Der Hausengel oder L'Ange du foyer ist ein surrealistisches Gemälde von Max Ernst, das ein schwebendes Ungeheuer über einer flachen Landschaft zeigt und 1937 in drei Variationen in Paris entstand. Die zweite Version zeigt nur den Kopf, die dritte und größte Version L'Ange du foyer ou le Triomphe du surréalisme (Der Hausengel oder der Triumph des Surrealismus) weist eine Reduktion des Motivs auf das Ungeheuer und seinen Angreifer aus.

Hintergrund
Ernsts Gemälde sind unter dem Eindruck des Spanischen Bürgerkriegs entstanden. Die spanische Stadt Gernika wurde am 26. April 1937 von der deutschen Legion Condor zu einem großen Teil zerstört. Pablo Picasso malte anlässlich des Geschehens sein berühmt gewordenes Antikriegsbild Guernica.

Max Ernst äußerte sich später zur Entstehung der Werke: "Ein Bild, das ich nach der Niederlage der Republikaner in Spanien gemalt habe, ist der Hausengel. Das ist natürlich ein ironischer Titel für eine Art Trampeltier, das alles, was ihm in den Weg kommt, zerstört und vernichtet. Das war mein damaliger Eindruck von dem, was in der Welt wohl vor sich gehen würde, und ich habe damit recht gehabt."

Die Titelgebung war inspiriert von Léon Mathot (1886–1968), dessen Film L'Ange du foyer am 26. Februar 1937 in Paris uraufgeführt wurde. Er nahm Robert de Flers' dreiaktigen Komödienstoff auf, der am 19. März 1905, ebenfalls in Paris, seine Uraufführung hatte.

Die erste Fassung des Hausengels wurde 2008/09 in einer Ausstellung des Deutschen Historischen Museums unter dem Titel Kassandra. Visionen des Unheils 1914–1945 in Berlin gezeigt. Die Exponate bestanden aus Werken der von Exil und Verfolgung betroffenen Künstler. 1937, im Jahr der Entstehung der Gemälde, wurden zwei seiner Bilder in der Münchner Ausstellung "Entartete Kunst" gezeigt. Nach mehreren Verhaftungen floh Max Ernst im Jahr 1941 aus dem von den Nationalsozialisten besetzten Frankreich in die Vereinigten Staaten.

Beschreibung

Das Ungeheuer wird als ein Vogel-Drachen-Wesen mit gefletschten Zähnen und Händen, die wie ausgefahrene Krallen wirken, und menschenähnlichen Beinen, der eine Fuß mit einem Schuh bekleidet, in Untersicht dargestellt. Es trägt einen dunklen Anzug mit einem roten Tuch und schwebt über einer grünen Hochebene in einem bewölkten Himmel, anscheinend bereit zum Zuschlagen. Ein kleines grünes Wesen, ebenfalls mit krallenartigen Endgliedern ausgestattet, scheint ihn aufhalten zu wollen. Es wird oft als der Vogel Loplop gedeutet, Max Ernsts künstlerisches Alter Ego
. Die zweite Fassung ist auf den Kopf des Ungeheuers reduziert. Das Bild ist im Besitz der Kunstsammler Ulla und Heiner Pietzsch, Berlin. Die dritte und letzte Fassung befindet sich ebenfalls im Privatbesitz. In ihr betritt das in verschiedenfarbige Tücher gehüllte Ungeheuer bereits mit einem Fuß die Erde, und das kleine grüne Wesen ist ihm zur Abwehr ganz nah gekommen.

Literatur
 Werner Spies: Max Ernst: L'ange du foyer. In: Jean Clair (Hrsg.): Melancholie. Genie und Wahnsinn in der Kunst. Ausstellungskatalog. Hatje Cantz, Ostfildern / Ruit 2005, ISBN 3-7757-1647-5, S. 60–63.
 Werner Hofmann: Phantasiestücke. Über das Phantastische in der Kunst. Hirmer Verlag, München 2010, ISBN 978-3-7774-2941-0.

Weblinks
 1937: Grauen vor der Geschichte in Artus: Newsletter Kunst & Kultur

Einzelnachweise

Gemälde von Max Ernst
Gemälde (20. Jahrhundert)
Surrealismus
Pinakothek der Moderne

Der Hausengel


Formula 1 – sezona 1970. bila je 21. sezona u prvenstvu Formule 1.

Vozači i konstruktori

Kalendar

Sistem bodovanja
Sistem bodovanja u Formuli 1

 Samo 6 najboljih rezultata u prvih 7 utrka i 5 najboljih rezultata u posljednjih 6 utrka su se računali za prvenstvo vozača.
 Samo 6 najboljih rezultata u prvih 7 utrka i 5 najboljih rezultata u posljednjih 6 utrka su se računali za prvenstvo konstruktora.
 Ako je više bolida jednog konstruktora završilo utrku u bodovima, samo najbolje plasirani bolid osvajao je konstruktorske bodove.

Rezultati utrka

 VN Južne Afrike

 VN Španjolske

John Surtees u McLaren-Fordu je odustao zbog kvara na mjenjaču kao šesti vozač,  ali nije osvojio bodove jer nije odvozio 90% utrke.

 VN Monaka

 VN Belgije

Henri Pescarolo je odustao zbog kvara elektronike.

 VN Nizozemske

 VN Francuske

 VN Velike Britanije

 VN Njemačke

 VN Austrije

 VN Italije

 VN Kanade

 VN SAD

 VN Meksika

Poredak

Vozači

Konstruktori

 Ferrari je osvojio ukupno 55 bodova, ali samo 52 boda osvojena u jedanaest najboljih utrka (6 najboljih rezultata u prvih 7 utrka i 5 najbolja rezultata u posljednjih 6 utrka) su se računala za prvenstvo konstruktora.

Statistike

Vodeći vozač i konstruktor u prvenstvu
U rubrici bodovi, prikazana je bodovna prednost vodećeg vozača / konstruktora ispred drugoplasiranog, dok je žutom bojom označena utrka na kojoj je vozač / konstruktor osvojio naslov prvaka.

Utrke koje se nisu bodovale za prvenstvo

 U utrci su sudjelovali bolidi Formule 1" i "Formule 5000".

Izvori

 Vanjske poveznice

 Službena stranica Formule 1
 Formula 1 – sezona 1970. StatsF1 Utrke koje se nisu bodovale za prvenstvo 1970. StatsF1''

 1970

Formula 1 – sezona 1970.


YALI (Yet Another Linux Installer; Bir Linux Kurucusu Daha), 2011.2 sürümüne kadar Pardus ve güncel olarak bu projenin gönüllüler tarafından devamı olan Pisi Linux için , Python programlama dili ile geliştirilmiş olan ve işletim sistemi kurulumu işlevini gerçekleştiren kurulum yazılımıdır.

Özellikleri
 Kurulumun DVD, usb aygıt, yerel ağ veya İnternet gibi çeşitli ortamlardan yapılabilme desteği
 Bilgisayardaki yüklü diğer işletim sistemlerini tanıma
 Farklı disk bölümlendirme seçenekleri
 Sistem kurtarma (GRUB geri yükleme) desteği
 LVM/RAID ve UUID desteği
 Kurulum esnasında kullanıcılara, NVIDIA ekran kartları için açık kaynak ya da firmanın sahipli sürücülerinden birini seçebilme imkânı
 Bilgisayarı yeniden başlatmadan YALI'yı yeninden başlatabilme

Ekran görüntüleri

Dış bağlantılar
 LinuxBSDos.com'dan YALI İncelemesi (Türkçe çevirisi)

Pardus programları
Özgür yazılım

YALI (yazılım)


Fetele Didinei este o piesă de teatru de comedie din 1968 a autorului român  Victor Eftimiu. Autorul o caracterizează ca fiind "o piesă vioaie despre trecuta burghezie bucureșteană" și pe care a scris-o "în perioada naționalizării". Finalul a fost schimbat de mai multe ori de către scriitor, deoarece acesta dorea "să constituie o surpriză, să aibă haz (dar) și o morală adecvată".

La Teatrul Național Cluj-Napoca a avut premiera la 25 februarie 1971, în regia lui Victor Tudor Popa și George Gherasim.

Prezentare

Piesa de teatru prezintă relația dintre Didina și cele trei fete ale sale: Zoie, Aglaie și Pica. Povestea începe în anul 1947, la parterul unei vile elegante din Parcul Filipescu din București, aceasta fiind doar una dintre casele soților Alboteanu. Didina este soția colonelului Sache Alboteanu, cel care a furat de la intendență o sumă mare de bani, avere pe care Didina i-a păpat-o. Pentru ca să nu le fie naționalizată vila, Didina le aduce pe cele trei fiice ale sale să locuiască împreună, dar cum acestea nu s-au înțeles niciodată, încurcăturile se țin lanț...  După mai multe procese cu sora sa, Gherghina bastarda, Didina pierde vila  deoarece la tribunal a declarat că are doar 45 de ani și conform actului de deces, tatăl Didinei era mort cu trei ani înainte ca aceasta să se nască.

Personaje
 Didina Alboteanu, soția colonelului
 Sache Alboteanu, colonel de administrație și pensionar
 Zoie, o fată a Didinei
 Aglaie, o fată a Didinei
 Pica, o fată a Didinei
 Gherghina, sora Didinei
 Fănică Stănescu
 State Voileanu

Ecranizări

Teatru radiofonic
 1986 - Fetele Didinei - adaptare radiofonică și regia artistică de Dan Puican, cu Stela Popescu, George Constantin, Dana Dogaru, Rodica Popescu Bitănescu, Tania Filip, Dorina Lazăr, Șerban Celea și Candid Stoica.

 Fetele Didinei - adaptare radiofonică și regia artistică de Florian Călin, cu Draga Olteanu-Matei, Alexandru Giugaru, Mihaela Dumbravă, Vasilica Tastaman, Valeria Seciu, Octavian Cotescu, Sorin Gheorghiu, Virgina Stângaciu.

Referințe și note

Bibliografie
 Virgil Brădățeanu - Comedia în dramaturgia românească, Editura Minerva, 1970, pag. 341; 352

Legături externe

 Fetele Didinei, Teatrul Național Cluj-Napoca
 Un virtuoz al discursului scenic , de Florin FAIFER

Vezi și
 Listă de piese de teatru românești

Piese de teatru de Victor Eftimiu
Piese de teatru de comedie
Piese de teatru românești

Fetele Didinei


كوكبة السمكة الطائرة  هي كوكبة صغيرة في سماء الجزء الجنوبي من الكرة الأرضية. تقع إلى الجنوب من كوكبة (Carina). ليس لأي من نجومها ضوء أقوى من الدرجة الثالثة.

تنتمي كوكبة السمكة الطائرة لمجموعة الكوكبات التي اكتشفت في نهاية القرن السادس عشر من قبل البحّارين الهولنديين بيتر ديركسون كايزر وفريدريك دي هوتمان. أضاف الفلكي يوهان باير الكوكبة إلى مؤلفه أطلس السماء (Uranometria) في سنة 1603.
 ترجمة عن الموسوعة الألمانية الحرة

انظر أيضًا
 إن جي سي 2442

مراجع

الأبراج الشرقية
العصر الذهبي الهولندي
الكوكبات الجنوبية
جمهورية هولندا في عقد 1590
علم الفلك في جمهورية هولندا
كوكبة السمكة الطائرة

السمكة الطائرة (كوكبة)


Bølefjorden (nordsamisk: Bievllavuotna) er en fjord på nordsiden af Sørøya i Hasvik kommune i Troms og Finnmark  fylke i Norge. Fjorden går 5,5 kilometer mod syd til Bølestraumen i bunden af fjorden.

Bølefjorden har indløb mellem Steinnæringen i vest og Skarvnæringen i øst. Vest for Steinnæringen ligger Ofjorden, mens Galtefjorden ligger øst for Skarvnæringen. Fjorden er 40 meter på det dybeste, næsten helt inderst i fjorden.

Det er ingen beboelse eller vejforbindelser ved fjorden.

Kilder og henvisninger

 Sørøya – den grønne utposten mot nord  Birger Løvland, august 2016 på utposten.no hentet 10. februar 2019

Fjorde i Troms og Finnmark
Hasvik

Bølefjorden (Hasvik)


Royal Air Force Cottesmore or more simply RAF Cottesmore is a former Royal Air Force station in Rutland, England, situated between Cottesmore and Market Overton. On 15 December 2009, Defence Secretary Bob Ainsworth announced that the station would close in 2013 as part of defence spending cuts, along with the retirement of the Harrier GR9 and the disbandment of Joint Force Harrier. The formal closing ceremony took place on 31 March 2011, and the airfield became a satellite of RAF Wittering until March 2012.

In July 2011 Defence Secretary Liam Fox announced plans for it to be the airfield for one of five of the Army's Multi-Role Brigades. In April 2012 it was renamed Kendrew Barracks after Major General Sir Douglas Kendrew.

Station badge
The badge of RAF Cottesmore consisted of a hunting horn, a five-pointed star and a horseshoe. The description is "in front of a horseshoe a mullet overall a hunting horn in bend".  The hunting horn symbolises the location in foxhunting country and the link with the Cottesmore Hunt; the American Star recalls the time the Station was a United States Army Air Force base; the inverted horseshoe is a traditional emblem of Oakham and the County of Rutland.

The motto "We rise to our obstacles" is both a reference to the Cottesmore Hunt and was intended to convey the spirit with which the Royal Air Force confronts difficulties. The badge was granted in 1948.

The badge appears on the nameplate of the LNER Peppercorn Class A1 60163 Tornado steam locomotive that was named by the Prince of Wales and the Duchess of Cornwall on 19 February 2009.

History

Royal Air Force
RAF Cottesmore opened on 11 March 1938. The station was used mainly for training, and the first squadrons were equipped with Vickers Wellesley aircraft, but soon converted to Fairey Battles. Later RAF Bomber Command took over the airfield, again as a training station, flying Handley Page Hampdens.

These units remained in residence until a few days before the outbreak of the Second World War in 1939 when they were sent to RAF Cranfield to serve as a pool providing replacements for combat losses. Their place at Cottesmore was taken by Nos. 106 and 185 Squadrons, moving in from RAF Thornaby with Hampdens.

However, with the outbreak of war, the aircraft and crews were sent to locations in the north and west, as enemy air attacks were expected over the southern half of England. As these never materialised, the Hampdens returned in the spring of 1940 and No. 185 Squadron became the Hampden operational training unit, No. 14 Operational Training Unit RAF.

Cottesmore's Hampdens' first entry into hostile airspace was a leaflet dropping operation over northern France. In October 1940, 106 Squadron moved to RAF Finningley while No. 14 OTU remained training crews for Bomber Command, its Hampdens and HP.53 Herefords being replaced by Vickers Wellingtons in 1942.  Training continued for three years and three months until August 1943 when No. 14 OTU moved to RAF Market Harborough.

In May 1943, No. 34 Heavy Glider Maintenance Section arrived, and was present until March 1944.

United States Army Air Forces
On 8 September 1943 the United States Army Air Forces took the facilities over, under the designation USAAF Station 489, flying troop transport aircraft.  In anticipation of the station's future use by airborne forces, 32 Horsa gliders were delivered for storage in July 1943.

The 316th Troop Carrier Group began to arrive at Cottesmore on 15 February 1944 when 52 C-47 and C-53 transports began flying in from Borizzo Airfield, Sicily. Flying squadrons and fuselage codes of the group were:
 36th Troop Carrier Squadron (4C)
 37th Troop Carrier Squadron (W7)
 44th Troop Carrier Squadron (6E)
 45th Troop Carrier Squadron (T3)

The 316th TCG was part of the 52d Troop Carrier Wing.

Post-war
Cottesmore was officially handed back to the RAF on 1 July 1945. It became a training station, hosting No. 7 Flying Training School RAF with Percival Prentice basic training aircraft and the North American Harvard trainer for advanced training – later replaced by the Boulton Paul Balliol which had a Rolls-Royce Merlin engine.
No. 16 Operational Training Unit RAF was present between 1 March 1946 and 15 March 1947.

In 1954 English Electric Canberras were moved in (No. 44 Squadron RAF and No. 57 Squadron RAF), the first time front-line combat aircraft had been based there, but all had left by the end of 1955.

In 1957, Cottesmore became home to aircraft of the V bombers, the UK's strategic nuclear strike force.
No. 10 Squadron RAF reformed at Cottesmore on 15 April 1958 flying the Handley Page Victor B.1 until disbandment on 1 March 1964. The squadrons carried out Quick Reaction Alert duties using Handley Page Victor and later Avro Vulcan bombers until 1969.

"C" Flight, No. 232 Operational Conversion Unit RAF, was present from 1 November 1961 to 1 April 1962, at which point the Victor Training Flight stayed until 31 March 1964.

After the V-Bombers left, the base was used by 90 Signals Group.  Flight Checking, Trials and Evaluation Flight (FCTEF) used 98 Squadron (Canberras) and 115 Squadron (Vickers Varsity and Armstrong Whitworth Argosy) to provide ILS and radar trials and checking services to RAF airfields around the world. No. 231 Operational Conversion Unit moved into Cottesmore on 19 May 1969 equipped with Canberras, staying until 12 February 1976 when it moved to RAF Marham. No. 360 Squadron, an electronic countermeasures squadron flying Canberras, moved to RAF Cottesmore in April 1969. 360 Squadron moved in September 1975 to RAF Wyton.

In July 1980, Cottesmore became home to Tri-National Tornado Training Establishment (TTTE). Officially opened on 29 January 1981, the centre undertook training of new Panavia Tornado aircrews from the RAF, German Air Force, German Navy air arm and Italian Air Force.

The TTTE closed in 1999, and after a period of refurbishment was replaced by the Harriers of Nos 3 and 4 squadrons; these were later joined by 800 and 801 Naval Air Squadrons to form Joint Force Harrier (JFH).

With the introduction of the Eurofighter Typhoon into RAF service, No. 3 Sqn moved to RAF Coningsby and No 1 Sqn moved from RAF Wittering. No. 122 Expeditionary Air Wing was also established at the station (2006–2011).

The following units were here at some point:

Closure
In early December 2009, the then Defence Secretary Bob Ainsworth announced the station would close due to funding cut-backs, in part to help pay for additional helicopters for British operations in Afghanistan.

In 2010, No. 4 Squadron RAF disbanded, with No. 20 Squadron RAF re-badging as No 4 (Reserve) Squadron.

The station became a satellite to RAF Wittering on 31 March 2011 with a civic parade and flypast to mark the disbandment of No 1 Sqn RAF, 800 NAS, 801 NAS and JFH.  In July 2011, Defence Secretary Liam Fox announced that Cottesmore would house the Army's East of England Multi-Role Brigade.

Station commanders

Kendrew Barracks

The Army officially took over the site in April 2012. It is now home to the 2nd Battalion Royal Anglian Regiment, who moved from Dhekelia Garrison in Cyprus. A second regiment, 7 Regiment Royal Logistic Corps, moved to the base in 2013.

Kendrew Barracks was officially opened in October 2012 by the Duke of Gloucester.

See also

 List of former Royal Air Force stations
 82nd Airborne Division

References

Citations

Bibliography

 Freeman, Roger A. (1994) UK Airfields of the Ninth: Then and Now 1994. After the Battle
 Maurer, Maurer (1983). Air Force Combat Units of World War II. Maxwell AFB, Alabama: Office of Air Force History. .

USAAS-USAAC-USAAF-USAF Aircraft Serial Numbers—1908 to present

Military units and formations established in 1938
Organizations disestablished in 2011
Royal Air Force stations in Rutland
Airfields of the IX Troop Carrier Command in the United Kingdom
Royal Air Force stations of World War II in the United Kingdom

RAF Cottesmore


Marcus Oliver Johnston Mumford (Anaheim, 31 de enero de 1987) es un músico multiinstrumentista inglés, mejor conocido por ser el cantautor principal y líder de la banda de folk rock inglesa Mumford & Sons. Es reconocido por su amplia gama de dominio técnico instrumental dentro de la banda, dominando la técnica de la guitarra acústica, la guitarra eléctrica, la mandolina y las voces principales. También, es el baterista en algunas de las canciones de la banda, como "Thistle & Weeds" y "Dustbowl Dance".

Orígenes
Mumford nació el 31 de enero de 1987 en los Estados Unidos en la ciudad de Anaheim, California, mientras sus padres, John y Eleanor Mumford, líderes nacionales y fundadores de las Iglesias Vineyard en el Reino Unido e Irlanda, visitaban al pastor y también músico John Wimber. Sin embargo, cuando Marcus tenía tan solo seis meses de nacido, sus padres retornaron a su nativa Inglaterra junto con el pequeño Mumford.

Educación y Primeras Etapas Musicales
Mumford asistió a la King's College School en Wimbledon y fue ahí donde conoció a su actual compañero musical y actual miembro de Mumford & Sons, Ben Lovett, con quien escribió canciones durante sus años en el colegio.

Tras graduarse de la escuela superior, Mumford se mudó a Escocia a estudiar humanidades clásicas en la Universidad de Edinburgo, donde escribió la letra y compuso los acordes de la mayoría de las canciones presentes en el álbum debut de Mumford & Sons, Sigh No More. Sin embargo, abandonó sus estudios humanísticos luego de su primer año y partió hacia Londres para así enfocarse en su carrera musical.

Carrera musical

Laura Marling

Mumford comenzó su carrera musical como baterista, guitarrista, mandolinista y vocalista de fondo para la cantante de folk inglesa Laura Marling, con la cual también sostuvo una relación romántica hasta el 2010, mientras ésta se encontraba de gira es cuando conoce a sus futuros compañeros de Mumford & Sons, Winston Marshall y Ted Dwane, que también formaban parte del equipo de Laura Marling tocando la guitarra y el contrabajo respectivamente. Mumford confirma haberse nutrido de una buena experiencia en su trabajo con Marling: "Gané mucha confianza gracias a mis presentaciones con Laura. Disfrutaba de la práctica de interactuar con cientos de personas." Durante este tiempo, Mumford produjo varias canciones como solista, como You Ain't No Sailor y Wretched Man en las cuales todos los sonidos eran creados por él. Steven Spielberg grabó el video musical de la canción Cannibal de Marcus Mumford. El video fue filmado el 3 de julio en el gimnasio de una escuela secundaria en Nueva York.

Mumford & Sons

Luego de varios años de giras y sesiones acústicas, Mumford, Winston y Ted deciden separarse del equipo de Laura Marling, al igual que los otros miembros del equipo de gira de Laura Marling, Charlie Fink y Tom Hobden, quienes pasaron a formar la banda de la misma escena folk inglesa Noah and the Whale.

Después de un tiempo de experimentación y un encuentro con el viejo amigo de Mumford, Ben Lovett, los cuatro músicos deciden formarse como Mumford & Sons en diciembre de 2007 bajo la escena musical Folk del Oeste de Londres.

Mumford & Sons consiste de Mumford (guitarras, mandolina, voces y percusión), Ben Lovett (piano, voces y percusión), Winston Marshall (banjo, voces, guitarra y dobro) y Ted Dwane (contrabajo, voces y percusión).

Lend Me Your Eyes EP, Love Your Ground EP y The Cave & The Open Sea EP

Mumford y sus compañeros, lanzaron su primera grabación EP Lend Me Your Eyes a través de la casa productora independiente Chess Club Records. Ésta grabación debut, la cual contiene los sencillos Roll Away Your Stone, Awake My Soul y White Blank Page, fue un éxito comercial y reproductivo entre los oyentes, lo cual los impulsó a un sinnúmero de presentaciones a través de todo Londres, y como era de esperarse, también impulsó a la banda a crear su segundo EP titulado Love Your Ground en el cual se encuentra el sencillo más famoso del conjunto Little Lion Man y el favorito de presentación Feel The Tide.

El éxito rotundo generado por la mezcla de ventas de producción y presentaciones en vivo, conllevó al cuarteto inglés a lanzar un tercer y final EP titulado The Cave & The Open Sea y eventualmente en 2008, a participar en el famoso festival inglés, el Glastonbury Festival.

Sigh No More

Tras varios años de una exitosa exposición de la trilogía de EP a través del Reino Unido, el cuarteto por fin decide reunir todos sus éxitos y financiar su primera producción de estudio Sigh No More el cual grabaron sin instrumentos propios y junto al productor Markus Dravs, quien había trabajado anteriormente con proyectos reconocidos como la banda de rock alternativo canadiense Arcade Fire.

Lista de canciones

Todas las canciones fueron escritas por los cuatro miembros de la banda.

Little Lion Man

Mumford y su banda, lanzaron el primer sencillo de su álbum de debut el 11 de agosto de 2009 en el Reino Unido el cual titularon Little Lion Man. El sencillo alcanzó el primer lugar en el Triple J's Hottest 100 of 2009, una ciber-encuesta australiana y la más grande del mundo, recaudando más de 800,000 votos recibidos a favor del sencillo. El margen de victoria fue el más grande que ha presenciado la encuesta.
La guitarra que usualmente usa es una Martin & Co DRSGT .

Vida personal

Mumford, además de aportar a ella, es un fanático de la música. Admite ser amante de la música folk americana, en particular del cantautor estadounidense Bob Dylan, gracias a que su madre escuchaba mucho sus grabaciones cuando él era niño.

Durante su tiempo trabajando con Laura Marling, Mumford tuvo una relación con ella, la cual concluyó amistosamente en las navidades del 2010. Actualmente mantiene una relación sentimental con la actriz inglesa Carey Mulligan, con la que se casó el 21 de abril de 2012 en Sommerset, Inglaterra. Entre los invitados estuvieron las celebridades Sienna Miller, Colin Firth y Jake Gyllenhaal. En septiembre de 2015, su esposa la actriz Carey Mulligan dio a luz a su primera hija Evelyn. En agosto de 2017 nació su segundo hijo, Wilfred. En enero de 2023 se confirmó que estaban esperando su tercer hijo. En octubre de 2023 confirmó el nacimiento de su tercer hijo unos meses antes.

Discografía

Mumford & Sons
 2007 - Lend Me Your Eyes EP
 2007 - Love Your Ground EP
 2007 - The Cave & The Open Sea EP
 2008 - Sigh No More
 2012 - Babel
 2015 - Wilder Mind
Solista
 2005 - You Ain't No Sailor (Sencillo)
 2005 - Wretched Man (Sencillo)
 2022 - (self-titled)

Referencias

Nacidos en Anaheim
Músicos de folk rock

Marcus Mumford


São João de Triora (em italiano, Giovanni da Molini Triora), nascido Francesco Maria Lantrua (Molini di Triora, 15 de março de 1760 — Changsha, 7 de fevereiro de 1816), foi um presbítero franciscano e missionário católico italiano, martirizado na China e venerado como santo pela Igreja Católica.

Biografia
Francesco nasceu em março de 1760, em Molini di Triora, na região italiana de Ligúria, filho de Antonio Maria Lantrua e Maria Pasqua Ferraironi. Frequentou as escolas barnabitas de Porto Maurizio, sentindo ali seu primeiro chamado à vocação religiosa. Com dificuldade obteve permissão de seus pais para ir a Roma, onde foi acolhido pelo então provincial dos franciscanos. Em 9 de março de 1777 recebeu a imposição do hábito e iniciou o ano de provação com o nome de Frei Giovanni (em português: Frei João). Recebeu o sacramento da ordem em 1784, tornando-se padre. Tornou-se professor de teologia em Tivoli e Tarquinia. Mais tarde, ele recebeu a responsabilidade de Guardião dos conventos de Tarquinia, Velletri e Montecelio.

Em 1799 deixou Roma sendo enviado em missão para a China. Após 8 meses de viagem chegou a Macau. Passou por um período de formação em que se apropriou da cultura chinesa, incluindo vestimentas e a língua chinesa. Iniciou o seu trabalho de evangelização na província de Hunan. A missão transcorre em relativa tranquilidade até 1815, quando é denunciado ao mandarim por sua atividade ser considerada subversiva. Em 26 de julho de 1815, após ter celebrado sua última missa, foi preso com outros fiéis chineses, torturado e mantido na prisão.

Em 7 de fevereiro de 1816 foi conduzido à forca, em Changsha. Antes de ser executado, fez o sinal da cruz e curvou-se profundamente cinco vezes, à maneira dos católicos chineses. Ele foi amarrado em uma cruz e morto enforcado por estrangulamento.

O corpo foi transportado e sepultado na Catedral de São Paulo, em Macau, e posteriormente em Roma, na Basílica de Santa Maria in Ara Coeli, onde ainda se encontra.

Em 27 de maio do Ano Santo de 1900, foi declarado Beato pelo Papa Leão XIII. Em 1º de outubro do Ano Santo do Grande Jubileu de 2000, foi canonizado pelo Papa João Paulo II com os outros 119 mártires chineses.

Referências

Ver também

 São Francisco Xavier
 Os 120 Mártires da China
 Igreja Católica na China

Pessoas executadas por enforcamento
Missionários cristãos na China
Mártires católicos
Franciscanos da Itália

João de Triora


مكسيموس الأول بابا الإسكندرية. ولد بالإسكندرية لأبوين مسيحيين. رسمه البابا ياراكلاس شماساً على كنيسة الإسكندرية، ثم رسمه البابا ديونيسيوس قساً. وبعد وفاة البابا ديونيسيوس، اختير بطريركاً. استمرت فترة بطريركيته من 9 نوفمبر 264 إلى 9 أبريل 282. توفي عام 282، ودفن في كنيسة بوكاليا.

باباوات الإسكندرية

مكسيموس (بابا الإسكندرية)


Crusaders, anteriormente llamados Canterbury Crusaders, en español Cruzados de Canterbury, es un equipo profesional de rugby ubicado en Christchurch, en Nueva Zelanda, representando a la zona norte de la Isla Sur. Compite en la liga Super Rugby de selecciones provinciales del Hemisferio Sur, exitoso en la historia de la competencia con diez títulos conquistados.

Su clásico rival es Chiefs. En castellano su nombre significa "Cruzados".

Historia
La franquicia se formó en 1996 con el nombre de "Canterbury Crusaders" para representar la parte norte de la Isla Sur de Nueva Zelanda en el Super 12. Los Crusaders pasaron dificultades en su primera temporada y terminaron últimos en la clasificación, con dos victorias, un empate y ocho derrotas.

Su desempeño mejoró en 1997 y el equipo terminó en sexto lugar, con cinco victorias, un empate y cinco derrotas.

Posteriormente el equipo ganó los tres títulos desde 1998 hasta 2000 a pesar de jugar como visitante en cada una de las tres finales.

En 2002, volvieron a ganar la competición después de completar la temporada invictos. La 2005 fue la última temporada del Super 12 antes de su expansión. Después de terminar en la parte superior de la tabla de esa temporada, los Crusaders avanzaron hasta albergar la final en la que derrotaron a los Waratahs. Como resultado de ganar su quinto título de Super 12, los Crusaders ganaron el derecho de conservar indefinidamente el trofeo.

En 2006, los Crusaders fueron anfitriones de la primera final tras la expansión de la liga y vencieron a los Hurricanes por 19 - 12.

En 2008 los Crusaders derrotaron a los Waratahs en el AMI Stadium por 20 - 12 y así lograron su séptimo título.

En 2017, después de 9 años, vuelve a conquistar el Super Rugby por octava vez al vencer a los Lions Sudáfricanos de visitante.

En 2018 consigue su noveno título de Super Rugby al derrotar a los Lions Sudáfricanos en el AMI Stadium, Christchurch.

Récords

Equipo

Además de ganar más títulos del Super Rugby que cualquier otro equipo, la franquicia también posee varios récords de competencia, incluyendo la mayor cantidad de puntos anotados en un partido y la mayor cantidad de tries o ensayos en un juego, ambos conseguidos en su victoria 96 - 19 sobre los Waratahs en el año 2002. Irónicamente los Crusaders también tienen el récord de menos puntos anotados en un partido cuando fueron derrotados por los Highlanders por 6 - 0 en 2009. También tienen la marca de más puntos (541) y más ensayos (71) en una temporada, ambas logradas en 2005.

Jugadores
Algunos jugadores del equipo también tienen mejores registros individuales:
Andrew Mehrtens, mayor cantidad de puntos convertidos en una temporada de certamen (206 en 1998).
Rico Gear para la mayoría de tries en una temporada (15 en 2005).

Varios jugadores han jugado más de 100 juegos con la franquicia: Dan Carter, Wyatt Crockett, Andrew Ellis, Owen Franks, Justin Marshall, Reuben Thorne, Caleb Ralph, Greg Somerville, Leon MacDonald, Richie McCaw, Kieran Read y Chris Jack.

Tres de ellos ha sido honrados con la distinción World Rugby Jugador del Año:
Dan Carter (2005), (2012) y (2015).
Richie McCaw (2006), (2009) y (2010).
Kieran Read (2013).

Uniforme

El primer uniforme del club es de color rojo, mientras que el segundo uniforme ha variado a lo largo del tiempo.

Estadio

El Crusaders disputa sus partidos como local en el AMI Stadium.

Datos del club
 Temporadas en Super Rugby: 21.
 Mayor goleada conseguida: 96 - 16 (sobre Waratahs en el 2002).
 Mejor puesto en la liga: 1°.
 Peor puesto en la liga: 12° (de doce).

Plantilla 2018

Palmarés
 Super Rugby
Campeón (12): 1998, 1999, 2000, 2002, 2005, 2006, 2008, 2017, 2018, 2019, 2022, 2023.
Subcampeón (4): 2003, 2004, 2011, 2014.

Súper Rugby Aotearoa (2): 2020, 2021
Grupo Australasia (1): 2017
Conferencia Nueva Zelanda (5): 2011, 2014, 2017, 2018 y 2019.

Temporadas en Super Rugby

Véase también

 Canterbury (Rugby)
 Tasman Makos
 South Canterbury Rugby
 Mid Canterbury Rugby
 Buller Rugby
 West Coast Rugby

Referencias

Crusaders

Crusaders


Musa ( o da  den gelmekte) ile kastedilen şunlardan biri olabilir:

İsimler
 Musa, İbrahimi dinlerde bir peygamber
 Musa Arafat (?-2005), Filistnli Yasser Arafat' ın kuzeni
 Musa Araz (d.1994), Türk asıllı İsviçreli futbolcu
 Musa Avsever (d.1957), rütbeli Türk asker
 Musa Aydın (d.1980), Türk eski futbolcu
 Musa Ağacık (d.1959), Türk gazeteci
 Musa Aşoğlu (d.1961), DHKP-C liderlerinden birisi
 Musa Barrow (d.1998), Gambiyalı millî futbolcu
 Musa Büyük (d.1980), Türk eski futbolcu
 Musa Celil (1906-1944), Sovyet şair ve yazar
 Musa Çam (d.1953), Türk siyasetçi
 Musa Çağıran (d.1992), Türk futbolcu
 Musa Çelebi (1388-1413), Osmanlı şehzadesi
 Musa Çitil (d.1962), rütbeli Türk asker
 Musa Çolak (d.1950), Türk bürokrat
 Musa Çözen, Türk yönetmen
 Musa Dağ İsyanı, I. Dünya Savaşı sırasında isyancıların gemiye alınması
 Musa Demirci (1942-2020), Türk politikacı
 Musa Ebu Cezar (d.1987), Filistinli futbolcu
 Musa Eroğlu (d.1944), Türk halk müziği sanatçısı
 Musa Kurbanlı (d.2002), Karabağ' lı futbolcu
 Musa Hacı İsmail Galal (1917-1980), Somalili tarihçi ve yazar
 Musa Hacıkasımov (1886-1935), Azeri mimar
 Musa Han, İlhanlı hükümdar
 Musa Hel ilçesi, Afganistan da ilçe
 Musa Kart (d.1954), Türk karikatürist
 Musa Kasımlı, Azerbaycanlı tarihçi
 Musa Kazım Arıcan (d.1970), Türk akademisyen
 Musa Kazım Coşkun (1919-2007), Türk siyasetçi
 Musa Kazım Efendi (1858-1920), Osmanlı din adamı
 Musa Kazım Göksu (1897-1930), Türk din ve siyaset adamı
 Musa Kazım Gürel (1890-1973), Türk politikacı
 Musa Kazım Okay (1892-1958), Türk asker ve siyasetçi
 Musa Kazım Onar (1881-1930), Türk siyaset insanı
 Musa Kazım Tunç (1875-1967), Türk asker ve politikacı
 Musa Konyar (d.1949), Türk mühendis ve siyasetçi
 Musa Kulaklıkaya (d.1965), Türk büyükelçi
 Musa Kurbanlı (d.2002), Azeri millî futbolcu
 Musa Kuş (d.1978), Türk futbolcu
 Musa Küçük (d.1972), Türk siyasetçi
 Musa Küçükkurt (d.1962), Türk bürokrat
 Musa Mamut (1931-1978), Sovyetli siyasi eylemci
 Musa Mara (d.1975), Mali eski başbakanı
 Musa Muhammed (d.1996), Nijeryalı futbolcu
 Musa Öğün (1917-2007), Türk politikacı
 Musa Öztürk (d.1949), Türk siyaset adamı
 Musa Piroğlu (d.1968), 27. dönem Türk milletvekili
 Musa Ramazan (1922-2004), Dağıstan kökenli Türk folklor eğitmeni ve yazar
 Musa Safveti Paşa, Osmanlı devlet adamı
 Musa Saib (d.1969), Cezayirli millî futbolcu
 Musa Sezer (1914-1980), Türk futbolcu ve teknik direktör
 Musa Sinan Yılmazer (d.1987), Adapazar doğumlu Türk futbolcu
 Musa Süreyya Bey (1884-1932), Türk klasik müziği bestecisi
 Musa Sıvacıoğlu (d.1955), Türk siyasetçi
 Musa Uzunkaya (d.1952), Türk siyaset adamı
 Musa Uzunlar (d.1959), Türk oyuncu
 Musa Yevloyev (d.1993), Rus güreşçi
 Musa Yiğit (d.1992), Türk futbolcu

Ayrıca bakınız

Dış bağlantılar
 Türk Dil Kurumu' nda kelime arama

Musa (anlam ayrımı)


Window tax was a property tax based on the number of windows in a house. It was a significant social, cultural, and architectural force in England, France, and Ireland during the 18th and 19th centuries. To avoid the tax, some houses from the period can be seen to have bricked-up window-spaces (which can be (re)glazed later). In England and Wales it was introduced in 1696 and in Scotland from 1748. It was repealed in both cases in 1851. In France it was established in 1798 and was repealed in 1926.

History
The tax was introduced in England and Wales in 1696 under King William III and was designed to impose tax relative to the prosperity of the taxpayer, but without the controversy that then surrounded the idea of income tax.

At that time, many people in Britain opposed income tax, on principle, because the disclosure of personal income represented an unacceptable governmental intrusion into private matters, and a potential threat to personal liberty. The first permanent British income tax was not introduced until 1842, and the tax remained controversial into the 20th century.

When the window tax was introduced, it consisted of two parts: a flat-rate house tax of two shillings per house (equivalent to £ in ), and a variable tax for the number of windows above ten in the house. Properties with between ten and twenty windows paid an extra four shillings (equivalent to £ in ), and those above twenty windows paid an extra eight shillings (equivalent to £ in ).

In 1709, with the union of England and Scotland, taxes were harmonised and a new top rate of 20s total was introduced for houses with 30 or more windows. In 1747 the 2s flat rate was detached from the window tax as a tax in its own right and the way the window tax was calculated was altered. 6d was charged for each window in a house with 10–14, 9d for each window in a house with 15–19, 1s for every window in a house with 20 or more. In 1758 the flat rate charge was increased to 3s. The number of windows that incurred tax was changed to seven in 1766 and eight in 1825.

The flat-rate tax was changed to a variable rate, dependent on the property value, in 1778. People who were exempt from paying church or poor rates, for reasons of poverty, were exempt from the window tax. Window tax was relatively unintrusive and easy to assess. Manchester Royal Infirmary had to pay a tax of 1/9d per window on the windows of the rooms occupied by staff of the infirmary in 1841—a total of £1 9/9d. Certain rooms, particularly dairies, cheese rooms and milkhouses, were exempt providing they were clearly labelled, and it is not uncommon to find the name of such rooms carved on the lintel. The bigger the house, the more windows it was likely to have, and the more tax the occupants would pay. Nevertheless, the tax was unpopular, because it was seen by some as a tax on "light and air".

In The Wealth of Nations, Adam Smith briefly discussed the window tax as one case among various forms of taxation. Smith observed that the tax was relatively inoffensive because its assessment did not require the assessor to enter the residence—a building's windows could be counted from the outside. On the other hand, Smith reported that others objected to the tax on the grounds of its inequality, since it was thought to have a disproportionate impact on the poor. Smith himself observed that the tax's effect was to lower rent.

In Scotland, a window tax was imposed after 1748. A house had to have at least seven windows or a rent of at least £5 to be taxed. Windows that have been filled with masonry may have no connection to taxation, but reflect the location of staircases, fireplaces or for purposes of maintaining the symmetry of a building facade. A similar tax also existed in France from 1798 to 1926.

There was a strong agitation in England in favour of the abolition of the tax during the winter of 1850–51, and it was accordingly repealed on 24 July 1851, and a tax on inhabited houses substituted. The Scottish window tax was abolished at the same time.

The saying "daylight robbery" is popularly believed to originate with the window tax, but there appears to be no scholarly support for this. Another myth is that the tax inspired Europeans to begin using bricked-up windows, although this is also untrue, as blind windows were used for aesthetic purposes since at least the medieval period, such as on the Church of Saint John the Baptist, Kerch, Crimea, built in 757 AD. Windows were also bricked up in Europe from the 1600s to avoid taxes.

See also
 Bedroom tax
 Brick tax
 Glass tax
 Hearth tax
 Wallpaper tax

References

External links

1696 establishments in England
1748 establishments in Scotland
1798 establishments in France
1851 disestablishments in the United Kingdom
1926 disestablishments in France
Abolished taxes
Economic history of England
Economic history of France
Economic history of Scotland
Economy of Stuart England
Architecture in England
Georgian era
History of taxation in the United Kingdom
Legal history of England
Legal history of France
Legal history of Scotland
Property taxes
Architecture in Scotland
Tax avoidance
Taxation in France
Taxation in Scotland
Windows

Window tax


Noémie dit oui est un film québécois écrit et réalisé par Geneviève Albert sorti en 2022.

Synopsis
Une adolescente abandonnée par sa mère fugue de son centre jeunesse et plonge malgré elle dans la prostitution durant la fin de semaine du Grand Prix automobile du Canada à Montréal.

Fiche technique
Source : Rendez-vous Québec Cinéma
 Titre original : Noémie dit oui
 Réalisation : Geneviève Albert
 Scénario : Geneviève Albert
 Musique : Frannie Holder
 Direction artistique : Ludovic Dufresne
 Costumes : Renée Sawtelle
 Maquillage : Virginie Bachand
 Coiffure : Virginie Bachand
 Photographie : Léna Mill-Reuillard
 Son : Dominik Heizmann
 Montage image : Amélie Labrèche
 Montage sonore : Sylvain Bellemare
 Production : Patricia Bergeron
 Société de production : Productions Leitmotiv
 Société de distribution : K-Films Amérique (Canada)
 Budget :  $ CA
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Format : couleur
 Genre : drame
 Durée :
 Dates de sortie :
 Canada :  (première mondiale en ouverture de la  des Rendez-vous Québec Cinéma)
 Canada :  (sortie en salle au Québec)
 France : 26 avril 2023 (sortie nationale)
 Classification :
 France : Tout public avec avertissement lors de sa sortie en salles.
 Québec : 16 ans et plus

Distribution
 Kelly Depeault : Noémie
 Emi Chicoine : Léa
 Maxime Gibeault : Slim
 James-Edward Métayer : Zach
 Myriam DeBonville : Édith
 Joanie Martel : Brigitte
 Fayolle Jean Jr. : Tarik

Récompenses

 Festival du Film Francophone d'Angoulême 2022 : prix du jury des étudiants francophone et mention spéciale du jury pour Kelly Depault
 Tournai Ramdam Festival 2023 : Prix du film le plus dérangeant

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

 Noémie dit oui sur Mediafilm
 Noémie dit oui sur Cinoche
 Interview de Geneviève Albert sur aVoir-aLire (propos recueillis par Robin Berthelot le )

Film québécois sorti en 2022
Film dramatique québécois
Film se déroulant à Montréal
Film tourné à Montréal
Formule 1 dans les médias
Film sur la prostitution enfantine
Prostitution féminine
Prostitution au Canada
Film en français québécois
Premier long métrage sorti en 2022

Noémie dit oui


كتلة أكاذيب (بالإنجليزية:Body of Lies) فيلم أمريكي مقتبس عن رواية تحمل نفس الاسم للكاتب ديفيد إغناتيوس. وتدور حول عضو في الاستخبارات المركزية الأمريكية، يذهب إلى الأردن لتعقب إرهابي مطلوب.

الفيلم من إخراج ريدلي سكوت وكتابة سيناريو وليام موناهان ومن بطولة ليوناردو دي كابريو وراسل كرو وغولشفته فرحاني. جرى تصوير الفيلم في واشنطن دي سي وأوروبا والأردن والشرق الأوسط.

كان العرض الأول للفيلم في 10 أكتوبر 2008 بالولايات المتحدة.

عرض الفيلم
الفيلم يتحدث عن مراحل مطاردة لخلية إرهابية في العراق وبعد مقتل المترجم ومساعد ليوناردو دي كابريووهو (فيرس)تم نقله للعلاج بالسيليه ومنها للأردن وهناك تم العمل على احباط عملية تفجير وملاحقة العناصر المشبوهه وتدور احداث كتيرة في تلك الأثناء.ومن الغريب عودة الارهابيين للعمل بالطرق البدائية وترك كل الأجهزة الحديثة بالاتصال من أجهزة حاسوب أو هواتف نقاله والاعتماد على النقل الشفهي للاوامر هناللك يقوم (فيرس)برسم خطة للاطاحه بالخلية ويصور مشهد وكان قاعدة انجرليك التركية فجرت من قبل شخص اسمه (عمر صديقي) ويتم خطفه من قبل (السليم) زعيم الخلية ويوجد مقتول وتتابع الأحداث ويتم خطف (عائشة) وهي ممرضه كان فيرس تعرف عليها بالسابق ويطلب المساعدة من (هاني) وهو شخص يعمل بالمخابرات ولكنه يرفض مساعدتة ويقوم فيرس بالاتصال بجماعة (السليم) الذين ينقلوه للصحراء ومن ثم إلى سوريا وهنالك يداهم (هاني) وعناصر المخابرات وكر (السليم) ويلقون القبض عليهم وذللك بمساعدة عنصر من المخابرات يكون مدسوسا مع الجماعة الارهابية ويخبر (هاني) انه هو من خطف (عائشة) وذللك للإطاحة بالارهابيين ويحاول (هوفمان)وهو مدير فيرس وكالة المخابرات المركزية إعادة (فيرس) للعمل معه ولكن (فيرس)يرفض ويفضل البقاء في الأردن ويلاحقه فترة ثم يتركه ليكمل حياته.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي وإعلان الفيلم

 Scoring Session Photo Gallery at ScoringSessions.com

مصادر

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أمريكية
أفلام إثارة سياسية في عقد 2000
أفلام إثارة سياسة أمريكية
أفلام إثارة وحركة أمريكية
أفلام إثارة وحركة إنتاج عقد 2000
أفلام إثارة وحركة في 2008
أفلام إنتاج 2008
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام تجسس أمريكية
أفلام تجسس في عقد 2000
أفلام تجسس وإثارة أمريكية
أفلام تجسس وإثارة في عقد 2000
أفلام تجسسية حركة أمريكية
أفلام تقع أحداثها في الأردن
أفلام تقع أحداثها في الشرق الأوسط
أفلام تقع أحداثها في العراق
أفلام تقع أحداثها في أمستردام
أفلام تقع أحداثها في إنجلترا
أفلام تقع أحداثها في دبي
أفلام تقع أحداثها في سوريا
أفلام تقع أحداثها في فيرجينيا
أفلام تقع أحداثها في قطر
أفلام تقع أحداثها في مانشستر
أفلام تقع أحداثها في هولندا
أفلام تقع أحداثها في واشنطن العاصمة
أفلام تكنو وإثارة
أفلام حرب العراق
أفلام حركة تجسسية في عقد 2000
أفلام حول الأمن والمراقبة
أفلام ريدلي سكوت
أفلام عن الإرهاب
أفلام عن الجهاد
أفلام عن الطائرات بدون طيار
أفلام عن المخابرات المركزية الأمريكية
أفلام عن إرهاب في أوروبا
أفلام كتب نصها السينمائي وليام موناهان
أفلام مبنية على روايات أمريكية
أفلام مبنية على روايات إثارة أمريكية
أفلام مستندة على روايات إثارة
أفلام مصورة في المغرب
أفلام مصورة في ميريلاند
أفلام مصورة في واشنطن العاصمة
أفلام وارنر برذرز
وكالة المخابرات المركزية في الخيال
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام من إنتاج ريدلي سكوت

كتلة أكاذيب (فيلم)


Char Batignolles-Châtillon peut désigner :
 le prototype de char léger Batignolles-Châtillon, proposé en 1935 en concurrence des Hotchkiss H35 et Renault R35 ;
 les prototypes d'automitrailleuses amphibies Batignolles-Châtillon DP, testés de 1935 à 1940 ;
 les prototypes du Batignolles-Châtillon 25T, construits en 1954-1955.

Voir aussi
 Batignolles-Châtillon

Char Batignolles-Châtillon


Ene'l-Hakk (), Arapça "Ben Hakk'ım", "Hak'tan gayrı değilim." demektir. Hakk gerçek ve doğru anlamlarına geldiği gibi aynı zamanda İslamda Allah'ın isimlerinden biridir ve bu söz kişinin Tanrı ile birleşip-bütünleştiği, Tanrı'nın kişide vücut bulduğu veya kişinin varlığının Tanrının varlığı içerisinde eriyip yok olduğu (Hulul) diğer bir ifade ile Tanrı'nın varlığının kişinin vücudunda yüz bulması anlamlarını da ifade etmektedir. Bu düşünce Tevhid akidesine aykırı bulunarak ilk söyleyen kişi olan  Hallâc-ı Mansûr'un idam edilmesine neden olmuştur.

Ayrıca bakınız
 Vahdet-i Vücud

Kaynakça

İslam terimleri

En-el Hak


Šivetice este o comună slovacă, aflată în districtul Revúca din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 379 de locuitori.

Istoric
Localitatea Šivetice este atestată documentar din 1262.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Šivetice


Olaylar

Doğumlar
 IV. Bonifacius, papa (ö. 615)
Abdullah bin Selam, Yahudi alimiyken Müslüman olan sahabe (ö. 663)

Ölümler
 Aryabhata, Hint matematikçi ve astronom (d. 476)
 Germanus, İmparator I. Justinianus'un önde gelen komutanlarından biri olan Bizans generali

550


Big Love (série de televisão) – série americana de 2006 a 2011
"Big Love" – canção lançada em 1987, por Fleetwood Mac

Big Love


فيارتسيليا  هي مدينة في جمهورية كاريليا في روسيا.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في عقد 1490
بلدات من النمط المدني في جمهورية كاريليا
مدن جمهورية كاريليا

فيارتسيليا


La  est une gare ferroviaire située dans l'arrondissement d'Adachi, à Tokyo au Japon. Cette gare est exploitée par la compagnie Keisei.

Situation ferroviaire
La gare de Keisei Sekiya est située au point kilométrique (PK) 7,3 de la ligne principale Keisei.

Historique
La gare a été inaugurée le .

Service des voyageurs

Accueil
La gare dispose d'un bâtiment voyageurs avec guichets, ouvert tous les jours.

Desserte
 Ligne principale Keisei :
 voie 1 : Keisei Ueno
 voie 2 : direction Keisei Takasago et aéroport de Narita

Interconnexion
La gare d'Ushida sur la ligne Tōbu Skytree est située à proximité immédiate.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Lien externe
  La gare de Keisei Sekiya sur le site de Keisei

Gare Keisei
Gare à Tokyo
Gare mise en service en 1931
Gare de Keisei Sekiya

Gare de Keisei Sekiya


Patronyme

 Georg Pflüger (1835-1896), homme d'affaires et député du Reichstag ;
 Gudrun Pflüger (1972-2023), fondeuse et coureuse de fond antrichienne ;
 Hans Pflüger (1935-2019), producteur de cinéma allemand.

Divers
 Maison Pflüger, maison à Bouxwiller (Bas-Rhin).

Homonymie
Homonymie de patronyme
Patronyme germanique
Nom de famille professionnel

Pflüger


مارينر 5 (بالإنجليزية : Mariner 5) هو مسبار علمي أرسلته ناسا لاكتشاف كوكب الزهرة من ضمن سلسلة من البعثات الفضائية في برنامج مارينر. وكان المسبار مارينر 5 هو مسبار احطياطي، يماثل تصميمه إلى حد كبير تصميم المسبارين مارينر 3 ومارينر 4. وقد زوّد مارينر 5 بحاجز واق في قاعدته، واستطاعت ناسا تصغير فروع الألواح الشمسية التي تمدة بالكهرباء.

ويزن مارينر 5 نحو 245 كيلوجرام، ويبلغ عرض الألوح الشمسية نحو 5و5 متر، وارتفاعه 90و2 متر. وكان مارينر 5 يحمل نحو 16 كيلوجراما من الأجهزة العلمية، وهي لا تختلف كثيرا عن أجهزة كل من مارينر 3 ومارينر 4، إلا أن ناسا قامت بتعديلات على الكاميرا للتصوير في منطقة الأشعة فوق البنفسجية، كما أحكمت أجهزة الاتصال بين المسبار والأرض.

الإقلاع

أقلع مارينر 5 يوم 14 يونيو 1967 من قاعدة كاب كانافيرال بفلوريدا من منصة الإقلاع
رقم 12 ووصل مساره الزهرة في 19 أكتوبر من نفس السنة حيث اقترب من الزهرة إلى بعد 3990 كيلومتر. واستطاع مارينر 5 بأجهزة المعدلة عن أجهزة مارينر 2 أن يبعث بنتائج أدق عن السحب الساخنة التي تغطي هذا الكوكب، ويصل درجة حرارتها نحو 490 درجة مئوية. كما قام بقياسات في الفضاء بين الكواكب.

وقد ساهمت قياساته التي أجراها بالموجات الراديوية في تفهم الحرارة والضغط التي كان المسبار السابق له فينيرا 4 قد أرسلها إلى الأرض. ومن خلال تلك البعثات أصبح من الواضح أن الغلاف الجوي للزهرة ساخن جدا وأن ذلك الجو كثيف أكثر من المتوقع.

انتهي أرسال مارينر 5 للمعلومات إلى الأرض في نوفمبر 1967 وأتخذ مدارا حول الشمس.

انظر أيضًا
 مارينر 2
 مارينر 4
 أبورتيونيتي
 فينكس (مسبار فضائي)
 المريخ
 إلكروس
 ديب امباكت

مراجع

مركبات فضائية أطلقت في 1967
أقمار اصطناعية مهجورة في مدار شمسي المركز
برنامج مارينر
مسابر فضائية مهجورة
مهام إلى الزهرة

مارينر 5


Kondolence er udtryk for tilkendegivelse af medfølelse over for pårørende ved en persons død. Det kan både være personligt, ved at sende en blomst, et telegram, brev eller lignende.

Kommunikation
Død

Kondolence


Plateosauridae, også kaldet Prosauropoda, var en familie af tidlige dinosaurer af underordenen Sauropodomorpha. De levede i Asien, Europa og Sydamerika i sen trias-perioden. Selvom adskillige dinosaurer er blevet klassificerede som tilhørende denne familie over årene, så viste et studie fra 2007 udført af Adam M. Yates kun Plateosaurus og Unaysaurus som medlemmer. Et andet studie fra 2003 udført af Yates slog Sellosaurus sammen med Plateosaurus (som P. gracilis). I 2011 blev Jaklapallisaurus, der er en plateosaur fra Indien, navngivet.

Klassificering
Plateosauridae, der blev navngivet første gang af Othniel Charles Marsh i 1895 blev defineret af Sereno, 1998 som alle dyr der var tættere beslægtet med Plateosaurus engelhardti end med Massospondylus carinatus. Galton og Upchurch foreslog i 2004 følgende definition: alle dyr der er tættere beslægtet med Plateosaurus engelhardti end med Massospondylus carinatus og Yunnanosaurus huangi. Yates definerede i 2007 dem som alle dyr, der er tættere beslægtet med Plateosaurus engelhardti end med Diplodocus longus. Nylige kladestikanalyser indikerer at kladen Prosauropoda, som blev navngivet af Huene i 1920 og blev defineret af Sereno i 1998, som alle dyr der var tættere beslægtet med Plateosaurus engelhardti end med Saltasaurus loricatus, er et synonym for Plateosauridae, da begge indeholder den samme taksonomi. Plateosauridae var fundet i en monofyletisk gruppe i den store fylogenetiskw analyse af tidlige dinosaurer som blev udført af  Baron, Norman & Barrett (2017) i det videnskabelige tidsskrift Nature. I denne analyse blev der fremført bevis for, at gruppen er søster til Massopoda inden for kladen Plateosauria.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Plateosauridae at Palaeos.com

Dinosaurer

Prosauropoda


ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2006 ජූලි 4 සිට 6 දක්වා නෙදර්ලන්තයේ සංචාරය කළේය. මෙම සංචාරය ශ්‍රී ලංකාව සහ නෙදර්ලන්තය අතර එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) තරග දෙකක් සඳහා විය.

සංචිත

තරග

1 වන එදිජා තරගය
මෙම තරගමාලාවේ පළමු තරගය වන මෙම තරගය එදින වන විට එදිජා තරගයක වාර්තා වූ ඉහළම ඉනිමේ මුළු ලකුණු සංඛ්‍යාව විය.

2 වන එදිජා තරගය

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නෙදර්ලන්ත තරග සංචාරය 2006


Leikmynd ársins er verðlaunaflokkur á Edduverðlaununum fyrir leikmynd. Þessi flokkur var tekinn upp árið 2008 þegar flokknum Útlit myndar var skipt í nokkra flokka. Fyrstir til að vinna þessi verðlaun voru Atli Geir Grétarsson og Grétar Reynisson fyrir leikmyndina í Brúðgumanum.

Edduverðlaunin

Leikmynd ársins


الحوت الزعنفي أو الهِرْكُول المَعْرُوف   المعروف أيضاً باسم حوت الزعنفة الظهرية، حوت الشفرة الظهرية، والحوت الأخدودي الشائع، هو حيوان مائي لبون ينتمي إلى تحت رتبة الحيتان البالينية. هو ثاني أكبر الحيتان حجماً، وثاني أكبر حيوان على سطح الأرض بعد الحوت الأزرق، حيث ينمو ليصل لما يقارب 24 متراً تقريباً في النصف الشمالي من الكرة الأرضية، و27 متر في النصف الجنوبي.

يتميز الحوت الزعنفي بشكله الطويل والانسيابي، وباللون الرمادي أو البني المسود الذي يغطيه فيما عدا المنطقة البطنية، حيث يسودها لون أفتح. يوجد نوعان معروفان من الحيتان الزعنفية، وهما: الحوت الزعنفي الشمالي المنتشر شمال المحيط الأطلسي، والحوت الزعنفي القطبي المنتشر في المحيط المتجمد الجنوبي. ينتشر الحوت الزعنفي في جميع المحيطات الكبيرة بشكل عام، سواء أكانت قطبية أو استوائية، ويكثر في البحار المعتدلة أو الباردة، إلا أنه يغيب في البحار التي تنتشر فيها كتل الجليد الطافية في القطبين الشمالي والجنوبي، والبحار الصغيرة البعيدة عن المناطق المفتوحة. يتغذى الحوت الزعنفي بشكل أساسي على الأسماك الصغيرة، الحبار، والقشريات كالكريل.

تعرض الحوت الزعنفي، كمعظم الحيتان الضخمة الأخرى، إلى الصيد بشكل مكثف خلال القرن العشرين، مما جعله أحد الحيوانات المهددة بالانقراض.
تم الإبلاغ عن أكثر من 725000 الحيتان زعنفة مأخوذة من نصف الكرة الأرضية الجنوبي وحده بين 1905 و1976 وهناك اعتقاد الآن أن يكون 38000 فقط في تلك المنطقة . وقد أصدرت اللجنة الدولية لصيد الحيتان (IWC) وقفا على الصيد التجاري للحيتان هذا، بالرغم من استئناف أيسلندا واليابان الصيد: في عام 2009 و2010، اخذت أيسلندا الحيتان زعنفة 125 و148، في حين أن اليابان اتخذت 18 من الحيتان الزعنفة في سبعة مواسم (2005-12) من صيد الحيتان في القطب الجنوبي .صدرت أيسلندا 500 حتي 600 طن من لحوم الحيتان الزعنفة إلى اليابان في عام 2011، يستحق 486189000 ISK (3.8 مليون دولار) وتصاد أيضا الأنواع من جرينلاند تحت الإقامة السكان الأصليين. وتشير التقديرات إلى أن عدد سكان الحيتان الزعنفة المتبقية في مجموعة بحار العالم من أقل من 100،000 إلى 119،000 تقريبا. والتصادم مع السفن والضوضاء الناتجة عن أنشطة بشرية تهدد أيضا بشكل ملحوظ الانتعاش.

المواصفات

أخذ الحوت الزعنفي اسمه من زعنفته الظهرية المنتصبة فوق ظهره يبعد بمسافة ثلثي الجسم من الرأس. للحوت الزعنفي جسد طويل وانسيابي يميزه عن باقي الحيتان الضخمة، ويتخذ الرأس شكلاً شبيهاً بالرقم 7، وهو مسطح من أعلى، بحيث تمتد ثلمة واحدة فقط من فتحة التنفس إلى المنقار (الجزء العلوي من الرأس). تتراوح عدد الطيات في المنطقة البطنية ما بين 56 إلى 100 طية تقريباً، وتمتد من الفك السفلي حتى السرة. يبلغ الطول المتوسط لذكور الحيتان الزعنفية حوالي 19 متر، بينما الأنثى 20 متر، حيث أن أحجام الأنثى تكون أكبر من الذكور. لم يتم قياس الوزن الإجمالي لحوت زعنفي بالغ، لذا اعتمد على الحسابات في تحديد الوزن المتوسط للحوت، والذي يتراوح ما بين 45 ألف إلى 63 ألف كجم للإناث والذكور على حد السواء.

يسود اللون الرمادي أو البني المسود جوانب الجسم والأجزاء العلوية منه. يوجد خطان ذو شكل مثلثي أفتح في اللون، يبدآن من منتصف الجهة الخلفية للفتحتان التنفسيان، ويتجهان إلى الأسفل حول الجوانب وحتى الذيل، وإلى الأعلى بشكل خط مائل وصولاً إلى الزعنفة الظهرية. وقد تشكل بعض الخطوط البيضاء حول العينين والأذنين نمطاً يدعى باللهيب أو "Blaze". للزعنفة الظهرية 6 أشكال رئيسية، يمكن من خلالها الاستدلال على الأفراد، كما يمكن استخدام الأنماط المختلفة السابق ذكرها، بالإضافة إلى الخدوش التي تصاب بها الحيتان، كوسيلة للتعرف على الأفراد المختلفة.

كذلك، يتميز هذا الحوت بفكيه الغير متناظرة في اللون، حيث أن الجهة اليمنى من الفك السفلي والبالين الذي يحويه بيضاء اللون، بينما الجهة اليسرى أدكن. يمكن رؤية مثل هذا النمط في بعض حيتان المنك، لكنه خصيصة مميزة تتمتع بها الحيتان الزعنفية دون غيرها، ولا يعرف العلماء إلى الآن فائدة هذا التلون. يلقب الحوت الزعنفي بـ «كلب الصيد البحري» نظراً لقوته العضلية وسرعته الفائقة التي تصل إلى 25 عقدة.

التغذية

يتغذى الحوت الزعنفي على مجموعة واسعة من الكائنات بحسب وفرة الطعام في البيئة التي يعيش فيها، وتشمل الأسماك الصغيرة التي تسبح في جماعات، كإنقليس الرمل، والقشريات كالكريل ومجدافيات الأرجل، والحبار. أجريت بعض الدراسات حول سلوك الحوت الزعنفي أثناء التغذية، ولوحظ بأنه يدور في حلقات حول مجموعات الأسماك الصغيرة بسرعة كبيرة حتى يقوم بجمعها في مكان واحد محدد ثم ينعطف يميناً ويستخدم الطيات الموجودة في جزئه السفلي لزيادة حجم بلعومه، فيتمكن من بلع كميات كبيرة من المياه المحتوية على الطعام. الحوت الزعنفي من الحيتان البالينية، فيتغذى عن طريق تصفية طعامه من الماء عند إغلاق فمه، طارداً الماء خارجاً وحابساً الطعام داخل الفم بالقرب من اللسان، بواسطة صفائح البالين المطوية المعلقة من جانبي الفك العلوي، والتي يتراوح عددها ما بين 262 إلى 473 صفيحة، ويصل طولها إلى 76 سم، بينما يبلغ عرضها 30 سم. الصفائح الموجودة على يسار الفك تتلون بالأصفر الكريمي والأزرق الرمادي بشكل متتابع، بينما يتلون الثلث الأمامي من الصفائح الموجودة على يمين الفك باللون الأصفر الكريمي. يستهلك هذا الحوت ما يقارب من طنين (1814 كجم) من الطعام بشكل يومي.

الانتشار
تنتشر الحيتان الزعنفية في جميع محيطات العالم، وهي غالباً ما تهاجر إلى المياه الشبه استوائية للتزواج خلال فصل الصيف، وإلى المياه القطبية للتغذية خلال فصل الشتاء، وقد أثبتت بعض الدراسات أن الحيتان قد تختفي في المحيطات العميقة.

مراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أنواع القائمة الحمراء القريبة من الخطر
أنواع القائمة الحمراء غير المحصنة
أنواع مميزة تطوريا ومهددة عالميا
ثدييات وصفت في 1758
حيتان بالينية
حيتانيات القطب الشمالي
حيتانيات المحيط الأطلسي
حيتانيات المحيط الهادئ
حيوانات أستراليا الضخمة
حيوانات إفريقيا الضخمة
حيتانيات المحيط الهندي

حوت زعنفي


Cinkov fosfat, Zn3(P04)2·4 H20, je bijel prah, netopljiv u vodi i alkoholu, topljiv u mineralnim kiselinama, amonijaku, octenoj kiselini i alkalijama. Služi za zubne cemente.

Cinkov fosfat kao antikorozivni pigment

Cinkov fosfat se pripravlja kemijskom reakcijom cinkova oksida s fosfatnom kiselinom. Njegovo je antikorozivno djelovanje posljedica stvaranja zaštitnog, pasivirajućeg sloja bazičnog željezo(III)-fosfata na površini željeza. Cinkov fosfat može se prilikom priprave boja primiješati praktički bilo kojoj vrsti veziva, a kako je bezbojan, često se kombinira i s obojenim pigmentima. Upotrebljava se u proizvodnji temeljnih industrijskih boja, posebno kao temelj za lak boje koje se razrjeđuju vodom, zatim za zaštitno građevinsko ličenje i slično.

Izvori

Spojevi cinka
Pigmenti

Cinkov fosfat


Alviobeira, Portekiz'de Tomar belediyesine bağlı olan, 8,57 km2 yüzölçümüne sahip, 635 nüfuslu (2001) bir bucaktır. (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Tomar

Alviobeira


Ilema este un gen de molii din familia Erebidae.

Selecție de specii
Ilema altichalana Holloway, 1999
Ilema baruna (Moore, 1859)
Ilema callima Collenette, 1932
Ilema chalana (Moore, [1860])
Ilema chalanoides Schintlmeister, 1994
Ilema chloroptera (Hampson, [1893])
Ilema coreana Matsumura, 1933
Ilema costalis (Walker, 1855)
Ilema costiplaga (Walker, 1862)
Ilema eurydice Butler, 1885
Ilema kosemponica (Strand, 1914)
Ilema melanochlora Hampson, 1895
Ilema montanata Holloway, 1982
Ilema nachiensis (Marumo, 1917)
Ilema nigrofascia (Wileman, 1911)
Ilema olivacea (Wileman, 1910)
Ilema petrilineata (Bryk, 1935)
Ilema preangerensis (Heylaerts, 1892)
Ilema vaneeckei (Collenette, 1932)
Ilema virescens (Moore, 1879)
Ilema viridis Druce, 1899

Referințe

  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală
Ilema at funet

Erebidae
Molii
Genuri de insecte

Ilema


Men at Work (también conocida en español como Dos chalados y un fiambre) es una película estadounidense de 1990. Es una comedia de acción escrita, dirigida y protagonizada por Emilio Estévez y su hermano Charlie Sheen.

Argumento
Carl Taylor y James St. James son un par de revoltosos basureros que sueñan con montar una tienda de surf. Descubren una operación ilegal de vertido de desechos tóxicos en su ciudad, Las Playas. La película comienza con ambos recogiendo de basura como lo hacen normalmente, arrojando botes de basura en la calle y haciendo ruido; molestando a los vecinos. Un par de policías locales les molestan con frecuencia, pero Carl y James parece que se han acostumbrado a este trato.

Después del trabajo, espían a una mujer que vive enfrente con un telescopio, pero descubren que está siendo maltratada por un hombre que está con ella. Decididos a hacer lo correcto, él y James se esconden y se ríen. Poco después, el hombre - un político local, candidato a la alcaldía, llamado Jack Berger - es estrangulado y se lo encuentran al día siguiente Carl y James en un llamativo tonel amarillo.  Deciden deshacerse del cuerpo, lo que les podría implicar, ya que le habían disparado antes y los policías no creerían su versión.

Carl y James piden consejo al veterinario veterano de la guerra de Vietnam Louis Fedders, que les ayuda a esconder el cuerpo. Carl va a preguntar a Susan Wilkins, la mujer con quien vieron a Berger la noche anterior. Louis agrava la situación cuando se secuestra a un repartidor de pizzas que le ve con el cadáver.
James, Louis, y el repartidor de pizza dejan el apartamento y siguen a Carl y Susan, pero son detenidos por la policía antes. Luis, sin embargo, utilizan la escopeta de aire comprimido para salir del paso. Mientras tanto, Carl y Susan son descubiertos por los sicarios que habían matado a Berger. La pareja finalmente son metidos en toneles para ser eliminados en un lago que sirve como vertedero ilegal de residuos tóxicos por un empresario local, Maxwell Potterdam III, que era también el hombre que había mandad matar a Berger.

Carl y Susan consiguen escapar de los barriles y reunirse con los demás. El grupo combate a los trabajadores de los desechos tóxicos y derrota a Potterdam.

Reparto
Charlie Sheen – Carl Taylor
Emilio Estévez – James St. James
Keith David – Louis Fedders
Leslie Hope – Susan Wilkins
Dean Cameron – Repartidor de pizza
John Getz – Maxwell Potterdam III
Hawk Wolinski – Biff
John Lavachielli – Mario
Geoffrey Blake – Frost
Cameron Dye – Luzinski
John Putch – Mike
Tommy Hinkley – Jake
Darrell Larson – Jack Berger
Sy Richardson – Walt Richarson
Troy Evans – Capitán Dalton
Jim "Poorman" Trenton – Narrador

Producción
El guion original fue titulado Clear Intent y pensado para iniciar otro Packer Brat junto a Estévez. La mayoría de la película fue rodada en Redondo Beach y Hermosa Beach, en California.

Música
Men at Work (Rhino/Wea, 18 de julio de 1990)

"Wear You to the Ball" - UB40
"Super Cool" - Sly & Robbie
"Big Pink House" - Tyrants in Therapy
"Feeling Good" - Pressure Drop
"Back to Back" - Blood Brothers
"Take Heed" - Black Uhuru
"Here and Beyond" - Sly & Robbie
"Truthful" - Blood Brothers
"Reggae Ambassador" - Third World
"Give a Little Love" - Ziggy Marley & the Melody Makers
"Playas Dawn" - Stewart Copeland
"Pink Panther No. 23" - Stewart Copeland

Recepción
La película no fue bien recibida por la crítica, obteniendo  una calificación de sólo el 35% en Rotten Tomatoes. Teniendo en cuenta que su presupuesto de producción era reducido, a la película le fue bien en los cines, recaudando 16.247.964 dólares, 3.184.311 de ellos en la primera semana.

Enlaces externos

Películas cómicas de los años 1990
Películas sobre la amistad
Películas rodadas en California
Películas con música de Stewart Copeland

Men at Work (película)


منتخب إيرلندا الشمالية لكرة القدم للسيدات هو الممثل الرسمي لدولة إيرلندا الشمالية في منافسات كرة القدم النسائية.

سجل كأس العالم

*تشمل التعادلات مباريات خروج المغلوب التي تم تحديدها في ركلات الجزاء.

روابط إضافية

 National team at NIWFA

مراجع

تأسيسات سنة 1973 في أيرلندا الشمالية
تأسيسات سنة 1973 في المملكة المتحدة
منتخب أيرلندا الشمالية الوطني لكرة القدم للنساء
منتخبات رياضية وطنية نسائية في أيرلندا الشمالية
منتخبات كرة قدم أوروبية للسيدات

منتخب أيرلندا الشمالية لكرة القدم للسيدات


Hallur Gissurarson (1234-22 de octubre de 1253) fue un caudillo medieval de Hruni, Árnessýsla en Islandia, hijo primogénito del jarl Gissur Þorvaldsson del clan de los Haukdælir y hermano de Ísleifur Gissurarson y Ketilbjörn Gissurarson.

Hallur, sus hermanos y su madre Gróa Álfsdóttir (n. 1212) murieron en los acontecimientos de Flugumýrarbrenna, el día de su boda, un episodio escabroso y cruento de la guerra civil islandesa (Sturlungaöld) del siglo XII.

Referencias

Bibliografía
 Björn Þorsteinsson: Íslensk miðaldasaga, 2. útg., Sögufélagið, Rvk. 1980.
 Byock, Jesse L.: Medieval Iceland: Society, Sagas, and Power, University of California Press, USA 1990.
 Gunnar Karlsson: "Frá þjóðveldi til konungsríkis", Saga Íslands II, ed. Sigurður Líndal, Hið íslenzka bókmenntafélag, Sögufélagið, Reykjavík 1975.
 "Goðar og bændur", s. 5-57, Saga X, Sögufélagið, Reykjavík 1972.
 Vísindavefurinn: Hvað var Sturlungaöld?

Sturlungaöld
Saga Sturlunga
Haukdælir

Hallur Gissurarson (caudillo)


An Eloyella in uska genus han Liliopsida. An Eloyella in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eloyella

Eloyella


Die Parlamentswahl in Griechenland 1996 fand am 22. September 1996 statt.

Wahlsystem
Es wurden 300 Sitze im Griechischen Parlament für eine Legislaturperiode von vier Jahren bestimmt. Für die zugelassenen Parteien galt eine Drei-Prozent-Sperrklausel. Gewählt wurde nach dem Verhältniswahlrecht. Für alle griechischen Bürger über 18 Jahre herrschte Wahlpflicht.

Parteien

Zur Wahl traten 25 verschiedene Parteien an.

Die bisher im Parlament vertretenen Parteien:

Wahlergebnis
Obwohl die bisher regierende Panhellenische Sozialistische Bewegung (PASOK) die stärksten Verluste hinnehmen musste, wurde sie dennoch Wahlsieger mit einer absoluten Mehrheit im Parlament. Die linken Parteien konnten an Stimmen hinzugewinnen. Die erst vor kurzem gegründete Demokratische Sozialbewegung (DIKKI) schaffte mit 4,43 Prozent den Sprung ins Parlament.

Weblinks
 Griechisches Innenministerium Offizielle Webseite (griechisch, englisch)
 Griechisches Parlament Offizielle Webseite (griechisch)

Einzelnachweise

1996
Griechenland Parlamentswahl
Griechische Geschichte (20. Jahrhundert)

Parlamentswahl in Griechenland 1996


Employment Based Second Preference (EB2) - National Interest Waiver (NIW) é uma forma de aplicar para GreenCard dos Estados Unidos.

Para ser elegível ao EB2 é necessário atender a um dos critérios a seguir:

Critérios de Elegibilidade do NIW
É necessários atender aos 3 Prongs:

 O empreendimento proposto pela pessoa tem mérito substancial e importância nacional;
 A pessoa está bem posicionada para avançar no empreendimento proposto; e
 Seria benéfico para os Estados Unidos renunciar à oferta de emprego e, portanto, aos requisitos permanentes de certificação de trabalho.

Como Montar Sua Petição
O primeiro passo é estar dentro dos criérios de elegibiliidade do EB2.

Definir se será por Grau Avançado ou por Habilidade Excepcional.

Grau Avançado
Normalmente utilizado por pessoas com Mestrado ou Doutorado.

Habilidade Excepcional
Utilizado por outros profissionais

Business Plan ou Professional Plan

Visa Bulletin
O Visa Bulletin é divulgado mensalmente no site do National Visa Center - NVC neste link:

EB2-NIW


Quaestiones Mathematicae est une revue scientifique internationale à comité de lecture dans le domaine des mathématiques. Le nom est généralement abrégé en Quaest. Math. La revue a été fondée en 1976. Elle est publiée par Taylor & Francis et paraît 12 fois par an.

Le rédacteur en chef est, en 2022, Themba Dube (département de mathématiques de l'Université d'Afrique du Sud).

La revue est indexée notamment par ZbMATH et Mathematical Reviews. À titre d'exemple, les premiers numéros du volume 44 (2021) comportent en tout quelque 1850 pages.

Notes et références

Liens externes
 Site officiel

Titre de presse créé en 1976
Revue de mathématiques

Quaestiones Mathematicae


Spermacoce est un genre de plantes dicotylédones de la famille des Rubiaceae, sous-famille des Rubioideae, à répartition pantropicale, qui comprend environ 300 espèces.

Des extraits de ces plantes, ainsi que les composés qui ont été isolés, possèdent diverses activités biologiques, notamment anti-inflammatoires, antitumorales, antimicrobiennes, larvicides, antioxydantes, gastro-intestinales, anti-ulcéreuses et hépatoprotectrices. Les principaux principes actifs sont  des alcaloïdes et des iridoïdes.

Caractéristiques générales

Les espèces du genre Spermacoce sont des plantes herbacées annuelles ou vivaces ou de petits sous-arbrisseaux, à tiges glabres, pubescentes, hispides ou scabres, très souvent prostrées à érigées, à section quadrangulaire.
Les feuilles, opposées ou faussement verticillées, sont sessiles ou pétiolées. Le pétiole est souvent soudé à la gaine des stipules, qui est souvent divisée en une ou plusieurs franges filiformes.

Les fleurs sont le plus souvent petites, parfois de taille moyenne, hermaphrodites, non hétérostylées, sessiles. Elles ont généralement groupées en grappes axillaires plus ou moins globuleuses, comptant de très nombreuses fleurs, ou parfois en capitules terminaux, soutenus par 1 à 2 paires de feuilles formant bractées.
Le calice est composé d'un tube obovoïde, turbiné ou obconique, avec 4 lobes, le plus souvent triangulaires, oblongs ou lancéolés, plus ou moins  persistants, parfois avec des denticules intermédiaires.

La corolle infundibuliforme (en forme d'entonnoir) ou en forme de plateau, présente un tube parfois très mince, parfois avec un anneau de poils à l'intérieur vers la base, une gorge glabre à poilue et 4 lobes étalés.
Les étamines, au nombre de 4, sont insérées par leur filament dans le tube de la corolle ou à la gorge. Les anthères, linéaires à oblongues, sont incluses ou majoritairement exsertes.
L'ovaire biloculaire contient un ovule amphitrope solitaire dans chaque loge, attaché au milieu du septum. Le style, filiforme, est le plus souvent exsert. Le stigmate est  capité ou à 2 lobes courts.

Le fruit est généralement une capsule à 2 valves déhiscente de l'apex vers le bas chez certaines espèces, ou de la base vers le haut mais les valves restant attachées par le limbe du calice chez quelques espèces. Les graines, oblongues, ellipsoïdes ou ovoïdes, ont généralement une couleur brun luisant. La testa est fine et  souvent clairement réticulée, sillonnée ventralement. L'albumen est corné ou charnu.

Taxinomie

Le genre Spermacoce a été décrit par Linné et publié en 1753 dans son Species plantarum (Sp. Pl. 1: 102).

L'espèce-type est  Spermacoce tenuior (lectotype).

Traditionnellement, le genre Borreria a été séparé du genre Spermacoce sur la base du type de déhiscence des fruits. Dans le genre Borreria, les deux valves des fruits sont déhiscentes alors que dans le genre  Spermacoce une valve est déhiscente et l'autre indéhiscente (par comparaison, les deux valves sont indéhiscentes dans le genre Diodia). Cependant à la suite de recherches pantropicales sur  ce groupe et de données moléculaires, la majorité des auteurs regroupent désormais toutes ces espèces dans le genre Spermacoce.

Étymologie

Le nom générique, « Spermacoce », dérive de deux racines de grec ancien, σπέρμα (sperma), la graine, et ακωκη (akoke), la pointe, en référence au fruit (capsule couronnée par les pointes du calice persistant).

Synonymes

Selon  :

Liste d'espèces
Selon  :

Notes et références

Liens externes

Rubiaceae
Genre d'Angiospermes (nom scientifique)

Spermacoce


Albert Fontet Aparicio (Alcanar, Tarragona, 16 de marzo de 1986) es un baloncestista español que mide 2,12 metros y juega de pívot.

Trayectoria

Palmarés
2003-04 Campeonato de España Junior. FC Barcelona
2004 Torneo de Manheim. Selección de España Junior. Medalla de Bronce.
2004 Campeonato de Europa Junior. Selección de España. Zaragoza. Medalla de Oro.

Enlaces externos
 Ficha en ACB.COM

Baloncestistas de España
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas de la Liga LEB
Baloncestistas del Club Baloncesto Rosalía de Castro
Baloncestistas del Baloncesto León
Baloncestistas del Basket Zaragoza 2002
Baloncestistas del Peñas Huesca
Deportistas de Cataluña
Nacidos en Alcanar
Albert fontet es un jugador de baloncesto español que juega en la liga EVA en el club CBZ

Albert Fontet


Beira Interior Norte alt bölgesi, Portekiz'in Avrupa kıtasında bulunan istatistiki alt bölgelerinden biridir. Centro bölgesinde bulunur.

Belediyeler
Bölgede 9 belediye (Portekizce: concelho) yer almaktadır.

 Almeida
 Celorico da Beira
 Figueira de Castelo Rodrigo
 Guarda
 Manteigas
 Meda
 Pinhel
 Sabugal
 Trancoso

Beira Interior Norte


100 Huntley Street is a Canadian Christian daily television talk show and the flagship program of Crossroads Christian Communications based in Burlington, Ontario, Canada. It is the longest-running Canadian daily television show, with over 12,000 episodes.

Created in 1976 by David Mainse, it first aired on June 15, 1977, from its first studios, located at 100 Huntley Street in the St. James Town area of downtown Toronto with Mainse as the original host. Originally 90 minutes long, it now lasts 30 minutes. The program currently airs at 9 a.m. and 9 p.m. weekdays on Yes TV. Guests included Malcolm Muggeridge, Colonel Harland Sanders, Billy Graham and Charlton Heston.

References

External links

1970s Canadian television talk shows
Global Television Network original programming
1977 Canadian television series debuts
Canadian religious television series
Yes TV original programming
Television shows filmed in Ontario
Burlington, Ontario
Television series about Christianity
1980s Canadian television talk shows
1990s Canadian television talk shows
2000s Canadian television talk shows
2010s Canadian television talk shows
2020s Canadian television talk shows

100 Huntley Street


වායු දූෂණය සදහා හේතු වන වඩාත් ප්‍රමුඛතම සාධක අතුරින් එකක් ලෙස මෝටර් වාහන වලින් නිකුත් වන දුම හැඳින්විය හැකිය. චීනය, ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය, රුසියාව, මෙක්සිකෝව සහ ජපානය යනු මෙලෙස වායු දුෂණය සිදු කරන ප්‍රධාන රටවල් කිහිපයකි. මෙලෙස කරන ලද වර්ගීකරණයට අනුව කැනඩාව මේ වර්ගීකරණයේ දෙවන ස්ථානය ගනී. ප්‍රධානතම නිශ්චල වායු දුෂක ප්‍රභවයන් වනුයේ රසායනික කම්හල්, ගල් අගුරු මගින් ක්‍රියාත්මක වන ගල් අඟුරු බලාගාරය ශක්ති පිරියත වල් තෙල් පිරිපහදු කම්හල්, තෙල් හා රසායනික පිරියත වල්, න්‍යෂ්ටික අපද්‍රව්‍ය බැහැර කිරීමේ ක්‍රියාකාරකම්, අපද්‍රව්‍ය දහනය කිරීම්, විශාල පරිමාණයේ සත්ව ගොවිපලවල්, PVC කර්මාන්ත ශාලා, ලෝහ නිෂ්පාදන රසායනාගාර, ප්ලාස්ටික් කර්මාන්තශාලා සහ වෙනත් කර්මාන්ත ශාලාවන්ය.

පස දුෂණය කරන වඩාත් සුලභ ක්‍රම දුෂකයන් වනුයේ ක්ලෝරිනි කරණය කරන ලද හයිඩ්‍රෝකාබන වර්ග, (CFH) බර ලෝහ (ක්‍රෝමියම්, කැඩ්මියම් - නැවත ආරෝපණය කල හැකි බැටරිවල අන්තර් ගත වේ, ඊයම් - තීන්ත ද්‍රව්‍ය වල අන්තර්ගත වේ, ඇතැම් රටවල ගුවන් යානා වල භාවිතා කරන ගැසෝලීන් වායුව), MTBE, සින්ක්, ආසනික් සහ බෙන්සීන් ය. සාමාන්‍ය පරිදි නගර සභා වලින් අපද්‍රව්‍ය හා රසායනික ද්‍රව්‍ය යොදා භූමි ප්‍රදේශයන් ගොඩ කිරීම හේතුවෙන් බොහෝ රසායනික ද්‍රව්‍ය පසට එක් වේ. මීට අමතරව ඒවා අදාල ප්‍රදේශ වල ජලයටද එක්රැස්වේ. මීට අමතරව බහු ක්ලෝරනීකරණය කරන ලද ඩයිබෙන්සෝඩයොක්සීන් වර්ගද මෙලෙස පරිසරයට මුදාහරිනු ලැබේ. මේවා පොදුවේ ඩයොක්සීන් ලෙස ද සරලව ICDD ලෙස ද හැඳින්වේ.

ස්වාභාවික විපත්ති අතුරුඵලයක් ලෙස ද පරිසර දූෂණය සිදුවිය හැකිය. උදාහරණයක් ලෙස චණ්ඩ මාරුත අවස්ථාවන්හිදී මල අපද්‍රව්‍ය (sewage) යුතු වාහන, බෝට්ටු ආදිය කැඩී බිඳී යාමෙන් එකතු වන තෙල් වර්ග ජලයට එකතු වී ජල මූලාශ්‍ර දූෂණය කරනු ලබයි. වෙරළාසන්න ප්‍රදේශවල තෙල් පිරිපහදු මධ්‍යස්ථාන ඇති කරන අවස්ථාවන්හිදී විශාල පරිමාණයෙන් සමුද්‍ර දුෂණයක් සිදුවේ. න්‍යෂ්ඨික බලාගාර හෝ තෙල් ටැංකි වැනි ස්ථානවල අනතුරු ඇති වන අවස්ථාවන්හිදී වඩාත් පුළුල්ව පැතිරී ගිය අනතුරුදායක අවස්ථා වන් වලට මුහුණ පෑමට සිදුවිය හැක.

ශබ්ද දුෂණය අතරින් ගත් කල මෝටර් වාහන වලින් නිකුත් කරන ශබ්දය වඩාත් ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් ගන්නා අතර එමගින් ලොව පුරා නිකුත් කරන අනවශ්‍ය ශබ්ද අතරින් 90% ක්ම ඇති කරනු ලබයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Environmental_pollution#Sources_and_causes

පරිසර දුෂණය ප්‍රභවයන් සහ හේතු


Aleksandrina Maria da Costa (Balazar, Portugal, 30. ožujka 1904. – Balazar, Portugal, 13. listopada 1955.), poznata i kao bl. Aleksandrina od Balazara, portugalska je blaženica i mističarka, članica Udruge salezijanskih suradnika.

Aleksandrina je ostavila mnoga pisana djela koja je uglavnom u Italiji proučavao svećenik Umberto Pasquale. Dana 25. travnja 2004. godine blaženom ju je proglasio papa Ivan Pavao II. koji je izjavio da je njena tajna svetosti ljubav prema Kristu.

Aleksandrina Maria da Costa rođena je 30. ožujka 1904. u Balazaru, ruralnoj župi Póvoa de Varzima u Portugalu. Njen otac napustio je obitelj kada je bila vrlo mlada. Školovala se samo osamnaest mjeseci prije nego što je s devet godina poslana da radi na farmi. U tinejdžerskim godinama počela je raditi u Balazaru kao krojačica zajedno sa svojom sestrom.

Aleksandrina je ispričala da je, kada je išla s drugim djevojkama na selo, brala cvijeće koje je kasnije koristila za izradu cvjetnih tepiha za crkvu Gospe Žalosne u Póvoa de Varzimu.

Sa 14 godina, u ožujku 1918., jedan incident promijenio joj je život. Njezin bivši poslodavac zajedno s još dvojicom muškaraca pokušao je provaliti u njezinu sobu kako bi je silovao. Kako bi im pobjegla, Aleksandrina je skočila s prozora na visini od 4 metra jedva preživjevši. Od pada joj je slomljena kralježnica. Do 19. godine Aleksandrina se još uvijek mogla odvući u crkvu gdje je pogrbljena ostajala u molitvi na veliko čuđenje župljana. U ranim godinama Aleksandrina je zamolila Blaženu Majku za milost ozdravljenja. Trpjela je postupnu paralizu koja ju je prikovala za krevet od 1925. nadalje. Ostala je prikovana za krevet oko 30 godina.

Župnik joj je posudio kip Bezgrešnog Srca Marijina za mjesec svibanj. Zamolila je, da joj se uz krevet pričvrsti mali oltar na zid, na kojem je bio kip Bezgrešnog Srca Marijina ukrašen cvijećem i svijećama.

U lipnju 1938., na temelju zahtjeva Aleksandrininog ispovjednika, Mariana Pinha, nekoliko je portugalskih biskupa pisalo papi Piju XI. tražeći od njega da posveti svijet Bezgrešnom Srcu Marijinu. Taj je zahtjev nekoliko puta obnavljan sve do 1941. godine kada je Sveta Stolica tri puta tražila podatke o Aleksandrini od nadbiskupa Brage. U to je vrijeme državni tajnik Vatikana bio kardinal Eugenio Pacelli (kasnije papa Pio XII.) koji je kasnije obavio posvetu svijeta. Sveta Stolica je u članku o njezinu životu i vrlinama prepoznala odnos Aleksandrine Marije da Coste s činom svjetske posvete Bezgrešnom Srcu Marijinu.

Nakon prosinca 1938. redovito se dopisivala s Luciom Santos (kojoj se ukazala Gospa Fatimska 1917. godine).

Prema njezinoj vatikanskoj biografiji od ožujka 1942., oko 13 godina do smrti, nije primala nikakvu hranu osim svete euharistije, a njezina je težina pala na oko 33 kilograma. Pregledali su je liječnici, bez zaključka.

Na temelju savjeta svećenika, njezina je sestra vodila dnevnik Aleksandrininih riječi i mističnih iskustava. Prema njezinoj vatikanskoj autobiografiji, Isus joj se obratio u jednom trenutku rekavši: Vrlo rijetko ćeš dobiti utjehu... Želim da dok je tvoje srce ispunjeno patnjom, na tvojim usnama bude osmijeh.

Aleksandrina je proživljavala trosatnu muku Isusovu svakog petka, primajući mističnu milost živjeti u tijelu i duši sa Kristom u njegovim Patnjama tijekom Njegovih zadnjih sati života. Tijekom ta tri sata, njena bi paraliza prestajala da bi ona mogla "oživjeti" postaje Križa sa svojim pokretima u kojima bi trpjela iscrpljujuće tjelesne i duhovne boli. Također je bila i vrijeđana i mučena s đavolskim napastima protiv vjere i s ozljedama po tijelu. Prikazala je svoj život Kristu kao žrtvu za obraćenje grešnika i za mir u svijetu. Govorila je: "Živim jedino da slavim Boga i da spašavam duše."

Godine 1944. pristupila je Uniji salezijanskih suradnika prinoseći svoju patnju za spas duša i za posvećenje mladeži. Poticala je na pobožnost prvih četvrtaka u mjesecu.

Umberto Pasquale (1906. – 1985.) bio je salezijanski svećenik i književnik. Početkom 1930-ih odlazi u Portugal i 1944. upoznaje Aleksandrinu Mariju da Costu koja je postala glavna tema njegovih knjiga.

Preminula je 1955. godine na glasu svetosti.

Ostavština
Na temelju njezine molbe na njenoj nadgrobnoj ploči ispisane su sljedeće riječi:

Grešnici, ako prah mog tijela može pomoći da vas spasim, priđite blizu, hodajte preko njega, udarajte ga nogom dok ne nestane. Ali nikada više ne griješite: nemojte više vrijeđati Isusa! Grešnici, koliko želim reći vam... Ne riskirajte izgubiti Isusa zauvijek, jer je tako dobar. Dosta je bilo grijeha. Ljubite Isusa, ljubite ga!

Izvori

Portugalski blaženici
Katolički laici
Kršćanski mistici

Aleksandrina da Costa


Sincan Uygur Özerk Bölgesi (; Uygur Arap yazısı: ; Uygur Latin yazısı: Shinjang Uyghur Aptonom Rayoni; Rusça: Синьцзян, Sin'tsyan), Türkiye Türkçesinde yazılmış resmi Çin devlet kaynaklarında Xinjiang Uygur Özerk Bölgesi veya sadece Xinjiang olarak geçer, Çin'in kuzeybatısında bulunan bir özerk bölge. Güneyde Tibet Özerk Bölgesi, güney doğuda Çinghay ve Gansu eyaletleri, doğuda Moğolistan, kuzeyde Rusya, kuzeybatıda Kazakistan ve batıda Kırgızistan, Tacikistan, Afganistan, Pakistan ve Hindistan kontrolündeki Keşmir bölgesiyle komşudur. 1.664.897,17 km² yüzölçümü ile Çin Halk Cumhuriyeti'nin en geniş idari bölgesidir. Başkenti Urumçi, resmî dilleri Uygurca ve Standart Çincedir.

Mançuların kurduğu Çing Hanedanı Qianlong döneminde "Yeni Sınır" anlamına gelen "Shinkyang (Xinjiang)" (Mançu dilinde "Ice Jecen" ) adı verilmiştir. Ancak bu isim kimi zaman eleştirilmekte, "Doğu Türkistan" ya da "Çin Türkistanı" gibi isimlerin kullanılması savunulmaktadır. Çin Halk Cumhuriyeti hükûmeti ise bu tür isimlerin kullanılmasını ayrılıkçılık veya Pan-Türkizm olarak nitelemektedir.

Bu bölgede Uygurlar, Han Çinlileri, Kazaklar, Huiler, Tacikler ve birçok diğer farklı halk yaşamaktadır.

Tarihçe

Hiung-nu Han Hanedanı Çatışması
Çin'in Han Hanedanı (MÖ 206 – 220) döneminde bölge merkezi Moğolistan steplerinde bulunan Hiung-nuların hakimiyeti altında bulunmaktaydı. MÖ 2. yüzyılda Çin bölgedeki yerel devletlerle Hiung-nu karşı ittifak oluşturmak amacıyla ilk defa Zhang Qian adında bir elçiyi batıya göndermiştir. Bundan sonra bölgenin hakimiyeti için Han Hanedanı ve Hiung-nu'lar arasında başlayan uzun mücadele Çin'in lehine sonuçlandı. MÖ 60 yılında Han Hanedanı bugünkü Bayin'gholin Moğol Özerk İli yakınlarındaki Vuley'de (乌垒/烏壘) kurulan Batı bölgeleri genel valiliği'ne (西域都护府/西域都護府) bağlanarak Çin himayesine girmiştir; Çin buradan başlayarak batıdaki Pamir Dağları'na kadar uzanan bölgeyi kontrolü altında tutmaktaydı.

Çin'de Wang Mang karışıklıklarının yaşandığı dönemde Vilayette isyanlar baş gösterdi ve 13 yılında bu bölge tekrar Hun hakimiyetine döndü. Daha sonra bölgeye defalarca sefer düzenleyen Han Hanedanı 74-76, 91-107 yılları arasında ve 123'ten sonra vilayet yönetimini tekrar kurdu. Han Hanedanı'nın devrilmesinin ardından Batı bölgeleri genel valiliği Vey Hanedanı (265'e kadar) ve Batı Jin Hanedanı (265'ten sonra) tarafından devam ettirildi.

4. – 6. yüzyıllar arası
4. yüzyıldan başlayarak kuzeyden gelen göçebe akınlarına maruz kalan Batı Jin Hanedanı yıkılınca Kuzeybatı Çin'de Beş Barbar Onaltı Krallık denilen dönemde Han Çinlisi olmayan halklar tarafından çeşitli krallıklar kuruldu. Bunlardan Qian Liang, Qian Qin, Hou Liang ve Batı Liang, Batı bölgeleri genel valilği egemenliği altına almaya çalıştı. Sonunda Kuzey Çin'i egemenliği altında birleştiren Kuzey Vey Hanedanı bugünkü Doğu Türkistan'ın güneydoğusunu hakimiyeti altına aldı. Batı bölgeleri ise Shule, Yutian, Guizi ve Qiemo gibi yerel devletlerin elinde kalmıştı; buna karşılık Turpan çevresindeki orta bölgeler Kansu merkezli Kuzey Liang krallığının ardılı olan Gaochang'ın kontrolü altındaydı.

Göktürk Kağanlığı

5. yüzyılın sonlarına doğru bölgeye giren Tuyuhun ve Rouran boyları bu bölgedeki Çin egemenliğine son verdi. 6. yüzyılda Rouran hakimiyeti altındaki Altay bölgesinde Göktürkler tarih sahnesine çıktı. 1 yüzyıl içerisinde Rouranları yenerek nüfuzu batıda Aral Denizi, doğuda Baykal Gölünü aşan ve tüm Orta Asya'yı kapsayan geniş bir Göktürk İmparatorluğu kurdular. Kağanlığı 583'te doğu ve batı olmak üzere ikiye ayrıldı; bu bölge Batı Göktürk Kağanlığı'nın egemenliğinde kaldı. 609 yılında Çin'in Sui Hanedanı Tuyuhunları yenerek güneydoğu Doğu Türkistan'ı ele geçirdi.

Tang Hanedanı ve Hanlıklar

Çin'de 618 yılında kurulan Tang Hanedanı bölgede hızlı bir yayılma göstermiştir. 620'ler ve 630'lardan başlayarak Göktürkler üzerinde baskısını arttıran Tang Çin'i 657'de Batı Göktürk Kağanlığı'nın yıkılmasına yol açmıştır. Bu dönemde Anxi genel valiliği'ne (安西都护府/安西都護府; "huzurlu + batı şehir + koruma + merkez") bağlanmıştı. Ancak bu vilayet Tang Hanedanının sonuna kadar varlığını sürdürememiştir. 8. yüzyıldaki Anshi İsyanı döneminde, Tibet Tang Hanedanı'nın bu bölgeden Yunnan'a kadar olan geniş bir bölümünü ele geçirmişti. Bundan sonra Doğu Türkistan'ın güneyi Tibet'in kontrolüne girerken, bölgenin kuzey kısmı Uygur Kağanlığı'nın hakimiyetine girdi.

9. yüzyılın ortalarında Tibet ve Uygur Kağanlığı zayıflamaya başladı. Çeşitli Türk boylarının oluşturduğu Karahanlılar 10. ve 11. yüzyıllarda Batı Xinjiang'ın kontrolünü ele geçirdi. Bu arada 840'ta Uygur Kağanlığı'nın Kırgızlar tarafından parçalanmasından sonra kimi Uygur boyları bugünkü Turfan ve Urumçi çevresine yerleşir. Burada kurulan Uygur devleti kimi zaman çeşitli devletlerin himayesine girse de 13. yüzyıla kadar Doğu Türkistan'ın doğusuna hükmetmiştir. Kimi araştırmacılar Karahanlılar ve Uygurların arasındaki benzerliklere değinmektedir. Uygurlar da islam dinini seçerek doğuda yaşayan halkların dinlerine girmediler çünkü onların dinlerini seçerlerse kendi öz benliklerini yitireceklerini biliyorlardı.Bu yüzden kendisi gibi Türk olan Karahanlılara uymuşlardır.

1132'de, Mançurya'daki Kitan'nın ardılları Kuzey Çin'deki Jurchen'lerin baskısından kaçarak bu bölgeye girmiştir. Burada Karahıtay Hanlığı'nı kurarak Tarım Havzasının büyük bölümünü 13. yüzyıla kadar hakimiyetleri altında tutmuşlardır.

Moğol dönemi

Moğolistan'ın hakimiyeti altında birleştiren Cengiz Han batıya doğru ilerlemeye başladığında Uygur devleti 1209'da Moğollara ittifak teklif eder. Cengiz Han'a vergi ve asker vermeyi öneren Uygurlar, buna karşılık Turfan - Urumçi bölgesinin egemenliğini elinde tutmayı başarır. 1218'de Cengiz Han Kara Hıtay devletini yıkar. Kara Hıtay'ın İslamiyete karşı baskıcı tutumları nedeniyle Cengiz Han Kaşgar bölgesinde bir kurtarıcı olarak karşılanır.

Cengiz Han'dan sonra Moğol İmparatorluğu oğulları arasında paylaşılır. Bu bölge ise Çağatay Hanlığı'nın payına düşmüştür. Ancak Moğolistan ve Çin'deki Yuan Hanedanı diğer Moğol Hanlıkları burada hak iddia eder. 15. yüzyılda Çağatay Hanlığı parçalanır; Gulca, Yarkand ve Turfan'da hükümdarlık kurulur.

17. yüzyılda Cungarlar (Oyratlar, Kalmıklar) bölgede bir İmparatorluk kurar. Bunlardan Kalmıklar egemenliklerini Çin Seddinden Don Nehri'ne, Himalayalar'dan Sibirya'ya kadar genişletir.

Mançu İmparatorluğu

Çin'de Mançular tarafından kurulan Çing Hanedanı 18. yüzyılın ortalarında bölgenin hakimiyetini Cungarlar'ın elinden alır. Çing Hanedanı, Tarım Havzası ve Çungarya bölgesinde kendine bağlı küçük hanlıklar oluşturmak ister. Ancak 1758-1759 yıllarında çıkan isyanlar üzerine bu planını değiştirerek direkt merkeze bağlı bir askeri yönetim kurar. İki bölge birleştirilerek Gulca'daki İli Generali'nin yönetimine verilir.

Dungan İsyanı

19. yüzyılın ortalarında Rus Çarlığı Çin'in kuzey bölgelerine baskısını arttırır. Afyon Savaşı, Taiping İsyanı gibi karışıklıkların içinde bulunan Çin'in uç karakollardaki etkinliği büyük ölçüde kısıtlanmıştır. 1864'te Doğu Türkistan'da Çinli Müslümanların (Huiler) ve Uygurların başlattığı geniş çaplı isyanlar bölgede Çin egemenliğinin kalkmasına neden olur.

Kaşgar Emirliği

1865'da komşu Hokand Hanlığından Yakub Beg Kaşgar'a girer ve ardından gelen altı yıl boyunca neredeyse tüm Doğu Türkistanı'ı ele geçirir. Ancak 1871'de kargaşadan yararlanan Ruslar Gulca dahil olmak üzere zengin İli nehri vadisini işgal eder. Çing Hanedanı generali Zuo Zongtang 1875-1877 arasında bölgenin kontrolünü tekrar ele geçirerek Yakub Beg'in hakimiyetine son verir.

Sincan Eyaleti

1881'de diplomatik çabalarla Gulca bölgesi geri alınır. 1884'te Çing Hanedanı Sincan Eyaleti'ni (新疆省) kurarak burayı Çin idari sistemine bağlar.

Çing Hanedanının Ardından

1912'de Çing Hanedanının yerini Çin Cumhuriyeti alır. Sincan'daki Qing valisi Yuan Dahua kaçarak yerini Yang Zengxin (杨增新/楊增新)'e bırakır. Sincan'ın Çin Cumhuriyetine devrini gerçekleştiren Yang Zengxin 1928'daki ölümüne kadar bölgenin valisi olarak kalır.

Doğu Türkistan İslâm Cumhuriyeti

1930'larda patlak veren isyanlar 1933'te Kaşgar'da Birinci Doğu Türkistan Cumhuriyeti (Doğu Türkistan İslâm Cumhuriyeti)'nin ilanıyla sonuçlanır. Kısa süreli Doğu Türkistan İslâm Cumhuriyeti'nin ardından Çinli bir savaşbeyi olan Sheng Shicai (盛世才) Doğu Türkistan'ın kontrolünü ele geçirir.

Doğu Türkistan Cumhuriyeti

1944-1949 arasında Sincan'ın kuzeyinde bugünkü İli Kazak Özerk Bölgesi'nde Sovyetler Birliği'nin desteğiyle İkinci Doğu Türkistan Cumhuriyeti kurulur. Doğu Türkistan Cumhuriyeti 1949'da Halk Kurtuluş Ordusu'nun Sincan'a girmesiyle birlikte sona erer.

1954'te kurulan Sincan Üretim ve İnşaat Kolordusu bölgenin Hanlaştırmasına yardımcı olmaktadır. 1 Ekim 1955'te Sincan Eyalet statüsünden çıkarılarak Özerk Bölge olarak ilan edilir.

Temmuz 2009 Urumçi Olayları

5 Temmuz 2009 günü Urumçi'de başlayan olaylardır. 25/26 Haziran 2009 tarihinde resmi kaynaklara göre iki Uygur'un hayatını kaybettiği olayları protesto etmek için toplanan Uygurlar ile buna tepki gösteren ve Çin'in en kalabalık etnik grubu olan Han'ların karşı karşıya geldiği olaylarda, resmi kaynaklara göre 197 kişi hayatını kaybetmiş, 1.721 kişi yaralanmıştır. Dünya Uygur Kurultayı lideri Rabia Kadir ise, Washington'da yaptığı açıklamada "Edindiğimiz bilgilere göre ölü sayısı 1000'in üzerinde, kimileri de 3 bin rakamını telaffuz ediyor" demiştir.

Süregelen gerginlikler

Çin'in Doğu Türkistan siyasetinde çeşitli çevreler tarafından eleştirilmektedir. Uluslararası İnsan Hakları örgütleri ve bağımsızlık taraftarları Çin Halk Cumhuriyeti'nin bölgedeki Han Çinlisi olmayan kültürleri baskı altında tutuyor olmasını eleştirirler. Buna karşılık Sincan'da yaşayan birçok Han Çinlisi yerli etnik grupların kayrıldığı, kendilerine karşı ayrımcılık yapılmakta olduğunu söyler. 1949'dan beri bölgede birçok defa etnik çatışmalar meydana gelmiştir. Ayrıca Çin'in Lop Nur gölü (Lop-Nur nükleer test alanı) civarlarında nükleer denemeler yaptığı söylenmektedir. 1990'ların sonundan 2008 başına kadar olan dönemde durum göreceli olarak sakin olmuştur. 2008 yılı Mart ayında Doğu Türkistan'daki Müslümanlar ve Tibet'teki Budistler, Ağustos ayında Pekin'de yapılacak 2008 Yaz Olimpiyatları dolayısıyla, kendilerinin Çin işgali altında olduklarını çeşitli eylemlerle Dünya halklarına hatırlatmaya başlamışlardır.

Coğrafya ve jeoloji

Sincan, Çin Halk Cumhuriyeti'nin en büyük idari bölgesidir; Çin'in toplam yüzölçümünün altıda birinden fazlasını kaplar. Bölge Tianshan Dağları (Tanrı Dağları) tarafından iki havzaya bölünmüştür: Çungarya Havzası ve Tarım Havzası. Sincan'ın (aynı zamanda Çin'in) en alçak noktası deniz seviyesinin altında 155 metredir. En yüksek noktası ise, 8611 metre ile Keşmir sınırında yer almaktadır.

Biyolojik kaynaklar
Bölgede 699 yabanıl hayvan türü yaşamaktadır. Bu türlerin 137'si memeli, 85'i balık, 45'i sürüngen, yedisi ise amfibik sınıflara aittir Dört binin üzerinde bitki türü barındıran bölge, aynı zamanda ekonomik değeri olan bitki türlerine de sahiptir.

Önemli nehirler
 İli Nehri
 Tarım Nehri

İklim
Doğu Türkistan'ın deniz kıyılarından uzak kalması ve yüksek dağlarla çevrilmiş olması, çölleşmesine sebep olmuştur. Bu yüzden de kurak bir iklime sahiptir.

Doğal yaşam
Kırgızistan, güney Kazakistan, Tacikistan ve Sincan (Doğu Türkistan) içindeki Orta Asya dağlarında, doğal ortamda yabani bir elma türü Malus sieversii (Uygurca: شىنجاڭ ياۋا ئالمىسى, shinjang yawa almisi, шинҗаң йава алмиси; 新疆野苹果 xin jiang ye ping guo) yetişir.

Sincan Merinos koyun (Uygurca: شىنجاڭ ئىنچىكە يۇڭلۇق قوي, shinjang inchike yungluq qoy, шинҗаң инчикә йуңлуқ қой)'larından diğer merinos türleri çoğalmıştır. İnce-yünü ve gövde ağırlığı olmak üzere iki amaçla üretilen bir koyun cinsidir.

Yangihissar, Kertenkeleler alt takımından olan geckogillerden birine ismini verdiği, Yangihissar gecko (Cyrtopodion elongatus) tüm doğu Çin boyunca görülür.

Xinjiang Juniper (Sincan ardıçı) denilen "Juniperus pseudosabina", "Juniperus semiglobosa" ve "Juniperus turkestanica" gibi ardıç türleri yetişir.

İdari yapılanma

Önemli şehirler
 Urumçi
 Kaşgar
 Turfan
 Karamay
 Gulca
 Shihezi
 Yarkent
 Hotan
 Hami (Kumul)
 Korla
 Kuça
 Aksu, Sincan
 Altay, Sincan

Nüfusu ve etnik yapısı

Xinjiang, nüfus açısından çeşitli bir yer ve birçok farklı ulus barındırmaktadır. Sağdaki tabloda Çin Hükûmeti'nin resmi olarak tanıdığı farklı milletlerin Xinjiang'daki nüfus sayıları gösterilmektedir.

Ayrıca bakınız
 Sincan mutfağı
 Sincan Uygur Özerk Bölgesi'ndeki yükseköğretim kuruluşları listesi
 1989 Ürümçi Olayları
 Temmuz 2009 Urumçi başkaldırıları
 Yeniden eğitim kampları
Uygur Soykırımı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkiye Türkçesinde Çin Hükûmeti'ne bağlı Xinjiang tanıtım sitesi
 Radio Free Asia Uygurca yayını

Tuvalar
Uygurlar

Sincan Uygur Özerk Bölgesi


The Oregon tax revolt is a political movement in Oregon which advocates for lower taxes. This movement is part of a larger anti-tax movement in the western United States which began with the enactment of Proposition 13 in California. The tax revolt, carried out in large part by a series of citizens' initiatives and referendums, has reshaped the debate about taxes and public services in Oregon.

Major figures
The leaders of the tax revolt include Don McIntire, president of the Taxpayer Association of Oregon, and Bill Sizemore, leader of Oregon Taxpayers United. Much of the money  spent to promote these anti-tax measures were provided by out-of-state backers including Americans for Tax Reform headed by Grover Norquist.

National context and the passage of Measure 5
Oregon voters placed limits to property tax in the Oregon Constitution in 1990 with the passage of Measure 5. A majority of voters were frustrated by the increase in property taxes attributed to rapidly rising property values in the Portland area. Some attribute this home price inflation to an influx of population in the Portland metro, which is surrounded by an urban growth boundary that limits the supply of developable land. Others observe that the situation was much more complex, pointing to the loose monetary policy pursued by Alan Greenspan, including adjustments to the CPI that measured homeowners equivalent rent instead of actual home price, a recovering economy in the region, and numerous other factors. Measure 5 shifted the burden of school funding to the state (which levies an income tax) and away from counties.

Measure 5 also equalized school funding throughout the state, which meant that schools in rural areas benefited while schools in Portland saw budgets reduced.

Measure 47
Measure 47, which attempted to cap the annual rate at which property taxes could rise. This was partly to moderate fast growing house prices in Portland. Measure 47 also instituted Oregon's double majority rule, in which local tax levies could only pass in minor elections when voter turnout surpassed half of the registered voters. In November 1996, Measure 47 was passed by the Oregon voters 52.3% to 47.7%. Problems with the legal wording of Measure 47 caused the Oregon Legislature to send Measure 50 to voters in 1997, which clarified Measure 47. During a special election in May 1997, Measure 50 was approved by the voters 55.7% to 44.3%.

Later legislation

The tax revolt manifested itself in a series of budget battles in the Oregon Legislature about school funding, the Oregon Health Plan, and other spending priorities during the late 1990s. Then Governor John Kitzhaber and the Republican leadership in the legislature clashed repeatedly over budget priorities.

In 2000, Don McIntire helped place Measure 8 on Oregon's ballot, which would have limited state spending to 15 percent of  personal income for the previous biennium. Measure 8 was defeated by a margin of 43.5% to 56.5%. However, in the same election Oregonians enshrined the so-called "kicker check"—a rebate check given to taxpayers in the event that state revenues sufficiently exceed forecasts—into the state constitution with Measure 86 which passed 62% to 38%.

Anti-tax activists defeated two proposals in 2003 and 2004 (Measure 28 and Measure 30), which were referred to voters by the Oregon State Legislature to increase income taxes temporarily.

Sizemore's group ran into legal problems in 2002. Sizemore sparked the ire of several public employees unions with a series of initiatives aimed at reducing public employee pensions and reducing their political power. The unions responded with the Voter Education Project, which tracked signature gatherers hired by Sizemore to place measures on the ballot. After documenting instances of fraud by signature gatherers, the Oregon Education Association, a teachers' union, successfully sued Sizemore's organization under racketeering laws in 2003. The $2.3 million judgment against Oregon Taxpayer's United severely hurt Sizemore's ability to put measures on the ballot. The fraud allegations also led to the passage of Measure 26 in 2002, which prohibits the payment of signature gatherers on a per-signature basis, and was approved by voters 75% to 25%.

Tax activists generally claim that Oregon's government is wasteful and inefficient, arguing that the government could do better with less. They often highlight programs that they feel are unnecessary. Opponents of the tax revolt argue that passing tax decreases via ballot measure leads to short-sighted policy making, in which voters are enticed to vote with the revolt by lower tax bills and without thinking about the budget problems caused by reduced revenues.

Notable figures in the Oregon tax revolt
 Bill Sizemore
 Loren Parks

Timeline of ballot measures
 Measure 5 (1990)
 Measure 47 (1996) (initiative), Measure 50 (1997) (legislative referral)
 Measure 8 (2000) (failed)
 Measure 86 (2000) (kicker)
 Measure 28 (2003) and Measure 30 (2004) (tax increase measures, defeated)
 Measure 41 (2006) and Measure 48 (2006) (both failed)
 Measure 59 (2008) (failed)
 Measures 66 and 67 (2010) (tax increase referendums, passed)

See also
List of Oregon ballot measures

References

External links
 Embattled anti-tax advocate Bill Sizemore under fire again
 Taxpayer Association of Oregon
 Oregon Territory program on the tax revolt Part 1 Part 2(m3u audio stream)
 Fund Oregon's Future Today
 The Great Tax Revolt of 1994: Will anti-tax initiatives sweep the states this fall? from October 1994 Reason magazine

History of Oregon
Politics of Oregon
Taxation in Oregon

Oregon tax revolt