Vladimir Yakovlevich Begun (; 1929–1989) was a prominent official Zionologist in the Soviet Union. He was a member of the Institute for Philosophy and Law of the Belarusian Academy of Sciences, a state communist propagandist, and a member of the Union of Journalists of the USSR.

One of his controversial books, "The Encroaching Counter Revolution," caused some controversy. In November 1975, the leading Soviet historian, academician M. Korostovtsev, criticized it, stating, "...it perceptibly stirs up anti-Semitism under the flag of anti-Zionism." According to Wolf Rubinchyk, a researcher based in Minsk, Begun's notorious book "The Invasion without Arms" was used not only by official propagandists but also by some members of the counter-elite, young Belarusian nationalists, who were suspicious about Zionism. Rubinchyk also pointed out falsifications of Simon Dubnow's ideas by Begun.

Begun gained a certain position in the Soviet hierarchy and was transferred from provincial Minsk to Moscow. Until his death, he staunchly opposed bringing Marc Chagall's exhibition to Belarus, the famous artist's place of birth, on "anti-Zionist" grounds.

Notes

1929 births
1989 deaths
Belarusian academics
Members of the USSR Academy of Sciences

Vladimir Begun


Joseph Antonio Cartagena (d. 19 Ağustos 1970, Bronx, New York), sahne adı ile Fat Joe, Amerikalı hip hop sanatçısı. Terror Squad Entertainment plak şirketinin kurucusu ve D.I.T.C. ve Terror Squad gruplarının bir üyesidir.

Fat Joe'nun ilk stüdyo albümü Represent, 1993'te piyasaya çıktı. Onu 1995'te Jealous One's Envy takip etti. 1998 ve 2006 yılları arasında Atlantic Records bünyesinde bulunan sanatçı, bu dönemde dört albüm yayınladı. 2005'te All or Nothing albümü çıktığı sıralarda, kendisine "Piggy Bank" adlı şarkıda sataşan 50 Cent ile medyada da kendine sıkça yer bulan bir ağız dalaşına girdi. Terror Squad'ın ikinci albümü için Fat Joe'nun Remy Ma ile birlikte kaydettiği "Lean Back", 2004 yazında Amerika Birleşik Devletleri'nde bir numara olmayı başardı.

2006'da Imperial Records ile sözleşme yapan sanatçı, 2006'da Me, Myself & I, 2008'de The Elephant in the Room ve 2009'da Jealous Ones Still Envy 2 (J.O.S.E. 2) albümünü piyasaya çıkardı. Fat Joe, 2010 yazında The Darkside Vol. 1 albümünü yayınladı. 2016'da Remy Ma ile ortak albüm yayınlayacağını açıklayan Fat Joe, albümün ilk single'ı French Montana ve Infared'in de ikiliye eşlik ettiği "All the Way Up"ı yayınladı. Şarkı, ABD'de 27 numaraya yükseldi ve Fat Joe böylelikle 12 yıllık aranın ardından bir kez daha ülkesinde ilk 40'a girmeyi başardı.

Diskografi

Represent (1993)
Jealous One's Envy (1995)
Don Cartagena (1998)
Jealous Ones Still Envy (J.O.S.E.) (2001)
Loyalty (2002)
All or Nothing (2005)
Me, Myself & I (2006)
The Elephant in the Room (2008)
Jealous Ones Still Envy 2 (J.O.S.E. 2) (2009)
The Darkside Vol. 1 (2010)
 Plata O Plomo  (2017)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1970 doğumlular
Bronx doğumlular
Amerikalı erkek rap şarkıcıları
Amerikalı hip hop şarkıcıları
Atlantic Records sanatçıları
Yaşayan insanlar
Porto Riko asıllı Amerikalılar
Diggin' in the Crates Crew üyeleri

Fat Joe


NMT may refer to:

Science and technology
 Nordic Mobile Telephone, an analogue mobile phone system
 Neurologic Music Therapy
 Neural machine translation
 Network management protocols, in the CANopen communication protocol
 3-hydroxy-16-methoxy-2,3-dihydrotabersonine N-methyltransferase, an enzyme
 N-Methyltryptamine, an alkaloid similar to dimethyltryptamine
 Non-invasive micro-test technology, a scientific research technology

Other
 Needham Market railway station, UK National Rail code
 New Measurement Train, UK specialised testing train
 New Mexico Institute of Mining and Technology, a state university in New Mexico
 Nuremberg Military Tribunals, of Nazis after World War II

NMT


Estes foram os jogos realizados nas quadras mais importantes a partir do primeiro dia das chaves principais.

Células em lavanda indicam sessão noturna.

Dia 1 (16 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Lorenzo Musetti [17],  Borna Ćorić [21]
 Simples feminino:  Marie Bouzková [25],  Amanda Anisimova [28]
Ordem dos jogos:

Dia 2 (17 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Matteo Berrettini [13],  Miomir Kecmanović [26]
 Simples feminino:  Martina Trevisan [21],  Kaia Kanepi [31]
Ordem dos jogos:

<center>
{|class=wikitable style=font-size:90%
! colspan=4 | Rod Laver Arena
|-
! width=220 | Evento
! width=240 | Vencedor(a)/(es/as)
! width=240 | Derrotado(a)/(os/as)
! width=220 | Resultado
|-
| Simples feminino – 1ª fase ||  Aryna Sabalenka [5] ||  Tereza Martincová || 6–1, 6–4
|-
| Simples feminino – 1ª fase ||  Caroline Garcia [4] ||  Katherine Sebov (Q) || 6–3, 6–0
|-
| Simples masculino – 1ª fase ||  Andy Murray ||  Matteo Berrettini [13] || 6–3, 6–3, 4–6, 76–7, 7–6(10–6)
|- bgcolor=lavender
| Simples feminino – 1ª fase ||  Ons Jabeur [2] ||  Tamara Zidanšek || 7–68, 4–6, 6–1
|- bgcolor=lavender
| Simples masculino – 1ª fase ||  Novak Djokovic [4] ||  Roberto Carballés Baena || 6–3, 6–4, 6–0
|-
! colspan=4 | Margaret Court Arena
|-
! width=220 | Evento
! width=240 | Vencedor(a)/(es/as)
! width=240 | Derrotado(a)/(os/as)
! width=220 | Resultado
|-
| Simples feminino – 1ª fase ||  Elise Mertens [26] ||  Garbine Muguruza || 3–6, 7–63, 6–1
|-
| Simples feminino – 1ª fase ||  Karolína Plíšková [30] ||  Wang Xiyu || 6–1, 6–3
|-
| Simples masculino – 1ª fase ||  Alexander Zverev [12] ||  Juan Pablo Varillas || 4–6, 6–1, 5–7, 7–63, 6–4
|- bgcolor=lavender
| Simples feminino – 1ª fase ||  Belinda Bencic [12] ||  Viktoriya Tomova || 6–1, 6–2
|- bgcolor=lavender
| Simples masculino – 1ª fase ||  Casper Ruud [2] ||  Tomáš Macháč || 6–3, 7–66, 56–7, 6–3
|-
! colspan=4 | John Cain Arena
|-
! width=220 | Evento
! width=240 | Vencedor(a)/(es/as)
! width=240 | Derrotado(a)/(os/as)
! width=220 | Resultado
|-
| Simples masculino – 1ª fase ||  Andrey Rublev [5] ||  Dominic Thiem [WC] || 6–3, 6–4, 6–2
|-
| Simples masculino – 1ª fase ||  Taylor Fritz [8] ||  Nikoloz Basilashvili || 6–4, 6–2, 4–6, 7–5
|-
| Simples feminino – 1ª fase ||  Veronika Kudermetova [9] ||  Maryna Zanevs.ka || 6–2, 7–64
|- bgcolor=lavender
| Simples masculino – 1ª fase ||  Alex de Minaur [22] ||  Hsu Yu-hsiou (Q) || 6–2, 6–2, 6–3
|- bgcolor=lavender
| Simples masculino – 1ª fase ||  Alexei Popyrin [WC] ||  Tseng Chun-hsin || 4–6, 7–65, 56–7, 7–64, 6–1
|-
! colspan=4 | Kia Arena
|-
! width=220 | Evento
! width=240 | Vencedor(a)/(es/as)
! width=240 | Derrotado(a)/(os/as)
! width=220 | Resultado
|-
| Simples feminino – 1ª fase ||  Kimberly Birrell [WC] ||  Kaia Kanepi [31] || 3–6, 7–64, 6–1
|-
| Simples masculino – 1ª fase ||  Holger Rune [9] ||  Filip Krajinović || 6–2, 6–3, 6–4
|-
| Simples masculino – 1ª fase || colspan=2 | <center>  Thanasi Kokkinakis vs.  Fabio Fognini || 6–1, 6–2, 4–2, suspenso
|-
! colspan=4 | 1573 Arena
|-
! width=220 | Evento
! width=240 | Vencedor(a)/(es/as)
! width=240 | Derrotado(a)/(os/as)
! width=220 | Resultado
|-
| Simples masculino – 1ª fase ||  Grigor Dimitrov [27] ||  Aslan Karatsev || 7–63, 7–5, 6–2
|-
| Simples feminino – 1ª fase ||  Anett Kontaveit [16] ||  Julia Grabher || 6–2, 6–3
|-
| Simples feminino – 1ª fase || ''' Liudmila Samsonova [18] ||  Jasmine Paolini || 6–2, 6–4
|-
| Simples masculino – 1ª fase || colspan=2 |   Aleksandar Vukic (Q) vs.  Brandon Holt (Q) || 4–6, 6–1, 2–4, suspenso
|}

Dia 3 (18 de janeiro)
A chuva interrompeu os jogos em todas as quadras abertas por mais de seis horas, às 17h30min (horário local). Três das cinco quadras principais – com teto retrátil – permaneceram seguiram suas programações completas. Os duelos de duplas foram remarcados para o dia seguinte, assim como o término de alguns de simples da 1ª fase.

 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Rafael Nadal [1],  Botic van de Zandschulp [32]
 Simples feminino:  Daria Kasatkina [8],  Beatriz Haddad Maia [14],  Petra Kvitová [15],  Zheng Qinwen [29],  Jil Teichmann [32]
Ordem dos jogos:

Dia 4 (19 de janeiro)
O jogo de 2ª fase entre Andy Murray e Thanasi Kokkinakis durou 5 horas e 45 minutos, com vitória do britânico no 5º set, indo até 4h06 da manhã. Terminou 28 minutos antes que o duelo mais tarde do torneio, de Lleyton Hewitt contra Marcos Baghdatis, em 2008. Em termos de duração, é o segundo mais longo do Australian Open, perdendo apenas para a final de 2012, entre Novak Djokovic e Rafael Nadal, com 5 horas e 53 minutos.

 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Casper Ruud [2],  Taylor Fritz [8],  Alexander Zverev [12],  Pablo Carreño Busta [14],  Diego Schwartzman [23],  Alejandro Davidovich Fokina [30]
 Simples feminino:  Ons Jabeur [2],  Veronika Kudermetova [9],  Anett Kontaveit [16],  Liudmila Samsonova [18],  Irina-Camelia Begu [27]
 Duplas masculinas:  Rafael Matos /  David Vega Hernández [13]
 Duplas femininas:  Lyudmyla Kichenok /  Jeļena Ostapenko [5],  Alicja Rosolska /  Erin Routliffe [14]
Ordem dos jogos:

Dia 5 (20 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Daniil Medvedev [7],  Cameron Norrie [11],  Frances Tiafoe [16],  Denis Shapovalov [20],  Francisco Cerúndolo [28]
 Simples feminino:  Maria Sakkari [6],  Madison Keys [10],  Danielle Collins [13]
 Duplas masculinas:  Simone Bolelli /  Fabio Fognini [9],  Rohan Bopanna /  Matthew Ebden [10],  Jamie Murray /  Michael Venus [11]
 Duplas femininas:  Kirsten Flipkens /  Laura Siegemund [13]
 Duplas mistas:  Jessica Pegula /  Austin Krajicek [2],  Alicja Rosolska /  Jean-Julien Rojer [7]
Ordem dos jogos:

Dia 6 (21 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Daniel Evans [25],  Grigor Dimitrov [27]
 Simples feminino:  Ekaterina Alexandrova [19],  Elise Mertens [26]
 Duplas masculinas:  Nikola Mektić /  Mate Pavić [4],  Ivan Dodig /  Austin Krajicek [5],  Lloyd Glasspool /  Harri Heliövaara [6],  Santiago González /  Édouard Roger-Vasselin [15]
 Duplas femininas:  Nicole Melichar-Martinez /  Ellen Perez [9],  Asia Muhammad /  Taylor Townsend [12]
 Duplas mistas:  Ena Shibahara /  Wesley Koolhof [4]
Ordem dos jogos:

Dia 7 (22 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Félix Auger-Aliassime [6],  Hubert Hurkacz [10],  Jannik Sinner [15],  Yoshihito Nishioka [31]
 Simples feminino:  Iga Świątek [1],  Coco Gauff [7],  Barbora Krejčíková [20]
 Duplas femininas:  Beatriz Haddad Maia /  Zhang Shuai [7],  Sania Mirza /  Anna Danilina [8]
 Duplas mistas:  Nikola Mektić /  Demi Schuurs [5],  Gabriela Dabrowski /  Max Purcell [8]
Ordem dos jogos:

Dia 8 (23 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Holger Rune [9],  Alex de Minaur [22],  Roberto Bautista Agut [24]
 Simples feminino:  Caroline Garcia [4],  Belinda Bencic [12],  Zhang Shuai [23]
 Duplas masculinas:  Rajeev Ram /  Joe Salisbury [2],  Juan Sebastian Cabal /  Robert Farah [12],  Matwe Middelkoop /  Robin Haase [16]
 Duplas femininas:  Miyu Kato /  Aldila Sutjiadi [16]
 Duplas mistas:  Marcelo Arévalo /  Giuliana Olmos [1]
Ordem dos jogos:

Dia 9 (24 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Sebastian Korda [29]
 Simples feminino:  Jessica Pegula [3],  Jeļena Ostapenko [17]
 Duplas masculinas:  Marcelo Arévalo /  Jean-Julien Rojer [3]
 Duplas femininas:  Gabriela Dabrowski /  Giuliana Olmos [3]
Ordem dos jogos:

Dia 10 (25 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Andrey Rublev [5]
 Simples feminino:  Karolína Plíšková [30]
 Duplas masculinas:  Wesley Koolhof /  Neal Skupski [1],  Andreas Mies /  John Peers [14]
 Duplas femininas:  Storm Hunter /  Elise Mertens [4],  Desirae Krawczyk /  Demi Schuurs [6],  Chan Hao-ching /  Yang Zhaoxuan [11]
 Duplas mistas:  Desirae Krawczyk /  Neal Skupski [3]
Ordem dos jogos:

Dia 11 (26 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples feminino:  Victoria Azarenka [24]
 Duplas masculinas:  Marcel Granollers /  Horacio Zeballos [8]
Ordem dos jogos:

Dia 12 (27 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Karen Khachanov [18]
 Duplas masculinas:  Coco Gauff /  Jessica Pegula [2]
Ordem dos jogos:

Dia 12 (28 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples feminino:  Elena Rybakina [22]
Ordem dos jogos:

Dia 13 (29 de janeiro)
 Cabeças de chave eliminados:
 Simples masculino:  Stefanos Tsitsipas [3]
 Duplas femininas:  Shuko Aoyama /  Ena Shibahara [10]
Ordem dos jogos:

D

Australian Open de 2023 - Dia a dia


جان غالياتسو ماريا سفورزا (أبياتغراسو، 20 يونيو 1469 - بافيا، 22 أكتوبر 1494) دوق ميلانو. خلف والده غالياتسو ماريا بعد اغتياله في سنة 1476 ، أولاً تحت وصاية والدته بونا سفويا (1449 - 1503) ، ثم وصاية عمه لودوفيكو الأسمر الذي جرده تماماً من السلطة.

الأبناء
تزوج (2 فبراير 1489) من إيزابيلا أراغون (2 أكتوبر 1470 - 1514) و أثمر :
 إيبوليتا (1493 - 1501)
 فرانشيسكو (1491 - 1512)
 بونا (بافيا، 13 فبراير 1495 - باري، 19 نوفمبر 1557) تزوجت في 15 يونيو 1518 من الملك زيغمونت الأول ملك بولندا، الذي مات مسموماً على يد سكرتيره .

الأبناء غير الشرعيين
يذكر من بين الأبناء غير الشرعيين كاتيرينا سفورزا التي تزوجت أولا من جيرولامو رياريو فصارت سيدة فورلي وإيمولا ، وهي سيادة احتفظت بها حتى بعد اغتيال جيرولامو إلى أن جاء تشيزري بورجا. كما تعرف كاترين بأنها والدة جوفاني دالي باندي نيري .

مراجع

أشخاص من أبياتغراسو
إيطاليون في القرن 15
حكام أطفال في العصور الوسطى
دوقات ميلانو
سفورزا
مواليد 1469
مواليد في أبياتغراسو
نبلاء إيطاليون في القرن 15
وفيات 1494
وفيات في بافيا

جان غالياتسو سفورزا


Oroksilum (lat. Oroxylum), monotipski biljni rod iz porodice katalpovki (Bignoniaceae). Jedina priznata vrsta je O. indicum, do 8 metara visoko korisno stablo rasprostranjeno po Kini, indokini, Indiji, Filipinima i još nekim otocima između Azije i Australije (osim Bornea i Nove Gvineje).

Razni dijelovi drveta koriste se u medicinske svrhe. Mladi listovi i plodovi (kuhani) su jestivi. Plodovi se izrežeu na komade, kuhaju i jedu s rižom.

Narodni nazivoi su mu kampong, »ponoćni horor«, »cvijet indijske trube«, »slomljene kosti«, »indijski kapar« ili »Damoklovo stablo«.

Sinonimi
 Calosanthes Blume
 Hippoxylon Raf.
 Arthrophyllum ceylanicum Miq.
 Arthrophyllum reticulatum Blume ex Miq.
 Bignonia indica L.
 Bignonia lugubris Salisb.
 Bignonia pentandra Lour.
 Bignonia quadripinnata Blanco
 Bignonia tripinnata Noronha
 Bignonia tuberculata Roxb. ex DC.
 Calosanthes indica (L.) Blume
 Hippoxylon indica (L.) Raf.
 Oroxylum flavum Rehder
 Spathodea indica (L.) Pers.

Izvori

Katalpovke
Flora Andamana
Flora Assama
Flora Bangladeša
Flora Kambodže
Flora jugoistočne Kine
Flora istočnih Himalaja
Flora Indije
Flora Jave
Flora Laosa
Flora Malih sundskih otoka
Flora Malaje
Flora Mjanmara
Flora Nepala
Flora Filipina
Flora Šri Lanke
Flora Sulawesa
Flora Sumatre
Flora Tajlanda
Flora Vijetnama

Oroksilum


Die deutsche Zeitschrift Kunst und Künstler: illustrierte Monatsschrift für bildende Kunst und Kunstgewerbe war ein – von vielen als schönste Kunstzeitschrift bezeichnetes – Periodikum, das während des ersten Drittels des 20. Jahrhunderts die Kunstrezeption noch der Kaiserzeit und auch der Weimarer Republik in Deutschland prägte.

Geschichte
Als das wohl bekannteste verlegerische Produkt von Bruno Cassirer in Berlin-Tiergarten gegründet, wurde die Monatsschrift schon bald für die kunstinteressierte Öffentlichkeit zur einflussreichsten Publikation. Sie erschien von Jahrgang 1 (1902/03) bis Jahrgang 32 (1933) unter der Herausgeberschaft zunächst von Emil Heilbut und Cäsar Flaischlen im Verlag Bruno Cassirer, Berlin. Seit 1907 wurde sie von dem Kunstkritiker und -publizisten Karl Scheffler, einem engagierten Verfechter zeitgenössischer europäischer Kunst, herausgegeben. Seinem publizistischen Einfluss ist unter anderem zu verdanken, dass die in den Jahren vor dem Ersten Weltkrieg in Deutschland noch höchst umstrittene Kunstrichtung des Impressionismus vom damaligen Publikum zunehmend akzeptiert wurde.

Inhaltlich widmete sich die Zeitschrift ausschließlich der bildenden Kunst, veröffentlichte vornehmlich Besprechungen und Rezensionen von Werken, die gleichzeitig als Reproduktionen in den Heften gedruckt wurden. Illustrationen und Originalgraphik von beteiligten Künstlern wie etwa Arnold Böcklin, Anselm Feuerbach, Max Klinger, Max Liebermann, Giovanni Segantini, Max Slevogt, Hans Thoma, Wilhelm Trübner, und Karl Walser, die zum Teil auch als Autoren in Erscheinung traten, markierten die Besonderheit dieses Periodikums. Daneben erschienen kontinuierlich Beiträge zu kunsthistorischen, kunsttheoretischen und kunstwissenschaftlichen Themen namhafter Autoren, deren Zahl und Bedeutung den Ruf und den Erfolg dieser Monatsschrift nachhaltig sicherten und ihr Ansehen bis heute dokumentieren.

Nach der Machtergreifung des NS-Regimes erschienen noch fünf Hefte (Heft 2 bis Heft 6); in Heft sechs teilte Karl Scheffler den Lesern das Ende des Erscheinens von Kunst und Künstler mit.

Autoren
Im Laufe der 31 Erscheinungsjahre schrieben rund 350 Autoren ihre Beiträge für Kunst und Künstler.
A
 Paul Adler
 Friedrich Ahlers-Hestermann
 Wilken von Alten
 Walter Andrae
 Hans Ankwicz-Kleehoven
 Andreas Aubert
 Julius Aufseesser (1878–1942)
B
 Ludwig Bachhofer (1894–1976)
 Bernhard Baer (1905–1983)
 Gustav Barthel (1903–1973)
 Otto Bartning
 Adolphe Basler
 Hermann Beenken
 Ida Beer-Walbrunn
 Walter Curt Behrendt
 Otto Benesch
 Ernst Benkard
 Émile Bernard
 Ignaz Beth
 Hans Bethge
 André Beaunier
 Kurt Biebrach (1882–19??)
 Justus Bier
 Vitale Bloch (1900–1975)
 Elfried Bock (1880–1960)
 Wilhelm von Bode
 Max von Boehn
 Hans Börger (1880–1971)
 Walter Bombe (1873–1946)
 Walter Bondy
 Ludwig Borchardt
 Wolfgang Born (1893–1949)
 Ludwig Burchard
 Georg Brandes
 Max Braumann (1880–1969)
 Robert Breuer
 Albert E. Brinckmann
 Justus Brinckmann
 Wolfgang Bruhn
 Heinrich Bulle
C
 Charles Camoin
 Maxime Du Camp
 Carl Capek
 Eugène Carrière
 Walter Cohen
 William Cohn
 Lovis Corinth
 Edward Gordon Craig
D
 Robert Dangers
 Theodor Demmler
 Maurice Denis
 Werner R. Deusch
 Victor Dirksen
 Walter Dittmann
 Albert Dresdner
 Marie Dormoy
 Friedrich Dörnhöffer
 Théodore Duret
E
 Kurt Karl Eberlein
 Rudolph Eberstadt
 Hans Eckstein
 Mussia Eisenstadt
 Max Eisler (1881–1937)
 Bruno Eisner (1884–1978)
 Julius Elias
 Alexander Eliasberg
 August Endell
 Julius Engel
 Paul Ernst
 Herbert Eulenberg
F
 Hans von Faber du Faur
 Otto von Falke
 Hedwig Fechheimer
 Paul Fechter
 Arnold Federmann
 Conrad Felixmüller
 Karl Figdor
 Oskar Fischel
 Adolf Fischer
 Otto Fischer
 Theodor Fontane
 K. Fried
 Max Friedländer
 Walter Friedlaender
 Fritz Friedrichs
 Efraim Frisch
G
 Hermann Ganz
 Gustave Geffroy
 Hermann Gehri
 Oscar Gehrig
 Willi Geiger
 Kurt Gerstenberg
 Otto Gerstenberg
 Curt Glaser
 Heinrich Glück
 Erhard Göpel
 Alfred Gold
 Adolph Goldschmidt
 Botho Graef
 Robert Graf
 Richard Graul
 Otto Grautoff
 Curt Gravencamp
 August Griesebach
 Rudolf Grossmann
 Ernst Grosse
 George Grosz
 Ludwig Grote
 Cornelius Gurlitt
H
 Hugo Haberfeld
 Curt Habicht
 Hugo Häring
 Karl Hagemeister
 Richard Hamann
 Erich Hancke (1871–1954)
 Ernst Harms
 Gustav Friedrich Hartlaub
 Gerhart Hauptmann
 Wilhelm Hausenstein
 Emil Heilbut
 Th. Th. Heine
 Anna Wertheimer
 Gottfried Heinersdorff
 Carl Georg Heise
 Fritz Hellwag (1871–1950)
 Paul Henning
 Elisbeth Henschel-Simon (1897–1946)
 Wolfgang Herrmann
 Eduard Heyck
 Alfred Walter Heymel
 Hans Hildebrandt
 Ludwig Hilberseimer
 Marlice Hinz
 Dora Hitz
 Heinrich Höhn (1881–1942)
 Otto Höver
 Hugo von Hofmannsthal
 Ernst Hohenemser (1870–1954)
 Arthur Holitscher
 Walter Hugelshofer (1899–1987)
 Hans Huth (1892–1977)
I
 Jozef Israëls
J
 Karl Wilhelm Jähnig (1888–1960)
 Hans Jantzen
 Georges Jeanniot
 Gotthard Jedlicka
 Peter Jessen
 André Jolles
K
 Hans Karlinger
 Hans Kauffmann
 Hugo Kehrer
 Martin Kessel
 Harry Kessler
 Ellen Key
 Eduard von Keyserling
 Hermann Graf Keyserling
 J. Kirchner
 Erich Klossowski
 Kurt Kluge
 Karl Koch
 Karl Koetschau
 Eduard Kolloff
 Christian Koren-Wiberg
 Siegfried Kracauer
 Paul Kristeller
 Alfred Kubin
 Ernst Kühnel
 Otto Kümmel
 Alfred Kuhn
 Kurt Kusenberg
L
 Jules Laforgue
 Albert Lamm
 Franz Landsberger
 Carl Larsson
 C. I. Lauweriks
 Julius Levin
 Alfred Lichtwark
 Max Liebermann
 Helmuth Liesegang
 Carl Linfert
 Frits Lugt
 Joseph August Lux
 Eugen Lüthgen
M
 Dugald Sutherland MacColl
 Hans Mackowsky
 Paul Mahlberg
 Klaus Mann
 Günther Martin (1896–1944)
 Kurt Martin
 Roger Marx
 Anton Mayer
 August Liebmann Mayer
 J. Mayr
 Hans Meid
 Ludwig Meidner
 Julius Meier-Graefe
 Peter Meyer
 Max Meyerfeld
 Paul Friedrich Meyerheim
 Ernst Michalski (1901–1936)
 Leo Michelson
 Wilhelm Modersohn
 George Augustus Moore
 Christian Morgenstern
 Ludwig Moser
 Thomas Muchall-Viebrook
 Konrad Müller-Kaboth
 Hermann Muthesius
N
 Fritz Neugass
 Carl Neumann
 Alfred Neumeyer
 Georg Nordensvan
O
 Emil Orlik
 Karl Ernst Osthaus
 Konrad Ott
P
 Walter Paatz
 Gustav Pauli
 Anton von Perfall
 Eduard Plietzsch (1886–1961)
 Otto Pniower
 Georg Poensgen
 Josef Ponten
 Josef Poppelreuter
 Felix Poppenberg
 Leó Popper
 Hans Posse
 Hermann Post
 Emil Preetorius
 Antonin Proust
 Heinrich Pudor
 Hans Purrmann
R
 Louis Réau
 Heribert Reiners
 Paul Renner
 Magda Révész-Alexander (1885–1972)
 Fritz Rhein
 Richard Riemerschmid
 Erich Paul Riesenfeld
 Rainer Maria Rilke
 Grete Ring
 Arthur Roessler
 Franz Roh
 Johan Rohde (1856–1935)
 Jakob Rosenberg
 Hans Rosenhagen
 Severin Rüttgers
 Udo Rukser
 Fritz Rumpf
S
 Friedrich Sarre
 Max Sauerlandt
 Karl Schaefer
 Hans Otto Schaller
 Rosa Schapire
 Karl Scheffler
 Gustav Schiefler
 Hermann Schlittgen
 Paul Ferdinand Schmidt
 Robert Schmidt
 Karl Schmidt-Hellerau
 Hermann Schmitz
 Karl Schnaase
 Arthur von Schneider (1886–1968)
 Ludwig Schnorr von Carolsfeld
 W. Scholz
 Bruno Schröder
 Anna Schubert
 Edmund Schüler (1873–1953)
 Marie Schuette
 Wolfgang Schütz
 Richard L.F. Schulz
 Ernst Schur
 Günther Schwark
 Max Schwimmer
 Richard Sedlmaier
 Richard Seewald
 Woldemar von Seidlitz
 Seiffert-Wattenberg
 Franz Servaes
 Oswald Sickert
 Hans Wolfgang Singer
 Alfred Sisley
 Max Slevogt
 Fritz Stahl
 Kurt Steinbart
 Walter Stengel
 Jan Benno Stokvis
 Georg Swarzenski
 Eckart von Sydow (1885–1942)
 Ladislas Szecsi
 Felix Szkolny
T
 Werner Technau
 Edith von Térey
 Gabriel von Térey
 Heinrich Tessenow
 Jens Thiis
 Hans Tietze
 Erica Tietze-Conrat
 Georg Treu
 Hugo Troendle
 Johannes Trojan
 Wilhelm Trübner
 Hugo von Tschudi
U
 Hermann Ubell
 Hermann Uhde-Bernays
 Otto Unrein
 Emil Utitz
V
 Wilhelm Reinhold Valentiner
 Henry van de Velde
 Louis Vauxelles
 Jan Veth
 Robert Vischer
 Karl Voll
 Ambroise Vollard
 Hans Vollmer
 Hermann Voss
W
 Wilhelm Waetzoldt
 Emil Waldmann
 Ernst Waldschmidt
 Victor Wallerstein
 Robert Walser
 George Frederic Watts
 Hermann von Wedderkop
 Ernst Weil (1891–1965)
 Kurt Wehlte
 Werner Weisbach
 Heinrich Weizsäcker
 Hans Wendland
 Otto Wenzel
 Paul Wescher
 Fritz Wichert
 Richard Wilde
 Franz Winter
 Fritz Witte
 Heinrich Wölfflin
 Willi Wolfradt
 Wilhelm Worringer
 Ernst Würtenberger
Z
 Christian Zervos
 Heinrich Zille
 Otto Zoff
 Paul Zucker

Literatur (Auswahl)
 Günter Feist, Ursula Feist (Hrsg.): Kunst und Künstler. Aus 32 Jahrgängen einer deutschen Kunstzeitschrift, Mainz (Florian Kupferberg) 1971
 Sigrun Paas: Kunst und Künstler 1902-1933. Eine Zeitschrift in der Auseinandersetzung um den Impressionismus in Deutschland, Heidelberg (Diss.) 1976, OCLC-Nr.5253647

Weblinks

 Kunst und Künstler (1902–1933) digital (UB Heidelberg)
 Volltextsuche in allen Bänden

Einzelnachweise

Antiquarische Zeitschrift (Berlin)
Kunstfachzeitschrift (Deutschland)
Ersterscheinung 1902
Erscheinen eingestellt 1933

Kunst und Künstler


Bernardo Palau (Santiago, ) es un director, productor y guionista chileno.

Biografía
Bernardo Palau comienza en el cine a los dieciséis años, con su primer cortometraje llamado 'Maldita verdad'. Posteriormente, estudia Comunicación Audiovisual mención Cine en la Universidad de las Artes y Ciencias de la Comunicación, UNIACC donde dirige el cortometraje de ficción "Tango final" (Muestra de Cine en la Patagonia, canal de Sydney, TVS); y "Belén" (selección oficial Festival de Cine B y premio Mejor Actor en el Festival Internacional de Cortometrajes de Santiago).

Palau escribe y dirige Salvarte su primer largometraje el cual se estrena en Santiago de Chile en noviembre de 2010. La película habla de la depresión en la pareja y cuenta con la actuación de María Antonieta Landa y Emilio Edwards. Luego de estar tres semanas en cartelera, el film es la primera película chilena en Itunes. Como director, ha trabajado en Wokitoki dirigiendo virales y en Endemol Shine Chile, tanto como director de contenido en línea como productor ejecutivo.

Filmografía

Director y guionista
 "Los 7 sin límites" - (12 capítulos)  Webserie.
 CQC Web - 8 capítulos
 "Confirmar Amistad #lavidacambia" - (12 capítulos)  Webserie. Coguionista y dirección. 2014
 "Malabares" Piloto Webserie. Guion y dirección. 2014
 "Confirmar Amistad" - (15 capítulos) Webserie. Guion y dirección. 2013
 "Salvarte" - Largometraje. Guion y dirección. 2010
 "Belén" - Cortometraje. Guion y dirección. 2005
 "Tango Final" - Cortometraje. Guion y dirección. 2005

Productor
 CQC Web - 8 capítulos
 Lo que callamos las mujeres - 20 capítulos. Chilevisión.
 "Salvarte" - Largometraje.
 "¿Alguien ha visto a Lupita?" - Largometraje de Gonzalo Justiniano, Productor de promoción y distribución
 "Velódromo" - Largometraje de Alberto Fuguet Asistente de producción.
 "Tango Final" - Cortometraje.

Enlaces externos
 Estrenar en digital, por Bernardo Palau
 Ficha en CineChile
 Entrevista a Bernardo Palau
 Bernardo Palau en Imdb.com
 Sitio oficial de 'Salvarte'
 Blog de Bernardo Palau

Referencias

Directores de cine de Chile
Guionistas de cine de Chile
Productores de cine de Chile
Alumnado de la Universidad de Artes, Ciencias y Comunicación
Nacidos en Santiago de Chile

Bernardo Palau Cabrera


A Praia do Cachimbo é uma pequena praia situada em Porto Alegre, capital do estado brasileiro do Rio Grande do Sul.

Banhada pelo Guaíba, a praia abriga a ponta do Cachimbo, com trechos de rochas e areia. É acessada pela Avenida Guaíba, um prolongamento da Rua Pão de Açúcar, no bairro Vila Conceição, um bairro residencial de classe média alta na zona sul da cidade.

A partir do Cachimbo, tem-se visão da Ilha do Presídio (2,5km) e do município de Guaíba (4,5km). Em maio de 2022, um grupo de nadadores refez o percurso de fuga de antigos detentos políticos do presídio até a praia do Cachimbo.

Ao contrário da Praia de Ipanema, e tal como a Praia da Pedra Redonda, a Praia do Cachimbo não possui uma infraestrutura completa para visitantes, sendo uma praia muito local. Abriga um muro e duas escadaria de pedras.

Cachimbo

Praia do Cachimbo (Porto Alegre)


Algjör Sveppi er íslenskur barnasjónvarpsþáttur sem átti að leysa afa af. Þátturinn byrjaði 2007 og endaði 2012 og voru gerðir 120 sjónvarpsþættir á tímabilinu.

Íslenskir sjónvarpsþættir
Íslenskir barnaþættir

Algjör Sveppi (sjónvarpsþáttur)


سونار (شبكة سيمانتك للاستجابة المتقدمة)  هو نظام من شركة سيمانتك يقوم باكتشاف البرمجيات الضارة عن طريق سلوكيات البرنامج بدلا من فحص التوقيع. نورتن أنتي فايرس ونورتون سيستيموركس ونورتن إنترنت سكيورتي.

طريقة عمله
يعمل نظام سونار حتى بعد إقفال برمجيات الحماية المصاحبة، حيث يقوم بمراقبة عمل أي برنامج يحاول تغيير أي شيء على الحاسوب.

مراجع

برامج في مرحلة البيتا
برمجيات سيمانتك
برمجيات مضادة للفيروسات

سونار (سيمانتك)


Na informática, um clone é um hardware ou software desenhado para funcionar exatamente da mesma maneira que outro sistema.

Clones são criados por diversas razões que incluem competição, padronização, disponibilidade para outras plataformas, e como homenagem.

Hardware
Quando a IBM anunciou o IBM PC em 1981, outras empresas como a Compaq decidiram vender clones do PC como uma reimplementação legal a partir da documentação do PC ou por engenharia reversa. Como a maioria dos componentes, excepto o BIOS do PC, estavam publicamente disponíveis, tudo o que a Compaq precisava de fazer era a engenharia reversa do BIOS. O resultado foi uma máquina com desempenho semelhante e preço mais baixo do que as máquinas clonadas. O uso do termo "clone de PC" para descrever computadores compatíveis com IBM PC caiu em desuso na década de 1990, sendo agora chamados simplesmente de PCs.

Embora o termo tenha caído em desuso comercial, o termo clone para PCs ainda se aplica a um PC feito ao nível básico ou acima do padrão (na altura em que foi feito) que não tem qualquer marca comercial (por exemplo, Acer, Dell, HP, IBM). Isso inclui, mas não se limita a, computadores montados por entusiastas ou por departamentos de informática das empresas.

Um exemplo de clonagem de hardware, são os vários clones do Nintendo Entertainment System devido à popularidade e longevidade do Nintendo Entertainment System.

Software
O software pode ser clonado por engenharia reversa, reimplementação legal a partir de documentação ou de outras fontes, ou também observando a aparência e o comportamento de um programa. Os motivos para a clonagem de software podem incluir contornar taxas indesejáveis de licenciamento, adquirir conhecimento sobre as características do sistema, ou criar uma alternativa interoperável para uma plataforma não suportada. O GNU, um clone do UNIX, foi motivado pela necessidade do movimento do software livre em ter um sistema operativo constituído inteiramente de software livre.

Exemplos de clonagem de software incluem o projeto ReactOS, que tenta clonar o Microsoft Windows, e o GNU Octave, que considera as diferenças com o MathWorks MATLAB como um bug.

Jogos eletrónicos

Desde o início da indústria dos jogos eletrónicos, clones de conceitos e jogos com sucesso têm sido comuns. O primeiro jogo de tiro em primeira pessoa influente, Doom, provocou na década de 1990 à criação de um novo género de jogos denominado de Doom clones. Nos anos 2000 o Grand Theft Auto III, o jogo mundo aberto de acção-aventura, inspirou a criação de muitos clones de Grand Theft Auto.

Ver também
 Clone de Jogo eletrônico
 :Categoria:Clones de consoles
 :Categoria:Clones Sinclair
 :Categoria:Clones Apple

Terminologia informática
Engenharia de software
Hardware
Programas de computador

Clone (informática)


රොජර් ෆෙඩරර් යනු 1981 උපන් ස්විට්සර්ලන්තයේ වෘත්තිමය ටෙනිස් ක්‍රීඩකයෙකි. 2004 පෙබරවාරී 1 දින පටන් නොකඩවා සති 223 ක  කාලයක් තිස්සේ ලෝකයේ අංක 1 කිරුළ දරා සිටී. බොහෝ විචාරවලද, ක්‍රීඩාවේ අතීත පුරාවෘත්ත මගින්ද, ඔහුගේම සමානයන්ද, ඔහු ඉතිහාසයේ සිටි ක්‍රීඩා දැවැන්තයෙකු ලෙස සළකති. 2008 දි ඔහු ලෝරස් වර්ෂයේ හොඳම ක්‍රීඩකයා ලෙස නම් කරන ලදි. ඒ නොකඩවා හතර වෙනි වතාවට වන අතර එය වාර්තා ගත තත්වයකි.

ෆෙඩරර් ග්‍රෑන්ඩ් ස්ලෑම් ඒකල තරඟ වල සම්මාන 12 ක් (ඕස්ට්‍රේලියා විවෘත තුනක් විම්බ්ල්ඩන් පහක්ද එ.ජනපද විවෘත හතරක් ද වශයෙනි) ද ටෙනිස් මාස්ටර් කුසලාන හතරක්, සහ ඒවීපි මාස්ටර් කුසලාන දාහතරක් දිනා ගත්තේය. ඊට අමතරව වාර්තා රැසක් හිමි කර ගෙන ඇත. ග්‍රැන්ඩ් පිරිමි ඒකල අවසාන සම්මානය සඳහා නොකඩවා දහවතාවක් සහභාගී වි ඇත. (2005 විම්බ්ල්ඩන් ශූරතාවය සිට 2007 එ.ජනපද විවෘත) ඔහුගේ ප්‍රධානම ප්‍රතිවාදියා රෆායෙල් නඩාල් විය. ඔහු සමග බොහෝ වාර ගණනාවක් තරග කර ඇත. (බලන්න ෆෙඩරර් එරෙහිව නඩාල් - Federer versus nadal)

Notes

1981 උපත්
ටෙනිස් ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවෝ
ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවෝ
ටෙනිස්

රොජර් ෆෙඩරර්


Beyoncé (oft stílfært í hástöfum) er fimmta breiðskífa bandarísku söngkonunnar Beyoncé. Platan var gefin út skömmu eftir miðnætti þann 13. desember 2013 af Parkwood Entertainment og Columbia Records algjörlega óvænt. Platan var þróuð sem sjónræn hljómplata þar sem hverju lagi fylgir stuttmynd sem sýnir þær hugmyndir sem voru hugsaðar við framleiðslu tónlistarinnar. Löngun Beyoncé til að staðfesta fullt listrænt frelsi sitt þjónaði sem innblástur fyrir myrku og persónulegu viðfangsefni plötunnar sem innihéldu femínísk þemu um kynlíf, einkæri, fegurðarstaðla, sambandsvandamál og gagnrýni á kapítalisma. Platan var gefin út á föstudegi, sem stangaðist á við hina hefðbundnu þriðjudagsútgáfu sem tíðkaðist á þeim tíma. Beyoncé, og útgáfa hennar, er oft sögð hafa fundið upp nútíma skilgreininguna á sjónrænni hljómplötu, gert óvænta útgáfu á plötum vinsæla meðal tónlistarfólks og að hafa valdið því að International Federation of the Phonographic Industry (IFPI) breytti vikudeginum þegar tónlist er gefin út um allan heim úr þriðjudegi í föstudag.

Upptökur plötunnar hófust í New York-borg þegar Beyoncé bauð upptökustjórum og lagahöfundum að búa með sér í mánuð. Á meðan hún var í stóru tónleikaferðalagi árið eftir breyttist platan þar sem hún sá fyrir sér að skapa sjónrænan hluta til að fylgja lögunum og hélt áfram upptökum með rokktónlistarmanninum og raftónlistar-upptökustjóranum Boots. Samstarf þeirra leiddi til tilraunakenndara efnis hljóðfræðilega, sem sameinaði nútíma R&B með raftónlist og sálartónlist. Á þessu tímabili voru lög og myndbönd plötunnar samin í algjörri leynd vegna þess að Beyoncé vildi óvænta útgáfu á efninu.

Beyoncé var gefin út á stafrænu formi á iTunes Store án tilkynningar eða kynningarherferðar og fór beint á toppinn á bandaríska Billboard 200 vinsældalistanum, og varð fimmta breiðskífa Beyoncé í röð til að ná efsta sæti vinsældalistans. Platan seldist í yfir 617.000 eintökum í Bandaríkjunum og 828.773 á heimsvísu fyrstu þrjá dagana, og varð sú plata sem hafði selst hraðast á iTunes Store á þeim tíma. Á þeim 19 dögum frá útgáfu plötunnar til ársloka 2023 seldist Beyoncé í 2,3 milljónum eintaka um allan heim og endaði árið sem tíunda söluhæsta plata ársins á heimsvísu samkvæmt International Federation of the Phonographic Industry (IFPI). Platan var endurútgefin í nóvember 2014 í platínuútgáfu og hefur selst í yfir 5 milljónum eintaka um allan heim. Hluti plötunnar var kynntur á The Mrs. Carter Show World Tour tónleikaferðalaginu árið 2014.

Beyoncé fékk víðtækt lof frá tónlistargagnrýnendum við útgáfu sem hrósuðu upptökustjórninni, hvernig hún kannaði kynhegðun, sönghæfileikum, auk óvæntrar útgáfu hennar sem margir aðrir tónlistarmenn fóru að gera í kjölfarið. Árið 2020 var Beyoncé í 81. sæti á lista Rolling Stone yfir "500 bestu plötur allra tíma".

Lagalisti
Lagalisti stöðluðu útgáfu plötunnar:
 "Pretty Hurts"
 "Haunted" (inniheldur falið lag: "Ghost")
 "Drunk in Love" (ásamt Jay-Z)
 "Blow"
 "No Angel"
 "Partition" (inniheldur falið lag: "Yoncé")
 "Jealous"
 "Rocket"
 "Mine" (ásamt Drake)
 "XO"
 "Flawless" (ásamt Chimamanda Ngozi Adichie)
 "Superpower" (ásamt Frank Ocean)
 "Heaven"
 "Blue" (ásamt Blue Ivy)

Heimildir

Tilvísanir

Hljómplötur Beyoncé
Hljómplötur gefnar út árið 2013
Bandarískar breiðskífur

Beyoncé (plata)


Henry Leung, né le  à Hong Kong, est un joueur professionnel de squash représentant Hong Kong. Il atteint en novembre 2022 la  place mondiale sur le circuit international, son meilleur classement.

Palmarès

Titres

Finales
 Jeux asiatiques par équipes : 2018

Notes et références

Liens externes

Joueur hongkongais de squash
Naissance en mars 1995
Naissance à Hong Kong

Henry Leung


Der Maschbruch ist ein Naturschutzgebiet in den niedersächsischen Gemeinden Wriedel, Hanstedt und Schwienau in der Samtgemeinde Bevensen-Ebstorf im Landkreis Uelzen.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG LÜ 210 ist 240 Hektar groß. Das 1994 ausgewiesene, 6,6 Hektar große, gleichnamige Naturwaldreservat ist Bestandteil des Naturschutzgebietes.

Das Naturschutzgebiet liegt südwestlich von Ebstorf und südöstlich von Wriedel in einer Senke im Naturraum "Hohe Heide", die von höher gelegenen Geschiebesanden umgeben ist. Die Standorte des Naturschutzgebietes sind stark stauwasserbeeinflusst. Sie werden überwiegend von Bruchwäldern, aber u. a. auch Eichen-Hainbuchen- und Drahtschmielen-Buchenwald geprägt.

Im Norden des Naturschutzgebietes sind vereinzelte Grünlandflächen und ein Wildacker innerhalb des Waldgebietes zu finden.

Die Bahnstrecke Uelzen–Langwedel verläuft etwa mittig durch das Naturschutzgebiet. Entlang der Bahnstrecke verläuft ebenso wie im Norden des Gebietes ein Weg, der außerhalb der Brut- und Setzzeit von Anfang Juli bis Ende Februar betreten werden darf.

Das Gebiet wird über einen Graben zur Schwienau, einem Nebenfluss der Gerdau, entwässert.

Das Gebiet steht seit dem 2. März 1994 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Uelzen.

Einzelnachweise

Weblinks

Naturschutzgebiet im Landkreis Uelzen
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Waldschutzgebiet in Niedersachsen
Moor in Niedersachsen
FMaschbruch
Hanstedt (Landkreis Uelzen)
Wriedel
Schwienau

Maschbruch


Serif bezeichnet:

 Şerif türkischer männlicher Vorname und Familienname
 Serif (Softwarehersteller), britischer Softwarehersteller
 Serife, feine Striche bei Buchstaben

Serif


Aloe jucunda, es una especie de planta suculenta perteneciente a la familia de los aloes. Es endémica de Somalia donde crece en lugares secos y roquedales.

Descripción
Es una planta suculenta de pequeño tamaño, sin tallo, que forma pequeños grupos. Con unas 12 hojas, triangulares, de 6.4 x 2.5 cm, de color verde oscuro brillante, abundantemente manchadas; con los márgenes armados con dientes triangulares duro. Las inflorescencias  son simple, de 35 cm de alto; en forma de racimos cilíndricos, bastante laxos, las brácteas 5 x 3 mm, pedicelos de 6-7 mm de largo. Las flores son de color rosa, colgantes; con perianto de 20 mm de largo.

Taxonomía
Aloe jucunda fue descrita por Gilbert Westacott Reynolds y publicado en Journal of South African Botany 19: 21, en el año 1953.
Etimología
Aloe: nombre genérico de origen muy incierto: podría ser derivado del griego άλς, άλός (als, alós), "sal" - dando άλόη, ης, ή (aloé, oés) que designaba tanto la planta como su jugo - debido a su sabor, que recuerda el agua del mar. De allí pasó al Latín ălŏē, ēs con la misma aceptación, y que, en sentido figurado, significaba también "amargo". Se ha propuesto también un origen árabe, alloeh, que significa "la sustancia amarga brillante"; pero es más probablemente de origen complejo a través del hébreo: ahal (אהל), frecuentemente citado en textos bíblicos.

jucunda: epíteto latino que significa "agradable".

Referencias

Enlaces externos

jucunda
Flora de África tropical del nordeste
Flora de África continental
Plantas descritas en 1953
Plantas descritas por Reynolds

Aloe jucunda


Tüttendorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 17,76 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 1182 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Klaus Juschkat tarafından yürütülmektedir.

Resim galerisi

Dış bağlantılar
 www.amt-daenischer-wohld.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Tüttendorf


Antônio Luís dos Passos foi um sertanista de Minas Gerais. Descobriu o rio Pardo, onde adquiriu uma sesmaria, e ali fundou sua fazenda em 1698, que tornar-se-ia o núcleo do futuro município de Rio Pardo de Minas. Era filho de João Luís dos Passos e Benta Garcia e desposou Maria Pinto Guedes, filha de Manuel Pinto Guedes.

Bibliografia

História de Minas Gerais
Sertanistas

Antônio Luís dos Passos


Chloe Jones (née Melinda Dee Jones; June 17, 1975 – June 4, 2005) was an American pornographic actress.

Early life and career
Melinda Dee Jones was born and grew up in Silsbee, Texas. After graduating from Silsbee High School in 1994, she arrived in California with $400 in her pocket to start her acting career. She appeared in Baywatch, Comedy shows, a movie with Anna Nicole Smith, a Marilyn Monroe movie, and more. She later became a Playboy model and appeared in Vanity Fair, Hustler, and Swank. Jones was the Penthouse magazine Pet of the Month in April 1998, and she  reluctantly  crossed over into adult movies in 2001. Jones signed an exclusive contract with adult film company New Sensations, followed by another contract with Vivid Entertainment in February 2003. Both associations were brief (her contract with Vivid lasted five months). She retired from the adult industry in 2004. After her retirement on camera in 2004, she continued to earn a living as an escort online and still received money from her website.  Jones performed in around 18 films during this time. and, in March 2005, Jones appeared in a  story in the National Enquirer claiming that Charlie Sheen was among her suitors in February, 2005. Sheen's agent disputed the claim, stating that Sheen had not seen Jones since 1996.

She appeared twice on The Howard Stern Show in 2003.

Death
Jones had been in and out of the hospital for 3 years prior to her death from drug overdoses and complications due to her faulty liver. Since March 2005 her health had deteriorated. Jones died in her sleep at home on June 4, 2005, at around 4:00 am, two weeks shy of her 30th birthday. Her early death has been reported as due to liver failure caused by alcohol and prescription drug abuse. Jones had been on the list for a liver transplant, however people close to her say that she did not take it seriously and continued to drink, eat poorly and continued misusing medications. Jones was survived by her husband, her then 9 year old daughter, her then 8 year old twin sons, her mother Donna and her older sister Michelle.  She was buried six days after her death at Woodlawn Garden of Memories Cemetery in Houston, Texas.

References

External links

1975 births
2005 deaths
Alcohol-related deaths in Texas
American people of Dutch descent
American female adult models
American pornographic film actresses
Penthouse Pets
People from Silsbee, Texas
Pornographic film actors from Texas
Deaths from liver failure
Drug-related deaths in Texas
Sex workers drug-related deaths
20th-century American actresses
21st-century American women

Chloe Jones


El Man NL262F fue un chasis fabricado por la empresa alemana MAN AG Buses para autobuses urbanos. Apareció a mediados de los 90 para reemplazar al MAN NL202F.

En España, dicho chasis fue carrozado por Castrosua e Hispano Carrocera (actual Tata Hispano). A finales de los 90 fue reemplazado por el MAN NL263F.

También tuvo una versión articulada denominada MAN NG312F, que en España fue carrozada por Castrosua. Desapareció a la par que el NL262F.

Enlaces externos

Autobuses

zh:猛獅NL系列巴士#猛獅NL262

MAN NL262


التيار الوطني الديمقراطي الفلسطيني هو تيار وطني ديمقراطي فلسطيني مستقل، وأحد أجزاء التيار القومي العربي الديمقراطي. تشكل عام 2008، ويتزعمه أبو خالد العملة الذي شارك في عام 1983 في الانشقاق عن حركة فتح وتأسيس تنظيم فتح الانتفاضة. أُعلن في بيان التأسيس أن التيار لم تعد له أي صلة بفتح الانتفاضة.

التأسيس
عُقد الاجتماع التحضيري للتيار في مدينة رام الله في 19 يوليو 2008 حيث تم تشكيل لجنة تحضيرية لها عدة لجان فرعية. وتم الإعلان عن انطلاقته في 25 أبريل 2009.

المراجع

أحزاب سياسية في فلسطين
تأسيسات سنة 2008 في فلسطين

التيار الوطني الديمقراطي الفلسطيني


An Malaxis tridentula in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eric Alston Christenson. An Malaxis tridentula in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis tridentula


برلمان اليابان  هو المؤسسة التشريعية في اليابان. يتكون البرلمان الياباني من مجلس النواب (衆議院 شوغيين) ومجلس الشيوخ أو مجلس المستشارين (参議院 سانغيين)، يتم انتخاب كلا المجلسين بشكل مباشر عن طريق نظام تصويت متوازي.

بالإضافة إلى المصادقة على القوانين فإن البرلمان الياباني مسؤول عن اختيار رئيس الوزراء.

تم تأسيس البرلمان الياباني باسم البرلمان الإمبراطوري عام 1889 كنتيجة لإصلاح ميجي، وتحول البرلمان الياباني إلى شكله الحالي عام 1947 بعد إقرار دستور اليابان لما بعد الحرب، ويعتبر هو أعلى سلطة في الدولة.

يقع مبنى البرلمان الياباني في ناغاتاتشو، تشيودا، طوكيو.

يقوم مجلس النواب بالمصادقة على القوانين والتشريعات وله صلاحيات أكبر من مجلس المستشارين، حيث أنه إن تم الموافقة على قانون في مجلس الشعب ولم يوافق عليه في مجلس المستشارين فمن الممكن لمجلس النواب أن يمرر القانون على الرغم من معارضة المجلس الآخر.

هيكلية

مجلس النواب
يتكون مجلس النواب من 480 عضو، ينتخب 300 منهم من دائرة انتخابية واحدة (انتخاب فردي) و180 من 11 دائرة انتخابية بالتمثيل النسبي.

مجلس المستشارين
يتكون من 242 عضو، ينتخب 146 منهم من 47 محافظة يابانية و 96 عضو من لائحة نسبة التمثيل الوطني للأحزاب.

اقرأ أيضا
 مكتبة البرلمان الياباني الوطنية

مراجع

البرلمان الياباني
برلمانات حسب البلد
برلمانات وطنية
تأسيسات سنة 1889 في اليابان
حكومة اليابان
برلمانات من مجلسين

برلمان اليابان


La  (officiellement en , en ) est l'instance qui régit l'organisation du rugby à XV en Ukraine.

Historique
La Fédération ukrainienne est fondée en 1991, année de l'indépendance du pays vis-à-vis de l'URSS. Elle organise notamment le championnat et la Coupe d'Ukraine.

Elle devient membre en 1992 de la FIRA-AER, organisme européen du rugby, puis au mois de , de l'International Rugby Board, organisme international du rugby.

Elle est également membre du Comité national olympique ukrainien.

Logo

Présidents
Parmi les personnes se succédant au poste de président de la fédération, on retrouve :
 2003-2005 : Oleksi Tsibko
 Giorgi Dzhangirian
 Bajenkov Evgeni Vladimirovich

Notes et références

Liens externes

Ukraine
rugby à XV
Rugby à XV en Ukraine
Organisme fondé en 1991

Fédération ukrainienne de rugby à XV


Le dème de Tríglia, en  / Dímos Tríglias, est un ancien dème du district régional de Chalcidique, en Macédoine-Centrale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Néa Propontída.

Selon le recensement de 2011, la population du dème s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Macédoine-Centrale
Ancien dème en Grèce

Tríglia (dème)


أيام التشريق هي الأيام الثلاثة بعد يوم النحر، وهي أيام الحادي عشر والثاني عشر والثالث عشر من شهر ذي الحجة. وهي أيام أكل وشرب وذكر لله، وبغروب شمس اليوم الثالث عشر ينتهي عيد الأضحى والحج وذبح الأضحية.

التسمية
سميت بأيام التشريق لأن الناس كانوا يشرّقون فيها اللحم.

من أعمالها
 المبيت في منى.
 رمي الجمرات الثلاث بعد الزوال.
 يجوز التعجل في اليوم الثاني عشر فينفر من منى إلى مكة قبل الغروب ثم يطوف طواف الوداع.

فضل أيام التشريق
أيام التشريق أيام ذكر الله تعالى وشكره وإن كان الحق أن يذكر الله ويشكر في كل وقت وحين، لكن يتأكد في هذه الأيام المباركة. روى نبيشة الهذلي أن النبي  قال: «أيام التشريق أيام أكل وشرب وذكر الله». أخرجه مسلم وفي رواية الإمام أحمد (من كان صائماً فليفطر فإنها أيام أكل وشرب) صحيح مسلم.

وهي الأيام المعدودات التي قال الله عز وجل فيها (وَاذْكُرُوا اللَّهَ فِي أَيَّامٍ مَعْدُودَاتٍ) (البقرة: من الآية 203) وجاء في حديث عبد الله بن قرط أن النبي  قال: (أعظم الأيام عند الله يوم النحر ثم يوم القر) أخرجه الإمام أحمد.
ولما كانت هذه الأيام هي آخر أيام موسم فاضل، فالحُجّاج فيها يكملون حجهم، وغير الحجاج يختمونها بالتقرب إلى الله بالأضاحي بعد عمل صالح في أيام العشر، استحب أن يختم هذا الموسم بذكر الله للحجاج وغيرهم.
وعقب الحج أمر بذلك فقال تعالى: (فَإِذَا قَضَيْتُمْ مَنَاسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَذِكْرِكُمْ آبَاءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً) (البقرة: من الآية 200)

الذكر المتأكد في أيام التشريق
يتأكد في هذه الأيام المباركة التكبير المقيد بأدبار الصلوات المكتوبات، والتكبير المطلق في كل وقت إلى غروب شمس اليوم الثالث عشر للحجاج وغيرهم.
وقد كان عُمر يكبر في قبته بمنى فيسمعه أهل المسجد فيكبرون، ويكبر أهل الأسواق حتى ترتج منى تكبيراً.
وكان ابن عمر يكبر بمنى تلك الأيام، وخلف الصلوات، وعلى فراشه، وفي فسطاطه ومجلسه وممشاه تلك الأيام جميعاً. وكانت ميمونة تكبر يوم النحر وكانت النساء يكبرن خلف أبان بن عفان وعمر بن عبد العزيز ليالي التشريق مع الرجال في المساجد صحيح البخاري بل بلغ من أهمية التكبير المقيد بأدبار الصلوات أن العلماء قالوا: يقضيه إذا نسيه، فإذا نسي أن يكبر عقب الصلاة فإنه يكبر إذا ذكر ولو أحدث أو خرج من المسجد ما لم يطل الفصل بين الصلاة والتكبير.
وهكذا التكبير المطلق مشروع أيضاً في السوق وفي البيت وفي المسجد وفي الطريق تعظيماً لله تعالى وإجلالاً له، وإظهاراً لشعائره.

الاستعانة بالنعمة على الطاعة
قال الحافظ بن رجب: (وفي قول النبي  (إنها أيام أكل وشرب وذكر لله عز وجل) إشارة إلى أن الأكل في أيام الأعياد والشرب إنما يستعان به على ذكر الله وطاعته، وذلك من تمام شكر النعمة أن يستعان بها على الطاعات، وقد أمر الله في كتابه بالأكل من الطيبات والشكر له، فمن استعان بنعم الله على معاصيه فقد كفر نعمة الله وبدلها كفراً وهو جدير أن يسلبها كما قيل:

وخصوصاً نعمة الأكل من لحوم بهيمة الأنعام، كما في أيام التشريق، فإن هذه البهائم مطيعة لله لا تعصيه، وهي مسبحة لله قانتة كما قال تعالى: (وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إلا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ) (الإسراء: من الآية 44)

مصادر

وصلات خارجية
 مناسك الحج خطوة خطوة

الحج في الإسلام

أيام التشريق


Grande er en kommune og by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Trittau under Kreis Stormarn. Kreis Stormarn ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Grande ligger ved floden Bille i den sydøstlige ende af Kreis Stormarn, omkring 23 kilometer øst for Hamborg, ved grænsen til Kreis Herzogtum Lauenburg. Ved Bille ligger vandmøllen

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Stormarn

Grande


An Aponogeton loriae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ugolino Martelli. An Aponogeton loriae in nahilalakip ha genus nga Aponogeton, ngan familia nga Aponogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aponogeton

Aponogeton loriae


Atripliceae, tribus štirovki, dio potporodice Chenopodioideae.

Postoji 16 rodova., od kojih su najznačajniji pepeljuga (Atriplex), po kojem je tribus dobio ime i loboda (Chenopodium), po kojem je imenovana potporodica. U Hrvatskoj raste nekoliko vrsta pepeljuga.

Rodovi
 Lipandra Moq. (1 sp.)
 Oxybasis Kar. & Kir. (14 spp.)
 Chenopodiastrum S. Fuentes, Uotila & Borsch (11 spp.)
 Microgynoecium Hook. fil. (1 sp.)
 Proatriplex (W. A. Weber) Stutz & G. L. Chu (1 sp.)
 Stutzia E. H. Zacharias (3 spp.)
 Archiatriplex G. L. Chu (1 sp.)
 Halimione Aellen (3 spp.)
 Atriplex L. (271 spp.)
 Extriplex E. H. Zacharias (2 spp.)
 Exomis Fenzl ex Moq. (2 spp.)
 Grayia Hook. & Arn. (4 spp.)
 Micromonolepis Ulbr. (1 sp.)
 Holmbergia Hicken (1 sp.)
 Baolia H. W. Kung & G. L. Chu (1 sp.)
 Chenopodium L. (117 spp.)

Izvori

Lobodovke

Atripliceae


චැනල් නිවුස්ඒෂියා (Channel NewsAsia) (කෙටියෙන් CNA) යනු සිංගප්පූරුව පදනම් කර ගත් ආසියා පැසිපික් පුවත් ජාලයට අයත් ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් මුදා හැරෙන රුපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති සේවයකි. එහි අධිපතිත්වය MediaCorp සතු වෙයි. 1999 මාර්තු 1 වන දින සිංගප්පූරුව කේන්ද්‍ර කරමින් ඇරඹි මෙම නාලිකාව 2001 පෙබරවාරි 12 දින ජාත්‍යන්තර නාලිකාවක් වශයෙන් මුදා හැරිණි.

වර්ථමානයේ ආසියාව තුල කලාප 24ක දර්ශනය වන මෙම නාලිකාව සැටලයිට් තාක්ෂණය ඔස්සේ මැද පෙරදිග සහ ඔස්ට්‍රේලියාව දක්වාද විසිරී පවතී.

විශේෂ ලක්ෂණ
අනෙකුත් නාලිකා මෙන් නොව මෙම නාලිකාවේ විශේෂ ලක්ෂණයක් වන්නේ, යම් අයෙක් වෙනත් භාෂාවකින් අදහස් දක්වන විට එය පරිවර්ථනය කල ඉංග්‍රීසි කටඬකින් විස්ථාපනය නොකොට සත්‍ය කටහඬ හා ඊට අදාල ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය රුප රාමු පහලින් දර්ශනය කරමින් වාර්ථා කිරීමයි. තවද චැනල් නිවුස්ඒෂියා නාලිකාව ජාත්‍යන්තර සියළු පුවත් වාර්ථා කලත් මූලික වශයෙන් ආසියාව සම්බන්ධ කරුණු ප්‍රධාන කොට ඉදිරිපත් කරනු ලබයි.

වැඩසටහන් සහ ඉදිරිපත් කිරීම්
බොහෝ ප්‍රවෘත්ති සංග්‍රහයන් පැයක මුල් මිනිත්තු 30 කට සීමා කරයි. ප්‍රයිම් ටයිම් ඒෂියා, ෆස්ට් ලුක් ඒෂියා සහ ඒෂියා කනෙක්ට්,  යන වැඩසටහන් පැයක් පුරා විකාශය වෙයි. සාමාන්‍යයෙන් බොහොමයක් පැය වල අවසාන මිනිත්තු 30 දී විවිධ වාර්ථා වැඩසටහන්, එදිනෙදා වැඩසටහන්, සෞඛ්‍ය ගැන වැඩසටහන් සහ ව්‍යාපාරික වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කරයි. මෙම නාලිකාව පැය 24 පුරා සිය වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කරනු ලබයි. මීට අමතරව සෑම පුවත් වැඩසටහනකින්ම අනතුරුව, ලොව ප්‍රධාන නගර සඳහා කාලගුණ අනාවැකිය ඉදිරිපත් කරයි.

වාර්ථාකරුවන් සිටින රටවල්

ආසියාව

නැගෙනහිර ආසියාව

 චීනය,
 ජපානය
 කොරියාව

ගිණිකොනදිග ආසියාව

 ඉන්දුනීසියාව
 මැලේසියාව
 තායිලන්තය
 පිලිපීනය

දකුණු ආසියාව
 පකිස්ථානය
 ඉන්දියාව
 ශ්‍රී ලංකාව
 ඇෆ්ගනිස්ථානය

බටහිර ආසියාව
 ඊශ්‍රායලය

ඔස්ට්‍රේලියාව
 ඔස්ට්‍රේලියාව

උතුරු ඇමෙරිකාව
 එක්සත් ජනපදය

යුරෝපය
 බ්‍රිතාන්‍යය
 Nina Maria Potts, Europe Correspondent, Brussels

වෙබ් අඩවිය
චැනල් නිවුස්ඒෂියා විසින් නිල පුවත් වෙබ් අඩවියක් ද පවත්වා ගෙන යනු ලබයි. 2005 ජනවාරි 15 දින මෙම නාලිකාව මැන්ඩරින් බසින් පවත්වා ගෙන ගිය පුවත් වෙබ් අඩවිය නවත්වා දමන ලදී.

මේවාද බලන්න
සීසීටීවී නිව්ස්
එන්ඩීටීවී
එන්එච්කේ වර්ල්ඩ්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි

චැනල් නිවුස්ඒෂියා


Colectivismul este o atitudine morală, filosofie politică, ideologie sau perspectivă socială care pune accentul pe grup și interesele sale. Colectivismul este opusul individualismului. Colectiviștii se concentrează pe interesele unei comunități, societăți sau națiuni față de diferite tipuri de sisteme politice, economice și educaționale.

Tipologie
Colectivismul este de două tipuri: un "colectivism orizontal", bazat pe egalitate și pe implicarea și cooperarea oamenilor în împărțirea bunurilor, și un "colectivism vertical", bazat pe existența unei ierarhii și pe supunerea indivizilor unei anumite autorități. Colectivismul orizontal se bazează pe ipoteza că fiecare individ este mai mult sau mai puțin egal, în timp ce colectivismul vertical presupune că indivizii sunt fundamental diferiți unii de alții. Anarhistul social Aleksandr Berkman, care a fost un colectivist orizontal, a susținut că egalitatea nu presupune suprimarea individualității, ci o cantitate egală de libertate și o oportunitate egală a indivizilor în a-și dezvolta propriile abilități și talente.

Colectiviștii orizontali tind să favorizeze adoptarea democratică a deciziilor, în timp ce colectiviștii verticali cred în necesitatea existenței unui lanț de comandă mai strict. Colectivismul orizontal pune accentul pe obiectivele comune, pe interdependență și sociabilitate. Colectivismul vertical subliniază integritatea unui grup (de exemplu, familie sau națiune) și se așteaptă ca indivizii să se sacrifice pentru grup, dacă este necesar, și promovează concurența între grupuri diferite.

Critici

Critici liberale clasice
Există două obiecții principale cu privire la colectivism, care sunt formulate pornind de la ideile individualismului. Prima obiecție este că colectivismul reprimă individualitatea și diversitatea, insistând asupra unei identități sociale comune, cum ar fi naționalitatea sau un alt aspect majoritar. Cea de-a doua este că colectivismul este strâns legat de etatism și de diminuarea libertății atunci când autoritatea politică este utilizată pentru a promova obiectivele colectiviste.

Critica colectivismului a fost realizată de individualiștii liberali precum liberaliștii clasici, libertarienii, obiectiviștii și anarho-individualiștii. O importantă critică modernă a colectivismului economic este cea prezentată de Friedrich Hayek în cartea Drumul către servitute, publicată în 1944.

Ludwig von Mises a scris:

Pe de altă parte, aplicarea ideilor de bază ale colectivismului nu poate duce la nimic altceva decât la dezintegrare socială și la perpetuarea conflictului armat. Este adevărat că fiecare varietate de colectivism promite pacea eternă, începând cu ziua victoriei sale decisive și răsturnarea finală și exterminarea tuturor celorlalte ideologii și a susținătorilor lor. ... Imediat însă ce o facțiune a reușit să câștige sprijinul majorității cetățenilor și a obținut, astfel, controlul asupra mașinăriilor guvernamentale, are libertatea de a refuza minorității toate aceste drepturi democratice prin mijloacele de care s-a folosit anterior în propria sa luptă pentru supremație.

Critici socialiste
Mulți socialiști, în special libertarienii socialiști, anarho-individualiștii și De Leoniștii, critică conceptul de colectivism. Unii anti-colectiviști argumentează adesea că toate societățile autoritare și totalitare sunt în realitate colectiviste (vertical). Socialiștii susțin că capitalismul modern și proprietatea privată, care se bazează pe structuri de proprietate corporatiste, sunt forme de colectivism organic care contrastează profund cu percepția că capitalismul este un sistem de schimb liber de mărfuri. Socialiștii argumentează, uneori, că adevăratul individualism poate exista doar atunci când indivizii sunt liberi de structurile sociale coercitive și pot să-și urmărească propriile interese, care pot fi realizate numai prin proprietatea comună asupra mijloacelor de producție și prin acces liber la mijloacele de trai, astfel încât nici un individ nu are putere coercitivă asupra altor persoane.

George Orwell, un activist socialist democratic, credea că colectivismul avea ca efect emanciparea unei minorități de indivizi și conducea la asuprirea majorității populației în numele unui ideal precum libertatea.

Nu se poate spune prea des - în orice caz, nu se spune aproape suficient de des - că colectivismul nu este în mod inerent democratic, ci, dimpotrivă, dă unei minorități tiranice asemenea puteri, pe care nici inchizitorii spanioli nu le-au visat vreodată.

Dar în următoarea propoziție el avertizează, de asemenea, asupra tiraniei exercitate de proprietatea privată asupra mijloacelor de producție:

... că o întoarcere la concurența "liberă" înseamnă pentru marea masă a oamenilor o tiranie, probabil, mai rea, pentru că este mai iresponsabilă decât cea a statului.

Marxiștii critică această utilizare a termenului "colectivism", pe motiv că toate societățile se bazează pe interesele de clasă și, prin urmare, toate societățile ar putea fi considerate "colectiviste". Idealul liberal al individului liber este văzut dintr-o perspectivă marxistă ca o perdea de fum pentru interesele colective ale clasei capitaliste. Anarhiștii sociali susțin că "individualismul" este un paravan pentru interesele clasei superioare. Anarhista Emma Goldman a scris:

"individualismul ferm"... este doar o încercare mascată de a reprima și învinge individul și individualitatea lui. Așa-numitul individualism este conceptul social și economic laissez-faire: exploatarea maselor de către clasele conducătoare prin mijloace de înșelăciune legale, înjosire spirituală și îndoctrinare sistematică cu un spirit servil ... Acest "individualism" corupt și pervers este cămașa de forță a individualității. ... El a condus inevitabil la cea mai mare sclavie modernă, iar distincția de clasă cea mai crasă a făcut ca milioane de persoane să trăiască la limita subzistenței. "Individualismul ferm" a însemnat "individualism" pentru stăpâni, în timp ce oamenii sunt înregimentați într-o castă de sclavi pentru a servi o mână de "supraoameni". ... "Individualismul ferm" este pur și simplu una din multele înșelăciuni făcute de clasa conducătoare pentru a-și masca afacerile neînfrânate și șantajul politic.

Ca răspuns la criticile realizate de diverse grupuri pro-capitaliste care susțin că proprietatea publică sau proprietatea comună asupra mijloacelor de producție este o formă de colectivism, socialiștii susțin că proprietatea comună asupra mijloacelor de producție nu lezează drepturile individuale, ci că este, în schimb, o forță eliberatoare care transcende falsa dihotomie dintre individualism și colectivism. Socialiștii susțin că aceste critici confundă conceptul de proprietate privată asupra mijloacelor de producție cu bunurile personale și producția individuală.

Alte critici
Ayn Rand, creatoarea filozofiei obiectiviste și o adversară deosebit de vocală a colectivismului, a susținut că acesta a condus la totalitarism. Ea a susținut că "colectivismul înseamnă subjugarea individului către un grup" și că "de-a lungul istoriei, nici un tiran nu a ajuns la putere decât atunci când a pretins că reprezintă binele comun". Ea a mai afirmat că "ororile pe care nici un om nu ar îndrăzni să le ia în considerare pentru sinele său egoist sunt săvârșite cu o conștiință curată de altruiști care le justifică prin binele comun." ("Altruiștii" la care se referă Rand nu sunt cei care practică caritatea sau bunăvoința simplă, ci mai degrabă cei care cred în doctrina etică a altruismului a lui Auguste Comte care susține că este "o obligație politică și morală a individului de a-și sacrifica propriile interese pentru o bunăstare socială superioară".).

Referințe

Colaborare
Cultură
Cultură politică
Teorii politice
Sociologie culturală

Colectivism


"Luminescenții" (engleză: The Shining Ones) este o povestire științifico-fantastică scrisă de autorul britanic Arthur C. Clarke.  A apărut inițial în revista Playboy din august 1964. "Luminescenții" a fost publicată în colecția de povestiri The Wind from the Sun (1972).

În limba română a fost tradusă de Mihai-Dan Pavelescu  și a apărut în colecția de povestiri Lumina întunericului din 2002 în Colecția Sci-Fi a Editurii Teora.

Prezentare

Note

Legături externe

Povestiri americane
Povestiri de Arthur C. Clarke
Povestiri din 1964
Povestiri științifico-fantastice

Luminescenții


El término selo (en cirílico, село) o seló es un vocablo eslavo que generalmente se refiere a un pueblo (población rural). En bielorruso, la grafía es sialó (сяло). Además, es parte del nombre de los siguientes topónimos rusos:

 Krásnoye Seló ('Pueblo Hermoso'), pueblo perteneciente a la aglomeración de San Petersburgo.
 Tsárskoye Seló ('Villa de los Zares'), antigua residencia de los zares rusos.

Seló


إيمان محمد عبد المجيد (بالصومالية:Iimaan Mohamed ʿAbdulmajiid)  مواليد (25 يوليو 1955) عارضة أزياء، ممثلة ومنظمة احتفالات وفعاليات صومالية وهي زوجة الموسيقي والممثل الإنجليزي ديفيد بوي.

الحياة المبكرة
ولدت إيمان في مقديشو الصومال وهي ابنة ماريان ومحمد عبد المجيد وهو سفير صومالي سابق في السعودية ولديها شقيقان إلياس وفيصل وشقيقة واحدة هي نادية. درست إيمان في المدرسة الثانوية في مصر لتقيم لاحقاً في كينيا حيث درست العلوم السياسية في جامعة نيروبي.

إيمان وهي مسلمة تجيد التحدث بخمس لغات هي العربية، الإنجليزية، الفرنسية، الإيطالية والصومالية.

المهنة
في 1975 تم تعيين إيمان كموديل من قبل المصور الفوتغرافي الأمريكي بيتر بييرد لتنتقل لاحقاً للإقامة في الولايات المتحدة، وكان أول تصوير لأزياء لها من قبل مجلة فوغ.

كما عملت لصالح دار إيف سان لوران للأزياء ليثنى إيف سان لوران على أدائها.
وكممثلة عملت إيمان بشكل متقطع في التمثيل حيث ظهرت مرتين في مسلسل ميامي فايس "Miami Vice" (1984-1989) وبلاك إن ذا وورلد Back In The World في 1985، نو واي أوت "No Way Out" مع كيفن كوستنر في 1987 ولوف آت فيرست سايت "Love At First Sight " (1988)، Star Trek VI: The Undiscovered Country وفيلم أوت أوف أفريكا "Out of Africa" في 1985. وعدد آخر من البرامج التفاعلية والفنية.

كما أن لديها خط خاص لإنتاج الملابس وبيعها عبر شبكة التسوق المنزلية Home Shopping Network كما أنها رئيسة مجلس إدارة إيمان لمستحضرات التجميل كما أنها تعمل ضمن وكالتين لعروض الأزياء في لندن ونيويورك.

إيمان هي المتحدثة باسم برنامج «أبقي طفل حياً» Keep a Child Alive وهو برنامج خيري يهدف لتوفير برنامج علاجي والعقاقير المضادة للفيروسات للأطفال وأسرهم المصابين باتش آي في/إيدز في أفريقيا وسائر العالم النامي.
في عام [1991] شاركت في فيديو كليب مع ملك الغناء العالمي وملك البوب الشهير مايكل جاكسون remember the time وقامت بتجسيد شخصية كليوبترا

الحياة الخاصة
في 1977 تزوجت إيمان من لاعب كرة السلة الأمريكي سبنسر هاوارد حيث أنجبا ابنتهما زليخة هاوارد في 1978، وطُلقا في فبراير 1987.
في 24 أبريل 1992 تزوجت من الموسيقي البريطاني ديفيد بوي حيث أنجبا ابنة واحدة هي ألكسندريا زاهارا جونز التي ولدت في 15 أغسطس 2000، كما تعتبر زوجة أب دنكان جونز ابن ديفيد بويي وتقيم أسرة إيمان بشكل أساسي في مانهاتن ولندن.و قامت بتجسيد شخصية ملكة نفر تيتي في كليب مايكل جاكسون remember the time

فيلموغرافيا

وصلات خارجية

 Iman Cosmetics
 Iman IQONS Portrait

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مقديشو
أصحاب أعمال أمريكيون في الأزياء
أصحاب أعمال أمريكيون في مجال مستحضرات التجميل
أمريكيون أفارقة مسلمون
أمريكيون من أصل صومالي
إفريقيات أمريكيات في القرن 20
إفريقيات أمريكيات في القرن 21
تاريخ مستحضرات التجميل
سيدات أعمال أمريكيات في القرن 21
سيدات أعمال إفريقيات أمريكيات
شخصيات أعمال أمريكية إفريقية القرن 21
صوماليون مغتربون في المملكة المتحدة
عارضات أزياء أمريكيات
عارضات أزياء صوماليات
عارضات أمريكيات إفريقيات
عارضو أزياء مسلمون
فاعلات خير أمريكيات
فاعلات خير في القرن 21
فاعلو خير أمريكيون في القرن 21
مسلمون صوماليون
مشاركون أمريكيون في برامج تلفزيون الواقع
مصممات أزياء
مصممو أزياء صوماليون
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات
ممثلات أمريكيات إفريقيات
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات صوماليات
مهاجرون صوماليون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1374 هـ
مواليد 1955
مواليد في مقديشو
ناشطو مكافحة الإيدز

إيمان (عارضة أزياء)


Venera iz Laussela je vapnenački bareljef gole žene vidok 46 cm. Obojen je crvenim oker i urezan je u vapnenac kamenog zaklona (Abri de Laussel) u komuni Marquay, u departmanu Dordogne na jugozapadu Francuske. Rezbarija je povezana s gornjopaleolitskom kulturom Gravettien (staro oko 25 000 godina). Trenutno je izložen u Musée d'Aquitaine u Bordeauxu u Francuskoj.

Opis
Lik u jednoj ruci drži rog bizona ili, možda, rog izobilja, koji ima trinaest ureza. Ima velike grudi, sjajan trbuh i široke bokove. Na bedru joj je znak "Y", a glava bez lica okrenuta je prema rogu. Donji dio reljefa bio je prekriven crvenim okerom.

Otkriće i prikaz
Reljef je 1911. otkrio Jean-Gaston Lalanne, liječnik. Uklesan je u veliki blok vapnenca u skloništu za stijene ( abri de Laussel ) u komuni Marquay u departmanu Dordogne u jugozapadnoj Francuskoj. Blok vapnenca pao je sa zida skloništa. Donesena je u Musée d'Aquitaine u Bordeauxu u Francuskoj.

Značenje
Lik i rog smatraju se značajnima u figurativnim istraživanjima paleolitske umjetnosti. Postoje 144 slično oblikovane "figure božice" za koje se kaže da se koriste za štovanje Velike božice otkrivene u današnjoj Europi, poput Venere od Willendorfa. Boja i broj ureza na rogu mogu simbolizirati broj mjeseci ili broj menstrualnih ciklusa u jednoj godini ili broj dana od menstruacije do ovulacije.

Poveznice
 Paleolitička umjetnost
 Popis umjetnosti kamenog doba

Izvori

Daljnje čitanje
 Eisler, Riane (1995), Sacred Pleasure: Sex, Myth, and the Politics of the Body, HarperCollins Publishers Inc., NY.
 Marshack, Alexander (1971). The Roots of Civilization, Moyer Bell Ltd, Mount Kisco, NY.

Vanjske poveznice

 Pictures of the Venus of Laussel and further reliefs from Laussel

Laussel
Paleolitik
Arheološki artefakti u Francuskoj

Venera iz Laussela


العلاقات بين مصر واليونان هي من أقدم العلاقات بين بلدين في العالم إذ يعود تاريخها إلى ما قبل الميلاد بنحو 300 عام، حيث تعود منذ نشأة الإسكندرية من قبل الأسكندر الأكبر، كما أنه توجد في مصر جالية يونانية كبيرة العدد، وبالمثل نوجد في اليونان جالية مصرية كذلك، وفي العصر الحديث فإن العلاقات الدبلوماسية الرسمية بين مصر واليونان تعود إلى العام 1833.

العسكرية
في 28 آب 2012 بدأت تدريبات بحرية مشتركة بين البحرية المصرية واليونانية في المياه الإقليمية المصرية.

انظر أيضا
 السياسة في مصر
 الإسكندرية

مراجع

وصلات خارجية
 موقع وزارة الخارجية اليونانية حول العلاقات مع مصر
 موقع وزارة الخارجية المصرية حول العلاقات مع اليونان

علاقات اليونان الثنائية
علاقات دولية قديمة
علاقات مصر الثنائية

العلاقات المصرية اليونانية


Antonio Luque puede referirse a:
Antonio Luque, músico español conocido como Sr. Chinarro.
José Antonio Luque Ramírez, futbolista español.
Antonio Luque López, ingeniero español.

Antonio Luque


An Tillandsia itaubensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Strehl. An Tillandsia itaubensis in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia itaubensis


Arnager Bugt er en bugt beliggende syd for Bornholm mellem Arnager i vest og Sose Odde i øst. Ved Arnager ligger Arnagerhavn.

Ved Arnager Bugt ligger Natura 2000-område nr. 187 Kystskrænter ved Arnager Bugt, og ved Sose Odde ved østenden af bugten ligger resterne af en skanse fra Skånske Krig.

Ved kysten er 14,8 hektar fredet.

Midt i 1800-tallet fandt den bornholmske geolog Magnus Jespersen knolde af fosforit, hvoraf man kan udvinde  kunstgødning. Men først under 1. verdenskrig, da import af gødningsmidler stoppede, blev der vist interesse for forekomsten. I 1918 opførte staten en fabrik ved Madsegrav. Fosforitten blev udskibet til Aalborg fra en pælebro, som der endnu findes rester af ved stranden. Resterne af fabrikken ses i den vestlige del af området på et kreaturgræsset overdrevsområde.

Kilder

Bugter i Danmark
Bugt
Østersøen

Arnager Bugt


Volta a la Comunitat Valenciana 2017 var den 68. udgave af det spanske landevejscykelløb i Valencia. Løbet foregik i perioden 1. til 5. februar 2017. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2017 og var i kategorien 2.1. Den samlede vinder af løbet blev Nairo Quintana fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Magnus Cort kørte for
 Christopher Juul-Jensen kørte for
 Jakob Fuglsang kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

Trøjernes fordeling gennem løbet

Resultater

Eksterne henvisninger

UCI Europe Tour 2017
2017

Volta a la Comunitat Valenciana 2017


Ramersdorf-Bonn, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Bonn kentine bağlı bölge. Alman Haçlı Şövalyeleri 1230'da Ramersdorf'da bir karargâh kurmuştur. Kommende adı verilen bina daha sonra elden geçirilerek otel olarak kullanılmaya başlanmıştır. Ramersdorf, 1969'da Bonn'a dahil edilmiştir. Bonn'un başkent olması vesilesiyle bölge hızla gelişmiştir. T-Mobile holdingin merkezi, Bonn Emniyet Müdürlüğü'nün 2006 yılında hizmete sokulan modern binası bölgede yer almaktadır.

Ramersdorf-Bonn


Ephemeropteris, rod papratnica, dio porodice Athyriaceae. raširen je od  Meksika preko Srednje Amerike na jug do Venezuele i Ekvadora. jedna je meksički endem.

Rod je opisan 2019.

Vrste
 Ephemeropteris palmensis (Christ) R.C.Moran & Sundue
 Ephemeropteris skinneri (Baker) R.C.Moran & Sundue
 Ephemeropteris tejeroi (Mickel) R.C.Moran & Sundue

Izvori

Athyriaceae

Ephemeropteris


Blaker Station (Blaker stasjon) er en jernbanestation, der ligger i byområdet Blaker i Sørum kommune på Kongsvingerbanen i Norge. Stationen består af to spor med to perroner samt en stationsbygning, en anden bygning og et læskur, der alle er opført i gulmalet træ. Stationen betjenes af lokaltog mellem Asker og Kongsvinger.

Stationen blev åbnet sammen med banen 3. oktober 1862 under navnet Blakjer, men den skiftede navn til Blaker i april 1894. Den blev fjernstyret 21. maj 1966 og gjort ubemandet 17. marts 1969.

Den første stationsbygning blev opført til åbningen i 1862 efter tegninger af Heinrich Ernst Schirmer og Wilhelm von Hanno. Den blev revet ned i 1976. Den nuværende stationsbygning blev opført efter tegninger af NSB Arkitektkontor i 1952.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Kongsvingerbanen
Etableret i 1862
Jernbanestationer i Viken

Blaker Station


القيراط (كوحدة قياس لمساحة الأراضي) في مصر هو جزء من 24 جزء من الفدان، أي ما يعادل 175 متر مربع.

انظر أيضاً
 فدان
 دونم
 هكتار

العلوم والتقنية في مصر
وحدات مساحة

قيراط (وحدة مساحة)


Homolje je manje geografsko područje u istočnoj Srbiji jasno ograničeno planinskim vijencima sa svih strana. Od Zvižda na sjeveru odvajaju se Homoljske planine (940 m), od Resave na jugu vijenac Beljanice (1027 m), od ravničarske donje Mlave, a na zapadu niske Gornjačke planine (825 m). Ovako uokvirena geomorfološka cjelina sastoji se iz dva dijela: Žagubičke kotline na istoku i Krepoljinsko-krupajske kotline na zapadu, između kojih je beljaničko-homoljska prečaga.

Zbog velike odvojenosti i nepristupačnosti, Homolje je u stara vremena služilo kao "zbijeg". Za razliku od nesigurnih starih vremena kada je u Homolju vladala hajdučija i kada se moralo daleko zaobilaziti, centralno mjesto ovog područja u regionalnom kompleksu istočne Srbije, predodredilo joj je, u sadašnjem vremenu, vrlo povoljan geografski položaj.

Dolinom Mlave povezano je s plodnom donjom Mlavom i Stigom, preko prijevoja na Crnom vrhu sa Crnorečkom kotlinom i Timočkim bazenom, preko nižih dijelova Homoljskih planina i doline Peka sa Zviždom i Porečom, a preko obronka zapadne Beljanice s Resavom. Međutim, ovako pogodne prirodne pogodnosti ne samo da su nedovoljno iskorištene, već je evidentno i gubljenje postojećih prometnih funkcija. Osnovni razlog ovakvog stanja je nedostatak kvalitetnih puteva, kao i loše održavanje postojećih. Zbog toga Homolju peti opasnost da postane prometni "otok " koje će se zaobilaziti kao i ranije.

U hidrološkom smislu Homolje pripada gornjem slivu rijeke Mlave, koja teče njegovim središnjim dijelom i predstavlja hidrografsku okosnicu cijelog područja.

U administrativnom pogledu Homolje skoro u potpunosti pripada općini Žagubica, s izvesnim odstupanje. bilo od jedne ili druge cjeline.

Teritorij Homolja ima izgled nepravilnog pravokutnika uspostavljenog u pravcu istok-jugoistok-zapad-sjeverozapad dužine oko 35 km, i najveće širine 26 km.

U administrativno-političkom pogledu, općina Žagubica graniči s općinama: Petrovac, Despotovac, Bor, Majdanpek i Kučevo.

Izvori
 Ljubiša Radovanović, Milorad Đorđević – Homolje, Žagubica 2000
 Slobodan Mirković – Turistički resursi Homolja i mogućnost njihovog korišćenja, Novi Sad 2003
 Ivan Pujkilović – Svetlo među brdima, Krepoljin 2000
 Ljupče V. Miljković – Homolje – geografska monografija, Novi Sad 1992

Vanjske poveznice

 Zvanična stranica opštine Žagubica
 OŠ "Jovan Šerbanović" Krepoljin
 HOMOLJE OAZA NEDIRNUTE PRIRODE

Zemljopis Srbije

Homolje


La estación de Leforest es una estación ferroviaria francesa, de la línea férrea París-Lille, situada en la comuna de Leforest, en el departamento de Norte. Por ella transitan únicamente trenes regionales.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 224,227 de la línea férrea París-Lille.

Historia
Fue inaugurada en 1846 por parte de la Compañía de ferrocarriles del Norte. En 1937 pasó a ser explotada por la SNCF.

La estación
La estación posee dos andenes laterales y dos vías. El cambio de vía se realiza gracias a un paso subterráneo. Dispone de atención comercial de lunes a viernes y de máquinas expendedoras de billetes.

Servicios ferroviarios

Regionales
Los siguientes trenes regionales transitan por la estación:

 Línea Valenciennes - Libercourt.
 Línea Arras / Douai - Lille.
 Línea Douai - Lille.
 Línea Douai - Libercourt.

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en 1846
Estaciones de ferrocarril del departamento de Paso de Calais

Estación de Leforest


යාන්ත්‍රික පරිවර්තනය, (පරිගණක-උපකෘත පරිවර්තනය, යාන්ත්‍රික-උපකෘත මිනිස් පරිවර්තනය හෝ  අන්තර් ක්‍රියාකාරිත්ව පරිවර්තනය සමග පටලවා ගත යුතු නොවේ) යනු,  ආගණන වාග්විද්‍යාවෙහි  උප-ක්ෂේත්‍රයක් වන අතර, එක් භාෂාවකින් තවෙකකට,  පෙළ හෝ කථනය පරිවර්තනය කෙරුමට, මෘදුකාංග භාවිතය පිළිබඳව එය විසින් විමර්ශනය කරනු ලබයි.

යාන්ත්‍රික පරිවර්තනය


La Tok Cut-Off y oficialmente como la Ruta 1 con una longitud de , es una carretera estatal de sentido oeste-este ubicada en el estado estadounidense de Alaska. La Tok Cut-Off hace su recorrido en el Oeste desde la  hacia el Este en la . La carretera con 201 km inicia desde el cruce Gakona Junction en la Autopista Richardson, a 23 km al norte de Glennallen, hacia Tok en la Autopista Alaska.

Historia
La autopista fue construida en los años 1940s y1950s para conectar a Tok con la Autopista Richardson de una manera más directa. Fue llamada como una 'cortada' de "cut-off" porque permitía a los camiones de motor viajar desde el norte por la Autopista Alaska para pasar hasta Valdez y Anchorage sin tener que pasar por Delta Junction y después pasando al sur por la Autopista Richardson, lo que tomaba 193 km) de tiempo.

Localidades en los alrededores de la Tok Cut-Off
 Gakona Junction (Autopista Richardson), en la milla 0 (km 0)
 Gakona, en la milla 3 (km 4)
 Chistochina, en la milla 33 (km 53)
 Slana y Wrangell-St. Elias National Park and Preserve, vía Nabesna Road, en la milla 60 (km 96)
 Mentasta Lake, en la milla 81 (km 130)
 Tok, en la milla 125 (km 201)

Véase también

Enlaces externos
 Lista de Autopistas por estado

Carreteras interestatales de Alaska
Carreteras estatales de Alaska
Área censal de Southeast Fairbanks
Área censal de Valdez-Cordova

Tok Cut-Off


පපරෙ යනු ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් ආවේණික සංගීත ශෛලියකි. මෙම සංගීත ක්‍රම‍ය ශ්‍රී ලංකාවේ පාසල්වල මහා ක්‍රිකට් තරග ආශ්‍රිතව උපත ලැබීය.

වාද්‍ය භාණ්ඩ
 ට්‍රම්පට්

සංගීත ශෛලීන්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

පපරෙ සංගීතය


Şevki Koru (d. 1913 - ö. 27 Eylül 2003) maratoncu, atletizm antrenörü. Gelibolu'da doğdu.  Çocukluk yıllarına rastlayan I. Dünya Savaşı sırasında, Gelibolu'yu işgal eden Fransız kuvvetlerine bağlı askerler ile Gelibolu'lu gençler arasında yapılan atletizm yarışlarını ilgi ile izlerdi.  Orta eğitimini Kayseri Erkek Lisesi'nde yaparken, 1929 yılının 19 Mayıs'ında, bu lise ile Talas ilçesinde bulunan Amerikan Koleji arasında düzenlenen yarışlara katıldı.  16 yaşında katıldığı bu yarışlarda 1500 metre koşu branşında ikinci oldu. 1937 yılında Türkiye'de ilk maraton koşusu düzenlendi.  Koru, ilk Türkiye Maratonu olarak bilinen bu yarışta birinci oldu.  Bu olaydan sonra kendini bir maratoncu olarak yetiştirmeye başladı. 1941'de İstanbul'da düzenlenen Balkan Oyunları atletizm yarışlarında maratonda Balkan ikincisi oldu. 1947 yılında Boston Maratonu'na katılmak için kendi olanaklarıyla ABD'ye gitti. Aralarında dünyanın en iyileri de bulan 1200 kişinin katıldığı bu yarışta yedinci oldu. Bu, bir Türk atletinin uluslararası bir karşılaşmada kazandığı ilk büyük başarıydı. Aynı yıl, Atina'da düzenlenen Doğu Akdeniz Oyunları'na katıldı.  Burada koşulan maratonda, 1946 Boston Maratonu birincisi Yunan maratoncu Kiriakidis'i Yunan sporseverlerin önünde geçerek birinci oldu. 1948'de Londra Olimpiyatları'na katıldı.  Maratonda 200 atlet arasında 19'uncu oldu. 1951 yılında tekrar ABD'ye gitti ve bu kez bu ülkede geçirdiği 8 ay içerisinde Jamaika kökenli Amerikalı sporcuların oluşturduğu New York Pioneers Club adlı kulübe üye oldu.  Bu kulübün forması ile ikinci kez katıldığı Boston Maratonu'nda 11'inci oldu.  Aynı yıl Philadelphia kentinde uluslararası bir karşılaşma olarak düzenlenen Amerikan Lejyonu Maratonu'nda 3.lük aldı.  1952 yılında Boston Maratonu'na üçüncü kez katılarak tekrar yedinci oldu.  Koru'nun aldığı dereceler arasında ayrıca, hepsi maratonda olmak üzere, dört Türkiye birinciliği bir de Balkan üçüncülüğü vardır.

Şevki Koru 1949 yılında Beden Terbiyesi Umum Müdürlüğünde görev alarak atletizim antrenörlüğü yapmaya başladı.  Uzun yıllar Millî Atletizm Takımı'nın antrenörlüğünü yaptı. 1958 yılında Galatasaray Lisesi ve Kulübünde atletizm antrenörlüğüne atandı.  Öğrencileri arasında "Şevki Hoca" olarak anılan Şevki Koru, Millî Takım ve Galatasaray Kulübü antrenörü olduğu süre de dahil, yıllar içinde kendisinden yardım isteyen sporcular arasında kulüp veya yetenek ayırımı yapmadan binlerce atlet yetiştirdi. Bu atletlerin pek çoğu uluslararası karşılaşmalarda dereceler aldı.

1912 doğumlular
2003 yılında ölenler
Türk erkek uzun mesafe koşucuları
1948 Yaz Olimpiyatları atletleri
Türk Olimpiyat atletleri

Şevki Koru


Aksiyon kelimesi kurguda birden çok anlam taşır. Aksiyon yazarların kurguyu sunmak için kullandığı kurgu yazma biçimlerinden biridir. Ayrıca bu terim heyecan verici bir olayı ya da durumu anlatmada de kullanılır.

Kurgu yazma biçimi olarak aksiyon
Evan Marshall aksiyonu "Bir hikâyede herhangi bir anda olanları göstermek için kurgu yazarları tarafından kullanılan bir biçimdir" şeklinde açıklamıştır . Jessica Page Morrell aksiyonu altı sunum biçiminden biri olarak listelemiştir . Jordan E. Rosenfeld'e göre, aksiyon sahneleri " . . . okuyucuyu olayın bir parçasıymış gibi hissetmesine . . . " yardımcı olmaktadır . Aksiyonun kurguda geniş bir kullanım olmasına karşın en etkili teknik tanıtımı sürekli tartışma konusu olmasıdır.

Aksiyon türü
Aksiyon türü, karakter gelişimi veya hikâye anlatımından çok, heyecan verici aksiyon sahnelerinin ağırlıkta olduğu yaratıcı eserlerin bir sınıfıdır. Aksiyon-macera kurgusu, aksiyon filmleri, aksiyon oyunları ile manga ve anime gibi diğer formatlardaki benzer medyaları da bu türün içinde yer alır. Birçok alt türü bulunur; dövüş sanatları aksiyon, doğa sporları aksiyonu, araba kovalamaları, gerilim aksiyonu ve aksiyon komedisi.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Yazı
 Söylemsel tarzlar
 Biçim (edebiyat)
 Kurgu
 Türler listesi

Anlatı teknikleri

Aksiyon (edebiyat)


Smalfjorden (nordsamisk: Ráttovuotna) er en fjordarm i Tanafjorden i Tana kommune i Troms og Finnmark  fylke i Norge. Fjorden har indløb mellem Tjeldneset i vest og Smalfjordneset i øst og går 12 kilometer mod sydvest til Smalfjordbotn i bunden af fjorden.
De eneste bebyggelser ved fjorden ligger i den indre del. Her ligger blant andet bygden Smalfjord på østsiden; Steinvik er en gård på vestsiden. Smalfjord har bådforbindelse med flere vejløse bygder i Tanafjorden.

Fylkesvej 98 går langs vestsiden af den indre del af  fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Tana

Smalfjorden (Tana)


بريتا-أرينا  هو ملعب لكرة القدم في مدينة فيزبادن، ألمانيا. وهو مقر دوري الدرجة الثانية للبوندزليغا إضافة لكونه مقرا لنادي «إس في فيهين فيزبادن» SV Wehen Wiesbaden.

تم تسمية الملعب على اسم الراعي السابق للملعب شركة بريتا "Brita" المتخصصة في مجال صناعة مفلترات المياه، ليحل محل ملعب «أ إم هالبرغ» am Halberg في تاونزتن "Taunusstein" مقرا جديدا لنادي إس في فيهن. يتسع الملعب إجمالا ل12.566 متفرج.

افتتح بريتا-أرينا في 11 أكتوبر 2007 بمباراة ودية خسر فيها نادي إس في فيهن فيزبادن 2-1 أمام بروسيا دورتموند. فيما لعبت أول مباراة رسمية في الملعب في 21 أكتوبر 2007 بين إس في فيهين وماينز 05 حيث فاز فيها ماينز ب3-1.

مراجع

الرياضة في فيسبادن
تأسيسات سنة 2007 في ألمانيا
فيهين فيسبادن
مبان ومنشآت في فيسبادن
ملاعب رياضية اكتملت في 2007
ملاعب رياضية في هسن
ملاعب كرة قدم أمريكية في ألمانيا
ملاعب كرة قدم في ألمانيا

بريتا-أرينا


Pastırma yazı, genellikle sonbahar mevsiminin sonundaki (ekim ayının sonundan kasım ayının ortasına kadar) güneşli, hava sıcaklığının mevsime göre yüksek olduğu günler için kullanılan deyim. Bazen yılda birkaç kez yaşanır, bazen de hiç görülmez. Genellikle birkaç gün ya da bir hafta kadar sürer. Gündüzler güneşli, hafif rüzgarlı ve puslu, geceler serin geçer; yağış olmamakla birlikte geceleri don görülebilir.

Pastırma yazı, kutuplardan gelen alçak bir soğuk hava kütlesinin hareketsizleşerek sıcak bir yüksek basınç merkezi oluşturması sonucu ortaya çıkar. Bu merkezin özelliği, istikrarlı bir katmanlaşma yaratan önemli sıcaklık değişimleridir. Sonuçta havanın dikey hareketi engellenir ve alçaklarda yoğunlaşan duman, toz vb havanın puslu olmasına yol açar.

Pastırma yazı deyimi, pastirmanin bu dönemde hazirlanmasi sebebi ile verilmiştir. Gece ve gündüz arası sicakliklarin birbirine yakin ve sıcak olmasi sebebi ile; pastirmanin en ideal sekilde kurumasi bu dönemde olur. Dünyanın pek çok yerinde yaşanan bu dönem Almanya'da "kocakarı yazı", İsveç'te "Azize Birgitta yazı", Amerika Birleşik Devletleri'nde "Yerli yazı" (Indian summer) gibi adlar alır.

Mevsimler
Sonbahar
Meteoroloji folkloru

Pastırma yazı


fra Petar iz Soli, kršćanski mučenik
 fra Petar Bošnjak (vikar Bosanske vikarije)
 Petar Bošnjak (nogometaš), hrvatski nogometaš

Petar Bošnjak


Müstecep, Bafra - Samsun ili Bafra ilçesine bağlı mahalle
 Müstecep, Malkara - Tekirdağ ili Malkara ilçesine bağlı mahalle

Müstecep


New Carrollton es una estación en la línea Naranja del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 4700 Garden City Drive en New Carrollton, Maryland. La estación New Carrollton fue inaugurada el 16 de enero de 1969  para el Metroliner, mientras que para el Metro de Washington, abrió el 20 de noviembre de 1978.

Descripción

La estación New Carrollton cuenta con 2 plataformas centrales. La estación también cuenta con 3,519 de espacios de aparcamiento, 18 espacios para bicicletas y con 16 casilleros.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del MetroBus, The Bus

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación New Carrollton
 Líneas del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1978
Estaciones de ferrocarril de Estados Unidos inauguradas en 1969
Estaciones de la línea Naranja (Metro de Washington)
Terminales del Metro de Washington
Condado de Prince George (Maryland)
Estaciones Amtrak

New Carrollton (Metro de Washington)


Gluho doba noći, prema pučkom vjerovanju, razdoblje između ponoći i tri do tri i pol sata po noći kada su se događali natprirodni događaji povezani uz pojavu vještica, demona ili duhova. Završavalo je između tri i tri i pol sata ujutro s javljanjem prvih pijetlova kada su nestajala demonska bića i zlodusi.

Prema vjerovanjima, najveća aktivnost vještica događala se oko ponoći, dok je vrijeme oko tri sata ujutro bio tzv. đavolje vrijeme koje je predstavljalo izrugivanje i inverziju vremena Isusove smrti. Tada su demoni imali najveći utjecaj.

Osim vještica, i vile su izlazile iz svojih skrovišta na livade i njive u gluho doba noći te su se zabavljale i plesale kolo.

Ezoterija
Praznovjerje
Vještičarstvo

Gluho doba noći


The Flying Legend Tucano Réplica é uma aeronave esportiva leve italiana, projetada e produzida pela Flying Legend. A aeronave é fornecida como um kit para construção amadora ou como uma aeronave completa pronta para voar.

Design e Desenvolvimento
O Tucano Replica é uma réplica em escala da aeronave de treinamento brasileira Embraer EMB 312 Tucano. Ela apresenta uma asa baixa cantilever, um cockpit fechado de dois assentos em tandem sob um canopy em bolha, trem de pouso triciclo retrátil e um motor único na configuração por tração . Um modelo de trem de pouso fixo foi desenvolvido para o mercado de aeronaves esportivas leves dos EUA.

A aeronave é feita de alumínio 2024-T3 e folha de alumínio 6061-T6. Suas asas contam com flaps . Os motores padrão disponíveis são os Rotax 912ULS, de 100hp (75 kW) com o Rotax 914, de 115hp (86 kW) e o D-Motor LF39, de 125hp (93 kW).

Especificações

Informações:

Características Gerais

 Tripulação: Um
 Capacidade: Um passageiro
 Comprimento: 7.10m
 Envergadura: 8.41m
 Altura: 2.43m
 Área Alar: 10m²
 Peso Vazio: 371kg
 Peso Bruto (Carregado): 595kg
 Capacidade de Combustível: 84 L
 Motor: 1x Rotax 914ULS, de 101hp (75 kW)
 Hélice: Tripá, composite

Desempenho

 Velocidade de Cruzeiro: 240 km/h (130 kn)
 Velocidade de Estol: 75 km/h (40 kn)
 Velocidade Nunca Exceder: 295 km/h (159 kn)
 Alcance: 900 km (490 nmi)
 Limite de Forças G: + 4.4 / - 2.2
 Razão de Subida: 5.5 m/s
 Carga Alar: 59.5 kg/m²

Ligações Externas
 Website oficial

Aeronaves de construção caseira
!Artigos com descrição curta

Flying Legend Tucano Replica


La Carretera de Nebraska 46, y abreviada NE 46 (en inglés: Nebraska Highway 46) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Sur desde la  oeste de Stamford hacia el Norte en la  norte de Oxford. La carretera tiene una longitud de 19,3 km (12 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 46 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La Carretera de Nebraska 46 es atravesada principalmente por la  en Oxford .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 46


Elio de Anglis ( Rim, Italija, 26. ožujka 1958. – Marseille, Francuska, 15. svibnja 1986. ) bio je talijanski vozač automobilističkih utrka.

Rođen u vrlo imućnoj rimskoj obitelji koja se bavila građevinskim poslovima. Elijev otac vozio je utrke glisera, a svoje je sinove poslao u karting vode. Dvojica su odustala, a Elio je ozbiljno zagrizao. Pobjeđivao je često u kartingu te se ubrzo, s nepunih 19 godina počinje natjecati u talijanskoj Formuli 3 gdje je odmah osvojio naslov prvaka. Već sljedeće godine nastupa u Formuli 2, a mjesto je dobio preko Enza Ferrarija koji ga je tamo smjestio zbog testiranja u Maranellu na kojem ga je Elio impresionirao. U svojoj prvoj sezoni u Formuli 1 1979. osvojio je četiri boda za Shadow, a sljedeće sezone se pridružio Lotusu, gdje je ostao do 1985. Prvo postolje osvojio je na VN Brazila 1980., a prvu pobjedu na VN Austrije 1982., kada je u fotofinišu pobijedio s 0,05 sekundi prednosti pred drugoplasiranim Kekeom Rosbergom. Sezona 1984. bila je najbolja Eliova. Bolid Lotus 95T bio je vrlo dobar i mnogo pouzdaniji od prethodnika, no na obzoru se pojavio premoćni McLaren s vrhunskom vozačkom postavom, Niki Lauda i Alain Prost. Nitko im te sezone nije mogao priprijetiti, a jedino je De Angelis kako tako držao korak za njima, iako je zaostatak na kraju sezone za pobjednikom svjetskog prvenstva, Laudom, iznosio 38 bodova.

Izvori

Vanjske poveznice
Elio de Angelis - StatsF1

Talijanski vozači Formule 1

Elio de Angelis


Valerie Van Peel (nascida a 11 de outubro de 1979 em Kalmthout) é uma política, jornalista e apresentadora de televisão belga que é membro da Câmara dos Representantes pelo partido Nova Aliança Flamenga (N-VA).

Biografia
Van Peel estudou ciências da comunicação na Universidade de Gante, seguido por um mestrado em jornalismo. Ela então trabalhou para a NRC Handelsblad em Roterdão e como repórter e apresentadora para Het Nieuwsblad e Actua TV. Nas eleições municipais de 2012 foi eleita conselheira da N-VA em Kapellen antes de renunciar em 2019 para se concentrar nas suas funções parlamentares. Nas eleições federais belgas de 2014 foi eleita membro da Câmara dos Representantes pelo círculo eleitoral de Antuérpia. Em 2021 foi nomeada vice-presidente do N-VA. Van Peel é feminista, mas já escreveu a defender a eliminação da discriminação positiva na política.

Mulheres da Bélgica na política
Feministas da Bélgica
Alunos da Universidade de Gante
Jornalistas da Bélgica
Membros da Câmara dos Representantes da Bélgica
Pessoas vivas
Nascidos em 1979
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Valerie Van Peel