In computer science, comparator networks are abstract devices built up of a fixed number of "wires", carrying values, and comparator modules that connect pairs of wires, swapping the values on the wires if they are not in a desired order. Such networks are typically designed to perform sorting on fixed numbers of values, in which case they are called sorting networks.

Sorting networks differ from general comparison sorts in that they are not capable of handling arbitrarily large inputs, and in that their sequence of comparisons is set in advance, regardless of the outcome of previous comparisons. In order to sort larger amounts of inputs, new sorting networks must be constructed. This independence of comparison sequences is useful for parallel execution and for implementation in hardware. Despite the simplicity of sorting nets, their theory is surprisingly deep and complex. Sorting networks were first studied circa 1954 by Armstrong, Nelson and O'Connor, who subsequently patented the idea.

Sorting networks can be implemented either in hardware or in software. Donald Knuth describes how the comparators for binary integers can be implemented as simple, three-state electronic devices. Batcher, in 1968, suggested using them to construct switching networks for computer hardware, replacing both buses and the faster, but more expensive, crossbar switches. Since the 2000s, sorting nets (especially bitonic mergesort) are used by the GPGPU community for constructing sorting algorithms to run on graphics processing units.

Introduction

A sorting network consists of two types of items: comparators and wires. The wires are thought of as running from left to right, carrying values (one per wire) that traverse the network all at the same time. Each comparator connects two wires. When a pair of values, traveling through a pair of wires, encounter a comparator, the comparator swaps the values if and only if the top wire's value is greater or equal to the bottom wire's value.

In a formula, if the top wire carries  and the bottom wire carries , then after hitting a comparator the wires carry  and , respectively, so the pair of values is sorted. A network of wires and comparators that will correctly sort all possible inputs into ascending order is called a sorting network or Kruskal hub. By reflecting the network, it is also possible to sort all inputs into descending order.

The full operation of a simple sorting network is shown below. It is evident why this sorting network will correctly sort the inputs; note that the first four comparators will "sink" the largest value to the bottom and "float" the smallest value to the top. The final comparator sorts out the middle two wires.

Depth and efficiency
The efficiency of a sorting network can be measured by its total size, meaning the number of comparators in the network, or by its depth, defined (informally) as the largest number of comparators that any input value can encounter on its way through the network. Noting that sorting networks can perform certain comparisons in parallel (represented in the graphical notation by comparators that lie on the same vertical line), and assuming all comparisons to take unit time, it can be seen that the depth of the network is equal to the number of time steps required to execute it.

Insertion and Bubble networks
We can easily construct a network of any size recursively using the principles of insertion and selection. Assuming we have a sorting network of size n, we can construct a network of size  by "inserting" an additional number into the already sorted subnet (using the principle behind insertion sort). We can also accomplish the same thing by first "selecting" the lowest value from the inputs and then sort the remaining values recursively (using the principle behind bubble sort).
The structure of these two sorting networks are very similar. A construction of the two different variants, which collapses together comparators that can be performed simultaneously shows that, in fact, they are identical.

The insertion network (or equivalently, bubble network) has a depth of , where  is the number of values. This is better than the  time needed by random-access machines, but it turns out that there are much more efficient sorting networks with a depth of just , as described below.

Zero-one principle

While it is easy to prove the validity of some sorting networks (like the insertion/bubble sorter), it is not always so easy. There are  permutations of numbers in an -wire network, and to test all of them would take a significant amount of time, especially when  is large.  The number of test cases can be reduced significantly, to , using the so-called zero-one principle.  While still exponential, this is smaller than  for all , and the difference grows quite quickly with increasing .

The zero-one principle states that, if a sorting network can correctly sort all  sequences of zeros and ones, then it is also valid for arbitrary ordered inputs. This not only drastically cuts down on the number of tests needed to ascertain the validity of a network, it is of great use in creating many constructions of sorting networks as well.

The principle can be proven by first observing the following fact about comparators: when a monotonically increasing function  is applied to the inputs, i.e.,  and  are replaced by  and , then the comparator produces  and . By induction on the depth of the network, this result can be extended to a lemma stating that if the network transforms the sequence  into , it will transform  into . Suppose that some input  contains two items , and the network incorrectly swaps these in the output. Then it will also incorrectly sort  for the function

This function is monotonic, so we have the zero-one principle as the contrapositive.

Constructing sorting networks
Various algorithms exist to construct sorting networks of depth  (hence size ) such as Batcher odd–even mergesort, bitonic sort, Shell sort, and the Pairwise sorting network. These networks are often used in practice.

It is also possible to construct networks of depth  (hence size ) using a construction called the AKS network, after its discoverers Ajtai, Komlós, and Szemerédi. While an important theoretical discovery, the AKS network has very limited practical application because of the large linear constant hidden by the Big-O notation. These are partly due to a construction of an expander graph.

A simplified version of the AKS network was described by Paterson in 1990, who noted that "the constants obtained for the depth bound still prevent the construction being of practical value".

A more recent construction called the zig-zag sorting network of size  was discovered by Goodrich in 2014. While its size is much smaller than that of AKS networks, its depth  makes it unsuitable for a parallel implementation.

Optimal sorting networks
For small, fixed numbers of inputs , optimal sorting networks can be constructed, with either minimal depth (for maximally parallel execution) or minimal size (number of comparators). These networks can be used to increase the performance of larger sorting networks resulting from the recursive constructions of, e.g., Batcher, by halting the recursion early and inserting optimal nets as base cases. The following table summarizes the optimality results for small networks for which the optimal depth is known:

For larger networks neither the optimal depth nor the optimal size are currently known. The bounds known so far are provided in the table below:

The first sixteen depth-optimal networks are listed in Knuth's Art of Computer Programming, and have been since the 1973 edition; however, while the optimality of the first eight was established by Floyd and Knuth in the 1960s, this property wasn't proven for the final six until 2014 (the cases nine and ten having been decided in 1991).

For one to twelve inputs, minimal (i.e. size-optimal) sorting networks are known, and for higher values, lower bounds on their sizes  can be derived inductively using a lemma due to Van Voorhis (p. 240): . The first ten optimal networks have been known since 1969, with the first eight again being known as optimal since the work of Floyd and Knuth, but optimality of the cases  and  took until 2014 to be resolved.
The optimality of the smallest known sorting networks for  and  was resolved in 2020.

Some work in designing optimal sorting network has been done using genetic algorithms: D. Knuth mentions that the smallest known sorting network for  was found by Hugues Juillé in 1995 "by simulating an evolutionary process of genetic breeding" (p. 226), and that the minimum depth sorting networks for  and  were found by Loren Schwiebert in 2001 "using genetic methods" (p. 229).

Complexity of testing sorting networks

Unless P=NP, the problem of testing whether a candidate network is a sorting network is likely to remain difficult for networks of large sizes, due to the problem being co-NP-complete.

References

External links
List of smallest sorting networks for given number of inputs
Sorting Networks
CHAPTER 28: SORTING NETWORKS
Sorting Networks
Tool for generating and graphing sorting networks
Sorting networks and the END algorithm

Sorting Networks validity

Computer engineering
Sorting algorithms

Sorting network


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 30. rujna  Claude Lévi-Strauss,  francuski antropolog belgijskog podrijetla (* )

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Znanost u 2009.


es un pueblo localizado en el Distrito de Inukami, Shiga, Japón. Se ha desarrollado alrededor del santuario sintoísta de Taga Taisha, uno de los santuarios más famosos de Shiga.

En 2010, el pueblo tenía una población estimada de 7.764 y una densidad de 56,7 personas por km². El área total es de 135,93 km².

Demografía

Transporte

Ferrocarril
El pueblo tiene una estación local, la Estación de Taga Taisha-mae, operada por Ohmi Railway.

Carretera
 Autovías Nacionales
 Autovía de Meishin
 Rutas Nacionales
 Ruta Nacional 306
 Ruta Nacional 307
 Carreteras Regionales Importantes
 Carretera de Shiga 17 Tramo Taga-Samegai
 Carretera de Shiga 34 Tramo Taga-Eigenji
 Carreteras Regionales Secundarias
 Carretera de Gifu-Shiga 139 Tramo Kamiishizu-Taga
 Carretera de Shiga 224 Tramo Taga-Takamiya
 Carretera de Shiga 225 Tramo Taga-Teishaju
 Carretera de Shiga 226 Tramo Same-Binmanji
 Carretera de Shiga 239 Tramo Suidani-Hikone
 Carretera de Shiga 330 Tramo Koura-Taga
 Carretera de Shiga 544 Tramo Oohori-Taga

Enlaces externos
 Sitio oficial
 Asociación de Turismo de Taga

Localidades de Shiga

Taga (Shiga)


Marija Petrović (n. 18 martie 1994, în Niš) este o handbalistă sârbă care joacă pentru clubul românesc SCM Gloria Buzău pe postul de pivot. Anterior Petrović a evoluat pentru SCM Râmnicu Vâlcea. Petrović este și componentă a echipei naționale a Serbiei. Cu echipa Serbiei, Petrović a participat la Campionatul Mondial din 2015, din Danemarca și la Campionatul European din 2016, din Suedia.

Palmares
Liga Națională:
 Câștigătoare: 2019

Cupa României:
 Câștigătoare: 2021
 Finalistă: 2019
 Medalie de bronz: 2020

Supercupa României
 Câștigătoare: 2018, 2021

Campionatul Macedoniei::
Câștigătoare: 2017, 2018

Cupa Macedoniei::
 Câștigătoare: 2017, 2018

Liga Campionilor EHF:
 Finalistă: 2017, 2018

Cupa Cupelor EHF:
Sfert-finalistă: 2010
Șaisprezecimi: 2016

Liga Europeană:
Turul 3: 2021, 2022

Cupa Challenge:
Sfert-finalistă: 2015, 2016
Șaisprezecimi: 2014

Universiada:
 Medalie de bronz: 2015

Note

Legături externe
Marija Petrović pe pagina EHF
Marija Petrović pe pagina HandbalVolei (arhivat)

Jucătoare de handbal din Serbia
Nașteri în 1994
Sportivi sârbi în viață
Handbaliste ale SCM Râmnicu Vâlcea
Handbaliști expatriați
Sârbi expatriați în Macedonia
Sârbi expatriați în România
Oameni din Niš

Marija Petrović


An Enteropogon barbatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Enteropogon barbatus in nahilalakip ha genus nga Enteropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Enteropogon

Enteropogon barbatus


Koichi Togashi (født 15. juli 1971) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Verdy Kawasaki og Yokohama Flügels.

Han har tidligere trænet Tokyo Verdy.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Koichi Togashi


Podocarpus glaucus er sígrænt tré frá Indónesíu, Brúnei, Malasíu, Nýju-Gíneu, Filippseyjum og Salómonseyjum.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Podocarpus glaucus


Acetaldehyde dehydrogenases () are dehydrogenase enzymes which catalyze the conversion of acetaldehyde into acetyl-CoA. This can be summarized as follows:

Acetaldehyde + NAD+ + Coenzyme A ↔ Acetyl-CoA + NADH + H+

In humans, there are three known genes which encode this enzymatic activity, ALDH1A1, ALDH2, and the more recently discovered ALDH1B1 (also known as ALDH5).  These enzymes are members of the larger class of aldehyde dehydrogenases.

The CAS number for this type of the enzyme is [9028-91-5].

Structure
Cysteine-302 is one of three consecutive Cys residues and is crucial to the enzyme's catalytic function. The residue is alkylated by iodoacetamide in both the cytosolic and mitochondrial isozymes, with modifications to Cys-302 indicative of catalytic activity with other residues. Furthermore, the preceding sequence Gln-Gly-Gln-Cys is conserved in both isozymes for both human and horse, which is consistent with Cys-302 being crucial to catalytic function.

As discovered by site-directed mutagenesis, glutamate-268 is a key component of liver acetaldehyde dehydrogenase and is also critical to catalytic activity. Since activity in mutants could not be restored by addition of general bases, it's suggested that the residue functions as a general base for activation of the essential Cys-302 residue.

In bacteria, acylating acetaldehyde dehydrogenase forms a bifunctional heterodimer with metal-dependent 4-hydroxy-2-ketovalerate aldolase. Utilized in the bacterial degradation of toxic aromatic compounds, the enzyme's crystal structure indicates that intermediates are shuttled directly between active sites through a hydrophobic intermediary channel, providing an unreactive environment in which to move the reactive acetaldehyde intermediate from the aldolase active site to the acetaldehyde dehydrogenase active site. Such communication between proteins allows for the efficient transfer substrates from one active site to the next.

Evolution
Although the two isozymes (ALDH1 and ALDH2) do not share a common subunit, the homology between the human ALDH1 and ALDH2 proteins is 66% at the coding nucleotide level and 69% at the amino acid level, which is found to be lower than the 91% homology between human ALDH1 and horse ALDH1. Such a finding is consistent with evidence suggesting the early evolutionary divergence between cytosolic and mitochondrial isozymes, as seen in the 50% homology between pig mitochondrial and cytosolic aspartate aminotransferases.

Role in metabolism of alcohol

In the liver, ethanol is converted into acetyl CoA by a two step process. In the first step, ethanol is converted to acetaldehyde by alcohol dehydrogenase. In the second step, the acetaldehyde is converted to acetyl CoA by acetaldehyde dehydrogenase. Acetaldehyde is more toxic than alcohol and is responsible for many hangover symptoms.

About 50% of people of Northeast Asian descent have a dominant mutation in their acetaldehyde dehydrogenase gene, making this enzyme less effective, which causes the alcohol flush reaction, also known as Asian flush syndrome. A similar mutation is found in about 5–10% of blond-haired blue-eyed people of Northern European descent. In these people, acetaldehyde accumulates after drinking alcohol, leading to symptoms of acetaldehyde poisoning, including the characteristic flushing of the skin and increased heart and respiration rates. Other symptoms can include severe abdominal and urinary tract cramping, hot and cold flashes, profuse sweating, and profound malaise. Individuals with deficient acetaldehyde dehydrogenase activity are far less likely to become alcoholics, but seem to be at a greater risk of liver damage, alcohol-induced asthma, and contracting cancers of the oro-pharynx and esophagus due to acetaldehyde overexposure.
 This demonstrates that many of ethanol's toxic effects are mediated via the acetaldehyde metabolite and can therefore be mitigated by substances such as fomepizole which effectively reduces the conversion rate of ethanol to acetaldehyde in vivo.

ALDH2, which has a lower KM for acetaldehydes than ALDH1 and acts predominantly in the mitochondrial matrix, is the main enzyme in acetaldehyde metabolism and has three genotypes. A single point mutation (G → A) at exon 12 of the ALDH2 gene causes a replacement of glutamate with lysine at residue 487, resulting in the ALDH2K enzyme.  ALDH2K has an increased KM for NAD+, rendering it virtually inactive at cellular concentrations of NAD+. Since ALDH2 is a randomized tetramer, the hetero-mutated genotype is reduced to only 6% activity compared to wild type, while homo-mutated genotypes have virtually zero enzyme activity. The ALDH2-deficient subunit is dominant in hybridization with a wild type subunit, resulting in inactivation of the isozyme by interfering with catalytic activity and increasing turnover. ALDH2 genetic variation has been closely correlated with alcohol dependence, with heterozygotes at a reduced risk compared to wild type homozygotes and individual homozygotes for the ALDH2-deficient at a very low risk for alcoholism.

The drug disulfiram (Antabuse) prevents the oxidation of acetaldehyde to acetic acid and is used in the treatment of alcoholism.  ALDH1 is strongly inhibited by disulfiram, while ALDH2 is resistant to its effect. The cysteine residue at 302 in ALDH1 and 200 in ALDH2 is implicated as a disulfiram binding site on the enzyme and serves as a disulfiram sensitive thiol site. Covalent binding of disulfiram to the thiol blocks the binding of one of the cysteine residues with iodoacetamide, thereby inactivating the enzyme and significantly lowering catalytic activity. Activity can be recovered by treatment with 2-mercaptoethanol, although not with glutathione.

Metronidazole (Flagyl), which is used to treat certain parasitic infections as well as pseudomembranous colitis, causes similar effects to disulfiram.  Coprine (which is an amino acid found in certain coprinoid mushrooms) metabolizes in vivo to 1-aminocyclopropanol which causes similar effects as well.

Role in fat metabolism
ALDH1 is involved in the metabolism of Vitamin A. Animal models suggest that absence of the gene is associated with protection against visceral adiposity ().

See also
 Disulfiram-like drug
 Oxidoreductase

References

External links

EC 1.2.1

Acetaldehyde dehydrogenase


An Aristida queenslandica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Aristida queenslandica in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Nag-uusahan nga subspecies: A. q. dissimilis.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida queenslandica


Sage Jaimini was an ancient Indian scholar who founded the Mīmāṃsā school of Hindu philosophy. He is considered to be a disciple of Rishi/Sage Veda Vyasa, the son of Parāśara Rishi. Traditionally attributed to be the author of the Mimamsa Sutras  and Jaimini Sutras, he is estimated to have lived around 4th to 2nd century BCE. Some scholars place him between 250 BCE and 50 CE. His school is considered non-theistic, but one that emphasized rituals parts of the Vedas as essential to Dharma. Jaimini is known for his studies of the older Vedic rituals.

Jaimini's guru was Badarayana, the latter founded the Vedanta school of Hindu philosophy, emphasizing the knowledge parts of the Vedas, and credited with authoring Brahma Sutras. Both Badarayana and Jaimini quoted each other as they analyzed each other's theories, Badarayana emphasizing knowledge while Jaimini emphasizes rituals, sometimes agreeing with each other, sometimes disagreeing, often anti-thesis of the other.

Jaimini's contributions to textual analysis and exegesis influenced other schools of Indian philosophies, and the most studied bhashya (reviews and commentaries) on Jaimini's texts were by scholars named Shabara, Kumarila and Prabhakara.

Works
Jaimini is most known for his great treatise Purva Mimamsa Sutras, also called Karma-mimamsa ("Study of Ritual Action"), a system that investigates the rituals in the Vedic texts. The text founded the Purva-Mimamsa school of Ancient Indian philosophy, one of the six Darsanas or schools of Ancient Indian philosophy.

Dated to ca. the 4th century BCE, the text contains about 3,000 sutras and is the foundational text of the Mimamsa school. The text aims at an exegesis of the Vedas with regard to ritual practice (karma) and religious duty (dharma), commenting on the early Upanishads. Jaimini's Mimamsa is a ritualist (karma-kanda) counter-movement to the Self-knowledge (Atman) speculations of the Vedanta philosophy. His Mimamsa Sutra was commented upon by many, of which Śābara was among the earliest.

Jaimini also wrote a version of the Mahabharata narrated to him by his preceptor Vyasa, but today, only the Ashvamedhika Parva and the Shasramukhacaritam of his work are available.

Other mentions

Samaveda
When Rishi Veda Vyasa classified ancient Vedic hymns into four parts based on their use in the sacrificial rites, and taught them to his four chief disciples – Paila, Vaisampayana, Jaimini and Sumantu, Samaveda was transmitted to rishi Jaimini.
"He classified the Veda into four, namely Rig, Yajur, Sama and Atharva. The histories and the Puranas are said to be the fifth Veda."
- Brahmanda Purana 1.4.21

Markandeya Purana
One of the major Puranas, the Markandeya Purana, opens with a dialogue between sage Jaimini and Markandeya.

See also
 Samaveda
 Guru Purnima
 Indian Mathematics

References

External links
 Purva Mimansa

Rishis
4th-century Indian philosophers
4th-century Indian writers
Atheist philosophers
Hindu philosophers and theologians
Indian male writers

Jaimini


Turbogenerator (lat. turbo: vihor, vrtlog + generator: roditelj, stvoritelj, tvorac) je trofazni električni generator velike brzine vrtnje, osnovni izvor električne energije, u elektroenergetskom sustavu. Brzina vrtnje (u okretajima/min) n turbogeneratora stalna je i određena je frekvencijom električne mreže f i brojem parova magnetskih polova p prema izrazu:

Zato je brzina vrtnje najčešće 3 000 ili 1 500 okretaja/min (s jednim ili s dva para magnetskih polova) ako je turbogenerator građen za električnu mrežu frekvencije 50 Hz (u većini zemalja svijeta), a 3600 ili 1800 okretaja/min ako je namijenjen za električnu mrežu frekvencije 60 Hz (u američkim i nekoliko azijskih zemalja). Elektromehanička pretvorba energije u sinkronom generatoru priključenome na električnu mrežu stalne frekvencije moguća je samo pri određenoj stalnoj, sinkronoj brzini, odakle i naziv sinkroni generator. Gradi se gotovo uvijek kao trofazni generator velike električne snage, od nekoliko megavoltampera (MVA = MW) pa do 1500 MVA. Električna djelatna snaga generatora određena je mehaničkom snagom pogonske turbine, a nazivna snaga prividna je snaga određena vektorskim zbrojem djelatne i takozvane jalove snage potrebne za ispravan rad različitih trošila u elektroenergetskom sustavu. Najveće su snage turbogeneratori instalirani u nuklearnim elektranama. Konstrukcija im je posebna zbog velikih centrifugalnih sila kojima je izložen rotor i zbog problema s hlađenjem namota, pa zbog toga postoji u svijetu samo nekoliko proizvođača takvih turbogeneratora.

Hrvatsko poduzeće Končar-Elektroindustrija d. d. ima dugu i uspješnu tradiciju u razvoju i gradnji trofaznih sinkronih generatora i mnogi njezini generatori nalaze se u korištenju širom svijeta. U hrvatskim termoelektranama, najveći sinkroni generator, izrađen u Končaru d. d. (snaga 250 MVA), u pogonu je u termoelektrani Plomin.

Sinkroni generatori

Sinkrone strojeve koji se koriste u elektranama za proizvodnju električne energije zovemo (sinkronim) generatorima. Dijele se u dvije kategorije: turbogeneratore i hidrogeneratore. Turbogeneratori najčešće imaju dva ili četiri pola, što znači da se vrte s 3 000 ili 1 500 okretaja u minuti. Kao pogonski stroj koriste parnu turbinu, pa se stoga nalaze u termo i nuklearnim elektranama. Hidrogeneratori imaju znatno više polova, a brzine vrtnje im mogu biti i manje od 70 okretaja u minuti, pa su stoga pogodniji za upotrebu u hidroelektranama. Zbog velike razlike u nazivnoj brzini, turbo i hidrogeneratori su vrlo različiti i izgledom. Promjer rotora turbogeneratora je ograničen mehaničkom čvrstoćom svojih konstrukcijskih dijelova, i ne može biti mnogo veći od jednog metra. Hidrogeneratori zbog sporije brzine imaju mnogo veći promjer, i do dvadesetak metara, ali i kod njih je upravo obodna brzina vrtnje ograničavajući čimbenik. Često se hidrogeneratori izvode s okomitom osovinom, gdje je turbina ispod generatora, a turbogeneratori su u pravilu pored parne turbine, na vodoravnoj osovini.

Višefazni generator
Potpuno novu konstrukciju električnih generatora izmjenične struje stvorio je Nikola Tesla 1885. kad je otkrio višefazne struje, odnosno višefazne sisteme. Ti višefazni sistemi mogu biti dvofazni, trofazni, četverofazni i tako dalje, ali se praktički gotovo isključivo upotrebljava trofazni sistem. Naime, električni generator može biti tako građen da proizvodi u isti mah više izmjeničnih struja. U tom slučaju njegov stator ima više potpuno odijeljenih namotaja koji se sastoje od skupine u seriju vezanih namota. Jedna takva skupina zove se fazni namotaj ili faza.

Dosada opisani generator izmjenične struje ima samo jedan namotaj s jednim početkom i jednim svršetkom, pa se zato zove jednofazni generator. Dvofazni generator ima dva posebna namotaja, međusobno pomaknuta za jednu polovinu polnog razmaka. Kod vrtnje polova takvog generatora u svakom se od tih namotaja inducira izmjenična struja, pa nastaju dvije odijeljene izmjenične struje koje su za 90° ili 1/4 perioda pomaknute jedna prema drugoj. Takva se struja zove dvofazna struja. Namotaj dvofaznog generatora ima dva početka i dva završetka, a prema tome četiri stezaljke, koje su označene s U - X (prva faza) i V - Y (druga faza).

Kod trofaznog generatora statorski namotaj ima tri potpuno neovisna namotaja ili tri faze koje su tako postavljene da međusobno čine kut od 120°. Svaki namotaj ima svoj strujni krug u kojem se nalaze trošila. Kad se rotor vrti, inducirat će se u svakom namotaju izmjenični napon, te će kroz trošila teći izmjenična struja. No te inducirane izmjenične struje neće biti istovremene, to jest one neće u isto vrijeme postići svoju maksimalnu, minimalnu ni nultu vrijednost. Između njih će postojati fazna razlika od 120°, to jest 1/3 perioda. Namotaj trofaznog generatora ima tri početka i tri završetka, a prema tome šest stezaljki, koje su označene s U - X (prva faza), V - Y (druga faza) i W - Z (treća faza). Osim faznih vodiča R, S, T u trofaznom sustavu postoji i nul vodič u kojem uopće ne teče struja. U svakom je trenutku zbroj struja u faznim vodičima jednak nuli, ali to vrijedi samo onda ako je opterećenje simetrično, to jest kada je ono jednako u sve tri faze. Dakle, kod simetričnog opterećenja nul vodič uopće nije potreban jer kroz njega struja ne teče. Prema tome, za prijenos trofazne struje ne treba šest nego samo tri električna voda kod jednolikog opterećenja svih faza, odnosno četiri voda ako faze nisu jednako opterećene.

Kod trofaznog generatora moramo razlikovati fazni i linijski električni napon. Fazni napon Uf je napon između faznog vodiča i nul vodiča. Linijski napon U je napon između pojedinih faznih vodiča. Linijski napon nije jednak dvostrukom faznom naponu jer trenutni naponi u namotajima pojedinih faza nisu jednaki, pa se linijski napon izračunava iz izraza:

Kad se kod trofaznog sistema govori o naponu, uvijek se pri tom misli na linijski napon. Ako se kod generatora u svakoj fazi inducira elektromotorna sila od 220 V, onda je fazni napon 220 V, a linijski napon 380 V. Električna trošila mogu se priključiti na fazni ili linijski napon. Manja trošila, na primjer žarulje, priključuju se obično na fazni napon. U tom slučaju treba nul vodič. Na linijski napon priključuju se elektromotori i toplinski aparati.

Teslin pronalazak višefaznih struja bio je jedan od najvažnijih izuma u elektrotehnici. Već nam je naime poznato da izmjeničnu struju velike jakosti, a niskog napona, možemo pomoću transformatora pretvoriti u struju male jakosti, a visokog napona. Takva se struja šalje na velike udaljenosti bez mnogo gubitaka. Međutim, kad je Tesla došao u Ameriku, gradili su se samo generatori istosmjerne struje, niskog napona, koja se nije mogla transformirati, a prema tome ni voditi na velike daljine. Osim toga je napon istosmjerne struje kod vođenja do potrošača pao zbog električnog otpora dovodnih električnih vodova. Zato je trebalo graditi mnogo električnih centrala i to za svako mjesto, a zavelik grad i nekoliko njih. Takav prijenos električne energije bio je vrlo neekonomičan. Problem je riješen izmjeničnim strujama, a Tesla ga je potpuno riješio svojim sistemom višefaznih struja i izumom trofaznog generatora. Sve današnje velike električne centrale rade s Teslinim trofaznim strujama, a na toj osnovi sagrađena je i prva velika hidroelektrana na slapovima Niagare.

Izvori

Elektroenergetika
Strojevi

Turbogenerator


تشمل القائمة التالية جميع المساجد التاريخية الموجودة في المدينة المنورة.

 المسجد النبوي.
 مسجد قباء.
 مسجد أحد أو الفسح: ويقع بسفح جبل أحد في شعب الجرار.
 مسجد بني خدارة: الذي عند أجم سعد بن عبادة وحلق رأسه فيه، كان عند ثنية الوداع الشمالية.
 مسجد بني خدرة أو حدرة كان جنوب المسجد النبوي بالقرب من بئر البصة.
 مسجد الفتح: مصلى رسول الله خلال غزوة الأحزاب، غربي جبل سلع بنى في إمارة عمر بن عبد العزيز على المدينة 87 ـ 93هـ ــ 706 ــ 712م ويُروى أنه شُيَّدَ في موقع القبة التي ضربت لرسول الله صل الله عليه وسلم في غزوة الأحزاب
 مسجد بني أمية: كان بالحرة عند موضع الكبا عند مال نهيك بقربان. وهو المعروف الآن ببستان قربان.
 مسجد الراية (المدينة المنورة) يقع فوق جبل ذباب، وضرب رسول الإسلام يوم الخندق على الجبل.
 مسجد ابي بكر الصديق يقع في الجهة الغربية الجنوبية للمسجد النبوي الشريف يُروى أن رسول الله صل الله عليه وسلم صلى العيد في هذا الموقع، ومن بعده أبو بكر الصديق أثناء خلافته فنسب إليه، بني أول مرة في إمارة عمر بن عبد العزيز على المدينة.
 مسجد عمر بن الخطاب (المدينة المنورة) يقع المسجد في الجهة الجنوبية الغربية من المسجد النبوي، ويبعد عن مبنى التوسعة 455 متراً، كما يبعد مسجد الغمامة قرابة 133متراً.
 مسجد جهينة وبلي، خطه الرسول بيده وصلى فيه أيضاً. يقع خلف المدرسة الناصرية.
 مسجد علي بن أبي طالب
 مسجد بنى ساعدة، وكان خارج بيوت المدينة غربي المسجد النبوي.
 مسجد بني بياضة بمنازلهم.
 مسجد بني الحبلى كان في منازلهم بين قباء وبطحان.
 مسجد بني عضية بمنازلهم.
 مسجد أبي بن كعب كان شرقي المسجد النبوي عند بقيع الغرقد.
 مسجد بني عمرو بن مبذول.
 مسجد بني دينار.
 مسجد دار النابغة، غربي المسجد النبوي في زقاق الطوال.
 مسجد بني عدي في بيت صرمة بزقاق الطوال.
 مسجد السنح بالعوالي.
 مسجد بني خطمة بمنازلهم، بقربان ويعرف بمسجد العجوز، كان بالقرب من قبر البراء بن معرور.
 مسجد الفضيخ أو مسجد الشمس بالعوالي.
 مسجد صدقة الزبير، التي في بني محمم.
 مسجد عتبان بن مالك، ببقباء شمال مسجد الجمعة.
 مسجد بني حارثة (المستراح)، يقع على طريق سيد الشهداء.
 مسجد بني ظفر (البغلة) بمنازلهم، يقع شرقي البقيع.
 مسجد واقم في بني عبد الأشهل.
 مسجد الإجابة أو مسجد بني معاوية (المباهلة)، يقع شمال البقيع على شارع الملك فيصل.
 مسجد الجمعة أو مسجد عاتكة في بني سالم وفيه صلى رسول الإسلام أول جمعة.
 مسجد الخربة كان غربي جبل سلع وغربي مساجد الفتح.
 مسجد القبلتين.
 مسجد بني حرام بالقاع غربي جبل سلع.
 مسجد مشربة أم إبراهيم بالعوالي.
 مسجد ميثب وهي من صدقاته وقد صلى فيها، ويعرف بمسجد الفقير ويقع بالعوالي.
 مسجد راتج شرقي جبل الراية.
 مسجد عينين أو (مسجد الظرب، مسجد الصبح، مسجد مصبح): يقع فوق جبل الرماة بطرفه الشرقي.
 مسجد بني وائل بمنازلهم.
 مسجد السقيا، بالعنبرية، وعنده استعرض جيش بدر.
 مسجد البدائع أو الشيخين، وعنده بات رسول الإسلام قبل توجهه إلى أحد، ويقع على طريق سيد الشهداء قبل مسجد المستراح.
 مسجد السجدة بالمُعَرَّس.
 مسجد الشجرة أو ذو الحليفة.
 مسجد بني زريق، وهو أول مسجد قرئ فيه القرآن بالمدينة.
 مسجد بني مازن بمنازلهم، وقد خطه وهيأ قبلته. موقعه بقربان عند طلعة البحر حيث مساكن بني مازن.
 مسجد بني سالم الأكبر، يقع شرق قلعة قباء وغرب مسجد الجمعة بالقرب من الطريق العام.
 مسجد الغمامة أو مسجد المصلى، وعنده قال رسول الإسلام: (هذا مجمعنا ومستمطرنا ومدعانا لعيدنا وأضحانا فلا يبنى فيه لبنة على لبنة ولا خيمة).
 مسجد البدائع أو الشيخين أو مسجد الدرع قرب مسجد المستراح وفي موضعه خلع رسول الله درعه وصلى العصر والمغرب والعشاء وبات ثم صلى الصبح وإتجه لجبل أحد. ويقع على طريق سيد الشهداء قبل مسجد المستراح.

ومن الدور التي صلى فيها:
 دار الشفاء التي في منازل بني عدي بالقرب من سوق المدينة.
 دار بسرة بنت صفوان.
 دار عمرو بن أمية الضمري.
 دار سعد بن خيثمة بقباء، كان جنوب مسجد قباء.
 بفناء دار حكيم بن العداء عند أصحاب المحامل شمال مسجد المصلى، وهو المعروف اليوم بمسجد على بن أبي طالب (صلاة العيد).
 في حارة الدوس(صلاة العيد).
 في موضع آل درة(صلاة العيد).
كانت هذه أسماء بعض المساجد والدور التي ذكرها ابن شبه في كتابه تاريخ المدينة المنورة والتي صلى بها رسول الإسلام أو خطها بيده لأهلها لكي تكون مسجداً لهم.

مراجع

انظر أيضا

 قائمة مساجد السلالة العثمانية
 مساجد إسطنبول.
 قائمة مساجد حول العالم.
 قائمة مساجد المدينة المنورة التاريخية.
 المساجد السبعة.
 قائمة مساجد مكة.
 مساجد عربية تاريخية.
 قائمة مساجد القاهرة القديمة.
 قائمة مساجد مصر التاريخية.
 قائمة مساجد سوريا.
 مساجد اليمن.
 قائمة مساجد كوريا الجنوبية.
 مساجد العراق.
 قائمة مساجد تونس.
 مساجد وجوامع البحرين قديما.
 قائمة مساجد الكويت.
 قائمة المساجد في الجزائر.
 قائمة مساجد الإمارات العربية المتحدة.
 قائمة المساجد في الصين.
 قائمة مساجد قبرص.
 قائمة المساجد في فرنسا.
 قائمة المساجد في ألمانيا.
 قائمة مساجد المملكة المتحدة.
 قائمة المساجد في تايلاند.
 قائمة مساجد صنعاء.
 مساجد بغداد.
 قائمة جوامع ومساجد دمشق.
 قائمة مساجد الموصل.
 مساجد محافظة صلاح الدين.
 مساجد الأنبار.
 مساجد ديالى.
 مساجد بابل.
 مساجد ميسان.
 مساجد السليمانية.
 مساجد أربيل.
 مساجد كركوك.
 مساجد دهوك.
 مساجد ذي قار.
 مساجد البصرة.
 قائمة جوامع ومساجد حلب.
 مساجد مدينة تونس.
 مساجد سطيف.
 جائزة عبد اللطيف الفوزان لعمارة المساجد.

قوائم مبان ومنشآت دينية في السعودية
قوائم متعلقة بتاريخ المدينة المنورة
قوائم مساجد حسب المدينة
مساجد المدينة المنورة
مساجد تاريخية في المدينة المنورة

قائمة مساجد المدينة المنورة التاريخية


Der Tolteken-Fruchtvampir (Artibeus toltecus) ist eine Fledermausart aus der Familie der Blattnasen (Phyllostomidae), welche in Zentralamerika beheimatet ist.

Beschreibung
Der Tolteken-Fruchtvampir ist eine kleine Art der Eigentlichen Fruchtvampire mit einem maximalen Gewicht von 16 g. Ihr Fell variiert regional von braun bis schwärzlich, wobei in Zentralamerika blasse Tiere eher in trockenen und dunkle Tiere in feuchten Gebieten vorkommen. Der Name Artibeus leitet sich vom griechischen arti und beus ab, was sich auf das Vorhandensein zweier weißer Streifen im Gesicht bezieht. Die Flughaut ist schwarz, die Ohren dunkelbraun. Wie die meisten Vertreter der Blattnasen besitzt auch der Tolteken-Fruchtvampir ein auffallendes Nasenblatt. Verwechslungsgefahr besteht nur mit dem zum Teil sympatrisch vorkommenden Azteken-Fruchtvampir (Artibeus aztecus), der jedoch größer und schwerer ist.

Der Artname toltecus bezieht sich auf das Volk der Tolteken, das in Veracruz beheimatet war, wo der Holotyp dieser Art gefangen wurde.

Lebensweise
Der Tolteken-Fruchtvampir schläft tagsüber in Höhlen, Gebäuden und unter Bananenblättern. Diese Fledermausart ist wahrscheinlich wie alle anderen Eigentlichen Fruchtvampire ein Früchtefresser.
Trächtige Weibchen wurden in jedem Monat zwischen Januar und August sowie im Oktober gefangen.

Verbreitung und Lebensraum
Der Tolteken-Fruchtvampir ist von Mexiko bis Honduras,  sowie in Costa Rica und Panama verbreitet. Ihr Bestand wird von der IUCN dank der weiten Verbreitung als ungefährdet eingestuft.

Literatur
 W.D. Webster, J.K. Jones: Artibeus toltecus, Mammalian Species, No. 178 (1982): S. 1–3

Weblinks

Quellen

Blattnasen

Tolteken-Fruchtvampir


An Phragmites australis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Antonio José Cavanilles, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Bernhard von Trinius och Ernst Gottlieb von Steudel. An Phragmites australis in nahilalakip ha genus nga Phragmites, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: P. a. altissimus.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phragmites

Phragmites australis


John McGreevey (* 21. Dezember 1922 in Muncie, Indiana; † 24. November 2010 in Laguna Hills, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Drehbuchautor.

Leben
John McGreevey wurde in Muncie, Indiana geboren, wuchs allerdings in Logansport, Indiana auf. Bereits im Alter von fünf Jahren schrieb er sein erstes Stück, welches er auf dem Hinterhof der Familie vorstellte. Seine Kindheit war von Geldproblemen und der Alkoholkrankheit seines Vaters, eines Veteranen aus dem Ersten Weltkrieg geprägt, sodass er, nachdem sich die Eltern eine Zeit lang getrennt hatten, mit seinem Vater eine Zeit lang in Fort Wayne lebte. Den Rest seiner Kindheit lebte er bei James und Katherine McGourty, seinem Onkel und seiner Tante, in Logansport. Nachdem er die St. Vincent School und die Lincoln Junior High School besuchte, machte er 1938 seinen Abschluss an der Logansport High School. Während seiner High-School-Zeit war er nicht nur Chefredakteur der Schülerzeitung The Magpie, er schrieb auch Stücke, die er verkaufte, um sich das Spritgeld für das Debatierteam der Schule leisten zu können, damit diese an Wettbewerben teilnehmen konnten. Anschließend studierte er Englisch und Theater an der Indiana University Bloomington. Während seiner Zeit an der Uni konzentrierte er sich weiterhin auf das Schreiben und lernte Schauspieler wie Charles Aidman und Andrew Duggan kennen. Es gab auch Probeaufnahmen aus dem Jahr 1940 für MGM, aber McGreevy zog es nicht nach Hollywood, sondern nach Arizona.

Nachdem er die sechs Jahre ältere Nota Scholl heiratete, die als Sekretärin am Theater der Universität arbeitete, zog er mit ihr nach Phoenix, wo er beim lokalen Radiosender KTAR eine Stelle als Schreiber bekam. Dies allerdings eher notgedrungen, da er zwar Glück hatte und als Soldat für den Zweiten Weltkrieg als untauglich gemustert wurde, aber weil er auch keinen anderen Job in einer anderen Stadt fand. Gemeinsam mit seiner Frau spielte und schrieb er dort die wöchentliche Show "Arizona Adventures", bevor er 1952 nach Connecticut zog, um die Möglichkeit zu erhalten, Drehbuchautor beim Fernsehen zu werden. Doch obwohl er mehrere Stücke und Bücher für Radio und Fernsehen verkaufen konnte, erhielt er keine Anstellung, sodass er dem Ruf eines Freundes nach Los Angeles folgte, wo er einen Sechsmonatsvertrag bei MCA unterschrieb. Über die Künstleragentur William Morris Agency, und insbesondere seine Agentin Sylvia Hirsch, erhielt er die Möglichkeit an Serien wie Abenteuer im wilden Westen, Lassie, Meine drei Söhne und Lieber Onkel Bill mitzuarbeiten. Nach seinem letzten großen Serienengagement Die Waltons, bei der er mehrere Erlebnisse seiner Kindheit verarbeiten durfte, konzentrierte sich McGreevey hauptsächlich auf das Schreiben von Fernsehfilmen, wie Judy Garland – Lehrjahre eines Hollywood-Stars, Mit dem Wind nach Westen und Die Patty-Duke-Story.

2003 hörte McGreevy mit dem Schreiben auf und konzentrierte sich darauf, mit seinen drei Kindern, darunter auch der Schauspieler und Drehbuchautor Michael McGreevey, sowie seinen sieben Enkeln Zeit zu verbringen.

Filmografie (Auswahl)
Filme
 1956: Hot Rod Girl
 1957: Tod in kleinen Dosen (Death in Small Doses)
 1959: Kampf ohne Gnade (Cast a Long Shadow)
 1974: Punch und Jody (Punch and Jody)
 1976: Richter Hortons größter Fall (Judge Horton and the Scottsboro Boys)
 1978: Judy Garland – Lehrjahre eines Hollywood-Stars (Rainbow)
 1978: Vor den Augen der Welt (Ruby and Oswald)
 1979: Mord in Texas (Murder in Texas)
 1979: Roots – Die nächsten Generationen (Roots: The Next Generations)
 1982: Mit dem Wind nach Westen (Night Crossing)
 1984: Chefarzt Dr. Welby (The Return of Marcus Welby, M.D.)
 1984: Ein bißchen blond (Qualcosa di biondo)
 1984: Jumbo Crash (Flight 90: Disaster on the Potomac)
 1985: Ein kurzes Leben lang (A Time to Live)
 1985: Wie sag ich's meinen Eltern (Consenting Adult)
 1988: Ein tödlicher Fehler (Unholy Matrimony)
 1990: Brennende Erde (Hiroshima: Out of the Ashes)
 1990: Die Patty-Duke-Story (Call Me Anna)
 1996: Born free – Frei geboren (Born free)
 1993: 72 Stunden in der Flammenhölle (Firestorm: 72 Hours in Oakland)
 1995: Annette Funicello – Ein Schicksal (A Dream Is a Wish Your Heart Makes: The Annette Funicello Story)
 1996: Harvey und der Käpt'n (Captains Courageous)
 1996: Unabomber – Die Bestie des Terrors (Unabomber: The True Story)
 1997: Ms. Scrooge – Ein wundervoller Engel (Ms. Scrooge)

Fernsehserien
 1956–1959: Abenteuer im wilden Westen (Zane Grey Theater) (13 Episoden)
 1956: Lassie (drei Episoden)
 1960–1967: Meine drei Söhne (My Three Sons) (35 Episoden)
 1966: FBI (The FBI) (eine Episode)
 1966–1971: Lieber Onkel Bill (Family Affair) (22 Episoden)
 1969: Bezaubernde Jeannie (I Dream of Jeannie) (eine Episode)
 1969: Süß, aber ein bißchen verrückt (That Girl) (eine Episode)
 1972–1978: Die Waltons (The Waltons) (20 Episoden)

Weblinks

Einzelnachweise

Drehbuchautor
US-Amerikaner
Geboren 1922
Gestorben 2010
Mann

John McGreevey


An Peltandra sagittifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni André Michaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Thomas Morong. An Peltandra sagittifolia in nahilalakip ha genus nga Peltandra, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Peltandra

Peltandra sagittifolia


Glazba u 1990. godini.

Svijet

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Koncertne turneje
Održane koncertne turneje.
 Depeche Mode – World Violation Tour, 1990.

Istaknuti koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Europska natjecanja
Europska glazbena natjecanja.

 Pjesma Eurovizije:

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.
 22. ožujka – Lisa Mitchell
 28. srpnja – Soulja Boy
 2. listopada –  Samantha Barks
 4. listopada – Nela Pocisková
 11. listopada –  Hatsune Okumura
 12. listopada – Melody
 16. listopada –  Jóhanna Guðrún Jónsdóttir
 26. studenoga – Rita Ora
 20. prosinca –  JoJo
 28. prosinca – David Archuleta

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Hrvatska i u Hrvata

Kandidiranje za europska i svjetska natjecanja
Hrvatski kandidat za Pjesmu Eurovizije na Jugoviziji.

Festivali

Nagrade

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Izvori

1990.
Godine 20. stoljeća

Glazba u 1990.


An Ananas fritzmuelleri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Camargo. An Ananas fritzmuelleri in nahilalakip ha genus nga Ananas, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ananas

Ananas fritzmuelleri


Kosta Rika (), resmî adıyla Kosta Rika Cumhuriyeti (), bir Orta Amerika ülkesidir. Kosta Rika adı İspanyolcada zengin sahil anlamına gelmektedir. Kuzeyde Nikaragua, güneydoğuda Panama ile komşudur. Batısında Büyük Okyanus, doğusunda ise Karayip Denizi vardır. Büyük Okyanus'taki toprağı  Cocos Adası Ulusal Parkı dolayısı ile Güney Amerika ülkesi Ekvador'a komşu sayılmaktadır. Ayrıca Kosta Rika, ordusu bulunmayan az sayıdaki ülkelerden biridir.

16. yüzyılda İspanyol kolonisi olmadan önce bu topraklarda oldukça seyrek bir yerli nüfus bulunuyordu. 19. yüzyılda İspanya'dan bağımsızlığını kazandığında dış dünyaya kapalı ve fakir bir ülke olan Kosta Rika, aradan geçen yıllarda Latin Amerika'nın en istikrarlı, müreffeh ve gelişmiş ülkelerinden biri haline geldi. 1949 yılında kabul edilen bir yasa ile ülkede ordu tamamen kaldırılmıştır. Egemen devletler arasında bunu gerçekleştiren pek az devlet vardır. Kendisiyle aynı gelir seviyesindeki ülkelere göre çok daha fazla insani kalkınma gerçekleştirdiği için 2010 yılında Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı (UNDP) tarafından örnek ülke seçilmiştir. 2011 yılında ise yine aynı kuruluş tarafından insani kalkınma ve eşitsizlikle mücadele yanı sıra, sürdürülebilir cevre politikaları konularında UNDP'nin örnek gösterdiği bir ülke olmuştur.

Tarih

Kristof Colomb öncesi dönem
Kosta Rika'da yapılan arkeolojik kazılarda bulunan en eski insan izleri Turrialba Vadisi'ndeki taştan yapılan aletlerdir. Bunlar MÖ 10.000 - 7.000 yıllarında yaşamış çeşitli avcı-toplayıcı ziyaretçilere aittir. Buluntular arasında Kuzey'deki kültürlere ait mızrak uçları ve Güney Amerika'daki kültürlere ait oklar bulunmuştur. Bu buluntulardan dolayı aynı anda iki kültürün bir arada yaşadığını varsayabiliriz.

Bundan 5.000 yıl önce yaygın şekilde tarım yapıldığının izlerine ulaşılmıştır. Yetiştirilen tarım ürünleri yumrular ile havuç ve diğer köklerdi. MÖ 2. ve 1. bin yıllarda yaşamış dağınık ve çok küçük ölçekli yerleşik tarım toplulukları tespit edilmişse de, avcı-toplayıcı toplumun tarım toplumuna evrilmesinin kesin tarihleri bilinmemektedir.

Bulunan en eski tarihli çömlekler MÖ 3.000 ve 2.000 yılları arasına aittir. Modern Kosta Rika kültürüne yerli halkın etkisi diğer ülkelere göre oldukça sınırlıdır, çünkü Kolomb öncesi dönemde bu topraklarda kayda değer bir yerli nüfusu bulunmuyordu. İspanyol egemenliğinden önce bu bölgede yaşayan nüfus, büyük ölçüde evlilikler yolu ile, İspanyolca konuşan topluluk ile kaynaştı. Kosta Rika'nın güneyinde Panama sınırına yakın Talamanca Sıradağlarında hâlen yerli kültürünü yaşayan Bribri ve Boruca Kabileleri çok özel istisnalardır.

İspanyol Sömürgesi Dönemi
"Zengin Sahil" anlamına gelen Kosta Rica isminin ilk olarak kim tarafından kullanıldığı ile ilgili riyayetler çeşitlidir. 1502'de yaptığı son seferde Kristof Kolomb'un Kostarika'nın doğu kıyılarına uğradığı ve yerlilerin çok miktarda altın mücevher kullandığını görünce bu bölgeyi "Zengin Sahil" olarak tanımladığı mı yoksa 1522'de batı kıyılarına ulaşan ve burada karşılaştığı yerlilerin altın mücevherlerine el koyan konkistador Gil Gonzalez Davila'nın mı bu tanımlamayı ilk olarak yaptığı tartışmalıdır.

Ekonomi
Ülke, 2017 yılında % 2,6 olduğu tahmin edilen ılımlı enflasyon ve 2011 yılında 41,3 milyar ABD dolarından 2015 yılında 52,6 milyar ABD dolarına yükselen GSYİH'da orta derecede yüksek büyüme ile ekonomik olarak istikrarlı kabul edilmiştir. 2017 yılı için tahmini GSYİH 61,5 milyar ABD dolarıdır ve kişi başına tahmini GSYİH (satın alma gücü paritesi) 12,382 ABD dolarıdır. Artan borç ve bütçe açığı, ülkenin başlıca endişeleridir. Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD)  2017'de yapılan bir araştırma, dış borcun azaltılmasının hükûmet için çok yüksek bir öncelik olması gerektiği konusunda uyardı. Bütçe açığını azaltmak için başka mali reformlar da önerildi.

Birçok yabancı şirket (imalat ve hizmet) Kosta Rika Serbest Ticaret Bölgelerinde (FTZ) faaliyet göstermektedir ve burada yatırım ve vergi teşviklerinden faydalanmaktadırlar. Bu tür yatırımların yarısından fazlası ABD'den gelir. Hükümete göre, bölgeler 2015 yılında 82.000'den fazla doğrudan işi ve 43.000 dolaylı işi destekledi. Örneğin, Heredia'da Amerika Serbest Bölgesi'nde tesisleri bulunan şirketler arasında Intel, Dell, HP, Bayer, Bosch, DHL, IBM ve Okay Industries yer alıyor.

Kosta Rika'nın ABD dahil birçok ülke ile serbest ticaret anlaşmaları var. İthalatı etkileyecek önemli ticari engeller yoktur ve ülke diğer Orta Amerika ülkelerine göre gümrük tarifelerini düşürmektedir. Ülkenin Serbest Ticaret Bölgeleri, imalat ve hizmet endüstrilerinin Kosta Rika'da faaliyet göstermesi için teşvikler sağlıyor. 2015 yılında, bölgeler  82 binin üzerinde doğrudan işi ve 43 bin dolaylı işi desteklemiş ve FTZ'deki ortalama ücretler ülkenin geri kalanındaki özel girişim çalışmalarının ortalamasının 1,8 kat üzerindedir. Örneğin 2016'da Amazon.com'un Kosta Rika'da 3.500 çalışanı vardı ve bunu 2017'de 1.500'e çıkarmayı planladı ve bu da onu önemli bir işveren haline getirdi.

Kosta Rika'nın merkezi konumu, Amerikan pazarlarına erişim ve Avrupa ile Asya'ya doğrudan okyanus erişimi sağlar. 2015 yılında en önemli ihracat (dolar değerine göre) tıbbi cihazlar, muz, tropikal meyveler, entegre devreler ve ortopedik aletlerdi. O yılki toplam ithalat 15 milyar dolardı. 2015 yılında ithal edilen en önemli ürünler (dolar değerine göre) rafine edilmiş petrol, otomobiller, ambalajlı ilaçlar, yayın ekipmanları ve bilgisayarlardır. 2015 yılında toplam ihracat 2,39 milyar ABD doları olan dış ticaret açığı için 12,6 milyar ABD doları olmuştur.

İlaçlar, finansal dış kaynak kullanımı, yazılım geliştirme ve ekoturizm, Kosta Rika ekonomisinde ana endüstriler haline gelmiştir. 1999'dan bu yana turizm, ülkenin üç ana nakit ürününün kombine ihracatından daha fazla döviz kazanmaktadır: özellikle muz ve ananas ve aynı zamanda kahve dahil diğer ürünler. Kahve üretimi Kosta Rika tarihinde önemli bir rol oynamıştır ve 2006 yılında üçüncü nakit mahsul ihracatı olmuştur. Küçük bir ülke olan Kosta Rika şimdi dünya kahve üretiminin % 1'inden daha azını sağlıyor. Kahve üretimi 2015–16'da % 13,7 artarken, 2016–17'de % 17,5 azaldı.

Kültür

Kosta Rika, Mezoamerikan ve Güney Amerika yerli kültürlerinin buluştuğu noktaydı. Ülkenin kuzeybatısındaki Nicoya yarımadası, İspanyol fatihler (conquistadores) 16. yüzyılda geldiğinde Nahuatl kültürel etkisinin en güney noktasıydı. Ülkenin orta ve güney kısımları Chibcha etkilerine sahipti. Bu arada Atlantik kıyısı, 17. ve 18. yüzyıllarda Afrikalı işçilerle doluydu.

İspanyolların göçünün sonucu olarak, onların 16. yüzyıl İspanyol kültürü ve evrimi, İspanyol dili ve Katolik dininin birincil etkileri bugüne kadar günlük yaşama ve kültüre damgasını vurdu.

Kültür, Gençlik ve Spor Daire Başkanlığı kültürel hayatın tanıtımı ve koordinasyonundan sorumludur. Bölümün çalışmaları Kültür Müdürlüğü, Görsel Sanatlar, Sahne Sanatları, Müzik, Miras (İngilizce:Patrimony) ve Kütüphaneler Sistemi olarak ayrılmıştır. Kosta Rika Ulusal Senfoni Orkestrası ve Gençlik Senfoni Orkestrası gibi kalıcı programlar iki çalışma alanının birleşimidir: Kültür ve Gençlik.

Soca, salsa, bachata,  gibi dans odaklı türler merengue, cumbia ve Kosta Rika swings gençlerden ziyade yaşlılar tarafından giderek daha fazla beğeniliyor. Gitar, özellikle halk oyunlarına eşlik olarak popülerdir; ancak marimba ulusal enstrüman haline getirildi.

Kasım 2017'de, National Geographic dergisi Kosta Rika'yı dünyanın en mutlu ülkesi olarak adlandırdı ve ülke çeşitli mutluluk ölçütlerinde rutin olarak üst sıralarda yer alıyor. Makalede şu özet yer aldı: "Kosta Rikalılar, stresi azaltan ve neşeyi en üst düzeye çıkaran bir yerde günlük hayatı dolu dolu yaşamanın keyfini çıkarıyor".
O zaman "Ticos" arasında en çok tanınan ifadelerden birinin "Pura Vida, yani kelimenin tam anlamıyla saf yaşam olması şaşırtıcı değildir. Sakinlerin yaşam felsefesini yansıtır, ifade, konuşmada çeşitli bağlamlarda kullanılır. Çoğu zaman sokaklarda dolaşan ya da dükkanlardan yiyecek alan kişiler "Pura Vida" diyerek merhaba derler. Bir soru olarak veya birinin varlığının kabulü olarak ifade edilebilir. "Nasılsın?" için önerilen bir yanıt "Pura Vida olurdu." Bu kullanımda, her şeyin çok iyi olduğunu gösteren "harika" olarak tercüme edilebilir. Bir soru olarak kullanıldığında, çağrışım "her şey yolunda mı?" olur. ya da "nasılsın?".

Kosta Rika, BM'nin Dünya Mutluluk Raporu'nda 2017 Mutlu Gezegen Endeksi'nde 12. sırada yer alır, ancak ülkenin Latin Amerika'daki en mutlu ülke olduğu söyleniyor. Sebepler arasında yüksek düzeyde sosyal hizmetler, sakinlerinin sevecen doğası, uzun yaşam beklentisi ve nispeten düşük yolsuzluk sayılabilir.

İdari yapı

Kosta Rika, idari açıdan 7 ile ve 81 kantona ayrılmıştır. İlleri;

Kaynakça

Cumhuriyetler

Kosta Rika


Ian Douglas Cole (* 21. Februar 1989 in Ann Arbor, Michigan) ist ein US-amerikanischer Eishockeyspieler, der seit Juli 2023 bei den Vancouver Canucks aus der National Hockey League unter Vertrag steht. Zuvor war der Verteidiger in der NHL bereits für die St. Louis Blues, die Pittsburgh Penguins, Columbus Blue Jackets, Colorado Avalanche, Minnesota Wild, Carolina Hurricanes sowie die Tampa Bay Lightning aktiv, wobei er mit den Penguins in den Playoffs 2016 und 2017 den Stanley Cup gewann.

Karriere
Ian Cole begann seine Karriere als Eishockeyspieler im USA Hockey National Team Development Program, für das er von 2005 bis 2007 in der Juniorenliga North American Hockey League aktiv war. Anschließend wurde er im NHL Entry Draft 2007 in der ersten Runde als insgesamt 18. Spieler von den St. Louis Blues ausgewählt. Zunächst besuchte er jedoch drei Jahre lang die University of Notre Dame, für deren Eishockeymannschaft er parallel in der Central Collegiate Hockey Association spielte. Mit seiner Mannschaft gewann er 2009 die Meisterschaft der CCHA. Er selbst wurde in das erste All-Star Team der CCHA sowie in das erste All-American Team der West-Konferenz der National Collegiate Athletic Association gewählt.

Gegen Ende der Saison 2009/10 gab Cole für St. Louis' Farmteam Peoria Rivermen sein Debüt im professionellen Eishockey, als er in neun Spielen in der American Hockey League ein Tor und vier Vorlagen erzielte. In der Saison 2010/11 lief der US-Amerikaner auch erstmals für die St. Louis Blues in der National Hockey League auf. In seinem Rookiejahr erzielte er in 26 Spielen ein Tor und drei Vorlagen. Parallel lief er weiterhin für Peoria in der AHL auf. In der folgenden Spielzeit stand er ebenfalls für St. Louis in der NHL und Peoria in der AHL auf dem Eis.

Im März 2015 – Cole hatte sich mittlerweile im NHL-Aufgebot etabliert – gaben ihn die Blues an die Pittsburgh Penguins ab und erhielten im Gegenzug Robert Bortuzzo sowie ein Siebtrunden-Wahlrecht für den NHL Entry Draft 2016. In der folgenden Saison 2015/16 gewann der Verteidiger mit den Penguins den Stanley Cup und wiederholte diesen Erfolg im Jahr darauf. Nach fast drei Jahren in Diensten der Penguins wurde Cole im Februar 2018 gemeinsam mit Filip Gustavsson sowie einem Erstrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2018 und einem Drittrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2019 an die Ottawa Senators abgegeben. Im Gegenzug erhielt Pittsburgh Derick Brassard, Vincent Dunn und ein Drittrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2018. Die ebenfalls in den Transfer involvierten Vegas Golden Knights gaben zudem Tobias Lindberg an die Penguins ab und übernahmen 40 Prozent von Brassards Gehalt. Im Gegenzug erhielten sie Ryan Reaves und eine Viertrunden-Wahl im NHL Entry Draft 2018.

Nur zwei Tage später und ohne für die Senators aufzulaufen wurde Cole bereits zu den Columbus Blue Jackets transferiert, die dafür Nick Moutrey sowie ein Drittrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2020 nach Ottawa schickten. Bei den Blue Jackets beendete er die Saison, erhielt jedoch keinen weiterführenden Vertrag, sodass er sich im Juli 2018 als Free Agent der Colorado Avalanche anschloss und dort einen Dreijahresvertrag unterzeichnete. Vor Vollendung dessen wurde er jedoch im Januar 2021 im Tausch für Greg Pateryn an die Minnesota Wild abgegeben. Dort beendete er die Saison 2020/21, ehe er als Free Agent zu den Carolina Hurricanes wechselte. In gleicher Weise schloss er sich im Juli 2022 den Tampa Bay Lightning an, ebenso wie im Juli 2023 den Vancouver Canucks.

Im Oktober 2022 wurden Vorwürfe gegenüber Cole laut, er habe gegen Anfang seiner Karriere eine Minderjährige sexuell missbraucht. Das Opfer gab anonym über Twitter an, der Missbrauch habe über einen Zeitraum von vier Jahren stattgefunden, während sie in der High School war (Grooming). Die NHL kündigte eine Untersuchung der Vorwürfe an, sodass Cole von den Tampa Bay Lightning vorerst suspendiert wurde. Diese Untersuchung fand letztlich keine Hinweise auf Fehlverhalten von Cole.

International
Für die USA nahm Cole an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2007 sowie den U20-Junioren-Weltmeisterschaften 2008 und 2009 teil. Bei der U18-WM 2007 gewann er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille.

Erfolge und Auszeichnungen

International
 2006 Silbermedaille bei der World U-17 Hockey Challenge
 2007 Silbermedaille bei der U18-Junioren-Weltmeisterschaft

Karrierestatistik
Stand: Ende der Saison 2022/23

International
Vertrat die USA bei:
 World U-17 Hockey Challenge 2006
 U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2007
 U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2008
 U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2009

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeyspieler (Notre Dame Fighting Irish)
Eishockeyspieler (Peoria Rivermen, AHL)
Eishockeyspieler (St. Louis Blues)
Eishockeyspieler (Pittsburgh Penguins)
Eishockeyspieler (Columbus Blue Jackets)
Eishockeyspieler (Colorado Avalanche)
Eishockeyspieler (Minnesota Wild)
Eishockeyspieler (Carolina Hurricanes)
Eishockeyspieler (Tampa Bay Lightning)
Eishockeyspieler (Vancouver Canucks)
Stanley-Cup-Sieger
US-Amerikaner
Geboren 1989
Mann

Ian Cole


Françoise de Rimini es una ópera en cinco actos con música del compositor francés Ambroise Thomas, con un libreto de Michel Carré y Jules Barbier basado en la Divina commedia: Inferno de Dante. Se estrenó en la Opéra de París el 14 de abril de 1882.

Después de un paréntesis de varios años, Thomas reapareció en los escenarios parisinos con Françoise de Rimini, que tuvo un éxito mediano. Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase no aparece entre las óperas representadas en el período 2005-2010.

Referencias
 Notas

Licencia

Enlaces externos

Óperas de Ambroise Thomas
Óperas en francés
Óperas de 1882
Óperas estrenadas en París
Adaptaciones de obras de Dante Alighieri

Françoise de Rimini


| dauðadagur         =
| dauðastaður        = ,
}}

Helena Guðrún Stefánsdóttir Magneudóttir (f. 16. janúar 1967) er íslenskur leikstjóri og handritshöfundur. Helena hefur leikstýrt sex stuttmyndum, Brot (2001), Don't worry be Happy (2003), Gjöf (2006), Anna (2007), Bon Appétit (2011) og Pas de Trois, (2013) og tveimur heimildamyndum: Baráttan um landið (2007) og Systur (2016). Fyrsta kvikmynd Helenu í fullri lengd er Natatorium (2023).

Kvikmyndir

 Brot (2001) (Stuttmynd)
 Don't worry be Happy (2003) (Stuttmynd)
 Gjöf (2006) (Stuttmynd)
 Anna (2007) (Stuttmynd)
 Bon Appétit (2011) (Stuttmynd)
 Baráttan um landið (2012) (Heimildamynd)
 Pas de Trois, A choreography for the camera (2013) (Stuttmynd)
 Systur (2016) (Heimildamynd
 Natatorium (2023)

Tilvísanir

Tenglar

Íslenskir kvikmyndaleikstjórar
Fólk fætt árið 1967

Helena Stefánsdóttir


Johannes 5. (635-686) var pave fra 23. juli 685. indtil sin død i 686. Han var den første pave i det byzantinske pavedømme, der blev viet til pave af den byzantinske kejser uden forudgående samtykke og den første af ti på hinanden følgende paver af østlig oprindelse. Hans tid som pave var præget af forsoning mellem Rom og imperiet.

Referencer

Paver i middelalderen

Pave Johannes 5.


Atomu Nabeta (født 1. maj 1991) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Shimizu S-Pulse og Avispa Fukuoka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Atomu Nabeta


Mark McDonald MSC (Watertown,  — Center Valley, ) foi sacerdote católico estadunidense. Era filiado à Congregação dos Missionários do Sagrado Coração, da qual foi superior geral entre 2005 e 2017.

Biografia
Nasceu em Watertown, Nova Iorque, Estados Unidos, em 22 de julho de 1942, filho de Anna Murrock e James Donald McDonald. Frequentou a escola paroquial Holy Family por um ano e então transferido para a escola paroquial Sacred Heart, ambas em sua cidade natal, tendo se graduado na última em 1955. Ele então entrou na Academia Immaculate Heart em Watertown, onde completou sua educação secundária em 1959.

Depois de dois anos na Universidade Saint Bonaventure em Allegany, Nova Iorque, ele entrou no noviciado dos Missionários do Sagrado Coração em Arthabaska, Quebec, Canadá, em 1961, professando seus primeiros votos em 1962. Completou sua educação superior na Universidade Laval, em Quebec, em 1964, recebendo o grau de bacharel em Filosofia. Para seus estudos teológicos, Pe. Mark foi enviado para o Angelicum em Roma, Itália, onde fez seus votos perpétuos em 1965, e alcançou o bacharelado e a licenciatura em Teologia, a última em 1968.

Pe. Mark foi ordenado sacerdote por imposição das mãos de Dom Thomas Andrew Donnellan, recém-nomeado arcebispo de Atlanta, em Watertown, em 29 de junho de 1968. Até 1976, foi prefeito do seminário menor da congregação e professor na escola secundária Immaculate Heart em Watertown. De 1972 a 1976, foi vice-diretor da última. De 1976 a 1983, foi diretor do centro MSC em Shelby, Ohio. De 1968 a 1983, foi diretor da Arquiconfraria de Nossa Senhora do Sagrado Coração (hoje conhecida como Liga de Nossa Senhora do Sagrado Coração).

Em 1983, Pe. Mark foi enviado para uma missão estrangeira da província estadunidense da congregação na Colômbia. Em 1984, tornou-se diretor de formação dos Missionários do Sagrado Coração em Bogotá e, em 1985, superior seccional da Colômbia, cargo que exerceu até 1991. Nesse ano, foi eleito superior da província dos Estados Unidos dos Missionários do Sagrado Coração, e reeleito para um segundo mandato em setembro de 1994, residindo em Aurora, Illinois. Pe. Mark foi também administrador da Igreja de São José em Elgin entre dezembro de 1993 e o outono de 1994. Terminado seu mandato como superior provincial, ele foi nomeado pároco da Paróquia Nossa Senhora do Sagrado Coração em Watertown, de 1 de setembro de 1997 a janeiro de 1999.

Em 1999, Pe. Mark foi nomeado diretor do Centro Internacional Cor Novum — centro de retiro e renovação dos Missionários do Sagrado Coração — em Issoudun, França. Em 13 de setembro de 2005, foi eleito superior geral dos Missionários do Sagrado Coração e exerceu esse cargo até setembro de 2017. Em fevereiro de 2018, retornou para os Estados Unidos e estabeleceu residência na Sacred Heart Villa em Center Valley, Pensilvânia.

Foi secretário geral em quatro capítulos gerais da congregação dos Missionários do Sagrado Coração: em 1969, 1975, 1981 e 1987. Era fluente em inglês, espanhol, francês e italiano.

Seu corpo foi encontrado em seu leito por um confrade na manhã de 2 de abril de 2018. Seis dias depois, uma missa de corpo presente foi celebrada na Igreja de Nossa Senhora do Sagrado Coração em Watertown e, no dia seguinte, o sepultamento ocorreu no cemitério Calvary.

Naturais de Watertown (Nova Iorque)
Padres católicos dos Estados Unidos
Teólogos dos Estados Unidos
Missionários do Sagrado Coração
Alunos da Pontifícia Universidade São Tomás de Aquino

Mark McDonald


කියුරියෝසිටි යනු නාසා ආයතනය මගින් අඟහරු වෙත යවන ලද යානයකි. අඟහරු මතට ගොඩබැසු කිව්රියෝසිටි යානය සාර්ථකව අඟහරු මත ගොඩබෑම තහවුරු කිරීම සඳහා නාසා ඉන්ජිනේරුවන් වෙත කිව්රියෝසිටි යානය විසින් ඡායාරූප එවන ලදී. අඟහරුගේ දිනයක් පෘථිවි පැය 24යි මිනිත්තු 37ක් වේ. යානය අඟහරු වසරක්, එනම් පෘථිවි සති 98ක ගවේශණයක් සඳහා සූදානම් බව සදහන්  වේ.මෙම පර්යේශනයේ මූලික අරමුණ අඟහරු මත ජීවය පවතීද නැතහොත් අතීතයේ පැවතුනාද යන්න නිශ්චිතව තහවුරු කරගැනීමයි.

මිනිසා බිහිවූ දිනයේ පටන් අහස දෙස බැලූවේ කුතුහලයෙනි. අහසින් එන දෙවියන් ගැනත් අඟහරු ලොවින් එන කුරුමිට්ටන් ගැනත් අනාදිමත් කාලයක දිට ඔවුහු විශ්වාස කළහ. මේ කුතුහලය සමගින් විවිධ සංකල්ප බිහිවන්නට විය. පෘථිවිය හැරුණු විට සෞරග‍්‍රහ මණ්ඩලයේ ජීවින් සිටින එකම ග‍්‍රහලෝකය අඟහරුයැයි බොහෝ දෙනකු විශ්වාස කළහ.

අඟහරු පිළිබඳ ගවේෂණ කටයුතු මිනිසා විසින් ආරම්භ කරන්නේ මේ කුතුහලය හේතුවෙනි. සඳ තරණය කළ මිනිසා අඟහරු තරණයට සූදානම් වීමේ මූලික පියවර ලෙස අඟහරු වෙත යානා රාශියක් යැවූවද ඒ අතරින් ඇතැම් ඒවා සාර්ථක වූයේ නැත. යානා බොහොමයකින් ලැබුණු තොරතුරු වලින් කියැවුණේ මිනිසා සිතා සිටි ආකාරයේ ජීවයක් අඟහරු මත නොමැති බවයි.

මේ යානා අඟහරු මත සිට එවන ලද තොරතුර අනුව අඟහරු මත ඇසට නොපෙණෙන ක්ෂුද්‍ර ජීවින් සිටිය හැකියැයි ද ඇතැම් විද්‍යාඥයන් කියා සිටි බැවින් අඟහරු තරණය අතහැර දැමීමට මිනිසා කැමැත්තක් දැක්වූයේ නැත.

මෙහි ප‍්‍රතිඵලය වූයේ සදාකාලිකව කුතුහලයෙන් පිරි අඟහරු ග‍්‍රහයා ගවේෂණය සඳහා ඇමෙරිකාවේ නාසා ආයතනය "කියුරියෝසිටි" හෙවත් කුතුහලය නම් වූ අති නවීන රොබෝ යානයක් අගහරු වෙත යැවීමයි. එම යානය 2012 අගෝස්තු 6 වැනිදා අති සාර්ථක ලෙස අඟහරු මත ගොඩ බැස්ස බව නාසා ආයතනය නිවේදනය කළේය.

අගහරු ගවේශණයේ ඉතිහාසය
මින් ඉහත අවස්ථා කිහිපයකදීම අඟහරුවෙත නාසා ආයතනය විසින් 1975 සිට මේ දක්වා යානා ගණනාවක් සාර්ථක ව යවා ඇත.

නිශ්පාදනය කිරීම
සාමාන්‍ය මෝටර් රථයක් පමණ විශාලත්වයේ යුතු මෙම කියුරියෝසිටි රෝවරය නිපදවන ලද්දේ බොයිං ගුවන් යානා නිෂ්පාදන ආයතනයයි. ලොක්හීඞ් මාර්ටින් සහ මැක්ඩොනල්ඞ් ඩෙට්විලර් නැමැති ආයතන දෙක එහි කොන්ත‍්‍රාත්කරුවෝ වෙති. කිලෝ ග‍්‍රෑම් 900 ක් බරින් යුතුය. වාහනයක් ලෙස හැඳින්වුවද ජංගම රසායනාගාරයක් වැනි මෙම රෝවරය ක‍්‍රියාත්මක වීම සඳහා ශක්තිය සැපයෙන්නේ එහි බලසැපයුම් පද්ධතියේ සවිකැර ඇති ප්ලූටෝනියම් ඩයොක්සයිඞ් නැමැති විකිරණශීලි මූලද්‍රව්‍යයෙනි. එම ද්‍රව්‍යයේ කිලෝ ග‍්‍රෑම් 4.8ක් රෝවරයේ තැන්පත්කැර ඇතැයි නාසා විද්‍යාඥයෝ පවසති. වසර දෙකක කාලයක් ක‍්‍රියාත්මක වනු ඇතැයි විද්‍යාඥයන් පැවසුවද එහි ඇති ප්ලූටෝනියම් ඩයොක්සයිඞ් රෝවරය වසර 14 කාලයක් ක‍්‍රියාත්මක තත්ත්වයේ පවත්වා ගැනීමට ඉවහල්වනු ඇත.

== විස්තර ==
දිග - අඩි 10 (මීටර් 3)
බර - කිලෝග‍්‍රෑම් 899
උපරිම පළල - මීටර් 2.8
 උස - මීටර් 2.1
රොබෝ අතේ දිග - මීටර් 2.2
වියදම ඇමෙරිකන් ඩොලර් බිලියන 2.5

කියුරියෝසිටි යානය අඟහරු මතුපිට ගොඩබැස්ස පසු එහි අඟල් හතරක පමණ ප‍්‍රමාණයක් යටට පස් හාරා නියැදි ලබාගැනීමට නියමිතය. විද්‍යාඥයන් පවසන්නේ මෙහිදී වැඩි අවදානයක් යොමුකරන්නේ මෑතකදී ග‍්‍රහක පතිත වීමෙන් සෑදී ඇති අලූත් ආවාට කෙරෙහි බවයි.

පෘථිවියේ ජීවීන් බිහිවීම පිළිබඳ විවිධ මත ප‍්‍රකාශ කරන විද්‍යාඥයන් අතරින් පිරිසක් පවසන්නේ අඟහරුමත තිබූ ජීවය ග‍්‍රහක සමඟ පෘථිවියට පැමිණෙන්නට ඇති බවයි. කෙසේ වෙතත් වරින් වර අඟහරු පිළිබඳ කරන ලද පර්යේෂණ වලින් හෙලිවී ඇත්තේ අඟහරු මත සරල කාබනික අනු පිහිටා තිබිය හැකි බවයි. කියුරියෝසිටි යානයේ ඉලක්කයක් වී ඇත්තේ ද අඟහරුමත ඇති කාබනික අණු හඳුනාගැනීමයි.

රෝවරය කක්ෂගත කිරීම
ඇමෙරිකාවේ ෆ්ලොරිඩාහි කැනවරල් තුඩුවෙන් මෙම යානය අඟහරුවෙත යැවීමේ ගමන ආරම්භ කැරුනේ පසුගිය වර්ෂයේ නොවැම්බර් මස 27 දින දීය. ඇට්ලස් පහ රොකට්ටුව ආධාරයෙන් යානය මුදා හැර ඇති අතර අඟහරු දක්වා ඇති කිලෝමීටර් 5670 ලක්‍ෂයක් පමණ වූ දුර ගෙවා සැළසුම් කළ පරිදිම ඒ වෙත ළඟාවීමට මෙම යානයට හැකියාව ලැබිණි.

2012 අගෝස්තු 5 එය අඟහරු කක්ෂයට සාර්ථකව පිවිසෙන අයුරු මුළු ලෝකයම බලාසිටියේ මහත් බලාපොරොත්තු දල්වාගනිමිනි. මුළු මහත් ලෝක ප‍්‍රජාවගේම බලාපොරොත්තු සඵල කරමින් -කියුරියෝසිටි" යානය සාර්ථකව කක්ෂගතවූ බව නාසා ආයතනය නිවේදනය කර තිබිණි.

අගහරු මත ගොඩබෑම
ගගන කැප්සියුලය කක්ෂගත වීමෙන් අනතුරුව සුවිශේෂි පැරෂුටයක් හා දොඹකරයක් ආධාරයෙන් යානය අඟහරුමතට ගොඩබැස්සීමට සැළසුම් කර තිබිණි. අඟහරුමත ඇති විශාල ආවාටයක් වූ ගේල් වෙත මේ රෝවර් යානය බැස්සවීම නාසා විද්‍යාඥයන්ගේ අපේක්‍ෂාව විය. කිලෝ මීටර් 150ක පමණ පළලකින් යුතු ගේල් ආවාටය මිනිසාගේ කුතුහලය වර්ධනය කිරීමට හේතු වූ ස්ථානයක්ව තිබූ බැවින් මෙම පතිත කිරීම සඳහා සුදුසුම ස්ථානය එතැන බව විද්‍යාඥයෝ දැන සිටියහ. ස්ථර කිහිපයකින් සමන්විත මෙම ආවාටය ගවේෂණයෙන් අඟහරුමත බොහෝ තොරතුරු නිරීක්‍ෂණය කළ හැකි වෙතැයි යන්න විද්‍යාඥයන්ගේ අපේක්‍ෂාවයි.

අඟහරු වෙත ගොඩබෑමෙන් පසු කියුරියෝසිටි රෝවරය අඟහරුගේ ඡුායාරූප, පාරිසරික දත්ත, රසායනික තොරතුරු, පස් සහ පාෂාණ කැබලි පරීක්‍ෂා කිරීමෙන් ලබාගන්නා දත්ත ආදි සියල්ල පෘථිවිය වෙත එවනු ඇත. ඒ සඳහා අවශ්‍යකරනු ලබන අති ප‍්‍රබල සන්නිවේදන උපකරණ කියුරියෝසිටි රෝවරය සතුව තිබේ.

නාසා ආයතනයේ බලාපොරොත්තුව වූයේ කියුරියෝසිටි යානය අඟහරුගේ වර්ෂයක කාලයක් ක‍්‍රියාකාරී තත්ත්වයේ තබා ගැනීමයි.  අඟහරුමත වසරක් යනු පෘථිවියේ මාස 23ක කාලයකි. එය ආසන්න වශයෙන් පෘථිවි වර්ෂ දෙකකට සමානවේ. කෙසේ නමුත් නාසා ආයතනය බලාපොරොත්තු වූවාටත් වඩා කාලයක් සාර්ථකව ක්‍රියා කිරීමට කියුරියෝසිටි සමත් විය. 2021 පෙබරවාරි 24 වනවිට රෝවරය අඟහරු මත අඟහරු දින 3041 ක් (හෙවත් පෘතුවි දින 3124 ක්) ගත කර ඇත.

රොබෝ අත
රෝවරයේ සවිකැර ඇති මීටර 23 දක්වා දිගු කළ හැකි රෝබෝ අත උපයෝගී කරගෙන පස් හා පාෂාණා නියැදි මෙන්ම  ජලය ඇත්නම් එවැනි අංශූ ද එක්රැස්කැර ගැනීමේ හැකියාව පවතී.

වෙනත් විස්තර
කියුරියෝසිටි රෝවරයේ ඇති රසායනික විශ්ලේෂණාගාරයකට මෙවැනි නියැදි ඍජුවම යොමුකොට අවශ්‍ය පර්යේෂණ සිදුකැරෙනු ඇත. පැයට මීටර් 144ක වේගයෙන් ගමන් කළ හැකි මෙම රෝවරයට අංශක 45ක් දක්වා ආනතියක් ඇති කන්දක් තරණය කිරීමේ හැකියාව තිබීමද විශේෂත්වයකි. සෙන්ටි මීටර් 50ක විශ්කම්බයෙන් යුතු රෝද හයක් සවිකැර ඇති අතර ඒ සෑම රෝදයකටම වෙන වෙනම ක‍්‍රියාත්මක වන මෝටර් සවිකැර තිබේ.

මීට ඉහත අවස්ථාවකදී අඟහරුවෙත යවන ලද ස්පිරිට් නම් රෝවරය මගින් ගේල් ආවාටය සම්බන්ධයෙන් එවන ලද  තොරතුරු උපයෝගී කර ගනිමින් ගේල් ආවාටයට වඩාත් සාර්ථකව ගවේෂණය කිරීමට මේ කියුරියෝසිටි රෝවරය නිපදවන ලදී.

ඉතා තුනී වායුගෝලයක් සහිත අඟහරුමතට කියුරියෝසිටි රෝවරය පතිත කිරීම අතිශය සීරුවෙන් කිරීමට නාසා ආයතනය සැලසුම් කර තිබිණි. ඒ සඳහා සුපර්සොනික් පැරෂුටයක් හා තෙරපුම් රෝකට්ටු සවිකල අහස් දොඹකරයක් භාවිත කරන්නට සිදුවිය. අඟහරු කක්ෂයේ ගමන් කරමින් තිබෙන ඔඩිසි  ඕබිටර් යානය භාවිතයෙන් එම මෙහෙයුම් සිදුකරන ලදී.

ඇට්ලස් 5 රෝකට්ටුව මගින් කියුරියෝසිටි රෝවරය අභ්‍යාවකාශයට රැුගෙන යන ලද්දේ ආරක්ෂිත කැප්සියුලයක බහාලමිනි. මේ ආරක්ෂිත කැප්සියුලය අඟහරුගේ වායුගෝලයට පැයට කිලෝ මීටර් 20,000ක් වැනි දැවැන්ත වේගයකින් ඇතුලූ වු පසු පැරෂුටය භාවිතයෙන් එහි වේගය පැයට කිලෝ මීටර් 3.6ක් දක්වා අඩු කිරීමට නාසා ආයතනයේ අපේක්‍ෂාව විය.

අඟහරු ග‍්‍රහයා වටා කක්ෂගතවී තිබූ  ඕඩිසි යානය මේ කාර්යය පිළිබඳ සියළු තොරතුරු යූ.එච්.එෆ්. තරංග භාවිතයෙන් පෘථිවියට වාර්තා කරන ලදී. ක‍්‍රමයෙන් අඟහරුගේ වායුගෝලයට ඇතුළු වූ ආරක්ෂිත කැප්සියුලය ගේල් ආවාටය ඉලක්කකැර ගනිමින් වේගයෙන් අඟහරුවෙත ඇදී ගිය අතර සුළු මොහොතකින් එහි පැරෂුටය ක‍්‍රියාත්මක වීමත් සමග වේගය විශාල වශයෙන් අඩුවන්නට විය. නාසා ආයතනයේ විද්‍යාඥයන් ප‍්‍රමුඛ මුළු ලෝකයම අපේක්‍ෂාවන් සහිතව බලා සිටියදී ක‍්‍රමයෙන් අඟහරුමත පතිතවෙමින් තිබූ ආරක්ෂිත කැප්සියුලයේ තෙරපුම් රොකට්ටුව ක‍්‍රියාත්මක වන්නට විය. ඉන් අනතුරුව සිදුවූයේ දොඹකර කොටසින් කියුරියෝසිටි රෝවරය වෙන්වීමයි. තෙරපුම් රොකට්ටු සහිත අහස් දොඹකරය මගින් සෙමෙන් සෙමෙන් කියුරියෝසිටි රෝවරය පෘථිවි වාසීන් අපේක්‍ෂා කළ ආකාරයෙන් ගේල් ආවාටයේ  අපේක්‍ෂිත ස්ථානයටම පතිත කිරීමට සමත්විය.

ගොඩබැසීමෙන් අනතුරුව කියුරියෝසිටි රොබෝ යානයේ පරිගණකය මගින් යානයේ ඇති කැමරාවකින් ගන්නා ලද කළු සුදු ඡුායාරූප තුනක් නාසා පාලන මැදිරිය වෙත එවන ලදී. මෙම ඡායාරූප නාසා මෙහෙයුම් මැදිරියේ විශාල වීඩියෝ තිරයේ දර්ශනය කරන විට කියුරියෝසිටි යානයෙන් තොරතුරක් ලැබෙනතුරු නොඉවසිලිමත්ව බලා සිටි විද්‍යාඥයන් හා ඉංජිනේරුවන්ට සතුට නිම්හිම් නැතිවිය. ප‍්‍රීති ප‍්‍රමෝදයෙන් යුතුව ඔවුහු ඔල්වරසන් දුන්හ.

ඇමෙරිකන් ඩොලර් බිලියන 2.5ක් වියදම් කර ක‍්‍රියාත්මක කරනු ලැබූ කියුරියෝසිටි ව්‍යාපාතිය මේ දක්වා අතිශය සාර්ථක වී තිබේ.
අගොස්තු 07 වැනිදා පස්වරුවේ නාසා ආයතනය නිවේදනය කර සිටියේ කියුරියෝසිටි රෝවරය විසින් ප‍්‍රථම වර්ණ ඡායාරූපය තමන් වෙත එවා තිබු බවයි. තරමක දුවිලි ඇවිස්සුනු සහ අපහැදිලි ගතියකින් දිස්වන මෙම ඡායාරූපයෙන් ගේල් ආවාටයේ එක් වැටියක් දිස්වන බව ද ඔවුන් සඳහන් කැර තිබේ. එම ඡායාරූපය අංශක 30කින් ඇලවී ඇති බවද මෙම දෝෂය ඉක්මනින් නිවැරදි කිරීමට හැකි බවද නාසා ආයතනය පවසයි. ඒ වන විටත් කියුරියෝසිටි රෝවරයේ සියළුම කොටස් හොඳින් ක‍්‍රියාත්මක වෙමින් පවතින බැවින් ඉතාමත්ම නුදුරු දිනයන්හිදී අඟහරු ලෝකයේ සැබෑ තත්ත්වය වඩාත් විද්‍යානුකූලව ලෝකයාට හෙලිදරව්කිරීමට හැකිවනු ඇති බව නාසා ආයතනය පවසයි.

අඟහරුගේ ඡායාරූප පොළොවට එන ආකාරය
අඟහරු මතදී ගන්නා ඡායාරූප පොළොවට එන්නේ සාමාන්‍ය ඡායාරූපයක ආකාරයකින් නොවේ. අන්තර්ජාලය ඔස්සේ අපට  ඕනෑම ආකාරයේ ඡායාරූපයක් ඒ ආකාරයෙන්ම ලොව  ඕනෑම තැනකට ක්ෂණයකින් යැවිය හැකි වුවද අඟහරුමත සිට එලෙස ඡායාරූප එවීමේ හැකියාවක් නැත.

මේ ඡායාරූප පැමිණෙන්නේ 1 සහ 0 අංක වලින් සැදුම්ලත් අංක සමුහයක් වශයෙනි. ඒවා ගන්නා ලද ඡායාරූපයේ අංකිත ප‍්‍රතිනිර්මාණයකි. මේ අංක වලින් අඟහරුමත ඇති කැමරාවෙන් ග‍්‍රහණය කැරගත් ඡායාරූපයේ වර්ණ හා දීප්තිය වෙනස්කම් නිරූපණය වේ. මේවා 1 සහ 0 අංක වලින් සැදුම්ලත් දත්ත ගොනුවක් බවට පත්කොට වෙන් වෙන් වශයෙන් පෘථිවියට එවනු ලබයි. ඒවා පෘථිවියේ ඇති ඇන්ටනා මගින් ග‍්‍රහණය කර ඡායාරූප ප‍්‍රතිනිර්මාණය කිරීම සිදුවේ. සාමාන්‍ය ඡායාරූපක් පටලයක සිට කඩදාසියක් වෙත ගෙන ඒමට වඩා විශාල කාලයක් මේ සඳහා ගතවේ.

රෝවරයෙන් ගන්නා ලද ඡායාරූපය අඟහරු වටා කක්ෂගත කොට ඇති  ඕඩිසී යානයට යොමුකොට එමඟින් පෘථිවියට යොමු කිරීම සිදුවේ. ඇතැම් විට මේ දත්ත පෘථිවියට එවීමේදී අඩුපාඩු ඇතිවීමට ද ඉඩ තිබේ. එවිට දක්නට ලැබෙන්නේ තැන තැන හිස් අවකාශ සහිත ඡායාරූපයකි. මෙලෙස අඩුපාඩු සිදුවූ ඡායාරූපයක් ඇත්නම් එහි අඩුපාඩු මහහරවා ගැනීමට යළි පෘථිවියේ සිට රෝවරයට උපදෙස් දී අඩුවූ දත්ත පැකට්ටුව යළි ගෙන්වාගත යුතුය. ඇතැම් විට ඒවා යළි ගෙන්වා ගෙන රූපය ප‍්‍රතිනිර්මාණය කිරීමට දින දෙකක් පමණ ගතවේ. එවැනි අඩුපාඩු වූ දත්ත පැකට්ටු යළි නොලැබෙන අවස්ථාද තිබේ.

මේ ඡායාරූයන්හි ගුණාත්මක බවත් සාර්ථකත්වයත් කෙරෙහි විවිධ සාධක බලපායි. අඟහරුමත ඇති දේශගුණික වෙනස්වීම්, පෘථිවියේ දේශගුනක වෙනස් වීම් පමණක් නොව වරින් වරි හිරුවෙතින් නිකුත් වන සූරිය ගිනිදැල් ඇතුළු අභ්‍යාවකාශයේ දේශගුණික විපර්යාස සියල්ල හමුවේ කිලෝ මීටර්  කෝටි ගණනක් ඈත සිට එවන ඡායාරූපයක් නිසි පරිදි ලබාගැනීම පහසු කාර්යයක් නොවේ.

අඟහරු
තාරකා විද්‍යාව
නාසා

කියුරියෝසිටි


Reljef s prikazom kralja iz Splitske krstionice

Ploče krsnog zdenca ukrašene su motivom pletera, a prikazuju kralja na prijestolju uz još dva ljudska lika. Prvotno su tvorile dio oltarne pregrade (pluteja), a o njihovu podrijetlu se nagađalo. Postoji više pretpostavki o tome koji vladar je prikazan: neki od hrvatskih kraljeva (primjerice kralj Zvonimir, okrunjen u Solinu 1075. godine); Kristov lik... Postojalo je i mišljenje kako se radi o ilustraciji evanđeoske prispodobe o okrutnom dužniku (Mt 18, 23-35) gdje bi vladar onda predstavljao Krista koji je nebeski kralj. Ipak, postoje dokazi o tome kako reljef predočuje milostivog i pravednog kralja (Rex iustus) koji je zemaljski vladar (a ne nebeski) i kako je prikazan stvaran događaj. Nema pokazatelja kako se zaista radi o Kristu.

Razumijevanje čina u kojem sudjeluju prikazani likovi otežava i činjenica da je iznad reljefa izbrisan natpis i odstranjen predmet kojeg je jedan od likova držao u rukama. Takvo brisanje upućuje na uklanjanje spomena o nečemu važnom iz događaja ili zabranu izvorne poruke, a ta nakana preinačivanja nije onda sveta i religijska, već politička. Mnogo toga upućuje na zaključak da se radi o Petru Krešimiru IV., kralju iz loze Trpimirovića.

Izvori

Hrvatska za narodnih vladara
Povijest Splita

Splitska krstionica


Concepción, Şili'de 220.000 nüfuslu bir şehir (2004 itibarıyla).

Başkent Santiago ve Valparaíso ile beraber ülkenin en önemli üç şehrinden biridir. Santiago'dan sonra ülkenin ikinci önemli ekonomi merkezidir.

Coğrafya
Concepción, Santiago'nun 500 km güneyinde, bu kısmında 1.8 km genişliğine ulaşan ve şehrin yakınlarında Büyük Okyanus'a dökülen Bío-Bío Nehri'nin kıyısında yer alır. Liman şehri ve donanma üssü olan Talcahuano ile komşudur. Bu iki şehir arasında Carriel Sur Uluslararası Havalimanı bulunur. Concepción ve başkent Santiago arasında günlük tren bağlantısı mevcuttur.

Tarihçe

Concepción, 1550 yılında Pedro de Valdivia tarafından, bugün komşusu olan liman şehri Penco'nun yerinde kuruldu. Şehir birçok defa Mapuche saldırılarına uğrayarak yıkıldı.

1751'deki kuvvetli bir deprem sonucu yıkılınca, şehir 1754'te iç kısımlara taşınır. 20 Şubat 1835 tarihindeki 8.5 şiddetindeki çok güçlü bir deprem sonucu tüm şehir yıkılır. Charles Darwin enkaz altındaki şehri ziyaret eder. Bu depremi, 1839 ve 1960 yıllarında takip eden iki büyük deprem de, şehri bir kez daha yıkar ve çok sayıda kurban alır. (Bkz; Büyük Şili Depremi) Bu zamandan beri de, büyük zararlardan kaçınmak ve depremlerde dayanmasını sağlamak maksadıyla, binalar alçak olarak ve çelik-beton teknolojisiyle inşa edilir.

1818 yılında Concepción'da Şili'nin bağımsızlığı ilan edilir.

1882 şehrin nüfusu 19.000'dir.

1995 yılından itibaren, giderek büyüyen konut ihtiyacını karşılayabilmek için giderek artan sayıda gökdelenler oluşur. Şehrin genişlemesine olanak vermeyen alan darlığı ve yükselen arsa fiyatları, bu yapılaşmayı zorunlu kılmaktadır.

Eğitim ve kültür

Concepción iki tane üniversiteye sahiptir. 1919 yılında, uluslararası çok iyi bir üne de sahip Universidad de Concepción kurulur. 1958 yılında ikinci bir üniversite olan, ismini Bío-Bío Bölgesi'nden, daha doğrusu şehrin kıyısına kurulduğu Bio-Bio nehrinden alan Universidad del Bío-Bío kurulur.

Concepción'da birçok uluslararası okul vardır (örn. Alman Okulu, İngiliz Okulu, Fransız Okulu). Ayrıca sinema olarak ve konserlerde de kullanılan bir tiyatro da mevcuttur. Hualpén'de 1900'lü yılların yaşam kültürünü gösteren bir müze vardır.

Universidad de Concepción neredeyse tek başına tüm şehrin kültürel yaşamını şekillendirir. Burada düzenli olarak, ülkenin bütün bölgelerinden müzisyenlerin katıldığı Jazz konserleri, küçük film festivalleri, dans programları ve diğer kültürel olaylar bulunur. Bunların dışında üniversite arazisinde sanat galerisi bulunur.

Şehirde birinci ligde oynayan bir futbol kulübü ve bir basketbol takımı vardır.

Ekonomi
Concepción, çevredeki verimli topraklarda yetişen tarım ürünleri için bir ticari merkezdir. şehir ekonomisi için önemli unsurlar, temel gıda maddelerinin işlemesi, demir-çelik endüstrisi ile petrol, kimya ve ahşap işleme endüstrileridir.

Concepción, Panamerikan karayoluna 82 km mesafededir.

Görüntüler

Kardeş kentler

  Beytüllahim, Filistin
  Guayaquil, Ekvador
  Cuenca, Ekvador
  Auckland, Yeni Zelanda

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Şili'deki şehirler listesi
 Concepción Katedrali

Kaynakça

 Encyclopedia Britannica — Concepción  (İngilizce)

Bío-Bío bölgesi'ndeki şehirler
1550'de kurulan yerleşim birimleri

Concepcion, Şili


Le comté aborigène de Cherbourg est une Zone de gouvernement local  australienne située dans l'état du Queensland et la région de Wide Bay–Burnett . En juin 2018, elle comptait 1 315 habitants.

Géographie
Le Comté Aborigène de Cherbourg est totalement englobé dans la Région du Sud Burnett. II comprend notamment la localité de Cherbourg.

Histoire
Le nom Cherbourg provient du nom de la paroisse d'origine Celle-ci a été baptisée en 1840. Ce serait une déformation du nom "Chirbury", une ville anglaise du Shropshire qui est le lieu de naissance der Richard Jones, un pasteur qui a exercé dans les années 1850 .

Maires

 2020 - aujourd'hui : Elvie Jean Sandow Junior

Références

Cherbourg

Comté aborigène de Cherbourg


Jean-Claude Puyalt (* 10. November 1954) ist ein ehemaliger französischer Fußballschiedsrichter.

Puyalt pfiff in der Saison 1991/92 erstmals Spiele in der ersten französischen Liga. Sein letztes Spiel in der ersten Liga leitete er am 13. Mai 2000. Insgesamt kam er dort auf 120 Einsätze. Dazu pfiff er einige Zweitliga- und Pokalspiele. Im Jahr 1997 leitete er das Supercup-Finalspiel zwischen AS Monaco und OGC Nizza (5:2). Zu einem internationalen Einsatz kam Puyalt allerdings nicht.

Einzelnachweise

Fußballschiedsrichter (Frankreich)
Franzose
Geboren 1954
Mann

Jean-Claude Puyalt


CNBC-e, Doğuş Yayın Grubu ve NBC Universal ortaklığı altında 16 Ekim 2000'de Türkiye'de yayın yapmak üzere kurulan ve Eylül 2015'te Discovery Communications'a satılan ekonomi ve dizi kanalı. Yayın haklarının sona ermesi nedeniyle 6 Kasım 2015 tarihinde yayın hayatına son vererek yerini TLC Türkiye kanalına bırakmıştır.

CNBC-e, yayınlarını gündüz ve akşam kuşağı olarak ikiye ayırmaktaydı. Gündüz kuşağında yayın formatını CNBC Amerika'dan alan CNBC-e, iş dünyasının bilgi ihtiyacını karşılamaktaydı. Ekonomi ve piyasa bilgilerine gerçek zamanlı ulaşma olanağı sağlayan CNBC-e, gündüz kuşağında izleyici olarak ekonomi dünyasına yön veren profesyonelleri ve bireysel yatırımcıları hedeflemekteydi.

CNBC-e, akşam kuşağında ise bir dizi ve eğlence kanalı halini almaktaydı. NBC, ABC, HBO, WB, MGM, Paramount, Buena Vista, Sony Columbia, FOX gibi dünya devleri ile iş birliği yaparak dünyada izlenme rekorları kıran ödüllü dizileri ve dünyaca ünlü yönetmenlerin filmlerini bazen orijinal dilde ve alt yazılı olarak bazen de Türkçe seslendirme ile ekrana getirmekteydi.

Hafta sonları ise çocuklara özel olarak hazırlanan Nickelodeon kuşağına yer vermekteydi.

Farklı yayın formatı ile Türkiye'de ulusal kanallar ile rekabet eden CNBC-e'ye yayın hayatı boyunca, özellikle üniversiteler tarafından birçok ödül verilmiştir.

12 Eylül 2011 tarihinden itibaren 16:9 görüntü formatına geçmiştir.

Discovery Communications, Doğuş Yayın Grubu'na ait ulusal yayın yapan ekonomi ve dizi kanalı CNBC-e'yi satın almaya karar verdi. İki kurum satın alma için anlaştı. Alım işlemi Ekim 2015'te resmî olarak tamamlandı ve 6 Kasım 2015'te CNBC-e'nin yayın hayatının sonlanıp yerine TLC Türkiye'nin yayına başlayacağı CNBC-e'nin resmî Facebook sayfasından ve resmî web sitesinden ilan edildi.

Satın alma işlemleri gerçekleştikten sonra cnbce.com ekonomi portalı ntvpara.com'a taşındı.

Sansür
Kanal pek çok Avrupa filmi ve bağımsız film gösterdiğinden veya göstermekte olduğu kimi ABD dizilerinden dolayı, RTÜK tarafından pek çok kez uyarı ve para cezaları almıştır. Bu sebeple kanal yöneticileri ikilem içinde kalmaktadırlar, çünkü hayranları dizileri orijinal halleri ile izlemek isterken, RTÜK özellikle cinsellik ve eşcinsellik içeren sahnelerin kesilmesini istemektedir. Bu sebeple CNBC-e, izleyicilerine karşı dürüst olma yolunu seçmiş ve kesilen sahnelerin kesilme sebeplerini veya aldıkları uyarı cezalarını anlatan uzun metinler yayınlamıştır. Ayrıca tütün ürünleri çiçekler kullanılarak sansürlenmiştir. Çocuklar için verilen Nickelodeon Kuşağı çizgi filmlerinde ise kendi yaptıkları dublajlarla otosansür yapmışlardır.

Programları

Kaynakça

Dış bağlantılar

Doğuş Yayın Grubu
NBCUniversal
Türkçe televizyon kanalları
Türkiye'deki dizi kanalları
Türkiye'deki eğlence kanalları
Türkiye'deki ekonomi kanalları
Türkiye'deki eski televizyon kanalları
2000'de kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
2015'te kapanan televizyon kanalları ve istasyonları
Discovery Communications

CNBC-e


An artifact or artefact (British English) is a general term for an item made or given shape by humans, such as a tool or a work of art, especially an object of archaeological interest. In archaeology, the word has become a term of particular nuance and is defined as an object recovered by archaeological endeavor, which may be a cultural artifact having cultural interest.

Artifact is the general term used in archaeology, while in museums the equivalent general term is normally "object", and in art history perhaps artwork or a more specific term such as "carving". The same item may be called all or any of these in different contexts, and more specific terms will be used when talking about individual objects, or groups of similar ones.

Artifacts exist in many different forms and can sometimes be confused with ecofacts and features; all three of these can sometimes be found together at archaeological sites. They can also exist in different types of context depending on the processes that have acted on them over time. A wide variety of analyses take place to analyze artifacts and provide information on them. However, the process of analyzing artifacts through scientific archaeology can be hindered by the looting and collecting of artifacts, which sparks ethical debate.

Context
Artefacts can come from any archaeological context or source such as:
 Buried along with a body
 From any feature such as a midden or other domestic setting
 Votive offerings
 Hoards, such as in wells
Examples include stone tools, pottery vessels, metal objects such as weapons and items of personal adornment such as buttons, jewelry and clothing. Bones that show signs of human modification are also examples. Natural objects, such as fire cracked rocks from a hearth or plant material used for food, are classified by archaeologists as ecofacts rather than as artefacts.

Artefacts exist as a result of behavioural and transformational processes. A behavioural process involves acquiring raw materials, manufacturing these for a specific purpose and then discarding after use. Transformational processes begin at the end of behavioural processes; this is when the artefact is changed by nature and/or humans after it has been deposited. Both of these processes are significant factors in evaluating the context of an artefact.

The context of an artefact can be broken into two categories: primary context and secondary context. A matrix is a physical setting within which an artefact exists, and a provenience refers to a specific location within a matrix. When an artefact is found in the realm of primary context, the matrix and provenience have not been changed by transformational processes. However, the matrix and provenience are changed by transformational processes when referring to secondary context. Artefacts exist in both contexts, and this is taken into account during the analysis of them.

Artefacts are distinguished from stratigraphic features and ecofacts. Stratigraphic features are non-portable remains of human activity that include hearths, roads, deposits, trenches and similar remains. Ecofacts, also referred to as biofacts, are objects of archaeological interest made by other organisms, such as seeds or animal bone.

Natural objects that humans have moved but not changed are called manuports. Examples include seashells moved inland or rounded pebbles placed away from the water action that made them.

These distinctions are often blurred; a bone removed from an animal carcass is a biofact but a bone carved into a useful implement is an artefact. Similarly there can be debate over early stone objects that could be either crude artefact or naturally occurring and happen to resemble early objects made by early humans or Homo sapiens. It can be difficult to distinguish the differences between actual human-made lithic artefact and geofacts – naturally occurring lithics  that resemble human-made tools. It is possible to authenticate artifacts by examining the general characteristics attributed to human-made tools and local characteristics of the site.

Artefacts, features and ecofacts can all be located together at sites. Sites may include different arrangements of the three; some might include all of them while others might only include one or two. Sites can have clear boundaries in the form of walls and moats, but this is not always the case. Sites can be distinguished through categories, such as location and past functions. How artefacts exist at these sites can provide archaeological insight. An example of this would be utilising the position and depth of buried artefacts to determine a chronological timeline for past occurrences at the site.

Modern archaeologists take care to distinguish material culture from ethnicity, which is often more complex, as expressed by Carol Kramer in the dictum "pots are not people."

Analysis
Artifact analysis is determined by what type of artifact is being examined,the best.

Lithic analysis refers to analyzing artifacts that are created with stones and are often in the form of tools. Stone artifacts occur often throughout prehistoric times and are, therefore, a crucial aspect in answering archaeological questions about the past. On the surface, lithic artifacts can help archaeologists study how technology has developed throughout history by showing a variety of tools and manufacturing techniques from different periods of time. However, even deeper questions can be answered through this type of analysis; these questions can revolve around topics that include how societies were organized and structured in terms of socialization and the distribution of goods. The following lab techniques all contribute to the process of lithic analysis: petrographic analysis, neutron activation, x-ray fluorescence, particle-induced x-ray emission, individual flake analysis and mass analysis.

Another type of artifact analysis is ceramic analysis, which is based around the archaeological study of pottery. This type of analysis can help archaeologists gain information on the raw materials that were used and how they were utilized in the creation of pottery. Laboratory techniques that allow for this are mainly based around spectroscopy. The different types of spectroscopy used include atomic absorption, electrothermal atomic absorption, inductively coupled plasma-atomic emission and x-ray fluorescence. Ceramic analysis does more than just provide information on raw materials and pottery production; it helps provide insight to past societies in terms of their technology, economy and social structure.

Additionally, faunal analysis exists to study artifacts in the form of animal remains. Just as with lithic artifacts, faunal remains are extremely common within the field of archaeology. Faunal analysis provides insight to trade due to animals being exchanged in different markets over time and being traded over long distances. Faunal remains can also provide information on social status, ethnic distinctions and dieting from previous complex societies.

Dating artifacts and providing them with a chronological timeline is a crucial part of artifact analysis. The different types of analyses above can all assist in the process of artifact dating. The major types of dating include relative dating, historical dating and typology. Relative dating occurs when artifacts are placed in a specific order in relation to one another while historical dating occurs for periods of written evidence; relative dating was the only form of dating for prehistoric periods of time. Typology is the process that groups together artifacts that are similar in material and shape. This strategy is based around the ideas that styles of objects match certain time periods and that these styles change slowly over time.

Ethics
Artifact collecting and looting has sparked heavy debate in the archaeological realm. Looting in archaeological terms is when artifacts are dug up from sites and collected in private or sold before they are able to be excavated and analyzed through formal scientific archaeology. The debate is centered around the difference in beliefs between collectors and archaeologists. Archaeologists are focused on excavation, context and lab work when it comes to artifacts, while collectors are motivated by varying personal desires. This brings many to ask themselves the archaeological question, "Who owns the past?"

There are also ethical issues over the display of artifacts in museums which have been taken from other countries in questionable circumstances, for example the display of the Parthenon (Elgin) Marbles by the British Museum. The display of objects belonging to indigenous peoples of non-European countries by European museums – particularly those taken during the European conquest of Africa – has also raised ethical questions. Pan-African activists such as Mwazulu Diyabanza and the Front Multi Culturel Anti-Spoliation (Multicultural Front Against Pillaging) have taken direct action against European museums, aiming to restitute items they believe to belong to Africa.

See also
 Antiquities
 Biofact (biology)
 Chronological dating
 Excavation
 Out-of-place artifact
 Seriation
 Small finds

Notes

References

External links

 Artifact Collection at the Royal Military College of Canada Museum in Kingston, Ontario

Archaeological terminology
Historical objects

Artifact (archaeology)


An Trichocentrum cymbiglossum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franco Pupulin. An Trichocentrum cymbiglossum in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichocentrum

Trichocentrum cymbiglossum


නිල්මිණි බුවනෙක ශ්‍රී ලංකාවේ නිළියක් සහ නර්තන ශිල්පිනියකි.

නැටුම්
ඇය භාත්ඛණ්ඩේ සංගීත ආයතනයේ නැටුම් ඉගෙන ගත් අතර එහිදී ඇය භාරත නාට්‍ය පිළිබඳ ඩිප්ලෝමාවක් ලබා ගත්තාය.

රංග ශාලාව
නිල්මිණි ශ්‍රී ලංකාවේ නාට්‍ය හා නාට්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ වඩාත්ම දියුණු අධ්‍යක්ෂකවරුන් සඳහා ප්‍රධාන චරිත රාශියක් නිරූපණය කර ඇති අතර, බොහෝ වාණිජ නොවන වේදිකා නාට්‍යවල රගපා ඇත.

රූපවාහිනී රංගනය
නිල්මිණි නාට්‍ය, ත්‍රාසජනක සිට හාස්‍යය දක්වා වූ රූපවාහිනී කතාමාලා 45ක රඟපා ඇත.

අධ්‍යක්ෂණය සහ නර්තන නිර්මාණය
ශ්‍රී ලංකාවේ චිත්‍රපට නිර්මාණයේ යුගයක් සනිටුහන් කළ අධ්‍යක්ෂවරයකු වන ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක සමඟ සහය අධ්‍යක්ෂකවරියක් ලෙස කටයුතු කිරීමට අවස්ථාව හිමි වූ නිල්මිණි, ඩවුන් සින්ඩ්‍රෝම් රෝගයට ගොදුරු වූ දරුවන් පමණක් යොදා ගනිමින් වේදිකා නාට්‍යයක තමාගේම අධ්‍යක්ෂණය දැකීමෙන් විදෙස් විචාරකයන්ගේ පැසසුමට ලක් වූවාය. (සිහින මල් දඟකාරි, එක අධිපති,  යක්ෂයා, සත්‍ය)

සිනමාව
චිත්‍රපට කිහිපයකම ප්‍රධාන මෙන්ම සහාය චරිත දෙකෙහිම චරිත නිරූපණය කරන ඇයගේ විශේෂත්වය වන්නේ සිනමාවේ තෝරාගත් විශේෂ නිර්මාණවල පමණක් රඟපෑමයි.

සම්මාන
2004 දී ඇය ප්‍රමුඛ චරිතයක් සඳහා හොඳම නිළිය සඳහා රාජ්‍ය නාට්‍ය සම්මාන උළෙල (SDAF) දිනාගත් අතර 2008 දී සුමති ටෙලි නාට්‍ය සම්මාන උළෙලේදී සහය භූමිකාවක හොඳම නිළියට හිමි සම්මානය දිනා ගත්තාය. (රුවන් මලිත් අධ්‍යක්ෂණය කළ 'දස මල්ලිගේ බංගලාව' සඳහා රාජ්‍ය නාට්‍ය සම්මානය සහ බෙනට් රත්නායක අධ්‍යක්ෂණය කළ 'සුධීර' සඳහා සුමති ටෙලි සම්මානය)

යොමු කිරීම්

නිල්මිණි බුවනෙක


تمر حنة مسلسل تاريخي درامي سوري يتكلم عن حقبة الخمسينات في دمشق (الشام) القديمة، ويصور العادات والتقاليد لأهالي مدينة دمشق والثقافة والحياة الاجتماعية والسياسية ومغامرات الحب والعشق والود.

تأليف أحمد حامد وإخراج محمد فردوس أتاسي ومن إنتاج شركة قارة، يشارك فيه العديد من النجوم السوريين، إضافة إلى العديد من الفنانين العرب من قطر ولبنان والجزائر وتونس.

أبطال المسلسل

 خالد تاجا، الذي يؤدي دور الباشا.
 مرح جبر في دور تمر حنة.
 سامر المصري في دور شبلي
 فاديا خطاب في دور سيدة دمشقية.
 وائل رمضان
 سليم كلاس
 عبير شمس الدين
 صباح بركات
 ايمن رضا
 حسن دكاك
 شكران مرتجي
 يمنى حلبي في دور الطفلة زهرية.

المسؤولة عن الملابس الفنانة التشكيلية عتاب حريب.

مراجع

مسلسلات تلفزيونية سورية
مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 2001

تمر حنة (مسلسل)


Le musée archéologique de Corfou (en ), à Corfou, en Grèce, abrite et expose des artéfacts provenant d'anciennes collections privées et de fouilles archéologiques effectuées à Corfou.

Le bâtiment
Le musée a été construit entre 1962 et 1965, sur un terrain offert par la ville, situé au 1 rue Vraḯla Arméni.

Son objectif initial était d'abriter les découvertes archéologiques du temple d'Artémis à Corfou. En 1994, il a été agrandi avec l'ajout de deux autres salles d'exposition qui présentent les découvertes les plus récentes de l'ancienne citadelle. Il a été rénové entre 2010 et 2012.

Collections

Les objets présentés proviennent d'une collection d'origine inconnue ; des découvertes des fouilles de la ville antique de Corfou ; des trouvailles de la région de Kassiópi à Corfou ; des trouvailles de fouilles dans le district régional de Thesprotie.

 Le . Statue funéraire d'un lion accroupi, trouvée près du cénotaphe de Ménécrate. Daté de la fin du , c'est l'œuvre d'un célèbre sculpteur corinthien de l'époque archaïque ;

 Le .

 Le fronton de la Gorgone du temple d'Artémis à Corfou. Daté de 590-580 avant JC, il est le plus ancien fronton en pierre de Grèce. Il est parfois décrit comme le plus bel exemple de sculpture existant de temple archaïque.

 Le fronton de Dionysos : partie gauche d'un fronton archaïque de la région de Figaréto, représentant un symposium dionysiaque. Daté de  ;

 La base et une partie du corps d'une korè de la fin de la période archaïque, trouvée lors de la fouille d'un atelier de poterie, dans la région de Figaréto ;

 Un torse en marbre d'Apollon, copie de la statue originale d'Apollon Parnopios de Phidias (type connu sous le nom d').  après J.-C. ;

 Stèle funéraire de Philistion, fille d'Agénos et d'Arpalis, portant l'inscription :

Φιλίστιον Χ[αιρε]. Δοιαί μεν δεκάδες σε τελειοτόκων ενιαυτών ήδη και τριτάτου κύκλος επείχεν έτευς μισγομένα φθιμένοιαι, Φιλίστιον, ανίκα πέ[νθος] ματρί πολυθρηνήτω κάλλιπες Αρπαλίδι. δώμα δ' Αριστάνδροιο λελονχότος άκριτον αί[σαν] και τέκεα κρυερά θήκας εν ορφανία. Αγήνος κλυτόν αίμα, σε δ' ύστατον ύπνον ελο[ύσαν], πικρός όδε ζοφερά τύμβος έδεκτ[ο κόνει].

que l'on peut traduire ainsi :

Salut à toi, Philistion. Tu t'en es allée à vingt-trois ans dans le monde d'en bas, laissant dans le deuil ta mère Arpalis, ton mari Aristandros veuf, confus, et tes enfants, orphelins engourdis par le froid. Toi, le sang glorieux d'Agénos, ce tombeau amer et obscur t'a acceptée dans la poussière de ton dernier sommeil ;

 Les statuettes en terre cuite d'Artémis. Elles ont été trouvées en grande quantité dans le petit temple d'Artémis à Kanóni, dans la ville de Corfou ;

 Quatre jarres contenant des monnaies, trouvées lors de fouilles sur divers sites de Corfou ;

 La stèle d'Arniadas, stèle funéraire archaïque, début  La stèle a été trouvée en 1846 dans la nécropole de Paleópolis, dans la banlieue de Garítsa, près du tombeau de Ménécrate, lors de la démolition de fortification de l'époque vénitienne. Elle porte une inscription en boustrophédon, en hexamètres homériques.

Notes et références

Articles connexes
 Temple d'Artémis à Corfou
 Stèle d'Arniadas

Corfou
Culture à Corfou

Musée archéologique de Corfou


Yuta Baba (født 22. januar 1984) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo og JEF United Chiba.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuta Baba


Jyoti Kumar Sinha was born in Patna, Bihar. He served as Director General of Central Reserve Police Force and later as Member of the National Disaster Management Authority and RAW chief. He is a Bihar cadre Indian Police Service officer of the 1967 batch.

Early life
J.K. Sinha completed his schooling from St. Xavier's High School, Patna and then graduated with Honours in History from Patna College. He joined the Indian Police Service in 1967 following in the footsteps of his father and grand father. His grandfather, late Shri A.K. Sinha, was the first Indian to become IG of Police, Bihar way back in 1939. J.K. Sinha's father was also an IP officer who also rose to head Bihar Police as IG.

Awards
In 2019, he received the Padma Shri honour for his contribution in the field of social work.

References

Living people
Indian police chiefs
People from Patna
St. Xavier's Patna alumni
People of the Research and Analysis Wing
Year of birth missing (living people)
Recipients of the Padma Shri in social work

Jyoti Kumar Sinha


Carol Peña Hernández (n. 1977) es una botánica chilena.

Obtuvo su licenciatura en biología, en la Universidad de Concepción, en 1999.

Algunas publicaciones
 . 2008. A New Combination in Piptochaetium (Poaceae, Stipeae) from Chile. Novon: A Journal for Botanical Nomenclature 18 (3): 374-377

 -. 2007. Posición tribal de Megalachne Steud. (Poaceae), basada en caracteres morfológicos y moleculares. Editor Universidad de Concepción (Chile). Facultad de Ciencias Naturales y Oceanográficas. Departamento de Botánica.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Concepción (Chile)
Botánicos de Chile
Científicas de Chile

Carol Peña Hernández