Les bataillons de volontaires ukrainiens (, plus formellement , ou en abrégé , en Français litteralement Formations militaires de volontaires en Ukraine) sont des unités militaires mobilisées en réponse à la perception de la faiblesse et de la réticence de l'Etat à contrer la montée du séparatisme pro-russe au printemps 2014.

Les premières de ces unités de volontaires sont de type militaire, de police spéciale et paramilitaire en réponse à l'intervention militaire russe en Ukraine. La plupart ont été formées par les agences gouvernementales du ministère de la Défense et du ministère de l'Intérieur ; une minorité en est en revanche indépendante.

En septembre 2014, 37 bataillons de volontaires ont pris une part active aux batailles de la guerre du Donbass. Si certains des combattants sont d'anciens militants du mouvement Euromaïdan, leur origine sociale est très diversifiée, s'étendant d'étudiants à des officiers militaires; Ils bénéficient d'un haut niveau de soutien dans la société ukrainienne, et se classent au deuxième rang des institutions les plus respectées du pays. Selon certains observateurs étrangers, leurs liens étroits avec les oligarques ukrainiens leur octroie un fort potentiel de politisation voire de transformation en armées privées. Toutefois, en 2015, la grande  majorité  obtempère à l'ordre de quitter les lignes de front, venu de l'Etat Ukrainien exactement pour ces raisons. C'est ainsi que le phénomène de l'émergence des bataillons de volontaires ukraniens connait une décroissance significative moins d'un an après ses débuts.

Formations de volontaires

Ministère de la Défense
À partir du , le ministère de la Défense a récupéré la majorité des unités de volontaires, les intégrant au sein de bataillons de défense territoriale (en , abrégé en ), à raison d'au moins un bataillon par oblast, soit un total de 32 bataillons. Fin 2014, les bataillons de défense territoriale ont été renommés en bataillons d'infanterie motorisée (avec moins de véhicules blindés que dans l'infanterie mécanisée) et intégrés au sein des brigades de l'Armée de terre ukrainienne. Ces unités ne doivent pas être confondues avec l'actuelle Force de défense territoriale (brigades ), formée en 2022.

  de défense territoriale «Волинь» (Volhynie), levé à partir du  à Volodymyr dans l'oblast de Volhynie, puis intégré en juillet 2015 comme  d'infanterie motorisée au sein de la  mécanisée ;
  de défense territoriale «Горинь» (Horyn), levé à partir de mai 2014 dans l'oblast de Rivne, renommé  d'infanterie motorisée en octobre 2014 et intégré dans la  mécanisée ;
  de défense territoriale «Воля» (Volonté), levé dans l'oblast de Lviv à partir du , renommé le  d'infanterie motorisée et intégré dans la  mécanisée ;
  de défense territoriale «Закарпаття» (Transcarpatie), levé dans l'oblast de Transcarpatie, renommé  de montagne et intégré à la  de montagne ;
  de défense territoriale «Прикарпаття» (Précarpatie), levé dans l'oblast d'Ivano-Frankivsk, dissous en janvier 2015 ;
  de défense territoriale «Збруч» (Zbroutch), levé dans l'oblast de Ternopil, renommé  d'infanterie motorisée et intégré comme unité de sécurité dans la  d'artillerie ;
  de défense territoriale, levé dans l'oblast de Khmelnytskyï, renommé  d'infanterie motorisée et intégré comme unité de sécurité dans la  de missiles ;
  de défense territoriale «Поділля» (Podolie), levé dans l'oblast de Tchernivtsi, renommé  motorisé, puis  d'assaut de montagne pour être intégré dans la  de montagne ;
  de défense territoriale «Вінниця» (Vinnytsia), levé dans l'oblast de Vinnytsia, renommé  d'infanterie motorisée et intégré dans la  motorisée ;
  de défense territoriale «Полісся» (Polésie), levé dans l'oblast de Jytomyr, renommé  d'infanterie motorisé et intégré dans la  motorisée ;
  de défense territoriale «Київська Русь» (Rus' de Kiev), levé dans l'oblast de Kiev, renommé le  d'infanterie motorisée et intégré dans la  motorisée ;
  de défense territoriale «Київ» (Kiev), levé dans la ville de Kiev, renommé  d'infanterie motorisée et intégré en juin 2016 dans la  mécanisée ;
  de défense territoriale «Чернігів-1» (Tchernihiv-1), levé dans l'oblast de Tchernihiv, transformé fin 2014 en  d'infanterie motorisée et intégré dans la  motorisée ;
  de défense territoriale «Черкаси» (Tcherkassy, levé dans l'oblast de Tcherkassy, renommée en 2017 en  d'infanterie motorisée et intégré comme unité de sécurité dans la  d'artillerie ;
  de défense territoriale «Суми» (Soumy), levé dans l'oblast de Soumy, renommé fin 2014  d'infanterie motorisée et intégré dans la  motorisée ;
  de défense territoriale «Полтава» (Poltava), levé dans l'oblast de Poltava, renommé fin 2014  d'infanterie motorisée et intégré dans la  motorisée ;
  de défense territoriale «Кіровоград» (Kirovohrad), levé dans l'oblast de Kirovohrad, renommé fin 2014  d'infanterie motorisée et intégré dans la  motorisée ;
  de défense territoriale «Одеса» (Odessa), levé dans l'oblast d'Odessa, renommé  de marine et intégré dans la  de marine ;
  de défense territoriale, levé dans l'oblast de Mykolaïv, renommé  d'infanterie motorisée à l'automne 2014, intégré en mai 2016 dans la  d'artillerie pour devenir en septembre 2016 son unité de sécurité ;
  de défense territoriale «Дніпропетровськ» (Dnipropetrovsk), levé dans l'oblast de Dnipropetrovsk, renommé  d'infanterie motorisée à la fin 2014 et affecté à la  mécanisée ;
  de défense territoriale «Сармат» (Sarmates), levé dans l'oblast de Kherson à Marioupol, renommé  d'infanterie motorisée en 2015 et intégré en mai 2015 dans la  motorisée ;
  de défense territoriale «Харків» (Kharkiv), levé dans l'oblast de Kharkiv, renommé  d'infanterie motorisée à la fin 2014 et intégré à la  mécanisée ;
  de défense territoriale «Хортиця» (Khortytsia), levé dans l'oblast de Zaporijjia, renommé  d'infanterie motorisée en 2015 pour être intégré dans la  motorisée ;
  de défense territoriale «Айдар» (Aïdar), levé dans l'oblast de Louhansk en mai 2014, renommé  d'assaut en mars 2015 et intégré dans la  de montagne en 2016, puis la  mécanisée et la  d'assaut en février 2023 ;
  de défense territoriale «Київська Русь» (Rus' de Kiev), levé dans l'oblast de Kiev, renommé  d'infanterie motorisée et intégré dans la  mécanisée ;
  de défense territoriale «Батьківщина» (Patrie), levé dans l'oblast de Kirovohrad, renommé à la fin 2014 le  d'infanterie motorisée et placé dans la  motorisée ;
  de défense territoriale, levé dans l'oblast de Zaporijjia, renommé en 2015 le  d'infanterie motorisée et mis sous le contrôle de la  motorisée ;
  de défense territoriale «Дніпро-2» (Dnipro-2), levé dans l'oblast de Dnipropetrovsk, renommé  d'infanterie motorisée, puis devient en 2016 en bataillon de sécurité de la  d'artillerie ;
  de défense territoriale «Кривбас» (Kryvbas, bassin minier de Kryvyï Rih), levé dans l'oblast de Dnipropetrovsk, renommé  d'infanterie motorisée et intégré dans la  de chars, pour être dissous en avril 2015 ;
  de défense territoriale «Чернігів 2» (Tchernihiv-2), levé dans l'oblast de Tchernihiv, renommé  d'infanterie motorisée et intégré dans la  de lance-roquettes ;
  de défense territoriale «Рух Опору» (Rukh Oporu, « mouvement de résistance »), levé dans l'oblast de Kirovohrad, renommé à la fin 2014 le  d'infanterie motorisée et intégré à la  motorisée ;
  de défense territoriale «Патріот» (Patriote), levé dans l'oblast de Dnipropetrovsk, renommé  d'infanterie motorisée et intégré dans la  mécanisée.

Outre ces bataillons de défense territoriale, plusieurs unités régulières des forces armées ukrainiennes ont été formées de volontaires, comme le  bataillon aéromobile  ou le  bataillon de reconnaissance . En 2015, le  bataillon Spetsnaz  est créé à partir de volontaires du bataillon Donbass qui ont décidé de passer de la Garde nationale ukrainienne aux forces armées régulieres.

Ministère de l'Intérieur
Selon le ministre de l'Intérieur Arsen Avakov, à la mi-avril 2016, 205 militaires des bataillons de volontaires du ministère ont été tués au combat, y compris des gardes nationaux.

Patrouille de police spéciale
Le ministère de l'Intérieur a créé 56 unités de police de patrouille spéciale allant de la compagnie au bataillon. Après plusieurs réorganisations, ce nombre est tombé à 33 unités.

Les unités notables formées entre 2014 et 2015 comprennent :

 Régiment Dnipro-1
 Bataillon de police Kharkiv
 Bataillon Poltava
 Bataillon Sich

Garde nationale de l'Ukraine
La Garde nationale ukrainienne, subordonnée au ministère de l'Intérieur, a créé plusieurs bataillons de réserve, parmi lesquels se trouvent le bataillon Donbass et le bataillon Kulchytskiy formés de volontaires et d'activistes du Maïdan.

Les unités notables formées entre 2014 et 2015 comprennent :

 Bataillon Azov
 Bataillon Donbass

Bataillons indépendants
Les bataillons suivants ne sont contrôlés ni par le ministère de l'Intérieur ni par le ministère de la Défense, mais opèrent de manière indépendante.

Corps des volontaires ukrainiens

Le Secteur droit a formé plusieurs bataillons connus sous le nom de « corps des volontaires ukrainiens ». Au printemps 2015, des tentatives ont été faites pour intégrer le corps des volontaires ukrainiens dans l'armée ou la garde nationale ukrainienne régulieres.

Bataillon de l'OUN
Un bataillon de l'Organisation des nationalistes ukrainiens opérait dans la région de Pisky, dans l'oblast de Donetsk. Le bataillon est dissous en septembre 2019 ; et fut l'une des dernières unités composées uniquement de soldats volontaires.

Aerorozvidka
Il s'agit d'une unité spécialisée dans la reconnaissance aérienne et la guerre des drones. Aerorozvidka est surnommée la « start-up de guerre » par certains observateurs, elle a commencé comme un groupe de volontaires passionnés de drones et d'informatique. L'unité utilise des drones commerciaux pour aider les forces militaires ukrainiennes, avant d'être ensuite intégrée aux forces terrestres ukrainiennes.

Bataillon Noman Çelebicihan
Le bataillon Noman Çelebicihan est l'un des trois bataillons à majorité musulmane avec les unités Djokhar Doudaïev et Cheikh Mansour, formées principalement de Tchétchènes. Cette unité est le seul bataillon composé principalement de Tatars de Crimée, minorité ethnique historiquement implantée dans la région de Kherson, lesquels sont des musulmans ukrainiens combattant pour l'Ukraine. Turcophones, ils ont reçu une aide de la Turquie, où ils se sont régulierement réfugiés depuis l'annexion de la Crimée par la tsarine Catherine II et les persécutions constantes dont ils ont été l'objet par l'Empire Russe, l'URSS et enfin la Russie du fait de l'importance strategique de la Crimée. Formé en 2016 par des opposants à la Russie, ce bataillon est dissous la même année sans avoir pu participer à la moindre opération de combat. Beaucoup de ses membres, dont certains sont de tendance fondamentaliste, ont alors rejoint d'autres bataillons de volontaires ou se sont enrôlés dans l'armée ukrainienne réguliere.

Combattants étrangers
Le mouvement des combattants étrangers en 2014 a été en grande partie de courte durée ; le chercheur Kacper Rekawek écrit : « Les combattants sont arrivés tout au long de l'été 2014, et la plupart d'entre eux ont quitté l'Ukraine à un moment donné en 2015, bien que certains soient revenus plus tard, un petit groupe s'installant en Ukraine de façon permanente ». À la fin de 2015, note Rekawek, « les deux parties ont pris des mesures pour professionnaliser leurs forces et intégrer les bataillons de volontaires organisés de bas en haut, par exemple dans la Garde nationale ukrainienne ou, dans le cas des « séparatistes », dans le « corps d'armée ». Cela signifiait effectivement la fin du recrutement de combattants étrangers pour ce conflit et très peu de (nouveaux) étrangers rejoindront les deux camps après la fin de 2015 ».

Le 6 octobre 2014, le parlement ukrainien vote pour permettre aux combattants étrangers de rejoindre l'armée ukrainienne. En décembre, le président ukrainien Petro Porochenko promet la citoyenneté ukrainienne à tout combattants étrangers rejoignant l'armée ukrainienne. Cependant, selon le Kyiv Post en octobre 2015, un seul combattant étranger de Russie a obtenu la citoyenneté. Le même mois, 30 combattants étrangers (de Biélorussie, de Géorgie et de Russie) se rassemblent à Kiev pour obtenir la citoyenneté ukrainienne.

Résumé des pays d'origine des combattants étrangers
Une analyse des combattants étrangers par Arkadiusz Legieć, analyste principal à l'Institut polonais des affaires internationales, estime qu'environ  combattants étrangers ont combattu en Ukraine entre 2014 et 2019.  de ces combattants étrangers ont soutenu l'Ukraine et ont rejoint des bataillons de volontaires étrangers.

Le plus grand groupe de combattants étrangers pro-Ukraine est composé d'environ  volontaires citoyens russes.

Le deuxième plus grand groupe est composé d'environ 300 Biélorusses,

suivi par un troisième groupe d'environ 120 Géorgiens.

Le seul autre pays à avoir dépassé les 50 combattants étrangers est la Croatie, avec environ 60 soldats.

D'autres pays dont les ressortissants ont soutenu l'Ukraine sont l'Albanie (15), l'Australie (5), l'Autriche (35), l'Azerbaïdjan (20), la Belgique (1), la Bosnie-Herzégovine (5), la Bulgarie (6), le Canada (10), la République tchèque (5), le Danemark (15), l'Estonie (10), la Finlande (15), la France (15), l'Allemagne (15), la Grèce (2), l'Irlande (7), Israël (15), l'Italie (35), la Lettonie (8), la Lituanie (15), la Moldavie (15), le Kosovo (4), les Pays-Bas (3), la Macédoine du Nord (4), la Norvège (10), la Pologne (10), le Portugal (1), la Roumanie (4), la Serbie (6), la Slovaquie (8), la Suède (25), la Turquie (30), le Royaume-Uni (10) et les États-Unis (15).

Légion géorgienne
La légion géorgienne est une unité paramilitaire formée de plus de 700 soldats, pour la plupart des volontaires géorgiens de souche combattant aux côtés de l'Ukraine dans la guerre du Donbass et l'invasion russe de l'Ukraine. L'unité est organisée en 2014 dans le but déclaré de « se dresser contre l'agression russe ». Le groupe est commandé par Mamuka Mamulashvili, un officier vétéran géorgien. Plusieurs membres de la légion géorgienne sont des vétérans des guerres de Tchétchénie. Après le début de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, davantage de personnes de nationalités différentes ont demandé à rejoindre l'unité. Celle-ci est repérée à plusieurs reprises dans des reportages et des interviews et peut être considéré comme l'un des bataillons de volontaires les plus connus.

Bataillon Djokhar Doudaïev
Le bataillon Djokhar Doudaïev, initialement nommé « bataillon tchétchène », est créé en mars 2014 et est l'une des nombreuses formations armées de volontaires tchétchènes combattant aux côtés de l'Ukraine. Il est nommé d'après le premier président et chef de la Tchétchénie, Djokhar Doudaïev, et est basé à Novomoskovsk dans l'oblast de Dnipropetrovsk. Le bataillon fut sous le commandement d'Adam Osmaiev après la mort au combat d'Issa Mounaïev lors de la bataille de Debaltseve. Le bataillon est composé principalement de volontaires tchétchènes (dont beaucoup ont combattu pendant la première et la deuxième guerre de Tchétchénie), ainsi qu'un bon nombre d'Ukrainiens de souche, mais aussi des Azerbaïdjanais, des Ingouches, des Tatars, et des Géorgiens, à majorité musulmans. Le bataillon, spécialisé dans la contre-subversion, « considère la guerre comme faisant partie d'une lutte plus large contre l'impérialisme russe et le régime de Ramzan Kadyrov ». Depuis le début de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, le bataillon a participé à la défense de Kiev et pris part à de nombreuses batailles et offensives telles que l'offensive de Kharkiv. Depuis novembre 2022, le bataillon participe à la bataille de Bakhmout.

Bataillon Cheikh Mansour
Le bataillon Cheikh Mansour est l'une des nombreuses formations armées de volontaires tchétchènes combattant aux côtés de l'Ukraine. Il porte le nom d'un dirigeant tchétchène du XVIII siècle qui s'est battu contre l'expansion russe dans le Caucase. Après sa création en 2014, le groupe est impliqué dans la guerre du Donbass, étant signalé comme défendant la ligne de front près de Marioupol en 2015. Malgré sa position résolument pro-ukrainienne, le bataillon fait face à des sanctions de la part du gouvernement ukrainien (certains membres étant extradés vers la Russie) et, par conséquent, le bataillon est dissous en septembre 2019 ; considéré comme l'une des dernières unités composées uniquement de soldats volontaires. Lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, le bataillon aurait été de nouveau signalé. Depuis lors, le bataillon a combattu dans de nombreuses batailles majeures telles que les batailles de Kiev, de Marioupol, de Sievierodonetsk et de Soledar. Il est également impliqué dans l'intense bataille de Bakhmout depuis novembre 2022.

Bataillon spécial ichkérien
Le  du ministère de la Défense de la république tchétchène d'Itchkérie est l'une des nombreuses formations armées de volontaires tchétchènes combattant aux côtés des forces armées ukrainiennes. Elle fonctionne dans le cadre de la légion internationale pour la défense territoriale de l'Ukraine. L'unité est créée par Akhmed Zakaïev le 31 juillet 2022, sur la base d'une formation tchétchène qui combat aux côtés des forces armées ukrainiennes depuis l'invasion à grande échelle de l'Ukraine par la Russie.

Formations ultérieures similaires

Groupe tactique
Le  est un groupe de volontaires de ressortissants biélorusses, partie intégrante des bataillons de volontaires ukrainiens.

Forces de défense territoriales
En 2022, les anciens bataillons de défense territoriale ont été réorganisés en une branche indépendante plus formelle et structurée des forces armées connue sous le nom de forces de défense territoriale. Ils servent de successeur spirituel des bataillons de volontaires, permettant aux volontaires civils locaux de se joindre et de mener la défense territoriale locale contre l'invasion.

Légion internationale pour la défense territoriale de l'Ukraine

À la suite de l'invasion de l'Ukraine en 2022 par les forces de la fédération de Russie, le président ukrainien, Volodymyr Zelensky, exhorte les volontaires étrangers à se rendre dans les ambassades ukrainiennes à travers le monde pour pouvoir rejoindre une nouvelle « Brigade internationale » des forces armées ukrainiennes.

Légion « Liberté de la Russie »
La légion « Liberté de la Russie » est formée à la suite de l'invasion de 2022, composée de transfuges des forces armées russes. La légion serait également composée de volontaires de l'opposition russe.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Régiment Kastous-Kalinowski
 Bataillon Aidar

Bibliographie
 Rosaria Puglisi, Heroes or Villains? Volunteer Battalions in Post-Maidan Ukraine // Istituto Affari Internazionali, March 2015
 Margaret Klein, Briefing No. 27 .pdf Ukraine's volunteer battalions – advantages and challenge // Swedish Defence Research Agency, April 2015
 Ilmari Käihkö, A nation-in-the-making, in arms: control of force, strategy and the Ukrainian Volunteer Battalions, Defence Studies, Volume 18 Issue 2, 2018, pp. 147–166.
 Ilmari Käihkö, The War Between People in Ukraine, The War on the Rocks, 21 March 2018

Corps des volontaires ukrainiens
Guerre du Donbass
Guerre russo-ukrainienne
Invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022

Bataillons de volontaires ukrainiens


Gaspard Gobaut, né le  à Paris où il est mort le , est un peintre français.

Biographie
Gaspard Gobaut est le fils de Marie Pierre Gobaut, pharmacien aux armées, et d'Anne Catherine Emilie Bouilliet.

Il est aquarelliste au ministère de la guerre.

Il épouse Monique Chantaise en septembre 1849 à Paris.

Il meurt le  à son domicile parisien à l'âge de 67 ans. Il est inhumé le 1er septembre au Cimetière du Montparnasse.

Distinctions
 Chevalier de la Légion d'honneur en 1871.

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Chevalier de la Légion d'honneur
Naissance en décembre 1814
Naissance dans l'ancien 11e arrondissement de Paris
Décès en août 1882
Décès dans le 15e arrondissement de Paris
Décès à 67 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Montparnasse

Gaspard Gobaut


Le half-pipe masculin des Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu les  et   au Genting Secret Garden à Zhangjiakou. Il s'agit de la troisième apparition de cette épreuve aux Jeux olympiques d'hiver.

Le podium est constitué des mêmes athlètes que l'édition précédente : Nico Porteous de la Nouvelle-Zélande, médaillé de bronze en 2018, remporte la compétition, David Wise des États-Unis, vainqueur des deux premiers jeux olympiques, termine second et Alex Ferreira des États-Unis, médaillé d'argent en 2018, complète le podium.

Qualification
Pour être admis au jeux olympiques, un athlète doit remplir trois conditions en plus des critères d'âge et médicaux :
 Comptabilisé 50 points au classement FIS de la discipline au ,
 Être classé dans le top 30 d'une épreuve comptant pour la Coupe du monde ou aux Championnats du monde,
 Un maximum de quatre athlètes de même nationalité est admis.

un total de 25 athlètes remplissent ces conditions. mais finalement que 23 participeront aux jeuxx.

Calendrier

Médaillés

Résultats

Qualification
Vingt-trois concurrents sont au départ et chacun a le droit à deux passages. Seul le meilleur est comptabilisé et les douze meilleurs sont qualifiés pour la finale.

Finale
Les douze concurrents ont le droit à trois passages et seul le meilleur est retenu pour la note finale.

Notes et références

Half-pipe hommes

Half-pipe masculin de ski acrobatique aux Jeux olympiques de 2022


Friendica (ehemals Friendika, ursprünglich mistpark) ist eine freie Software für ein verteiltes soziales Netzwerk. Der Fokus liegt auf wirkungsvollen Datenschutzeinstellungen und leichter Installation auf eigenen Servern, welche insgesamt unabhängig operierend das dezentrale Netzwerk des Fediverse formen. Zudem lassen sich andere soziale Netzwerke und Blogs leicht integrieren.
Im Januar 2014 hatte die öffentliche Benutzerliste von Friendica über 10.000 Einträge. Die Zahl enthält nur diejenigen, die sich entschieden haben, ihr Benutzerprofil dort zu veröffentlichen.

Funktionalitäten
Friendica-Anwender können sich nicht nur über den eigenen Friendica-Server hinaus mit anderen vernetzen, sondern in ihren "Nachrichtenstream" auch Kontakte aus Twitter, Diaspora, Pump.io und StatusNet bzw. GNU Social einbinden, Facebook war bis Juni 2015 möglich. Zusätzlich zu den bidirektionalen Verbindungen kann man Beiträge unter anderem nach WordPress, Tumblr und Libertree posten (bei Google+ bis zum Endes des Services). Außerdem lassen sich E-Mail-Kontakte und RSS-Feeds integrieren. Da die Benutzeraccounts auf viele Server verteilt sind, bestehen ihre "Adressen", ähnlich wie E-Mail-Adressen, aus drei Teilen, nämlich dem Benutzernamen, dem "@"-Zeichen und dem Namen der Friendica-Instanz.

Viele Funktionalitäten aus den anderen verbreiteten Mikroblogging- oder Social Networking-Plattformen gibt es auch in Friendica, beispielsweise das direkte Ansprechen von Personen oder Gruppen über "@-Erwähnungen", Direktnachrichten, Hashtags, Fotoalben, "Likes", "Dislikes", Kommentare und das Weiterverteilen öffentlich sichtbarer Beiträge. Darüber hinaus können in Friendica auch bereits abgeschickte Beiträge noch editiert werden. Die detaillierten Einstellungen zur Privatsphäre bzw. zur öffentlichen Sichtbarkeit von Beiträgen erlauben es, pro Beitrag zu regulieren, wer welche Beiträge oder Informationen über den Benutzer oder die Benutzerin lesen kann. Dafür kann man auch unterschiedliche Profile erstellen und sich verschiedenen Gruppen verschieden zeigen. Das Herunterladen oder Löschen des eigenen Profils ist ebenso möglich wie der Import eines Profils auf einen anderen Friendica-Server. Man kann verschiedene Foren unter verschiedenen Accounts unterhalten, zwischen denen man hin- und herschalten kann, wenn man die Accounts unter derselben E-Mail-Adresse registriert hat.

Für Friendica gibt es eine Vielzahl von Erweiterungen und diverse Themes. Darunter sind die so genannten Konnektoren, mit denen Verbindung zu den oben genannten Plattformen aufgenommen werden kann. Viele neue Features werden jedoch der Einfachheit halber auch zuerst als Erweiterungen angelegt und später möglicherweise ins Core von Friendica übernommen.

Entwicklung
Hinter Friendica steht kein Unternehmen. Die Entwickler arbeiten ehrenamtlich und das Projekt wird informell betrieben, wobei die Plattform selbst für die Kommunikation der Entwickler untereinander genutzt wird. Dafür existieren innerhalb von Friendica verschiedene Foren, etwa "Friendica Developers" und "Friendica Theme Developers". Der Quellcode von Friendica wird auf GitHub gehostet.

Installation
Das Ziel der Entwickler ist es, die Installation der Server-Software auch für technische Laien einfach zu machen. Sie argumentieren, dass Dezentralisierung auf kleinen Servern eine Schlüsselbedingung für die Freiheit der Anwender und für ihre datentechnische Selbstbestimmung darstellt. Die Schwierigkeitsstufe ähnelt einer Installation von WordPress. Dennoch ist die Installation bei Webhostern mitunter aufgrund fehlender PHP5-Module nicht einfach möglich. Zudem betreiben Freiwillige öffentliche Server, so dass Neulinge die Installation eigener Software auch ganz vermeiden können.

Liste von Clients
Friendica benutzt die gleiche API wie das Projekt StatusNet/Gnu social. Eine Reihe von StatusNet-Clients können deshalb auch für Friendica benutzt werden. Dabei ist zu beachten, dass viele kleine Unterschiede in der Funktionsweise der Software existieren, so dass in den Clients nicht alle Features zur Verfügung stehen, die es in der webbasierten Benutzeroberfläche gibt. Grundsätzlich funktionierende Clients sind (Stand April 2018):
 Hotot (Linux)
 Choqok (Linux)
 Pidgin (Windows, Linux)
 Twidere (Android)
 Mustard (Android)
 AndStatus (Android)
 Friendiqa (Android)
 Friendly (Sailfish OS)
 Gravity (Symbian)
 Friendica Mobile (Windows 10, Windows 10 Mobile, Windows Phone 8.1: Windows Store)
 DiCa (Android)

Rezeption
Die deutsche Computerzeitschrift c't beschrieb Friendica im Februar 2012 als leicht zu installierendes System, das dem Alternativprojekt Diaspora in einigen Punkten voraus sei. Die t3n führte Friendica im März 2012 als einen Facebook-Rivalen auf. In der Infoshop News wurde Friendica als Alternative zu Google+ und Facebook für die Bewegung Occupy Nigeria beschrieben. In DRadio Wissen wurde Friendica am 23. Januar 2012 in einer Sendung über dezentrale Netzwerke als Beispiel eines solchen Projekts genannt. Interviewpartner Torsten Grote von der Free Software Foundation Europe (FSFE) verlinkte anschließend auf die Aufnahme in seinem Blog. Im Blog Future Tense des Online-Magazins Slate wird Friendica in einem Beitrag als sicherere Alternative zu Facebook genannt. In Episode 490 hat 2018 das FLOSS Weekly-Magazin einen der Hauptentwickler interviewt.

Weblinks
 Eigene Homepage: friendi.ca
 github.com: Wiki
 Software Repository

Einzelnachweise

Freie Server-Software
Soziales Netzwerk
Verteiltes System
Mikroblogging

Friendica


Tekken 3D: Prime Edition (鉄拳3D プライムエディション) es un videojuego de lucha perteneciente a la famosa saga de videojuegos Tekken.

Desarrollado por Namco Bandai para la consola Nintendo 3DS, es el segundo juego de Tekken en salir en exclusiva para una consola de Nintendo después de Tekken Advance.

Además del videojuego contiene la película Tekken: Blood Vengeance, disponible también en 3D.

Lanzamiento

Durante la conferencia del E3 de 2011, Nintendo anunció un Tekken en exclusiva para la consola Nintendo 3DS y se mostró una demo del videojuego. El productor Katsuhiro Harada declaró que el juego se movería a 60 frames incluso en 3D.

En agosto de 2011, se mostró un avance del videojuego, confirmándose también que se incluiría la película Tekken: Blood Vengeance, disponible en 3D igualmente.

Personajes disponibles

  Alisa Bosconovitch
  Anna Williams
  Armor King II
  Asuka Kazama
  Baek Doo San
  Bob
  Bruce Irvin
  Bryan Fury
  Christie Monteiro
  Craig Marduk
  Devil Jin
  Eddy Gordo
  Feng Wei
  Ganryu
  Heihachi Mishima (Joven)
  Hwoarang
  Jack-6
  Jin Kazama
   Julia Chang
  Kazuya Mishima
  King II
  Kuma II
   Lars Alexandersson
   Lee Chaolan
  Lei Wulong
  Leo Kliesen
  Lili Rochefort
   Ling Xiaoyu
   Marshall Law
  Miguel Caballero Rojo
  Mokujin
  Nina Williams
  Panda
  Paul Phoenix
  Raven
  Roger Jr.
  Sergei Dragunov
   Steve Fox
  Wang Jinrei
  Yoshimitsu
  Zafina

Videojuegos de 2012
Videojuegos de Bandai Namco
Videojuegos para Nintendo 3DS
Tekken

Tekken 3D: Prime Edition


ميناء حر (Free Port ; Poto Franco) أو منطقة خالية (الولايات المتحدة : منطقة تجارة الخارجية) هي منطقة الميناء أو استرخاء مع الاختصاص فيما يتعلق البلاد للموقع. المناطق الاقتصادية الحرة ويمكن أيضا أن يسمى الموانئ الحرة.

الحرة والموانئ والمناطق الحرة من جانب البلد

أفريقيا

مصر
 بورسعيد
 قناة السويس للحاويات

المغرب
 المنطقة الحرة في طنجة وتصدير

موريشيوس
 ميناء بورت لويس الحرة

آسيا

البحرين
 المنامة

الهند
 بنغالور
 مومباى
 كولكاتا
 ولاية كيرالا

اندونيسيا
 جزيرة باتام

إيران
 قشم
 تشابهار
 كيش
 عسلوية
 ارفاند

فلسطين
 إيلات

اليابان
 ناغازاكي
 نيغاتا

الصين
 ماكاو
 هونغ كونغ
 شنغهاي

ماليزيا
 بينانق حتى عام 1969

باكستان
 جوادار

الفلبين
 السابق وبحرية الولايات المتحدة قاعدة خليج سوبيك
 زامبوانجا المنطقة الاقتصادية وفريبورت
 قاعدة كلارك الجوية وفريبورت

سنغافورة
 سنغافورة

كوريا الجنوبية
 انشيون
 بوسان
 خليج Gwangyang

تايوان
 من ميناء كيلونج منطقة التجارة الحرة
 ميناء من تايبيه منطقة التجارة الحرة
 من ميناء تايتشونغ منطقة التجارة الحرة
 من ميناء كاوشيونغ منطقة التجارة الحرة
 تاويوان للشحن الجوي بارك منطقة التجارة الحرة

تايوان FTZs

تركيا
 مرسين

الإمارات العربية المتحدة
 الإبداعي مدينة الفجيرة
 مدينة دبي للإنترنت
 مدينة دبي للإعلام
 مدينة دبي للاستوديوهات
 وسائل الإعلام الدولية والمنطقة العالمية للإنتاج
 قرية دبي للمعرفة
 مدينة دبي الطبية
 مركز دبي المالي العالمي
 دبيوتك
 منطقة دبي للتعهيد
 المنطقة الحرة لجبل علي
 مدينة رأس الخيمة وسائط الإعلام
 رأس الخيمة تكنولوجيا المعلومات بارك
 رأس الخيمة منطقة التجارة الحرة

أوروبا

النمسا
(جزء من الاتحاد الأوروبي)
 لينز «(ميناء على نهر نهر الدانوب)
 فيينا (ميناء على نهر نهر الدانوب) بيلاروس
 بريست المنطقة الاقتصادية الحرة
 غرودنو المنطقة الاقتصادية الحرة

 كرواتيا
 رييكا، 1723
 الدنمارك  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 فريبورت كوبنهاغن (Københavns Frihavn)

 فنلندا  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 المنطقة الحرة للابينرانتا (Lappeenrannan Vapaa - alue)
 فريبورت Hanko (Hangon Vapaasatama)
 فرنسا  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 إنشاء منطقة خالية من فيردون -- بورت دي بوردو (منطقة franche دو فيردون—بورت دي بوردو)
 ألمانيا  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 فريبورت هامبورغ (Freihafen هامبورغ ')
 فريبورت بريمن (Freihafen بريمن ')
 فريبورت وبريمرهافن (Freihafen بريمرهافن ')
 فريبورت إمدن (Freihafen Emden)
 فريبورت وكيل (Freihafen كييل ')
 فريبورت كوكسهافن (Freihafen كوكسهافن ')
 فريبورت دغندورف (Freihafen Deggendorf)
 فريبورت ودويسبورغ (Freihafen دويسبورغ ')
 جورجيا
 أجاريا جمهورية ذات حكم ذاتى
 باتومي، 1878-1886 (ثم روسيا)
 اليونان  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 المنطقة الحرة للبيرايوس
 المنطقة الحرة للتسالونيكي
 المنطقة الحرة للكاندية
 أيرلندا  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 Ringaskiddy ميناء الحرة
 شانون المنطقة الحرة

 جزيرة آيل أوف مان
 Ronaldsway مطار (Ballasala)

 إيطاليا  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 ليفورنو، 1675-1860
 إنشاء منطقة خالية من تريستا (بورتو فرانكو دي تريستا)
 إنشاء منطقة خالية من فينيسيا (بورتو فرانكو دي فينيتسيا)

 مالطا  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 مالطا فريبورت
 لاتفيا  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 ميناء حر ريغا
 الحرة ميناء Ventspils
 ليتوانيا  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 الحرة ميناء كلايبيدا
 البرتغال  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 إنشاء منطقة خالية من ماديرا—Caniçal (سونا فرانكا دا ماديرا—Caniçal)
 روسيا
 ناخودكا
 فلاديفوستوك، 1861-1909

 إسبانيا  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 المنطقة الحرة للبرشلونة (سونا دي فرانكا برشلونة)
 المنطقة الحرة للقادس (سونا دي فرانكا قادس)
 المنطقة الحرة للفيغو (سونا دي فرانكا فيغو)
 المنطقة الحرة ولاس بالماس دي غران كناريا (سونا فرانكا دي لاس بالماس دي غران كناريا)
 (سبتة ومليلة لا الموانئ الحرة أو المناطق الحرة لأنها أجزاء من أسبانيا، ولكن ليس من جانب الاتحاد الأوروبي لالجمارك والمكوس)
 السويد  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 Marstrand، 17th القرن
 سانت بارتيليمي، 1785-1878

 تركيا
 مرسين
 أوكرانيا
 ميناء حر ومنطقة اقتصادية حرة أوديسا
 1819-1858
 التجارة ميناء بحري من أوديسا، 1 كانون الثاني / يناير 2000 لمدة 25 عاما
 المملكة المتحدة  (جزء من الاتحاد الأوروبي)
 ليفربول المنطقة الحرة
 Prestwick المنطقة الحرة بمطار
 ساوثامبتون المنطقة الحرة
 تيلبوري المنطقة الحرة
 ميناء والانحراف المنطقة الحرة
 Humberside المنطقة الحرة
 لندن دوكلاندز

 الأمريكتين
 الأرجنتين
 سونا فرانكا لا بلاتا

 برمودا
 ميناء حرا من ميناء هاميلتون، هاملتون، برمودا
 البرازيل
 سونا دي فرانكا ماناوس
 شيلي
 مدينة إكويك
 الجمهورية الدومينيكية
 ميجا من ميناء بونتا Caucedo

http://strategis.ic.gc.ca/epic/internet/inimr-ri.nsf/en/gr115831e.html
http://www.port-technology.com/projects/caucedo/

 نيكاراغوا
 ماناغوا[سونا http://www.czf.com.ni/ فرانكا (الميناء الحر)]

 بنما
 كولون
 أوروغواي
 كاراسكو المطار الدولي (الميناء الحر)
 سونا دي فرانكا مونتيفيديو
 سونا فرانكا كولونيا

 الولايات المتحدة
 وزارة التجارة الأمريكية (إدارة التجارة الدولية) : الولايات المتحدة قائمة من مناطق التجارة الخارجية

 فنزويلا
 ميناء حر جزيرة مارغاريتا (بويرتو دي ليبري مارغريتا)
 المنطقة الحرة للParaguaná شبه الجزيرة (سونا فرانكا دي دي لوس انجليس لPenínsula Paraguaná'')

مراجع

مناطق اقتصادية خاصة

ميناء حر


Elisabeth Plum (født 3. december 1952) er en dansk forsker, forfatter og foredragsholder. Plum er mag.art. i kultursociologi og uddannet psykoterapeut med speciale i organisationsudvikling. Fra 2007 til 2010 var Plum gæsteprofessor ved Middlesex University Business School i London.

Plum skrev den første bog i Danmark om mangfoldighedsledelse i samarbejde med Benedikte Jacobs og Dorte Cohr Lützen i 2001. Begrebet er en oversættelse af det amerikanske begreb Diversity Management, som analyserer ledelsesværktøjer ud fra en antagelse om, forskellighed er "en styrke, der kan berige organisationernes fælles erfaring og udvikling."

I 2007 udviklede Plum en ny version af begrebet Kulturel Intelligens, der adskiller sig fra tidligere versioner ved at være defineret som en social kompetence, der kun kan ses i det interkulturelle møde, og derfor ikke kan måles hos et enkelt individ. Plums definition af kulturel intelligens blev udviklet til bogen Kulturel intelligens, som hun skrev i samarbejde med Benedikte Achen, Inger Dræby og Iben Jensen i 2007.

Plum var leder af det europæiske lederudviklingsprogram, Crossing the Boundaries i 1996 - 1999 og i 2004 - 2007. I 1982-1987 var Plum medlem af ligestillingsudvalget i Dansk Magisterforening og hun sad i bestyrelsen på Institut for Uddannelsesforskning på Roskilde Universitet i 1994-97.

Bibliografi

 Elisabeth Plum & Anette Zobbe (2021). Projektteaming – samarbejde er projektlederens vigtigste redskab. Djøf Forlag.

Udvalgte artikler
2015: "Tag lederskab af projektgruppens kultur – og skab større værdi" artikel for Foreningen Dansk Projektledelse.

2014: "In need of a more modern culture paradigm" artikel på Dansk Industris Global Leadership Academy

2013: "Actively managing differences - They found the overlooked resource for innovation." artikel på Dansk Industris Global Leadership Academy,

2007: "Kulturel intelligens - at skabe konstruktivt samarbejde på tværs af forskelle"

2006: "Mangfoldighedsledelse – dynamikken mellem ligestilling og ressourcer", artikel i tidsskriftet: Erhvervspsykologi, Vol. 4, nr. 1, marts 2006

Noter

Eksterne henvisninger
 Plum & Co ApS , officiel hjemmeside, hentet 6. januar 2016.
 Gyldendals forfattere , beskrivelse af Elisabeth Plum, hentet 12. januar 2016.
 KVINFOs ekspertdatabase , beskrivelse af Elisabeth Plum, hentet 12. januar 2016.
 Kulturel intelligens , hjemmeside tilhørende Plum & Co ApS, hentet 6. januar 2016.

Faglitterære forfattere fra Danmark
Ledelsesteoretikere
Dansksprogede forfattere fra Danmark
Elisabeth

Elisabeth Plum


L'île de la Venne est une île de Belgique située à Esneux (province de Liège).

Toponymie
L'île de la Venne doit son nom au substantif « venne » désignant un barrage.

Histoire
L'île a été utilisée comme pré, verger et oseraie.

Références

Île en Belgique
Géographie de la province de Liège
Esneux

Île de la Venne


SS Andrea Doria (udtalt [andrɛːa dɔːrja]) var en italiensk oceanliner, der sank i 1956 ud for USAs kyst.

Det blev bygget d. 16. juni 1951 i den italienske by Genova. Den 25. juli 1956, mens Andrea Doria nærmede sig kysten ved Nantucket, Massachusetts, på vej mod New York City, kolliderede hun med det østgående skib M/S Stockholm, som sejlede lige ind i siden på skibet. Cirka 1.660 passagerer blev reddet og 46 døde.

Skibe fra USA

SS Andrea Doria


The Scottish football league system is a series of generally connected leagues for Scottish football clubs.

The Scottish system is more complicated than many other national league systems, consisting of several completely separate systems or 'grades' of leagues and clubs. As well as senior football there is junior football, and also amateur football and welfare football.

In senior football in Scotland there is one national league, the Scottish Professional Football League (SPFL), which has four divisions. There are also several regional leagues (most notably the Highland Football League and since 2013 the Lowland Football League). From 2014–15, a promotion/relegation play-off between the two regional leagues and the SPFL national league was introduced for the first time.

Two clubs based in England play in the senior Scottish system - Berwick Rangers in the Lowland League and Tweedmouth Rangers in the East of Scotland League. A small number of English amateur clubs in the lowest levels of the game, based on or around the Anglo-Scottish border, also compete in Border Amateur Football League for geographical and travel reasons.

Men's system

Until 2013 Scottish football had no pyramid league system, and as a result it was impossible for clubs in regional leagues to progress into the national leagues, unless a vacancy opened in the Scottish Football League. The final example of this was ahead of the 2008–09 season, where Gretna's demise allowed Annan Athletic to take their place. Overall, the structure of men's football in Scotland was among the most fractured and multi-faceted in Europe, being unique in having a plurality of adult male governing bodies (with Seniors, Juniors, Amateurs and Welfarers - see below). It was not uncommon for a given town or county to have clubs in as many as three or four separate systems.

Moves towards creating a pyramid system began in 2008 under the tenure of Scottish Football Association (SFA) chief executive Gordon Smith, with discussions between the SFA and the regional and junior leagues. On 7 May 2013 Scottish Premier League clubs unanimously agreed on the introduction of a pyramid structure to Scottish football along with the reintroduction of a single governing body for the 42 clubs competing at a national level, a revised financial distribution model, and the possibility of a promotion/relegation play-off between the top two divisions.

Senior football

The current system has been in place since 2013–14, when the Scottish Professional Football League was formed by a merger of the Scottish Premier League (tier 1) and the Scottish Football League (tiers 2–4). At the same time, the Lowland Football League (tier 5) was founded, and from 2014 to 2021 the leagues below (tier 6) began to be incorporated as each joined the system. For each division, its official name, number of clubs, number of games, and promotion/relegation spots are given:

The leagues below level four are classed as "non-league football", meaning they are outside the Scottish Professional Football League and are played on a regional not a national basis. The Lowland League was created in 2013–14 and runs in parallel with the Highland League to form level five on the pyramid. Since 2014–15 the two league winners have played off against each other, with the winner then playing the team finishing 10th in League Two in a promotion/relegation play-off for a place in the SPFL.

Below the Highland League is the Midlands League (20 clubs); North Caledonian Football League (12 teams, including one reserve team); and the North Region League (30 clubs, 2 divisions). Below the Lowland League is the East of Scotland Football League (59 clubs, including one reserve team, 4 divisions); the South of Scotland Football League (12 clubs, including one reserve team); and the West of Scotland Football League (80 clubs, 5 divisions).  At end of season, round robin promotion play-offs take place between the winners of feeder leagues of the Highland and Lowland League respectively (subject to each club meeting licensing criteria) for promotion to tier 5.

At the start of the 2023–24 season, this totalled 291 teams across 20 divisions.

Cup competitions
All clubs in tier 5 and above automatically enter the Scottish Cup, along with clubs in other divisions who are full members of the Scottish Football Association. Up to three non-SFA members can qualify for the Scottish Cup each season by winning the East, South or West leagues, or the East, South and West Cup-Winners Shield. All 42 SPFL clubs compete in the Scottish League Cup, along with the Highland and Lowland champions, and one of the runners-up. The Scottish Challenge Cup features 30 SPFL clubs from outside the Premiership, Under 21s teams, and four from the Highland and Lowland leagues.

The SFA South Region Challenge Cup is for all 164 non-league clubs in the Lowland area (excluding reserve or B teams). The SFA North Region Challenge Cup existed between 2007 and 2009. There are also a variety of smaller cup tournaments at league and regional level.

Junior football

The Scottish Junior Football Association (SJFA) manages two regions: the SJFA East Region of 19 clubs; and the SJFA North Region of 34 clubs (4 clubs withdrew for 2022–23). This represents a total of 53 teams across 3 divisions. The term 'junior' refers not to the age of the players but the level of football played. These two regions joined the pyramid system at tier 6 below the Highland League in 2021–22.

Members of the SJFA, consisting of 114 teams in total from the two regions as well as the East of Scotland League and West of Scotland League (5 teams are in abeyance for 2022–23), participate in the Scottish Junior Cup. Up to three non-SFA members can qualify for the Scottish Cup each season by winning the Midlands League, North Superleague, or the Junior Cup. Banks O' Dee also enter senior tournaments in the Aberdeenshire Cup and Shield, and run an Under-20s team in the Senior development structure (the Aberdeenshire & District League).

In 2020, as part of a long process to form an integrated footballing pyramid structure, all 63 West Region Junior clubs decided to depart and join the newly founded West of Scotland Football League, a feeder to the Lowland League. Between 2017 and 2020 more than half of the East Region clubs departed the junior ranks, joining the senior East of Scotland Football League which is also below the Lowland League. The remaining clubs in the East Premiership South made the same move to the East of Scotland League for season 2021–22, and the East Premiership North clubs formed the Midlands League at tier 6 below the Highland League. The North Region also joined the pyramid structure at the same level. The northern leagues at that level entered the pyramid later in July.

Amateur football

Again separate from the above, and generally agreed to lie 'below' the senior and junior levels, are the hundreds of clubs in membership of the Scottish Amateur Football Association which oversees 50 leagues - although this includes Sunday League football and futsal competitions. Prestige centres around the historic Scottish Amateur Cup. A number of Senior and Junior clubs run reserve teams in Amateur football. Student and Police football is also affiliated to the SAFA.

As of 2022–23 there are 360 teams – in 12 geographic leagues containing a total of 31 league divisions – playing Saturday football under a regular August–May season. In addition there are 137 teams playing in four specialist Saturday Morning leagues (including one for Glasgow Colleges Amateur Football Association) in Dundee and Glasgow, plus 22 teams playing in Strathclyde Evangelical Churches Football League.

There are also 90 teams playing in the Summer Saturday leagues (season 2022), most of which are located in the Highland; 244 teams are in the Sunday League system.   Saturday Leagues (Winter)

 Saturday Leagues (Summer)

 Sunday Leagues

Welfare football

Roughly concurrent with the Scottish Amateur Football Association is the Scottish Welfare Football Association, which has a very low profile nationally. The SWFA was established in the aftermath of World War I, and oversees leagues mainly operating Sunday and summer or midweek football, predominantly in the north of Scotland.

From a peak of over 500 clubs, there were 158 teams in membership in November 2012, down from 238 teams in 2007.

As of Season 2022 (Summer) and 2022–23 (Winter) there are 100 teams in 8 geographic leagues, plus 13 clubs playing in Warriors Premier League.

Reserve and Youth football
The reserve and youth leagues are mostly governed by the relevant adult leagues.

Women's system

Senior football
Senior leagues of women's football in Scotland are structured as follows:

Youth football

Cup competitions
The Scottish Women's Cup is open to all senior teams affiliated with Scottish Women's Football. There are also the Scottish Women's Football League Cup, Scottish Women's Football League Plate, Scottish Women's Championship Cup, and Highlands & Islands League Cup.

See also

List of association football competitions
List of football clubs in Scotland

References

Scotland

Scottish football league system


Onthophagus kolenatii é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1893 por Reitter.

Referências

Ligações externas

kolenatii
Coleópteros descritos em 1893

Onthophagus kolenatii


Cascada en un paisaje rocoso es una pintura de Jacob Ruysdael realizada entre 1660 y 1670. Aunque el paisaje es de Escandinavia, Ruysdael nunca había visitado este escenario. Desde mediados de la década de 1650 se embarcó en una serie de cuadros de cascadas, rodeadas de altos árboles, inspirada en la obra del artista Allart van Everdingen, que sí había recorrido Noruega y Suecia en 1644 y que ejerció una fuerte influencia en él.

Referencias

Enlaces externos

Cuadros de los años 1660
Colecciones de la National Gallery de Londres
Arte de paisajes
Agua en el arte

Cascada en un paisaje rocoso


Ole Martin Årst (født 19. juli 1974 i Bergen, Norge) er en norsk tidligere fodboldspiller (angriber).

På klubplan spillede Årst størstedelen af sin 19 år lange karriere i hjemlandet, hvor han primært var tilknyttet Tromsø. Han spillede også syv år i Belgien, hvor han havde ophold hos både Anderlecht, Gent og Standard Liège. I 1996 var han med til at vinde den norske pokaltitel med Tromsø. Han opnåede desuden at blive topscorer i både den norske og belgiske liga.

Årst spillede desuden 22 kampe og scorede to mål for Norges landshold, som han debuterede for 31. januar 2000 i en venskabskamp mod Island.

Titler
Norsk pokalturnering
 1996 med Tromsø

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Norge
Fodboldspillere fra Tromsø IL
Fodboldspillere fra KAA Gent
Fodboldspillere fra RSC Anderlecht
Fodboldspillere fra Standard Liège
Personer fra Bergen

Ole Martin Årst


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 30. srpnja  Joan Halifax, američka antropologinja, zen učiteljica i aktivistica za ljudska prava

Smrti

 16. svibnja  Bronisław Malinowski, britanski antropolog i etnolog poljskoga podrijetla (* )

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Znanost u 1942.


Antonivka (en ) est une commune urbaine de l'oblast de Kherson, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Géographie
Antonivka est une banlieue nord-est de la ville de Kherson, au bord du Dniepr.

C'est sur le territoire de la commune, sur la rive droite du Dniepr, qu'aboutissent les ponts qui permettent de relier les deux rives du fleuve, un pont autoroutier et un pont ferroviaire.

Population

Galerie

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Kherson

Antonivka (oblast de Kherson)


සෛලීය ශ්වසනය ජීවීන්ගේ  සෛල තුල පෝෂ්‍ය ද්‍රව්‍ය වල අඩංගු ජෛවරසායනික ශක්තිය ATP බවට පත්කිරීමට සිදුවන පරිවෘත්තීය ක්‍රියා දාමයක හා විවිධ  ක්‍රියාවලීන් ගේ එකතුවක් වේ. ශ්වසනයේදී සිදුවන ප්‍රතික්‍රියා විශාල  අනු කුඩා අණු බවට  බිදහෙලන     අපවෘත්තිය ක්‍රියා වේ. , which break large molecules into smaller ones, releasing energy in the process, as weak so-called "high-energy" bonds are replaced by stronger bonds in the products. Respiration is one of the key ways a cell releases chemical energy to fuel cellular activity. Cellular respiration is considered an exothermic redox reaction which releases heat. The overall reaction occurs in a series of biochemical steps, most of which are redox reactions themselves. Although cellular respiration is technically a combustion reaction, it clearly does not resemble one when it occurs in a living cell because of the slow release of energy from the series of reactions.

References

සෛලීය ශ්වසනය ජ


ألكساندرس ستراكوفس، من مواليد 26 يونيو 1955 في مادونا في لاتفيا في الاتحاد السوفييتي، لاعب كرة قدم سوفييتي سابق، ومدرب كرة قدم لاتفي حالي.

درب منتخب لاتفيا لكرة القدم بين عامي 2001 و2004، وهو يدربهم منذ عام 2007.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون لاتفيون
رياضيون لاتفيون مغتربون في أذربيجان
رياضيون لاتفيون مغتربون في روسيا
لاتفيون مغتربون في أذربيجان
لاتفيون من أصل روسي
لاعبو الاتحاد الأوروبي لكرة القدم الذهبيون
لاعبو دينامو موسكو
لاعبو كرة قدم رجالية سوفيت
لاعبو كرة قدم سوفيت
لاعبو كرة قدم لاتفيون
مدربو الدوري الروسي الممتاز
مدربو بطولة أمم أوروبا 2004
مدربو سبارتاك موسكو
مدربو كرة قدم لاتفيون
مدربو كرة قدم مغتربون في أذربيجان
مدربو كرة قدم مغتربون في روسيا
مدربو منتخب لاتفيا الوطني لكرة القدم
مدربو نادي سكونتو
مدربون رياضيون لاتفيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1955

ألكساندرس ستراكوفس


Cefalizacija je proces u evoluciji pri kojem se u prednjem dijelu tijela koncentriraju osjetila, živčane stanice i usta pri čemu se formira glava organizma. Susreće se uglavnom kod pokretnih i dvobočno simetričnih organizama, a prvi se put pojavljuje kod kolutićavaca.

Izvori

Evolucija

Cefalizacija


ميرباكا أو أييا تريادا  هي مدينة في أرغوليس في إقليم وسط اليونان في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1230 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في أرغوليذا
قرى اليونان
مدن اليونان

ميرباكا


Stade de France est une station en construction de la ligne 15 du métro de Paris. Contractuellement incluse dans la construction de la ligne 16, la station est la seule de la section est de la ligne 15 en construction en 2022.

Caractéristiques
La station devrait ouvrir à l'horizon 2031. Elle sera implantée au sud et le long de l'actuelle gare de La Plaine - Stade de France. Ses quais seront à une profondeur de . La conception de la station est confiée en 2016 à l'agence d'architecture bordas+peiro.

Construction
Les travaux de construction de la boite souterraine de la station sont attribués à un groupement constitué d'Eiffage Génie Civil, en qualité de mandataire et de Razel Bec, Eiffage Rail, TSO et TSO Caténaires en tant que cotraitants.

La construction de la station a débuté en juillet 2020 avec la réalisation des murs souterrains verticaux, jusqu'en mai 2021. Ensuite, ont été mis en place les piliers pré-fondés visant à soutenir les futurs niveaux souterrains de la station. Fin 2021 la dalle de couverture est en construction. Le creusement de la station à l'abri de cette dalle sera effectué courant 2022.

Courant 2022, la station est traversée par le tunnelier Sarah provenant du puits Agnès à Aubervilliers en direction de l'ouvrage Finot à Saint-Ouen.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne 15 du métro de Paris
 Ligne B du RER d'Île-de-France

Future station du métro de Paris
Station de la ligne 15 du métro de Paris
Station de métro à Saint-Denis (Seine-Saint-Denis)

Stade de France (métro de Paris)


Fellbach ist der Name folgender Orte:

 Fellbach, Stadt im Rems-Murr-Kreis, Baden-Württemberg
 Fellbach (Reisbach), Ortsteil des Marktes Reisbach, Landkreis Dingolfing-Landau, Bayern
 Fellbach (Gemeinde Steinfeld), Ortschaft von Steinfeld, Bezirk Spittal an der Drau, Kärnten
 Fellbach BE, Weiler von Lauperswil, Kanton Bern

Fellbach ist der Name folgender Gewässer:
 Fellbach (Lielibach), Nebenfluss des Lielibachs bei Beckenried, Kanton Nidwalden
 Fellbach (Saaser Vispa), Nebenfluss der Saaser Vispa bei Saas-Balen, Kanton Wallis
 Fellbach (Simssee), südöstlicher Zufluss des Simssees bei Pietzing, Gemeinde Riedering, Landkreis Rosenheim, Bayern

Siehe auch:
 Fällbach (Begriffsklärung)
 Fehlbach
 Feldbach

Fellbach (Begriffsklärung)


Ivar Giaever (Bergen, 5. travnja 1929.), američki fizičar norveškoga podrijetla. Diplomirao (1952.) na Norveškom tehnološkom institutu (eng. Norwegian Institute of Technology) u Trondheimu, doktorirao (1964.) na Rensselaer politehničkom institutu (eng. Rensselaer Polytechnic Institute) u Troyu, SAD, gdje je i radio od 1958. do 1969. Poslije se bavio biofizikom. Za istraživanja i otkrića u vezi s takozvanim tunelskim učinkom (tuneliranje) kod poluvodiča i supervodiča dobio s L. Esakijem i B. Josephsonom Nobelovu nagradu za fiziku 1973.

Tuneliranje

Tuneliranje, tunelski efekt ili tunelski učinak  je kvantnomehanička pojava pri kojoj postoji vjerojatnost da elementarna čestica svlada prepreku (potencijalnu barijeru) kada to zakoni klasične fizike ne dopuštaju. Primjerice, pri naletu čestice na središte odbojne sile kojoj je potencijalna energija veća od kinetičke energije čestice, klasično je moguće samo odbijanje čestice. Ipak, zahvaljujući valnim svojstvima koja kvantna mehanika pridjeljuje elementarnim česticama, valna funkcija čestice ne iščezava ni u samoj barijeri, ni iza nje. Stoga postoji određena vjerojatnost (dana kvadratom modula valne funkcije) da se čestica nađe i u klasično zabranjenim područjima prostora. Ta vjerojatnost ovisi o visini i širini barijere, a pokusi potvrđuju da je, pri naletu mnoštva čestica, broj onih koje prođu barijeru proporcionalan kvantno-mehanički izračunanoj vjerojatnosti.

Tuneliranjem su protumačene mnogobrojne pojave u nuklearnoj i atomskoj fizici, poput alfa raspada atomskih jezgri (George Gamow, 1928.), spontane nuklearne fisije, emisije elektrona iz metalnih površina u supravodičima. U posljednjem slučaju riječ je o posebnom tipu tuneliranja vezanom uz energijski procijep i promijenjenu gustoću stanja za normalno vodljive kvazičestice u supravodiču. Struja elektrona koji prolaze tuneliranjem kroz potencijalnu barijeru našla je primjenu u pretražnom mikroskopu s tuneliranjem, kojom se ispituje elektronska struktura površina vodljivih uzoraka.

Izvori

Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku
Američki fizičari
Norveški znanstvenici

Ivar Giaever


Rudolph Pfefferkorn (* 29. Mai 1826 in Frankfurt am Main; † 5. Oktober 1883 ebenda) war ein deutscher Jurist und Kommunalpolitiker in Frankfurt am Main.

Leben und Beruf
Rudolf Pfefferkorn war der Sohn des Garnisonarztes Johann Peter Hieronymus Pfefferkorn (1793–1850) und dessen Ehefrau Susanna geborene Sackreuter (1797–1872). Seine Schwester Maria heiratete Anton Heinrich Emil von Oven. Er erwarb das Reifezeugnis in seiner Vaterstadt. Anschließend studierte er an den Universitäten Berlin, Tübingen, Bonn sowie Göttingen, und zwar zunächst Theologie und Philosophie, ehe er zur Rechtswissenschaft überwechselte. 1845 trat er der Burschenschaft Alemannia Bonn bei; 1849 wurde er Ehrenmitglied der Burschenschaft Hannovera in Göttingen.

Nach Studienabschluss promovierte er zum Dr. jur. und ließ sich 1850 als Rechtsanwalt in Frankfurt am Main nieder. Als 1878 das Oberlandesgericht Frankfurt eingerichtet wurde, erhielt er die Zulassung bei diesem Gericht. Darüber hinaus war er 25 Jahre Rechtsberater der Dr. Senckenbergischen Stiftung.

Auch kommunalpolitisch betätigte sich Rudolph Pfefferkorn. Von 1857 bis 1866 gehörte er der Ständigen Bürgerrepräsentation der Freien Stadt Frankfurt am Main und darüber hinaus von 1859 bis 1865 dem Gesetzgebenden Körper der Freien Stadt Frankfurt am Main an. 1858 zählte er zu einer achtköpfigen Gründungskommission, die sich für die Errichtung des Zoologischen Gartens Frankfurt einsetzte. Ziel war, einen durch Spenden finanzierten Zoo zu schaffen, der der Bildung und Erholung aller Bürger dienen sollte und probeweise mindestens 10 Jahre bestehen sollte. Mit diesem Vorhaben wurde 1858 begonnen. Frankfurt am Main war damit nach Berlin die zweite deutsche Stadt, die über einen solchen Tierpark verfügte. Die Mitglieder der Gründungskommission wurden auf der Gründungssitzung der Zoologischen Gesellschaft in den Verwaltungsrat gewählt.

Literatur
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 4: M–Q. Winter, Heidelberg 2000, ISBN 3-8253-1118-X, S. 309.
 Jochen Lengemann: MdL Hessen. 1808–1996. Biographischer Index (= Politische und parlamentarische Geschichte des Landes Hessen. Bd. 14 = Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Hessen. Bd. 48, 7). Elwert, Marburg 1996, ISBN 3-7708-1071-6, S. 292.
 Robert Schrotzenberger: Francofurtensia. Aufzeichnungen zur Geschichte von Frankfurt am Main. 2. vermehrte und verbesserte Auflage, Selbstverlag, Frankfurt am Main 1881.
 Henning Tegtmeyer: Mitgliederverzeichnis der Burschenschaft Hannovera zu Göttingen 1848-1998. Düsseldorf 1998, S. 11.

Weblinks
 http://www.frankfurter-stiftungen.de/stiftungsdatenbank/dr-senckenbergische-stiftung/
 http://www.senckenbergische-stiftung.de/einfuehrung.html

Einzelnachweise

Rechtsanwalt (Deutschland)
Mitglied der Ständigen Bürgerrepräsentation der Freien Stadt Frankfurt
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1826
Gestorben 1883
Mann

Rudolph Pfefferkorn


Os dielétricos artificiais são materiais compostos fabricados, muitas vezes consistindo em séries de formas ou partículas condutoras em uma matriz de suporte não condutora, projetada para ter propriedades eletromagnéticas específicas, semelhantes às de dielétricos. Desde que o espaçamento da estrutura seja menor que um comprimento de onda, essas substâncias podem refratar e difratar ondas eletromagnéticas e são usadas para fazer lentes, grades de difração, espelhos e polarizadores para micro-ondas. Estes foram primeiramente conceituados, construídos e implantados para interação na faixa de frequência de micro-ondas nas décadas de 1940 e 1950. O meio produzido, o dielétrico artificial, tem uma permissividade efetiva e uma permeabilidade efetiva, ambas previamente planejadas.

Além disso, alguns dielétricos artificiais podem consistir em estruturas irregulares, misturas aleatórias ou uma concentração não uniforme de partículas.

Os dielétricos artificiais entraram em uso com as tecnologias de radares que utilizam micro-ondas, desenvolvidas entre as décadas de 1940 e 1970. O termo "dielétricos artificiais" entrou em uso porque estes são análogos macroscópicos de dielétricos naturais. A diferença entre a substância natural e a artificial é que os átomos ou moléculas são materiais criados artificialmente (por humanos). Os dielétricos artificiais foram propostos devido à necessidade de estruturas e componentes leves para vários dispositivos de emissão de micro-ondas.

Trabalho seminal
O termo dielétrico artificial foi criado por Winston E. Kock em 1948, quando ele trabalhava nos Laboratórios Bell. Ele descrevia materiais de dimensões práticas que imitavam a resposta eletromagnética de sólidos dielétricos naturais. Os dielétricos artificiais surgiram da necessidade de materiais leves e de baixa perda para dispositivos grandes e pesados.

Análogo de dielétrico

Dielétricos naturais, ou materiais naturais, são usados como modelo para os dielétricos artificiais. Quando um campo eletromagnético é aplicado a um dielétrico natural, respostas locais e dispersões ocorrem no nível atômico ou molecular. A resposta macroscópica do material é então descrita como permissividade elétrica e permeabilidade magnética. No entanto, para que essa resposta macroscópica seja válida, um tipo de ordenamento espacial deve estar presente entre os dispersores. Além disso, uma certa relação ao comprimento de onda faz parte de sua descrição. Uma estrutura de grade, com algum grau de ordenação espacial está presente. Além disso, o campo aplicado é maior em comprimento de onda do que o espaçamento da grade. Isso permite que uma descrição macroscópica seja expressa em permissividade elétrica e permeabilidade magnética.

Para fabricar permissividade e permeabilidade artificiais, é necessário acessar os átomos. Este grau de precisão é imprático. No entanto, no final da década de 1940 - no domínio de comprimentos de onda longos, como frequências de rádio e micro-ondas - tornou-se possível fabricar dispersores mais acessíveis e em maior escala que imitam a resposta local de materiais naturais - juntamente com uma resposta macroscópica sintetizada. Nos campos de radiofrequência e micro-ondas, foram montadas tais estruturas de rede cristalina artificial. As dispersões responderam a um campo eletromagnético da mesma maneira que átomos e moléculas em materiais naturais, e o meio se comportou como dielétricos com uma resposta efetiva.

Os elementos de dispersão são projetados para espalhar o campo eletromagnético de uma maneira prescrita. A forma geométrica dos elementos – esferas, discos, tiras condutoras, etc. – contribuem para os parâmetros de projeto.

Meio com haste
 O meio com haste (meio de plasma) também é conhecido como malha de arame e grade de arame. É uma rede quadrada de fios finos paralelos. A pesquisa inicial referente a este meio foi conduzida por J. Brown, KE Golden e W. Rotman.

Metamateriais
Os dielétricos artificiais tem uma ligação histórica direta aos metamateriais.

Referências

Ligações externas
 Um dielétrico artificial (vídeo aula). Eletromagnética e Aplicações (Física). Instituto de Tecnologia de Massachusetts (MIT)

Eletromagnetismo
Física atômica e molecular

Dielétricos artificiais


Bradgratia é um gênero de rangeomorfo que viveu durante o período Ediacarano.

Descrição
Bradgatia é composta por várias "folhas" primárias que emergem de um único ponto. Este plano corporal, descrito como 'multipolar', confere-lhe um aspecto semelhante ao de uma alface. Bradgatia foi interpretada como tendo vivido ancorada ao fundo do mar. Dependendo da força das correntes que foi submetida, espécimes de Bradgatia podem ser completamente circulares, ou muito fortemente alinhados. Alguns indivíduos de Bradgatia de Newfoundland estão entre os mais excepcionalmente preservados dentre todos os fósseis Ediacaranos, e que também podem estar entre os maiores, atingindo em excesso 50 centímetros. Os menores espécimes de Bradgatia têm pouco menos de 4 cm de comprimento, então os primeiros estágios de crescimento de Bradgatia ainda não foram determinados.

Referências
Animais do Ediacarano

Espécies fósseis descritas em 1995

Bradgatia


السخام أو الرسائل المزعجة أو الرسائل العشوائية ، هو استخدام أنظمة الإرسال الإلكترونية لإرسال رسائل لا يرغب المستخدم بتلقيها، تختلف أنواع الرسائل الغير مرغوبة، ولكن معظمها تُرسل لترويج إعلانات أمر ما من مثل: سلع وبضائع، أو خدمات، وأفكار.

لا ينحصر مصطلح السُخام على سُخام البريد الإلكتروني فقط والذي يُعد أبرزها، بل يشمل سُخام الرسائل الفورية، وسُخام محركات البحث، وسُخام المدونات الإلكترونية، وسُخام أنظمة الويكي، وسُخام الإعلانات المُبوبة، وسُخام الهواتف المحمولة، وسُخام المنتديات العنكبوتية، ورسائل مزعجة الناسوخ، وسُخام وسائل التواصل الاجتماعية، ورسائل مزعجة تطبيقات الهواتف الذكية، ورسائل مزعجة إعلانات التلفاز، ورسائل مزعجة الملفات التشاركية.

يُطلق على هذه العملية باللغة العربية مصطلح السُخام، والذي يُشير بالأصل إلى السواد الذي يعلو القدر من جراء دخان النار، والذي عادةً ما يكون مزعجاً وغير مرغوب به.

يَظل السُخام قابل للاستمرار اقتصادياُ، وذلك لأن تكاليف عملية تشغيله تنحصر بشكل رئيس فقط في إعداد قوائم البريد الإلكتروني، وتشغيل الخوادم، وتحديد نطاقات عناوين الأي بي وأسماء النطاقات. ومن الصعب تحميل المرسلين مسؤولية إرسال رسائل بشكل ضخم. الشخص الذي يساهم في صناعة السُخام يسمى سَخَاماً، أو سبامر .

التاريخ

قبل الشابكة
سمحت ويسترن يونيون في أواخر القرن التاسع عشر الميلادي بإرسال رسائل التيليغراف على شبكاتها لعدة جهات، وأول حادثة سُخام مسجلة كانت في مايو 1864م عندما تلقى عدة سياسيين بريطانيين عبر التيليغراف رسائل إعلانية عن طبيب أسنان غير مرغوب بها.

التاريخ
حدثت أولى حالات السُخام الموثقة في عام 1978م، عندما أرسل غراي ثورك رسائل إعلانية تفيد بتوفر منتج جديد من حواسيب شركة ديجيتال إكويبمنت كوربورايتشن، إلى 393 شخص عبر الأربانت، بدلاً من إرسال رسائل منفردة لكل شخص كما هي العادة حينها، قام وبالتعاون مع مساعده كارل غارتلي بكتابة بريد إلكتروني واحد وإرساله بشكل ضخم. كانت ردة فعل المجتمع سلبية بشدة، ولكن أحدث السُخام بعض المبيعات.

تعريف الرسائل الاقتحامية pollupostage
مصطلح البيان المزعج أو الرسائل مزعجة «سبام» هو بعث رسائل كثيرة (في كثير من الأحيان للدعاية والإشهار لمتلقين دون رضاهم)، والتي تستقي معلوماتهم من الشبكة الافتراضة. كلمة «سبام» هو اسم ماركة لقطعة لحم كانت تسوق من طرف شركة هورميل للأغذية هورميل وهي مركبة من SPiced hAM بمعنى لحم خنزير متبل، وأما ربطها بهذا الاسم يعود إلى سكاتش كانت تقوم إحدى الفرق الكوميدية الأمريكية التي تدعى مونتي بايثون، وتعود أحداث المسرحية في مطعم متخصص في بيع قطع لحم الخنزير من نوع السبام وبدخول أحد الزبائن يحاول هذا الزبون المسكين طلب شيء آخر غير السبام تكثر الضوضاء في المطعم ويبدؤون بالغناء بصوت مرتفع «سبام سبام سبام....». حتى انه لم يعد يسمع طلبه.
ويدعى ممتهني هذا النوع من الرسائل ب السباميين أو السبامر (spammers)، وهي كلمة ازدرائية!

أسباب

والغرض الرئيسي من الرسائل مزعجة (السبام) هو للإعلان بأقل الأسعار من خلال إرسال كميات هائلة من البريد الالكتروني غير مرغوب فيها (junk mail)، أو "تعدد النشر المفرط "multi-postage abusif ",
يدعي المسخم (السبامر) وبسوء نية طبعا، أن المستفيدين المسجلين طوعا في قاعدة البيانات، وأنه يتلقى رسالة من السهل إزالتها، مما يجعلها في نهاية المطاف طريقة اعلانات جد بيئية.

طريقة عمل المسخم (السبامر)
يجمع المسخم (السبامر)عناوين البريد الإلكتروني على الشابكة (الإنترنت) (في المنتديات وعلى مواقع الإنترنت، ومجموعات الحوار، إلخ.) من خلال برامج تدعى «الروبوتس»، والذي يقوم بغربلة صفحات الواب وتخزين جميع العناوين الإلكترونية الموجودة بها في قاعدة البيانات.
ولم للسبامر سوى بعث كم هائل من الاعلانات لتلك العناوين.

آثار الرسائل مزعجة (السبام)
أهم مشاكل السبام هي:
 الفضاء التي تحتله في صناديق البريد للضحايا؛
 صعوبة قراءة البريد الخاص أو ذا الطابع المهني وبالتالي إمكانية حذف أو عدم قراءة بريد مهم لصاحب العنوان.
 الوقت الضائع الناتج عن فرز وحذف الرسائل غير المرغوب فيها؛
 الطابع اللاخلاقي أو المهين التي يمكن ان تحملها مثل هته الرسائل من نصوص أو صور.
 الشريط المار الذي يضيع على شبكة الشبكات.
الرسائل مزعجة (السبام) ينطوي أيضا على تكاليف إدارية إضافية لمزودي خدمات الشابكة (الإنترنت)، مما يؤثر على تكلفة الاشتراكات. وترتبط هذه الزيادة فيما يلي:
 إدخال نظام مضادات الرسائل مزعجة antispam ؛
 توعية المستخدمين؛
 تدريب الموظفين؛
 استهلاك الموارد اضافية (خدمات الترشيح (الغربلة)، الخ..):]

مكافحة الرسائل مزعجة (السبام)

مكافحة قانونية
في العالم:
أغلب دول العالم لها قوانين ومواد تسمح بحماية الخصوصية الرقمية وتجرم بالسجن كل خرق لها كمنع العبث بعنوانك الرقمي وعدم إرسال رسالة اشهارية سواء كان إلا باتفاق مسبق عند بعض الدول أو بالسماح لك برفض استقبالها مرة أخرى.
 العالم العربي
في العالم العربي لايوجد قانون خاص بالخصوصية الرقمية ما عدا قوانين المنظمات المنتمية إليها تلك الدول العربية
 الاتحاد الأوروبي
تم في 24 أكتوبر 1995 بشأن حماية البيانات الشخصية للأفراد وحرية حركة هذه البيانات  تنص على أن هاته البيانات الشخصية يجب أن تعالج بطريقة شفافة وقانونية، مع موافقة واضحة من الشخص المعني. ولا يمكن جمع هذه البيانات إلا لوجهة واضحة ومحددة.
توجيه 12 يوليو 2002 بشأن حماية الحياة الخاصة للأفراد في قطاع الاتصالات يحظر إرسال الرسائل التجارية غير المرغوب فيها من خلال إدخال مبدأ تقيد التلقي 'opt-in بمعنى على أي متعامل الحصول على موافقة مسبقة من المتلقي لإرسال الرسائل التجارية.
 الولايات المتحدة
الولايات المتحدة وقد وضعت تشريعات لمكافحة البريد المزعج في عدد كبير من الولايات وكذلك على المستوى الاتحادي ("CAN-SPAM Act"في 16 ديسمبر 2003). وهي آلية «تقييد الإرسال» "opt-out"، بمعنى ان متلقي الرسائل التجارية يجب أن تكون لديهم امكناية طلب عدم استلام مثل هذه الرسائل، في حين أن النظام الأوروبي أكثر تقييدا لمرتكبي الرسائل التجارية، يتطلب موافقة «مسبقة» من المستخدم («تقييد التلقي»).

مكافحة إلكترونية
عادة ما يستخدم المسخم (السبامر) عناوين بريدية وهمية، لذلك من العبث الرد عليها. بالأضافة إلى أن تؤكد للمسخم (السبامر) أن هذالبريد مفعّل.
في نفس الوقت، عند تلقى الرسائل مزعجة (البريد المزعج (سبام)، قد تكون هناك وصلة في أسفل الصفحة التي تفيد بأنك إن كنت لا تريد تلقي المزيد من الرسائل اضغط هنا.وباتالي تمكن السبامر من معرفة اكيدة بأن هذا البريد مفعّل وقيد لالاستخدام. ولهذا ينصح بحذف الرسالة مباشرة.
وهناك أيضا وسائل التعرف على الرسائل مزعجة (البريد المزعج)، وعند الاقتضاء، حذف هته الرسائل على أساس القواعد التي طورت لهذا الخصوص. هناك نوعين من برامج مضادات السبام.
 المضادات للرسائل مزعجة من جهة الزبون: وتقع في جهة صاب البريد الإلكتروني. عموما تقوم هذه النظم على أساس ترشيح وغربلة تسمح من معرفة السبام، على أساس قواعد محددة سلفا، أو التعلم (النظرية الافتراضية للترشيح).
 المضادات للرسائل مزعجة من جهة الخادوم: مما يتيح تصفية البريد قبل تسليمها إلى المستفيدين. هذا النوع من الجهاز أفضل بكثير لأنه يتيح لك ايقاف الرسائل مزعجة في وقت مبكر وتجنب الإغراق للشبكة وصناديق البريد الالكتروني. وهناك حل وسط بحيث يقوم يجهز الخادوم بنظام مضاد لرسائل مزعجة يحدد على رأس الرسلة (X-Spam-Status: Yes حالة بريد مزعج: نعم). وبهذه العلامة، ليسهل على العميل التعرف عليها وبالتالي محوها.

تجنب الرسائل مزعجة (السبام)
لتجنب الرسائل مزعجة، من الضروري أن لا تكشف عن عنوان بريد إلكتروني قدر الإمكان على هذا النحو:
 عدم تتبع الرسائل: ك (نكت، الخ.) التي تدعو للمستخدم إرسالها إلى أكبر عدد ممكن من المستخدمين. هذه المواضع هي في الواقع تكون لجمع العناوين. إلا إن استطاع أن يرسل رسالة مع التأكد من اخفاء عناوين المستفيدين.
 تجنب نشر العنوان الإلكتروني على الشبكة وفي المنتديات إلى أقصى درجة ممكنة.
 إذا كان من الممكن الاستعاضة عن عنوان البريد الإلكتروني من خلال صورة (لم يتم الكشف عنها عن طريق معالجة الفراغ).
 إنشاء واحد أو أكثر من العناوين لاستخدامها لهذه الأغراض خاصة دون العودة إليها لاستحدامها في المنتديات والمواقع التي تصر على التسجيل.

انظر أيضا

 رسائل أدبية مزعجة
 ديدان الحواسيب
 راصد لوحة مفاتيح
 تصيد
 أحصنة طروادة
 اختراق أجهزة
 انتهاك الخصوصية
 فايروس توتال
 فيروس الحاسوب
 أدوير
 برنامج تجسس
 ستورم بوتنت
 البريد العشوائي في الهواتف المحمولة

المراجع

إزعاج بالرسائل الإلكترونية

الرسائل المزعجة


É uma espécie sul-americana, subarbustiva, com folhas grandes e pilosas. Ocorre na transição entre o campo e a mata, muitas vezes em locais com afloramento de rocha. É uma forrageira muito palatável e, devido ao hábito de crescimento ereto, é eliminada em condições de pastejo contínuo. Dificilmente essa espécie é encontrada em área de pastagem.  Normalmente é encontrada nas margens de rodovia, se associando bem com espécies de baixo porte, mas tolera a competição de Brachiaria spp. e Panicum maximum.

Nome comum: marmelada-de-cavalo

Distribuição e Habitat: ocorre nas áreas próximas a matas e em relevo acidentado. .

Desmodium leiocarpum


Melker Hallberg (født 20. oktober 1995) er en svensk fodboldspiller, som spiller for Vejle Boldklub i den danske Superliga. Hans foretrukne position er på midtbanen.

Referencer

Fodboldspillere fra Vejle Boldklub

Melker Hallberg


Raffaele Maiello (* 9. April 1934 in Florenz; † 19. April 2013 in Rom) war ein italienischer Fernsehregisseur.

Leben
Nach dem Besuch der "Scuola d'Arte di Piccolo di Milano" arbeitete Maiello für etwa ein Jahrzehnt als Assistent von Giorgio Strehler und debütierte 1962 als Theaterregisseur; bedeutende Inszenierungen waren teils zeitgenössische Stücke von Arnold Wesker, Roberto Roversi und Peter Weiss. Für das Fernsehen verantwortete Maiello Formate wie TV7, Boomerang oder Sotto processo sowie den Fernsehfilm Il burattinaio. 1975 war er wieder für das Theater (mit Bertolt Brechts Mann ist Mann) tätig. Im selben Jahr legte er seinen einzigen Kinofilm vor, Non si scrive sui muri a Milano.

Filmografie (Auswahl)
 1975: Non si scrive sui muri a Milano

Weblinks

Einzelnachweise

Theaterregisseur
Fernsehregisseur
Filmregisseur
Drehbuchautor
Italiener
Geboren 1934
Gestorben 2013
Mann

Raffaele Maiello (Regisseur)


Die Chambers Street ist eine Straße in Downtown Manhattan in New York City, USA.

Lage und Verlauf
Die Chambers Street verläuft von River Terrace (Battery Park City) im Westen, vorbei an der PS 234 (Independence School) und Stuyvesant High School zum Manhattan Municipal Building (Adresse: 1 Center Street) im Osten. Im frühen 20. Jahrhundert verlief die Straße noch weiter – durch den Torbogen des Manhattan Municipal Building.

Zwischen Broadway und Centre Street bildet die Chambers Street die nördliche Grenze für Lower Manhattan, die Gegend um die New York City Hall und das Tweed Courthouse (gegenüber dem New York Surrogate's Court). Der Marble Palace (280 Broadway) liegt westlich hiervon und nördlich der Chambers Street.

U-Bahn Haltestellen

Die New York City Subway hat U-Bahn-Stationen an drei verschiedenen Punkten in der Chambers Street:
 Chambers Street–World Trade Center (IND Eighth Avenue Line) an der Church Street ()
 Chambers Street (BMT Nassau Street Line) an der Centre Street ()
 Chambers Street (IRT Broadway – Seventh Avenue Line) am West Broadway ()

Namensgeber
Die Chambers Street wurde nach John Chambers benannt, einem Anwalt und Richter und Gemeindemitglied der Trinity Church.

Einzelnachweise

Weblinks
 Chambers Street: A New York Songline (englisch)

Straße in Manhattan

Chambers Street (Manhattan)


Şahinler, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Ankara iline 113 km, Kızılcahamam ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Şahinler, Kızılcahamam


كوريري ديلا سيرا (بالإيطالية:Corriere della Sera) أو «مراسل المساء». هي صحيفة يومية إيطالية تطبع في ميلانو. وهي تميل في توجهاتها إلى الليبرالية ويمين الوسط. وتعتبر الأولى توزيعا على مستوى إيطاليا.

تعتبر من أقدم وأوائل الصحف الإيطالية، تأسست في 5 مارس 1876 من قبل أوجينيو توريللي فولير. وفي العقدين الثاني والثالث من القرن العشرين وتحت قيادة لويجيي ألبرتيني صارت الكوريري الصحيفة الأكثر قراءة في إيطاليا. منافسيها الرئيسيين هم لاستامبا الصادرة في تورينو ولاريبوبليكا الصادرة في روما.

مكاتب الصحيفة لا تزال في ذات المكان منذ بدايات القرن العشرين، وتطبع الصحيفة عادة في فترة المساء. عمل كصحفي في الصحيفة الروائي الإيطالي دينو بوتزاتي، إضافة لعدد من الكتاب والمثقفين الإيطاليين، ومنهم أوجينيو مونتالي، إيتالو كالفينو، بيير باولو باسوليني، أوريانا فالاتشي وإندرو مونتانيللي.

الصفحة الثالثة في الجريدة والتي كانت تخصص بالكامل في الثقافة والتقاليد الإيطالية احتوت على مقالة بعنوان "elzeviro" كتب بها مجموعة من أهم كتاب وشعراء وصحفيي البلاد.

في الستينيات صارت الصحيفة تابعة لمجموعة ريتسولي، وتم إدراجها في البورصة الإيطالية، وكان من حملة أسهمها ميديو بانكا، مجموعة فيات ومجموعة من الشركات الاستثمارية والصناعية في إيطاليا. إلا أن الصحيفة لم تؤيد مواقف ورؤى رئيس الوزراء الإيطالي سلفيو برلسكوني في عدة قضايا بينها حرب العراق.

في 1981 كانت قد تورطت الصحيفة في ما عرف بفضيحة «بي دوي» P2 الخاصة بلائحة ضمت أعضاء بالمحفل الماسوني الإيطالي السري، حيث ورد بها اسم رئيس تحريرها آنذاك فرانكو دي بيلا والمالك السابق أنجيلو ريتسولي.

في 8 مارس 2006 أعلن باولو ميللي رئيس تحرير الكوريري ديلا سيرا رسميا تأييده لتحالف يسار الوسط في الانتخابات العامة الإيطالية التي جرت يومي 9 و 10 أبريل.

مصادر

وصلات خارجية
 www.corriere.it (بالإيطالية)
 www.corriere.it/english/ (بالإنكليزية)

تأسيسات سنة 1876 في إيطاليا
صحف إيطالية
صحف باللغة الإيطالية
ميلانو
اتجاه محافظ في إيطاليا
منشورات أسست في 1876
صحف نشرت في ميلانو

كوريري ديلا سيرا


An Thelymitra cucullata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Herman Montague Rucker Rupp. An Thelymitra cucullata in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thelymitra

Thelymitra cucullata


Gaugerico, en francés Géry (también conocido como Gorik, Gau o Djèri) (c. 550— 11 de agosto de 626) fue obispo de Cambrai, considerado santo. Nació en el seno de una familia noble romana, Gaudencio y Austadiola, en Eposium (actual Carignano). La tradición establece que el obispo de Tréveris, Magnerico, quedó tan impresionado por la piedad del joven Gaugerico que le ordenó sacerdote. Gaugerico ocupó la sede de Cambrai-Arras sobre el 585 bajo el consentimiento de Childeberto II.

Fue consagrado por Egidio (Aegidius), obispo de Reims.  Fue un gran luchador contra el paganismo y construyó la iglesia de St-Médard en Cambrai. También fue conocido por la salvación de cautivos y sus visitas a los distritos rurales. Asistió al Concilio de París (614). A su muerte, fue enterrado en la iglesia de St-Médard en Cambrai.

Veneración

La veneración llegó justamente después de su muerte. Su festividad en el martirologio es mencionado por Rabano Mauro está establecido el 11 de agosto.

Referencias

Enlaces externos
 St. Géry at the Catholic Encyclopedia
 San Gaugerico di Cambrai

Obispos de Francia del siglo VII
Santos católicos de Francia del siglo VII
Obispos santos de Francia
Nacidos en Carignan (Ardenas)

Gaugerico de Cambrai


A pandiagonal magic square or panmagic square (also diabolic square, diabolical square or diabolical magic square) is a magic square with the additional property that the broken diagonals, i.e. the diagonals that wrap round at the edges of the square, also add up to the magic constant.

A pandiagonal magic square remains pandiagonally magic not only under rotation or reflection, but also if a row or column is moved from one side of the square to the opposite side.  As such, an  pandiagonal magic square can be regarded as having  orientations.

3×3 pandiagonal magic squares

It can be shown that non-trivial pandiagonal magic squares of order 3 do not exist.  Suppose the square

is pandiagonally magic with magic constant . Adding sums   and  results in .  Subtracting  and  we get .
However, if we move the third column in front and perform the same argument, we obtain . In fact, using the symmetries of 3 × 3 magic squares, all cells must equal . Therefore, all 3 × 3 pandiagonal magic squares must be trivial.

However, if the magic square concept is generalized to include geometric shapes instead of numbers – the geometric magic squares discovered by Lee Sallows – a 3 × 3 pandiagonal magic square does exist.

4×4 pandiagonal magic squares

The smallest non-trivial pandiagonal magic squares are 4 × 4 squares. All 4 × 4 pandiagonal magic squares must be translationally symmetric to the form

Since each 2 × 2 subsquare sums to the magic constant, 4 × 4 pandiagonal magic squares are most-perfect magic squares. In addition, the two numbers at the opposite corners of any 3 × 3 square add up to half the magic constant. Consequently, all 4 × 4 pandiagonal magic squares that are associative must have duplicate cells.

All 4 × 4 pandiagonal magic squares using numbers 1-16 without duplicates are obtained by letting  equal 1; letting , , , and  equal 1, 2, 4, and 8 in some order; and applying some translation. For example, with , , , and , we have the magic square

The number of 4 × 4 pandiagonal magic squares using numbers 1-16 without duplicates is 384 (16 times 24, where 16 accounts for the translation and 24 accounts for the 4! ways to assign 1, 2, 4, and 8 to , , , and ).

5×5 pandiagonal magic squares

There are many 5 × 5 pandiagonal magic squares.  Unlike 4 × 4 pandiagonal magic squares, these can be associative.  The following is a 5 × 5 associative pandiagonal magic square:

In addition to the rows, columns, and diagonals, a 5 × 5 pandiagonal magic square also shows its magic constant in four "quincunx" patterns, which in the above example are:

 17+25+13+1+9 = 65 (center plus adjacent row and column squares)
 21+7+13+19+5 = 65 (center plus the remaining row and column squares)
 4+10+13+16+22 = 65 (center plus diagonally adjacent squares)
 20+2+13+24+6 = 65 (center plus the remaining squares on its diagonals)

Each of these quincunxes can be translated to other positions in the square by cyclic permutation of the rows and columns (wrapping around), which in a pandiagonal magic square does not affect the equality of the magic constants.  This leads to 100 quincunx sums, including broken quincunxes analogous to broken diagonals.

The quincunx sums can be proved by taking linear combinations of the row, column, and diagonal sums.  Consider the pandiagonal magic square

with magic constant .  To prove the quincunx sum  (corresponding to the 20+2+13+24+6 = 65 example given above), we can add together the following:
 3 times each of the diagonal sums  and ,
 The diagonal sums , , , and ,
 The row sums  and .
From this sum, subtract the following:
 The row sums  and ,
 The column sum ,
 Twice each of the column sums  and .

The net result is , which divided by 5 gives the quincunx sum.  Similar linear combinations can be constructed for the other quincunx patterns , , and .

(4n+2)×(4n+2) pandiagonal magic squares with nonconsecutive elements
No pandiagonal magic square exists of order  if consecutive integers are used.  But certain sequences of nonconsecutive integers do admit order-() pandiagonal magic squares.

Consider the sum 1+2+3+5+6+7 = 24.  This sum can be divided in half by taking the appropriate groups of three addends, or in thirds using groups of two addends:

 1+5+6 = 2+3+7 = 12

 1+7 = 2+6 = 3+5 = 8

An additional equal partitioning of the sum of squares guarantees the semi-bimagic property noted below:

 12 + 52 + 62 = 22 + 32 + 72 = 62

Note that the consecutive integer sum 1+2+3+4+5+6 = 21, an odd sum, lacks the half-partitioning.

With both equal partitions available, the numbers 1, 2, 3, 5, 6, 7 can be arranged into 6 × 6 pandigonal patterns  and , respectively given by:

Then  (where  is the magic square with 1 for all cells) gives the nonconsecutive pandiagonal 6 × 6 square:

with a maximum element of 49 and a pandiagonal magic constant of 150.
This square is pandiagonal and semi-bimagic, that means that
rows, columns, main diagonals and broken diagonals have a sum of 150 and, if we square all the numbers in the square, only the rows and the columns are magic and have a sum of 5150.

For 10th order a similar construction is possible using the equal partitionings of the sum 1+2+3+4+5+9+10+11+12+13 = 70:

 1+3+9+10+12 = 2+4+5+11+13 = 35

 1+13 = 2+12 = 3+11 = 4+10 = 5+9 = 14

 12 + 32 + 92 + 102 + 122 = 22 + 42 + 52 + 112 + 132 = 335 (equal partitioning of squares; semi-bimagic property)

This leads to squares having a maximum element of 169 and a pandiagonal magic constant of 850, which are also semi-bimagic with each row or column sum of squares equal to 102,850.

(6n±1)×(6n±1) pandiagonal magic squares

A  pandiagonal magic square can be built by the following algorithm.

4n×4n pandiagonal magic squares

A  pandiagonal magic square can be built by the following algorithm.

If we build a  pandiagonal magic square with this algorithm then every  square in the  square will have the same sum. Therefore, many symmetric patterns of  cells have the same sum as any row and any column of the  square. Especially each  and each  rectangle will have the same sum as any row and any column of the  square. The  square is also a most-perfect magic square.

(6n+3)×(6n+3) pandiagonal magic squares
A  pandiagonal magic square can be built by the following algorithm.

References

 W. S. Andrews, Magic Squares and Cubes. New York: Dover, 1960.  Originally printed in 1917.  See especially Chapter X.

 Ollerenshaw, K., Brée, D.: Most-perfect pandiagonal magic squares. IMA, Southend-on-Sea (1998)

External links
 Panmagic Square at MathWorld
 http://www.azspcs.net/Contest/PandiagonalMagicSquares

Magic squares

Pandiagonal magic square


Vahagn Garniki Khachaturyan (em armênio:Վահագն Գառնիկի Խաչատուրյան; 26 de julho de 1959) é um político armênio. Ele serviu como prefeito de Yerevan de 1992 a 1996, ex-Ministro da Indústria de Alta Tecnologia (2021–2022) e atual Presidente da Armênia, foi eleito presidente de seu país na Eleição presidencial de 2022 e tomou em 13 de Março do mesmo ano.

Ele foi membro do Congresso Nacional Armênio até sua renúncia em 2017.

Biografia
Vahagn Khachaturyan nasceu em 1959 em Sisiano. Ele se formou no Instituto de Economia Nacional de Erevã em 1980, com a qualificação de economista. De 1982 a 1989, trabalhou na empresa "HrazdanMash" (Produção Instrumental Hrazdan). De 1989 a 1992 foi vice-diretor geral da Fábrica "Mars". De 1990 a 1996 ele foi membro do Conselho Municipal de Yerevan, então de 1992 a 1996 ele serviu como prefeito de Erevã. Foi deputado na Assembleia Nacional da Arménia de 1995 a 1999. De 1996 a 1998 foi conselheiro do Presidente da Arménia Levon Ter-Petrosyan. Em 2002- Vice-presidente do Centro de Ciência Política, Direito e Pesquisa Econômica. Ele foi nomeado Ministro da Indústria de Alta Tecnologia em agosto de 2021.

Após a renúncia do presidente da Armênia Armen Sarkissian em janeiro de 2022, o partido governante Contrato Civil (KP) nomeou Khachaturyan para a presidência. Ele venceu a eleição presidencial em março de 2022, em segundo turno e sem nenhuma oposição, ele tomou posse como presidente em 13 de março de 2022.

Adesão
 2000 - Membro fundador do ARMAT Center for Democracy and Civil Society Development
 2006 - Membro fundador das iniciativas sociais e políticas "Aylyntrank"
 2019- 2021 - Membro do Conselho do Armeconombank

Armênios do século XX
Armênios do século XXI

Vahagn Khachaturyan


Tel... Don Juan () est un film muet américain de 1925 réalisé par John G. Blystone et mettant en scène Tom Mix, Billie Dove et Malcolm Waite.

Synopsis

Fiche technique

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1925
Western américain
Moyen métrage américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par John G. Blystone

Tel... Don Juan


Dalmatinska nogometna liga u sezoni 1977./78. je predstavljala ligu četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bio "Metalac" iz Šibenika.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Hrvatska liga – Jug 1977./78.
 Međuopćinska liga Dubrovnik – Metković – Korčula – Lastovo 1977./78.
 Međuopćinska liga Split – Makarska 1977./78.
 A liga NSO Zadar 1977./78.
 Liga Šibenskog saveza 1977./78.

Vanjske poveznice

Izvori
 Jurica Gizdić: HNK Sloga : 90 godina nogometa u Mravincima : 1925. – 2015., Mravince, 2015., , str. 74-76
 Jurica Gizdić: HNK Trogir : 95 godina nogometa u Trogiru, Trogir, 2007., , str. 122-124
 Jurica Gizdić: Počelo je prije osam desetljeća, Kaštel Gomilica, 2004., , str. 97-99

1977-78
1977-78
Dalmacija

Dalmatinska nogometna liga 1977./78.


Behaviouralism (or behavioralism) is an approach in political science that emerged in the 1930s in the United States. It represented a sharp break from previous approaches in emphasizing an objective, quantified approach to explain and predict political behaviour. It is associated with the rise of the behavioural sciences, modeled after the natural sciences. Behaviouralism claims it can explain political behaviour from an unbiased, neutral point of view.

Behaviouralists seek to examine the behaviour, actions, and acts of individuals – rather than the characteristics of institutions such as legislatures, executives, and judiciaries – and groups in different social settings and explain this behavior as it relates to the political system.

Origins
From 1942 through the 1970s, behaviouralism gained support. It was probably Dwight Waldo who coined the term for the first time in a book called "Political Science in the United States" which was released in 1956. It was David Easton however who popularized the term. It was the site of discussion between traditionalist and new emerging approaches to political science. The origins of behaviouralism is often attributed to the work of University of Chicago professor Charles Merriam, who in the 1920s and 1930s emphasized the importance of examining political behaviour of individuals and groups rather than only considering how they abide by legal or formal rules.

As a political approach
Prior to the "behaviouralist revolution", political science being a science at all was disputed. Critics saw the study of politics as being primarily qualitative and normative, and claimed that it lacked a scientific method necessary to be deemed a science. Behaviouralists used strict methodology and empirical research to validate their study as a social science. The behaviouralist approach was innovative because it changed the attitude of the purpose of inquiry. It moved toward research that was supported by verifiable facts. In the period of 1954-63, Gabriel Almond spread behaviouralism to comparative politics by creation of a committee in SSRC. During its rise in popularity in the 1960s and '70s, behaviouralism challenged the realist and liberal approaches, which the behaviouralists called "traditionalism", and other studies of political behaviour that was not based on fact.

To understand political behaviour, behaviouralism uses the following methods: sampling, interviewing, scoring and scaling, and statistical analysis.

Behaviouralism studies how individuals behave in group positions realistically rather than how they should behave. For example, a study of the United States Congress might include a consideration of how members of Congress behave in their positions. The subject of interest is how Congress becomes an 'arena of actions' and the surrounding formal and informal spheres of power.

Meaning of the term
David Easton was the first to differentiate behaviouralism from behaviourism in the 1950s (behaviourism is the term mostly associated with psychology). In the early 1940s, behaviourism itself was referred to as a behavioural science and later referred to as behaviourism. However, Easton sought to differentiate between the two disciplines:

Behavioralism was not a clearly defined movement for those who were thought to be behavioralists. It was more clearly definable by those who were opposed to it, because they were describing it in terms of the things within the newer trends that they found objectionable. So some would define behavioralism as an attempt to apply the methods of natural sciences to human behavior. Others would define it as an excessive emphasis upon quantification. Others as individualistic reductionism. From the inside, the practitioners were of different minds as what it was that constituted behavioralism. [...] And few of us were in agreement.

With this in mind, behaviouralism resisted a single definition. Dwight Waldo emphasized that behaviouralism itself is unclear, calling it "complicated" and "obscure." Easton agreed, stating, "every man puts his own emphasis and thereby becomes his own behaviouralist" and attempts to completely define behaviouralism are fruitless. From the beginning, behaviouralism was a political, not a scientific concept. Moreover, since behaviouralism is not a research tradition, but a political movement, definitions of behaviouralism follow what behaviouralists wanted. Therefore, most introductions to the subject emphasize value-free research. This is evidenced by Easton's eight "intellectual foundation stones" of behaviouralism:
 Regularities – The generalization and explanation of regularities.
 Commitment to Verification – The ability to verify ones generalizations.
 Techniques – An experimental attitude toward techniques.
 Quantification – Express results as numbers where possible or meaningful.
 Values – Keeping ethical assessment and empirical explanations distinct.
 Systemization – Considering the importance of theory in research.
 Pure Science – Deferring to pure science rather than applied science.
 Integration – Integrating social sciences and value.

Subsequently, much of the behavioralist approach has been challenged by the emergence of postpositivism in political (particularly international relations) theory.

Objectivity and value-neutrality
According to David Easton, behaviouralism sought to be "analytic, not substantive, general rather than particular, and explanatory rather than ethical." In this, the theory seeks to evaluate political behaviour without "introducing any ethical evaluations." Rodger Beehler cites this as "their insistence on distinguishing between facts and values."

Criticism
The approach has come under fire from both conservatives and radicals for the purported value-neutrality. Conservatives see the distinction between values and facts as a way of undermining the possibility of political philosophy. Neal Riemer believes behaviouralism dismisses "the task of ethical recommendation" because behaviouralists believe "truth or falsity of values (democracy, equality, and freedom, etc.) cannot be established scientifically and are beyond the scope of legitimate inquiry."

Christian Bay believed behaviouralism was a pseudopolitical science and that it did not represent "genuine" political research. Bay objected to empirical consideration taking precedence over normative and moral examination of politics.

Behaviouralism initially represented a movement away from "naive empiricism", but as an approach has been criticized for "naive scientism". Additionally, radical critics believe that the separation of fact from value makes the empirical study of politics impossible.

Crick's critique
British scholar Bernard Crick in The American Science of Politics (1959), attacked the behavioural approach to politics, which was dominant in the United States, but little known in Britain. He identified and rejected six basic premises and in each case argued the traditional approach was superior to behaviouralism:
research can discover uniformities in human behaviour,
these uniformities could be confirmed by empirical tests and measurements,
quantitative data was of the highest quality, and should be analyzed statistically,
political science should be empirical and predictive, downplaying the philosophical and historical dimensions,
value-free research was the ideal, and
social scientists should search for a macro theory covering all the social sciences, as opposed to applied issues of practical reform.

See also
 Behavioural economics
 Behaviourism
 Postpositivism
 Post-behaviouralism

Notes

References

External links
 Brooks, David (2008-10-27). "The Behavioral Revolution". The New York Times.

Comparative politics
Subfields of political science
Political theories

Behavioralism


Graf Karl von Spaur (* 4. Januar 1794 in Wetzlar; † 26. Oktober 1854 in Florenz) war ein deutscher Diplomat im Dienst des Königreichs Bayern. Als Gesandter beim Heiligen Stuhl wurde er durch die Rettung von Pius IX. berühmt.

Leben

Graf Spaur war das zweite von vier Kindern des Südtiroler Grafen Joseph Philipp von Spaur, eines Juristen am Reichskammergericht, und seiner zweiten Frau Henriette Baronin von Franckenstein (1771–1849). Karls Halbbruder Friedrich verkaufte 1812 den Besitz Winkel bei Meran und erwarb Ländereien im schwäbischen Igling und Roggenburg.

Karl von Spaur belegte zunächst "philosophische Lehrkurse" an der Universität Salzburg. Ab 1808 studierte er Rechts- und Kameralwissenschaft an der Julius-Maximilians-Universität Würzburg, ab 1810 an der Universität Landshut und von November 1812 bis Ostern 1814 an der Friedrich-Alexander-Universität Erlangen. In Landshut wurde er Mitglied der Landsmannschaft Franconia und – wie einige Franken – in Erlangen Mitglied des Corps Baruthia (1812). In den Befreiungskriegen kämpfte er 1814 als Leutnant im (freiwilligen) Jäger-Bataillon des Illerkreises, 1815 im Kgl. Bayerischen 6. Chevaulegers-Regiment "Prinz Albrecht von Preußen".

1818 verabschiedet, trat er in den diplomatischen Dienst der Krone Bayerns. Nachdem er Gesandtschaftssekretär an ihren Auslandsvertretungen in Berlin und Wien gewesen war, wurde er als Legationsrat zur Bundesversammlung des Deutschen Bundes in Frankfurt am Main entsandt.

1833 wurde er Geschäftsträger beim Heiligen Stuhl. Im selben Jahr heiratete er Therese verw. Dodwell geb. Gräfin Giraud aus römischem Adel, "durch ihre Schönheit, ihren Geist und ihre Vornehmheit eine der bemerkenswertesten Frauen Roms". Seit 1838 außerordentlicher Gesandter und bevollmächtigter Minister beim Heiligen Stuhl, genoss er das volle Vertrauen der Päpste Gregor XVI. und Pius IX. wie auch der bayerischen Könige Ludwig I. und Maximilian II. Joseph. Zugleich wurde er 1850 am Sardischen Hof in Turin und 1851 am Hof des Königreichs beider Sizilien in Neapel akkreditiert.

Familie
Spaur heiratete am 21. September 1833 in Rom Comtesse Theresia Maria Dominica Giraud (*  5. August 1799; † 27. März 1873), die Witwe des Archäologen Sir Edward Dodwell (* 1767; † 14. Mai 1832) und Nichte der Dichters Giovanni Giraud. Das Paar hatte zwei Söhne, von denen einer jung starb:
 Maximilian (* 5. Juli 1834; † 14. Juni 1896) ⚭ 1861 Freiin Mathilde Agathe von Verschuer (* 16. Juni 1841; † 6. September 1872)

Fluchthelfer
Als 1848 die Italienische Märzrevolution ausbrach, geriet der (für Metternich) "liberale" Pius IX. in Bedrängnis. Spaur und seine Frau verhalfen dem verkleideten Papst am 24. November 1848 zur Flucht nach Gaeta und am 4. September 1849 nach Portici bei Neapel. Als die Revolution von französischen, österreichischen, spanischen und neapolitanischen Truppen niedergeschlagen worden war, kehrte Spaur nach 17-monatigem Exil am 4. April 1850 nach Rom zurück. Acht Tage später folgte Pius in triumphaler Weise. Gräfin Spaurs italienischer Bericht über das historische Unternehmen wurde ins Französische und Deutsche übersetzt.

Schwer erkrankt und beurlaubt, starb Spaur auf der Heimreise nach Bayern mit 60 Jahren in Florenz.

Literatur
 Nachruf auf Spaur. Beilage zu Nr. 319 der Allgemeinen Zeitung vom 15. Nov. 1854.

 Helmut Gebhardt: Ein Bayreuther rettet den Papst – Karl Graf von Spaur. Einst und Jetzt, Bd. 43 (1998), S. 359–365.
 Gothaisches genealogisches Taschenbuch der deutschen gräflichen Häuser, 1889, S. 967

 Dorothea Wiesenberger: "Graf  Spaur, Ihr Namen wird in der Geschichte glänzen ..." (PDF; 6,7 MB)

Weblinks
 Dorothea Wiesenberger: Karl von Spaur (Stürgkh'sches Familienarchiv)  (PDF; 7,0 MB)

Einzelnachweise

Adliger
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Bayerischer Diplomat
Botschafter beim Heiligen Stuhl
Jurist im auswärtigen Dienst
Person in den Koalitionskriegen (Bayern)
Person (Bayern)
Person (Rom)
Karl
Deutscher
Geboren 1794
Gestorben 1854
Mann
Gesandter im Königreich beider Sizilien

Karl von Spaur


Blonde er en film instrueret af Annika Lundgren.

Handling
Som så mange andre kunstnere i sin generation har Annika Lundgren udfoldet sig i det brede felt af udtryksformer, der almindeligvis kaldes installationskunst. Både i disse værker, og specifikt i sit videoarbejde, har Annika Lundgren søgt mod det spændingsfelt, hvor den enkelte (kunstner) agerer inden for en bredere social ramme, der fastlægger adfærdsmønstre og handlingsstrategier. Blonde er et rastløst sindbillede på bestræbelsen på at finde mening i socialitetens labyrint.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1998
Dokumentarfilm fra Danmark

Blonde (film fra 1998)