterscheiden sich laut Bundeskriminalamt (BKA) voneinander.

Laut einer Studie des bayerischen LKA
waren etwa 10 Prozent der 14- bis 25-jährigen Straftäter Intensivtäter; sie verübten etwa 50 Prozent der bekanntgewordenen Straftaten dieser Altersgruppe.
Überproportional viele dieser Intensivtäter hätten an sozialen Brennpunkten, gerade unter Jugendlichen, Straftaten verübt.

Beim Landeskriminalamt Berlin wurde eine Intensivtäterabteilung eingerichtet, nachdem 2002 in der Fachzeitschrift Kriminalistik ein von einem leitenden Beamten des Landeskriminalamtes (LKA) geschriebener Artikel über Nidal R. erschienen war. Der LKA-Beamte wollte damit auf den in seinen Augen zu laschen Umgang mit dem Wiederholungstäter hinweisen, der damals als 20-Jähriger bereits über 80 Einträge in seiner Akte hatte und vor Gericht in 52 von 60 Fällen Haftverschonung oder Bewährung erhalten hatte.
Nach dem gewaltsamen Tod von Nidal R. am 9. September 2018 haben Gewerkschaft der Polizei und Bund Deutscher Kriminalbeamter eine bundesweite Intensivtäter-Datei gefordert.

Der Präsident des Bundeskriminalamts (BKA) Holger Münch schlug im November 2018 der Innenministerkonferenz ein Konzept für ein bundesweit abrufbares Punktesystem für straffällige Zuwanderer vor, mit einer Abschiebung bei Erreichung einer Punktegrenze. Anlässlich einer Diskussion dieses Konzepts unter Innenministern von Bund und Ländern wurde vorgeschlagen, künftig auch deutsche Intensivtäter über ein Punktesystem zu erfassen, um rechtzeitig Gegenmaßnahmen einzuleiten.

Änderungen der Straftäterprofile von in Deutschland lebenden Intensivstraftätern ausländischer Staatsangehörigkeit werden den Ausländerbehörden mitunter häufig nicht mitgeteilt.

Literatur
 Annette Boeger (Hrsg.): Jugendliche Intensivtäter. Interdisziplinäre Perspektiven. VS-Verlag, Wiesbaden 2011, ISBN 978-3-531-17295-8.
 Lorenz Huck: Jugendliche Intensivtäter/innen. Kriminelle Karrieren und Präventionsmöglichkeiten aus Sicht der betroffenen Subjekte. Argument-Verlag, Hamburg 2009, ISBN 978-3-88619-732-3.
 Claudia Koch-Arzberger, Klaus Bott, Hans-Jürgen Kerner, Kerstin Reich: Mehrfach- und Intensivtäter in Hessen. Basisbericht. Hessisches Landeskriminalamt, Wiesbaden 2008, ISBN 978-3-941010-00-0, Onlineversion (PDF), abgerufen am 4. August 2016.
 Claudia Koch-Arzberger, Klaus Bott, Hans-Jürgen Kerner, Kerstin Reich, Thaya Vester: Mehrfach- und Intensivtäter in Hessen. Abschlussbericht. Hessisches Landeskriminalamt, Wiesbaden 2010, ISBN 978-3-941010-02-4, Onlineversion einer Kurzfassung, 2. April 2009 (PDF)

Weblinks

 Jugendliche Intensivtäter: Mit Härte und Haft erfolgreich gegen junge Serientäter  (Der Tagesspiegel 8. Februar 2010; zeit.de)
 Inventar / Linkliste der Universität Konstanz: Links to Criminological Resources

Siehe auch
 Organisierte Kriminalität
 Kriminologie
 Three-strikes law (USA)
 Kurve kriegen (Kriminalpräventives Programm Nordrhein-Westfalen)

Einzelnachweise

!Jugendkriminalitat
!Jugendkriminalitat
Kriminologie
Kriminalphänomenologie
Täter

Intensivtäter


Šoporňa este o comună slovacă, aflată în districtul Galanta din regiunea Trnava, pe malul râului Váh. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 4.228 de locuitori.

Istoric
Localitatea Šoporňa este atestată documentar din 1251.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Šoporňa


Hollanda Antilleri (), eski adıyla Hollanda Batı Hint Adaları, Karayip denizinde iki ada topluluğu olarak Küçük Antiller'in bir parçası olup Hollanda Krallığı'nın özerk bir bölgesini oluşturmaktaydı. Adaların ekonomileri genellikle turizm, kıyı bankacılığı ile petrol rafinerilerine (Aruba, Kurasao'da) dayalı olmaktaydı ve yasa dışı uyuşturucu kaçakçılığının da önemli bir gelir kaynağı olduğu öne sürülmekteydi.

Ancak 10 Ekim 2010'da yapılan referandum sonucunda, Hollanda Antilleri dağılmış, Bonaire, Saba ve Sint Eustatius adaları BES Adaları'nı meydana getirip Hollanda'nın üç özel belediyesi olmuştur. Aruba (1986'da Hollanda Antilleri'nden ayrıldı), Curaçao, Sint Maarten ise doğrudan Hollanda Krallığı'na bağlı 3 özerk bölge olmuştur.

Tarih
Adalar önce İspanya sonra bazıları Büyük Britanya, sonra da 17. yüzyılda Hollanda sömürgeleri olmuştur.

Hollanda Batı Hint Ortaklığınca Afrika'dan Amerika'ya köle taşımacılığında aktarma noktaları olarak kullanılmışlardır. Bu durum köleliğin yasaklandığı 1863 yılına dek sürmüştür.

1954 yılında, adalar sömürge konumundan Hollanda Krallığı'na bağlı özerk bölgeler konumuna yükseltilmişlerdir.

Aynı Krallığa bağlı Hollanda ile sözde eşit konumda olmalarına karşın, altyapı, hayat standardı, sağlık güvencesi gibi konularda Hollanda'dan çok gerisinde idi. Son yıllarda, turizme bağlı olarak hızlı gelişme göstermelerine rağmen; Hollanda'nın yardımları gelirlerinde önemli yer tutmaktaydı.

Aruba adası 1986 yılında Hollanda Antilleri'nden ayrılıp, doğrudan Hollanda Krallığı'nın özerk bölgesi olmuştur. Öteki adalar da, zaman zaman konumlarını sorgulamakta, tam bağımsızlıktan, özerkliğin bile olmadığı "Hollanda ili" olmaya kadar değişen seçenekler tartışılmaktadır.

Yıkılış
İlk olarak, 1982'deki Ada Düzenlemesi, Hollanda Antilleri'ne bağlı 4 bölgeyi belirledi, Bonaire, Curaçao, Aruba ve Rüzgârüstü Adaları. Ancak 1983'te Rüzgârüstü Adaları 3'e ayrıldı ve Bonaire, Curaçao ve Aruba ile birlikte Sint Maarten, Sint Eustatius ve Saba'da Hollanda Antilleri bölgelerine eklendi. 1 Ocak 1986'da, Aruba, Hollanda Antilleri'nden ayrıldı ve direkt Hollanda Krallığı'na bağlı özerk ülke oldu ve böylece ilk ayrılık gerçekleşmiş oldu. Bu sayede Hollanda Antilleri'ne bağlı bölge sayısı 6'dan 5'e düştü ve diğer bölgelerde özerk olma fikrini düşünmeye başladı. 2005'teki ilk referandumda, Hollanda Antilleri'nin dağılmamasına karar verildi.

Ancak, 10 Ekim 2010'da yapılan referandum sonucunda, Hollanda Antilleri dağılmış, Bonaire, Saba ve Sint Eustatius adaları BES Adaları'nı meydana getirip Hollanda'nın üç özel belediyesi olmuştur. Aruba (1986'da Hollanda Antilleri'nden ayrıldı), Curaçao, Sint Maarten ise doğrudan Hollanda Krallığı'na bağlı 3 özerk bölge olmuştur. İşte oluşan yeni bölgeler;

Politika
Ülkenin baş yöneticisi yerel olarak vali tarafından temsil edilen Hollanda kral ya da kraliçesi idi. Aynı sistem ise oluşan yeni bölgelerde de geçerli olacak.

Vali, Yerel Bakanlar Kurulu'na da başkanlık yapmaktaydı. Yasama ise iki düzeyde yapılır; üst düzeyde, her adanın bir yetkilisinin bulunduğu Hollanda Antilleri Bakanlar Kurulu'nca yapılırdı, yerel olarak ise her adanın kendi Bakanlar Kurulu'nca yapılırdı.

Hollanda Antilleri'nin gelecekteki konumu
2004 yılında Hollanda Antilleri ile Hollanda'nın oluşturduğu bir kurul Hollanda Antilleri'nin gelecekteki konumu konusunda bir rapor hazırlamıştır. Kurul raporda, Hollanda Krallığı'nın tüzüğünün Hollanda Antilleri'nin kaldırılması yönünde değiştirilmesini salık vermiştir. Öneriye göre Hollanda Krallığı'na bağlı iki yeni özerk bölge oluşturulmalıdır: Kurasao ile Sint Maarten. Bonaire, Saba ile Sint Eustatius ise doğrudan (kendisi de Hollanda Krallığı'na bağlı olan) Hollanda'ya bağlanmalıdır.

8 Nisan 2005'te yapılan %54 katılımlı halk oylamasında, Kurasaolıların %70'i Kurasao'nun özerk bölge olarak (arada Hollanda Antilleri olmadan) Hollanda Krallığı'na bağlanması, %23'ü ise doğrudan (bir ili olarak) Hollanda'ya bağlanması yönünde oy kullanmışlardır. Bu halk oylaması bağlayıcı olmasına karşın uygulanma tarihi yönünde daha açıklama yapılmamıştır. Sint Eustatius'ta ise, yaşayanların %76'sı şu andaki durumu koruyarak, Hollanda Antilleri'nin parçası olarak kalmak istediklerini belirtmişlerdir.

10 Ekim 2010'da yapılan referandum sonucunda, Hollanda Antilleri dağılmış, Bonaire, Saba ve Sint Eustatius adaları BES Adaları'nı meydana getirip Hollanda'nın üç özel belediyesi olmuştur. Aruba (1986'da Hollanda Antilleri'nden ayrıldı), Curaçao, Sint Maarten ise doğrudan Hollanda Krallığı'na bağlı 3 özerk bölge olmuştur.

Adalar
Adalar üç bin kümeden oluşuyordu:

Venezuela açıklarında (Aruba'ya yakın):
 Bonaire, ("Küçük Bonaire" adı verilen küçük adacığıyla birlikte).
 Curaçao, ("Küçük Kurasao" adı verilen küçük adacığıyla birlikte).

Kuzeyde, Porto Riko'nun doğusunda yer alan:
 Saba
 Sint Eustatius (Sint Eustatius)
 Sint Maarten (Sint Maarten -Adanın kuzeyi Saint-Martin olarak adlandırılır ve bir Fransız sömürgesidir).

Coğrafya
Adaların tümü yanardağla oluşmuş olup, dağlık olduğu için tarıma elverişli alanları sınırlıydı.

Hollanda Antilleri'nin ikliminde tüm yıl boyunca ılık ve sıcak olup, yaz aylarında kasırgalar görülüyordu.

Ekonomi
Turizm, petrol taşımacılığı ve rafinerileri (Kurasao'da) yanı sıra kıyı bankacılığı ekonomideki ana etkinliklerindendi.

Adalar bölgedeki öteki ülkelerle karşılaştırıldıklarında kişi başına gelir düzeyi ile altyapı olarak daha gelişmiş olmakla birlikte, Hollanda'ya göre daha geride idi. Hemen hemen bütün tüketim/üretim ürünleri dış alımla sağlanmaktaydı. Dış alım, özellikle Venezuela, ABD, Meksika ile adalara önemli ölçüde yardım eden Hollanda'dan yapılıyordu. Adalardaki toprağın niteliksizliği ile yeterli su olmaması tarımın gelişmesini engellemekteydi. Hollanda Antilleri Guldeni, değişmez bir oranla (1.70:1) ABD dolarına bağlanmıştır.

Toplumsal yapı
Kamunun çoğunluğunun (%85'i) kökeni, 17. ile 19. yüzyıllar arası Afrika'dan getirilen kölelere dayanmaktaydı. Kamunun geri kalanının kökeni ise Karayipler yerlileri, Avrupalılar ile Asyalılara dayanmaktaydı.

Yasal dil Felemenkçe, Papiamento ve İngilizce olmasına karşın, Curaçao ile Bonaire'de yaygın dil Papiamento'nun (Karayio yerli dili) yanı sıra İngilizce ile İspanyolca da konuşulmaktaydı. Sint Maarten, Saba ile Sint Eustatius'da ise İngilizce en yaygın dildi.

En yaygın ve resmi din katolik ve Protestan Hristiyanlık olmasına karşın, özellikle Curaçao'da Müslüman ve Museviler de bulunmaktaydı.

Son 20-30 yılda, özellikle, gençler ya da iyi eğitimliler arasında Hollanda Antilleri'nden Hollanda'ya olan göçün büyük oranda artması, adalarda toplumsal, ekonomik sorunlara yol açmıştır.

Kaynakça

Eski federasyonlar

Hollanda Antilleri


Ensembles

Ensemble Weiler Häslabronn
Das Ensemble umfasst den gesamten Weiler Häslabronn (Heßlabronn) mit sieben Bauernhäusern und einer Kirche im Kirchhof, so wie er im Urkataster vom Beginn des 19. Jahrhunderts erfasst worden ist. In jüngster Zeit sind lediglich das Flachsbrechhaus und das Schäferhaus abgegangen. Die von der im Süden vorbeistreichenden alten Landstraße (erhalten ist die alte Straßenbrücke des 18./19. Jahrhunderts, da die moderne Straße nach Süden verlegt worden ist) in den Weiler abzweigende Dorfstraße endet als ungefähr dreieckiger, angerartiger Freiraum, dessen nördliche Breitseite die ein- und zweigeschossigen Bauernhäuser Nr. 4 bis 7 begrenzen. Die südlich liegenden Bauernhäuser Nr. 1, 2, 8 und die Kirche (Nr. 9) sind auf die Straße ausgerichtet. Die Bebauung stammt im Wesentlichen aus dem 18. Jahrhundert, wie die Fachwerkhäuser und die Fachwerkscheunen; zur historischen Dorfausstattung gehört auch ein Taubenhaus. Die Kirche wurde 1780 neu errichtet, erhalten blieb ihr gotischer Chorturm. Häslabronn zeichnet sich durch seine nach innen als Dorfraum wie nach außen als Dorfbild gute Erhaltung aus, da die Störungen durch zwei moderne Wirtschaftsbauten nicht zur Zerstörung des Dorfgrundrisses führten und der Weiler nicht über seine alten Grenzen hinausgewachsen ist. Aktennummer: E-5-71-130-1.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Colmberg

|}

Auerbach

|}

Bieg

|}

Binzwangen

|}

Häslabronn

|}

Meuchlein

|}

Oberfelden

|}

Poppenbach

|}

Unterfelden

|}

Keinem Ortsteil zugeordnet

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Colmberg

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

!
Colmberg
Baudenkmaler Colmberg

Liste der Baudenkmäler in Colmberg


Franz Gustav Richard Freiherr von der Wenge Graf von Lambsdorff (Gross-Berstein, 18. ožujka 1867. – 22. prosinca 1937.) je bio njemački general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata bio je načelnikom stožera 6. armije i 9. armije na Zapadnom i Istočnom bojištu.

Vojna karijera
Gustav von der Wenge rođen je 18. ožujka 1867. u Gross-Bersteinu u Kurlandiji. U prusku vojsku stupio je 1886. služeći u 2. gardijskoj grenadirskoj pukovniji "Kaiser Franz". Čin poručnika dostigao je u rujnu 1893. godine, satnikom je postao u ožujku 1899., dok je svibnju 1904. promaknut u čin bojnika. U travnju 1911. unaprijeđen je u čin potpukovnika, dok je prosincu te iste godine imenovan načelnikom stožera X. korpusa sa sjedištem u Hannoveru kojim je zapovijedao Otto von Emmich. Nakon toga u listopadu 1913. promaknut je u čin pukovnika.

Prvi svjetski rat
Na početku Prvog svjetskog rata X. korpus kojemu je von der Wenge bio načelnik stožera nalazio se u sastavu 2. armije kojom je na Zapadnom bojištu zapovijedao Karl von Bülow. Kao načelnik X. korpusa sudjeluje u opsadi Liegea, Bitci kod Charleroia, te Prvoj bitci na Marni. Potom X. korpus ulazi u sastav 7. armije, te sudjeluje u borbama na rijeci Aisnei.

U svibnju 1915. von der Wenge imenovan je načelnikom stožera 6. armije kojom je zapovijedao bavarski princ Rupprecht. U tom svojstvu sudjeluje u Drugoj bitci u Artoisu. U studenom 1915. premješten je na Istočno bojište gdje je imenovan načelnikom stožera 9. armije pod zapovjedništvom princa Leopolda. Istodobno je obnašao dužnost i načelnika stožera Grupe armija Leopold Bavarski u čijem sastavu se 9. armija nalazila. Navedenu dužnost obnaša do rujna 1916. kada postaje zapovjednikom 32. pješačke brigade, nakon čega je u siječnju 1917. promaknut u čin general bojnika.

U studenom 1917. imenovan je zapovjednikom 30. pješačke divizije kojom je do tada zapovijedao Friedrich von Gontard. Navedena divizija nalazila se na Zapadnom bojištu, te zapovijedajući istom sudjeluje u Proljetnoj ofenzivi.

Poslije rata
Nakon završetka rata von der Wenge je u prosincu 1918. imenovan zapovjednikom 81. pričuvne divizije. Istom zapovijeda do veljače 1919. kada postaje zapovjednikom 37. pješačke divizije. Niti navedenom divizijom dugo ne zapovijeda jer je idućeg mjeseca, u ožujku imenovan zapovjednikom Landverskog korpusa kojim zapovijeda do kolovoza 1919. godine.

Gustav von der Wenge preminuo je 22. prosinca 1937. u 71. godini života.

Vanjske poveznice
     Gustav von der Wenge na stranici Prussianmachine.com

Njemački vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Gustav von der Wenge


කොළඹ ගාලු පාරේ අම්බලන්ගොඩ නගරයේ මහා අම්බලන්ගොඩ ප්‍රදේශය වෙත පැමිණෙන ඕනෑම කෙනෙකුට අපුරු හා අයිතිහාසික වටිකමකින් යුත් කවුතුකාගාරයක් හමුවන්නේය.අම්බලන්ගොඩ ප්‍රදේශයට නෑකම් කියන කෝලම් වෙස්මුහුණු  හා  නැටුම් සංරක්ෂණය සඳහා පිහිටුවා ඇති මෙය   ටුක්කාවඩු ගුණදාස කෝලම් වෙස්මුහුණු සහ නැටුම් සංරක්ෂණ කේන්ද්‍රයයි.

වසර 250 වඩා දිගු ඉතිහාසයක් ඇති සාම්ප්‍රදායික කෝලම් වෙස්මුහුණු සහ නැටුම් කලාවකට උරුමකම් කියන අම්බලන්ගොඩ  ප්‍රදේශයේ ඇති එකම සංරක්ෂණ කේන්ද්‍රය වන  ටුක්කාවඩු ගුණදාස කෝලම් වෙස්මුහුණු සහ නැටුම් සංරක්ෂණ කේන්ද්‍රය වෙත පැමිණෙන ඔබට සාම්ප්‍රදායික කෝලම් වෙස්මුහුණු සහ නැටුම් පිළිබඳව නිවැරදි ප්‍රභවයන්ගෙන් තොරතුරු ලබා ගත හැකිවන පරිදි සියලු පහසුකම් සපයා ඇත.

කොළඹ ජාතික කවුතුකාගාරයේ තැන්පත් කර ඇති ටුක්කාවඩු පරපුරට අයත් වසර 250කට වඩා  පැරණි කෝලම් වෙස්මුහුණු එකතුවේ ප්‍රතිනිර්මාණයක් මෙහිදී දැක ගත හැකි අතර මුල් නිර්මාණයේ ප්‍රමාණය ඒවාට යොදාගෙන ඇති ස්වාභාවික වර්ණ මෙන්ම හැඩතල ඒ ආකාරයෙන්ම මෙකි ප්‍රතිනිර්මාණි වෙස්මුහුණු එකතුවේද අන්තර්ගතය.

කෝලම් වෙස්මුහුණු සහ නැටුම් පිළිබදව නිවැරදි දත්තයන් හා තොරතුරු ලබාගතහැකි දත්ත එකතුවකින්ද සමන්විතවන බැවින් කෝලම් වෙස්මුහුණු හා කෝලම් නැටුම් පිලිබඳ අධ්‍යන කිරීම සඳහා දෙස් විදෙස් සිසුහු  විද්‍යාර්ථින් හා ආචාර්ය මහාචාර්යවරු   ටුක්කාවඩු ගුණදාස කෝලම් වෙස්මුහුණු සහ නැටුම් සංරක්ෂණ කේන්ද්‍රය වෙත නිරන්තර පැමිණෙති.අවශ්‍ය අවස්ථාවලදී කෙටි විඩියෝ දර්ශන පුහුණු සැසි ප්‍රායෝගික ක්‍රියාකාරකම් මගින් අධ්‍යන කටයුතු පහසුකරගැනීම සඳහා පහසුකම් සපයා ඇත.

එසේම දෙස් විදෙස් කෝලම් වෙස්මුහුණු හා නැටුම් සංදර්ශන පැවැත්වීමද  ටුක්කාවඩු ගුණදාස කෝලම් වෙස්මුහුණු සහ නැටුම් සංරක්ෂණ කේන්ද්‍රය මගින් සිදු  කරනු ලබයි. කෝලම් වෙස්මුහුණු සංරක්ෂණය කිරීම අරමුණු කරගනිමින් කෝලම් වෙස්මුහුණු සංරක්ෂණය කිරීමෙහිලා කැපවන ඕනෑම ආයතනයක් සංවිධානයක් කවුතුකාගාරයක් වෙත වෙස්මුහුණු කට්ටල ලබාදීමද ටුක්කාවඩු ගුණදාස කෝලම් වෙස්මුහුණු සහ නැටුම් සංරක්ෂණ කේන්ද්‍රය මගින් සිදුකරන්නේය


Stallion Road  é um filme de faroeste estadunidense dirigido por James V. Kern, escrito por Stephen Longstreet e estrelado por Ronald Reagan, Alexis Smith, Zachary Scott, Peggy Knudsen, Patti Brady e Harry Davenport. Foi lançado pela Warner Bros. em 12 de abril de 1947.

Elenco

Produção
A produção do filme, que deveria começar em meados de março de 1946, foi adiada quando James Kern adoeceu após ser designado para dirigi-lo, atrasando assim a conclusão do roteiro final. O filme seria estrelado por Humphrey Bogart e Lauren Bacall, que foram suspensos pelo estúdio por recusar os papéis.

Filmes com trilha sonora de Friedrich Hollaender
Filmes dos Estados Unidos de 1947
Filmes de faroeste dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Raoul Walsh
Filmes da Warner Bros.
Filmes em língua inglesa
Filmes em preto e branco

Stallion Road


Vladivostok (), Rusya'nın Primorski Krayı'nın merkezi olan şehir. Şehir Altın Boynuz'un ucunda Çin ve Kuzey Kore sınırları yakınlarında yer almaktadır. Yüzölçümü 560 km² olan şehrin nüfusu 2010 itibarı ile 592.034'tür.

Vladivostok, Rus Uzak Doğusu'nun en büyük kentidir. Şehir Rus Donanması'nın Pasifik Filosu'nun ana üssüne ev sahipliği yapmaktadır. Şehir altı üniversitesiyle bir eğitim merkezidir.

Tarihçe
Vladivostok 2 Temmuz 1860 tarihinde kurulmuştur. 22 Nisan 1880 tarihinde şehir statüsü almıştır.

Ekonomi
Vladivostok'un en büyük ekonomik faaliyetleri nakliyat, balıkçılık ve donanma üssüyle ilgili faaliyetlerdir. Şehrin bir diğer önemli ekonomik faaliyeti ise çok önemli bir işveren ve şehrin önemli bir gelir kaynağı olan ikinci el Japon otomobil ithalatıdır.

Ulaşım
Vladivostok'a Moskova'ya bağlayan Trans Sibirya Demiryolu ile Vladivostok Uluslararası Havalimanı hizmet vermektedir. Şehirde ayrıca tramvay ve troleybüs hizmeti bulunmaktadır.

Kardeş şehirler
Vladivostok'un aşağıdaki şehirler ile kardeş şehir anlaşması bulunmaktadır.

  Akita, Japonya
  Busan, Güney Kore
  Cebu, Filipinler
  Dalian, Çin
  Davao, Filipinler
  Hakodate, Japonya
  İncheon, Güney Kore
  Juneau, ABD
  Kota Kinabalu, Malezya
  Makati, Filipinler
  Manta, Ekvador
  Niigata, Japonya
  San Diego, ABD
  San Francisco, ABD
  Tacoma, ABD
  Vladikavkaz, Rusya
  Wonsan, Kuzey Kore
  Yanbian, Çin

Kaynakça

Dış bağlantılar

Vladivostok


යුනිටෙක්  කුසලානය අවලංගු කිරීමෙන් පසුව ශ්‍රී ලංකාව හා ඉන්දියාව අතර තරග 3කින් සමන්විත එක්දින ජාත්‍යන්තර තරගමාලාවක් පැවැත්වීමට සැලසුම් විය. තරගමාලාවට කාලගුණය හරස්වීම නිසා එකදු තරගයක් හෝ තීරණයක් සහිතව අවසන් නොවූ අතර අවසාන තරග 2 එකදු පන්දුවක් හෝ යැවුවේ නැත.

පුහුණු තරගය

එදිජා තරගමාලාව

1 වන එදිජා තරගය

2 වන එදිජා තරගය

3 වන එදිජා තරගය

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ඉන්දීය ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 2006


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Príbelce enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Príbelce im Okres Veľký Krtíš.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Pribelce


Seven Sages may refer to:
 Saptarishi or Seven Sages of ancient India
 Seven Sages of Greece, seven early 6th century BC philosophers, statesmen and law-givers
 Apkallu, the Seven Sages in Ancient Mesopotamian tradition
 Seven Sages of the Bamboo Grove, scholars in ancient China
 Seven Wise Masters or Seven Sages of Rome, a cycle of medieval stories of Indian and Persian origin
 Seven Sages, an antagonist group in Pokémon Black and White
 Seven Sages (Zelda series), various characters in the Legend of Zelda series
 Seven Sages, an antagonist organization in Hyperdimension Neptunia Victory

See also
 Wise old man
 Sage (disambiguation)

Seven Sages


"Rock Lobster" pjesma je američkog rock sastava The B-52's. Pjesmu su napisali vokalist Fred Schneider i gitarist Ricky Wilson, a objavljena je kao prvi singl s debitantskog studijskog albuma sastava, The B-52's iz 1979. godine, koji je objavila diskografska kuća Warner Bros. Pjesma se smatra zaštitnom pjesmom koja je pripomogla uspjehu sastava.

"Rock Lobster" prvi je singl sastava koji se pojavio na Billboard Hot 100 ljestvici, na kojoj je dostigla 56. mjesto. Ipak, pjesma je postala još veći hit u Kanadi, gdje je dospjela na prvo mjesto glazbene ljestvice RPM časopisa. "Rock Lobster" dobila je dobre kritike, a i nalazi se na 147. mjestu Rolling Stone'ove liste 500 najboljih pjesama svih vremena.

Kompozicija i teme
Inačica DB Records singla traje 4:37 i nešto je brža i lošije producirana no inačica Warner Brosa. Iako, obe inačice imaju isti tekst, no druga inačica ima zvukova morskih životinja. Singl iz 1979. godine drugačiji je no pjesma na albumu, traje skoro sedam minute te ima mu je dodan stih.

Prema videu naziva "Behind the Vinyl", Fred Schneider rekao je kako je cijela pjesma upotpunosti inspirirana diskotekom u Atlanti, u kojoj su se umjesto svjetala puštale fotografije psića, beba i jastoga na ražnju.

Tekst pjesme govori o tulumu na plaži te spominje postojeće i nepostojeće morske životinje ("Pazi evo dolazi kostelj, kojeg ganja somovka, uletila je kokot, a pazi se piranje, a evo i jednorogog kita, i bikini kita!"), opisima pridonose smiješni zvukovi Kate Pierson i Cindy Wilson koje imitiraju spomenute životinje. Refren se sastoji od naslova "Rock Lobster!" uz notu na klavijaturama.

"Rock Lobster" je skladana u C dur tonalitetu, s mjerom 4/4 i umjereno brzim tempom. Instrumenti u pjesmi su surfu-sličan zvuk gitare, s orguljama i bubnjevima. Pierson svira bas dionice na sintisajzeru.

Osoblje
Fred Schneider – glavni vokali, kravlje zvono
Kate Pierson – prateći vokali, orgulje, synth bass
Cindy Wilson – prateći vokali, tamburin
Ricky Wilson – gitara
Keith Strickland – bubnjevi, udaraljke

Izvori

Američke skladbe
Singlovi 1970-ih

Rock Lobster


York is a district and former city within Toronto, Ontario, Canada. It is located northwest of Old Toronto, southwest of North York and east of Etobicoke, where it is bounded by the Humber River.

Originally formed as York Township, it encompassed the southern section of York County. It was split several times, creating East York and North York. In 1953, it became part of the Metropolitan Toronto federation. It absorbed several municipalities, including Lambton Mills and Weston and was eventually known as the City of York. In 1998, it was dissolved along with Metro Toronto and its constituent municipalities, amalgamated to form the current City of Toronto.

Today, the area is integrated into the multicultural mosaic of Toronto. The area is home today to a number of Portuguese, Jamaican and Latin American neighbourhoods. The former city's census districts had a recorded population of 145,662 in 2016.

History
Teiaiagon, settled by the Iroquois on the eastern bank of the Humber River, where Baby Point is now, was the oldest known settlement on the land that would later become York Township.

York Township was first organized in 1793. Its initial boundaries were the Humber River to the west, in the east by what would become Victoria Park Avenue, and in the north by what would become Steeles Avenue. Etobicoke Township and Scarborough Township were located west and east, respectively, while the townships of Vaughan and Markham bordered on the north, and Lake Ontario on the south, minus the small Town of York. It was incorporated by Canada West in 1850 (Canada West later became Ontario in 1867, due to Confederation) within the new County of York.

York Township was home to one of the original Black communities in the Toronto area, which was populated by many African American fugitive slaves. By 1861, the township had the second-largest Black population in the Toronto area, after St. John's Ward, most of whom lived in York Township West (located west of Yonge Street and north of Bloor Street). The legacy of York's original Black community continues today; as of the 2016 Census, 17 percent of York's population is Black, the largest percentage of Toronto's six former municipalities.

From the period of 1850 onwards, individual villages developed such as Parkdale (1879) and Brockton (1881), which were later annexed into Toronto. The village of Weston was incorporated in 1882. Toronto Junction and East Toronto were incorporated in 1887, both later annexed by Toronto. The village of North Toronto was incorporated in 1889, annexed by Toronto in 1912. Other parts of York were directly annexed by Toronto, such as "The Annex", Riverdale, Rosedale, Seaton and Sunnyside in the 1880s and Bracondale, Deer Park, Wychwood, The Midway and Balmy Beach after 1905.

This pattern of absorption by Toronto ended as the City no longer wanted to take on the servicing costs of new suburbs. The Humewood–Cedarvale neighbourhood was developed in the 1910s to attract development in the growing township. Oakwood Village was also developed during this time. In the 1920s, the character of the township changed, with its southern reaches abutting the city of Toronto taking on a more urban character, compared with the very rural character of the north. The voters of the northern, rural part of York voted to secede, creating the new Township of North York in 1922. This was followed in 1923 by the incorporation of the village of Forest Hill, while the residents of Mount Dennis and Silverthorn voted to remain in York. The remaining two pockets of unincorporated urban development at the north end of the city, were split by the village of North Toronto, which was by then a part of the City of Toronto. Within years, the Province of Ontario saw that this arrangement of having an exclave was impractical, and further subdivided York, creating in 1924 the township of East York out of the eastern pocket.

The Township of York contracted streetcar and bus services from the Toronto Transportation Commission (later became Toronto Transit Commission in 1954), but remained independent from Toronto. During this time, American novelist and journalist Ernest Hemingway resided in the Humewood–Cedarvale community, writing for the Toronto Star.

In 1954, York, along with other municipalities south of Steeles Avenue were severed from York County, forming the new upper-tier government of Metropolitan Toronto. In 1967, it absorbed the town of Weston, and became the Borough of York, later known as the City of York. (The map shows this area in red). York was dissolved on 1 January 1998 and its functions amalgamated into the new City of Toronto. Its former council and administrative building, York Civic Centre, is located at 2700 Eglinton Avenue West, between Black Creek Drive and Keele Street, used for courts and other functions. The Etobicoke-York Community Council of Toronto administers minor responsibilities within the limits of York and Etobicoke.

Neighbourhoods
There are several distinct neighbourhoods in the former city, including the former municipality of Weston, which retains its own main street, Weston Road, and several street names duplicated in other districts of Toronto.

North and west of Oakwood Village is the Fairbank community. Silverthorn is west of Fairbank. Silverthorn (and Fairbank) is described as "Toronto's hidden San Francisco" in reference to its "steep streets, staircases, and unusual views of houses built in what must be the hilliest part of the city." This is due to Toronto's topography being shaped by its deep ravines being similar to the hills of San Francisco, especially in Fairbank and Silverthorn.

The Mount Dennis area of Weston was the base for the former campus of Kodak's Canadian operations from 1912 to 2006. While most of the buildings were demolished, the branch head office has been repurposed for Line 5 Eglinton's Eglinton Maintenance and Storage Facility.

Baby Point, between Jane Street and the Humber River, north of Bloor Street, is situated where the former Iroquoian village of Teiaiagon was located. It was formerly part of the Lambton Mills village within York Township.

Education

Before York was dissolved, the York Board of Education oversaw public secular schools in the former city. Since 1998, the district has been administered by the four Toronto boards:

 Conseil scolaire catholique MonAvenir (CSCM)
 Conseil scolaire Viamonde (CSV),
 Toronto Catholic District School Board (TCDSB)
 Toronto District School Board (TDSB)

CSV and TDSB operate as secular public school boards, the former operating French first-language institution, whereas the latter operates English first-language institutions (although it does offer French immersion). The other two school boards, CSCM and TCDSB, operate as public Roman Catholic separate school boards, the former operating French first-language separate schools, the latter operating English first-language separate schools.

The TDSB school board operates several institutions that offer primary and secondary education. Secondary schools in York that are operated by TDSB include:

 Forest Hill Collegiate Institute
 Frank Oke Secondary School
 George Harvey Collegiate Institute (merged with York Memorial Collegiate Institute)
 Oakwood Collegiate Institute
 Runnymede Collegiate Institute
 Weston Collegiate Institute
 York Memorial Collegiate Institute

TDSB formerly operated another secondary school in York, Vaughan Road Academy. Opened in 1927, the secondary school was York's first but was closed on its 90th anniversary in 2017 due to its lack of student population resulting from students in the local catchment area attending other nearby secondary schools. Vaughan Road Academy is repurposed as a temporary elementary school for students in the Yonge and Davisville area in Midtown Toronto since the 2018–19 school year to accommodate the construction of a new school building.

TCDSB operates one secondary school in York, St. Oscar Romero Catholic Secondary School. Neither CSCM nor CSV operate a secondary school in York.

Infrastructure

Public library system

Before 1997, the city operated its own library system, the York Public Library. York Public Library was merged with the other library systems of the new City of Toronto to form the new Toronto Public Library (TPL). TPL operates several branches within the district.

York's first public library was the Mount Dennis branch, which operated out of rented premises from 1923. In 1945, the Township of York Public Library Board was established, and proceeded to build three new library buildings that opened in 1951, including the Jane/Dundas library, Main Library (Eglinton Avenue one block east of Dufferin Street), and the Mount Dennis Library. The Main Library was later renamed after York Public Library head librarian Maria Shchuka and was later rebuilt in 2003. The Oakwood Village branch was York's newest library; opening in 1996.

Public transit

York operated its own bus and streetcar service, until it was absorbed by the Toronto Transit Commission. Today, the area is served by the Toronto Transit Commission's buses, streetcar, and subway system.Of the Toronto subway system, only the Heath Street exit of St. Clair West station on Line 1 Yonge–University is in the former city of York as Eglinton West station is completely within Old Toronto. The Rogers Road streetcar line served the namesake street as well.

Line 5 Eglinton

The TTC once had plans to construct the Eglinton West subway line along Eglinton Avenue. It began construction in 1994. However, it was cancelled in 1995 under Ontario premier Mike Harris and there had been no serious discussion about reviving the line until 2007, when Line 5 Eglinton (then known as the Eglinton Crosstown LRT) was proposed as part of David Miller's Transit City.

When Rob Ford became mayor in 2010, he immediately announced the cancellation of Transit City. However, city council spared a few lines, including the Eglinton Crosstown LRT, from cancellation, despite Ford's objections.

Since 2013, the new LRT has been under construction and is expected to be opened in 2024.

GO Transit

The Weston GO Station along the Kitchener line is the only GO Transit train station and Union Pearson Express train station in the district. There are also plans to construct the Caledonia GO Station along the Barrie line, which would connect with Line 5's Caledonia station, along with the Mount Dennis GO Station along the Kitchener line to connect with Line 5's Mount Dennis station.

Politics
The community was first organized as a township in 1793, but not incorporated until 1850. The township was initially a township under the County of York until 1954. In 1954, York was formally severed from the county, along with other municipalities situated south of Steeles Avenue to form the upper-tier government of Metropolitan Toronto. In 1967, the township was formally made into a borough of Metropolitan Toronto, and later a city in 1983. In 1997, York, along with the remaining municipalities of Metropolitan Toronto were formally amalgamated to form the new City of Toronto. Today,  residents now vote for the Mayor of Toronto, as well as councillors of Toronto City Council. Federally and provincially, eligible residents of York are also able to vote for members of the Parliament of Canada and the Legislative Assembly of Ontario.

Reeves
Prior to York's amalgamation with Toronto, York operated its own municipal council, with a mayor heading York's council. Prior to the municipality's incorporation as a borough, the chief magistrate of the council was referred to as a reeve. The following individuals served as the reeves of the Township of York:

Franklin Jackes (1850–1851) – first reeve
 William James (1852–1860)
 William Tyrrell (1860–1864) – architect, later first reeve of Weston
Bartholomew Bull, Jr. (1865–1872)
 William Tyrell (1873–1878) – second tenure
Henry Duncan (1879–1886)
Henry Frankland (1887)
A.L. Wilson (1888–1889)
Simon Thomas Humberstone (1890–1894)
William James Hill (1894–1897) – later MPP for York West
Henry Duncan (1898–1902) – second tenure
William Sylvester (1903–1904)
George Syme (1905)
 George Stewart Henry (1906–1910) – later MPP for York East and Premier of Ontario
John T. Watson (1911–1912)
George Syme (1913–1914) – second tenure
Thomas Griffiths (1915–1918)
Frederick H. Miller (1919–1922)
W.S. Jury (1923)
William M. Graham (1924–1927)
Ernest C. Westbury (1928–1929)
W.J. Gilbert Dean (1930–1931)
A.J.B. Gray (1932–1933)
R.J. Stuart (1934–1935)
Wesley Marsh Magwood (1936–1937)
F.J. MacRae (1938–1946)
Charles J. McMaster (1947–1948)
William George Beech (1949–1951) – later MPP for York South
Frederick W. Hall (1952–1956) – was reeve when Metropolitan Toronto was created, with York as a member municipality. Subsequently, became chairman of the Metro Licensing Committee. Hall was later tried on charges of municipal corruption for allegedly accepting bribes for building permits during his tenure as reeve.
Christopher Alexander Tonks (1957–1960) – focus of a scandal after he was accused of conflict of interest for voting for a by-law that allowed him to purchase property from the township. Unseated by a court order after a judicial probe but then reinstated on appeal.
Frederick Charles Taylor (1961) – Owner of a construction firm, he was elected on a reform agenda after allegations of corruption against York Township council, having first demanded a judicial probe of the township in 1956. Died in office.
Walter Saunders (1962) - Previously Councillor for Ward 2, council voted Saunders in as reeve in January 1962, following the death of Reeve Taylor. A travel agent by profession, Saunders had run for reeve in previous general elections but had not been successful.
John Lister (Jack) Mould (1963–1966) – ran against former reeve Chris Tonks and was elected by 44 votes, after a recount. Mould was York's last reeve and would be its first mayor. Ran for the position of Metropolitan Toronto Chairman in July 1969 but was forced to withdraw from the contest after Member of Parliament Ralph Cowan accused him of tax evasion.

Mayors
The following individuals served as York's mayor:

John Lister (Jack) Mould (1966–1969)
Philip White (1970–1978)
Gayle Christie (1978–1982)
Alan Tonks (1982–1988) – resigned to become Metro Chairman, later MP for York South
Fergus Brown (1988–1994)
Frances Nunziata (1994–1997)

The following individual served as the Deputy Mayor of York:
 Joe Mihevc (1991–1997)

Board of Control
The Board of Control was created in 1966 and abolished in 1988. The following individuals served as on the Board of Control:

York's two Controllers also sat on Metro Council.

Names in boldface indicate Controllers that were or became Mayor of York in other years. Italics indicate those who only sat on the Board of Control as mayor.

X = elected as Controller
A = appointed Controller to fill a vacancy
M = sitting as Reeve or Mayor

*Brown served as mayor from 1988 to 1994

See also

List of neighbourhoods in York
History of neighbourhoods in Toronto

Explanatory notes

References

Citations

General and cited references

External links

 City of Toronto

Black Canadian culture in Toronto
Black Canadian settlements
Former municipalities in Toronto
Former cities in Ontario
Metropolitan Toronto
Neighbourhoods in Toronto
Populated places disestablished in 1998
1998 disestablishments in Ontario

York, Ontario


Luc Bendza né le  est un acteur et artiste martial gabonais-chinois. Il est connu pour son rôle de boxeur Jesse Glover dans La Légende de Bruce Lee.

Biographie

Jeunesse
Luc Bendza est né à Koulamoutou, au Gabon.  Le père de Luc est né à Koulamoutou, au Gabon, et a immigré aux États-Unis dans les années 1930.

Carrière
En 2016, la réalisatrice, productrice et monteuse gabonaise Samantha Biffot a réalisé le documentaire  sur lui. Il a remporté le prix spécial du jury au 10e Festival international du film documentaire du Gabon.

Bendza est apparu comme Jesse Glover dans La Légende de Bruce Lee. La longue série de 50 épisodes a été produite et diffusée par CCTV et était diffusée depuis le 12 octobre 2008.

Luc est devenu un artiste martial wushu dans les années 1980. Sa société de promotion de l'entraînement de combat, "Wushu Luc Productions", a signé le champion du monde Wushu Alain Mas et diams Mavh.

Vie personnelle
Luc Bendza réside à Pékin, en Chine.

Après la demande de Luc pour que ses expériences d'acteur et de vie soient acceptées en échange de ses crédits de collège nécessaires pour obtenir son diplôme, il a obtenu un Bachelor of Fine Arts (BFA) degré par le président de l'Université des sports de Pékin, en 1999.

Filmographie

Les principales œuvres filmographiques publiées

Le film travaille principalement impliqué

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1969
Acteur chinois de télévision
Réalisateur de films d'arts martiaux
Acteur de films d'arts martiaux
Fondateur ou pratiquant d'arts martiaux
Naissance au Gabon

Luc Bendza


An Leymotrigia in uska genus han Liliopsida. An Leymotrigia in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Leymotrigia

Leymotrigia


Fruholmen fyr er et fyr i Måsøy kommune i Troms og Finnmark fylke i Norge. Fyret, som ligger på Fruholmen nord for Ingøya, er verdens nordligste fyrstation og det mest vejrudsatte fyr i Norge.

Det oprindelige 33 meter høje fyr i støbejern blev bygget i perioden 1864-1866 og tændt første gang 25. august 1866. Oprindelig blev fyrlyset drevet med fedtolie, men fra omkring 1875 blev der brugt petroleum. Fyret fik telefon i 1931. Fruholmen fyr var det eneste i Finnmark som ikke var besat af tyskerne under 2. verdenskrig, men i november 1944 blev den daværende fyrfamilie tvunget til at evakuere fyret, og fyrstationen blev bombet og jævnet med jorden.

Efter krigen opførtes et nyt fyr i jernbeton, og fyret blev tændt igen i 1949. Det nye fyr var drevet med strøm fra dieselgenerator. I 1963 blev der lagt et strømkabel fra Ingøy til fyret, og et radiofyr blev monteret året efter. I 1973 blev fyret omgjort til skiftestation med kun to mand på vagt, og familiebosætningen på fyret blev afviklet. Fruholmen fyr ble automatiseret og affolket i 2006.

Litteratur
 Ellingsve, Eli Johanne (2012): Ishavsfyr

Kilder og henvisninger

 Båtbørsen: Fruholmen - verdens nordligste fyrstasjon
 Finnmark Dagblad: Kystverket vil leie ut Fruholmen
 Fruholmen fyrstasjon på kystmuseene.no hentet 6. februar 2019

Fyr i Troms og Finnmark
Måsøy
Etableret i 1866

Fruholmen fyr