Giorgian Daniel De Arrascaeta Benedetti (født 1. juni 1994 i Nuevo Berlín, Uruguay), er en uruguayansk fodboldspiller (offensiv midtbane). Han spiller i Brasilien for Flamengo og det uruguayanske landshold.

Klubkarriere
På klubplan startede De Arrascaeta sin karriere i Montevideo-klubben Defensor Sporting, som han repræsenterede både på ungdomsplan og i de første år som seniorspiller. Efter at have spillet 53 kampe for klubben i den uruguayanske liga og været med til at nå semifinalen i Copa Libertadores i 2014 skiftede han til brasilianske Cruzeiro. Han har siden 2019 spillet for Flamengo.

Landshold
De Arrascaeta har (pr. december 2022) spillet 42 kampe og scoret 10 mål for Uruguays landshold, som han debuterede for 8. september 2014 i en venskabskamp mod Sydkorea. Han var en del af det uruguayanske hold til Copa América i 2015, VM 2018 i Rusland og VM 2022 i Qatar.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022
Fodboldspillere fra Cruzeiro Esporte Clube

Giorgian De Arrascaeta


Yunus, balinalar (Cetacea) takımının dişli balinalar (Odontoceti) alt takımı içindeki yunusgiller (Delphinidae) familyasında sınıflanan türlerin büyük çoğunluğu ile nehir yunusları (Platanistoidea) üst familyasında sınıflananların tümü için kullanılan ortak addır.

Başta kıta sahanlıklarının görece sığ denizleri olmak üzere, tüm Dünya denizlerinde ve bazı nehirlerde bulunan yunuslar etobur canlılardır ve genellikle balık ve mürekkep balığı ile beslenirler. Omurgalı hayvanların içine girer. Yunusgiller (Delphinidae) familyası, balinalar (Cetacea) takımı içindeki en kalabalık familyadır üyeleri yaklaşık 10 milyon yıl önce, Miyosen devrinde ortaya çıkmıştır. Yunusların hayvanlar âleminin en zeki canlılarından olduğu kabul edilir ve arkadaş canlısı genel görünümleri ile oyuncu tavırları, onları insanların gözünde popüler bir yere koyar.

Adlandırma
En sık rastlanan yunus türü olan ve "yunus" denildiğinde ilk akla gelen canlı, 1970'li yıllarda Türkiye'de de yayınlanan ABD televizyon dizisi Flipper'ın özellikle popülerleştirdiği ve Türkçede "şişe burunlu yunus" (ya da "afalina") olarak anılan Tursiops truncatus türüdür. Ancak, yunusgiller (Delphinidae) familyasının tipik türü Tursiops truncatus değil, Türkçede "tırtak" adı ile anılan ve bayağı yunus (Delphinus) cinsi içinde sınıflanan Delphinus delphis'tir.

Yunusgiller (Delphinidae) familyası içindeki görece büyük altı tür, bu familya içinde sınıflandıkları için aslında yunus olsalar da daha çok "balina" adı ile anılır. Bu canlılar şunlardır:
 Feresa attenuata - Cüce katil balina
 Globicephala macrorhynchus - Kısa yüzgeçli pilot balina
 Globicephala melas - Uzun yüzgeçli pilot balina
 Orcinus orca - Katil balina
 Peponocephala electra - Elektra balinası
 Pseudorca crassidens - Yalancı katil balina

Dişli balinalar (Odontoceti) alt takımı içinde bulunan ve açık olarak "yunus" adı ile anılan diğer türler, nehir yunusları (Platanistoidea) üst familyası içindeki dört familyada birer tür olarak sınıflanan Amazon nehir yunusu, Ganj ve İndus nehir yunusu, La Plata yunusu ve Çin nehir yunusudur.

Yine dişli balinalar (Odontoceti) alt takımı içinde bulunan Phocoenidae familyası ve bazı türleri, yunuslardan farklı olsalar da bazen "yunus" adı ile ilişkilendirilir. Örneğin İngilizcede, bu familyanın türleri için "domuz balığı" anlamına gelen bir kökten genel porpoise kelimesi kullanılır ve bu kelime, özellikle gemiciler ve balıkçılar tarafından herhangi bir küçük yunusu adlandırmak için kullanılmıştır. Türkçede Phocoenidae familyası için "domuz balinaları", "nehir yunusları", "liman yunusları" ve "liman yunusugiller" gibi adlara rastlanabilir. Bu familyanın tipik türü olan Phocoena phocaena için ise "domuz balinası", "mutur", "gerçek yunus", "azak yunusu" ve yalnızca "yunus" adlarının kullanıldığı görülebilir.

Sınıflama

Yukarıda verilmiş olan bilgiler ışığında, "yunus" ortak adı ile anılan canlıların sınıflama listesi aşağıda sunulmuştur; yalnızca ilgili familya (yunusgiller - Delphinidae) ile üst familya (nehir yunusları - Platanistoidea) ayrıntılı verilmiştir.
 Takım : Cetacea - Balinalar
 Alt takım : Odontoceti - Dişli balinalar
 Familya : Delphinidae - Yunusgiller
 Cins : Cephalorhynchus
 Tür : Cephalorhynchus commersonii - Alaca yunus
 Tür : Cephalorhynchus eutropia - Şili yunusu
 Tür : Cephalorhynchus heavisidii - Benguela yunusu
 Tür : Cephalorhynchus hectori - Beyaz başlı yunus
 Cins : Delphinus
 Tür : Delphinus capensis - Uzun burunlu bayağı yunus
 Tür : Delphinus delphis - Kısa burunlu bayağı yunus, tırtak
 Cins : Grampus
 Tür : Grampus griseus - Boz yunus
 Cins : Lagenodelphis
 Tür : Lagenodelphis hosei - Sarawak yunusu
 Cins : Lagenorhynchus
 Tür : Lagenorhynchus acutus - Atlantik beyaz yanlı yunusu
 Tür : Lagenorhynchus albirostris - Beyaz burunlu yunus
 Tür : Lagenorhynchus australis - Siyah çeneli yunus
 Tür : Lagenorhynchus cruciger - Kum saati yunusu
 Tür : Lagenorhynchus obliquidens - Pasifik beyaz yanlı yunusu
 Tür : Lagenorhynchus obscurus - Gölgeli yunus
 Cins : Lissodelphis
 Tür : Lissodelphis borealis
 Tür : Lissodelphis peronii
 Cins : Orcaella
 Tür : Orcaella brevirostris - Irrawaddy yunusu
 Tür : Orcaella heinsohni - Avustralya küçük yüzgeçli yunusu
 Cins : Sotalia
 Tür : Sotalia fluviatilis - Haliç yunusu
 Cins : Sousa
 Tür : Sousa chinensis - Pasifik kambur yunusu
 Tür : Sousa plumbea - Hint kambur yunusu
 Tür : Sousa teuszii - Atlantik kambur yunusu
 Cins : Stenella
 Tür : Stenella attenuata - Pantropik benekli yunusu
 Tür : Stenella clymene - Atlantik dönücü yunusu
 Tür : Stenella coeruleoalba - Çizgili yunus
 Tür : Stenella frontalis - Atlantik benekli yunusu
 Tür : Stenella longirostris - Dönücü yunus
 Cins : Steno
 Tür : Steno bredanensis - Pürüzlü dişli yunus
 Cins : Tursiops
 Tür : Tursiops aduncus - Hint-Pasifik şişe burunlu yunusu
 Tür : Tursiops truncatus - Şişe burunlu yunus, afalina
 Üst familya : Platanistoidea - Nehir yunusları
 Familya : Iniidae
 Cins : Inia
 Tür : Inia geoffrensis - Amazon nehir yunusu
 Alt tür : Inia geoffrensis boliviensis
 Alt tür : Inia geoffrensis geoffrensis
 Alt tür : Inia geoffrensis humboldtiana
 Familya : Lipotidae
 Cins : Lipotes
 Tür : Lipotes vexillifer - Yangtze nehir yunusu
 Familya : Platanistidae
 Cins : Platanista
 Tür : Platanista gangetica - Ganj ve İndus nehir yunusu
 Alt tür : Platanista gangetica gangetica - Ganj nehir yunusu
 Alt tür : Platanista gangetica minor - İndus nehir yunusu
 Familya : Pontoporiidae
 Cins : Pontoporia
 Tür : Pontoporia blainvillei - La Plata yunusu

Yakın tarihli moleküler çözümlemeler, henüz aksi kabul ediliyor olsa da yunusgillere dahil çeşitli cinslerin tek soylu olmadığını göstermiştir. Dolayısıyla, başta Stenella ve Lagenorhynchus cinsleri için geçerli olan bu durum nedeniyle, yunusgiller familyasının sınıflamasında ileriki yıllarda önemli değişiklikler olabilir.

Ayrıca bakınız
 Nehir yunusları
 Yunusgiller

Dış bağlantılar

 Istanbul bogazinda 3 yunus türü üzerinde arastirmalar

Kaynakça

Genel
 İngilizce Wikipedia. Dolphin maddesi. 21 Aralık 2006 sürümü.
 2006 IUCN Tehdit Altındaki Türlerin Kırmızı Listesi. Maddede sayılan türlerle ilgili sayfalar.

Diğer
  Bartelby.com. The American Heritage® Dictionary of the English Language: Fourth Edition, 2000. porpoise maddesi (Erişim tarihi: 21 Aralık 2006).
  İngilizce Wikipedia. Porpoise maddesi. 20 Aralık 2006 sürümü.
  Bilim ve Teknik Web Sitesi. "Türkiye Tür Listeleri" bölümü. Memeliler sayfası (Erişim tarihi: 21 Aralık 2006).
  Sürdürülebilir Ekosistem Topluluğu. SES E-Bülteni. Cilt 1, Sayı 1, Bahar 2004 dönemi; PDF belgenin HTML sürümü (Erişim tarihi: 21 Aralık 2006).
  Bilim ve Teknik Web Sitesi. "Canlılar Dünyası" bölümü. Balinalar ve Yunuslar sayfası (Erişim tarihi: 21 Aralık 2006).
  T.C. Başbakanlık Dış Ticaret Müsteşarlığı. Tarım Ve Köyişleri Bakanlığı Tarafından Cıtes Belgesi Düzenlenecek Ek-I-A Sayılı Hayvan ve Bitki Türlerinin Listesi; MS Office Word belgesi (Erişim tarihi: 21 Aralık 2006).
  Yaban Hayatı Kurtarma ve Rehabilitasyon Derneği. "Kanunlar" bölümü. Bazı Türlerimizin Statüleri sayfası (Erişim:21 Aralık 2006).
  Yaban Hayatı Kurtarma ve Rehabilitasyon Derneği. "Yaban Hayatımız" bölümü. Türkiye Memeli Tür Listesi sayfası (Erişim:21 Aralık 2006).
  T.C. Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğü. Su Ürünleri Hizmetleri Daire Başkanlığı. YUNUS (Phocoena phocoena) sayfası (Erişim tarihi: 21 Aralık 2006).
  ODTÜ Deniz Bilimleri Enstitüsü. "Deniz Biyolojisi ve Balıkçılık Biyolojisi İlgi Alanındaki Bazı Terimler ve Tanımları" bölümü. Yunusbalığıgiller maddesi (Erişim: 21 Aralık 2006).
  Ege Üniversitesi Fen Fakültesi sitesi. Doç. Dr. Atakan Sukatar'ın Web Sayfası. Globicephala melaena sayfası  (Erişim tarihi: 21 Aralık 2006).

Ekolokasyon

Yunus (hayvan)


Bradford es una ciudad de West Yorkshire, Inglaterra.

El término Bradford también puede referirse a:

Personas
Bradford Washburn, explorador estadounidense.
Jason C. Bradford, botánico estadounidense.
Jesse Bradford, actor estadounidense.
Lyman Bradford Smith, botánico estadounidense.
Mark Bradford, jugador profesional estadounidense de fútbol americano.
William Bradford, colono estadounidense.
William Bradford (1827-1892), pintor estadounidense.
William Bradford Shockley, físico estadounidense.

Lugares
Inglaterra
Aeropuerto Internacional de Leeds Bradford, aeropuerto en West Yorkshire, Inglaterra.

Estados Unidos
Bradford (Arkansas), ciudad en el Condado de White, Arkansas.
Bradford (Illinois), villa en el condado de Stark, Illinois.
Bradford (Iowa), lugar designado por el censo en el condado de Franklin, Iowa.
Bradford (Maine), pueblo en el condado de Penobscot, Maine.
Bradford (Nueva York), pueblo en el condado de Steuben, estado de Nueva York.
Bradford (Nuevo Hampshire), pueblo en el condado de Merrimack, Nuevo Hampshire.
Bradford (condado de Merrimack, Nuevo Hampshire), lugar designado por el censo en el condado de Merrimack, Nuevo Hampshire.
Bradford (Ohio), villa en el condado de Miami, Ohio.
Bradford (Pensilvania), ciudad en el condado de McKean, Pensilvania.
Área micropolitana de Bradford, área que rodea a Bradford, Pensilvania.
Bradford Woods, borough en el condado de Allegheny, Pensilvania.

Bradford (Rhode Island), lugar designado por el censo en el condado de Washington, Rhode Island.
Bradford (Tennessee), pueblo en el condado de Gibson, Tennessee.
Bradford (Vermont), pueblo en el condado de Orange, Vermont.
Bradford (condado de Orange, Vermont), lugar designado por el censo en el condado de Orange, Vermont.
Bradford (Wisconsin), pueblo en el condado de Rock, Wisconsin.

 Condado de Bradford , varios condados en Estados Unidos.
 Municipio de Bradford , varios municipios en Estados Unidos.

Otros usos
Bradford City Association Football Club, club de fútbol de la ciudad de Bradford, West Yorkshire, Inglaterra.
Bradford College (Massachusetts), universidad desaparecida de Haverhill, Massachusetts.
Bradford & Bingley, banco británico, con sede en la ciudad de Bingley, West Yorkshire.
Ley de Bradford, modelo descrito originalmente por Samuel C. Bradford el año 1934 para estimar la disminución exponencial de rendimiento (decreciente).
Método de Bradford, técnica colorimétrica utilizada para la cuantificación de proteínas.

Bradford (desambiguación)


Traian Băsescu (d. 4 Kasım 1951, Köstence, Murfatlar) 2004'ten bu yana Romanya devlet başkanıdır. 2000'den 2004'e kadar Bükreş Belediye Başkanlığı yapmıştır. 6 Temmuz 2012 tarihinde devlet başkanlığı görevi askıya alındı ve görevden azledilmesine ilişkin 29 Temmuz'da referandum yapıldı. Ancak halkın referanduma düşük katılımı nedeniyle oylama geçersiz sayılarak yeniden görevine döndü.

Băsescu, 1976 yılında Köstence Deniz Enstitüsü'nden mezun oldu ve Romen devlet denizcilik şirketi Navrom'da bir deniz ticaret güverte memuru oldu. 1981 ve 1987 yılları arasında Romanya ticari gemilerde kaptan olarak görev yaptı.

1984 yılında petrol tankeri Biruinţa'ya, daha sonra Romen ticaret filosunun en büyük gemisinin kaptanı olarak terfi etti. 1989 yılında Băsescu, Anvers'te Navrom Ajansı başkanı Belçika'ya taşındı.

2000 yılında, Băsescu ilk turda (% 50,69 ile % 49,31) oy ile PDSR tarafından aday olan Sorin Oprescu karşı seçim yarışını kazanarak Bükreş Belediye Başkanı seçildi. 20 Aralık 2016 ile 19 Haziran 2019 arasında Bükreş senatörü olarak Romanya Senatosu'nda bulunmuştur.

Member of the Senate of Romania
In office
20 December 2016 – 19 June 2019
Constituency	Bucharest

Ödülleri
 "Heydər Əliyev" ordeni ()

Kaynakça

|-

|-

|-

1951 doğumlular
Köstence doğumlular
Romanya devlet başkanları
Rumen ulaştırma bakanları
Haydar Aliyev Nişanı sahipleri
Yaşayan insanlar
Avrupa Parlamentosu Rumen üyeleri
Rumen senatörler

Traian Băsescu


Parsıbey, Eskişehir ilinin Beylikova ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı Osmanlı İmparatorluğu zamanında mahallede yaşayan Faris bey  isimli ağadan gelmektedir.Zamanla isim Parsibey olarak değişime uğramıştır. Bağlı olduğu Beylikova ilçesi Faris Bey in yaşadığı dönemde atlarının, büyükbaş ve küçükbaş hayvan ahırlarının bulunduğu yerleşim alanıymış ve o zamanlar adı Beylikahır imiş. Gelişmeye başlamakta olan köye pazar kurulmak istenmiş ancak rivayetlere göre Faris Bey mahalledeki kadınların ahlakının bozulacağını ileri sürerek buna karşı çıkmış. Demiryolu yapılırken de hayvan ve çocukların ezileceğinden endişelenerek istasyonun Beylikahır'da olmasına karar vermişler. Tabi bu süreçte belediyenin de bu ve benzeri sebeplerle açılması engellenmiş böylece Parsibey köy olurken Beylikova ilçeye dönüşmüş. Ayrıca  dedelerimizden edinilen bilgilere göre Sakarya Meydan Muharebesinde Yunan askerleri köye gelmiş, köy ve ilçe halkının savaşamayacak büyük bir kısmı askerler gelmeden kaçarak saklanmışlar.Bu kaçış esnasında bazı varlıklı aileler altınlarını gömmüş ve geri dönemeyenlerin varlıkları yıllar sonra çocukları tarafından bulunmuş, bir kısmı hala toprak altında bir yerlerdedir. Mahallenin en yaşlıları (örn Adem Dede) derler ki; gavur askerinin ayak bastığı yerde yedi yıl ot bitmemiş, yalnızca kavgan dikeni olarak bilinen büyük dikenler yetişmiş. Onlar da bu yıllarda hayvanlarına dikenlerinden arındırarak bu bitkinin lezzetli gövdesini yedirmişler. Tabii kuraklığın sebebi iklimle ilgili bir durum olsa gerek, ayrıca mahalleden geçen porsuk dışında sulak olmayan, ağaç bulunmayan düz bir ovadan bahsediyoruz. Yaklaşık yüz yıl kadar önce mahallenin ve civarın bataklıklardan oluştuğu söyleniyor. Bulgaristan ve Romanyadan ihraç edilen Türklerden bir kısmı bu dönemde içlere kadar ilerleyerek köye yerleşmişler. Bataklıkları kurutarak tarım yapmaya çalışmışlar. Bilinen sözlü tarihi bu özet bilgilerden oluşuyor. Bir yazılı tarihi belgesi ise henüz bulunmamakta....

Coğrafya
Eskişehir iline 67 km, Beylikova ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

2013 =>> 360

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Beylikova'nın mahalleleri

Parsıbey, Beylikova


Tom Fool (1949-1976) est un cheval de course pur-sang anglais américain. Membre du Hall of Fame des courses américaines, il a été élu cheval de l'année aux États-Unis en 1953.

Carrière de courses
L'écurie Greentree Stables acquiert Tom Fool yearling pour la somme, rondelette à l'époque, de $ . Le poulain est confié à l'entraîneur John M. Gaver, Sr. et au jockey Ted Atkinson. Ses cinq victoires et deux deuxième places en sept courses en 1951 lui valent le titre de 2 ans de l'année. Grand favori de la Triple Couronne, il doit pourtant renoncer à y participer : après une course de rentrée où il termine deuxième, on découvre qu'il a une forte fièvre et doit garder le box durant deux mois. Sa deuxième partie de saison est pourtant réussie, si l'on en croit son bilan comptable à la fin de l'année : six victoires en treize sorties, et six podiums. Une seule fois Tom Fool n'a pas terminé dans le tiercé de tête.

Le meilleur est à venir en 1954, lorsque Tom Fool réalise une saison parfaite : dix courses, dix victoires, sur des distances allant du sprint (1 100 mètres) aux distances intermédiaires, jusqu'à 2000 mètres. Il remporte les plus prestigieux handicaps américains, dont la triple couronne des handicaps new yorkais (Metropolitan Handicap, Suburban Handicap et Brooklyn Handicap), une performance qu'il est le deuxième des quatre chevaux de l'histoire à avoir réalisé, après Whisk Broom II en 1913 et avant Forego en 1961 puis Fit to Fight en 1984.

Aussi, lorsqu'il s'agit de désigner le cheval de l'année, alors que les Eclipse Awards n'existent pas encore (ils seront créés en 1971), les deux instances qui désignent l'heureux élu, la Thoroughbred Racing Association et les Triangle Publications, le plébiscitent à l'unanimité et lui décernent tous les titres possibles : cheval d'âge de l'année, sprinter de l'année et, bien sûr, cheval de l'année. Le tout au nez et à la barbe du phénomène Native Dancer, ce qui ne manqua pas de faire grincer des dents. En 1960, Tom Fool est introduit au Hall of Fame des courses américaines, et figure à la onzième place de la liste des 100 meilleurs chevaux de sport hippique américain du  siècle établie par le magazine The Blood-Horse.

Résumé de carrière

Au haras
Tom Fool est syndiqué pour $  en vue de sa carrière d'étalon, officiant à $  la saillie. Il va s'avérer un reproducteur influent, aux États-Unis et en Europe, notamment via son fils le crack et grand étalon Buckpasser. Parmi ses meilleurs produits, on peut citer :

 Buckpasser - Cheval de l'année 1966, Membre du Hall of Fame, quatorzième sur la liste des 100 meilleurs chevaux de sport hippique américain du  siècle. 25 victoires en 31 courses, lauréat de la Jockey Club Gold Cup, des Woodward Stakes, des Travers Stakes. Trois fois tête de liste des pères de mères en Amérique du nord.
 Tim Tam - 3 ans de l'année 1958 aux États-Unis, Membre du Hall of Fame. Lauréat du Kentucky Derby et des Preakness Stakes.
Silly Season - Meilleur 2 ans anglais en 1964.
 Tompion - Vainqueur du Santa Anita Derby et des Travers Stakes en 1960

Tom Fool assura son influence au haras notamment par ses filles, qui lui offrirent un titre de tête de liste des pères de mères en Angleterre et en Irlande en 1965 où, cette année-là, brille en particulier son petit fils Meadow Court (Irish Derby, King George & Queen Elizabeth Diamond Stakes, deuxième du Derby de Sea Bird). Il est aussi le père de mère du champion Foolish Pleasure, membre du Hall of Fame américain.

Retiré de la monte en 1972, Tom Fool s'éteint le 20 août 1976, à 27 ans.

Origines
Tom Fool est le fils d'un bon étalon, Menow, sacré meilleur 2 ans américain en son temps, qui a donné plusieurs excellents chevaux tels Capot (cheval de l'année en 1949) ou Askmenow, championne à 2 ans qui défit les mâles dans l'American Derby en 1943. Sa mère Gaga, placée de stakes, a donné également la très bonne Aunt Jinny (Heliopolis), 2 ans de l'année en 1950.

Pedigree

Références

Cheval de course
Cheval de course né en 1949
Animal né en 1949
Animal mort en 1976
Étalon pur-sang anglais
Cheval de l'année aux États-Unis
Membre d'un Hall of Fame des courses hippiques

Tom Fool


As pencas de balangandãs são joias crioulas dos século XVIII-XIX que são consideradas um patrimônio da Bahia e da cultura afro-brasileira. Essas joias são artefatos que marcam a resistência negra contra o regime escravocrata, porque foram uma das manifestações artísticas afro-descendentes mais antigas no país. Essa jóia, por ser uma peça híbrida, ela possui aspectos africanas e portuguesas, era produzida e confeccionada no Brasil e possui uma sonoridade parecida com um chocalho. Essas jóias eram de uso cotidiano e eram consideradas amuletos e talismãs, usados para atrair saúde, amor e sorte por exemplo, para devoção de alguma crença, votação e evocação. Sua origem portanto é desconhecida, possivelmente foi na Bahia mas não se limitou a esta região, e é muito atribuída aos negros malês que trabalhavam com a fundição dos metais. Com isso, a cultura crioula no Brasil marcou a fabricação e a técnica do trabalho com metais, o que gerou um grande impacto do design de joias brasileiras.

A palavra balangandã tem origem banto e possui diferentes significados, mas o mais aceito é um vocábulo oriundo do regionalismo no Brasil e onomatopaico, uma forma de representação que evoca o seu objeto por semelhança sonora, numa relação icônica, ou seja, uma palavra originária da imitação do som daquilo que representa.

Contexto Histórico

Foi em 1763, final do século XVIII que a Bahia deixou de ser a sede da administração colonial, mas apesar disso o estado ainda possuía uma grande influência na política, na economia e na cultura brasileira. Salvador, tinha um comércio muito forte e um dos principais produtos era a mão-de-obra escrava. No Brasil escravocrata, os trabalhos artesanais e manufatureiros eram de responsabilidade dos escravos, pois não era considerado digno que que uma pessoa rica e com posses fizesse algum tipo de trabalho que exigisse esforço físico. Nesse contexto, a população da cidade era predominantemente negra e por conta disso ocorriam muitas revoltas e rebeliões contra o regime e em favor do movimento abolicionista. No dia 13 de maio de 1888 foi assinada pela Princesa Isabel a Lei Áurea, que aboliu a escravidão no Brasil, mas mesmo depois de libertadas, as pessoas negras continuaram como prestadoras de trabalhos e funções em Salvador, sem ser bem remuneradas, como vendedoras ambulantes ou prestadoras de serviços. Por conta disso, desde esse período, já era possível notar, por meio das pinturas de Debret, a presença dos balangandãs nas cinturas das mulheres.

Balangandãs na Bahia escravocrata
Os balangandãs eram usados como amuletos pois cada penduricalho nele vai conforme a devoção da pessoa que utiliza, mas diferente de outros amuletos que eram usados escondidos pela população negra, o balangandã era feito para ser exibido. Naquele tempo era proibido qualquer cultos não católicos e os balangandãs eram usados porto seguro, com a finalidade de manter algumas tradições africanas.

Balangandãs no século XXI
Os balangandãs nunca deixaram de ser confeccionados, sendo uma jóia ainda vendida e usada em Salvador na contemporaneidade. Estas joias podem ter diferentes significados, como um objeto do cotidiano baiano ou um souvenir. Alguns objetos, como guias e imagens de orixás, que antes pertenciam a ritos das religiões de matriz africana, como candomblé e umbanda, passaram a ser vendidos apenas pela beleza da peça, e isso, também aconteceu com os balangandãs. Outra mudança que também ocorreu foi o material do qual os balangandãs são confeccionados, antigamente eram feitos a partir de ouro ou prata, mas, devido ao custo e a pouca busca, os balangandãs passaram a ser pouco comercializados como joias e mais como símbolo cultural. As peças iniciais eram utilizadas na cintura e atualmente podem ser vistas como broches e pingente de colares.

Conteúdo dos Balangandãs
Os balangandãs são constituídos por diversos penduricalhos/pingentes, e cada um deles representa uma coisa, tem um objetivo e uma devoção:

 Pão de Angola: símbolo de que a pessoa terá uma longa vida.
 Corrente: Representa a escravidão e tem o objetivo de afastar inveja e doenças.
 Romã: Representa o ser humano e a fecundidade.
 Pomba: Representa os santos mártires e é de devoção cristã.
 Ferradura: Representa a felicidade e tem o objetivo de trazer sorte.
 Sol: Oxumarê – Orixá do arco-íris e chuva.
 Cabaça: Cosme e Damião – Recipiente que era usado para a retenção de água pelos escravos.
 Caranguejo: Omolú – Orixá da doença e das curas.
 Lua, Arco e Flecha: Oxóssi – Orixá do conhecimento, da caça e rei das matas.
 Machado duplo ou caju: Xangô – Orixá da Justiça que domina os raios e os trovões.
 Espada: Iansã – Orixá dos ventos e tempestades.
 Cajado: Oxalá – Orixá da vida, considerado como pai de todos, criador dos seres humanos e do mundo.
 Peixe: Yemanjá – Orixá dos mares e das águas salgadas.
 Uvas ou Leque: Oxum – Orixá rainha da água doce, dona dos rios e cachoeiras, deusa do amor e do ouro e senhora das emoções.

Ligações externas

 Jean-Baptiste Debret
 The Miranda Look: Os Balangandãs
 Kumbukumbu: cultura africana

Ver também

 Abolicionismo no Brasil
 Brasil Colônia
 Umbanda
 Joias Escravas afro-brasileiras

Joias
Design
História do design
Escravizados do Brasil
História do Brasil
Joias do Brasil

Balangandãs


El prendimiento de Cristo es una pintura al óleo sobre lienzo de Anton van Dyck expuesto en el Museo del Prado en Madrid. El cuadro es una obra de juventud de Van Dyck, y procede de la colección real del Alcázar, siendo propiedad de Felipe IV después de pertenecer a Rubens. También estuvo instalado en el desaparecido Palacio del Buen Retiro.

El tema
El episodio bíblico de la captura de Cristo es uno de los más representados en la historia del arte. De hecho, Van Dyck pintó tres versiones, (las otras dos están en Bristol y Minneapolis) con pocas diferencias entre sí. El momento inmortalizado por el pintor, según el Evangelio de Lucas, es en el que Judas va a dar un beso a Jesús, mientras un cómplice se prepara para ponerle una soga al cuello.

El autor consigue crear un ambiente dramático gracias a la técnica del claroscuro elaborada por la luz de las antorchas y la luna y la penumbra reflejada en la vegetación y el paisaje.

Véase también
 Prendimiento de Jesús

Referencias

Enlaces externos

Pintura flamenca del Museo del Prado
Cuadros de 1620
Pintura en el Palacio del Buen Retiro
Pinturas de los apóstoles
Pasión de Jesús en la pintura

El prendimiento (Van Dyck)


Antônio Carlos Correia, mais conhecido como Toninho Carlos (Lins, 17 de maio de 1961) é um ex-futebolista brasileiro, que atuava como zagueiro.

Carreira

Jogador
Toninho iniciou no futebol nos juniores do Nacional. Ainda nas divisões de base, se transferiu para o Matsubara, onde começou a ter destaque nacional.

Foi convocado para integrar a Seleção Brasileira Sub-20, onde sagrou-se Bicampeão do Torneio de Toulon, na França.

Realizou três meses de testes e foi contratado pelo Santos em janeiro de 1982 por 23 milhões de cruzeiros. Estreou em 20 de janeiro do mesmo ano, na vitória por 4x1 sobre o Moto Clube, na Vila Belmiro. Em seu primeiro ano, dividiu o espaço na zaga santista com Joãozinho e Márcio Rossini.

A partir de 1983, virou titular absoluto. Marcou seu primeiro gol em 4 de abril de 84, na vitória por 3x0 contra o Junior Barranquila, válido pela Taça Libertadores.

Toninho foi chamado para defender a Seleção Brasileira em 1983, onde atuou por quatro partidas na Copa América daquele ano, com duas vitórias, um empate e uma derrota.

Em 1984, conquistou com o Alvinegro o Campeonato Paulista, sendo um dos principais nomes da conquista e atuando em praticamente todas as partidas da campanha.

Sua última partida aconteceu em 16 de agosto de 1987, contra o Corinthians. Deixou o Santos para defender o Coritiba. Pelo Peixe, fez 295 jogos e marcou 4 gols.

Assinou com o Bangu por apenas seis meses, para disputar o Campeonato Carioca de 1988, onde fez 15 jogos e não marcou gols. No segundo semestre, foi repassado ao Coritiba.

Passou pelo Famalicão de Portugal, antes de chegar no Atlético Mineiro em 1990, onde fez 25 jogos com a camisa do Galo e não marcou gols.

Antes de encerrar a carreira, ele passou ainda por Remo e equipes do interior paulista, como a Internacional de Limeira e Sãocarlense.

Treinador
Em 1999, dirigiu o XV de Caraguá na Série B-1A do Paulista.

Em fevereiro de 2020, foi anunciado como técnico do São Carlos FC na disputa do Campeonato Paulista da Segunda Divisão. No mês seguinte, deixou o clube.

Referências

Nascidos em 1961
Naturais de Lins
Futebolistas do Santos Futebol Clube
Futebolistas do Bangu Atlético Clube
Futebolistas do Coritiba Foot Ball Club
Futebolistas do Clube Atlético Mineiro

Toninho Carlos


An Cephalocarpus rigidus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Louis Gilly, Henry Allan Gleason ngan Ellsworth Paine Killip. An Cephalocarpus rigidus in nahilalakip ha genus nga Cephalocarpus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cephalocarpus

Cephalocarpus rigidus


Le Stade Korman (en ) est un stade omnisports vanuatais (principalement utilisé pour le football) situé à Korman, quartier de la ville de Port-Vila, la capitale de l'archipel.

Le stade, doté de , sert d'enceinte à domicile pour l'équipe du Vanuatu de football, ainsi que pour les équipes de football de l'Amicale Football Club, du Tafea FC et du Tupuji Imere FC.

Il porte le nom de Maxime Carlot Korman, ancien président et premier ministre de Vanuatu.

Histoire

Le stade est partiellement endommagé par le Cyclone Pam en .

Le stade est l'hôte de la Coupe d'Océanie de football 2008.

Événements

 1992 : Coupe de Mélanésie
 2008 : Coupe d'Océanie de football 2008

Galerie

Notes et références

Stade multifonction au Vanuatu
Stade de football au Vanuatu
Stade d'athlétisme au Vanuatu
Stade de cricket au Vanuatu
Équipement de tennis
Stade portant le nom d'une personnalité politique
Port-Vila

Stade Korman


Grube Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Ostholstein iline bağlı bölge. 20,2 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2006 itibarıyla yaklaşık 1034 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Volker Paasch tarafından yürütülmektedir.

Ostholstein iline bağlı yerleşim birimleri

Grube


Numele japonez: în Japonia, numele de familie se află în fața prenumelui. În această listă ordinea este prenume urmată de nume, sortarea fiind în ordine alfabetică după nume. Astfel, Abe este numele de familie, Hiroshi prenumele. Vă rugăm țineți cont de aceasta la completarea listelor.

Aceasta este o listă de actori urmată în a doua secțiune de o listă de actrițe din Japonia:

Listă de actori

A

B

C

D

E

F

H

I

K

M

N

O

P

R

S

T

U

W

Y

Z
 Konparu Zenchiku 1405–1468

Listă de actrițe

A

B

C

D
 Mao Daichi (n. 1956)

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

O

P
Jenny Pat (Jenny Murata)

Q

R
Ryo

S

T

U

V

W

X

Y

Z
Naomi Zaizen

Vezi și
 Listă de regizori japonezi

Note

japonezi
Actori
 Listă
Regizori japonezi

Listă de actori japonezi


Grzegorz Tomasiewicz, né le  à Jaworzno en Pologne, est un footballeur polonais qui évolue au poste de milieu central au Piast Gliwice.

Biographie

Formation et débuts
Né à Jaworzno en Pologne, Grzegorz Tomasiewicz commence le football dans le club de sa ville natale, le Szczakowianka Jaworzno puis au MCKiS Sokół Jaworzno et au Ruch Chorzów, avant de rejoindre le centre de formation du Legia Varsovie en 2011. Il devient notamment champion de Pologne junior en 2013 avec le Legia. Alors qu'il est également courtisé par son ancien club, le Ruch Chorzów, Grzegorz Tomasiewicz rejoint l'Arka Gdynia en juillet 2015. Le transfert est annoncé dès le mois de février, le joueur étant en fin de contrat en juin et le Legia Varsovie, où il n'a pas eu l'opportunité de s'imposer, ne souhaitant pas le prolonger.

Stal Mielec
Le , il s'engage en faveur du Stal Mielec, qui évolue alors en deuxième division polonaise. Il joue son premier match le  lors de la première journée de la saison 2018-2019 face au Garbarnia Cracovie. Il est titularisé et son équipe s'impose par deux buts à zéro.

Tomasiewicz participe à la montée du club en première division, le Stal Mielec terminant premier du championnat lors de la saison 2019-2020, retrouvant la première division polonaise 24 ans après l'avoir quittée.

Tomasiewicz fait ses débuts dans l'élite du football polonais le , lors de la première journée de la saison 2020-2021, contre le Wisła Płock. Il est titularisé et les deux équipes se neutralisent ce jour-là.

Piast Gliwice
Lors de l'été 2022, Grzegorz Tomasiewicz s'engage en faveur du Piast Gliwice. Le transfert est annoncé le 14 juin 2022 et il s'engage pour un contrat de deux ans, soit jusqu'en juin 2024, avec une option pour une année supplémentaire.

En sélection
Grzegorz Tomasiewicz représente l'équipe de Pologne des moins de 17 ans de 2012 à 2013, pour un total de dix matchs joués et de trois buts inscrits.

Avec les moins de 20 ans, Tomasiewicz joue trois matchs, tous en 2017. Il inscrit un seul but, lors de sa première apparition, le 23 mars contre l'Italie. Il entre en jeu et participe avec son but à la victoire des siens par trois buts à zéro.

Notes et références

Liens externes

Footballeur polonais
Joueur de l'Arka Gdynia
Joueur du Stal Mielec
Joueur du Piast Gliwice
Naissance en mai 1996
Naissance à Jaworzno

Grzegorz Tomasiewicz


Johnny Mars (* 7. Dezember 1942 in Laurens, South Carolina) ist ein US-amerikanischer Mundharmonikaspieler und Singer-Songwriter. Seine bevorzugte Musikrichtung ist Electric Blues.

Leben und Wirken
Die Eltern von Johnny Mars waren Landpächter. Während seiner Kindheit zog die Familie häufig um. Im Alter von neun Jahren erhielt Mars seine erste Mundharmonika. 1958, als Mars 15 Jahre alt war, starb seine Mutter und er zog mit seinen jüngeren Geschwistern nach New Paltz, New York. Nach dem Beenden der High School trat er in verschiedenen Clubs in New York auf. In den 1960er-Jahren unterzeichnete er einen Plattenvertrag bei Mercury Records. Während dieser Zeit war er Mitglied bei einer Band namens Burning Bush.

Mitte der 1960er-Jahre zog Mars nach San Francisco, wo er die Johnny Mars Band gründete. Zunächst fand die Band keinerlei Beachtung, aber dann bekam sie die Gelegenheit mit Magic Sam zu touren und auf den gleichen Veranstaltungen wie Earl Hooker, B. B. King und Jesse Fuller aufzutreten. Auf Empfehlung seines Freundes Rick Estrin (von Little Charlie & the Nightcats) tourte Mars 1972 durch England. Nach zwei in England produzierten Alben zog er 1978 nach Westlondon. 1984 produzierte Ray Fenwick, der unter anderem mit Ian Gillan und Spencer Davis zusammenarbeitete, das Album Life on Mars. Damit trat Mars unter anderem in der Fernsehsendung Ohne Filter auf und spielte eine Jam-Session mit Larry Carlton.

1988 war Mars Gastmusiker auf dem Do-Ré-Mi-Album The Happiest Place in Town. 1991 spielte er die Mundharmonika auf den Bananarama-Titeln Preacher Man und Long Train Running. Mars unterrichtete 15 Jahre in britischen Grundschulen und arbeitete mit Teenagern in verschiedenen Musikprojekten. Zwischenzeitlich tourte er in Großbritannien und Europa, wo er eine starke Fanbasis hat. 1992 spielte Mars auf dem San Francisco Blues Festival und in den Jahren 2003 und 2004 trat er mit The Barrelhouse Blues Orchestra auf. Ab 2008 arbeitete er mit dem Bluesgitarristen Michael Roach zusammen und trat mit ihm auf dem Bath Music Festival (2008, England), auf dem Pocono Blues Festival (USA) und auf dem Kastav Blues Festival in Kroatien auf. Im Januar 2010 tourten Mars und Roach durch den Nahen Osten.

Diskografie
1972: Blues from Mars
1976: Oakland Boogie
1980: Mighty Mars
1984: Life on Mars
1994: King of the Blues Harp
1999: Stateside
2003: On My Mind

Weblinks
 Website von Johnny Mars

Blues-Musiker
Singer-Songwriter
Mundharmonikaspieler
Musiker (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1942
Mann

Johnny Mars


Arauđija (lat. Araujia), biljni rod iz porodice zimzelenovki čijih je desetak vrsta vazdazelenih grmastih penjačica autohton u Južnoj Americi, ali su neke vrste uvezena na jug Afrike, neke dijelove Europe, Australije i Novi Zeland.

Vrste
 Araujia angustifolia (Hook. & Arn.) Steud.
 Araujia brachystephana (Griseb.) Fontella & Goyder
 Araujia hassleriana (Malme) Fontella & Goyder
 Araujia herzogii (Schltr.) Fontella & Goyder
 Araujia megapotamica (Spreng.) G.Don
 Araujia odorata (Hook. & Arn.) Fontella & Goyder
 Araujia plumosa Schltr.
 Araujia scalae (Hicken) Fontella & Goyder
 Araujia sericifera Brot.
 Araujia stormiana Morong
 Araujia stuckertiana (Kurtz ex Heger) Fontella & Goyder
 Araujia subhastata E.Fourn.
 Araujia variegata (Griseb.) Fontella & Goyder

Izvori

Vanjske poveznice

Svileničevke

Arauđija


The Celebes Sea ( ; ; ; ) or Sulawesi Sea of the western Pacific Ocean is bordered on the north by the Sulu Archipelago and Sulu Sea and Mindanao Island of the Philippines, on the east by the Sangihe Islands chain, on the south by Sulawesi's Minahasa Peninsula, and on the west by northern Kalimantan in Indonesia. It extends 420  miles (675 km) north-south by  east-west and has a total surface area of , to a maximum depth of . South of the Cape Mangkalihat, the sea opens southwest through the Makassar Strait into the Java Sea.

The Celebes Sea is a piece of an ancient ocean basin that formed 42 million years ago in a locale removed from any landmass. By 20 million years ago, earth crust movement had moved the basin close enough to the Indonesian and Philippine volcanoes to receive emitted debris. By 10 million years ago the Celebes Sea was inundated with continental debris, including coal, which was shed from a growing young mountain on Borneo and the basin had docked against Eurasia.

The border between the Celebes and the Sulu Sea is at the Sibutu-Basilan Ridge. Strong ocean currents, deep sea trenches and seamounts, combined with active volcanic islands, result in complex oceanographic features.

Delimitation of the Exclusive Economic Zone boundary
On 23 May 2013, the Government of the Republic of the Philippines and the Government of the Republic of Indonesia signed an agreement to establish the boundary line that delimits the overlapping Exclusive Economic Zone (EEZ) between the two countries. It has been agreed that north of the boundary line will be under the jurisdiction of the Philippines (named as Mindanao Sea) and Indonesia be south of the boundary line (named Celebes Sea).

Extent
The International Hydrographic Organization (IHO) defines the Celebes Sea as being one of the waters of the East Indian Archipelago. The IHO defines its limits as follows:
On the North. The Southern limit of Sulu Sea [From Tagolo Point, down the West coast of Mindanao to the Southwest extremity thence to the North coast of Basilan Island (), through this island to its Southern extremity, thence a line to Bitinan Island () off the Eastern end of Jolo Island, through Jolo to a point in long. 121°04'E on its South coast, thence through Tapul and Lugus Islands and along the North coast of Tawitawi Island to Bongao Island off its Western end (), and from thence to Tanjong Labian, the Northeastern extreme of Borneo] and the Southwest coast of Mindanao.

On the East. A line from Tinaca Point, the Southern point of Mindanao, to the North point of pulau Sangihe Besar () thence through the pulau-pulau Sangihe to Tanjung Puisan, the Northeast extreme of Celebes [Sulawesi].

On the South. The North coast of Celebes between tanjung Puisan and tanjung Binar (Cape Rivers) () and thence a line to Tanjung Mangkalihat in Borneo, the Northern limit of Makassar Strait [a line joining Tanjung Mangkalihat, Borneo () and tanjung Binar (Cape Rivers), Celebes ()].

On the West. The East coast of Borneo between Tanjung Mangkalihat and Tanjong Labian, the Southern limit of the Sulu Sea.

Marine life

The Celebes Sea is home to a wide variety of fish and aquatic creatures. The tropical setting and warm clear waters permit it to harbor about 580 of the world's 793 species of reef-building corals, which grow as some of the most bio-diverse coral reefs in the world, and an impressive array of marine life, including whales and dolphins, sea turtles, manta rays, eagle rays, barracuda, marlin and other reef and pelagic species. Tuna and yellowfin tuna are also abundant. In addition to high abundance of fish caught in the Celebes sea, this sea also yields other aquatic products like sea tang.

Commercial significance
The Celebes Sea is an important sea route for regional trade. The sea is also popular for scuba diving and luxury ocean cruising.

Geology
The Celebes Sea is underlain by an oceanic plate with a mid oceanic spreading in the center part. This plate is subducted to the south and north. A number of seismic surveys and research drillings were done in this area to gather geological information.

See also
Bunaken
Davao Gulf
Maitum, Sarangani
Minahassa Peninsula
Moro Gulf
Sangir Islands
Sarangani Bay
Talaud Islands

References

External links

 Ocean Explorer (www.oceanexplorer.noaa.gov) - Public outreach site for explorations sponsored by the Office of Ocean Exploration.
 Exploring the Inner Space of the Celebes Sea 2007 - A rich collection of images, video and audio podcast.
 NOAA, Ocean Explorer YouTube Channel

Marginal seas of the Pacific Ocean
Seas of Asia
Seas of Indonesia
Seas of the Philippines
Seas of Malaysia
Geography of Mindanao
Landforms of North Sulawesi
Indonesia–Malaysia border
Indonesia–Philippines border
Malaysia–Philippines border
Landforms of Kalimantan
Maritime Southeast Asia

Celebes Sea


Kiderlen ist der Familienname von:

 Alfred von Kiderlen-Waechter (1852–1912), deutscher Diplomat
 Hans-Joachim Kiderlen (* 1943), deutscher Diplomat und Bischof
 Johann Ludwig Kiderlen (1774–1850), württembergischer Landtagsabgeordneter
 Pim Kiderlen (1868–1931), niederländischer Radsportler

Kiderlen


Aub () ist ein Gemeindeteil des Marktes Bechhofen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt auf freier Flur, von Bechhofen und Ornbau jeweils 5 km entfernt. Im Ort entspringt der Betzengraben, ein linker Zufluss der Altmühl, die etwa 0,4 km südlich verläuft. Ein Anliegerweg führt zur Staatsstraße 2220 bei Irrebach (1 km nördlich).

Geschichte
Der Ort lag im Fraischbezirk des eichstättischen Oberamtes Wahrberg-Herrieden. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts bestand der Ort aus drei Anwesen. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft sowie die Grundherrschaft über alle Anwesen hatte das eichstättische Propsteiamt Herrieden. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Ansbach.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Aub dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Großenried zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde Aub am 1. Juli 1971 nach Bechhofen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Laurentius (Großenried) gepfarrt. Die Protestanten sind nach Sommersdorf gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Bechhofen, Mittelfranken)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Aub (Bechhofen)


USS Essex was an Enterprise-class wooden-hulled armed naval steam sloop of war. She was built between 1874 and 1876 by Donald McKay at the Kitter Naval Yard of East Boston, Massachusetts. She was commissioned on 3 October 1876 by the United States Navy. On 23 December 1930 Essex was sold for scrap, and on 14 October 1931 she was taken to the beach just outside Duluth Harbor where they set fire to her; she eventually burned to the waterline. On 14 April 1994 the remains of Essex were listed on the National Register of Historic Places. Her partially surviving hulk is significant because she is the only known remnant of the work of master shipbuilder McKay.

History

Construction
Shortly before his assassination, U.S. President Abraham Lincoln authorized the construction of Essex, but her construction was delayed for several years. On 10 February 1873 a Congressional act was approved. This act gave authority to the Secretary of the Navy to construct eight war vessels. The act stated that the four vessels should be built by the lowest responsible bidders for the contract in public competition. Donald McKay won the contract to build two of the four vessels, these were  and USS Essex. Adams and Essex were sister ships, and both of them were built by the Kitter Naval Yard.

Essex keel was laid in 1874, and she was launched in 1876. Essex had a length of , her beam was  and her draft was . Her gross register tonnage was 615 tons. She displaced  of water. USS Essex engine was a  fore and aft compound steam engine that was built by the Atlantic Engine Works of Boston, Massachusetts, and she had a single water tube boiler built by Babcock & Wilcox. Essex was originally equipped with one  cannon, four  Dahlgren guns and a 60-pounder (127mm) cannon. Essex had a very bluff appearance; she had a figurehead, a moderate tumble home and a shapely rounded stern. She also had a bowsprit, a jib boom and also a flying jib boom. USS Essex was also believed to have copper sheathing on her bottom. She had two iron folding stock anchors at her bow. She carried six lifeboats that were chained to davits that were pointing outward from the main deck. Her retractable smokestack was positioned directly in front of the central mainmast. Essex was propelled by both steam and sail.

Ocean service
After being commissioned, she was placed in the command of Commander Winfield Scott Schley; and she later reported to the North Atlantic Squadron. During the year of 1877 Essex cruised to Liberia and along the west coast of Africa and in 1878–79 joined the South Atlantic Squadron. While at Monrovia, Liberia, on 31 October 1877, Ordinary Seaman John Millmore and First Class Fireman Henry Lakin Simpson rescued a shipmate from drowning, for which they were later awarded the Medal of Honor. Essex sailed on the Pacific Station from November 1881 to December 1882 and thence on the Asiatic Station for two years during which she took on board Captain S. H. Morrison and crew members of the shipwrecked Ranier. Following repairs she returned to the Asiatic Station under command of Commander T.F. Jewell in June 1886 and in October anchored at Ponape, Caroline Islands, to afford protection to American missionaries during a native uprising. She returned to New York via the Suez Canal and was placed out of commission in May 1889.

Regarded as one of the finest ships of the fleet, Essex was designated next as a training ship. A three-month cruise with cadets at the Naval Academy at Annapolis in 1893 was followed by two lengthy tours to train naval apprentices (January 1894–April 1898, and September 1898 to December 1903.)

Great Lakes service
From 1904 to 1916 the Navy Department loaned Essex to the Ohio Naval Militia. Lieutenant Anthony E. Nicklett of the Toledo Naval Militia decided to transfer Essex to the Toledo reserves. She was accepted, and plans were made to transfer her to the Toledo reserves. During her service on the Great Lakes Essex mostly used her sails because her engines were badly deteriorated. On one of her voyages she nearly collided with an ocean liner in dense fog. On another of her trips Essex ran aground in the mouth of the Saguenay River about  from Quebec. A 15 August 1904, issue of the Toledo Blade described the event:
The pilot had gone aboard the tow tug when suddenly the Essex struck bottom in a spot where there are a large number of boulders, dangerous at all times. The tide commenced to lower soon after the ship struck and she gradually careened as the water commenced to fall, until her lights were under. Excitement reigned supreme but the best of order was maintained throughout. At noon that day the tide again rose until, when at its height, the vessel floated free. She did not get free, however, without assistance from the tug....

After being brought to into the Great Lakes from the Atlantic Ocean, General Critchfield ordered the Toledo reserves to cruise in Essex on Lake Erie if they wanted to. On 22 July 1904, while in Montreal, Quebec, Essex was joined by Captain Edward McNelly, who became her first captain on the Lakes.  She was handed over to him by Lieutenant Anthony Nicklett. In 1910 her fore and aft compound engine was replaced with a triple expansion steam engine and her sail rig was reduced to two pole masts. In 1927 Essex was transferred to the Naval Reserve of the State of Minnesota. In 1928 Essex engine and her boilers were removed, she also had her deck housed over. After this conversion she was used as a receiving ship for the Minnesota Naval Militia and the U.S. Naval Reserve.

End of service
Essex served the Minnesota Naval Militia for three years after which she was stricken from the Navy list on 27 October 1930. Essex was sold for scrap on 23 December 1930. The navy sold her for $400 () to A.J. Klatzky who was the president of the Klatzky Iron and Metal Company. At the time she was sold Essex was the oldest steamer on the Navy's list. On 22 November 1930, the Detroit Free Press wrote a lament to the old vessel:

On December 17 initial steps to divorce her from the navy will be instituted when she is offered to the highest bidder adjudged capable of treating her kindly in her old age.

The Klatzky Brothers stripped Essex and sold some of her pieces to former officers and enlisted men throughout the country. On 13 October 1931, Essex was towed to the lake side of Minnesota Point where she was set on fire with 200 gallons of kerosene, and by the morning of 14 October 1931, Essex had burned to the waterline. Two heavy steel cables held her so that the wind could not blow her out into Lake Superior. The remains of Essex were pulled up onto the beach so that her hull could continue to burn; any metals (such as spikes, nails, or drift pins) were also recovered for scrap. The Klatzky Brothers intended to burn away enough of Essex hull to pull it onto the shoreline.

Hulk
The partial wreck of Essex, intentionally burned to the waterline, lies on the shoreline of Lake Superior on Minnesota Point about one-third of a mile northwest of the Superior Harbor entrance.  of Essex hull bottom lies partially submerged in  of water, with a very small piece of the wreck buried in sand. Her wreck consists of her hull bottom, her keelson, sister keelson, rider keelson, bits of her frame and some hull and ceiling planks. Remains of her engine mount are also present on the site. The partial surviving hulk is the only known remnant of the work of Donald McKay.

The USS Essex Shipwreck Site was listed on the National Register of Historic Places in 1994 for its state-level significance in the themes of engineering, historic archaeology, and maritime history.

Gallery

References

External links

Log of the U.S.S. Essex, 1881-1882, MS 129 held by Special Collections & Archives, Nimitz Library at the United States Naval Academy
 Logbook 1 (October 3, 1876-March 31, 1877) on Internet Archive; The other 61 surviving logbooks can also be found there.

1874 ships
Duluth–Superior metropolitan area
National Register of Historic Places in St. Louis County, Minnesota
Ships designed by Donald McKay
Shipwrecks of Lake Superior
Shipwrecks on the National Register of Historic Places in Minnesota
Steamships of the United States Navy
Shipwrecks of the Minnesota coast

USS Essex (1874)


Dohkwibuhch, U Snohomiškoj mitologiji (porodica Salishan), je božanstvo-stvaratelj.

Mit
Čovječanstvo je, vjeruje ovo sjeverozapadno indijansko pleme, bilo nezadovoljno načinom na koji je Dohkwibuhch napravio svijet. Iako prvi ljudi nisu mogli razgovarati zajedno zbog različitih jezika koje im je dao Dohkwibuhch, ubrzo su otkrili da su svi udarali glavom o nebo, koje je iz nepoznatog razloga bilo vrlo nisko. Događalo se također da su se ljudi popeli visoko na drveće i otišli u 'nebeski svijet'.

Mudar čovjek smislio je plan. Rekao je da kad bi svi ljudi i sve životinje i sve ptice gurnule u isto vrijeme, nebo bi se moglo podići od zemlje. Kako bi se koordiniralo ovo nevjerojatno guranje neba, dogovoreno je da će uzvik 'Ya-hoh' biti signal za podizanje dugih motki pripremljenih za zadatak. Tako je došao trenutak; krik se začuo i nebo je gurano dok nije stiglo do mjesta gdje je sada. Ali nekoliko ljudi nije znalo za guranje neba. Lovili su losove i, baš kao što su ljudi, životinje i ptice gurali nebo uvis, pratili su divljač u nebeski svijet. Nasukani ondje, losovi i lovci postali su zvijezde Velikog medvjeda.

Izvori

Indijanska mitologija (bogovi stvaratelji)
Snohomish

Dohkwibuhch


A rotigotina, vendida no Brasil sob a marca Neupro, é um agonista de dopamina da classe de não ergolínicos, indicada para o tratamento da doença de Parkinson e da síndrome das pernas inquietas. Formulada como um adesivo transdérmico, sua aplicação única diária permite uma entrega lenta e constante do medicamento ao longo de 24 horas.

Como outros agonistas de dopamina, a rotigotina demonstrou efeitos antidepressivos, podendo ser útil também no tratamento da depressão.

Histórico
Inicialmente desenvolvido na Universidade de Groningen em 1985 como N-0437, A Aderis Pharmaceuticals adquiriu o direito da rotigotina e continuou seu desenvolvimento para comercialização.  Em 1998, a Aderis licenciou globalmente a rotigotina para a Schwarz Pharma desenvolver e comercializar o produto. A Schwarz concluiu a aquisição dos direitos totais da rotigotina da Aderis em 2005, sendo adquirida pela UCB SA em 2006.

A rotigotina foi autorizada como tratamento para a síndrome das pernas inquietas em agosto de 2008 pelo FDA americano. No Brasil, no entanto, a ANVISA aprovou sua indicação apenas para o tratamento da Doença de Parkinson idiopática.

Reação adversas
As reações adversas gerais da rotigotina podem incluir constipação, discinesia, náusea, vômito, tontura, fadiga, insônia, sonolência, confusão e alucinações. Complicações mais sérias podem incluir psicose e distúrbios do controle dos impulsos, como hipersexualidade, punding e jogo patológico. Reações cutâneas adversas leves no local de aplicação do adesivo também podem ocorrer.

Farmacologia
A rotigotina é um agonista não seletivo dos receptores de dopamina D1, D2, D3 e, em menor extensão, D4 e D5, com maior afinidade pelo receptor D3. Assim, em termos de afinidade, a rotigotina tem seletividade 10 vezes maior para o receptor D3 em relação aos receptores D2, D4 e D5; e seletividade 100 vezes maior para o receptor D3 em relação ao receptor D1. Contudo, em estudos funcionais, a rotigotina se comporta como um agonista pleno de D1, D2 e D3, com potências semelhantes (EC50). Sua capacidade de ativar os receptores  D1, D2 é semelhante à apomorfina e à pergolida, mas não ao pramipexol e ao ropinirol.

Veja também

 Piribedil
 Pramipexol
 Ropinirol

Referências

Fenóis
Agonistas 5-HT1A

Rotigotina


Pescuitul sportiv (sau pescuit recreativ) este o activitate care constă în pescuitul peștilor și a altelor vietăți acvatice în scopuri de recreere. Se deosebește de pescuitul tradițional prin faptul că nu reprezintă o formă de procurare a hranei. În prezent, există tendința de a despărți cele două concepte (recreativ/sportiv) interpretate de legislația din domeniu din România ca tot unitar, în pescuit recreativ - practicat de masa mare a pescarilor amatori - și pescuit recreativ sportiv, adică numai pescuitul de competiție.

Pescuitul recreativ sportiv este împărțit în mai multe categorii, iar Confederația Internațională de Pescuit Sportiv a înaintat la Comitetul Olimpic Internațional, cererea de a recunoaște pescuitul recreativ sportiv ca sport olimpic, afirmând că acceptarea pescuitului ca disciplină olimpică ar lărgi universalitatea Jocurilor Olimpice, datorită popularității acestui sport. Aceasta nu a fost solutionata favorabil [3], Comitetul Olimpic International nerecunoscând pescuitul recreativ sportiv drept un sport olimpic.

Există multiple stiluri/discipline de pescuit sportiv recreativ. Conform Federației Române de Pescuit Sportiv, disciplinele sunt:
 pescuit recreativ sportiv în ape dulci:
 pescuit recreativ sportiv la crap
 pescuit staționar
 pescuit cu coșuleț (la feeder)
 pescuit recreativ sportiv la pești răpitori din barcă;
 pescuit recreativ sportiv la pești răpitori de pe mal
 pescuit recreativ sportiv la copcă
 pescuit recreativ sportiv la muscă artificială
 pescuit marin:
 pescuit din barcă individual
 pescuit de pe mal individual
 pescuit de pe mal în echipă
 casting:
 aruncat la punct fix cu muscă artificială
 aruncat la distanță cu muscă artificială cu o singură mână
 aruncat cu elan la țintă cu năluci artificiale
 aruncat la punct fix cu năluci artificiale
 aruncat cu năluci cu o singură mână
 aruncat la distanță cu muscă artificială cu două mâini
 aruncat la distanță cu năluci artificiale cu două mâini
 probă combinată (precizie și distanță)
 probă combinată cu două mâini

Note

Sportiv

Pescuit sportiv


البروستاغلاندين هي مستقلبات حمض الأراكيدونيك، تنتج من فعل الفوسفوليباز (توجد عدة أنواع من هذا الأنزيم) على الدهن الفسفوري الغشائي، وتلعب دورا هاما في الكائنات الحية.

البروستاغلاندين هي عوامل نظير صماوية وأوتوكرين تقوم بتفعيل العديد من RCPG (مستقبلات غشائية من 7 أجزاء مخترقة للغشاء ومرتبطة مع بروتينات G). كل بروستاغلاندين يحوي 20 ذرة من الكربون من بينها 5 ذرات في حلقة. وهي وسائط كيميائية لها الكثير من التأثيرات على وظائف الأعضاء (الفيسيولوجية).

الوظائف
هناك حالياً عشر مستقبلات معروفة للبروستاغلاندين. هذا يعني أنها تعمل على عدد كبير من الخلايا وبالتالي ستمتلك عدد كبير من الوظائف منها ما يلي:
 تعمل على انقباض أو تمدد العضلات الملساء في الأوعية الدموية.
 تجميع وتفصل الصفائح الدموية.
 لها دور مهم في الإحساس بالألم.
 تخفض ضغط العين.
 لها دور في عملية الطلق.
 تعمل كوسيط في حالة الالتهاب حيث أنها تتحرر من جدار الكريات البيضاء المفصصة وتعمل على جعل التفاعل الالتهابي مزمنا وتسبب الشعور بالألم والحرارة.
 تنظم حركة الكالسيوم.
 تتحكم في تنظيم الهرمونات.
 تتحكم في نمو الخلية.
 تعمل على مركز تنظيم الحرارة في المهاد لزيادة درجة حرارة الجسم.
 تنشط إفراز المخاط والبيكربونات في المعدة وتثبط الحمض المعدي لحماية المعدة من المفرزات الهضمية

البروستاغلاندين قوية لكنها تملك حياة قصيرة وتصبح غير نشطة وتفرز بعد ذلك، كما أنها تتناقص تحت تأثير مضادات الالتهاب غير الستيروئيدية.

انظر أيضا
 تحويلة قلبية.
 كربوبروست.

روابط خارجية

مراجع

أحماض كربوكسيلية
هرمونات

بروستاغلاندين


Capital Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Capital Township (Illinois)
 Capital Township (South Dakota)

Capital Township


Jason Mulikita (născut la 7 octombrie 1983) este un fotograf, artist, antreprenor și fondator al enciclopediei non-profit online Chalo Chatu din Zambia. Mulikita sa născut la Lusaka și a mers la Școala primară Matero Boys în 1991. Din 2000 până în 2002 a absolvit liceul la liceele Monze și Mumbwa. El sa deplasat la Institutul Național de Administrație Publică pentru a studia sistemele informatice. În 2014 a studiat fotografia cu Institutul de Fotografie din New York.

Cariera timpurie
În 1995, în clasa a cincea, Mulikita și-a descoperit talentul artistic și a semnat toate lucrările sale sub numele de JJArts. În 1996, el a dezvoltat un interes deosebit pentru computere și tehnologie, când a folosit pentru prima oară un computer, un IBM care rulează pe MS-Dos. Cu aceste abilități, el a fost capabil să ofere instruirea computerizată la administrația școlii de la Liceul Mumbwa, când și-a achiziționat primul calculator în 2001. În același timp, a pregătit personalul la Centrul de Resurse Kalimwe din Mumbwa.

Carieră
În 2003, Mulikita și-a înființat prima afacere pe Internet Xtreme Zambia și a oferit servicii web, cum ar fi proiectarea și găzduirea site-ului web. Site-ul a funcționat de asemenea ca un director online și o platformă de publicitate pentru companii. În august 2011, a preluat fotografia ca o carieră profesională. Afacerea de fotografie a moștenit numele de la eticheta sa de artă, JJArts. În 2016, Mulikita a înființat o organizație non-profit, Fundația Chalo Chatu, care conduce proiectul Chalo Chatu - o enciclopedie online, menită să păstreze istoria și mândria Zambia.

Referințe

Nașteri în 1983
Oameni în viață

Jason Mulikita


Reyðarárhnjúkur er fjallstindur 7 km. suðaustan við Húsavík. Hæsti punktur fjallsins er 583 metrar á hæð. Á Reyðarárhnjúk er skíðasvæði Norðurþings. Á skíðasvæðinu má finna eina diskalyftu, skíðaskála og gönguskíðabrautir.

fjöll á Íslandi
Norðurþing

Reyðarárhnjúkur


An Pycreus mahadevanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ethirajalu Govindarajalu. An Pycreus mahadevanii in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus mahadevanii


Manfred Bär (* 17. Januar 1962) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler. Er absolvierte insgesamt zwei Bundesligaspiele.

Karriere
Der Stürmer Bär, der vom südbadischen Verbandsligisten FC Emmendingen nach Gelsenkirchen wechselte, stand in der Saison 1980/81 im Profikader der Schalker. Am fünften Spieltag feierte er bei der 1:2-Heimniederlage im Revierderby gegen Borussia Dortmund sein Bundesligadebüt, als er kurz vor Schluss für Harald Kügler eingewechselt wurde. Bär bestritt danach nur noch ein Bundesligaspiel, das seine Mannschaft mit 0:5 bei Eintracht Frankfurt verlor. Am Ende der Saison stieg Schalke als Vorletzter der Tabelle ab; Bär kehrte nach Emmendingen zurück.

Weblinks

Fußballspieler (FC Schalke 04)
Fußballspieler (FC Emmendingen)
Deutscher
Geboren 1962
Mann

Manfred Bär


Acer crassum er lauftré af ættkvísl hlyna (Acer) sem hefur einungis fundist í Yunnan í Kína. Það getur orðið um 12 m hátt.

Tilvísanir

Hlynir

Acer crassum


Die Koptosdekrete umfassen 20 vollständige oder fragmentarisch erhaltene Kopien von altägyptischen Königsdekreten aus der späten 6. und 8. Dynastie (Erste Zwischenzeit). Die in Stein aufgezeichneten Dokumente umfassen Verwaltungs- und Anerkennungsdekrete sowie Königsbriefe. Sie spiegeln die Bedeutung der Stadt Koptos sowie der Familie des Beamten Schemai im ausgehenden Alten Reich wider. Die Texte gelten mit als wichtigste Quelle für die Diplomatie und Verwaltung im Alten Reich und der 8. Dynastie.

Die 18 Dekrete werden in der Ägyptologie zur Unterscheidung mit Großbuchstaben des lateinischen Alphabetes durchnummeriert, tragen also die Bezeichnungen Koptos A bis Koptos R.

Literatur

Verwaltung im Alten Ägypten
6. Dynastie (Ägypten)
8. Dynastie (Ägypten)
Altägyptische Inschrift
Dekret (Altes Ägypten)
Archäologischer Fund (Ägypten)
Archäologischer Fund (Afrika)

Koptosdekrete


Regional Cargo era uma companhia aérea mexicana de carga. A sua sede está localizada no Aeroporto Internacional de Querétaro e em Colón, Querétaro, perto da cidade de Querétaro.

História
A Regional Cargo foi fundada por Juan Rodríguez Anza, Ernesto Díaz González e Juan Ignacio Steta em 2006. A companhia aérea iniciou suas operações na cidade de Querétaro em 7 de julho de 2006.

Destinos

Frota

A frota da Regional Cargo consistia nas seguintes aeronaves (Maio de 2008):

Ver também

 Lista de companhias aéreas fora de operação

Ligações externas

 Regional Cargo (em inglês)
 Regional Cargo Fleet

Empresas aéreas de carga

Regional Cargo


المدو هي إحدى القرى التابعة لولاية قابس بالجنوب التونسي، وتتبع إداريا معتمدية قابس الجنوبية.

بلديات تونس
ولاية قابس

المدو


روميريا ديل روسيو هو مظهر من مظاهر الدين الشعبي الكاثوليكي الأندلسي تخلذ سنوياً تكريما للعذراء الروسيو. تتم في نهاية الاسبوع من عيد العنصرة. تقع في ضيعة (aldea) الروسيو، التابعة لقرية ألمونتي في مقاطعة ويلفة. يعتبر هذا المحج من أهم المواقع زيارتاً في إسبانيا يصلها الناس من جميع أنحاء العالم. جمال المنطقة الطبيعي، بسبب وقوعها في أكبر محمية طبيعية في أوروبا، والفولكلور الشعبي، الخيول والسيارات والناس الذين يرتدون الزي التقليدي للمنطقة هو جوهر هذا الحج تكريما للعذراء.

السفر إلى المحج يكون سيرا على الأقدام وعلى ظهور الخيل وفي عربات مزينة، والطريق الذي يمرون عبرها هي جزء من حديقة دونيانا، تمر القوافل تلوى الأخرى بعد الوصول إلى باب الكنيسة ويتلون بعض الأبيات والصلوات. يكتمل الحج حين يتم القفز من السياج وتبدأ المنافسة حول من يزخر بحمل لوح على هيئة السيدة العذراء مريم التي تسمى "الحمامة البيضاء"، وهو شرف يتنافس عليه أبناء قرية ألمونتي.

وتوجد أكثر من 100 جمعية (107 في 2008 و110 في عام 2012) تنظم وتستعد طوال السنة لهذا اللقاء. ومن بين المشاهير الذين زاروا القرية هو البابا الراحل يوحنا بولس الثاني، وكان ذلك في 14 يونيو 1993.

معرض الصور

مراجع

أساطير إسبانية
الكنيسة الرومانية الكاثوليكية في إسبانيا
ثقافة أندلسية
ثقافة مسيحية
تراث شعبي مسيحي
كاثوليكية
مواقع الحج الكاثوليكية

إلروسيو


Pangaea ya da Pangea, Paleozoyik sonları ile Mezozoyik başlarında var olmuş dördüncü ve son süperkıtadır. Yaklaşık 335 milyon yıl önce daha önceki erken kıta parçalarından toplanarak bir araya geldi ve yaklaşık 200 milyon yıl önce ayrılmaya başladı. Günümüzdeki yeryüzünün aksine, bu süperkıtanın daha fazla bir kısmı güney yarımkürede bulunuyordu ve etrafı süper okyanus Panthalassa ile çevriliydi. Pangea magma tabakasındaki konveksiyonel hareketler sonucunda güneyde Gondvana ve kuzeyde Laurasia (Lavrasya) olarak ikiye bölünmüştür. İlerleyen evrelerde bu 2 kıta daha fazla parçaya ayrılarak günümüzdeki kıtalara dönüşmüştür. Pangea, günümüze kadar var olan süperkıtaların sonuncusu ve jeologlarca biçimi ortaya çıkarılanların ilkidir.

Gondvana'nın parçalanmasıyla Antarktika, Güney Amerika, Avustralya ve Afrika kıtaları; Laurasia'nın parçalanmasıyla Kuzey Amerika ve Avrasya (Asya ve Avrupa) kıtaları ortaya çıkmıştır.

Bu parçalanma süreci içinde Kuzey Amerika ile Güney Amerika ve Avrasya ile Afrika kıtaları birbirine oldukça yaklaşırken, Hindistan levhası ile Avrasya çarpışmış ve sonucunda Himalaya Dağları oluşmuştur. Ayrıca bu süreç içinde Okyanusya kıtası da Antarktika'dan ayrılmıştır.

Pangea günümüzdeki kıtalar ortaya çıkana kadar çeşitli evrelerden geçmiştir.

Kelime kökeni
Sözcük Grekçe'de "tüm, bütün, yekün" anlamlarına gelen pan ve yeryüzünü simgeleyen "Ana Tanrıça" Gaia sözcüklerinin birleşiminden oluşturulmuştur. Kavram, ilk kez kıtasal sürüklenme kuramını oluşturan Alfred Lothar Wegener tarafından 1912'de yayımlanan Kıtaların Doğuşu adlı kitabında öne sürülmüştür. Wegener'in hipotezinin temelini 1915'te basılan Kıtaların ve Okyanusların Doğuşu adlı kitabında geliştirerek öne sürdüğü var olan bütün kıtaların sürüklenmeden önce Urkontinet adını verdiği tek bir süperkıta biçiminde oldukları düşüncesi oluşturmaktaydı.

Oluşumu

Süperkıtaların biçimlenmesi ve ardından ayrışmaları Yeryüzü tarihinde döngüsel olarak tekrar etmektedir. Kolombiya veya Nuna adı verilen süperkıta yaklaşık 2,0 – 1.8 milyar yıl önce oluşmuş ve ardılı olan Rodinya onun parçalarından yaklaşık 1,1 milyar yıl öncesinden 750 milyon yıl öncesine değin bir araya gelmiş olup tam biçimlenmesi ve jeodinamik süreci ardılları olan Panotya ve Pangea kadar net değildir.

Rodinya ayrıştığında; Proto-Lavrasya, Proto-Gondvana ve daha küçük bir parça olan Kongo Kratonu olmak üzere 3 parçaya bölündü. Proto-Lavrasya ve Proto-Gondvana, Proto-Tetis Okyanusu ile birbirinden ayrılmaktaydı. Ardından Proto-Lavrasya; Lavrentiya (Laurentia), Sibirya ve Baltık parçalarına bölündü. Baltık; Lavrentiya'nın doğusuna, Sibirya ise Lavrentiya'nın kuzeydoğusuna hareket etti. Bölünme İapetus ve Paleoasian adı verilen iki okyanus oluşturdu. Bu parçaların büyük bir kısmı Panotya adı verilen bir süperkıtada yeniden birleştiler. Panotya süperkıtasının topraklarının büyük bir kısmı Güney Kutbu ile  Ekvator yakınlarında bulunmaktaydı. Kutup parçalarını çok küçük bir şerit birbirine bağlamaktaydı. Panotya'nın varlığı yaklaşık 540 milyon yıl öncesine kadar sürdü. Kambriyen dönemin başlamasına yakın bir zamanda ayrışarak yerini Lavrentiya, Baltık ve güney süperkıtası Gondvana'ya bıraktı.

Daha sonradan Kuzey Amerika kıtasına dönüşecek olan Lavrentiya Kıtası, Ekvator'un üzerinde bulunuyordu ve kuzey ve batı yönünde Panthalassa Okyanusu, güneyinde İapetus Okyanusu ve doğusunda Khanty Okyanusu ile çevriliydi. Ordovisyenin ilk başlarında, yaklaşık olarak 480 myö. Newfoundland, Güney Britanya Adaları ve Belçika parçaları, Kuzey Fransa, Yeni İskoçya, İberya ve Kuzeybatı Afrika haline gelecek olan Avalonya mikrokıtası Gondvana'dan ayrışarak Lavrentiya'ya doğru yolculuğa başladı. Baltık, Lavrentiya ve Avalonya; Ordovisyen'in sonunda buluşarak Lavrasya (Euramerika) adı verilen İapetus Okyanusu'na yakın bir kıta biçimine dönüştüler. Çarpışmanın sonuçlarından birisi de Kuzey Apalaş Dağları'nın Lavrasya yakınlarında oluşmasıydı. İki kıta arasında Khanty Okyanusu yer almaktaydı. Gondvana yavaşça Güney Kutbuna doğru sürüklendi ki bu Pangea'nın biçimlenmesinin ilk adımıydı.

Pangea'nın oluşmasında ikinci adım Gondvana ve Euramerika'nın çarpışması oldu. Baltica, 440 myö Silüryen döneminde Laurantia ile çarpıştı ama Avalonya'nın yavaş ve kararlı bir biçimde Laurentia'ya doğru ilerlemesiyle iki kıta arasında İapetus Okyanusu'nda bir denizkanalı oluştu. Bu arada Güney Avrupa Gondvana'dan ayrıldı ve Euramerika'ya doğru yeni biçimlenen Rheic Okyanusu boyunca ilerledi ve Devoniyen döneminde Güney Baltica ile çarpıştı. İapetus Okyanusunun kardeş okyanusu olan ve Baltica ile Siberia kıtaları arasında yer alan Khanty Okyanusu Siberia'nın doğu Baltica ile çarpışmasından bir Ada yayıyla küçüldü. Bu Ada Yayı'nın arkasında yeni bir okyanus olarak Ural Okyanusu yer aldı.

Geç Silüryen döneminde Kuzey ve Güney Çin kuzeye doğru ilerleyerek ve yolundaki Tethis Okyanusu'nu açarak ve kuzeye doğru ilerledi ve güneylerinde yeni Paeo-Tetis Okyanusunu açtı. Gondvana devoniyen döneminde Rheic Okyansunun küçülmesine yol açarak Euramerika'ya doğru ilerledi. Kuzeybatı Afrika Erken Karbonifer'de Apalaş Dağları, Meseta Dağları ve Mauritanide Dağlarının güney kısmını oluşturarak Lavrasya'nın güneydoğu kıyısına erişti. Güney Amerika, Lavrasya'nın güneyine doğru yöneldi. Bu arada Gondvana'nın doğu bölümü (Hindistan, Antarktika ve Avustralya) ekvatordan Güney Kutbuna doğru yönelirken Kuzey ve Güney Çin bağımsız birer kıtaydılar. Kazakistania mikrokıtası Sibirya ile çarpışmıştı. (Sibirya kıtası, orta karboniferde Panotya süperkıtası bozulduğundan beri milyonlarca yıldır ayrı bir kıtaydı.)

Geç Karbonifer'de Batı Kazakistan aralarındaki Ural Okyanusu ve Batı Proto-Tetis'i kapatarak Baltık ile çarpıştı. Bu çarpışma Ural Dağları ve Lavrasya süperkıtasını oluşturdu. Bu da Pangea'nın oluşumundaki son adım oldu. Bu arada Güney Amerika, Rheic Okyanusunu kapatarak ve Apalaşya Dağları ile Ouachita Dağlarının en güney kısımlarını oluşturarak Laurentia'yla çarpıştı. Bu esnada, Gondvana; Antarktika, Hindistan Avustralya, Güney Afrika ve Güney Amerika buzullar oluşarak Güney Kutbunda yer aldı. Geç Karbonifer'de Kuzey Çin bloğu Proto-Tetis Okyanusu'nu kapatarak Sibirya ile çarpıştı.

Erken Permiyen'de Kimmerya plakası Gondvana'dan ayrıldı ve bu da Güney Kutubu'nda yeni Tethis Okyanusu'nu oluşturdu. Kara parçalarının çoğunluğu böylece bütünlendi. Triyas Devri döneminde Pangea kendi çevresinde bir miktar döndü ve Cimmerian plakası "Orta Jura Devri" dönemine kadar küçülen Paleo-Tetis'e doğru yol aldı. Paleo-Tetis batısından doğusuna doğru kapandı ve Kimmerya dağoluşumunu meydana getirdi. C biçimine benzeyen ve bu C'nin içinde yer alan yeni Tetis Okyanusu ile birlikte Orta Jura döneminde sürüklendi ve deformasyona uğrayarak yarıldı.

Var olduğuna yönelik kanıtlar

Fosillerin farklı kıtalarda bir hat biçiminde dağılımı Pangea'nın varlığına işaret eden bir kanıt olarak değerlendirilmektedir. Şu anda birbirlerinden çok uzak aralıklarda bulunan fosil kanıtları benzer ve saptayıcı türleri içermektedir. Örneğin, Terapsid Lystrosaurus fosilleri Güney Afrika, Hindistan ve Antarktika'da Glassopteris faunası boyunca bulunmuştur ki bu alan Güney Kutup Dairesi'nden ekvatora kadar bir genişliğe sahiptir. Benzer biçimde tatlısu sürüngeni Mesosaurus Brezilya ve güneybatı Afrika kıyılarında bulunmuştur.

Pangeanın varlığına bir diğer kanıt Güney Amerika'nın doğu kıyısı ve Afrika'nın batı kıyısının jeolojik sınır uyumu olarak değerlendirilmektedir. Karbonifer dönemi boyunca sınırını kutup buzul örtüsü kaplamaktadır. Pangea'da bir bütün oldukları döneme ait aynı yaşta ve aynı yapıda buzul artıkları farklı kıtalarda bulunmuştur.

Parçalanma ve ayrılma

Pangea'nın parçalanması üç temel evre ile açıklanmaktadır: İlk evre olarak, Erken Orta Jura döneminde Pangea doğuda Tethis Okyanusundan batıda Pasifik Okyanusu'na doğru sürüklenmeye başladı. Kuzey Amerika ve Afrika arasında meydana gelen çatlamalar neticesinde Kuzey Atlas Okyanusu meydana geldi. Atlas Okyanusu tek bir biçimlenme içinde oluşmadı. Çatlak, Kuzey Orta Atlantik alanında başladı. Güney Atlantik alanı; Lavrasya'nın saat yönünde ve Kuzey Amerika'yla birlikte kuzey yönüne ve Eurasya'nın güney yönüne doğru dönmeye başladığı Cretaceous'a değin açılmadı. Lavrasya'nın saat yönünde dönmesi sonradan Tethis Okyanusu'nun kapanmasına neden oldu. Bu arada, Afrika'nın diğer tarafı ve Afrika'nın doğu uçları Antarktika ve Madagaskar'da meydana gelen yarılmalar Kretase döneminde güneybatı Hint Okyanusu'nun biçimlenmesine yol açtı.

Pangea'nın parçalanmasının ikinci evresi küçük süperkıta Gondvana'nın (Afrika, Güney Amerika, Hindistan, Antarktika ve Avustralya) sonrasında pek çok parçaya ayrıştığı Erken Kretase (150-140 myö) döneminde başlar.

Tethis Sukanalının yitimi Afrika, Hindistan ve Avustralya'nın kuzeye hareket etmesine ve Güney Hint Okyanusu'nun açılmasına neden olmuş olabilir. Sonunda, Erken Kretase döneminde bugünkü Güney Amerika ve Afrika Gondvana'dan ayrıldı. Ardından orta Kretase'de Güney Amerika'nın Afrika'dan batı yönüne doğru ayrılmaya başlamasıyla Atlas Okyanusu açılmaya başlayarak Gondvana parçalandı. Güney Atlantik yeknesak biçimde genişlemese de güneyden kuzeye ayrıldı.

Aynı zamanda Madagaskar ve Hindistan Antarktika'dan kuzey yönüne doğru uzaklaşarak ayrıldı ve Hint Okyanusu açıldı. Madagaskar ve Hindistan Geç Kretase döneminde 100-90 myö birbirinden ayrıldı. Hindistan yılda 15 cm.'lik bir hızla (bir tektonik plaka verisine göre) kuzeyindeki Avrasya'ya doğru yöneldiğinde doğu Tethis Okyanusu kapanmaya başladı. Madagaskar ise sabit kalarak Afrika plakasına kilitlendi.

Yeni Zelanda, Yeni Kaledonya ve geriye kalan Yeni Zelanda Pasifiğin doğusuna doğru ilerleyip Mercan Denizi ve Tasman Denizini açarak Avustralya'dan ayrıldı.

Pangea'nın parçalanmasında üçüncü ve son evre Erken Paleosen'den Oligosen'e kadar Senozoik döneminde gerçekleşti. Kuzey Amerika/Grönland (Lavrentiya da denir) Avrasya'dan 60-55 myö Norveç Denizini açarak ayrıldığında Lavrasya bölündü. Tethis Okyanusu kapanarak Atlas ve Hint Okyanusları genişlemeyi sürdürdü.

Bu arada 40 myö Avustralya Antarktika'dan ayrılarak Hindistan gibi hızla kuzeye yöneldi. Avustralya halen doğu Asya ile çarpışma rotasında ilerlemeyi sürdürmektedir. Hem Avustralya hem de Hindistan halen kuzeydoğu yönünde yılda 5–6 cm. bir hızla ilerlemektedir. Antarktika yaklaşık ya da tam olarak Pangea'nın biçimlendiği 280 my'dan bu yana Güney Kutbu'nda bulunmaktadır. Hindistan yaklaşık 35 myö Asya ile çarpışmaya başladı. Bu çarpışma ile başlayan Hindistan kıtasının Asya kıtası üzerindeki baskısı halen sürmektedir. Afrika plakası yönünü batıdan kuzeybatı yönündeki Avrupa'ya doğru değiştirdi ve Güney Amerika kuzeye hareket ederek Antarktika'dan ayrılıp ilk kez Antarktika dolayında bütün bir okyanus akımına izin verdi. Bu hareket, bütün bir atmosfer karbondioksit konsantrasyonunu azaltarak Antarktika'nın hızla soğuması ve buzullaşmasına neden oldu. Bu buzullaşma nihayet kilometrelerce kalınlığa erişerek bugünkü durumunu ortaya çıkardı. Diğer bir temel olay Senozoik'te, Kaliforniya Körfezinin açılması, Alplerin yükselmesi ve Japon Denizi'nin açılması oldu. Günümüzde Pangea'nın ayrışması Kızıldeniz Çatlağı ve Doğu Afrika Çatlağı'nda devam etmektedir.

Levha hareketleri

Pangea'nın biçimlenmesi günümüzde genel olarak levha tektoniği terimi ile açıklanmaktadır. Pangea'nın ayrışmasının levha tektoniği ile ilgili oluşu bize bu ayrışmanın kısa bir süre içinde ve tek bir seferde değil değişik zamanlarda gerçekleştiğini göstermede yardımcı olur. Buna ek olarak, bu ayrılmanın sonrasında ayrılan parçaların kendi içinde de ayrılmaya devam ettiği ortaya çıkarılmıştır.

Yaşam

Pangea'nın var olduğu 100 milyon yıllarda diğerleri daha çetin şartlarda yaşam mücadelesi verirken verimler zamanlar yaşayan pek çok tür var oldu. Bunlardan birisi olan Traversdontidae sadece bitkilerle beslenmekteydi. Bitkilerin yaşamı ekosistemlerce oluşturulan sporlara dayalıdır ve yerini açık tohumlular almıştır. Bu bitkiler aynı zamanda kendilerini yiyen hayvanlar açısından bakıldığında dahili birer su taşıyıcıları olmaktadır. Permiyen döneminde (250-300 myö) böcekler (yusufçuklar, sivrisinekler vb.) serpildiler. Permiyen yok oluşunda yüksek derecede etkilenip kitlesel yok oluşa maruz kalmış olsalar da böcekleri kitlesel olarak etkileyen tek yok oluş bu oldu. Triyas Devri geldiğinde günümüzdeki timsahgiller ve kuşların atası Archosaur gibi pek çok çeşit sürüngen ortaya çıkıp çoğaldı.

Pangea'nın deniz yaşamı hakkında pek az bilgi bulunmaktadır. Bilimciler bu konudaki sorular için belirleyici yanıtlar verebilecek temel kanıtlar ya da fosiller elde edememektedir. Bununla birlikte, bu döneme ait Ammonite ve Brachiopad gibi deniz canlısı fosilleri bulunabilmiştir. Ek olarak, ekosistemlere işaret eden yekpere yapıda sünger ve mercan türleri içeren resif kitleleri ortaya çıkarılmıştır.

Pangea'dan sonra iklim değişimi
Pangea günümüz dünyasının oluşmasında muazzam bir etki yaptı. Pangea döneminde kıtaların ve okyanusların yeniden biçimlenmesi birçok alanda iklimi değiştirdi. İklimin yoğun bir biçimde değiştiğine yönelik bilimsel kanıtlar bulunmaktadır. Kıtalar ayrılıp yeniden biçimlendiklerinde okyanus akıntıları ve rüzgârları da değişime uğradı. Bütün bu değişimleri açıklamakta kullanılan bilimsel akıl yürütmeye "levha tektoniği" ya da "kıtasal sürüklenme" adı verilmektedir. Alfred Lothar Wegener tarafından ortaya konulan kıtasal sürüklenme kuramı ile kıtaların yeryüzü yüzeyini nasıl değiştirdiğini ve iklimi, farklı kıtalarda bulunan kayaç biçimlenmelerini, bitki ve hayvan fosilleri gibi pek çok şeyi değişik yönden nasıl etkilediğini açıklamaktadır. Wegener, soğuk Svalbard Norveç'ten elde ettiği bitki fosilleri üzerinde incelemeler yaptı. İncelemelerinde bu gibi bitkilerin buzul iklimine uyum sağlayamadıklarını tespit etti. Buldukları tropikal bölge bitki fosilleriydi ve bu bitkiler daha ılıman ve tropikal iklimde uyum sağlayıp gelişebiliyordu. Bitkiler kendiliğinden farklı bir çevreye yolculuk yapamayacaklarından Svalbard, Norveç'in bir zamanlar daha ılıman ya da daha az soğuk bir iklime sahip olduğunu gösteriyor olabilirdi.

Pangea ayrıldığında kıtaların yeniden biçimlenmesiyle okyanus ve denizyollarının etkileri de değişti. Kıtaların yeniden biçimlenmesi okyanusların sıcaklık ve soğukluk dağılımını değiştirdi. Kuzey Amerika ve Güney Amerika birbirine bağlandığında Atlantik'ten Pasifiğe ekvatoral su geçişi durdu. Yüksek enlemlerdeki ılık su daha fazla buharlaşmaya neden oluyor ve nihayet havadaki nemi arttırıyordu. Artan buharlaşma ve artan atmosfer nemi yağış artışı ile sonuçlanıyordu. Artan kar yağışı bir buzul örtüsünün birikmesine yol açan karlanma ve buzlanmayı oluşturuyordu. Grönlandın artan buzlanması ise küresel soğumayı arttırıyordu. Bilimciler Avustralya ve Antarktika'nın ayrılması ve Antarktik Okyanusu'nun biçimlenmesi boyunca küresel soğumanın kanıtlarını buldular. Yeni biçimlenen Antarktika ya da Güney Okyanusundaki okyanus akıntıları kutup dolaylı bir akıntı oluşturdu. Yeni okyanusun oluşturduğu kutup dolaylı akıntı nihayetinde hava akımlarının batıdan doğuya dönmesine yol açtı. Hava ve okyanus akımlarının yeni biçimi ılık tropikal hava ve suyun yüksek enlemlere transferini engelledi. Ilıman hava ve akıntıların kuzeye doğru hareketinin sonucu olarak Antarktika çok daha fazla soğuyarak dondurucu bir iklime ulaştı.

Alfred Lothar Wegener'in kuramı ve çıkardığı sonuçlar geçerliliğini korumakla birlikte bilimciler yeni düşünceler ya da bazı şeylerin neden olduğuna dair yeni akıl yürütmeler geliştirmeye devam ediyorlar. Wegener'in kıtasal sürüklenme kuramı daha sonraları yerini levha tektoniği kuramına bıraktı.

Yok oluşun işaretleri
Kuzey Pangea'nın bozulmasının yeryüzünün geçirdiği, deniz yaşamının %90'ından ve karasal yaşamın %70'inden fazlasının yitirildiği beş başlıca yok oluştan birisi olan Permiyen yok oluşuna katkıda bulunduğuna yönelik kanıtlar bulunmaktadır. Yok oluşa etki eden üç temel çevresel kaynak bulunmaktadır.

Bu kaynaklardan ilki derin su bölgelerinde kalsit çözünme oranının aşağıya indikçe hızla arttığı oksijen konsantrasyonlu derinliğin (lysocline) sığlaşmasıdır. Lisoklin alanlarının küçülmesi kalsitin okyanus içinde çözümü için daha az alan bırakmaktadır. Bu daralma dallı bacaklılar (brachiopodalar) ve mercanlar gibi yaşamını sürdürmek için çözünmüş kalsite gereksinim duyan karbonat üreticilerinin yok olmasına yol açtı. İkinci kaynak Pangea levha tektoniğinin bir sonucu olduğu tartışılmakta olan Sibirya volkanik kayalıklarının lav püskürmesidir. Volkanik püskürmelerden çevreye toksik metal dağılımı çevrede genel bir daralma hali yarattı. Atmosferdeki aşırı CO2'in lisoklin alanlarının küçülmesinin temel nedeni olduğu düşünülmektedir. Bu yok oluşun üçüncü nedeni kuzey Pangea'nın başlangıçlarda anoksik bir çevreye ya da daha düşük oksijen konsantrasyonuna atfedilmektedir. Metal yüklenmesi yüzünden anoksik okyanusların okyanus asitleriyle karışması dip sulara gereksinim duyan türlerin yok oluşuna neden olacak asitli okyanusların artışına yol açmıştı.

Pangea'nın evreleri
 Permiyen 252 milyon yıl önce
 Triyas 200 milyon yıl önce
 Jura 135 milyon yıl önce
 Kretase 65 milyon yıl önce
 Günümüzdeki kıtalar

Ayrıca bakınız
 İnsanlık tarihi
 Kıtasal kabuk
 Kıtasal çarpışma
 Levha tektoniği
 Tektonik levhalar listesi
 Genişleyen Dünya teorisi
 Süperkıta
 Geleceğin olası süperkıtaları: Pangaea Ultima, Novopangaea, Amasia & Aurica

Görseller

Kaynakça

Dış bağlantılar
 PANGAEA Data Publisher for Earth & Environmental Science

Dünya'nın jeolojik tarihi
Karbonifer
Permiyen paleocoğrafyası
Trias
Jura Devri
Tarihsel kıtalar
Süperkıtalar
Antarktika coğrafyası
Levha tektoniği

Pangea


Sara Ilonka Däbritz (* 15. Februar 1995 in Amberg) ist eine deutsche Fußballspielerin. Sie steht seit Juli 2022 beim französischen Klub Olympique Lyon der Division 1 Féminine unter Vertrag.

Karriere

Vereine
Sara Däbritz begann ihre Karriere bei der SpVgg Ebermannsdorf. Im Alter von 13 Jahren wechselte sie zur JFG Vilstal, bei der sie drei Jahre blieb und anschließend zur SpVgg Weiden 2010 ging. Nach einem Jahr wechselte sie zur Winterpause 2011/2012 zum SC Freiburg, für den sie, noch für die B-Juniorinnen spielberechtigt, am 26. Februar 2012 (13. Spieltag) bei der 0:3-Niederlage im Auswärtsspiel gegen den FC Bayern München ihr Bundesligadebüt gab und am 25. März (16. Spieltag) beim 3:0-Sieg im Heimspiel gegen 1. FC Lokomotive Leipzig mit dem Treffer zum 1:0 in der 23. Minute ihr erstes Tor erzielte.

Zur Saison 2015/16 verpflichtete sie der FC Bayern München, für den sie am 28. August 2015 (1. Spieltag) beim 3:1-Sieg im Heimspiel gegen den 1. FFC Turbine Potsdam debütierte und zwei Tore erzielte. 2016 gewann sie mit dem FC Bayern München ihre erste Deutsche Meisterschaft. Am 22. Februar 2017 verlängerte sie ihre Vertragslaufzeit beim FC Bayern München bis 30. Juni 2019.

Seit dem 1. Juli 2019 stand sie bei Paris Saint-Germain unter Vertrag, der eine Gültigkeit bis zum 30. Juni 2022 aufweist. Ihr Debüt am 25. August 2019 (1. Spieltag) im Heimspiel gegen die ASJ Soyaux krönte sie beim 7:0-Sieg sogleich mit ihrem ersten Tor, dem Treffer zum Endstand in der 72. Minute. Anfang Dezember 2019 riss sie sich das Kreuzband im rechten Knie. Am 17. Juli 2020 konnte Däbritz beim 4:2-Sieg in einem Testspiel gegen den FC Twente nach 7 Monaten ihr Comeback feiern.

Im Juni 2022 unterschrieb Däbritz einen Dreijahres-Vertrag beim französischen Ligakonkurrenten und Champions-League-Sieger Olympique Lyon.

Nationalmannschaft
Sara Däbritz war am 7. April 2010 erstmals für eine Nachwuchsauswahl des DFB aktiv, als sie im Test-Länderspiel der U15-Nationalmannschaft in Kerkrade gegen die Auswahl der Niederlande zum Einsatz kam. Ihr einziges Länderspieltor für diese Auswahlmannschaft erzielte sie in ihrem zweiten und letzten Länderspiel, am 24. Juni 2010 in Porsgrunn/Skien, beim 2:0-Sieg gegen die Auswahl Norwegens mit dem Treffer zum zwischenzeitlichen 1:0 in der 16. Minute.

Am 14. Dezember 2010 gab sie in Rishon le Zion ihr Debüt für die U17-Nationalmannschaft beim 4:1-Sieg gegen die U19-Auswahlmannschaft Israels, gegen die sie auch ihr erstes Tor zwei Tage später in Kfar Saba mit dem Treffer zum 5:0-Endstand in der 67. Minute erzielte. 2011 erreichte sie mit der Mannschaft bei der Europameisterschaft den dritten Platz. 2012 gelang ihr, nun als Spielführerin, abermals die Qualifikation für die Europameisterschaft. Dabei konnte sie mit ihrer Mannschaft den Titel durch einen Sieg im Finale gegen Frankreich durch Elfmeterschießen gewinnen. Däbritz verschoss dabei zwar den ersten Elfmeter, Torhüterin Merle Frohms konnte aber zwei Elfmeter der Französinnen abwehren. Im September 2012 wurde sie von Trainerin Anouschka Bernhard ins deutsche Aufgebot für die U17-Weltmeisterschaft in Aserbaidschan berufen. Sie bestritt alle sechs Turnierspiele einschließlich des mit 0:1 gegen die Auswahl Ghanas im Spiel um Platz 3 verlorenen und erzielte drei Tore.

Für die U19-Nationalmannschaft bestritt sie sieben Länderspiele und erzielte ihr erstes Tor bei ihrem Debüt für diese Auswahlmannschaft am 21. November 2012 in Växjö beim 4:0-Sieg gegen die gastgebenden Schwedinnen mit dem Treffer zum zwischenzeitlichen 1:0 in der 13. Minute.

Ihr A-Länderspieldebüt gab sie am 29. Juni 2013 in der Münchener Allianz Arena beim 4:2-Sieg im Testspiel gegen die Nationalmannschaft Japans mit Einwechslung für Nadine Keßler in der 78. Minute. Für die vom 10. bis 28. Juli 2013 in Schweden ausgetragene Europameisterschaft wurde sie von Bundestrainerin Silvia Neid in den Kader nachberufen und kam im 3. Gruppenspiel, bei der 0:1-Niederlage gegen die Nationalmannschaft Norwegens, mit Einwechslung für Lena Lotzen in der 80. Minute zu ihrem ersten Turnierspiel.

Mit der U-20-Nationalmannschaft nahm Däbritz auch an der vom 5. bis 24. August 2014 in Kanada ausgetragenen U-20-Weltmeisterschaft teil, bestritt alle sechs Turnierspiele, in der ihr fünf Tore – davon drei im dritten Gruppenspiel gegen die Auswahl Brasiliens – gelangen, und wurde mit dem 1:0-Sieg n. V. im Finale gegen die Auswahl Nigerias Weltmeisterin.

Am 24. Mai 2015 wurde sie von Bundestrainerin Silvia Neid in den endgültigen Kader für die Weltmeisterschaft 2015 in Kanada berufen. Ihr erstes A-Länderspieltor erzielte sie am 7. Juni 2015 beim 10:0-Sieg gegen die Auswahl der Elfenbeinküste mit dem Treffer zum 8:0 in der 75. Minute.

2016 wurde Däbritz für das olympische Fußballturnier der Frauen in Brasilien in den Kader der Nationalmannschaft aufgenommen. Im ersten Spiel gegen Simbabwe erzielte sie das 1:0 per Kopf. Im zweiten Gruppenspiel gegen Australien traf sie zum Zwischenstand von 1:2. Im Halbfinale gegen Kanada schoss sie das Tor zum 2:0-Endstand. Mit dem 2:1-Sieg im Finale gegen Schweden gewann sie die Goldmedaille.

Bei der Europameisterschaft 2017 in den Niederlanden schied Deutschland im Viertelfinale gegen Dänemark aus.

Für die WM 2019 wurde sie von der Bundestrainerin Martina Voss-Tecklenburg ins deutsche Team berufen. Sie erreichte mit der Nationalmannschaft das Viertelfinale.

Bei der EM 2022 in England stand sie erneut im Kader. Das deutsche Team erreichte das Finale, scheiterte aber an England und wurde Vize-Europameister. Däbritz kam bei allen sechs Spielen zum Einsatz.

Bei der WM 2023 bestritt Däbritz alle drei Spiele der Gruppe H, schied mit ihrer Mannschaft jedoch nach der Vorrunde aus dem Turnier aus. Beim 1:1 gegen Südkorea im letzten Gruppenspiel bestritt sie ihr 100. Länderspiel.

Erfolge
 Nationalmannschaft
 Finalist Europameisterschaft 2022
 Olympiasieger 2016
 Europameister 2013
 WM-Vierter 2015
 Algarve-Cup-Sieger 2014
 U20-Weltmeister 2014
 U17-Europameister 2012
 Dritter U17-Europameisterschaft 2011
 Vereine
 Deutscher Meister 2016
 DFB-Pokal-Finalist 2018
 Französischer Meister 2021, 2023
 Französischer Pokalsieger 2022

Auszeichnungen
 Bronzener Schuh (U-20-Weltmeisterschaft 2014)
 Preisträgerin der Fritz-Walter-Medaille 2012 in Bronze, 2013 in Silber und 2014 in Gold
 Silbernes Lorbeerblatt am 1. November 2016

Sonstiges
Sara Däbritz studiert seit 2016 Wirtschaftspsychologie an der Hochschule für angewandtes Management (HAM) am Standort Ismaning. Sie ist mit dem Fußballspieler Lukas Dotzler (* 1995) liiert, der seit 2022 für den SV Donaustauf in der Bayernliga Nord tätig ist.

Weblinks

 Sara Däbritz auf StatsFootoFeminin.fr

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Deutschland)
Teilnehmer an einer Fußball-Weltmeisterschaft (Deutschland)
Fußballeuropameister (Deutschland)
Olympiateilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Olympiasieger (Fußball)
Fußballspieler (SC Freiburg)
Fußballspieler (FC Bayern München)
Fußballspieler (Paris Saint-Germain)
Fußballspieler (Olympique Lyon)
Deutscher Meister (Fußball)
Träger des Silbernen Lorbeerblattes
Sportler (Bayern)
Deutscher
Geboren 1995
Frau

Sara Däbritz


NGC 90 este o galaxie spirală situată în constelația Andromeda, membră a grupului NGC 80. Aceasta interacționează cu galaxia NGC 93 și a fost descoperită de către astronomul R. J. Mitchell în 26 octombrie 1854.

Note

Legături externe
 Revised NGC Data for NGC 90

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Andromeda
Obiecte astronomice descoperite în 1854
Obiecte astronomice descoperite de R.J. Mitchell

NGC 90


Dodurga boyu, bir Oğuz boyudur.

Destanî eserlerde ve vekāyi'nâmelerde bu boyun adı geçmez ancak Oğuz Kağan Destanı'na göre Oğuzların 24 boyundan birisidir; Kaşgarlı Mahmud'un kaleme aldığı Divân-ı Lügati't-Türk'e göreyse  yirmi iki Oğuz bölüğünden onaltıncı sırada yer alanıdır (Divan-ı Lügati't-Türk'te "Totırka" imlası ile yazılır).

XIV. yüzyıl tarihçisi Reşîdüddîn; Câmiü't-Tevârih adlı eserinde Dodurga sözcüğünün "ülke almak, hanlık yapmak" anlamlarına geldiğini belirtmiş; Oğuzlar'ın Boz-Ok'lar koluna bağlı Dodurga boyunu, Oğuz Han'ın altı oğlundan biri olan Ay Han'dan çoğalmış olarak göstermiştir.

Câmiü't-Tevârih'e göre Dodurga boyunun ongunu (yani kutsal hayvanı) kartaldır; Ülüşü (Oğuz-eli'nin resmî toplantılarında koyunun etinden yiyeceği kısım) koyunun "aşığlu" denen kısmıdır.

Yer isimleri
Dodurga adlı yerleşim yerleri, isimlerini Dodurga boyundan almaktadırlar.  Türkiye'de Dodurga ismini taşıyan bazı yerleşim yerleri aşağıda belirtilmiştir. (Dağdaş ve ark, 2001)

Bilecik ilinde Dodurga kasabası
Tokat Merkeze bağlı Dodurga Köyü
Bartın'ın Ulus ilçesine bağlı Dodurga köyü
Ankara'da mahalleye dönüştürülen Dodurga köyü
 Afyonkarahisar ili Sandıklı ilçesi Dodurga köyü

Çorum ilinde Dodurga ilçesi,
Çankırı ili Çerkeş ilçesi Dodurga Köyü
Çankırı ili Orta ilçesinde Dodurga beldesi
Denizli ilinde Acıpayam ilçesine bağlı Dodurgalar kasabası

Sivas'ın Zara ilçesinde, Kızılırmak'ın her iki yakasında yerleşik olan, aynı zamanda ana yol kenarındaki Tödürge Gölü'ne de adını veren Tödürge Köyü, Dodurga boyunun Anadolu coğrafyasındaki en doğuda yer alan Dodurga adlı yerleşim birimidir. Köyün ismi Dodurga'dan zamanla değişerek Tödürge olmuştur.

Balıkesir'in Dursunbey ilçesinde de, 1940 yılına kadar Dodurga ismindeki köyünün ilerleyen yıllarda köylülerin su kaynakları gibi çeşitli sebeplerden dolayı köyden ayrılıp farklı yerlere yerleşmesiyle yeni köyler kurulduğu görülmüştür. Yine Dursunbey'in Tepeköy köyü ve Hacıömerler, Dursunbey köyü bu köyler arasındadır. Köylüler arasında Dodurga adı hala yaygın bir şekilde kullanılmaktadır.

Oymak isimleri
XVI. yüzyılda Anadolu'nun çeşitli yerlerinde Dodurga adını taşıyan oymaklar da vardır. Cevdet Türkay'ın Osmanlı İmparatorluğu'nda Oymak, Aşiret ve Cemaatler adlı eserinde Dodurga (Todurga) aşiretinin dağılmış olduğu iller arasında Adana, Tarsus, Kırşehir, Yozgat, Kahramanmaraş, Kocaeli, Bolu, Osmancık(Çorum) ve Ankara'nın bazı bölgeleri sayılmaktadır.

Adana yöresine dair eski kayıt defterlerinde Tarsus ve civarındaki Türkmen boyları içinde 34 oba ve 2 koldan oluşan bir Dodurga oymağının daha olduğu bilgisi vardır. Bu oymak Esenlü adı ile de anılmaktadır.

Diğer kalabalık bir Dodurga topluluğu Ulu Yörük arasında olup Turhal yöresindeki yedi kışlakta oturmaktaydı. Bu Dodurgalar'a Turhal Türkleri de deniliyordu.

Bir başka Dodurga topluluğu da Diyarbekir bölgesindeki Boz-ulus'a dahil bulunmaktaydı.

Popüler Kültürde
2014 yapımı Diriliş Ertuğrul dizisinde Kayı boyu ile birleşerek Moğollarla yapılan mücadele anlatılmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Türk Boylarının Tamgaları
 Oğuz Kağan Destânı
 Oğuzlar
 Üçoklar

Notlar

Bozoklar

Dodurga boyu


Bradford Claude Dourif (/ dɔːrɪf /; født 18. marts 1950) er en amerikansk teater- og filmskuespiller, kendt for at spille Billy Bibbit i Gøgereden (som vandt ham en Golden Globe Award og BAFTA Award, som samt en nominering til en Oscar for bedste mandlige birolle), Chucky i Chucky franchisen, Grima Wormtongue i Ringenes Herre, vicesheriff Clinton Pell i Mississippi Burning, Piter de Vries i Dune og Doc Cochran i Deadwood (som han tjent en Emmy Award nominering).

Filmografi
 Halloween (2007)
 Halloween II (2009)

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra West Virginia
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Brad Dourif


Florinda Meza García (born 8 February 1949) is a Mexican actress, comedian, television producer, and screenwriter. She is best known as Doña Florinda in El Chavo del Ocho, La Chimoltrufia in Chespirito, and other various roles in El Chapulín Colorado.

Early life and career
Meza was born in Juchipila, Zacatecas, the daughter of Emilia García and Hector Meza. She was cast by Roberto Gómez Bolaños to play "Doña Florinda" (and later "La Popis") in the Televisa sitcom El Chavo del Ocho, which would become a major international hit. The show would last from February 26, 1973 to January 7, 1980 (although the sketch would continue until 1992), during which she and Gómez Bolaños began a lifelong romance that never produced any children. During her tenure on the Chespirito television series, she was also known to have played Édgar Vivar's character "Botija"'s wife "María Expropiación Petronila Lascuráin y Torquemada", famously known as "La Chimoltrufia" in the sketch "Los Caquitos" (along side Gómez Bolaños who played the role of Chómpiras). Meza would also participate prominent roles in Chespirito's other main sitcom, El Chapulín Colorado.

After production of Chespirito ended in 1995, she and Gómez Bolaños began touring extensively. The couple would eventually get married in a civil ceremony on 19 November 2004 after a 27-year relationship.

Meza would also participate in several movies, as well as produced telenovelas including La Dueña, Alguna Vez Tendremos Alas, and Milagro y Magia, in which she also acted.

Filmography

As actress

As a producer

References

External links

1949 births
Living people
Chespirito actors
Chespirito
Mexican film actresses
Mexican television actresses
People from Zacatecas

Florinda Meza


Takahito Soma (født 10. december 1981) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy, Urawa Reds, Marítimo, Energie Cottbus og Vissel Kobe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takahito Soma


Docinho Docinho é uma canção lançada pelo apresentador de televisão e cantor brasileiro Gugu Liberato, em 1983, sob o selo Copacabana. Lançada em um compacto simples, com a faixa "Vamos Sonhar" como lado B, foi a primeira investida do artista no mercado fonográfico.

A letra é de autoria do próprio Gugu, em parceria com Guapó, e a produção ficou a cargo de Mister Sam, famoso na época por ser produtor e compositor de artistas como Gretchen.

Para promovê-la era cantada (bem como seu lado B) em seu programa de TV na época, o Viva a Noite. De acordo com o jornal Luta Democrática houve uma tentativa de gravar uma performance em vídeo para a faixa em Valinhos, São Paulo, na casa de campo do apresentador, no entanto, o projeto foi adiado devido a chuva.

Eventualmente, um videoclipe foi gravado e incluído em um álbum de vídeo (nos formatos VHS e DVD) intitulado Gugu Para Crianças, lançado em 2006, pela Abril Music.

Em 1984, a faixa entrou para a trilha sonora brasileira da telenovela mexicana Chispita, exibida pelo SBT.

A música foi bem aceita pelo público e tornou-se um sucesso. Durante os anos de 1980 Gugu conseguiu vender centenas de milhares de cópias com esse e com seus discos posteriores.

Lista de faixas
Créditos adaptados da contracapa do compacto simples Docinho Docinho / Vamos Sonhar.

Lado A

Lado B

Álbuns de 1983
Álbuns lançados pela Copacabana (gravadora)
Álbuns de música infantil
Gugu Liberato

Docinho Docinho