August Ludwig von Schlözer (5 July 1735, in Gaggstatt – 9 September 1809, in Göttingen) was a German historian and pedagogist who laid foundations for the critical study of Russian medieval history. He was a member of the Göttingen School of History.

Early career
August Ludwig von Schlözer was born at Gaggstatt, Hohenlohe-Kirchberg (today Kirchberg an der Jagst), Württemberg. His father, grandfather, and great-grandfather all were Protestant clergymen. In 1751, he followed them and began his studies in theology in University of Wittenberg, moving in 1754 to the increasingly renowned University of Göttingen to study history. After his studies, in 1755 he went to work as a tutor in Stockholm, where he spent a year and a half as tutor in the family of the minister of the German congregation, and during 1756/1757 in Uppsala, studying Old Norse and Gothic with the philologist Johan Ihre, then again in Stockholm as secretary of a German merchant. While in Sweden he wrote an Essay on the General History of Trade and of Seafaring in the Most Ancient Times (1758, in Swedish) on Phoenicians, which together with a publication on Swedish history made him fairly well known. In 1759, he returned to Göttingen, where he began the study of medicine.

In 1761, he went to St. Petersburg with Gerhardt Friedrich Müller, the Russian historiographer, as Müller's literary assistant and as tutor in his family. Here Schlözer learned Russian and devoted himself to the study of Russian history. In 1762, a quarrel with Müller placed him in a position of some difficulty from which he was delivered by an introduction to Count Rasumovski, who procured his appointment as adjunct to the Academy. In 1765, he was appointed by the Empress Catherine an ordinary member of the Academy and professor of Russian history. In 1767, he was elected a foreign member of the Royal Swedish Academy of Sciences.

Return to Göttingen
In 1767, he left Russia on leave and did not return. He settled at Göttingen, where in 1764 he had been made professor extraordinarius, and doctor honoris causa in 1766, and in 1769 he was promoted to an ordinary professorship. Schlözer was acknowledged a brilliant professor who drew crowds of students, among whom were Arnold Heeren, Karl Friedrich Eichhorn and Johannes von Müller. Schlözer had broad interests. He translated a pedagogical piece by the Frenchman La Chalotais in 1771, as well as a travel book about Jamaica for children and an introductory work on world history (Vorbereitung zur Weltgeschichte für Kinder, 1779). Schlözer criticised harshly Johann Bernhard Basedow, a then famous pedagogue, for his education approach using games and for his separation of girls and boys education.

Schlözer's activity was enormous, and he exercised great influence by his lectures as well as by his books, bringing historical study into touch with political science generally, and using his vast erudition in an attempt to solve practical questions in the state and in society. Schlözer was interested in politics and statistics. He was a proponent of John Locke and Montesquieu. Statistics were also important to him for their informational value for government. His exchange of ideas about the study of people and society with Adam F. Kollár in Vienna helped Kollár to clarify his own approach, incorporate and broaden some of Schlözer's views and eventually coin the term ethnology and provide its first definition in 1783.

Between 1776 and 1782, he had his own political periodical: A.L. Schlözer's Briefwechsel meist historischen und politischen Inhalts (10 vols.); continued between 1782 and 1793 with the name A.L. Schlözer's Staats-Anzeigen (18 vols.) by which he produced a strong impression. This periodical criticised the German government harshly, and was widely read with up to 4400 subscribers. It was first in German to publish the declaration of human rights in 1791. In 1793, the government prohibited the publication of the Staats-Anzeigen.

Schlözer was a versatile historian giving lectures on a range of issues including Oliver Cromwell, the Dutch revolution, banks, the French Revolution (already in 1790), luxury, and the history of Germans in Romania, while continuing publishing on Russian history. His Allgemeine nordische Geschichte (General northern history), 2 vols. (Halle, 1772) was long considered a reference work on Russian history. He translated the famous Nestor Chronicle to the year 980, 5 vols. (Göttingen, 1802–1809). In 1769 he started lecturing on general world history, a topic reserved to the most educated in that time. The growing knowledge of other continents and the past posed a challenge to historians. How to compress all this information in history books in an understandable way? And what are the criteria for selecting and sorting information? In other words, scholars sought fundamental threads in history. Hundreds of articles and books addressed this question in the second half of the 18th century, drawing famous intellectuals including Herder and Schiller. Schlözer contributed to these discussions and published his Vorstellung einer Universalgeschichte in 1772. He continued to improve this piece in the following decades, until finalising the Weltgeschichte nach ihren Haupttheilen im Auszug und Zusammenhange (Main elements of world history in excerpts and context), 2 vols (2nd ed., Göttingen, 1792–1801).

World History
The Weltgeschichte (World History) provides guidance for education. Parts of this piece appear unfinished and it sometimes has a halting style. Some of its ideas are outdated. However, other ideas have more substance, one of which is globally applied until today as we will see in the following. The Weltgeschichte offers insight on the state of science at that time. Schlözer tackled three challenges: the scope, the topic and the structure of a global history.

Since Schlözer opposed a strictly European perspective, the scope was the entire mankind. Moreover, he included all classes of society and social and cultural developments. The development of glass by the Phoenicians and the introduction of potatoes in Europe were more important than the names of the Chinese or German emperors.

The central topic was development and the influence of historical events on today. Schlözer identified five fundamental factors for development: "Die Lebensart bestimmt, Klima und Nahrungsart erschafft, der Herrscher zwingt, der Priester lehrt, und das Beispiel reisst fort". (Schlözer, Weltgeschichte I, 66) – "The life-style determines, climate and nutrition creates, the sovereign forces, the priest teaches, and the example inspires."

Schlözer also developed a structure for a universal history, separating it in six epochs:
Urwelt (primeval world) – from the creation to the Flood
Dunkle Welt (dark world) – from the flood to Moses and the first written sources
Vorwelt (preworld) – up to the Persian Empire
Alte Welt (old world) – up to the fall of the Roman Empire in 476 AD
Mittelalter (Middle Ages) – up to the discovery of America by Christopher Columbus in 1492
Neue Welt (the new world) – up to the present

This classification was not new, except for setting the Middle Ages between 476 and 1492, which he as well as his colleague and rival in Göttingen Johann Christoph Gatterer suggested roughly at the same time. These time borders for the Middle Ages are still accepted today.

Schlözer's most important innovation, however, was his suggestion to count backwards from the birth of Jesus. An incentive for this was the growing disbelief of the biblical Creation and the then generally acknowledged creation date of 3987 BC. First speculations that the Sun and the Earth were perhaps created tens of thousands of years ago emerged in the 18th century. Schlözer's suggestion offered room for further theories about the creation of the Earth. Schlözer mentioned in a footnote that he adopted this idea from foreign historians, but did not reveal them. Whoever they were, Schlözer was the one to introduce this novel chronology into the European history, an act of tremendous importance for it was the fundamental for all ancient history. According to the philosopher Hannah Arendt, this new method enabled man to look back "into an indefinite past to which one can add at will and into which we can inquire further as it stretches ahead". August Ludwig von Schlözer was instrumental in abandoning Creation beliefs of our collective consciousness, more than anybody else.

In 1804, Schlözer was ennobled by the emperor Alexander I of Russia and made a privy councillor. He retired from active work in 1805. He was much admired by the new Russian historiographer Nikolai Karamzin, while the professors Mikhail Kachenovsky and Mikhail Pogodin proclaimed themselves Schlozer's followers.

Family life
Schlözer, who in 1769 married Caroline Roederer, daughter of Johann Georg Roederer (1726–1763), professor of medicine at Göttingen and body physician to the king of England, left five children. His daughter Dorothea, born on 10 August 1770, was one of the most beautiful and learned women of her time, and received in 1787 the degree of doctor. She was recognized as an authority on several subjects, especially on Russian coinage. After her marriage with Rodde, a burgomaster of Lübeck, she devoted herself to domestic duties. She died on 12 July 1825 (see Reuter, Dorothea Schlözer, Göttingen, 1887). Schlözer's son Christian (1774–1831) was a professor at Bonn, and published Anfangsgründe der Staatswirthschaft (1804–1806) and his father's Öffentliches und Privat-Leben aus Originalurkunden (1828). The youngest son, Karl von Schlözer, a merchant and Russian consul-general at Lübeck, was the father of Kurd von Schlözer (1822–1894), the historian and diplomatist, who in 1871 was appointed German ambassador to the United States and in 1882 to the Vatican, when he was instrumental in healing the breach between Germany and the papacy caused by the May Laws.

Publications
 August Ludwig von Schlözer: Vorbereitung zur WeltGeschichte für Kinder. Ein Buch für Kinderlehrer. Hrsg. von Marko Demantowsky und Susanne Popp, Göttingen, 2011. .
 August Ludwig von Schlözer: Hecтopъ. Russische Annalen in ihrer Slavonischen Grund–Sprache. (Göttingen, 1802–1809).

On Schlözer
 Han F. Vermeulen: 'From the Field to the Study. A. L. Schlözer and the Invention of Ethnology'. In: Han F. Vermeulen: Before Boas. the genesis of ethnography and ethnology in the German Enlightenment. Lincoln & London, University of Nebraska Press, 2016.
 Martin Peters: Altes Reich und Europa. Der Historiker, Statistiker und Publizist August Ludwig (v.) Schlözer (1735–1809). Lit, Münster u. a. 2003,  (zugl. Dissertation der Universität Marburg, 2000).

See also
Liberalism
Contributions to liberal theory
Human history
Ethnography

Notes

References
 This work in turn cites:
 Zermelo, August Ludwig Schlözer (Berlin, 1875)
 Wesendonck, Die Begründung der neuern deutschen Geschichtsschreibung durch Gatterer und Schlözer (Leipzig, 1876)

External links
Scans of Schlözer's Stats-Anzeigen

1735 births
1809 deaths
People from Schwäbisch Hall (district)
German Protestants
18th-century German historians
18th-century historians from the Russian Empire
Uppsala University alumni
People from the Duchy of Württemberg
Full members of the Saint Petersburg Academy of Sciences
Honorary members of the Saint Petersburg Academy of Sciences
Members of the Royal Swedish Academy of Sciences
German male non-fiction writers

August Ludwig von Schlözer


Sokka é um personagem fictício da série animada Avatar: A lenda de Aang, criada por Michael Dante DiMartino e Bryan Konitzko, e exibida originalmente pela Nickelodeon. Sokka é um dos personagens principais da série, fazendo parte do núcleo dos heróis.

Ele é um garoto de 15 anos da Tribo da Água do Sul e irmão mais velho de Katara. Sokka é geralmente mostrado como o alívio cômico do núcleo principal da série, na maioria das vezes protagonizando momentos de humor na trama.

O personagem também faz uma participação na sequência da série, A Lenda de Korra.

Em outras mídias

Cinema
O ator Jackson Rathbone interpreta Sokka na adaptação cinematográfica O Último Mestre do Ar, em um papel que foi duramente criticado por conta do apagamento racial do personagem.

Série live-action
Ian Ousley foi confirmado como intérprete de Sokka na adaptação live-action em formato de série produzido pela Netflix.

Referências

Personagens fictícias
Personagens de desenhos animados
Personagens de Avatar: The Last Airbender
Personagens de A Lenda de Korra
Personagens que usam espadas

Sokka


Brizinae, podtribus trava, dio tribusa Poeae. Sastoji se od dva roda, Airopsis i Briza (hrvatski: treslica), s ukupno šest priznatih vrsta. Po životnom obliku su terofiti (4 vrste) i hemikriptofiti (2 vrste).

U Hrvatskoj rastu tri vrste, sve su predstavnici treslica.

Rodovi
 Airopsis Desv. (1 sp.)
 Briza L.  (3 spp.)

Izvori

Agrostidodinae

Brizinae


An Agrostis rosei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frank Lamson Scribner ngan Elmer Drew Merrill. An Agrostis rosei in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis rosei


A Batalha de Waren-Nossentin, ocorrida em 1 de novembro de 1806, viu soldados do Reino da Prússia liderados por August Wilhelm von Pletz e Ludwig Yorck von Wartenburg lutarem em uma ação de retaguarda contra as tropas do Primeiro Império Francês comandadas pelo marechal Jean-Baptiste Bernadotte. Embora forçados a ceder terreno, os prussianos conseguiram impedir que os franceses infligissem sérias perdas ou cortassem quaisquer unidades nesta ação da Guerra da Quarta Coalizão. Waren fica no extremo norte do Lago Müritz, cerca de  sudeste de Rostock. Nossentin é uma pequena vila no Fleesen See (Lago Fleesen) a cerca  a oeste de Waren.

Após a Batalha de Jena-Auerstedt em 14 de outubro de 1806, o imperador Napoleão lançou uma perseguição total aos prussianos derrotados. No final de outubro, os francos cortaram e capturaram um grande número de soldados prussianos perto de Prenzlau e Stettin. O corpo de Gebhard Leberecht von Blücher evitou a captura voltando para o oeste. Perto de Waren, Blücher se uniu a outro corpo prussiano e a força combinada retirou-se para o oeste.

Quando a retaguarda prussiana saiu de Waren, a primeira cavalaria francesa atacou. Esta ação iniciou uma batalha de um dia inteiro entre as tropas de Pletz e Yorck e os franceses. Embora Bernadotte tenha atacado vigorosamente, os prussianos escaparam intactos após vários confrontos. Em contraste com seu desempenho sombrio até o momento, os prussianos se saíram bem nessa luta.

Antecedentes
A Batalha de Prenzlau em 28 de outubro de 1806 terminou com a capitulação do general de infantaria Frederico Luís, príncipe de Hohenlohe-Ingelfingen com seus 10.000 soldados prussianos sobreviventes ao marechal Joachim Murat.  Este desastre foi seguido pela Capitulação de Pasewalk em 29 de outubro e pela Capitulação de Stettin em 30 de outubro.  Nos próximos dias, os franceses varreram as forças prussianas na área em uma série de rendições em Boldekow em 30 de outubro, Anklam e Küstrin em 1 de novembro,  e Wolgast em 2 e 3 de novembro.

Desde 24 de outubro, o general-tenente Blücher serviu como comandante da retaguarda do príncipe Hohenlohe.  O comandante do I Corpo, Marechal Bernadotte  recebeu notícias de Hohenlohe no dia 25 quando estava em Brandenburg an der Havel e decidiu seguir os prussianos. De Nauen, o I Corpo moveu-se para nordeste no dia 26, para chegar a Oranienburg no dia 27. Movendo-se para o norte, os franceses chegaram a Fürstenberg no dia 28 antes de virar para nordeste para chegar a Boitzenburg no dia 29. Em 30 de outubro, Bernadotte recebeu relatos de que Blücher voltou para Neustrelitz.

Bernadotte enviou o coronel Étienne Maurice Gérard com seu 2º Regimento de Hussardos  para perseguir a retirada prussiana e virou seu corpo para noroeste no dia 30. Além de capturar 400 soldados e várias carroças, Gérard garantiu a informação de que Blücher estava indo para Waren. Naquela noite, as tropas de Bernadotte chegaram a Burg Stargard,  sudeste de Neubrandenburg. Nessa época, o IV Corpo do Marechal Nicolas Soult estava em Wusterhausen, ao norte de Neustadt an der Dosse.

Em 31 de outubro, Blücher juntou-se à coluna do general-tenente Johann Friedrich von Winning perto de Waren.  A força de Winning, originalmente liderada pelo General Karl August, Grão-Duque de Saxe-Weimar-Eisenach, não chegou a tempo de lutar na batalha de Jena-Auerstedt em 14 de outubro e estava atrás de Blücher desde então.  Winning queria chegar a Rostock ao norte e, para isso, ordenou que o general-mor Karl Georg Friedrich von Wobeser avançasse e preparasse o porto para a evacuação. No entanto, Blücher cancelou a operação de Rostock em favor de sua própria ideia, que era cruzar a margem oeste do Elba em Boizenburg. Ele esperava se juntar ao general Karl Ludwig von Lecoq no ex- eleitorado de Hanôver ou ao general-tenente Franz Kasimir von Kleist em Magdeburg. Para isso, enviou oficiais para recolherem barcos e mantimentos na área. Blücher organizou seu exército em dois corpos. Ele deu o comando do I Corpo de 11.000 homens para Winning, mantendo o controle do II Corpo de 10.000 homens. Os prussianos tinham um contingente de cavalaria particularmente poderoso, com 80 esquadrões no total. Cada corpo foi subdividido em duas divisões pesadas e uma ligeira.

Ao todo, 47.252 soldados franceses estavam caçando Blücher. Bernadotte tinha 15.450, Soult liderou 24.375, o General de Divisão Louis Michel Antoine Sahuc e sua 4ª Divisão de Dragões numerados 2.550 soldados, General de Divisão Emmanuel Grouchy e sua 2ª Divisão de Dragões tinha 2.432 cavaleiros, General de Brigada Antoine Lasalle contou 785 hussardos, e a 2ª Divisão de couraceiros do general de Divisão Jean-Joseph Ange d'Hautpoul incluía 1.660 cavaleiros. Bernadotte deixou seus homens menos aptos em Neubrandenburg e pressionou com 12.000. Enquanto isso, Murat e sua cavalaria estavam varrendo para o oeste através da Pomerânia Ocidental.

A batalha

Na manhã de 1º de novembro, os prussianos deixaram Waren. Blücher mudou-se para o nordeste via Hohen Wangelin, coberto por uma retaguarda sob o comando do general-mor Friedrich Gottlieb von Oswald. Winning marchou para o leste ao longo da margem norte de vários lagos, cobertos pela retaguarda do oberst von Pletz. Naquela manhã em Waren,  o coronel Claude-Étienne Guyot com os 400 homens do 22º Chasseurs à Cheval do corpo de Soult cercaram e capturaram o Major Schmude e 170 dragões. No entanto, quando Guyot tentou avançar pela cidade, Pletz contra-atacou com 850 cavaleiros do Regimento de Hussardos Nº 7 Köhler. Por uma perda de apenas um morto, 15 feridos e 10 desaparecidos, os hussardos prussianos jogaram a cavalaria de Guyot de volta para Waren e libertaram Schmude e seus homens. Os franceses perderam seis oficiais mortos ou feridos, mais de 40 homens capturados e um número desconhecido de mortos ou feridos nesta pequena vitória prussiana.

Após a derrota de Guyot, a cavalaria de Bernadotte chegou a Waren para dar aos franceses seis regimentos na área.  O general da Brigada Jacques Louis François Delaistre de Tilly liderou a cavalaria do I Corpo, composta pelo 2º e 4º Regimentos de Hussardos e pelo 5º Regimento de Chasseur à Cheval. O general de Brigada Pierre Margaron comandou a cavalaria do IV Corpo, incluindo o 8º Regimento de Hussardos, e os 11º, 16º e 22º Regimentos de Chasseur à Cheval. Smith lista sete regimentos, não seis. Ou Petre estava enganado sobre seis regimentos ou um dos de Margaron não estava presente em Waren.  Nos arredores de Waren, a cavalaria ligeira francesa iniciou uma série de escaramuças com os cavaleiros prussianos que duraram das 10h00 às 13h00. Enquanto isso, a retaguarda prussiana sob Yorck assumiu uma posição defensiva entre dois lagos na aldeia de Jabel.  Os lagos perto de Jabel são o Jabelscher See ao sul e o Loppiner See ao norte.

Enquanto o historiador Francis Loraine Petre observa que Pletz era o comandante da retaguarda, ele credita a Yorck o controle tático da batalha. Sob a direção de Yorck estavam três batalhões de fuzileiros, seis companhias de jägers e 20 esquadrões de hussardos. General de Divisão Anne Jean Marie René Savary chegou com uma força-tarefa composta pelo 1º Hussardos e 7º Chasseurs à Cheval, dando aos franceses um total de oito regimentos de cavalaria. Savary detectou a retaguarda de Oswald em Sommerstorf a noroeste de Waren e preparou-se para atacar, mas Bernadotte o chamou de volta para Jabel. Os dois lados trocaram tiros de artilharia em Jabel por uma hora antes de Yorck recuar para a floresta em direção a Nossentin. Liderados pelo 9º Regimento de Infantaria Ligeira da divisão do General de Divisão Pierre Dupont de l'Etang, os franceses avançaram para a floresta para encontrar uma vigorosa resistência dos jägers e fuzileiros prussianos.

Por fim, a força de Bernadotte passou pela borda oeste da floresta para encontrar os homens de Yorck esperando por eles. O flanco direito prussiano repousava no lago Fleesen, o centro na aldeia de Nossentin e o flanco esquerdo em terreno pantanoso. Yorck colocou sua infantaria na linha de frente com seus cavaleiros na retaguarda. Depois que um regimento de hussardos francês foi repelido de Nossentin, Bernadotte comprometeu o general de divisão Jean-Baptiste Drouet, divisão do conde d'Erlon ao ataque.  A divisão de sete batalhões de Drouet incluía a 27ª Infantaria Ligeira e os 94º e 95º Regimentos de Infantaria de Linha.

Ao mesmo tempo, o marechal tentou virar o flanco esquerdo prussiano com sua cavalaria. O ataque da cavalaria falhou em meio a pântanos e valas cheias de água, mas Drouet expulsou os homens de Yorck da aldeia após uma dura luta. Durante as manobras de cavalaria ineficazes, Bernadotte foi jogado de seu cavalo e montado pelo 5º Regimento de Chasseurs à Cheval. Yorck retirou-se para Alt Schwerin, chegando lá às 22:00 daquela noite.

Resultado

Mais tarde, Bernadotte afirmou ter lutado contra 12.000 ou mais prussianos, enquanto Soult estimou que havia entre 5.000 e 6.000 inimigos. Petre, que não dá números de baixas, sugeriu que os prussianos tinham apenas cerca de 2.000 infantaria e 2.000 cavalaria disponíveis, além de meia bateria de artilharia a cavalo, além de canhões regimentais.  Como uma bateria a cavalo prussiana compreendia seis canhões de 6 libras e dois obuses de 7 libras, a meia bateria de Yorck devia ter quatro canhões. Gunther E. Rothenberg afirma que os batalhões de fuzileiros não usavam armas regimentais em 1806.

Quando Murat ouviu falar sobre os combates em Waren e Nossentin, ele abandonou sua marcha em Rostock e decidiu marchar em auxílio do I Corpo. Mais tarde, ele descobriu que Bernadotte e Soult deram as mãos e perceberam que não precisavam de sua ajuda.  Petre credita o sucesso prussiano à competência tática de Yorck e ao fato de que suas tropas perderam o desastre de Jena-Auerstedt. Yorck percebeu quando cada uma de suas posições se tornou insustentável e emitiu ordens para recuar bem a tempo. Em seu relatório pós-batalha, Bernadotte admitiu que seus inimigos lutaram bem, mas tentaram minimizar a ação. Savary criticou Bernadotte por não apoiar sua cavalaria com ataques de infantaria.  A perseguição francesa continuou até que Blücher foi esmagado na Batalha de Lübeck em 6 de novembro.

Notas explicativas

Notas

Referências

Conflitos em 1806
Batalhas envolvendo a França
Batalhas da Quarta Coligação
Batalhas das Guerras Napoleónicas
Batalhas envolvendo a Prússia

Batalha de Waren-Nossentin


Two Years at Sea er en dokumentarfilm af Ben Rivers  handler om en mand der lever ude i skoven, han har et hus og en campingvogn og en kat. Skuespilleren er Jake Williams.

Eksterne henvisninger
 Two years at sea

Britiske film fra 2011
Dokumentarfilm fra Storbritannien

Two Years at Sea


Craig Peter Johnston (født 20. juni 1960) er en tidligere australsk fodboldspiller. Han spillede som midtbanespiller i English Football League mellem 1977 og 1978 og vandt fem ligatitler og en FA Cup (scorede i finalen i 1986) med Liverpool. Hans kælenavn var "Skippy", og han var en tilskueryndling på Anfield, optrådte 271 gange for Liverpool og lavede 40 mål. Han var et nøglemedlem hos holdet fra 1986, der vandt doublen. Han var også med til at skrive holdets cup-finale-sang fra 1988 "Anfield Rap". Efter sin pensionering designede og skabte han prototypen til Adidas Predator-fodboldstøvlen, som bliver båret af mange fodbold- og rugby-spillere. Han kunne spille for det australske og sydafrikanske landshold, men spillede kun for Englands U-21-hold.

Referencer

Fodboldspillere fra England

Craig Johnston


Manyetik rezonans görüntüleme (İngilizcesi: Magnetic Resonance Imaging MRI), nükleer manyetik rezonans görüntüleme veya manyetik rezonans tomografi, canlıların iç yapısını görüntüleme amacıyla daha çok tıpta kullanılan bir yöntemdir. Yüksek düzeyde manyetizmayla canlı doku, yansıtma yöntemiyle görüntülenir. Farklı özelliklerinden dolayı hastalıkların tespitinde bilgisayarlı tomografiden de destek alınabilir.

Genel anlamda MR diye bilinen bu işlem, aslında nükleer manyetik rezonans görüntülemedir. Dokudaki hidrojen atomlarının yoğunluklarına ve hareketlerine göre görüntü oluşturur. MR'da radyasyon kullanılmaz, onun yerine manyetik alanla vücuttaki hidrojen atomlarının çekirdeklerindeki proton uyarılır. Alıcılara ulaşan sinyaller bilgisayar analizleriyle siyah beyaz görüntülere (Perfüzyon görüntülemelerde sonuçlar renklendirilebilir) dönüştürülür. Bu amaçla kullanılan manyetik alan 1 - 1,5 Tesla aralığındadır. Bir kıyaslama yapmak gerekirse, dünyanın manyetik alanı (pusulaların iğnesini kuzeye çeviren manyetik alan) 0,5 Gauss düzeyindedir. 1 Tesla, 10.000 Gauss'a eşittir. Dolayısıyla MR cihazında dünyanın manyetik alan gücünün yaklaşık 25 bin katı bir manyetik alan kullanılır. Bu çok güçlü manyetik alan kontrol altında çalışır. Görüntülerin hepsi dijital ortamda oluşur ve diğer görüntüleme metotlarından çok farklıdır.

Günümüzde MR özellikle yumuşak dokuları görüntülemede kullanılır. Merkezi sinir sistemi (beyin ve omurilik) hastalıklarının teşhisinde, sporcu yaralanmalarında, kas iskelet sistemi, özellikle menisküs, bel fıtığı gibi rahatsızlıkların tespitinin yanı sıra her türlü nörolojik hastalıkların değerlendirmesinde sıkça kullanılmaktadır.

MR görüntülemenin, canlı organizma üzerinde şu ana kadar kanıtlanmış herhangi bir zararı yoktur. Buna gebeler de dahildir; ama yine de organ gelişiminin gerçekleştiği ilk üç ayda MR çekimi önerilmez. Metal etkileşimi olan, vücudunda mıknatıs ya da metal protez taşıyan, kalp pili kullanan, göz içinde yabancı cisim bulunan, ateşli silah yaralanması geçirmiş olan (çoğu uyumsuz metaldir) ya da kalıcı dövme sahibi kişilerin MR cihazına girmeleri sakıncalı kabul edilir (hayati tehlike doğurabilir).

Manyetik rezonans görüntüleme süresi, inceleme yapılan bölgeye, bölge sayısına, konulan ön tanıya göre değişiklik gösterip 15 dk. ile 75 dk. arasında sürebilir. Ayrıca gerek görülürse inceleme esnasında IV (damar içi) yoluyla kontrast madde kullanılarak kontrastlı çekim yapılır.

Manyetik rezonans görüntülemenin Fonksiyonel MR, Difüzyon-Perfüzyon Ağırlıklı MR, MR Spektroskopi gibi farklı çeşitleri vardır.

Ayrıca bakınız
 PET-MRI
 Bigs.de, Animation: Spin; Relaksasyon ve Presesyon; T₁ ve T₂ eğrileri

Dış bağlantılar

 A Guided Tour of MRI: An introduction for laypeople National High Magnetic Field Laboratory
The Basics of MRI. Underlying physics and technical aspects.
Video: What to Expect During Your MRI Exam from the Institute for Magnetic Resonance Safety, Education, and Research (IMRSER)
International Society for Magnetic Resonance in Medicine
Trends in Biotechnology Volume 28, Issue 7, July 2010, Pages 363-370
Blue Plaque commemorating the manufacture of the first commercial MRI whole body scanner at Osney Mead, Oxford
Royal Institution Lecture - MRI: A Window on the Human Body
Animal Imaging Database (AIDB)
Tutorial for performing an MRI Arthrogram
MRI & contrast media in Medicine
MRI: A Noble Diagnostic Medical Tool and a Window to the Brain and Body

Manyetik rezonans görüntüleme


مفردف  هو مكتب معماري في روتردام، هولندا، تأسس في عام 1993. الاسم هو اختصار للأعضاء المؤسسين: ويني ماس (1959)، وجاكوب فان ريس (1964)، وناتالي دي فريس (1965). عمل ماس وفان ريج في أوما، وعملت دي فريس في ميكانو قبل البدء مع مفردف.

معرض صور

مراجع

تأسيسات سنة 1993 في هولندا
شركات تصميم أسست في 1993
شركات مقرها في روتردام
شركات هندسة معمارية في هولندا
معماريون هولنديون

م.ف.ر.د.ف


Aracy Balabanian (Campo Grande, 22 de febrero de 1940-7 de agosto de 2023) fue una actriz brasileña.

Biografía
Sus padres llegaron a Brasil desde Armenia, escapando del Genocidio llevado a cabo por los otomanos. Se establecieron en Campo Grande, capital del estado de Mato Grosso del sur donde nacieron Aracy y sus hermanos. Su padre fue Rafael Balabanian, un comerciante y su madre se llamaba Esther Balabanian, ama de casa.

A los 15 años se trasladó a San Paulo con 7 hermanos y ayudar a sus padres en la crianza de sus hermanos menores. Pasó el examen de ingreso de Ciencias Sociales, pero abandonó la Sociología, para dedicarse al teatro, su verdadera pasión.

Carrera
Su debut en la televisión fue en la obra Antígona, de Sófocles, construido por el TV Tupi. Al contrario de la carrera de Aracy, su padre sólo acepta la elección su hija en
1968, cuando protagonizó junto a Sergio Cardoso en la telenovela Antonio María.

Se convirtió en una de las más grandes intérpretes del medio teatral, creando personajes memorables como el violeta idealista La mansión (1976) de Lauro César Muniz, el Maria sostenida favor de El corazón con alas (1980 / 81) de Janet Clair, la astucia de Marta Ti Ti Ti (1985 / 86) y la misteriosa María Frómeta de Lo que soy el rey? (1989), ambos de Cassiano Gabus Mendes, la excéntrica señorita Armenia novelas Reina de chatarra (1990) y Dios nos ayude a todos (1992 /1993), ambas de Silvio de Abreu y lo que es quizás su más notable, el hurón fresco y Filomena matriarca autoritaria de La próxima víctima (1995), también de Silvio de Abreu. Otra característica es el papel de Gemma Matolli, en la novela Passione, estrenada recientemente por Globo y escrito por Silvio de Abreu. Gemma es el gran protector de la familia Matolli, en especial a su hermano Toto (Tony Ramos); es este uno de sus roles principales.

Trabajó un par de veces en el cine y en el teatro, se puede destacar sus actuaciones en obras de teatro dirigida por Ademar Guerra como Hair, de 1968 y la interpretación de Clarice Lispector Clarice inWild al corazón, realizado en 1998. Su personaje más conocido por el público en general en el teatro fue la alta sociedad decadente Cassandra, el humor Bajo Sai, grabado en vivo en el Teatro Procopio Ferreira de 1996 de 2002 para la Globo Television Network.

Filmografía

Televisión

Cine
1998 - Policarpo Quaresma, Herói do Brasil. Maricota
1998 - Caramujo-flor. Mulher de vestido preto
1975 - A Primeira Viagem. Irene

Teatro
1963 - Os Ossos do Barão
1966 - Oh, qué delícia de guerra
1969 - Hair
1977 - Brecht, segundo Brecht
1980 - A Direita do Presidente
1985 - Boa noite Mãe
1985 - O Tempo e os Conways
1988 - Folias no Box
1991 - Fulaninha e Dona Coisa
1995 - Dias Felizes
1998 - Clarice Coração Selvagem
2006 - Comendo entre as refeições

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Campo Grande (Mato Grosso del Sur)
Fallecidos en Río de Janeiro
Actrices de televisión de Brasil
Actrices de teatro de Brasil
Actrices de cine de Brasil

Aracy Balabanian


Nacionalni park Omo je nacionalni park u Etiopiji. Smješten je u Regiji Južnih naroda, narodnosti i etničkih grupa, na zapadnoj obali rijeke Omo, a obuhvaća oko 4.068 četvornih kilometara. Nalazi se oko 870 kilometara jugozapadno od Adis Abebe. S druge strane rijeke Omo se nalazi nacionalni park Mago. Iako je nedavno izgrađeno uzletište u blizini sjedišta parka na rijeci Mui, ovaj park je još uvijek teško dostupan. Vodič Lonely Planet-a za Etiopiju i Eritreju opisuje nacionalni park Omo kao "najudaljeniji nacionalni park Etiopije."

Donji tok rijeke Omo proglašen je UNESCO-ovom svjetskom baštinom 1980. godine, nakon što su u formaciji Omo Kibish otkriveni najraniji poznati ulomci fosila Homo sapiensa, datiranih oko 195.000 godina u prošlost.

U parku gotovo da nema turističke infrastrukture, a podrška putnicima je slaba. Godine 1999., još uvijek niti jedna turistička agencija unutar ili izvan Etiopije nije organizirala izlete u ovaj nacionalni park. Informativni centar Walta objavio je 3. listopada 2006. da je za izgradnju "cesta i rekreacijskih centara kao i raznih komunikacijskih sadržaja" s namjerom privlačenja više posjetitelja dodijeljeno milijun američkih dolara.

Lokalna plemena i NP Omo
Prema nekim izvješćima, plemena Mursi, Suri, Nyangatom, Dizi i Me'en su u opasnosti od raseljavanja i/ili uskraćivanja pristupa tradicionalnoj paši i poljoprivrednom zemljištu. Ovaj se problem pojavio nakon razgraničenje granica Parka u studenom 2005. godine i nedavnog preuzimanje parka od strane Nizozemske zaklade za afričke parkove (poznata i kao "Afrički parkovi" eng. African Parks). Ovaj postupak prijeti Omotake narode učiniti 'ilegalnim' na vlastitoj zemlji.

Postoje izvještaji da su službenici u parku tjerali pripadnike plemenskih naroda da potpisuju dokumente koje nisu mogli pročitati.

U listopadu 2008., Mreža afričkih parkova (African Parks Network, APN) objavila je da odustaju od upravljanja nacionalnim parkom Omo i napuštaju Etiopiju. APN je izjavio da je održivo upravljanje etiopskim parkovima nespojivo s "neodgovornim načinom života nekih etničkih skupina". Organizacija ima problema s domorodačkim stanovništvom koje pokušava nastaviti svoj tradicionalni način života unutar granica parka.

Izvori

Vanjske poveznice
  Službene stranice (stranica arhivirana 2014.)

Omo
Regija Južnih naroda, narodnosti i etničkih grupa

Nacionalni park Omo


Richard Thomas James Wilson, Baron Wilson of Dinton,  (born 11 October 1942) is a crossbench member of the British House of Lords and former Cabinet Secretary.

Career
Richard Wilson was born in Glamorgan. He was educated at Radley College (1956–60 and where he much later chaired the College Council (the governing body) and Clare College, Cambridge (1961–65), where he was awarded the degree of Master of Laws (LLM). He was called to the Bar but, rather than practice, entered the Civil Service as an assistant principal in the Board of Trade in 1966.

He subsequently served in a number of departments including 12 years in the Department of Energy where his responsibilities included nuclear power policy, the privatisation of Britoil, personnel and finance. He headed the Economic Secretariat in the Cabinet Office under Margaret Thatcher from 1987 to 1990 and after two years in the Treasury was appointed Permanent Secretary of the Department of the Environment in 1992.

He became Permanent Under-Secretary of State at the Home Office in 1994 and Secretary of the Cabinet and Head of the Home Civil Service in January 1998, retiring in 2002.

Wilson was appointed a Companion of the Order of the Bath (CB) in the 1991 New Year Honours, promoted to Knight Commander (KCB) in the 1997 New Year Honours and to Knight Grand Cross (GCB) in the 2001 New Year Honours.

After retiring as Cabinet Secretary, he was created a life peer on 18 November 2002 with the title Baron Wilson of Dinton, of Dinton in the County of Buckinghamshire. In September of that year, he was made Master of Emmanuel College, Cambridge. He has variously been a Non-executive Director of British Sky Broadcasting Group plc, Chairman of C. Hoare & Co, a Non-executive Director of Xansa and Chair of the Board of Patrons of The Wilberforce Society.

References

External links
 Interviewed by Alan Macfarlane 20 November 2009 (video)
Emmanuel College website
The Peerage

1942 births
Living people
Wilson of Dinton
Knights Grand Cross of the Order of the Bath
Welsh civil servants
People educated at Radley College
Alumni of Clare College, Cambridge
Fellows of Emmanuel College, Cambridge
Masters of Emmanuel College, Cambridge
Civil servants in the Board of Trade
Civil servants in the Department of Energy (United Kingdom)
Civil servants in the Cabinet Office
Permanent Under-Secretaries of State for the Environment
Permanent Under-Secretaries of State for the Home Department
Cabinet Secretaries (United Kingdom)
Honorary Fellows of the London School of Economics
Life peers created by Elizabeth II

Richard Wilson, Baron Wilson of Dinton


Türkiye Cumhuriyeti Kimlik Numarası, Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğü'nün uzun yıllardır yürüttüğü MERNİS uygulamasının hayata geçmesiyle her vatandaşın nüfus cüzdanında bulunan bir numaradır.

28 Ekim 2000'de her Türk vatandaşına tek bir Türkiye Cumhuriyeti Kimlik Numarası verilerek uygulamaya alınmıştır.

Uygulamanın amaçları:
 Vatandaşlar arasında yaygın olarak kullanılan isim benzerliğinden (ad ve soyadı) ortaya çıkan sorunların ortadan kaldırılması.
 Birey kimlik tespitinin hızlı bir şekilde yapılmasının sağlanması.
 Bireyin doğumundan itibaren tüm işlemlerinin ortak bir numara ile yürütülmesinin sağlanması.
 Kamu kuruluşları arasında bilgi alışverişinin kolaylaştırılması, vatandaşa daha hızlı ve güvenli hizmet verilmesinin sağlanması gibi amaçları kapsamaktadır.

T.C. Kimlik No, on bir (11) haneden oluşan, Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğü tarafından Türk vatandaşlarına verilmiş 11 rakamdan oluşan ve son rakamı bir çift sayı olan kişiye özgü bir sayıdır.

Üzerinde basit bir pariteyle hata bulma özelliği bulunmaktadır; ilk 10 rakamın toplamının birler basamağı, 11. rakamı vermektedir. Bu algoritmayı kullanan oluşturucularla yaklaşık 900 milyon kadar geçerli T.C. kimlik numarası üretilebilmektedir.

Ayrıca; 1, 3, 5, 7 ve 9. rakamın toplamının 7 katı ile 2, 4, 6 ve 8. rakamın toplamının 9 katının toplamının birler basamağı 10. rakamı; 1, 3, 5, 7 ve 9. rakamın toplamının 8 katının birler basamağı 11. rakamı vermektedir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye Cumhuriyeti Kimlik Kartı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Kimlik No Sorgulama ve Doğrulama

Kimlik doğrulama yöntemleri
MERNİS projeleri

T.C. Kimlik Numarası


The 1886 Quebec general election on October 14, 1886, to elect members of the 6th Legislative Assembly for the Province of Quebec, Canada.  The Parti National, a broad coalition formed and led by Honoré Mercier, that included the Parti libéral du Québec and nationalist defectors from the Conservative party. The Parti national got a large boost when Liberals and dissident Conservatives rallied in reaction to the hanging of Louis Riel in 1885, for which the federal Conservatives were held responsible by Quebec voters. The nationalists won a majority of seats against the Parti conservateur du Québec, led by John Jones Ross.

The Conservatives hung on in a minority government until Mercier became premier on January 27, 1887.

Results

Footnotes

See also
 List of Quebec premiers
 Politics of Quebec
 Timeline of Quebec history
 List of Quebec political parties
 6th Legislative Assembly of Quebec

Quebec general election
Elections in Quebec
General election
Quebec general election

1886 Quebec general election


ක්‍රිපූ 499 යනු, පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි වසරකි. එකල එය හැඳින්වුනේ, අයිබුටියුස්ගේ සහ චිකුරිනුස්ගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික වසර (හෝ, එතරම් ප්‍රචලිත නොවන අයුරින්, අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා 255 වසර) ලෙසිනි. මෙම වසර සඳහා ක්‍රිපූ 499 යන නාමය භාවිත වීම ඇරඹුනේ මුල්  මධ්‍යතන යුගයේදී, වසර නම් කිරීම සඳහා යුරෝපයේ ප්‍රචලිත භාවයට පත් ක්‍රමය ලෙසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දින දසුන් යුගය ඇරඹීම හා සමගය.

ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු
පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි අවුරුදු

ක්‍රිපූ 499


Long Hill ist der Name folgender geographischen Objekte in den Vereinigten Staaten:

Orte:
 Long Hill (Fairfield County, Connecticut)
 Long Hill (Middlesex County, Connecticut)
 Long Hill (New London County, Connecticut)
 Long Hill (New Jersey)
 Long Hill Township, New Jersey

Berg:
 Long Hill (Victoria) in Australien

Sonstiges:
 Long Hill (Massachusetts), Naturschutzgebiet

Long Hill


Ribogojilište Ruda, ribogojilište pastrve, na izvoru rijeke Rude, u 240 bazena.

Izgled
Ima na sedam kaskada 140 velikih bazena, a uz to i 100 malih za mlađ pastve pod zajedničkim krovom. Ukupno 240 bazena i bazenčića, što ga čini rijetkim u svjetskim okvirima. Ribogojilište funkcionira na površini od 68.000 metara četvornih.

Povijest
Glavni projekt izgradnje punosistemskog pastrvskog ribogojilišta Ruda izrađen je 1981. godine. Fizikalno-kemijski parametri vode i tla mjereni su ispitivani više mjeseci, nakone čega je odabrana lokacija i krenulo se je u izgradnju ribogojilišta.

Bio je jedan od najboljih ribnjaka u Europi i veliki izvoznik. Ribnjačarska tvrtka mještanima je pružala dobar život. Privatizacijom 1990-ih, počinje postupni pad. Na tržištu se jedno vrijeme i dobro držao. 2013. godine godišnja proizvodnja konzumne kalifornijske pastrve bila je između 700 i 800 tona. 70 posto bilo je za tuzemno, a 30 posto ribe išlo je u izvoz. Konzum i Ledo su mu otkupljivali sve količine. Koncesionar je čekao građevinsku dozvolu za izgradnju još jednog bazena kapaciteta 120 ili 150 tona konzumne kalifornijske pastrve godišnje. Tada su zapošljavali 28 zaposlenika.

Promijenio se niz vlasnika, dugovi su rasli i došlo je do otvaranja stečaja. Najveće uzgajalište pastrve, kapaciteta da zaposli 40 mještana, danas propada. Zaraslo je u travu i postao je odlagalište otpada.

Dodatni objekti
Vlasnik iz 2013. imao je dokumentaciju za gradnju malih hidroelektrana na Rudi podno bazena. Iskoristila bi se za proizvodnju električne energije voda koja protječe preko kaskada i kroz postojeće bazene te otječe u ribogojilišta. Na zemljištu istog vlasnika bila je predviđena i gradnja četiriju punionica vode.

Izvori

Hrvatske tvrtke
Ribarstvo

Ribogojilište Ruda


«Symphonies» es una canción del británico Dan Black, extraído de su álbum de debut UN. La canción fue escrita, compuesta y producida por Dan Black. Se trata de un Dance alternativo, cuenta con ritmos de otros artistas, como el City of Prague Philharmonic Orchestra y Rihanna. La canción fue lanzada en iTunes en los Estados Unidos, fue "Sencillo de la Semana" el 28 de diciembre de 2009 y el video fue lanzado en iTunes de forma gratuita durante la semana del 15 de marzo de 2010. Un remix de la canción fue grabada con Kid Cudi y fue lanzado como una pista adicional en los EE. UU.

Video
Cuenta con música de muchos tráileres de películas de ficción, con el título de cada película se ve la línea de la canción.
El video fue nominado como Best Special Effects in a Video y Breakthrough Video al 2010 MTV Video Music Awards, pero perdió en ambas categorías.

Formatos y remixes
Sencillo en CD
 "Symphonies" - 3:43

Remix EP
 "Symphonies" - 3:39
 "Symphonies" (con Kid Cudi) - 3:46
 "Symphonies" (Chris Lake Remix) (con Kid Cudi) - 6:44
 "Symphonies" (Dada Life Remix) (con Kid Cudi) - 4:24
 "Symphonies" (Gigi Barocco Remix) (con Kid Cudi) - 4:42
 "Symphonies" (Passion Pit Remix) - 4:22

Posicionamiento en listas

Referencias

Canciones de 2009
Sencillos de 2009
Sencillos de Kid Cudi

Symphonies


"To'hajiilee" é o décimo terceiro episódio da quinta temporada da série televisiva de drama estadunidense Breaking Bad, e o 59.º episódio da série e o pré-antepenúltimo episódio em geral. Foi escrito por George Mastras e dirigido por Michelle MacLaren, e foi ao ar na AMC nos Estados Unidos e Canadá em 8 de setembro de 2013. O episódio foi amplamente aclamado pela crítica.

Ligações externas

Breaking Bad
2013 na televisão nos Estados Unidos
Episódios de 2013

To'hajiilee


Sepiadariidae es una familia de cefalópodos del orden Sepiida.

Clasificación
 Género Sepiadarium
 Sepiadarium auritum
 Sepiadarium austrinum
 Sepiadarium gracilis
 Sepiadarium kochi
 Sepiadarium nipponianum
 Género Sepioloidea
 Sepioloidea lineolata
 Sepioloidea magna
 Sepioloidea pacifica

Referencias

Enlaces externos

Sepiida

Sepiadariidae


Athalia Schwartz (Athalia Theophilia Schwartz) (født 22. Februar 1821 i København, døde 2. november 1871) var en dansk forfatter, journalist, debattør og pædagog. Hun var datter af Claus Conrad Schwartz (1796-1879) og hans hustru Karen Rasmine Baggesen (1796-1863). Parret havde en søn og fire døtre, ud over at Athalia Schwartz og alle børnene gik i skole og uddannede sig selv, som i den tid var usædvanligt.

Athalia Schwartz gik på Frk. Lindes Institut, dengang Københavns bedste pigeskole. Da faren fik en stilling som branddirektør i Hjørring i 1836 og senere i Aalborg, fulgte hun med sammen med forældrene, men vendte tilbage til København i 1848 . Hun tog eksamen som institutsleder og oprettede en skole i 1849. Resten af livet delte hun mellem forfattervirksomhed og privatundervisning.

Hun har udgivet flere bøger af forskellig karakter, blandt andre kan nævnes Haandbog i Underviisningskunsten for unge Lærere og Lærerinder fra 1850, og skuespillet Ruth , der blev antaget af Det Kongelige Teater og opført med Johanne Luise Heiberg i hovedrollen og flere novellesamlinger. Hun foldede sig ud i nutidens debatter, både når det kom til kvindesager og skole. Hun blev ansat som teateranmelder ved Berlingske Tidende og var en fast skribent i flere af Meïr Aron Goldschmidts magasiner.

I 1866 modtog Schwartz det Anckerske Legat, og beløbet brugte hun til studierejser i England, Nederlandene og Belgien for at undersøge forholdene som prostituerede levet under, og hvad regeringen gjorde for at hjælpe dem. Godt hjemme igen, udgav hun Om Stiftelserne til Sædelighedens Fremme i 1867; en kritisk analyse af de forholdene hun havde observeret.

Kilder
Artiklen er oversat fra den norsksprogede Wikipedia
 Athalia Schwartz på Litteraturpriser.dk
 Athalia Schwartz i Dansk Kvindebiografisk Leksikon
 Larsen, Joakim:

Pædagoger fra Danmark
Novelleforfattere fra Danmark
Dramatikere fra Danmark

Athalia Schwartz


An Elodea bifoliata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harold St.John. An Elodea bifoliata in nahilalakip ha genus nga Elodea, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elodea

Elodea bifoliata


بلدية نيارا (بالإسبانية: Niharra) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية نيارا 161 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية نيارا

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

نيارا


As eleições no território federal do Amapá em 1958 ocorreram em 3 de outubro como parte das eleições gerais no Distrito Federal, em 20 estados e nos territórios federais do Acre, Rondônia e Roraima. No presente caso, a Constituição de 1946 fixou um deputado federal para representar cada um dos territórios federais então existentes.

Em 21 de janeiro de 1958 o deputado Coaracy Nunes faleceu vítima de um acidente aéreo nas cercanias do Rio Macacoari quando o Beechcraft Bonanza em que estava resvalou numa árvore após uma decolagem mal sucedida e chocou-se contra o solo. Faleceram também o piloto Hamilton Silva, proprietário do avião, e Hildemar Maia, suplente de deputado federal. Sem ninguém para representar o Amapá na Câmara dos Deputados, a Justiça Eleitoral determinou uma eleição suplementar em 18 de maio de 1958, na qual o PSD venceu com Amílcar Pereira e Aurélio Távora Buarque, reeleitos em 3 de outubro num pleito regular.

Resultado da eleição para deputado federal
Conforme o Tribunal Superior Eleitoral, foram apurados 6.784 votos nominais (98,76%), 38 votos em branco (0,55%) e 47 votos nulos (0,69%), resultando no comparecimento de 6.869 eleitores. Nos territórios federais representados por um deputado federal, será observado o princípio do voto majoritário.

Chapa do PSD

Chapa do PTB

Amapá
1958

Eleições no Território Federal do Amapá em 1958


Sezen Aksu, doğum adıyla Fatma Sezen Yıldırım, (d. 13 Temmuz 1954, Denizli), Türk şarkıcı-şarkı yazarı ve yapımcı. Çıkış yaptığı 1970'lerin ortalarından itibaren şarkılarıyla etkili bir figür hâline gelerek Türk pop müziğine yön verdi. Şarkıcılığının yanı sıra yazıp bestelediği şarkıları başkalarına vermesi sayesinde söz yazarı ve besteci kimliğiyle de sık sık ön plana çıktı. Kendisine geri vokallik yapan birçok kişiyi destekleyerek bu kişilerin albümlerinin yapımcılığını üstlendi. Bu sayede 1990'lar boyunca ve 2000'lerin başında çeşitli isimlerin tanınmasına yardımcı oldu ve bu isimleri etkiledi.

Medyada Minik Serçe unvanıyla sıkça anılan Aksu, Selanik'ten Türkiye'ye gelmiş mübadil bir ailenin kızı olan anne ile Pazar, Rizeli bir babanın kızı olarak Sarayköy, Denizli'de doğdu. Üç yaşındayken ailesinin İzmir'e taşınması sonucunda burada eğitim gördü, İzmir Kız Lisesini tamamladıktan sonra Ege Üniversitesi Ziraat Fakültesine devam etti ancak ikinci sınıfta okulu bıraktı. 1974'te plak yapmak için İstanbul'a taşındı ve bir yıl sonra ilk 45'liği "Haydi Şansım"ı Sezen Seley adıyla çıkardı. 1977'de ise ilk stüdyo albümü Allahaısmarladıkı yayımladı. Ardından Serçe (1978), Firuze (1982), Sen Ağlama (1984), Git (1986), Sezen Aksu Söylüyor (1989), Gülümse (1991), Deli Kızın Türküsü (1993), Düş Bahçeleri (1996) dâhil olmak üzere onlarca albüm piyasaya sürdü. Bunlardan Gülümse, Türkiye'de tüm zamanların en çok satan albümlerinden biri oldu. Aksu, bugüne kadar dünya genelinde 40 milyondan fazla albüm sattı.

Hayatı ve kariyeri

1954-1974: İlk yılları ve kariyer başlangıcı
13 Temmuz 1954 tarihinde Denizli'nin Sarayköy ilçesinde doğdu. Fen bilgisi öğretmeni olan annesi Şehriban Hanım, Selanik'ten mübadele ile gelen bir ailenin kızıdır. Pazar, Rizeli olan Laz kökenli babası Sami Yıldırım ise bir matematik öğretmenidir. Aksu, üç yaşına kadar Denizli'de oturduktan sonra, ailesiyle İzmir'e taşındı. Nihat adındaki kardeşi ile beraber büyüyen Aksu, gençlik yıllarında birçok sanat dalına merak saldı. Bir süre Cengiz Bozkurt'tan resim dersleri aldı. Tiyatro ve dans derslerini de bu süreye sığdırdı. Bu sürede asi kişiliğiyle dikkat çeken Aksu, dansöz olma hayali kurmaya başladı.

Sanatçı, daha sonrasında, bu süreç için "Allah babama acıdı da şarkıcı oldum" demiştir. Aksu, 1970 yılında Hafta Sonu dergisinin açtığı, jüri başkanlığını Ajda Pekkan'ın yaptığı 'Altın Ses' yarışmasında altıncı olurken bir diğer pop sanatçısı Nilüfer birinci olmuştu. Böylece Nilüfer, Sezen Aksu'dan önce ilk albümünü yayınladı. 1973 yılında Ege Üniversitesi Ziraat Fakültesine giren Aksu, 1974'te üç şarkısını bir plak şirketine gönderdi. Aynı yılın Kasım ayında Ali Engin Aksu ile evlenen sanatçı, okulundan da ayrıldı.

1974'ün son aylarında plak yapımı için İstanbul'a yerleşti.

1975-1982: Kırkbeşlikler dönemi
Müzik kariyeri 1970 yılında, Hafta Sonu dergisinin açtığı Altın Ses yarışmasında altıncı olmasıyla başladı. 1975 yılında, Sezen Seley adıyla, ilk 45'liği Haydi Şansım'ı çıkardı. Çok az satan bu 45'liği Sezen Aksu adıyla piyasaya çıkardığı ikinci 45'liği Yaşanmamış Yıllar/Kusura Bakma izledi. Kendisini uzun süre kırkbeşlik plaklar listesinde bir numara yapacak üçüncü 45'liği Olmaz Olsun/Vurdumduymaz'ı 1976 yılında çıkardı.

Sanatçı sonrasında, 1976 yılında ilk sahne çalışmasına başladı. Bebek Belediye Gazinosu'nda sahne almaya başlayan Aksu, 1977 yılında Allahaısmarladık/Kaç Yıl Geçti Aradan, Kaybolan Yıllar/Neye Yarar 45'likleri ve ilk 33'lüğü olan "Allahaısmarladık" albümlerini yayımladı.

1978 yılında Hurşid Yenigün'ün iki bestesi için söz yazan Aksu, Gölge Etme/Aşk kırkbeşliğini yaptı. Yine aynı yıl, piyasadaki en eski Sezen Aksu albümü olma özelliğini taşıyan Serçe, çift LP olarak piyasaya çıktı. 1979 yılında İlk Gün Gibi/Yalancı ve Allahaşkına/Sensiz İçime Sinmiyor kırkbeşlikleri piyasaya çıktı. Aynı yıl sanatçı, sinema sektöründe de göründü. Sanatçının ilk filmi, başrolünü Bulut Aras'la paylaştığı; "A Star is Born" (Tr: Bir Yıldız Doğuyor; Y: Frank Pierson; O: Barbra Streisand, Kris Kristofferson) filminden uyarlanan ve bir Atıf Yılmaz filmi olan Minik Serçe oldu. Sanatçı bu tarihten sonra Minik Serçe adıyla anılmaya başladı. Bir ünlü doğarken, başka bir ünlünün sönüşünü anlatan film, o dönemde fazla beğeni toplamadı. Aksu, bu filmi 1999 yılında Okan Bayülgen'in Zaga programında tekrar seyretmiş ve bu rolüne gülmüştür.

1980 yılında Sevgilerimle albümünü çıkaran sanatçı, 1981'de Sezen Aksu Aile Gazinosu adlı müzikal için çalışmalar yaptı. Sanatçı, 10 Temmuz 1981'de Beşiktaş Evlendirme Dairesi'nde Sinan Özer ile evlendi. Ancak o sıralarda Aksu'nun Özer'den 4,5 aylık gebe olduğu konuşuluyordu. 8 Kasım 1981'de Aksu, oğlu Mithat Can Özer'i dünyaya getirdi. Sanatçı, aynı yıl Aralık ayında Sezen Aksu Aile Gazinosu için tekrar çalışmaya başladı.

1982 yılında Şan Müzikholü'nde Sezen Aksu Aile Gazinosu gösterime girdi. Adile Naşit, Şener Şen, Ayşen Gruda ve Altan Erbulak ile aynı oyunu paylaşan Aksu, sahnede yedi farklı karakteri canlandırdı. Sonrasında Firuze albümünü yayımlayan sanatçı aynı yıl, dönemin popüler dergisi Hey tarafından "Yılın Kadın Şarkıcısı" seçildi. 1983 yılında Aksu, Hey'in Geleneksel Oskar Konseri'ne de Yılın Kadın Şarkıcısı olarak katıldı.

1983-1989

1983 yılında Sezen Aksu, Eurovision'a katılma kararı aldı. Söz ve müziği Ali Kocatepe'ye ait "Heyamola" parçası, Ali Kocatepe ve Coşkun Demir ile birlikte seslendirildi. Türkiye finaline kalan bu parça Eurovision finallerinde Türkiye'yi temsil edemedi. 1983 yılında "Heyamola" parçasının 45'liği "Hey Dergisi" tarafından yılın plağı seçildi. Aynı yıl Aksu, Sinan Özer'den boşandı.

1984 yılında sanatçı tekrar Eurovision adayı oldu. Halay, 1945 ve Merhaba Ümit adlı parçalarla Türkiye finaline kaldı. İlk olarak "Merhaba Ümit"i eleyen Aksu Türkiye finalinde "Halay" ve 1945'i seslendirmeye karar verdi. Türkiye finali gerçekleşmeden iki hafta önce Türkiye'ye gelen yabancı bir arkadaşı Aksu'ya sadece 1945'''i seslendirmesini önerdi. 1945'in sözlerinin tüm dünyayla ilgili olduğunu düşünen Aksu, bu parçanın yurtdışında da Türkiye'yi daha iyi temsil edeceğini düşünerek Halay'dan vazgeçti. Türkiye finalinde şarkıyı seslendiren Sezen Aksu, beklenenin aksine bu kez de seçilemedi.

Sanatçı, 6 Eylül 1984'te Sen Ağlama albümünü piyasaya çıkardı. TRT'nin denetiminden geçemediği için önceleri televizyonda şarkıları yayımlanmayan Aksu, 1985'in başından itibaren bu fırsatı elde etti. Şarkılar TRT'de yayımlanmaya başlar başlamaz albüm büyük bir ilgi gördü ve satış listelerinin haftalarca zirvesinde yer aldı. Aksu, albümün 56. haftasında "Hey Dergisi"ne yaptığı açıklamada "Bekliyordum ama bu kadarını değil... Ne yalan söyleyeyim, 1 yılı aşkın sürece listelerde kalacağımı sanmıyordum. Tüm müzikseverlere candan, gönülden teşekkürlerimi sunuyorum." şeklinde beyanatta bulundu.

1985 yılında Aksu, Eurovision Türkiye finaline bir kez daha katıldı. Bu seferki şarkının adı Küçük Bir Aşk Masalı'ydı. Sözleri Aksu'ya ait olan bu şarkıyı Sezen Aksu ve Özdemir Erdoğan birlikte seslendirdi ama sonuç değişmedi. Eurovision'da Türkiye'yi temsil etme hakkını bir türlü kazanamayan Aksu, 1985'ten sonra bir daha yarışmaya katılmadı.

1985'te, sanatçı "Bin Yıl Önce, Bin Yıl Sonra" isimli müzikal için hazırlandı. Müzikal, 1986 yılının ilk haftasından itibaren gösterime girdi. Şan Müzikholü'nde kapalı gişe oynayan bu müzikal, dönemin dünyasını ve Türkiye'sini tiye alıyordu. Sahnede büyük beğeni toplayan Aksu, sahneyi Şener Şen, İlyas Salman, Ayşen Gruda gibi isimlerle paylaştı.

1986'da "Git" ile büyük beğeni toplayan sanatçı, "Onyedi" dergisinin Ocak 1986 sayısında okuyucu anketinde "1985'in en büyük kadın şarkıcısı" seçildi. Aksu, 1988 yılında "Sezen Aksu'88"i çıkardı. Aynı şekilde 1989 yılında "Sezen Aksu Söylüyor" albümüyle beliren Aksu, bu albümle çok büyük bir beğeni topladı. Aksu bu albümde, 2 Şubat 1980'de Piyade Er Zekeriya Önge'yi öldürme suçundan idam cezasına çarptırılan ve 12 Eylül Darbesi'nden sonra idam edilen Erdal Eren için Son Bakış adlı bir parça seslendirdi.

1989 yılında Sezen Aksu beyaz perdede göründü. Yönetmenliğini Yavuz Özkan'ın yaptığı "Büyük Yalnızlık"ta Sezen Aksu, başrolü Ferhan Şensoy ile paylaştı. Film, 1990 yılındaki Altın Portakal Film Festivali'nde En İyi Görüntü dalında ödül aldı. Filmin müzikleri Aksu'nun yapımcısı Onno Tunç'a aitti. Filmin müziklerinden "Aşk Irmakları", dört yıl sonra Uçurtma Bayramları adıyla Levent Yüksel'in ilk albümünde yer alacaktı.

 1990-1999
1990'larda Sezen Aksu, yapımcı olarak dinleyicilerin karşısına çıktı. Böylelikle 1990'ların müziğinde çok önemli bir yer ettiği gibi Sertab Erener, Harun Kolçak, Aşkın Nur Yengi, Levent Yüksel, Işın Karaca, Hande Yener, Yıldız Tilbe gibi birçok ismi müzik piyasasına kazandırdı ve birçok önemli sanatçıya destek oldu.

1990'lı yıllarda Kanal 6'da Sezen Aksu Show programını yapmaya başladı.

1990'da ilk olarak Sezen Aksu'nun o sıralardaki vokalisti Aşkın Nur Yengi, "Sevgiliye" albümüyle müzikseverlerin karşısına çıktı. Bir Sezen Aksu yapımı olan albüm bir milyon kadar sattı.

1991'de Aşkın Nur Yengi'nin ikinci albümü "Hesap Ver"in yapımını da üstlendi. Albüm Yengi'nin ilk albümü gibi yüksek bir satış elde etti. Aynı yıl müzik yönetmenliğini Onno Tunç'un yaptığı Gülümse çıktı. Albüm, 2 milyonu aşan bir satış rakamı elde etmişti. Albümün bu kadar çok satmasının sebeplerinden biri Aksu'nun hitap kesimiydi. Aksu, bu albümle halkın tüm kesimlerine hitap etmekteydi. 1992'de, Avrupa'da albümün hit şarkılarından "Hadi Bakalım"ın teklisi yayımlandı.

1992'de Aksu, vokalistlerine albüm yapmaya devam etti. Sertab Erener ile çalışan Aksu, Erener'in ilk albümü Sakin Ol'u yayımladı. Albüm beklenenin üzerinde satış rakamları elde etti. Bu albümden birkaç ay sonra, 1993'te Levent Yüksel ile çalışan Aksu bu kez Yüksel'in ilk albümü "Med-Cezir"i satışa sundu. Bu albüm de yüksek bir satış rakamına ulaşarak Levent Yüksel'i 90'larda tanınır biri hâline getirdi.

Sanatçı, aynı yıl kendi albümü olan "Deli Kızın Türküsü"nü piyasaya sürdü. Albümde Uzay Heparı ile çalışan Aksu, farklı tarzlar denedi. Bu farklı albümden "Küçüğüm" ve "Masum Değiliz" gibi tanınan Aksu şarkıları çıktı. Albümün etkisi sürerken 20 Mayıs 1994 tarihinde, albümde beraber çalıştığı Heparı, motosikletiyle oyuncu Demet Akbağ'ın duran hâldeki arabasına çarparak bitkisel hayata girdi. O dönemde altı aylık evli olan ve kazadan önceki gün baba olacağını öğrenen Heparı, 31 Mayıs tarihinde öldü. Aksu bu olayın ardından, Uzay Heparı'yı anmak üzere "Yas" adlı bir şarkı besteledi. Ancak kendisi bu şarkıyı okumak yerine, Levent Yüksel'in sonraki albümüne koydu. Tüm bu çalkantılardan sonra Aksu, Sertab Erener'in ikinci albümü Lâ'l'in yapımını üstlendi. Bu albüm de yüksek bir satış elde ederken Sezen Aksu, 90'ların müziğinde önemli bir yer elde etti.

Bir sene sonra 1995 yılında Aksu, Işık Doğudan Yükselir albümünü yayımladı. Albümde pop müzikten çok Anadolu müzikleri yer almaktaydı. Yunus Emre'nin, Mevlana'nın ve Âşık Daimi'nin eserleri bulunmaktaydı. Fahir Atakoğlu'nun da iki eseri vardı. Bunlardan birincisi, sonradan yayımlanan Alâturka adlı şarkıyken, diğeri de Yaktılar Halim'imi idi. Gülümse'nin müziğini yapan Arto Tunç'un da bu albümde iki bestesi vardı. Albümde yer alan bir başka şarkıda Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun aşağıdaki dizeleri yer almaktaydı:

1996'da Nazan Öncel'in Sokak Kızı albümünde bulunan "Erkekler de Yanar" ve "Bırak Seveyim Rahat Edeyim" şarkılarına vokalist olarak eşlik etti. Aynı yıl Zerrin Özer'in ünlü "Paşa Gönlüm" klibinde yer aldı.

Aralık 1997'de satışa çıkan "Düğün ve Cenaze" yine eleştirilen bir Aksu albümüydü. Albüm yoğun eleştiriler sonucunda yüksek bir satış rakamı elde edemedi. Albüme adını veren şarkıyla beraber dokuz tane Goran Bregoviç, bir tane Kurtis Jasavev bestesinden oluşan albümün sözlerini Aksu, Pakize Barışta ve Meral Okay ile birlikte yazdı. 1998 yılında albümün en ses getiren şarkısı "Erkekler"in teklisi yayımlandı. 1998'in Nisan ayında ise Levent Yüksel'in üçüncü albümü "Adı Menekşe" piyasaya çıktı.

1998'in Aralık ayında Aksu, Adı Bende Saklı adlı albümünü piyasaya çıkardı. '80'lerin melankolik, yer yer arabesk Sezen Aksu albümlerini anımsatan "Adı Bende Saklı" farklı çevreler tarafından beğenildi. Sözü ve müziği Selami Şahin'e ait olan "Ben Sevdalı Sen Belalı", "Tutuklu" ve "Adı Bende Saklı" şarkıları o dönemin en bilinen şarkıları hâline geldi. 1999'da bunu Sarı Odalar teklisi izledi. Parçanın klibi, İstanbul'a yapılması amaçlanan 3. köprüye karşı çıkmak amacıyla Arnavutköy'de çekildi.

 2000-2009

2 Haziran 2000 tarihinde Aksu, yeni albümü Delivereni çıkardı. Bu albümde Oh Oh, Sarı Odalar, Kahpe Kader ve Keskin Bıçak gibi dönemin en bilinen şarkıları bulunmaktaydı. Albüm bir milyona yakın sattı. Aksu bir açıklamasında Deliveren adının "içindeki şeytanla meleği yönlendiren" anlamına geldiğini belirtti.

2001 yılında sağlık sorunlarıyla uğraşan Aksu'nun o yaz verdiği altı konser büyük ilgi gördü. Aksu'nun altı yıldır vokalistliğini yapan Işın Karaca, 2001 Eurovision Şarkı Yarışması'nın seçmelerine katıldı ancak seçilemedi. Bu yılın sonunda Karaca'nın ilk albümü "Anadilim Aşk" yayımlandı. Albüm, baştan sona Sezen Aksu imzası taşıyordu.

20 Mayıs 2002 tarihinde Sezen Aksu, Şarkı Söylemek Lazım albümünü satışa sundu. Bu albüm sanatçının DMC firmasından çıkarttığı ilk albümdü. 12 Haziran 2002'de albümü takiben konser turuna çıkan sanatçı, Türkiye'nin bütün dillerini ve medeniyetlerini bir araya getiren "Türkiye Şarkıları" isimli konser serisini sundu. Konserlerde sanatçıya Rum, Ortodoks, Ermeni ve Musevi korolarıyla birlikte Diyarbakır Belediyesi Çocuk Korosu da eşlik etti. Sahnede Türkçe, Kürtçe, Ermenice ve Rumca şarkılar, türküler söylendi. Sanatçı, konserinin sonunda "Şarkı Söylemek Lazım"ı ve Mevlana'nın sözlerinden oluşan "Yeniliğe Doğru" şarkısını söyledi.

Bu konser dizisi sadece Türkiye'de değil birçok ülkede de haber oldu. AP ajansının çektiği bir fotoğraf birçok ülkede yayımlandı. 2003 yılının başında Beşiktaş'ta BKM'de Unplugged konserler veren Sezen yoğun ilgi üzerine konserlerine önce Maltepe Yayla Sanat Merkezi'nde daha sonra Türkiye'nin değişik şehirlerinde devam etti. 2003 yazı bitmeden sanatçının yeni albümü "Yaz Bitmeden" çıktı. Biri enstrümantal olmak üzere dört yeni şarkı içeren albümde ayrıca daha önce başka yorumcuların seslendirdiği Sezen Aksu şarkıları vardı. Yeni şarkılardan biri olan "Farkındayım"a Van'ın Gevaş ilçesinde klip çekildi.

Sezen Aksu'nun 2005 yılında piyasaya sürülen yeni albümü Bahane, beklenenin de üzerinde ilgi gördü. Aksu'nun kariyerinin 30'uncu yılını dolduruşunun anısına yayınlanan "Bahane" albümü, piyasaya çıktığı ilk iki haftada 320 bin sattı. Albümdeki yapıtlar arasından "Perişanım Şimdi", "Eskidendi, Çok Eskiden" ve "Yanmışım Sönmüşüm Ben" şarkılarına klip çekilirken "Bahane", sene sonunda Türkiye'nin 2005 yılında en çok satan albümü oldu. Aksu, 1975-2006 yılları arasında yazdığı şarkı sözlerini ise 2006 yılında çıkardığı Eksik Şiir kitabında topladı. Şiir kitabı büyük bir ilgi görerek ilk 4 günde 17.000 adet satıldı.Eksik Şiir Daha Bitmedi  gazete haberi

2008 yılının Haziran ayında Deniz Yıldızı adlı albümünü yayımladı. Albümde Aksu'nun uzun yıllar beraber çalıştığı Onno Tunç'un çaldığı piyano örnekleri yer almaktaydı. Albüm, yine önceki Aksu albümlerinden farklı olarak caz tınıları taşıyan ve baladlar içeren bir albümdü. Aksu, aynı albümünde Tanrı'nın Gözyaşları şarkısını Türkiye'de bir barış ortamının oluşması için yazdığını, bunun oluşabilmesi içinse sınır ötesi operasyonların bitirilmesi gerektiğini açıkladı.

2009 yılında Yürüyorum Düş Bahçeleri'nde... adlı 2 CD'den oluşan albümünü çıkarmıştır. Albümde söz ve müziği Sezen Aksu'ya ait olup; Aksu tarafından önceleri başka sanatçılara verilen şarkılar, sanatçı tarafından tekrar yorumlanmıştır.

 2010-günümüz

2010 yılında Amerikan NPR radyosu tarafından belirlenen "50 Büyük Ses" listesinde yer alan Sezen Aksu'nun, Nisan 2010'da İsveç'in başkenti Stockholm'de, Fahir Atakoğlu ile birlikte verdiği konser çok sayıda Türk ve İsveçli müziksever tarafından izlendi. Aksu, 10 yıllık aranın ardından "TurkofAmerica" ile "GNL Entertainment"ın ortaklaşa organize ettiği, kurumsal sponsorluğunu ise Washington merkezli Türk Kültür Vakfı'nın yaptığı, ABD'de 4-7 Nisan tarihleri arasında gerçekleştirilen ve Maryland, Strathmore Konser Salonu'nda, New York, Carnegie Hall ve New Jersey'nin Newark şehrindeki Prudential Hall'da1ıď üç konser vermiştir. ABD konserlerinde sanatçıya Atakoğlu eşlik etmiştir. Aksu, New Jersey konserinde kendisine ayrılan süreyi aşması üzerine seyircilere, Biz bu sınırları aştık, Amerikalılar da sabır rekoru kırdılar, New Jersey'de de bu gece böyle olacak, sizleri mutlu etmeden bu sahneden inmeyeceğim demiştir. Son olarak Ahmet Kaya ...bir eksiğiz albümünde Ağladıkça şarkısını seslendirmiştir.

2011 yılına gelindiğinde Aksu tekrar stüdyoya girmiş ve Öptüm albümünü yayımlamıştır. İçerisinde genel olarak kendi söz ve bestelerinden oluşan "Unuttun mu Beni", "Vay", "Aşka Şükrederim", "Ah Felek Yordun Beni" gibi şarkıları barındıran albüm, söz ve müziği Nazan Öncel'e ait olan "Ballı" şarkısı da albümde yer almaktadır. Cemal Süreyya'nın "Sayım" isimli şiiri de Aksu'nun bestesiyle albümde yer almıştır. Albümden "Unuttun mu Beni" ve "Vay" şarkılarına klip çekilmiştir.

Aksu 2013 yılında "Kayıp Şehir", 2014 yılında "Yeniler ve Yeni Kalanlar" single'larını çıkarmış ve son olarak 2015'te "Eksik Olma" şarkısı ile sürdürülebilir çay tarımına destek vermiştir.

Ocak 2016'da İstanbul'da Volkswagen Arena'da sahne alan Sezen Aksu, sahnelere veda ettiğini açıkladı. Aksu, "Her bitiş yeni bir başlangıçtır. Üretmeye devam edeceğim fakat daha önceden söz verdiğim birkaç konseri de yaptıktan sonra sahneye veda ediyorum. İstanbul'da son konserim. Bugün 40 yılın anısına burada benimle olduğunuz için şükranla doluyum." dedi. Aynı yıl Eylül'de tekrar müzik yapacağını açıkladı.

Ocak 2017'de yirmi üçüncü stüdyo albümü Biraz Pop Biraz Sezeni DMC aracılığıyla piyasaya sürdü. 2018 yılında yayınlanan ve söz-müzikleri Sezen Aksu'ya ait Demo adlı albümünde daha önce Sibel Can tarafından 2007 yılında yayınlanan Akşam Sefası adlı albümde Benim Yerime de Sev adıyla seslendirilen "Begonvil" ile "Aykırı Çiçek", aynı yıl yayınlanan Ezo Gelin film albümünde Arif Sağ tarafından seslendirilen "Ah Beni Beni", 2008 yılında Ferhat Göçer tarafından Çok Sevdim İkimizi adlı albümde seslendirilen "Yol Bitti Çoktan", Mustafa Ceceli'nin 2009 yılında yayınlanan Mustafa Ceceli aynı isimli albümünde "Bekle", 1996 yılında Rengin tarafından aynı isimli albümde seslendirilen "Aldatıldık", Cihan Okan tarafından 2010 yılında seslendirilen "Ahbap Çavuşlar" isimli şarkı, Ebru Yaşar'ın 2013 yılından yayınlanan Delidir adlı şarkıda aynı isimli albüme adını veren şarkı, 2017 yılında Tarkan tarafından 10 albümünde seslendirilen "Her Şey Fani" ve Rümeysa tarafından seslendirilen "Anlasana" ile "Yansın İstanbul" isimli şarkıları bu albümünde kendi yorumuyla yeniden seslendirmiştir.Sezen Aksu'nun bugüne kadar 400'den fazla şiir ve bestesi vardır. Bu şiirlerden 197 tanesi Eksik Şiir kitabında yayınlanmıştır. Bu kitabın ikincisi Eksik Şiir İkinci Kitap adıyla Metis Yayınları tarafından 2016 yılının Kasım ayında piyasaya sürülmüştür.

 Sanatı
Sezen Aksu'nun bugüne kadar 400'den fazla şiir ve bestesi vardır. Bu şiirlerden 197 tanesi Eksik Şiir kitabında yayınlanmıştır. Bu kitabın ikincisi Eksik Şiir İkinci Kitap adıyla Metis Yayınları tarafından 2016 yılının Kasım ayında piyasaya sürülmüştür.

 Aktivizm ve imajı

Sezen Aksu toplumsal sorunlara ve olaylara karşı duyarlığı ile de bilinir. 2009 yılında Türkiye Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan'ı arayarak demokratik açılıma destek vermekten ötürü, köşe yazarı Hikmet Çetinkaya tarafından, Aksu'nun babasının Fethullahçı olduğu iddia edildi.Sezen Aksu'dan Erdoğan'a tam destek  Haber 7 haberi Bazı sanatçılar Aksu'nun arkasında dururken, bazıları Aksu'nun davranışını yersiz bulduğunu ifade etti. Yine Sezen Aksu 2012 yılında Türkiye-PKK çatışmalarında ölen Türk askerleri için "Tanrının Gözyaşları" isimli şarkısını yazmıştır.

2013 yılında Taksim Gezi Parkı protestolarının ilk günlerinde protestolara katılan gençler için "Dünyadaki ilk gençlik devrimi bu. Olağanüstü bir söz söylediler ve olağanüstü bir dille söylediler oradaki insanlar ve sokağa çıkan insanlar." diyerek gösterilere olan desteğini vurgulamıştır. Sanatçı, Gezi Parkı protestolarında polis tarafından atılan göz yaşartıcı gaz kapsülünün başına isabet etmesi sonucu 15 yaşında hayatını kaybeden Berkin Elvan için kişisel internet sitesinde "Berkin'e" isimli yazı yayınlamıştır. 2014 yılında yayınlanan "Yeni ve Yeni Kalanlar" single çalışmasını Gezi Parkı protestolarında öldürülen gençlere ithaf etti.

Türkiye'deki LGBT topluluğu tarafından sevilen ve LGBT'lere açık destek veren sanatçı Sezen Aksu, 2008 yılında 'genel ahlaka aykırı olduğu' gerekçesine dayanan mahkeme kararı ile kapatılan LGBT derneği Lambdaistanbul'a kapatılmaması için destek vermiştir. Aynı zamanda 2013 yılındaki konserlerinde sahnede LGBT hareketi simgeleyen dev bir gökkuşağı bayrağını dalgalandırmış ve SPoD'un (Sosyal Politikalar Cinsiyet Kimliği ve Cinsel Yönelim Çalışmaları Derneği) birinci kuruluş yılı için yayınladığı mesajla, LGBT toplumuna ve hareketine açık destek vermiştir. Türkiye'de LGBT topluluğu tarafından popüler kültürde gey ikonlarından biri olarak kabul edilen Sezen Aksu, 2002 yılında yayınlanan Eşcinsel Erkekler kitabında Türk LGBT'lerin Ajda Pekkan ve Seyyal Taner ile birlikte diğer bir gey ikonu olduğu bilgisine yer verilmiştir. Kaos GL takipçileri tarafından yapılan ankette gey ikonlarından biri olarak seçilmiştir. Sezen Aksu'nun kadın düşmanlığı, okuma yazma, ayrımcılık gibi toplumsal konularda söylemleri mevcuttur. Trans bireylere ve eşcinsellere karşı zorbalığa ve homofobiye karşı söylemleri mevcuttur.

Bir konserinde transseksüel oyuncu Ayta Sözeri ile birlikte şarkı söylemiş, bu sırada sahnede ilk kez bir Türk şarkıcının konserinde LGBTİ bireylerin simgesi dev bir gökkuşağı bayrağı açılmıştır. Yine aynı konserde Sezen Aksu ile Ayta Sözeri arasında İstanbul Onur Yürüyüşü'nde Türk LGBTİ'lerin kullandığı "Nerdesin aşkım? Burdayım aşkım!" diyaloğu yaşanmıştır. 2008 yılında 'genel ahlaka aykırı olduğu' gerekçesine dayanan mahkeme kararı ile kapatılan LGBTİ derneği Lambdaistanbul'a kapatılmaması için destek vermiştir.

2013 yılında bir örneğini resmî sitesinden de yayınlandığı bir mektubunda Sosyal Politikalar Cinsiyet Kimliği ve Cinsel Yönelim Çalışmaları Derneği'nin kuruluşunun 1. yılı vesilesiyle LGBTİ'lere yönelik düşüncelerini açıklamıştır. Mektubuna 2010 yılında Bursa'da nefret cinayeti kurbanı "İrem" takma adlı Mesut Şaban Okan'ın annesi Melek Okan'ın çocuğunun katiline olan "Koskoca dünyaya benim çocuğumu sığdıramadılar!" sitemine imayla LGBT'lere yönelik şiddet ve ayrımcılığa karşı her zaman mücadele edeceğini söylemiştir.

2017'de Yaşar Gaga adına yapılmış Alakasız Şarkılar, Vol. 1 saygı albümünde seslendirdiği "Ne Şahane Bir Şey Yaşamak" şarkısındaki bir sözde Âdem ve Havva'ya cahil demesi tartışmalara neden olmuştur.

 Kişisel hayatı

Sezen Aksu genç yaşta Hasan Yüksektepe ile kısa süren bir evlilik yapmıştır. Müzik kariyerinde albüm yayınlamadan önce Ali Engin Aksu ile evlenmiş, "Aksu" soyadını bu evliliğinden almış ancak evliliği kısa sürmüştür. 3 aylık hamileyken 10 Temmuz 1981 tarihinde Sinan Özer ile evlenen Sezen Aksu 1983 yılında evliliğini sonlandırmıştır. 1993'te gazeteci Ahmet Utlu ile evlenen sanatçının bu evliliği de kısa sürmüştür.

Evliliklerinin yanı sıra Uzay Heparı ile yaşadığı kısa aşkı ile de bilinen Sezen Aksu, toplam 4 evlilik yapmıştır.

 Ek bilgiler
2009'da keşfedilen bir gök taşı olan 266854 Sezenaksu, adını sanatçıdan almaktadır.

 Başarılar

 Diskografi

 1975: Haydi Şansım 1977: Allahaısmarladık 1978: Serçe 1980: Sevgilerimle 1981: Ağlamak Güzeldir 1982: Firuze 1984: Sen Ağlama 1986: Git 1988: Sezen Aksu'88 1989: Sezen Aksu Söylüyor 1991: Gülümse 1993: Deli Kızın Türküsü 1995: Işık Doğudan Yükselir 1996: Düş Bahçeleri 1997: Düğün ve Cenaze 1998: Adı Bende Saklı 2000: Deliveren 2002: Şarkı Söylemek Lazım 2003: Yaz Bitmeden 2005: Bahane 2008: Deniz Yıldızı 2009: Yürüyorum Düş Bahçeleri'nde... 2011: Öptüm 2017: Biraz Pop Biraz Sezen 2018: Demo 2022: Demo 2 Filmografi
 1978: Minik Serçe 1990: Büyük Yalnızlık 2005: Crossing The Bridge: The Sound of Istanbul 2008: Osmanlı Cumhuriyeti Kitap
 Eksik Şiir (İlk Basım: 9 Eylül 2006 - İkinci Basım: 11 Mayıs 2007)
 Eksik Şiir İkinci Kitap'' (Kasım 2016)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
Sezen Aksu
1954 doğumlular
Sarayköy doğumlular
Denizli doğumlu müzisyenler
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
Türk kadın pop şarkıcıları
Türk kadın şarkıcı-şarkı yazarları
Laz asıllı Türkler
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Kervan Plak sanatçıları
Raks Müzik sanatçıları
DMC sanatçıları
Radyo Boğaziçi Müzik Ödülü sahipleri
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri

Sezen Aksu


Dictyoglomus is a genus of bacterium, given its own Phylum, called the Dictyoglomi.
This organism is extremely thermophilic, meaning it thrives at extremely high temperatures. It is chemoorganotrophic, meaning it derives energy by metabolizing organic molecules. This organism is of interest because it elaborates an enzyme, xylanase, which digests xylan, a heteropolymer of the pentose sugar xylose. By pretreating wood pulp with this enzyme, paper manufacturers can achieve comparable levels of whiteness with much less chlorine bleach.

It has been described as Gram-negative, with a triple-layered wall.

References

Further reading

External links
Type strain of Dictyoglomus thermophilum at BacDive -  the Bacterial Diversity Metadatabase

Gram-negative bacteria

Dictyoglomus thermophilum


Anubijas (lat. Anubias), zimzeleni biljni rod iz porodice kozlačevki, smješten ui vlastiti tribus Anubiadeae. dio potporodice Aroideae. Postoji nekoliko priznatih vrsta raširenih po tropskoj Africi.

Vrste
 Anubias afzelii Schott
 Anubias barteri Schott
 Anubias gigantea A.Chev. ex Hutch.
 Anubias gilletii De Wild. & T.Durand
 Anubias gracilis A.Chev. ex Hutch.
 Anubias hastifolia Engl.
 Anubias heterophylla Engl.
 Anubias pynaertii De Wild.

Sinonimi
 Amauriella Rendle

Izvori

Vanjske poveznice

Aroideae

Anubijas


Lukovičav repak (lat. Alopecurus bulbosus), trajnica, pripada rodu repka, porodica travovki. Rasprostranjena je po dijelovima zapadne Europe i  Sredozemlja.

Raste u malim, gustim busenovima na vlažnim zaslanjenim livadama, na hranjivima bogatim ilovasto glinastim tlima. Naraste od 10 do 35 cm. Metlica je duga 2–6 cm, široka 4–5 mm, valjkasta, vrlo gusta.

U Hrvatskoj se vodi kao kritično ugrožena uzrocima uzrokovanih čovjekom.

Izvori

Repak
Flora Europe
Flora Hrvatske
Ugrožene vrste

Lukovičav repak


Adrian Benjamin Moore (* 1996 in Berlin) ist ein deutscher Schauspieler.

Leben
Adrian Moore lebt in Berlin und besuchte ein Gymnasium. Er ist der Sohn der Regisseure Eoin Moore und Elke Weber-Moore. Seine ältere Schwester Zoe Moore ist ebenfalls als Schauspielerin tätig.

Moore hatte sein Leinwanddebüt in Elke Weber-Moores Storno (2001). Es folgten weitere Rollen in Eoin Moores Im Schwitzkasten (2005) sowie in Markus Gollers Friendship! (2009). 2011 war er im Kinofilm Der ganz große Traum in der Rolle des Joost Bornstedt zu sehen. Für diese Rolle wurde er bei den Young Artist Awards 2012 in der Kategorie Beste Darstellung in einem internationalen Spielfilm nominiert.

Filmografie
 2002: Storno
 2005: Im Schwitzkasten
 2009: Friendship!
 2010: Die Liebesfälscher (Copie conforme)
 2011: Der ganz große Traum
 2011: SOKO Wismar (Episode Wunderkind)
 2011: Mia and me – Abenteuer in Centopia
 2012: Tatort – Borowski und der freie Fall
 2014: In aller Freundschaft (Folge 654)
 2016: Das Geheimnis der Hebamme – Regie: Roland Suso Richter (ARD)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Kinderdarsteller
Darstellender Künstler (Berlin)
Deutscher
Geboren 1996
Mann

Adrian Moore


O Campeonato Mundial de Halterofilismo de 2005 foi a 74ª edição do campeonato de halterofilismo, organizado pela Federação Internacional de Halterofilismo (FIH). O campeonato ocorreu no Al-Sadd Sports Center, em Doha, no Catar, entre 9 a 17 de novembro de 2005. Foram disputadas 15 categorias (8 masculino e 7 feminino), com a presença de 281 halterofilistas (169 masculino e 112 feminino) de 71 nacionalidades filiadas à Federação Internacional de Halterofilismo (FIH). Teve como destaque a China com 37 medalhas no total, sendo 19 de ouro.

Medalhistas

Masculino

  — RECORDE MUNDIAL

Feminino

  — RECORDE MUNDIAL

Quadro de medalhas

Quadro de medalhas no total combinado

Quadro de medalhas nos levantamentos + total combinado

Classificação por equipe

Masculino

Feminino

Participantes
Um total de 281 halterofilistas de 71 nacionalidades participaram do evento.

 (3)
 (1)
 (2)
 (6)
 (1)
 (4)
 (5)
 (3)
 (1)
 (9)
 (4)
 (5)
 (15)
 (6)
 (13)
 (2)
 (2)
 (4)
 (6)
 (1)
 (1)
 (4)
 (1)
 (4)

 (8)
 (7)
 (5)
 (4)
 (2)
 (1)
 (2)
 (1)
 (9)
 (5)
 (1)
 (1)
 (1)
 (2)
 (1)
 (1)
 (3)
 (6)
 (2)
 (2)
 (1)
 (3)
 (1)
 (1)

 (1)
 (1)
 (11)
 (1)
 (5)
 (7)
 (15)
 (1)
 (1)
 (4)
 (2)
 (5)
 (8)
 (1)
 (7)
 (2)
 (8)
 (2)
 (5)
 (13)
 (6)
 (1)
 (1)

Ligações externas
Site da Federação Internacional de Halterofilismo

2005
Mundial
Halterofilismo
Halterofilismo


Çatköy, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 22 Mart 1955'te günümüzdeki adıyla köye bağlı altı mezrasıyla birlikte kurulmuştur. Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında tamamen boşaltılan köye, 2013 yılında yeniden yerleşim başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli iline 47 km, Ovacık ilçesine 37 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Çatköy, Ovacık


Wesselshöfen ist der Name zweier ostpreußischer Orte im heutigen Russland:
 Wesselshöfen, Kreis Heiligenbeil: Puschkino (Kaliningrad, Bagrationowsk, Pogranitschny), Siedlung im Rajon Bagrationowsk
 Wesselshöfen, Kreis Königsberg/Samland: Wassiljewskoje (Kaliningrad), Siedlung im Rajon Gurjewsk

Wesselshöfen


Kazunori Kan (født 11. november 1985) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tochigi SC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazunori Kan


Velika nagrada Mađarske (službeno:Formula 1 Pirelli Magyar Nagydíj 2017) utrka je bolida Formule 1. Održana je 30. srpnja 2017. godine na Hungaroringu u Mađarskoj. Bila je to jedanaesta utrka sezone 2017.

Sudionici utrke

* Zamjena, treći vozač

Izvještaj
Australac Daniel Ricciardo u Red Bullu, postavio je najbrže vrijeme na prvom i drugom slobodnom treningu u petak, dok je na trećem slobodnom treningu, najbrži bio Nijemac Sebastian Vettel u Ferrariju. Vettel je osvojio i najbolju startnu poziciju na kvalifikacijama u subotu, dok je drugi bio njegov momčadski kolega Finac Kimi Räikkönen. Drugi startni red pripao je Mercedesovim vozačima, Fincu Valtteriju Bottasu i Britancu Lewisu Hamiltonu, dok je peti bio Nizozemac Max Verstappen. Vettel je vremenom od 1:16.276, srušio rekord staze, koji je držao Brazilac Rubens Barrichello od 2004. Barrichellov sunarodnjak Felipe Massa se poslije drugog treninga osjećao umorno, vrtoglavo i imao je povišenu tjelesnu temperaturu zbog čega je bio prevežen do gradske bolnice u Budimpešti radi pregleda. Uoči trećeg treninga, utvrđeno je da je zdrav i u stanju da vozi bolid. Međutim nakon nekoliko izlazaka na stazu i samo pola sata treninga Massa je bio vraćen u boks Williamsa, koji je nakon toga angažirao test vozača Paula di Restu da zamijeni Massu i kvalifikacijama i utrci.

Na utrci, Ferrariji su dobro startali i zadržali vodstvo, a Verstappen je u drugom zavoju pogodio Ricciarda koji je nakon toga odustao. Verstappen je zbog ovog incidenta dobio deset sekundi kazne, koju je odradio dok je mijenjao gume i završio peti iza dva Ferrarija i dva Mercedesa. Vettel je nakon 3. kruga utrke imao problema s upravljačem koji je mijenjao smjer i stajao usmjeren u lijevu stranu. U cilj je ušao devet desetinki iza Räikkönena, čime su osigurali drugu dvostruku pobjedu Ferrarija ove sezone. Hamilton je u posljednjem dijelu utrke tražio da prođe ispred Bottasa na treće mjesto kako bi pokušao uhvatiti Ferrarije. Bottas ga je propustio, a nakon što Lewisu nije uspjelo proći naprijed, vratio je Bottasu poziciju u zadnjem krugu. Fernando Alonso je ostvario najbolji rezultat sezone za sebe i McLaren šestim mjestom koje je okrunio najbržim krugom utrke, a prve bodove u sezoni osvojio je i Alonsov momčadski kolega, Stoffel Vandoorne. Carlo Sainz je još jednu utrku završio u bodovima, ovog puta na sedmom mjestu, a dobar nastup imali su i vozači Force Indije, Meksikanac Sergio Pérez i Francuz Esteban Ocon, koji su s 13. i 11. mjesta na startu, utrku završili na 8. i 9. mjestu.

Ovo je bila posljednja utrka prije ljetne stanke, na koju je Vettel otišao s 14 bodova prednosti ispred Hamiltona.

Najbrža vremena treninga

Rezultati kvalifikacija

 – Nico Hülkenberg je dobio 5 mjesta kazne zbog promjene mjenjača.
 – Daniil Kvyat je dobio 3 mjesta kazne zbog blokiranja Lancea Strolla u prvoj kvalifikacijskoj rundi.
 – Sergio Pérez i Kevin Magnussen su postavili identično vrijeme u prvoj kvalifikacijskoj rundi, ali Pérez je prošao dalje iz razloga što je prvi postavio vrijeme.

Rezultati utrke

 – Kevin Magnussen je dobio 5 sekundi kazne zbog guranja Nice Hülkenberga sa staze.

Zanimljivosti

Vozači
 46. pobjeda za Sebastiana Vettela.
 48. najbolja startna pozicija za Sebastiana Vettela.
 88. postolje za Kimija Räikkönena.
 17. postolje za Valtterija Bottasa.

Konstruktori
 228. pobjeda za Ferrari.
 211. najbolja startna pozicija za Ferrari.

Ukupan poredak nakon 11 od 20 utrka

 Velika nagrada Velike Britanije 2017. - Prošla utrka ← Formula 1 – sezona 2017. → Sljedeća utrka -  Velika nagrada Belgije 2017.

Izvori

Vanjske poveznice

Mađarska-2017
Mađarska

Velika nagrada Mađarske 2017.


An Carex magellanica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck. An Carex magellanica in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. m. irrigua
 C. m. magellanica

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex magellanica


Fast user switching is a feature of a multi-user operating system which allows users to switch between user accounts without quitting applications and logging out.

In Linux

The Linux kernel's VT subsystem dates back to 1993 and does not understand the concept of multiple "seats", meaning that of up to 63 VTs, only one VT can be active at any given time. Despite this kernel limitation, multi-seat is supported on Linux. The feature of "fast user switching" has less severe necessities than multi-seat does because the multiple users are not working simultaneously.

The most straight forward solution to elegant multi-seat are kmscon/systemd-consoled in combination with systemd-logind. The available desktop environments such as GNOME or KDE Software Compilation adapt their graphical login and session manager (e.g. GDM, SDDM, LightDM, etc.) to the underneath solution and have to be configured to implement fast user switching that way.

For installations with older environments, the functionality must be enabled in the appropriate configuration files then a hot key sequence such as CTRL-ALT-F8 is pressed.  A separate login window will now appear and the second user can log in (or even the first user again).  Alternatively, in the default install, new X sessions can be started at will by using different display parameters to have them run in different virtual terminals (e.g. "startx -- :1" or "X :1 -query localhost"). Again, hot key sequences allow the user switching to take place.

Fast user switching may potentially introduce various security-related complications, and is handled differently among operating systems, each having its advantages and disadvantages.  One possibility, simple and secure, is that only the first user gets ownership of resources.  A second option is to grant ownership of resources to each new user.  The last one to log in takes ownership.  A third is to allow all users access to shared resources.  This is easier and more intuitive, but allows (for example) one user to record another user's conversation. In Windows, shared resources, such as sound, are available to all sessions.  In Red Hat Linux, the default behavior is to give ownership of "console resources" to the first connected session, but it can share resources among groups of console users or be configured to manage console ownership differently.

In Microsoft Windows

Fast user switching in Windows is based on Remote Desktop Services technology. In Windows XP, GINA which is a component of Winlogon, and with which fast user switching interacts, can be programmatically called to automate a fast user switch. A PowerToy known as Super fast user switcher was offered in 2002 by Microsoft. It allowed fast user switching using a keyboard hotkey (Win+Q) (similar to Alt-Tab) without even going to the Welcome screen. It was later made unavailable when the original set of PowerToys was replaced by updated versions, but still works with Windows XP SP3 (32-bit) when running as administrator.

In Windows Vista, GINA is replaced by Credential Providers; however, they do not support programmatic initiation of fast user switching.

In Windows XP, fast user switching was unavailable if the computer is on a Windows Server domain network or if Offline Files was enabled. Windows Vista and later no longer have these restrictions. Fast user switching is also not available on Windows XP if SerialKeys (an accessibility option that allows users to use speech augmentation devices) or Client Services for NetWare are installed.

See also
 Time-sharing
 Multiseat configuration

References

External links
 Architecture of Fast User Switching in Windows XP

Operating system technology
Windows components
Windows administration
MacOS administration
Linux user management and support-related utilities
Linux authentication-related software
MacOS user interface

Fast user switching


ترفض الفتاة اللبنانية "ناهد" (آسيا داغر) أن تتزوج من الرجل الذي إختاره لها عمها ووالدتها، وتهرب إلى بيروت حيث تتعرف إلى الشاب المصرى برهان (أحمد جلال). يطاردها أهلها فتفلت منهم وتختبئ في باخرة مسافرة إلى مصر. تقابل في هذه الباخرة السيدة المصرية "أمينة هانم" (آسيا داغر) التي تشبه الفتاة اللبنانية ناهد والتي يعرض عليها الجواهرجى "كوهين" بعض المجوهرات فيتعقبها "برهان" إلى حجرتها في الباخرة ويقتلها ويحصل على المجوهرات. تشاهد ذلك "ناهد" لأنها كانت مختبئة في نفس الحجرة. تدهش "ناهد" لشدة الشبه بينها وبين القتيلة "أمينة هانم" فترتدي ثيابها وتقابل الجواهرجى وتطلب من "برهان" أن يسلمه الجواهر. يضطر "برهان" إلى الخضوع لأمرها حتى لا تكشف جريمته. يتابع "برهان" "ناهد" ويتفق معها على إخفاء جريمته وأن تواصل القيام بدور "أمينه هانم"، ولا يبلغ أهلها بمكانها، مقابل أن يحصل منها على اعتراف بأنها هي القاتلة. تلتقى "ناهد" عند وصولها إلى مصر ب"محسن باشا" (محمود العزبي) زوج القتيلة "أمينة هانم" مدعية أنها هي "أمينة هانم". ينخدع الزوج في البداية، حتى يعرف الحقيقة ويدور بينه وبين "برهان" صراع تصاب خلاله الراقصة "عنايات" (ماري كويني) عشيقة الباشا بطلقة ناريه من مسدس برهان فتموت. يقتل الباشا "برهان" بنفس مسدسه ثم يضع المسدس في يده ليبدو الأمر وكأن "برهان" قتل "عنايات" ثم إنتحر. يعيش "محسن باشا" مع "ناهد" على أنها زوجته "أمينة هانم".

بطولة
 آسيا داغر: (ناهد - أمينة هانم)
 ماري كويني: (عنايات)
 أحمد جلال: (برهان)
 محمود العربي: (محسن باشا)
 يوسف صالح: (العم فارس)
 زينب حلمي: (فاطمة هانم)
 سنية يسري: (أم ناهد)
 عزيز المصري: (كوهين)
 قصة وسيناريو وحوار وإخراج: أحمد جلال

مراجع

أفلام عن الزواج
أفلام مصرية إنتاج 1936
أفلام عن القتل
أفلام آسيا داغر
أفلام ماري كويني
أفلام أحمد جلال
أفلام عن راقصات
أفلام تقع أحداثها في بيروت
أفلام تقع أحداثها في القاهرة
أفلام تدور أحداثها في سفن

زوجة بالنيابة (فيلم)