Die Resolution 2046 des UN-Sicherheitsrates ist eine Resolution, die der Sicherheitsrat der Vereinten Nationen in der 6764. Sitzung am 2. Mai 2012 einstimmig beschloss. Sie wurde von den Vereinigten Staaten eingebracht und beschäftigte sich mit der anhaltenden Gewalt zwischen dem Sudan und dem Südsudan.

Inhalt
Die Resolution forderte die augenblickliche Einstellung sämtlicher Kampfhandlungen des Sudans und des Südsudans, einen kompletten Truppenrückzug und die Beendigung der Unterstützung von bewaffneten Rebellengruppen durch die Konfliktparteien. Sämtliche "feindselige Propaganda und die provozierenden Stellungnahmen in der Presse" seien umgehend einzustellen. Außerdem verlangte sie eine innerhalb von 48 Stunden zu leistende schriftliche Erklärung der beiden Staaten den Beschlüssen der Afrikanischen Union (AU) und des UN-Sicherheitsrates Folge zu leisten und innerhalb von zwei Wochen Verhandlungen im Rahmen der AU zu starten.

Die Resolution drohte mit Sanktionen, falls die beiden Kriegsparteien nicht Folge leisten und bezog sich dabei ausdrücklich auf das Kapitel VII der Charta der Vereinten Nationen in der wirtschaftliche Einschränkungen und auch die Entsendungen von UN-Truppen geregelt sind.

Der Sicherheitsrat setzte außerdem eine Frist zur Erstellung eines Friedensplanes durch die beiden Konfliktparteien bis zum 2. August 2012.

Folgen
Die Konfliktparteien konnten sich bis zum Stichtag am 2. August 2012 nicht auf einen Friedensplan einigen.

Weblinks

Einzelnachweise

2046
SR #::::2046
Südsudan
Politikgeschichte (Sudan)

Resolution 2046 des UN-Sicherheitsrates


අපරිවර්තී ගෝලය පෙන්වන වායුගෝල රූපසටහන. ස්තරයන් පරිමාණයට අනුව ඇඳ ඇත: පෘථිවි පෘෂ්ඨයෙහි සිට අපර්වර්තී ගෝලයෙහි මුදුනට ඇති දුර (කිමී 50) පෘථිවි අරයෙන් 1% කට අඩු ප්‍රමාණයකි. (විශාල කර බැලීමට ක්ලික් කරන්න)]]
පරිවර්තී ගෝලයට ඉහළින් හා මධ්‍ය ගෝලයට පහතින් පිහිටා ඇති අපවර්තී ගෝලය පෘථිවි වායුගෝලයේ දෙවන ප්‍රධාන ස්ථරයයි. එහි ඉහළ ස්ථර වලදි උෂ්ණත්වය වැඩිවන සේත් පහළ ස්ථර වෙත ගමන් කරද්දි උෂ්ණත්වය අඩුවන සේත් සකස් වි ඇත. ඉහළ ස්ථර වලට යද්දී සිසිල් වන පහළ ස්ථර වලට ගමන් කරන විට උණුසුම් වනසේ සැකසුනු පෘථිවිය ආසන්නයේ පිහිටි පරිවර්තී ගෝලය මෙහි විරුද්ධ ආකාරයයි. වායුගෝල තාපගති විද්‍යාව අනුව මෙම උෂ්ණත්වය විපර්යාසය සමතුලිතතාවයට පත්වන මට්ටම අපවර්තී හා පරිවර්තී ගෝල වෙන්කරන සීමාව ලකුණු කර ඇත. සාමාන්‍ය දේශාංශ ප්‍රදේශ වලදි අපවර්තී ගෝලය මුහුදු ම‍ට්ටමෙන් 10 km (මයිල 6) - 50 km (31 මයිල)  ඉහළින් පිහිටන අතර ධ්‍රැවාසන්න ප්‍රදේශ වලදි එය 8 km (5 මයිල ) ඉහළින් ආරම්භ වේ.
අපවර්තී ගෝලය උෂ්ණත්වයට අනුව ස්ථර වශයෙන් බෙදී ඇත්තේ සුර්යයාගෙන් නිකුත් වන අධෝරක්ත විකිරණ අවශෝෂණයෙන් එය ඉහළින් රත්වන නිසාය. මුහුදු මට්ටම ඉහළ නැග්ම සමඟම මෙම ස්ථරය තුළ උෂ්ණත්වය ඉහළ නගී. අපවර්තී ගෝලයේ ඉහළම කොටස 270 කෙල්වින් (-30 C හෝ 26 6 0F) පමණ උෂ්ණත්වයකින් යුක්ත වන අතර, එය ජලයේ ඝනීභවන උෂ්ණත්වයට වඩා මදක් අඩු අගයකි. මෙම ඉහළ කොටස අපවර්තී මණ්ඩලය ලෙස හැඳින්වෙන අතර එයට ඉහළ කොටස්වල උෂ්ණත්වය නැවතත් උසත් සමඟ පහළ බැසීම ආරම්භ වේ. උෂ්ණත්වය වැඩි ස්ථර ඉහළත්, උෂ්ණත්වය අඩු ස්ථර පහළත් ලෙස සිරස් අතට ස්ථරවලට වෙන් වීම නිසා අපවර්තී ගෝලය ගතික සමතුලිතාවයේ පවතී. නිරන්තර සංවහනය හෝ ඒ ආශ්‍රීත වායුගෝලයේ කැළඹිලි මෙම කොටසේ දක්නට නොලැබේ. මෙසේ උෂ්ණත්වය ඉහළ යාමට හේතු වන්නේ සුර්යයාගේ පාරජම්බුල විකිරණ උරාගන්නා ඕසෝන් ස්ථරය විසින් අපවර්තී ගෝලයේ ඉහළ කොටස් රත් කිරීමයි. ඉහළින් ඇතිවන තාප සංක්‍රමණය හා පහළින් ඇතිවන තාප සංවහනය (පරිවර්තී ගෝලය හරහා) සමතුලිත වන ස්ථානය අපවර්තී ගෝලයේ පදනමයි. එම හේතුවෙන් ධ්‍රැවාසන්නයේ පොළොවේ ඇති අඩු උෂ්ණත්වය නිසා අපවර්තී ගෝලය අඩු මුහුදු මට්ටමකින් ආරම්භ වේ. වාණිජ ගුවන්සේවා සෞම්‍ය දේශගුණයක් ඇතිදේශාංශ වල සාමාන්‍යයෙන් පියාසර කරන්නේ මුහුදු මට්ටමෙන් 10 km පමණ උසකින් ඇති අපවර්තී ගෝලයේ පහළ සීමාවේය. මෙයට හේතුව පරිවර්තී ගෝලයේ සංවහනය මඟින් ඇතිවන දරුණු කාලගුණික තත්වය මගහැරීමය. අහස්යානා වල පියාසර කාලයේදි ඇතිවන බාධා වලට හේතුව වන්නේ පරිවර්තී ගෝලය මඟින් එල්ල වන සංවහන ධාරාය. බොහෝ කුඩා අහස්යාත්‍රා පොළොවේ අධික තාපයට ලක්ව ඇති ප්‍රදේශ වලට ඉහළින් පරිවර්තී ගෝලය හරහා ඇතිවන තාප නෙරුම් මත පියාසර කරන අතර මෙම නෙරුම අවසාන වන්නේ අපවර්තී ගෝලයේ පහළ සීමාවේ බැවින් මෙම යාත්‍රා වලට ගමන් කලහැකි උපරිම උස සීමාව මෙයවේ. (සමහර කුඩා යාත්‍රා කඳුවැටිවල තනාගත් එසවුම් උපකරණ අධාරයෙන් අපවර්තී ගෝලයට එසවිමට බලය ලබා ගෙන වැඩි උසකින් යාත්‍රා කරයි)
අපවර්තී ගෝලය යනු අධික ලෙස අන්න්‍යෝන්‍ය ක්‍රියාකාරී විකිරණ, ගතික හා රසායනික ක්‍රියාවලි සහිත ප්‍රදේශයකි. මෙහිදී වායුමය සංඝටක තිරස් ආකාරයෙන් මිශ්‍රවන වේගය සිරස් ආකාරයෙන් මිශ්‍රවිමට වඩා වැඩිය. අපවර්තී ගෝලයේ සිත් ගන්නා සුළු ලක්ෂණයක් වන්නේ නිවර්තන දේශාංශ වල දක්නට ලැබෙන ක්වාසි - බීන්නියල්(Quasi - Biennial) දෝලනයයි. මෙය ඇති වන්නේ පරිවර්තී ගෝලයේ ඇති වන ගුරුත්වජ තරංග හේතුවෙනි. මෙම ක්‍රියාවලිය මඟින් අපවර්තී ගෝලය ගෝලීයව ප්‍රවාහනය කරන ඕසෝන්, ජලවාෂ්ප වැනි ද්‍රව්‍ය සඳහා දෙවන සංසරණයක් ඇති කරයි. ශීත සෘතුවේදී උතුරු අර්ධගෝලයේ අපවර්තී ගෝලය හදිසි උණුසුම් වීම් දැක ගත හැකි අතර මෙයට හේතුව අපවර්තී ගෝලය මඟින් රොස්බි තරංග අවශෝෂණය කර ගැනීමයි.

බලන්න
තාප ගෝලය

සටහන්

අපරිවර්තී ගෝලය


Intercity İstanbul Park Pisti, Türkiye'nin İstanbul ilinin Tuzla ilçesinde, Akfırat mevkiinde bulunan dünya standartlarındaki yarış pisti. 2003 yılında temeli atılan pist, dünyanın en büyük spor organizasyonlarından biri olan Formula 1 yarışlarına 2005-2011 yılları arasında,  2020 ve 2021'de  toplamda 9 yarışa ev sahipliği yapmıştır. Toplam 2 milyon 215 bin m2'lik bir alanı kaplayan bir tesistir. Önce pistin adı İstanbul Speed Park (Türkçesi: İstanbul Hız Parkı) konmak istenmiş ancak toplumun Türkçe duyarlılığı sayesinde pistin adı İstanbul Park'a çevrilmiştir. Sonrasında 2012 yılında İstanbul Park tesisinin işletme hakları Intercity tarafından alınmıştır; bunun sonucunda da pistin adı Intercity İstanbul Park olarak değişmiştir.

Toplam uzunluğu 5 bin 338 m olan pistte 6 sağa, 8'i de sola olmak üzere toplam 14 dönemeç (viraj) yer almaktadır. Bu virajların en ünlüsü ise 8.viraj olarak bilinen 4 virajın birleşimiyle oluşan virajdır. Bu virajda sürücüler 6G kuvvetine kadar kuvvetle karşı karşıya kalabiliyorlar. Saat yönünün tersine koşulacak biçimde tasarlanan pist, 124 bin lastik bariyerle çevrelenmektedir. Pistin tasarımını Hermann Tilke yapmıştır. Toplam seyirci kapasitesi yaklaşık 150 bin kişi olan İstanbul Park Pisti'nde 12 bin araçlık da otopark bulunmaktadır.

Yarışlar
Türkiye Grand Prix'si ilk defa 21 Ağustos 2005 tarihinde düzenlenmiştir ve McLaren Mercedes'in Fin pilotu Kimi Raikkonen bu yarışı kazanmıştır. İkinciliği Renault'un dünya şampiyonu İspanyol pilotu Fernando Alonso kazanırken, üçüncülüğü de yine McLaren takımından Kolombiyalı Juan Pablo Montoya elde etti.Juan Pablo Montoyanın elde ettiği yarış içi en hızlı tur rekoru halen daha egale edilememiştir.

2006 yılındaki yarışı Ferrari'den Felipe Massa kazandı. Renault pilotu Fernando Alonso ikinci, Ferrari pilotu Michael Schumacher üçüncü oldu.

2007 yılındaki yarışı da yine Ferrari'den Felipe Massa kazandı. Ferrari pilotu Kimi Raikkonen ikinci, McLaren pilotu Fernando Alonso ise üçüncü oldu.

2008 yılındaki yarışı Felipe Massa kazanarak, üst üste üçüncü kez birinci oldu. Lewis Hamilton 2. ve Kimi Raikkonen ise 3. olarak yarışı tamamladılar.

2011 sonrasında Türkiye GP'si sözleşmesinin bitmesi ve F1 patronu Bernie Ecclestone ile anlaşma sağlanamaması sebebiyle İstanbul Park, 2012 Formula 1 takviminden çıkarılmıştır.

COVID-19 pandemisi sebebiyle 25 Ağustos 2020 günü Türkiye GP'sinin 2020 Formula 1 takvimine girdiği açıklanmış, 15 Kasım 2020 tarihinde Formula 1 yarışı düzenlenmiştir. Bu kapsamda da 2020 Türkiye Grand Prix öncesinde pistin asfaltı yenilenmiştir, Formula 1 yarışı düzenlenmesi için gerekli olan FIA Grade 1 lisansı 12 Kasım 2023 tarihine kadar olmak üzere alınmıştır. 2020 Türkiye GP'sinde pole-pozisyonu Lance Stroll elde etmiştir, yarışı Lewis Hamilton kazanmıştır, Sergio Perez ve Sebastian Vettel de podyumu tamamlamıştır.

28 Nisan 2021 tarihinde Kanada'daki COVID-19 giriş kısıtlamaları sebebiyle Türkiye Grand Prix'sinin Kanada Grand Prix'sinin yerini alarak 2021 Formula 1 sezonu'na dahil edildiği ve 13 Haziran 2021 tarihinde Formula 1 yarışı düzenleyeceği resmen açıklanmıştır. Ancak; 14 Mayıs 2021 tarihinde İngiltere'nin Türkiye'ye uyguladığı seyahat kısıtlamaları sebebiyle takvimden tekrar düşürülmüş, yarış organizatörleri daha sonrasında yarış düzenlemeyi talep etmiştir.

Motor Sporları Geçmişi

Formula 1
2005 yılında ölçülen en yüksek hız 329,15 km/saat (204,281 mil/sa) oldu. 2006'da ise önceki yıl kullanılan 3.0 litrelik V10 tornetlerden daha küçük, 2.4 litrelik V8 motorlarla ulaşılan son hız 320 km/sa oldu. Ancak bu, motor güçlerindeki azalmadan değil, lastiklerin özelliklerinden kaynaklandı.

2005

2005 Türkiye Grand Prix'inin galibi, McLaren-Mercedes adına yarışan Kimi Räikkönen oldu. Start-finiş arasında liderliği bırakmayarak 1:24'34.454 süreyle yarışı kazanan Räikkönen'in ardından Renault pilotu Fernando Alonso ikinci, diğer McLaren-Mercedes pilotu Juan Pablo Montoya üçüncü oldu.

Yarışın en hızlı turu Juan Pablo Montoya tarafından 1'24.770 süreyle geçildi. Bu turda ortalama hızı 226,693 km/saat idi.

2006
2006 Türkiye Grand Prix, Ferrari pilotu Felipe Massa tarafından kazanıldı. Massa, start-finiş arasında liderliği bırakmayarak yarışı kazandı. Yarışın en dikkate değer olayıysa, 2005'in şampiyonu Fernando Alonso ile 7 kez Formula 1 şampiyonu olan Michael Schumacher arasındaki çekişmeydi. 2006 San Marino Grand Prix'inde Alonso'yu arkasında tutarak yarışı kazanan Schumacher, bu kez Alonso'yu geçmek için uğraştı, ancak başaramayınca Alonso 2., Schumacher 3. oldu.

2007
2007 Türkiye Grand Prix  2007 Formula 1 sezonu'nun 12. yarışı. 24 Ağustos ve 26 Ağustos tarihleri arasında İstanbul Park'ta yapıldı. Felipe Massa 1., Kimi Raikkonen 2. ve Fernando Alonso ise 3. oldu. Ortalama hız 218,360 km/saat oldu.

2008
Felipe Massa üst üste üçüncü kez yarışı kazandı, Lewis Hamilton 2. ve Kimi Raikkonen ise 3. oldu. En hızlı tur Kimi Raikkonen tarafından 1:26.506 olarak kaydedildi.

2009

2009 Türkiye Grand Prix'sini Brawn GP takımından Jenson Button kazandı. İstanbul Park'ta bir ilk yaşanarak pol pozisyonunu almadan kazanan ilk kişi Jenson Button oldu. Bundan önce İstanbul Park'ta yapılan 4 yarışı da pol pozisyonunu alanlar kazanmıştı.

2010
2010 Türkiye Grand Prix'inde Lewis Hamilton 1., Jenson Button 2., Mark Webber 3. oldu

2020
2020 Türkiye Grand Prix'inde Lewis Hamilton 1.,Sergio Perez 2.,Sebastian Vettel 3. oldu.

2021

2021 Türkiye Grand Prix'i ıslak zemin üstünde koşulurken Valtteri Bottas 1.,Max Verstappen 2.,Sergio Perez 3.oldu.

Formula 1 İstanbul istatistikleri

Rekor: F. Massa (3 birincilik)

8. viraj pilotların korkulu rüyası olmuştur. Yüksek yer çekimine (G kuvvetine) maruz kalan pilotlar bu virajdan korktuklarını her yarış başı söylerler. 8. viraj art arda 4 apex noktasına sahiptir. Bu anlamda dünyanın meşhur virajlarındandır.

MotoGP

2005
2005 yılında İstanbul Park'ta 16. Yarışı gerçekleştirilen MotoGP Dünya Şampiyonasının birincisi 41'44.139 süreyle İtalya'dan Marco Melandri (Honda) oldu. İkinci ise yine İtalya'dan Valentino Rossi (Yamaha) oldu. Üçüncü Amerika Birleşik Devletleri'nden Nicky Hayden (Honda) oldu.

2006
2006 yılında İstanbul Park'ta 4. Yarışı gerçekleştirilen MotoGP Dünya Şampiyonasının birincisi 41.54.065 süreyle İtalya'dan Marco Melandri (Honda) oldu. İkinci ise Avustralya'dan Casey Stoner (Honda), üçüncü Amerika Birleşik Devleteri'nden Nicky Hayden (Honda) oldu.

2007
2007 Yılında İstanbul Park'ta 3. Yarışı gerçekleştirilen MotoGP dünya şampiyonasının birincisi 42.02.850 süreyle Avustralya'dan Casey Stoner (Ducati) oldu. İkinci ise İspanya'dan Toni Elias (Honda), üçüncü İtalya'dan Loris Capirossi (Ducati) oldu. Bu yarış İstanbul Park'ta gerçekleştirilen son MotoGP yarışıdır.

Diğer Yarışlar

İstanbul Park ilk senelerinde Formula 1 ve MotoGP dışında İstanbul Park'ta başka serilere ait yarışlar da düzenlenmiştir. 2005 ve 2006'da WTCC ve Le Mans dayanıklılık yarışları düzenlenmiştir. Bununla birlikte pistin açıldığı sene 2005'te DTM ve FIA GT serileri; 2006'da da Formula Renault yarışları düzenlenmiştir.

2011 sonrası Formula 1 takviminden düşürüldükten sonra İstanbul Park; 2012 yılında FIA Avrupa Kamyon Yarışları Şampiyonası'na, 2013'te WSBK ve Supersport Dünya Şampiyonası motosiklet yarışlarına ev sahipliği yapmıştır. 2014-2015 yıllarında ise FIA Dünya Rallikros Şampiyonası yarışları düzenlenmiştir; bu yarışlar için de özel olarak pistin son üç virajı çevresinde bir rallikros pisti oluşturulmuştur.

Pistin teknik özellikleri

 Pist uzunluğu: 5 bin 338 metre
 Pist genişliği: 14-21.5 metre
 Çevreyolu uzunluğu: 5 bin 482 metre
 İç yolların toplam uzunluğu: 2 bin 286 metre
 Toplam dönemeç sayısı: 14 (6 sağ-8 sol)
 Toplam düzlük sayısı: 4
 En keskin dönemeç yarıçapı: 15 metre
 En uzun düzlük: 720 metre
 Başlangıç-bitiş düzlüğü uzunluğu: 655,5 metre
 Pist düşey kerb sayısı: 16
 En fazla hız: 320,58 kilometre/saat
 Alt geçit sayısı: 2
 Üst geçit sayısı: 3
 Lastik bariyer sayısı: 124 bin

Arazi alanı ve toprak işleri

 Toplam arazi alanı: 2 milyon 215 bin metrekare
 Toplam tesis alanı: 100 milyon 729 bin 425 metrekare
 Toplam kazı işleri: 2786 milyon 600 bin metrekare
 Toplam dolgu işleri: 2868 milyon 900 bin metrekare

Bina oturma alanları
 Padok binaları: 13 bin metrekare
 Tribün: 12 bin 700 metrekare
 Diğer: 6 bin 800 metrekare
 Toplam: 32 bin 500 metrekare

Bina toplam alanları

 Padok binaları: 47 bin 400 metrekare
 Tribün: 12 bin 700 metrekare
 Diğer: 6 bin 800 metrekare
 Toplam: 66 bin 900 metrekare
 VIP kuleleri: 2 adet
 VIP kuleleri kat sayısı: 7 kat
 VIP kuleleri yükseklik: 37 metre

Tribün ve otopark kapasiteleri

 Ana tribün: 25 bin kişi
 Geçici tribün: 50 bin kişi
 Doğal tribün: 50 bin kişi
 VIP locaları: 5 bin kişi
 Toplam otopark kapasitesi: 12 bin araç
 Toplam kapasite: 130 bin kişi

Personel ve Makine Mevcudu
 Çalışan mühendis sayısı: 27 kişi
 Çalışan işçi sayısı: 1450 kişi
 Çalışan iş makinesi ve kamyon sayısı: 140 kişi
 Günlük çalışma süresi: 21 saat

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Trackpedia'nın İstanbul Park yarış ve sürüş rehberi
 Intercity İstanbul Park web sitesi
 2006 İstanbul Formula 1 Partisi
 İstanbul Park'ın fotoğrafları

Formula 1 pistleri
Türkiye'deki yarış pistleri
Park
İstanbul'daki eğlence tesisleri
Tuzla'daki yapılar

Intercity İstanbul Park


هذه الصفحة خاصة بالحكيم، إن أردت الذهاب لحاكم أثينا أنظر هيبياس الأثيني

هيبياس الإليسي هو حكيم وفيلسوف في الرياضيات ولد في إليس في منتصف القرن الخامس قبل الميلاد فكان المعاصر الأصغر لبروتاغوراس وسقراط، وكان متعدد المواهب مما جعله ينال احترام الناس لحد جعلهم يرسلونه لمدن عديدة في مهام دبلوماسية. وفي أثينا تصادق مع سقراط ومفكرين آخرين. وكان شاعرا معروفا وكان له تأثير من بعده على الشعراء الآخرين وحاضر في اللغة والتاريخ والسياسة والاقتصاد والفلك وأعماله الأدبية تتضمن مراثي شعرية وتراجيديا وقام بعمل كبير حول هوميروس وجمع الشعر اليوناني ولم يبقى من كتبه إلا شذرات في كتب لكتاب آخرين. زعم بأنه يعتبر مصدرا لكل المواضيع، وألقى محاضرات على الشعر والقواعد والتاريخ والسياسة وعلم الآثار والرياضيات وعلم الفلك. وقد حقق فيها النجاح المالي.

وقد افتخر بأنه كان أكثر شعبية من بروتاغوراس، وأنه تهيأ في أية لحظة لإلقاء خطاب ارتجالي على أي موضوع إلى الجمعية في أولمبيا. وليس هناك شك بقدراته، لكنه بالمثل فقد كان سطحيا بالتأكيد. لم يكن هدفه أن يمنح المعرفة، لكن ليزود تلاميذه بسلاح الحجة، ولجعل عقولهم خصبة في المناقشات على كل المواضيع على حد سواء. ويقال بأنه تبجح بأنه لم يلبس شيئا لم تصنعه يداه. وهناك حواران كتبهما أفلاطون، هيبياس الرئيسي وهيبياس الثانوي، تحتوي على عرض لطرقه، ورغم أن أفلاطون كتب العمل بشيء من المبالغة وذلك لأغراض المناظرات ولكنه كتبه الحوار بمعرفة كاملة عن هيبياس والطبقة التي يمثلها. وورغم أن المؤرخين ينكرون أصالة الحوارين، فلا بد وأنها كتبت من قبل كاتب معاصر (فهي قد ذكرت في أدب القرن الرابع)، وتمثل بلا شك موقف المفكرين الجديين للتأثير المتنامي للسفسطائيين المحترفين. وبلا شك فإن هيبياس قام خدمة حقيقية للأدب اليوناني بالتشديد على معاني الكلمات وقيمة القافية والأسلوب الأدبي. وينسب إليه عمل ممتاز عن هوميروس، ومجموعات الأدب اليوناني والأجنبي، وأطروحات أثرية، لكن لا شيء منها بقي ما عدا بعض الملاحظات الصغيرة. وهو يشكل وصلة بين السفسطائيين العظماء الأوائل، مثل بروتاغوراس وبروديكوس، والجدليات غير المعدودة التي جلبت لأسمائهم سوء السمعة.

مصادر

رياضياتيون يونانيون قدماء
سفسطائيون
مواليد القرن 5 ق م
وفيات القرن 4 ق م
يونانيون في القرن 5 قبل الميلاد
رياضياتيون في القرن 5 ق م

هيبياس


Larsenal de Tarbes est un ancien arsenal, situé à Tarbes dans le département des Hautes-Pyrénées en région Occitanie.

C'était un lieu de fabrication d'armes et de munitions et un dépôt de matériel militaire qui est resté en fonction de  à .

Géographie
Il était situé à Tarbes dans le quartier de l'Arsenal (canton de Tarbes 2) au nord de la ville entre l'Adour à l'est et la route de Bordeaux à l'ouest.

Histoire

Création

De  à , une fonderie de canons est édifiée à Tarbes. C'est en , à la suite du siège de Paris par les Allemands qui oblige à abandonner l'Arsenal de Meudon, qu'est installé un atelier à Tarbes pour la fabrication de canons à balles et autres canons dont le lieutenant-colonel Verchère de Reffye assure la direction.

Le  une centaine d'ouvriers, accompagnés de leurs familles et  de matériel en provenance de Meudon constituent les premiers éléments constitutifs du futur Arsenal de Tarbes.

Le colonel de Reffye, ayant terminé son étude sur le canon de 7, se préoccupe de développer les moyens de production par la construction de nouveaux bâtiments, et le  est créé l'Atelier de Construction de l'Artillerie de Tarbes. Il était directeur des ateliers de Meudon et directeur de la fabrique d'armes et de canons de Tarbes

Type de fabrications au début de l'Arsenal:
 Canons à balles et leurs munitions ; matériels de 5, de 7, de 138 ;
 Canons de 80, 90, 120 ;
 Affûts pour canons et pour mortiers de 200 mm ;
 Étuis et balles pour fusils.

.
De  à , l'arsenal se développe par la fabrication de munitions et de canons de tous calibres et durant la Première Guerre mondiale il amplifie sa production.

Progressivement, de 1923 à 1932, à la fabrication de guerre, s'ajoutent des fabrications de  machines-outils, pièces diverses pour la compagnie de chemins de fer, machines à hacher le tabac, des lits, des buffets, petit outillage mécanique, etc.

En , devant la montée du Nazisme, est remise en train la fabrication de pièces d'artillerie : confection de mortiers Stokes, de canons de 75, de matériel de forteresse pour la ligne Maginot, de canons antichars, de munitions pour l'infanterie et l'aviation.

Seconde Guerre mondiale
Dès la mobilisation du , l'Arsenal est chargé d'intensifier les commandes de matériel d'artillerie déjà en cours ; canons à longue portée, de défense contre avions, artillerie lourde, affûts-trépieds complets, rallonges de tir vertical, transformation de bouches à feu de 340 à 370, obus, cartouches, balles, fusées, mines anti-chars.

Mais l'Armistice stoppe l'activité des ateliers. Les fabrications militaires sont limitées à la confection de munitions pour l'armée d'Armistice. Des commandes civiles sont entreprises : gazogènes Panhard, tours Sculfort, matériel de forage.

Le , l'armée allemande occupe Tarbes. Deux jours plus tard, les sites de la pyrotechnie et des poudrières sont placées sous la surveillance d'un détachement militaire allemand et l'arsenal est pris en charge par la firme Henschel & Sohn de Cassel et doit fabriquer du matériel de guerre pour les occupants. Mais les grèves partielles, sabotages, commandes non exécutées ralentissent la production.
Le , le personnel, excédé par les actes autoritaires et les exactions abusives chasse la garde allemande. Un comité de libération prend la direction de l'Établissement et s'emploie immédiatement à relancer l'activité de l'Arsenal.

Après-guerre
Des commandes d'armement, d'abord assez limitées, et des commandes civiles, progressivement de plus en plus nombreuses, sont exécutées.

La fabrication des matériels d'artillerie est  la plus élevée de  à , époque pendant laquelle des obusiers de 155, des munitions d'infanterie et d'artillerie assurent le plein emploi du personnel.

Fin
Les commandes civiles étaient poursuivies : tours Sculfort, tours pour camions-ateliers, machines à fileter Cri-Dan, tracteurs à chenilles, matériels de forage divers. L'arbre d'hélice du paquebot France d'une longueur de , d'un poids de est usiné à l'Arsenal, qui dispose de machines de dimensions appropriées.

Pendant les années  et  les fabrications se diversifient : rampes de lancement de l'engin sol-air, fusées-sondes, radars Aquitaine et Marine, deuxième étage du lance-satellite Eldo, réacteurs nucléaires, moteur Valois, pièces et ensemble pour Caravelle, tourelles du char AMX-30, vedettes de pontage Anjou, machines-outils à commande numérique.

L'arsenal de Tarbes a participé au lancement avec succès à Kourou, en Guyane, le   de Diamant B. En  les ateliers fabriquent les tourelles des chars Leclerc.

Fin du site
Les dernières années l'Arsenal change de nom en A.T.S ou Giat Industries mais après 20 ans d'agonie et 5 plans sociaux c'est le  que se clôt 135 ans d'histoire.

Effectifs
 en  : 300 ouvriers,
 fin  : ,
 en  :
 en  : 950 ouvriers,
 en  : ,
 en  : ,
 en  : ,
 en  : ,
 en  : ,
 en  :
 après la première guerre mondiale : ,
 en  :
 en  : ,
 au  : ,
 en  : ,
 en   : ,
 en : ,
 en  : ,

Architecture
Le colonel Verchère de Reffye fait appel à l'architecte Adrien Fleuret pour la conduite et la surveillance de la construction des bâtiments. En , les  et 482 femmes sont répartis en 15 ateliers ou services.

De  à  le site s'agrandit avec la construction de nouveaux ateliers de réparations et des terrains sont acquis portant la superficie occupée par l'Arsenal à . Vers  le développement de l'Établissement reprend par la construction de nouveaux bâtiments.

Le site s'étend sur  m²  de surface industrielle sur une superficie totale de 90 hectares avec 3.000 machines-outils. Une école d'apprentissage est installée en   et démolie en  et le personnel dispose d'un service médical, d'un cabinet dentaire, d'un dispensaire de consultation, d'un comité d'hygiène et de sécurité, d'un service social, d'une caisse de solidarité.

Une école de formation technique occupe un bâtiment qui permet une formation pratique, enseignée par des moniteurs d'ateliers, des professeurs d'enseignement général qui instruisent, dirigent, conseillent les apprentis.

De nos jours

Le site a vu sa conception se modifier avec une vocation de zones d'activités, avec différents types d'entreprises; bâtiments, logistiques, technologiques, négoces de services, commerces et services.

Ces dernières années une accélération s'est produite avec un aménagement d'établissements dans le secteur des loisirs, du sport et de la restauration avec cafés, restaurants, hôtels et cinéma (Méga CGR).

Le nom des rues du quartier fait référence a son histoire et au site de l'Arsenal.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Voir aussi

Articles connexes
 Quartier de l'Arsenal

Liens externes

Tarbes

Arsenal de Tarbes


Margareta od Villehardouina (grčki: Μαργαρίτα Βιλλεαρδουίνου; 1266. – 1315.) bila je grčka plemkinja francuskog podrijetla.

Biografija
Margareta je bila kći kneza Vilima II. od Ahaje i njegove treće supruge, gospe Ane Komnene Duke, preko koje je bila unuka svete Teodore te nećakinja kraljice Helene Anđeline. Margaretina je sestra bila gospa Izabela.

Oko 1276. godine Margareta je od oca dobila dvije trećine Akove. Nakon Vilimove smrti 1278., knezom Ahaje je postao Karlo I. Napuljski jer Vilim nije imao sinova. Margareta je bila pod zaštitom svoje majke sve do Anine smrti 1286.

Margareta je dvaput pokušala preuzeti upravu nad Ahajom, ali legalno ona nije imala pravo na nju jer je njezina sestra imala kćer; Izabela je bila majka kneginje Matilde, supruge Luja Burgundskog.

U veljači 1314. Margareta je posjetila Siciliju te je svoje naslove prenijela na svoju kćer, gospu Izabelu od Sabrana († 1315.), čiji je otac bio Margaretin muž, Isnard od Sabrana († 1297.). Margareta se vratila u Ahaju, gdje ju je zarobio Nikola le Maure.

Gospa Margareta je umrla u dvorcu Chlemoutsiju (grč. Χλουμούτσι) 1315. godine.

Izvori

Grčko plemstvo
Vladarice u 13. stoljeću

Margareta od Villehardouina


Harry Heusser (auch Heinrich Heusser, * 5. Juni 1886 in Pula; † 19. Juli 1943 in Genf) war ein österreichisch-schweizerischer Marinemaler und Grafiker.

Leben und Werk
Heusser studierte an den Kunstakademien in Berlin, München und Venedig und unternahm als Marinemaler größere Seereisen. So besuchte er im Auftrag des Österreichischen Lloyd Ägypten, Palästina und Kleinasien. Für diese Reederei gestaltete er dann eine farbige Postkartenserie mit Motiven ihrer Schiffe und illustrierte die Festschrift zum 75. Unternehmensjubiläum 1911 (Wien, Thalia, Baron Gautsch).

In den Jahren von 1912 bis 1919 war er in Wien tätig; 1919 bis 1924 in Lugano; von 1924 bis 1926 in Triest, von 1927 bis 1933 in Lausanne und anschließend bis zu seinem Tod in Genf.

Während des Ersten Weltkrieges schuf er die Radierfolge "Die K. K. Flotte", darüber hinaus zahlreiche Illustrationen für die Zeitungen Wiener Blatt, Österreichs Illustrierte Zeitung, Leipziger Illustrierte und Deutscher Schulverein, Wien. Viele seiner Gemälde sind erhalten, davon befinden sich mehrere in den Sammlungen des Heeresgeschichtlichen Museums, eine größere Zahl auch in Privatbesitz.

Werke (Auswahl)
 Schlachtschiffe der Viribus Unitis-Klasse im Sciroccowetter in der Adria, signiert und datiert 1913. Öl auf Leinwand, ca. 100 × 130 cm, Heeresgeschichtliches Museum, Wien

Literatur
 Heinrich Fuchs: Die österreichischen Maler der Geburtsjahrgänge 1881–1900. Band 1. Selbstverlag, Wien 1976,  S. K99.
 Georg Pawlik, Lothar Baumgartner (Hg.): Österreichs Marine und Küste auf alten Postkarten. H. Weishaupt Verlag, Graz, 2. Auflage 1996, ISBN 3-900310-25-4.

Einzelnachweise

Maler (Österreich)
Marinemaler
Person (Österreich-Ungarn)
Österreicher
Geboren 1886
Gestorben 1943
Mann

Harry Heusser


Gücün tarih boyunca politika tarafından yok edici ve bilinçsiz kullanımına birçok örnek vardır. Bu çoğu zaman, çok fazla gücün çok az insan tarafından kontrolünde; politik görüş ayrılıklarına, toplum eleştirisine ve diğer düzeltmelere izin vermediğinde karşılaşılmıştır. Benzer rejimler; despotizm ve diktatörlüktür.

Bu potansiyel problemler yüzünden, halk bu soruna değişik çözümler bulmuştur. Birçoğu gücün paylaşılması (demokrasi'de olduğu gibi) ve devletin halk üzerindeki gücüne limitler koymasıyla gerçekleştirilebilmektedir. Bunun yanı sıra; belli kanunların (İnsan hakları gibi) koyulması ve uygulanması halinde de korunulabilinir.

İstismar

Gücün kötüye kullanımı


Anne Zernike (* 30. April 1887 in Amsterdam; † 6. März 1972 in Amersfoort) war eine mennonitische Theologin und erste Pfarrerin der Niederlande.

Lebenslauf
Zernike wurde am 30. April 1887 als ältestes von sieben Kindern von Carl Frederick August Zernike und Antje Dieperink geboren. Ihr Vater Carl Frederick August arbeitete als Schulrektor. Der Großvater Carl Friedrich August Zernike stammte aus Mehrow und ging als Schneiderlehrling nach Amsterdam. Sowohl ihr Vater als auch ihre Mutter hatten Mathematik studiert und waren kirchlich in der liberalen Freien Gemeinde (niederländisch Vrije Gemeente) im Paradiso in Amsterdam engagiert. Anne Zernike beschloss bereits in der Schulzeit Theologie studieren zu wollen und schrieb sich später am Mennonitischen Theologischen Seminar der Universität von Amsterdam ein. Nach Abschluss des Theologiestudiums übernahm sie 1911 die Pfarrstelle der mennonitischen Gemeinde im friesischen Bovenknijpe. Sie wurde damit die erste ordinierte Pfarrerin der Niederlande. Im Jahr 1915 heiratete sie den Künstler Jan Mankes, mit dem sie sich auch intellektuell verbunden fühlte. So waren beide überzeugte Antimilitaristen. Im gleichen Jahr gab Zernike ihre Arbeit als Pastorin auf und das Paar übersiedelten erst nach Den Haag und zwei Jahre später nach Eerbeek in der Nähe von Arnhem. 1918 bekam das Paar einen gemeinsamen Sohn und Zernike schloss ihre Dissertation über den historischen Materialismus und die sozialdemokratische Ethik ab. Zwei Jahre später starb ihr Mann Jan Mankes im Alter von 30 Jahren an Tuberkulose. Kurze Zeit später engagierte sich Zernike in der liberal-protestantischen Freisinnigen Glaubensgemeinschaft in Rotterdam, für deren Gemeinde in Rotterdam-Vreewijk sie bis zu ihrer Pensionierung im Jahr 1948 tätig blieb. Die freisinnige Gemeinde bestand vor allem aus liberal orientierten Reformierten, Remonstranten, Mennoniten und Lutheranern. Unter ihrem Vorsitz konnten zahlreiche neue Mitglieder gewonnen und 1929 ein eigenes Kirchengebäude mit dem Namen Der neue Bund (niederländisch Het Nieuwe Verbond) gebaut werden. Neben ihrer Tätigkeit für die Freisinnigen war Zernike auch zeitlebens publizistisch tätig. Ihre letzten Jahre verbrachte sie bei Amersfoort. Im Jahr 1956 veröffentlichte sie ihre Memoiren. Sie starb schließlich am 6. März 1972. Sie wurde im Grab ihres Mannes in Eerbeek beigesetzt.

Theologisch vertrat Zernike einen liberalen Protestantismus. Sie war besonders vom Vertreter der radikalen Protestanten Gustaaf Adolf van den Bergh van Eysinga beeinflusst. Im Jahr 2011 gründeten niederländische Mennoniten den Anne Zernike-Fond, um Pastorinnen zu fördern. In Hoofddorp, Arnhem und Heerenveen sind Straßen nach Anne Zernike benannt. Auch einige Geschwister Zernikes erreichten größere Bekanntheit: Ihr Bruder Frits Zernike erhielt 1953 den Nobelpreis für Physik, ihre Schwester Elisabeth wurde eine bekannte niederländische Schriftstellerin.

Bibliografie
 Over historisch materialistische en sociaal democratische ethiek. 1918.
 A. Mankes-Zernike en R.N. Roland Holst: Jan Mankes. 1923.
 Opvoedingsproblemen. 1924.
 Rainer Maria Rilke: een benadering. 1925.
 Het zwaluwenboek. 1928.
 Historische godsdiensten en universeele religie. 1938.
 De mensch en zijn godsdienst. 1941.
 Een vrouw in het wondere ambt: herinneringen van een predikante. 1956.

Weblinks

 Internetseite über Anne Zernike (niederländisch)
 Lexikonartikel im Geschichtsportal historici.nl (niederländisch)

Einzelnachweise

Mennonitischer Theologe (20. Jahrhundert)
Mennonitischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Niederländer
Geboren 1887
Gestorben 1972
Frau

Anne Zernike


Pokolj u Kolibama je bio ratni zločin kojeg su počinile jedinice JNA i srpske vojne snage nad Bošnjacima i Hrvatima u Gornjim i Donjim Kolibama selima u općini Bosanski Brod 16. travnja 1992. godine. Tog dana su pripadnici JNA i bosanski Srbi ubili dvadeset i troje mještana.

Vojska Republike Srpske, JNA i paravojne formacije iz Srbije izvršili su tenkovsko pješadijski napad na ova dva sela. Toga dana je u svega nekoliko sati tada ubijeno dvadeset i troje mještana, deset Hrvata ove mjesne zajednice i trinaest Bošnjaka. Ubijeno je sedamnaest mještana Koliba Gornjih i šest mještana Koliba Donjih u svojim kućama ili na dvorištima, najstarija žrtva imala je 92 godine. Za zločin još nitko nije odgovarao.

Spomen obilježja
U spomen na 37 poginulih Hrvata iz Koliba tokom rata 2010. godine mjesni organizacijski odbor, obitelji poginulih i nestalih branitelja i civilnih žrtava rata na mjesnom groblju u Donjim Kolibama podigli su spomen križ. U Gornjim Kolibama se nalazi spomen turbet u kompleksu džamije.

Izvor

Kolibe
Kolibe

Pokolj u Kolibama 16. travnja 1992.


Mount Parnitha (, , Katharevousa and  Parnis/Parnes; sometimes Parnetha) is a densely forested mountain range north of Athens, the highest on the peninsula of Attica, with an elevation of 1,413 m, and a summit known as Karavola (Καραβόλα). Much of the mountain is designated a national park,  and is a protected habitat for wildfowl, first created in 1961. The summit is located 18 km north of Acharnes and about 30 km north of Athens city center, while the mountain covers approximately 250 km² of land. Other peaks include Mavrovouni (Μαυροβούνι), Ornio (1,350 m), Area (1,160 m), Avgo or Avgho (1,150 m), and Xerovouni (Ξεροβούνι, meaning "dry mountain": 1,120 m). It also has two shelters Mpafi and Flampouri. The name of the mountain dates back to ancient times, when it was under the ancient demes of Acharnae and Decelea.

Geography

Towns surrounding the mountain include Aspropyrgos, Fyli, Acharnes, Varymbombi, Thrakomakedones, Dekeleia, Avlona and Agios Stefanos as well as the settlement of Agios Merkourios. The highway GR-1 (E75) surrounds the northern and eastern part of the mountain along with the Cephissus river, while the Attiki Odos motorway (GR-6) runs to its south. The mountain offers panoramic views of the mountains northeast of Parnitha, Penteli to the east, the Hymettus to the southeast, the Aigaleo to the south and another to the west; from its summit, one can also see the Thriasian Plain, the Saronic Gulf including the islands of Salamina, Aigina and the North, the South Euboean Gulfs and island of Euboea, and most of central and northern Greater Athens. The view during clear days can extend to northern Boeotia and the Peloponnese.

Climate
Parnitha mountain has a warm-summer Mediterranean climate (Csb) with frequent snowfalls in winter and pleasant temperatures in summer. The mountain is significantly wetter than areas of east and southern Attica.
The mountain was also affected by several major blizzards, including two in 2005 and 2006, stranding cars and closing roads, as well as the cable car.

Ecology
Forests of Aleppo Pine cover all slopes beneath 1,000 m altitude, and are often threatened by forest fires, such as happened in 2005 and 2007. Above 1,000 m it is covered principally in Greek Fir, grasses and shrubbery, and beneath 300 m mainly farmlands and suburban housing to the east. About 1,000 species of plants can be found on the mountain, including crocus and tulips, and the mountain also provides a native habitat to its red deer (Cervus elaphus), which were known in ancient times. After the traumatic fire in 2007 (see below), they are even scarcer. Several large mines lie to the northwest, and the ore from them was shipped to a nearby factory in industrial areas.

Historical monuments and places of interest

Parnitha has several places of archaeological interest. In antiquity, several fortresses had been built on the mountain, for the defense of the peninsula of Attica and more specifically Classical Athens against the Boeotians and others enemies from the north. Today some fortresses are kept in good condition such as the Phyle fortress, at a height of 687 meters in the west of Parnitha. Other notable fortresses are the Panakton, in the area of Dervenochoria and Eleutherae fortress near Mount Cithaeron. Dekeleia was also an important fortress on the site of modern-day former royal palace in Tatoi, and the fort of Limiko was situated deep inside the mountain, just north of its peak.

A notable monument of later periods is the Monastery of Kleiston. It is a Byzantine monastery dated from 13th century. It is mentioned by Pope Innocent IV in 1209 with the name Monastery of Kyras. Southeast of Parnitha, in a dense forest, is Tatoi Palace. It was the palace of the Greek royal family and it was built in 19th century. Today it is abandoned.

Parnitha has also natural monuments. The cave of Panas is on the west slopes of the mountain at a height of 750 meters. It was a worship site in antiquity. Near the cave there is the steep gorge of Gouras and the gorge of Keladonas river. A beautiful site of the mountain is Beletsi Lake, on the east slopes of the mountain, near Afidnes, and it is important place for migratory birds. In general, the national park is known as the "lungs of Athens".

Modern facilities
A casino, the Mont Parnes Casino, is located near the top of the mountain and is served by a suspended cable car. Two shelters are also on Parnitha, the most known of which is Mpafi. A series of trails are found around the mountain as well as forest roads, and also on the mountain is Athens' second transmitter, broadcasting radio and television since the mid-1950s, across the range of television channels from ERT, ANT1, Mega, Alter and more, to satellite, including Super Sport, Seven X and Filmnet, and a multitude of radio including ERA Radio, Klik FM, ANT1 Radio, Ciao FM, Rhythmos, Super Sport FM, Top FM and others. The supporting road connection was paved in the mid-20th century.

2007 wildfire

Parnitha suffered extensive damage from a wildfire on Thursday, 28 June 2007 around the morning and noon hours, continuing for several days and burning approximately 56 km² of land; one of the worst recorded wildfires in the prefecture after that of Penteli. The magnitude of the devastation was unforeseen. A smaller fire had, however, taken place in the 1960s.

The fire consumed dozens of acres of forest across two prefectures. Firefighters, helicopters, and planes were brought into action across the mountain area and its edges fighting the enormous blaze, which took days to contain. It spread rapidly with the help of intense winds, and intensified into the northwestern edges of Greater Athens, including both Ano Liosia and towns and villages such as Fyli, near Thrakomakedones, Pyli and both Skoura and Schimatari north of the mountain. From Athens, inhabitants could see the mountainside burning throughout the night. In Schimatari in Boeotia, it ruined several acres of forest and businesses. The fire claimed 80% of the rare Greek Fir and Aleppo Pine forest, 150 animals of the red deer population (an endangered species), birds, and other rare animals. The remains of the green firs and pines are scattered around its edges. The smoke from the massive destruction formed a line that traveled east over Attica, southern Euboea, Chios, to the edge of Turkey, approximately 350 km away.

On June 30, the fire was mostly contained and warnings of new fires were reduced, as only a few fires were slowly burning sporadically in separate parts of the mountain. The main blaze was completely put out on July 1. At the edges of the burnt parts, several fires slowly continued to burn in sections after June 30, with a slow expansion.

Scientists estimate  that the area's recovery time may be as long as a century. They predict the effect of the loss will only begin to be felt in the coming years; the air may become a little stale and the already known problems of air pollution and smog in Athens may reappear and intensify. Temperatures could also rise and flooding may become a problem for several years. The Ministry of Environment is currently considering a conclusive reforestation program, while many citizens marched on the streets of Athens to express their disapproval of the handling of the situation. More recently, reforestation has been underway, and the government will be receiving tens of thousands of trees to be planted around the mountains, most of them from outside the country, albeit at a small scale thus far.

Investigations are still underway as to the fire's cause. One scenario suggests a transformer belonging to a major power line exploded due to overuse and overheating by the 47C heatwave, some days before the fire. Another holds that this was one of the many arson attacks that have claimed forested land in Greece over recent decades to illegally clear formerly-protected land for expanded real estate.

See also
 List of mountains in Greece
 National parks in Greece

References

Further reading
 : Parnes. In: Der Kleine (Parnitha), Pauly 1972.

External links

 Official website of the Parnitha National Park
 Accurate Forecasts in Parnitha
 Birds in Parnitha
 Official website of the shelter Mpafi

Landforms of Attica
Mountain ranges of Greece
National parks of Greece
Tourist attractions in Attica
Landforms of West Attica
Landforms of East Attica
Natura 2000 in Greece

Parnitha


Büyük günah işleyenin durumu, İslam ilimlerinden biri olan kelâmın tartışmalı ve önemli konularından biridir. Kısacası büyük günah işlemiş bir kişinin dini anlamda durumu, yeri ve ahiretteki durumunu konu alır. Farklı itikadi mezhepler bu konuda farklı görüşlere sahiptir.

Büyük Günah

Büyük günah veya mürtekib-i kebîre, ayet ve hadislerde büyük günah olarak tanımlanmış, Kur'an'da yapılmaması ve cezasının olduğu kesin bir şekilde emredilmiş, İslam'a işleyen kişinin hem dünya hem de ahirette cezalandırılacağı günahlardır. Bunların tam olarak hangi fiiller oldukları ve kaç tane oldukları tartışmalıdır. Büyük günahları belirten birçok hadis bulunmaktadır. Bu hadislerdeki farklı rivayetler sonucunda büyük günahların tam sayısı belirsizdir. Şirk koşmak, haksız yere adam öldürmek, intihar etmek, savaştan kaçmak, zina ve livata yapmak, sihir yapmak; Nass ile belirtilmiş büyük günahlara örnektir.

Bu fiillerin içinde en sık zikredileni şirk koşmak yani İslam akidesinin temeli olan Allah'ın birliği kaidesine inanmamak, bunu reddetmek küfürdür. Bu sebeple Allah'a şirk koşan İslam'a göre kâfir olur. Yani dinden çıkar. Bununla birlikte diğer büyük günahları işleyenlerin kâfir mi, Müslüman mı oldukları yoksa başka bir durumda mı oldukları tartışılır.

Farklı Görüşler
Şeriatta büyük günah işleyenler tazir ve had cezalarından, şahitliklerinin reddine kadar değişik cezalara çarptırılabilirler.

Büyük günah işleyen kişinin inanç durumu hakkında farklı itikad mezhepleri farklı görüşler sunmuştur.

Hariciye Mezhebinin Görüşü
Hariciler büyük günah işleyenin kâfir olduğunu öne sürmüşlerdir. Bu konuda olumsuz yöndeki en uç düşünce Haricilerinkidir. Hariciler içinde çeşitli mezheplere bölünür ve bu alt-mezheplerin bu konuda görüşleri genel Harici görüşünün dışına çıkmaz. Bununla birlikte büyük günah işlediği için kâfir sayılan kişinin katlinin haram mı helal mı olduğu ve bundan doğan çeşitli sorunları ele alışları farklıdır. Haricilere göre büyük günah işleyen kişi öldüğünde, kâfir olarak ölmüş olur.

Mürcie Mezhebinin Görüşü
Bu konuda Haricilerin görüşünün tam zıddı Mürcie mezhebinin görüşüdür. Mürcie'ye göre iman ile birlikte günah, şirk ile birlikte sevap bir işe yaramaz; böylece eğer kişi Müslümansa ne türlü günah işlerse işlesin Müslüman'dır ve ne dünyada ne ahirette ceza görür. Mürcie'ye göre büyük günah işleyen Müslüman'ın durumu değişmez ve ahirette bu günahı için herhangi bir ceza görmez; zira iman etmiştir ve iman etmiş oluşu her türlü günahını önemsiz kılar. Bu görüşe göre büyük günah işleyen kişi ölürse, Müslüman olarak ölmüş olur.

Mu'tezile Mezhebinin Görüşü
Büyük günah işleyen kişinin durumu konusu Mu'tezile mezhebinde önemli bir yer tutar. Mu'tezilenin esaslarından olan el menzile beyne'l-menzileteyn yani iki konum arasındaki bir konum esası büyük günah işleyenin durumu hakkındadır. Buna göre büyük günah işleyen kişi Mümin olmaktan çıksa da kâfir de olmaz, iman ile küfür arasındaki bir konumdadır. Bu mertebeye fısk mertebesi denir ve büyük günah işleyen kişiye fasık denir. Eğer kişi büyük günahı için tövbe etmeden ölürse, sonsuza kadar cehennemlik olur yani ahirette sonu kâfirlerinki gibi olur. Ama eğer işlediği büyük günahı için tövbe ederse Mümin olur ve öldüğünde günahkar bir Mümin olarak ölür.

Ehl-i Sünnet'in Görüşü
Bahsedilen üç mezhep yani Hariciye, Mürcie ve Mu'tezile Ehl-i Sünnet tarafından reddedilir ve İslam dışı kabul edilir. Ehl-i Sünnet'in bu konudaki görüşü iki türlüdür. Birincisi Hasan el-Basrî'nin görüşüdür ve bu görüşe göre büyük günah işleyen münafıktır. İkinci görüş işe Ehl-i Sünnet kelâmcılarının, muhaddislerin ve selefin görüşüdür ve bu görüşe göre büyük günah işleyenin günahkar Mümin olduğu görüşüdür.

Hasan el-Basrî'nin Görüşü

Hasan el-Basrî'ye göre büyük günah işleyen kişi münafıktır. Bu görüşünde El-Cürcânî'nin de belirttiği gibi münafığın özelliklerini bahseden çeşitli hadisleri temel almıştır. Buna göre münafığın özelliklerini büyük günah kavramı ile denk tutmuştur.

Hasan el-Basrî'nin bu görüşü çoğunluk tarafından kabul görmemiş ve münafık küfrünü gizleyendir, oysa büyük günah işleyen kişinin küfür sahibi olması şart değil şeklinde tenkit edilmiştir. Ayrıca Hasan el-Basrî'nin daha sonraları bu görüşünden vazgeçtiğine dair rivayetler de mevcuttur.

Ehl-i Sünnet'in Genelinin Görüşü
Ehl-i Sünnet'in genel görüşü büyük günah işleyenin, günahı küfür cinsinden olmadığı sürece, günahkar bir Mümin olduğu yönündedir. Ehl-i Sünnet büyük günah işleyen Mümin'i fâsık olarak tanımlar fakat Ehl-i Sünnet'e göre fısk küfür ile iman arasındaki üçüncü bir mertebe değildir. Fıskın üçüncü bir mertebe olmadığını, eğer gerçekten üçüncü ve arada bir mertebe olsaydı kişide ne iman ne de küfür bulunurdu bu da çelişkili bir durum olurdu şeklinde tenkit ederler. Bu görüşe göre fasık kafir veya münafık ile denk değildir; zira kafir Mümin'in zıddıdır, küfür de imanın, büyük günâhın değil. Ayrıca münafığın da küfrünü gizleyen olduğunu, küfür ile ilgili olduğunu ve büyük günah işleyenin, işlediği günah küfri olmadığı sürece küfre denk olmadığını belirtirler. Ayrıca kişinin hem günâhkâr hem de mümin olabileceğini fakat aynı anda hem kafir hem Mümin olamayacağını ortaya koyarlar.

Ehl-i Sünnet'e göre büyük günah işleyen kişi günahkar Mümindir, ona dünyada bir Mümin gibi davranılır; yani örneğin cenaze namazı kılınır, Müslüman mezarlığına gömülür. Ahirette de bir Mümin'dir; günahının cezasını çeker veya Allah dilerse bu günahı affeder, ama sonunda iman etmiş olduğu için cennete girer.

Ehl-i Sünnet kelamcıları, büyük günah işleyenin Mümin olduğuna, kafir olmadığına, kişide iman ile küfrün aynı anda bulunamayacağına dair görüşlerini çeşitli ayet ve hadislerle desteklemişlerdir.

Bu konuda kaynak gösterilen ayetlerden biri, örneğin, Hucurât suresi, 9. ayettir (49/9). Bu ayet şöyledir:

"Eğer inananlardan iki grup birbirleriyle savaşırlarsa aralarını düzeltin. Eğer biri ötekine karşı haddi aşarsa, Allah'ın buyruğuna dönünceye kadar haddi aşan tarafa karşı savaşın. Eğer (Allah'ın emrine) dönerse, artık aralarını adaletle düzeltin ve (onlara) adaletli davranın. Çünkü Allah, âdaletli davrananları sever."

Bu ayette birbiriyle savaşan iki inanan yani Mümin zümreden bahsedilir, bu kişiler savaşıyor olmalarına rağmen Mümin olarak nitelendirilmiştirler. Buna göre Ehl-i Sünnet kişiler büyük günah işliyorlarsa dahi Mümin olabilirler sonucuna varmıştır. Benzeri ifadeler taşıyan ve Ehl-i Sünnet'in günah işleyenin durumu konusundaki görüşüne dayanak olmuştur diğer ayetlerden bazıları şunlardır: Mümtehine suresi 1. ayet (60/1), Saff suresi 2. ayet (61/2) ve Tahrîm suresi 8. ayet (66/8).

Ehl-i Sünnet'in büyük günah işleyenin durumu hakkındaki görüşünü desteklemekte kullandığı bir başka kaynak da hadislerdir.

Bu hadislerin en tanınmışı Ebû Zerr el-Gifârî'den rivayet edilmiştir. Bu hadise göre İslam peygamberi şöyle demiştir:

"Allah'tan başka ilah yoktur. Muhammed onun elçisidir, diyen ve bu sözü üzerine ölen hiçbir kimse yoktur ki, en sonunda cennete girmemiş olsun." Buna karşılık Ebû Zerr: "Zina etse, içki içse, hırsızlık etmiş de olsa da mı?" diye sorar. Peygamber de: "Evet, zina yapmış, içki içmiş, hırsızlık etmiş de olsa" diye cevaplar. Ebu Zerr bu sorusunu üç kez daha tekrarlar, her seferinde aynı cevabı alır. Dördüncüsünde peygamber şöyle cevap verir: "Ebu Zerr bu durumdan hoşlanmasa bile cennete girer".

Sonuç olarak Ehl-i Sünnet büyük günah işleyenin günâhkâr mümin olduğu görüşündedir.

Notlar
  İbn Hazm, el-Fasl, 3. cilt, s.229; et-Taftâzânî, Şerhu'l Akâid, s. 142; el-Cürcânî, Şerhu'l Mevâkıf, 3. cilt, s.253; Alî el-Kârî, Şerhu'l Fıkhi'l Ekber, s.69.
  el-Cürcânî, Şerhu'l Mevâkıf, 3. cilt, s.257.
  es-Sâbûnî, el-Bidâye, s. 80; Alî el-Kârî, Şerhu'l Fıkhi'l Ekber, s.69.
  el-Cüveynî, el-İrşâd, s. 397.
  el-Cüverynî, el-İrşâd, s. 392; İbn Teymiyye, Mecmûu'l Fetâvâ, 8. cilt, s.271; eş-Şehristânî, el-Milel, 1. cilt, s.101.
  Türkçe Kur'an Diyanet Meali, kuran.gen.tr
  Buhârî, et-Tevhîd, 33; Müslim, İmân, 40; Tirmizî, İmân, 18.

Kaynakça
 Ahmed Saim Kılavuz, İman-Küfür Sınırı: Tekfîr Mes'elesi, Marifet Yayınları, 3. baskı, İstanbul, 1990.
 Muhammed Ebu Zehra, İslâm'da İtikâdî, Siyasî ve Fıkhî Mezhepler Tarihi, çeviren: Sıbğatullah Kaya, Şûrâ Yayınları.
 Ahmed Salim Kılavuz, Anahatlarıyla İslâm Akaidi ve Kelâm'a Giriş, Ensar Neşriyat, İstanbul, 1987.

Kelam konuları

İslam'da büyük günah işleyenin durumu


61195 Martinoli este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
61195 Martinoli este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Gnosca de Stefano Sposetti. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 4,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 61001-62000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

61195 Martinoli


Natalia Iouriïvna Sedletska (en ), née le  à Kiev en Ukraine, est une journaliste d'investigation ukrainienne.

Biographie
Natalia Sedletska naît à Kiev en 1987.

Elle étudie le journalisme à l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev, dont elle est diplômée.

De 2009 à 2012, elle travaille pour la chaîne de télévision privée ukrainienne TVi, où elle participe aux émissions d'investigation  (« Point d'exclamation ») et  .

En 2013, elle travaille pour Radio Free Europe/Radio Liberty (RFE/RL), d'abord à Prague, où elle bénéficie d'une bourse financée par RFE/RL et le ministère tchèque des Affaires étrangères.

Avec d'autres journalistes et le soutien de RFE/RL, elle fonde en 2014 l'émission  (traduction littérale : « Schémas : la corruption en détail »), consacrée à la corruption et qu'elle présente à partir de  sur la chaîne de télévision publique nationale UA:Pershyi.

En 2018, un tribunal de Kiev donne une suite favorable à la demande du bureau du procureur général, Iouri Loutsenko, proche du président Petro Porochenko, de réclamer au fournisseur d'accès téléphonique de Natalia Sedletska la liste de ses appels et des SMS qu'elle a échangés. Cette demande, qui a pour but d'identifier son éventuel informateur au sein du Bureau national anticorruption, va à l'encontre du secret des sources et provoque des contestations d'organisations de défense de la liberté de la presse et de la . En , la Cour européenne des droits de l'homme condamne l'État ukrainien, considérant qu'il n'a pas respecté l'article 10 de la Convention européenne des droits de l'homme en cherchant à mettre à mal le secret des sources de Natalia Sedletska.

Références

Naissance en juin 1987
Naissance à Kiev
Journaliste ukrainienne
Étudiant de l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev
Journaliste d'investigation

Natalia Sedletska


Les mines d'or de Sado (en japonais 佐渡金山, Sado Kinzan) sont des anciennes et importantes mines d'or, sur l'île japonaise de Sadoga-shima, en mer du Japon, dans la préfecture de Niigata.

Exploitées depuis au moins le  avec une intensification pendant l'industrialisation du Japon sous l'ère Meiji (1868-1912), elles sont un temps le premier site mondial d'extraction d'or. Elles ferment en 1989. En 2021, le gouvernement japonais propose qu'elles soient inscrites au patrimoine mondial de l'Unesco, créant des tensions avec la Corée-du-Sud, dont plus de 2000 ressortissants déportés  furent obligés d'y travailler pendant la Seconde Guerre mondiale.

Références

Liens externes

 Nikolai Johnsen, The Sado Gold Mine and Japan's 'History War' Versus the Memory of Korean Forced Laborers, The Asia-Pacific Journal. Japan Focus 20. 5. 1 (1er mars 2022) (Article ID 5686)

Mine au Japon
Sado
Préfecture de Niigata
Relations entre la Corée et le Japon
Révisionnisme japonais

Mines d'or de Sado


Erymna, Antalya ilinin Ormana Köyüyle Ürünlü Köyü arasında bir tepe üzerinde bulunan antik kent.

Erymna, Pamfilya ya da Pisidya'da, Akseki'nin 18 km batısındadır. Yeri, hem isminin sürekliliği (Hierokles ve Notitiae'deki Orymna), hem de burada bulunan bir yazıt tarafından ispatlanmıştır.

Erymna'nın daha önceki zamanlarda Strabo (570)'nun bahsettiği Katenneis kabilesinin bir üyesi olmuş olduğu sanılıyor. Daha sonra normal Yunan yapısına sahip bağımsız bir şehir haline gelmiş, ancak hiçbir zaman kendi parasını basmamıştı.

Mevcut kalıntılar çok sınırlıdır. Akropol tepesi sivridir, ancak yüksek değildir; eteklerinde çok büyük taşlardan inşa edilmiş sütunlu bir binanın temelleri vardır. Bunun dışında köyde sadece bir lahit ile buranın kimliğini saptayan yazıtı da içeren çeşitli mimari taşlar vardır.Burada kente ait çeşitli kule ve kale kalıntıları dikkat çekicidir.

Kaynakça

Antalya ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki antik kentler

Erymna


Ekofeminizm, kadın hareketiyle çevre hareketinin eşitlik ve sömürü tartışmaları etrafında kesişimini içeren bir düşünce ve eylemlerdir. 1968 sonrası gelişen yeni toplumsal hareketlerin iki önemli örneği olan bu ekoller, sonraki süreçte çeşitli eksenlerde birbirine yakınlaşmıştır. Teori ve pratik açısından birlikte ilerleyen bu hareket, çevre ve kadın hayatında erkek egemen düzenin yarattığı normallere karşı köklü değişiklikler yaratmak için çabalamaktadır.

Ekofeminist analiz, kültür, ekonomi, din, politika, edebiyat ve ikonografide kadın ve doğa arasındaki bağlantıları araştırır; doğanın ezilmesi ile kadınların ezilmesi arasındaki paralellikleri ele alır.

Gelişimi
Ekofeminizm, 1974'te Françoise d'Eaubonne tarafından kadınların dünyayı kurtarmak için önderlik edeceği ekolojik devrimin adı olarak ortaya çıkmıştır. Kadın ve doğa sorunlarının nedeni olarak erkek egemenliğini gören ekofeminizm Ynestra King tarafından 1976'da Toplumsal Ekoloji Enstitüsü'nde (Vermont-ABD) geliştirilmiştir. Rosemary Radford, Susan Griffin ve Carolyn Merchant önde gelen yazarlar olmasına rağmen 1970'lerde tutarlı bir teori oluşturamamıştır, 1980-Amherst, Massachusetts'te "Dünyada Yaşam ve Kadın" adlı konferansta hareket haline gelmiştir, nükleer ve silah karşıtı hareketlerde savunulmuştur. 1980'lerde aktivist gruplar ve konferansların etkisiyle, kültürel feministler kadın ve doğanın birlikte özgürleşeceği düşüncesiyle, ekofeminizme evrilmiştir. 1990'larda Vandana Shiva ve Maria Mies'in çalışmaları bu konudaki temel eserlerden biri olmuştur.

Ekofeminizm zamanla Amerika, Kanada, Kuzeybatı Avrupa, Hindistan ve Avustralya'ya yayılmıştır.

Temel görüşleri
Ekofeminizmin iki temel ilkesi vardır. Birincisi  kadın ve doğanın birbirine tarihsel olarak yakın olduğu önermesidir. İkincisi ise ataerkil kapitalist sistemin kadının ve doğanın sorunlarından sorumlu olduğu tespitidir. Bunların dışında ekofeminizm içinde toplumsal eşitsizliklerin nedenlerini değerlendirme ve önerilen çözümler bakımından ekofeminizm başlıca dört ayrı kola ayrılmıştır; liberal, sosyalist ve kültürel ekofeminizm.

1980'li yıllara gelindiğinde kültürel ekofeminizm ve radikal ekofeminizm bu konudaki ayrışmanın iki temel başlığı olarak öne çıkmıştır. Kültürel ekofeminizme göre kadın ve doğa arasındaki bağ, kadınların biyolojik özellikleri ve toplumsal cinsiyet rolleri ile ilişkilendirilmektedir. Radikal ekofeministlere göre ise kadın ve doğa, ataerkilliğin aşağılamak ve hakimiyet altına almak için bir arada tutuğu, benzettiği kavramlardır.

Kaynakça

Feminizm ve sağlık
Feminizm hareketi
Küreselleşme karşıtlığı
Feminizm ve tarih
İlişkisel etik
Ekoloji teorileri

Ekofeminizm


Tournonia, monotipski rod iz porodice Basellaceae raširen na zapadu Kolumbije i sjeveru Ekvadora. Jedina vrsta je T. hookeriana. Rod i vrsta opisani su 1849.

Sinonimi
 Basella hookeriana Moq.

Izvori

Bazelovke

Tournonia


جان ويندلينغ ، من مواليد 29 أبريل 1934، لاعب كرة قدم فرنسي سابق. لعب مع منتخب فرنسا لكرة القدم بين عامي 1959 و1963، وشارك معهم في 26 مباراة.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من الراين الأسفل (إقليم فرنسي)
مدافعو كرة قدم رجالية
لاعبو كرة قدم من ألزاس
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بيستشهيم
فرنسيون من أصل ألماني
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو تولوز
لاعبو رانس
لاعبو ستراسبورغ
لاعبو فاوبان ستراسبورغ
لاعبو كأس أمم أوروبا 1960
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
مواليد 1934
مواليد في بيستشهيم

جان ويندلينغ


Le trésor d'Emona est un trésor de monnaies d'or romaines du milieu du  découvert fortuitement en 1956 sur le site d'Emona, nom antique de Ljubljana, capitale de la Slovénie. Malheureusement, le contexte archéologique de la découverte n'a pas pu être étudié et une bonne part des monnaies ont été dispersées ; seules sept monnaies, des multiples du règne de l'empereur usurpateur Magnence (350-353), sont conservées au musée de la ville de Ljubljana.

Découverte
Le 18 août 1956, une pelle mécanique creusait les fondations d'un immeuble, des camions transportaient les déblais plus loin. Lorsqu'un ouvrier découvrit dans les gravas une pièce d'or, la nouvelle se répandit et tous se mirent à chercher d'autres pièces. Le contremaître du chantier avertit les autorités archéologiques et trois pièces furent récupérées auprès des ouvriers contre une faible récompense. Une augmentation de la récompense en fit apparaître quatre autres. Le nombre total composant le trésor originel n'est pas connu ; il est estimé à environ 25, des pièces ayant été vendues discrètement. La structure maçonnée qui protégeait le trésor se trouvait à environ 1,50 m. de profondeur mais a été complètement détruite par les travaux.

Composition du trésor
Outre les 7 monnaies restituées, 6 autres ont pu être retracées dans des ventes ultérieures. Au total, les 13 monnaies qui ont été étudiées sont toutes, sauf une, de très rares multiples de solidus de l'empereur usurpateur Magnence, 11 triples solidi et 2 doubles, toutes frappées dans l'atelier d'Aquilée et restées dans un parfait état de conservation. Elles sont datées de la fin du règne de Magnence, avant 353. Leur état de conservation et l'homogénéité du dépôt laissent penser qu'elle seraient la récompense reçue par un haut fonctionnaire qui l'aurait enfouie lors des troubles du changement de régime et qui serait mort peu après.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Trésor de Lava
 Trésor de Partinico

Liens externes
 Planches XXXV, XXXVI et XXXVII, le trésor d'Emona sur le site Persée.fr.
 Un médaillon de 3 solidi du trésor d'Emona sur le site de vente Monnaies de collection, Monaco.

Trésor monétaire romain
Art de la Rome antique
Histoire de Ljubljana
Archéologie en Slovénie

Trésor d'Emona


Dolores Rivas Cherif, née à Madrid le  et morte le  à Cuauhtémoc au Mexique, est une personnalité de l'exil républicain espagnol.

Épouse de Manuel Azaña (1880-1940), président de la Deuxième République Espagnole, elle est l'un des grands témoins de la guerre d'Espagne.

Biographie
Originaire d'une famille de la bourgeoisie madrilène, elle grandit dans le quartier aisé de Salamanca, à Madrid.

Elle est la sœur du dramaturge Cipriano Rivas Cherif. Celui-ci est un proche ami de l'écrivain , journaliste et homme politique Manuel Azaña qu'elle commence à fréquenter en 1927, malgré leur différence d'âge.

Elle l'épouse le 27 février 1929, à l'âge de 25 ans - alors que lui en a 49 - en l'Église Saint-Jérôme-le-Royal de Madrid. Le voyage de noces se déroule à Paris et aux Pays-Bas.

Elle accompagne souvent son mari. Elle est à ses côtés, par exemple, lors de la signature de l'Accord de Saint-Sébastien en 1930. Elle est également dans son bureau lorsque se produit la Sanjurjada en 1932. Lorsqu'il est arrêté à Barcelone en 1934, elle s'y rend immédiatement, accompagnée par son frère Cipriano et le député Mariano Ansó, harcelés pendant le voyage en train par des policiers.

Guerre d'Espagne
Élu président de la République par les Cortes au printemps 1936, son mari devient l'un des chefs de file du camp républicain à la suite du déclenchement de la guerre civile. Elle reste avec lui tout au long de la guerre, dans toutes les résidences officielles, témoin privilégiée d'instants historiques.

En 1937, pendant son séjour dans la résidence de la Pobleta à Valence, l'artiste José María López Mezquita fait son portrait, qu'elle conserve dans son exil.

Exil en France
Lors de la Retirada, elle passe la frontière française, par les Pyrénées, à pied, le 5 février 1939, avec son mari. Le couple réside dans plusieurs villes et villages (Collonges-sous-Salève en Haute-Savoie, Paris, Genève et Pyla-sur-Mer, ville dans laquelle son frère Cipriano sera arrêté par la Gestapo et livré aux franquistes).

En 1940, lorsque les nazis occupent la France, le chef du gouvernement républicain en exil Juan Negrín propose à Manuel Azaña de rejoindre le Royaume-Uni par bateau. Il refuse, car Dolores ne peut pas faire partie du voyage, et le couple reste en France.

Dolores effectue alors de nombreuses démarches avec l'ambassadeur du Mexique en France, Luis Rodríguez, pour concrétiser l'offre d'asile politique du président du Mexique, Lázaro Cárdenas.

Exil au Mexique
Le président Manuel Azaña meurt le 3 novembre 1940 à Montauban. Dolores s'exile au Mexique, et arrive au port de Veracruz le 23 juin 1941. Elle se fait discrète politiquement, garde la mémoire de son mari et s'occupe de sa famille exilée, dont son neveu le poète Enrique Rivas Ibáñez dit Enrique de Rivas, elle qui n'a pas eu d'enfants. Elle ne reviendra qu'une seule fois en Europe, à Montauban, pour se recueillir sur la sépulture de son mari.

Durant la transition démocratique, le roi Juan Carlos Ier tient à la rencontrer lors de son voyage au Mexique en 1978, lors d'une réception à l'Ambassade d'Espagne. Elle garde également des contacts avec les présidents du gouvernement Leopoldo Calvo-Sotelo et Felipe González lorsqu'ils visitent le pays.

En 1991, le Royaume d'Espagne lui octroie un passeport diplomatique, en tant que veuve de chef d'État.

Elle meurt en 1993, d'un arrêt cardiaque. Elle repose au Panthéon espagnol de Mexico, auprès de son frère Cipriano.

Notes et références

Liens externes

Personnalité féminine du XXe siècle
Féministe espagnole
Républicain espagnol
Naissance en octobre 1904
Naissance à Madrid
Décès en avril 1993
Première dame d'Espagne
Exilé du franquisme au Mexique
Exilé du franquisme en France
Exilé du franquisme en Suisse
Mort d'un infarctus
Femme dans la guerre d'Espagne
Antifasciste espagnol
Antifranquiste
Décès à 88 ans
Antifranquiste espagnol
Personnalité de la Gauche républicaine
Mémoire de la guerre d'Espagne et de la dictature franquiste en France

Dolores Rivas Cherif


Médéric Collignon (* 6. Juli 1970 in Villers-Semeuse) ist ein französischer Jazz-Musiker (Taschen-Kornett, Bügelhorn, Trompete, diverse andere Instrumente wie Keyboard) und Komponist. Er bedient sich dabei auch verschiedener teilweise innovativer Vokaltechniken, auch elektronisch unterstützt. Seine Musik ist von unterschiedlichsten Quellen inspiriert (wie Funk, Hard-Rock, Salsa, unterschiedlichsten Jazz-Stilrichtungen, Olivier Messiaen, Edgar Varèse).

Leben und Wirken
Collignon wurde in den Ardennen geboren und studierte ab dem Alter von sieben Jahren Trompete. Unter anderem hatte er eine klassische Ausbildung am Konservatorium von Charleville-Mézières, das er aber 1989 verließ, um ganz andere Musik zu machen.

Ab etwa 1996 war er in Paris, wo er unter anderem im Orchestre National de Jazz unter Leitung von Paolo Damiani und danach Claude Barthélémy spielte. Er spielte in unterschiedlichsten Formationen teilweise in Tanz und Theater Projekten (L´instrument á pression von David Lescot mit dem Schauspieler Jacques Bonnaffé). Mit dem Posaunisten Sébastien Llado spielte er im Duo Machination. Auch gehörte er zu Le Sacre du Tympan von Fred Pallem.

Er arbeitete mit einem eigenen Quartett Jus de Bocse (mit Philippe Gleizes, Schlagzeug, dem deutschen Pianisten Frank Woeste, Frédéric Chiffoleau, Bass), mit der er zwei Alben zu Musik von Miles Davis aufnahm (Porgy and Bess und Shangri-Tunkashi-La, was der Fusion-Phase von Davis gewidmet ist). Mit seinem Ensemble Septik realisierte er 2008 bei dem Jazzfestival von Marciac ein Ennio Morricone Programm.
Als Sideman nahm er unter anderem mit dem Andy Emler MegaOctet (mehrere Alben 2004 bis 2009) auf sowie mit Wanja Slavin Quintet mit Wanja Slavin, Karsten Hochapfel, Ronny Graupe, Robert Landfermann und Christian Lillinger  und Louis Sclavis (Napoli´s Walls, ECM 2003).

Preise und Auszeichnungen
2008 erhielt er zusammen mit der Saxophonistin Géraldine Laurent den Prix Django Reinhardt und wurde 2009 Chevalier des Arts et Lettres. 2007 gewann er mit seinem Quartett Jus de Bocse in der Kategorie Neuentdeckung des Jahres und 2010 als französischer Künstler des Jahres bei Les Victoires du Jazz.

Diskographische Hinweise
Porgy and Bess, Discograph 2006 (erhielt den Grand Prix du Disque de la Musique Jazz der Akademie Charles Cros im Jahr 2006)
Shangri-Tunkashi-La, Plus Loin Music, 2010
À la recherche du roi frippé, Just Looking, 2012

Weblinks
Biographie bei der Academie du Jazz, französisch
Collignon auf dem Jazzmeeting Berlin 2010

Einzelnachweise

Jazz-Trompeter
Keyboarder
Komponist (Jazz)
Musiker (Frankreich)
Träger des Ordre des Arts et des Lettres (Ritter)
Franzose
Geboren 1970
Mann

Médéric Collignon


An Trachyandra aridimontana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Charles Manning. An Trachyandra aridimontana in nahilalakip ha genus nga Trachyandra, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trachyandra

Trachyandra aridimontana


La chronobiologie, soit l'étude des rythmes biologiques dans l'organisme, joue un rôle important dans la santé humaine. Elle peut notamment être associée aux maladies, à la santé générale et au sommeil, ainsi qu'à la santé mentale.

Maladies
La chronobiologie peut d'abord avoir des effets sur plusieurs maladies affectant les humains, notamment les maladies cardiaques. Par exemple, on observe des rythmes circadiens marqués dans les symptômes des patients atteints de cardiopathies ischémiques (IHD), un groupe de maladies résultant d'une diminution d'apport en oxygène au cœur. Ces maladies regroupent autant l'angine que des événements cardiaques mortels comme l'infarctus aigu du myocarde (AMI) (Blais et Rochette, 2015). Par contre, dans tous les cas, les mécanismes associés présentent tous des variations temporelles sur 24 heures (Portaluppi et Lemmer, 2007). En effet, chez 94 patients diurnes atteints d'une IHD non traitée, le nombre d'épisodes d'angine a été étudié en fonction du temps. Ces épisodes sont causés par des dépressions du segment S-T dans l'activité électrique du cœur, symptômes caractéristiques des IHD. Les résultats ont montré que les événements se produisaient surtout à 8h00 le matin et vers 22h00 à l'heure du coucher. Les mêmes résultats sont observés lorsqu'on étudie les patterns temporels des infarctus aigus du myocarde, où la fréquence de ceux-ci est également supérieure dans les premières heures du matin. Ces rythmes temporels seraient associés à la pression sanguine, la fréquence cardiaque, les hormones causant la vasoconstriction et aux nombreux autres mécanismes qui subissent une augmentation soudaine en matinée. Chez le rat, les rythmes cardiovasculaires sont régulés par des horloges centrales du noyau suprachiasmatique de l'hypothalamus, car ils persistent en conditions de libre cours, c'est-à-dire lorsqu'il n'y a aucun signal environnemental tel la lumière ou la noirceur. Chez l'humain toutefois, ces tests n'ont pas été réalisés, alors il est impossible de dire si les augmentations observées le matin sont médiées par un rythme endogène associé à une horloge circadienne. Néanmoins, les patterns temporels restent très utiles pour traiter les maladies cardiovasculaires au moment le plus propice afin de prodiguer un traitement efficace (Portaluppi et Lemmer, 2007).

Les maladies cardiaques ne sont pas le seul type de maladie affectée par les rythmes circadiens : le diabète de type 2 est un autre exemple. En effet, ceux-ci régulent directement l'homéostasie du glucose, alors si le gène Circadian locomotor output cycles kaput (CLOCK) est inactivé chez des souris Knock Out, on observe, entre autres, une hyperglycémie et une hypoinsulinémie. Si on inactive plutôt le gène Brain muscle ARNT-like 1 (BMAL1) dans les cellules bêta pancréatiques, les souris sont atteintes d'un diabète hypoinsulinique sévère (Leopold et Andreelli, 2017). Bref, les facteurs de transcription activateurs CLOCK et BMAL1, directement impliqués dans les rythmes circadiens, sont importants pour le maintien de la physiologie humaine. Sans eux, des débalancements peuvent mener à des maladies graves comme le diabète de type 2. On démontre donc encore une fois l'importance majeure des rythmes circadiens dans certaines maladies humaines.

Santé générale et sommeil
De plus, notre horloge biologique est composée d'une phase de veille et une phase de sommeil dont la durée varie selon l'âge de la personne et qui est dictée par les phases lumière-obscurité. Elle dicte donc notre notion du temps et, lorsque nous modifions ou jouons avec cette notion du temps, cela peut avoir des conséquences sur notre forme et notre énergie. C'est pourquoi, plusieurs études montrent que des petites actions dans notre quotidien en lien avec notre horloge biologique peuvent avoir un grand impact sur notre santé. Effectivement, cette horloge est très importante puisqu'elle régule notre sommeil et, si notre cycle de sommeil n'est pas adéquat, nous pouvons souffrir de fatigue, manque de vigilance, détérioration de l'humeur et des capacités cognitivo-motrices. Nous pouvons donc améliorer notre sommeil en contrôlant, par exemple, notre environnement physique comme la réduction des bruits ambiants ou bien dormir à une température ambiante de 19 à 22 degrés (Muzet, 2008).

Nous pouvons aussi faire régulièrement de l'activité physique au cours de la journée puisqu'elle augmente le temps de sommeil total, diminue la latence d'endormissement, diminue les éveils durant le sommeil et augmente le sommeil lent profond (Senninger., 2012). Finalement, il est aussi important, pour la majorité des humains, d'avoir un cycle de sommeil la nuit puisqu'il a été prouvé que le travail de nuit (le sommeil de jour) peut avoir un grand impact sur notre santé puisqu'il vient bouleverser la synchronisation de notre horloge biologique. En effet, le travail de nuit peut causer des troubles d'insomnies, altération des performances de travail, diminution des capacités cognitives et de la vigilance (Gronfier, 2009).

Santé mentale
Les rythmes biologiques jouent un rôle important chez tous les êtres vivants, dont les humains et un dérèglement de l'horloge biologique chez l'humain peut avoir de lourdes conséquences sur la santé physique et mentale. La dépression saisonnière est un exemple, lorsque la période d'obscurité augmente à l'automne et à l'hiver, on voit ce phénomène de dépression périodique apparaître (Lam et al., 2001). Pour prouver que cette dépression est bien en lien avec le temps d'ensoleillement, la luminothérapie est généralement efficace pour traiter la dépression (Lam et al., 2001). Toutefois, le changement des saisons peut avoir plusieurs autres impacts sur la santé mentale des humains.

Une recherche a été effectuée sur le lien qu'il pourrait y avoir entre le mois de naissance d'un individu et l'impact que cela peut avoir sur sa santé. Dans ce cas-ci, les chercheurs étudiaient la schizophrénie pour déterminer si l'historique de la famille ainsi que la date de naissance pouvaient augmenter les chances de développer cette maladie (Mortensen et al., 1999). La conclusion de cette étude est que l'historique de la famille est le facteur le plus important, mais que le mois de naissance joue définitivement un rôle. Il y a plus de cas de schizophrénie chez les personnes nées en Février et Mars que chez les personnes nées en Août et Septembre. Quelques hypothèses permettent de mieux expliquer ce phénomène. Tout d'abord, la diminution de l'ensoleillement chez la mère pendant le deuxième trimestre de grossesse a un impact sur celle-ci, mais sur le développement du bébé aussi. Notamment, la quantité de mélatonine et la température corporelle peuvent varier chez le fœtus lorsque le cycle circadien de la mère est déréglé (Schwartz, 2011). Cela aura un impact sur le développement de l'hippocampe et sur la programmation du thermostat central chez l'humain. Ensuite, cela aura un effet sur les concentrations de dopamine, surtout une augmentation d'un relâchement phasique de la dopamine. Ceci est une lésion biochimique caractéristique chez les gens atteints de schizophrénie (Schwartz, 2011). Il ne s'agit que d'hypothèses qui se basent sur des principes de la chronobiologie et qui comportent plusieurs limitations.  Cependant, c'est une bonne piste de réflexion qui pourra mener à d'autres recherches plus approfondies dans le futur. C'est aussi une autre preuve qu'une variation dans le cycle circadien peut avoir plus d'impact sur notre santé mentale qu'on pourrait le croire.

Références
Blais, C. et Rochette, L. (2015). Surveillance des cardiopathies ischémiques au Québec : prévalence, incidence et mortalité (publication n°1960). Institut national de santé publique du Québec. https://www.inspq.qc.ca/pdf/publications/1960_Surveillance_Cardiopathies_Ischemiques.pdf

Cohen, M. C., Rothla, K. M., Lavery, C. E., Muller, J. E. et Mittleman, M. A. (1997). Meta-Analysis of the Morning Excess of Acute Myocardial Infarction and Sudden Cardiac Death. The American Journal of Cardiology, 79(11), 1512-1516. https://doi.org/10.1016/S0002-9149(97)00181-1

Deedwania, P. C. et Nelson, J. R. (1990). Pathophysiology of silent myocardial ischemia during daily life. Hemodynamic evaluation by simultaneous electrocardiographic and blood pressure monitoring. Circulation, 82(4), 1296-1304. https://doi.org/10.1161/01.CIR.82.4.1296

Gronfier, C. (2009). Le rôle et les effets physiologiques de la lumière : sommeil et horloge biologique dans le travail de nuit et posté. Archives des Maladies Professionnelles et de l'Environnement 70 (3), 253-261, https://doi.org/10.1016/j.admp.2009.01.002

Lam, R. W., Tam, E. M., Yatham, L. N., Shiah, I. S., et Zis, A. P. (2001). Seasonal depression. Journal of Affective Disorders, 63(1‑3), 123‑132. https://doi.org/10.1016/s0165-0327(00)00196-8

Leopold, V. et Andreelli, F. (2017). Horloge biologique et homéostasie du glucose. Médecine des Maladies Métaboliques, 11(1), 58-63. https://doi.org/10.1016/S1957-2557(17)30014-7

Mortensen, P. B., Pedersen, C. B., Westergaard, T., Wohlfahrt, J., Ewald, H., Mors, O., Andersen, P. K., et Melbye, M. (1999). Effects of Family History and Place and Season of Birth on the Risk of Schizophrenia. New England Journal of Medicine, 340(8), 603‑608. https://doi.org/10.1056/nejm199902253400803

Muzet, A. (2008). Les perturbations du sommeil par les facteurs physiques de l'environnement et leurs répercussions sur la vie quotidienne. Médecine du Sommeil, 5 (18), 5-9. https://doi.org/10.1016/S1769-4493(08)70185-7

Portaluppi, F. et Lemmer B. (2007). Chronobiology and chronotherapy of ischemic heart disease. Advanced Drug Delivery Reviews, 59(9), 952-965, https://doi.org/10.1016/j.addr.2006.07.029

Senninger, F. (2012) Sport Et Sommeil. Abord Clinique des Troubles du Sommeil, Springer, 91-92. https://doi.org/10.1007/978-2-8178-0279-4_11

Schwartz, P. J. (2011). Season of birth in schizophrenia : A maternal–fetal chronobiological hypothesis. Medical Hypotheses, 76(6), 785‑793. https://doi.org/10.1016/j.mehy.2011.02.019

Chronobiologie

Chronobiologie médicale


A league system is a hierarchy of leagues in a sport. They are often called pyramids, due to their tendency to split into an increasing number of regional divisions further down the system. League systems of some sort are used in many sports in many countries.

Overview
In association football, rugby union, rugby league and Gaelic games, league systems are usually connected by the process of promotion and relegation, in which teams from a lower division who finish at the top of the standings in their league are promoted (advanced to the next level of the system) while teams who finish lowest in their division are relegated (move down to a lower division). This process can be automatic each year, or can require playoffs.

In North America, league systems in the most popular sports do not use promotion or relegation. Most professional sports are divided into major and minor leagues. Baseball and association football (known as soccer in North America) have well-defined pyramid shapes to their minor league hierarchies, each managed by a governing body (Minor League Baseball, an organization under the authority of the Commissioner of Baseball, governs baseball leagues; the United States Soccer Federation designates the American soccer pyramid.) Ice hockey's professional minor league system is linear, with one league at most of the four levels of the game; the ice hockey league system in North America is governed by collective bargaining agreements and affiliation deals between the NHL, AHL and ECHL.

Gridiron football does not operate on a league system. Different professional leagues play by very different sets of rules in different seasons (the NFL plays 11-a-side on a 100-yard field in autumn and early winter, the CFL uses 12-a-side on a 110-yard field in summer and early fall, while arena football and the minor indoor leagues each play 8-a-side on a 50-yard field in the spring and early summer). There have been attempts at forming true minor leagues for the professional game (most recently with the XFL in 2020); none so far have been able to balance the major leagues' requests with the ability to maintain financial solvency.

See also
 Group tournaments
 List of professional sports leagues
 List of football league systems

system
Tournament systems

League system


El Tratado de Westminster de 1674 fue el tratado de paz que concluyó la Tercera guerra anglo-holandesa. Firmado por las Provincias Unidas de los Países Bajos y el Reino de Inglaterra, resultó en la devolución de la colonia de Nuevos Países Bajos a Inglaterra y renovó el Tratado de Breda de 1667. También incluía entre sus provisiones la creación de una comisión para la regulación del comercio, en particular en las Indias Orientales.

Fue firmado el 19 de febrero de 1674 por el rey Carlos II de Inglaterra y ratificado por los Estados Generales de los Países Bajos el 5 de marzo de 1674. Inglaterra se vio obligada a firmar el tratado ya que el parlamento no permitió que se gastara más dinero en la guerra, además, ya tenía conocimiento del Tratado de Dover, firmado en secreto entre el rey Carlos y Luis XIV de Francia, donde el primero le prometía al monarca francés convertirse al catolicismo en cuanto fuera oportuno. Además, los ingleses se sintieron consternados de que, inesperadamente, los neerlandeses lograran capturar más barcos ingleses que viceversa y que Nueva Amsterdam fuera recapturada por los neerlandeses en 1673.

Gran parte de las condiciones de paz que los ingleses demandaron en el Acuerdo de Heeswijk de 1672 no fueron cumplidas, pero los neerlandeses terminaron pagando dos millones de florines (de una demanda inicial de diez millones) a ser pagado en un periodo de tres años (básicamente para compensar por la pérdida de los subsidios franceses) y nuevamente afirmar el derecho de los ingleses al Dominium Marium desde Land's End hacia el norte en Staten Land. Esto fue aceptado con la condición de que la flota pesquera holandesa no fuera perjudicada en ninguna manera por este derecho. Las condiciones del tratado de 1668, que regulaban el comercio y el transporte marítimo, fueron ratificadas. En cuanto a las disputas territoriales, el tratado fue un típico acuerdo de statu quo ante bellum:

Que cualquier país, isla, pueblo, puerto, castillo o fuerte que haya sido o sea tomado por cualquiera de ambos bandos, desde el momento en que la desafortunada y ya concluida guerra empezó, ya sea en Europa o en otro lugar, debe ser devuelto a su anterior señor o propietario, en las condiciones en las que se encuentre en el momento en que la paz sea declarada.

La paz fue proclamada en Whitehall el 27 de febrero a las 10:00 AM. La condición implicaba que Nuevos Países Bajos, retomada por Cornelis Evertsen the Youngest en 1673, volvería nuevamente a ser una posesión británica y que Suriname, capturada por los neerlandeses en 1667, permanecería siendo su colonia, legalizando el statu quo de 1667. Estos asuntos no habían sido tomados en cuenta en el Tratado de Breda ese mismo año, un acuerdo uti possidetis. Además, las islas de Tobago, Saba y San Eustaquio, tomadas por los ingleses en 1672, debían ser devueltas.

Como la paz no pudo ser comunicada rápidamente a todas partes del mundo, varias fechas fueron determinadas sobre cuando debían cesar legalmente las hostilidades. Desde Soundings hasta la costa de Noruega, la lucha debía terminar hasta el 8 de marzo; al sur de Tánger hasta el 7 de abril; desde allí hasta el ecuador hasta el 5 de mayo y en el resto del mundo después del 24 de octubre de 1674.

Véase también
Nueva Amsterdam
Nuevos Países Bajos
Islas Vírgenes Neerlandesas

Enlaces externos
WHKMLA -  The Third Anglo-Dutch War 1672-1674
1911 Encyclopedia - Malay Archipelago
1911 Encyclopedia - Long Island

Westminster
Westminster (1674)
Westminster (1674)
Tratados suscritos en Londres
Inglaterra de los Estuardo
Westminster
Tobago
Política en 1674
Carlos II de Inglaterra

Tratado de Westminster (1674)


الكتيب قرية  تقع على مسافة 53 كم جنوب شرق محافظة تيماء التابعة إداريا لمنطقة تبوك. بها مركز حكومي ومدرسة ابتدائية ومتوسطة فقط، وكذلك ابتدائية للبنات. ترتبط بتيماء بطريق زراعي ويربط بها طريق معبد يؤدي إلى قرية ساحوت 155 كم شرقا. تتميز قرية الكتيب بالمياه العذبة وموقعها الجغرافي إذ تقع على حافة رمال النفود من جهة الغرب.

المصادر

مراكز محافظة تيماء
قرى منطقة تبوك

الكتيب


Meka brtva je vrsta brtve koja se izrađuje uglavnom od gume, polimernih materijala (teflon, polietilen, polivinilklorid, poliamid), biljnih i životinjskih vlakana, papira, kartona, pluta, grafita, troskine vune i slično.

Razlikuju se brtve mirujućih i pomičnih spojnih dijelova te dodirne i bezdodirne brtve. Za brtvljenje mirujućih ravnih dijelova (statičko brtvljenje) koriste se dodirne plosnate brtve, a moguće je i brtvljenje bez brtvi ako se naliježne površine kvalitetno obrade. Za mirujuće kružne i cilindrične dijelove uzimaju se prstenovi od gume kružna presjeka, takozvani O-prstenovi i profilne dodirne brtve. Za brtvljenje pomičnih dijelova (dinamičko brtvljenje), na primjer pomičnih poluga i šipki, osovina ili vratila, služe opružni prstenovi, meke stlačive brtve, manšete i profilne brtve. Za takvo brtvljenje služi na primjer simering (po austrijskom izumitelju Waltheru Simmeru, 1888. – 1986.), kojim se brtvi mjesto prodora vratila, osovine i slično kroz kućište; obično je to gumeni prsten s prstenastom oprugom koja se priljubi uz rotirajući dio.

Materijali za izradu brtava
Glavni izvorni materijali za izradu brtava (brtvila) jesu koža, biljna i sintetska vlakna i njihove prerađevine, pluto, vulkanfiber, troskina vuna, kaučuk, guma, papir, karton i različite plastične mase, grafit i drugi materijali na bazi ugljika, metali i tako dalje. U izradi brtava ovi se materijali često kombiniraju međusobno i s drugim materijalima.

Papiri i kartoni

Papiri i kartoni općenito su odviše porozni, da bi se mogli upotrijebiti kao samostalna brtvila. Svojstva im se poboljšavaju impregnacijom uljima, smolama, kaučukovim lateksom. Manje prikladni impregnant za tu svrhu jest firnis, jer čini proizvode neelastičnim.

Koža

Koža uštavljena kako biljnim tako i kromnim štavilima također je razmjerno porozna. Da bi se učinila nepropusnom za brtvljenje, impregnira se voskovima, smolama i tekućim sintetskim impregnantima. Prednost su joj prilična otpornost prema trošenju, djelovanju masti, benzina, slabim kiselinama i tekućinama koje sadrže sumpor, a za neke svrhe i razmjerno mali koeficijent trenja. Nedostaci kože kao brtvila jesu slaba toplinska postojanost, zbog čega se ne smije upotrijebiti u dodiru s vodenom parom, i velika osjetljivost prema lužinama. Najviše se upotrebljava za izradu manžetnih brtava, i to za niske pogonske temperature.

Biljna vlakna

Biljna vlakna (kudjelja, juta, pamuk, drvno vlakno) služe za proizvodnju jeftinih brtava za lakše pogonske uvjete. Pri tome se impregniraju različitim sredstvima (na primjer neoprenom).

Pluto

Pluto se za izradu brtava upotrebljava u prirodnom stanju ili se melje, pa se od dobivenog brašna izrađuju proizvodi vrućim prešanjem s različitim elastomerima (na primjer proteinskim i sintetskim elastomerima). Glavne prednosti brtava od tih materijala jesu kompresibilnost (stlačivost) bez puzanja i otpornost prema djelovanju ulja (do 120 °C; međutim iznad 70 °C pluto postaje plastično), a za određene svrhe i razmjerno visoki koeficijent trenja. Nedostaci pluta kao brtvila jesu neotpornost na djelovanje kiselina i lužina, korozivni utjecaj na legure aluminija i magnezija i na nehrđajuće čelike. Osim toga pluto ne podnosi visoku temperaturu. Plutene brtve upotrebljavaju se za brtvljenje površina izloženih velikim deformacijama, te među površinama od stakla i keramike.

Pust ili filc

Pusteni materijali od prirodnih i sintetskih vlakana služe za dobivanje brtava impregnacijom s različitim vezivima koja ih čine nepropusnim. Kemijski i toplinski vrlo otporne brtve dobivaju se od poliesterskih pustenih materijala impregniranim teflonom.

Vulkanfiber

Vulkanfiber je umjetna masa od prešanih listova papira močenih u cinkovu kloridu i služi za proizvodnju brtvila u obliku ploča impregniranih ili obloženih elastomerima. Prednosti brtvila od vulkanfibera jesu razmjerna tvrdoća, savitljivost, žilavost i dobra obradivost. Nedostatak vulkanfibera kao brtvila jest njegova higroskopnost i bubrenje upijanjem vode.

Troskina vuna

Troskina vuna može se u nekim slučajevima upotrijebiti kao toplinski vrlo otporno brtvilo. Međutim, njena upotreba za te svrhe vrlo je ograničena njenom vrlo malom mehaničkom otpornošću.

Stakleno predivo

Stakleno predivo impregnirano teflonom je brtvilo koje uz visoku toplinsku ima i potrebnu mehaničku otpornost.

Azbest

Azbest je štetan materijal za zdravlje, a nekad se dosta upotrebljavao. On nije prikladan za upotrebu kao samostalno brtvilo, jer je porozan, a i mehanička svojstva su mu slaba. Da bi se učinio čvršćim, armirao se na primjer lanenim (za niže temperature) i bakrenim (za više temperature) nitima. Da bi se učinio nepropusnim impregnirao se najčešće elastomerima dobivenih od prirodnih i sintetskih kaučuka. Usprkos navedenim nedostatcima, azbest se vrlo mnogo upotrebljavao za izradu brtava i brtvila, jer je toplinski vrlo otporan. Najpoznatija azbestna brtvila jesu "it ploče", trake, pletenice, a od brtava pleteni prstenovi. Već prema materijalima upotrijebljenim za armiranje i impregnaciju ti su proizvodi do 270 °C.

Brtvilo takve vrste poznato je pod nazivom klingerit (po prvom proizvođaču, austrijskoj tvornici R. Klinger). Klingerit u različitim svojim oblicima jest smjesa vlaknastog azbesta (od 60 do 90%), gume (od 8 do 12%) i nekih mineralnih dodataka, koji se prešaju u obliku ploča. Može podnijeti razmjerno vrlo visoke temperature, pa se upotrebljava za brtvljenje spojeva u dodiru s vlažnom i pregrijanom vodenom parom pod tlakom, s vrućom vodom, zatim za brtvljenje spojeva u dodiru sa stlačenim (komprimiranim) plinovima, derivatima nafte, kiselinama i uljem.

Guma

Guma je upotrebljiva kao samostalno brtvilo u velikom broju slučajeva. Glavna je njena odlika što se dade vrlo lako elastično deformirati i time prilagoditi obliku brtvene površine već pod malim pritiscima. Ta i ostala njena mehanička, a i kemijska svojstva zavise od elastomera koji čine njenu temeljnu tvar, i od vrste dodataka, punila i materijala kojima može biti armirana. U pogledu kemijske otpornosti gume kao brtvila, obično se razlikuju tipovi neotporne i otporne gume prema djelovanju derivata nafte. Pod toplinski otpornim gumama podrazumijevaju se otporne na srednje temperature. Naročito su toplinski otporne gume dobivene od silikonskih kaučuka, koje su postojane od - 90 °C do + 250 °C. I ostala svojstva tih guma izuzetno su povoljna. Osim kao samostalno brtvilo, guma je važna i kao sastojak drugih brtvila. Guma se može ubaciti (inkorporirati) u brtvila impregnacijom tih brtvila kaučukom i zatim vulkanizacijom, ali i kao posebna obloga.

Plastične mase

Od plastičnih masa za izradu brtvila i brtava upotrebljavaju se mase izrađene na bazi termoplasta, najviše polietilena, polivinilklorida, poliamida. Brtve od tih materijala obično se izrađuju prešanjem ili brizganjem. Pri tome im se mehanička svojstva mogu poboljšati armiranjem metalnim žicama ili tekstilnim predivom. Za primjenu brtvila i brtava od plastičnih masa važno je kakvoj će vrsti opterećenja oni biti izloženi, jer im je čvrstoća veoma zavisna od toga (tako im je na primjer čvrstoća na izmjenično-promjenjivo savijanje svega 15 do 29% od statičke čvrstoće na savijanje, koja se nalazi u granicama od 90 do 120 N/mm2). Osim toga, čvrstoća im je veoma zavisna i od temperature. Zavisnost njihove deformacije od naprezanja nije linearna. Granica elastičnosti im je ispod 40 N/mm2.

Posebno mjesto među termoplastima za brtve i brtvila zauzima teflon. Njegove prednosti su velika kemijska stabilnost i postojanost na niskim i visokim temperaturama. Upotrebljiv je za brtvljenje na temperaturama koje vladaju u postrojenjima koja rade s tekućim zrakom i dušikom, kao i u onima s razmjerno visokim temperaturama od 250 do 280 °C. Općeniti nedostatak teflona, što se teško obrađuje, dolazi do izražaja i u ovom području primjene. Lakše se obrađuje srodni mu termoplast, takozvani hostaflon. On ima i bolja mehanička svojstva, ali je njegova kemijska postojanost manja.

Važna svojstva grafita kao brtvila jesu njegova toplinska postojanost (do 800 °C) i kemijska otpornost, a i dobro antifrikcijsko djelovanje. Međutim, njegova ostala mehanička svojstva nisu povoljna. Kao samostalno brtvilo dobro se može upotrijebiti za brtvljenje spojeva s malom zračnošću među dosjednim površinama, naročito među navojima.

Od ostalih materijala na bazi ugljika kao brtvila u obzir dolaze proizvodi dobiveni od usitnjenih tvari s velikim sadržajem ugljika i s pomoću različitih veziva (takozvani umjetni ugljeni). Oni imaju znatno veću čvrstoću, a ostala svojstva slična svojstvima grafita. Dosta se upotrebljavaju u izradi takozvanih samopodmazivih brtava.

Vrste brtvljenja
Podjela područja brtvljenja može se izvesti s obzirom na to, da li se radi o brtvljenju dodirom (dodirnom brtvljenju) ili bez toga, da li se radi o brtvljenju spojeva s dijelovima koji se nalaze u relativnom mirovanju ili gibanju, ili kombinirajući ta dva načela. Zbog specifičnosti njegove funkcije, posebno je izdvojeno zaštitno brtvljenje, pa su u to uključeni i slučajevi primjene dodirnog brtvljenja među pokretnim dijelovima u takve svrhe i, iz istih razloga, još i čitavo područje bezdodirnog brtvljenja. Također je posebno izdvojeno i brtvljenje mjehovima i membranama, iako ono često ima samo zaštitnu funkciju.

Brtvljenje među dijelovima koji miruju može se izvesti već navedenim mačinom bez brtava, uz prikladnu obradu dosjednih površina koja obuhvaća fino tokarenje, brušenje i lepanje. Prednosti takvog načina brtvljenja jesu mogućnost čestog rastavljanja i sastavljanja spojeva, pri čemu, kako nema brtve, nema ni mogućnosti njenog oštećivanja, niti opasnosti od međusobnog nepovoljnog djelovanja brtve i medija. Nedostatak ovog načina brtvenja jest potreba velikih steznih sila za sigurnost spoja.

Još jedan način brtvljenja među mirujućim dijelovima bez posebno izrađenih brtava jest kitanje. Kitovi koji se pri tome upotrebljavaju kao brtvila mogu biti različitog sastava. Pri tome se često upotrebljavaju i različiti ulošci.

Brtva izrađene za dodirno brtvljenje među dijelovima koji miruju mogu se podijeliti na plosnate, profilne i brtve za naglavke (kolčake). Zbog naročitih zahtjeva koje moraju zadovoljavati, brtve za visoke tlakove ili vakuume razmatraju se posebno. Sve ove brtve imaju prstenasti oblik. Izrađuju se u komadu ili sastavljaju od traka. Sastavljanje traka se upotrebljava za brtvljenje rastavljivih spojeva, uglavnom s pomoću prirubnica na cijevima, zatim spojeva aparata, spremnika (rezervoara) i slično.

Brtve plosnatog oblika
Brtve plosnatog oblika ili plosnate brtve mogu biti takozvane meke, slojevite i tvrde. Najčešći materijal mekih brtava je guma, a sadrži i manje količine drugih tvari, kad to dopuštaju pogonske temperature, a traži se dobra prilagodljivost dosjednih površina.

Osnovni materijal slojevitih brtava također je mekan i elastičan, ali one imaju uloške koje ih čine čvršćim, ili obloge koje ih čine kemijski postojanim. Kombinacija materijala kojima se to postiže vrlo su brojne. Jedna od takvih brtava s metalnom jezgrom i teflonskom oblogom. Takozvani kostur metalnih slojastih brtava, koji treba preuzeti mehanička opterećenja, izrađen je od metala i ispunjen brtvilom.

Profilne brtve

Profilne brtve su brtve koje se, kad su u neopterećenom stanju, dodiruju s brtvenim površinama samo na nekoj liniji. Pri upotrebi ovih brtava brtvene površine nastaju istom pri deformacijama koje su posljedica stezanja. Pri tome se razlikuju brtve koje se deformiraju elastično, one koje se deformiraju plastično, kao i one koje se deformiraju pretežno elastično, odnosno plastično. Također se razlikuju meke i tvrde profilne brtve.

Meke profilne brtve

Meke profilne brtve (takozvani O-prstenovi) s elastičnim deformacijama su prstenovi od gume dobivene od različitih sintetskih kaučuka, već prema zahtjevima koji se postavljaju s obzirom na njihove toplinske postojanosti i prema tlakovima u pogonu. Zbog nestišljivosti gume za ispravnu ugradnju ovih brtava mora biti osiguran dovoljan prostor za deformaciju. Utori za njihovu ugradnju mogu imati različite oblike.

Brtve za naglavke
Brtve za naglavke na cijevima razlikuju se već prema tome, da li spoj treba da bude elastičan ili krut. Za brtvljenje elastičnih spojeva kod cijevi s naglavcima upotrebljavaju se prstenaste gumene brtve, koje se pri ugradnji (montaži) utiskuju u kružni prostor između naglavka jedne i ravnog kraja druge cijevi. Ovo brtvljenje dopušta određenu kutnu pokretljivost dijelova u spoju i njihove male uzdužne pomake.

Kruto spajanje cijevi s naglavcima danas se većinom izvodi kao nerastavljivo (zavarivanjem, lemljenjem, lijepljenjem). Pri tome brtvljenje ne dolazi u obzir. Međutim, rastavljivo kruto spajanje naglavcima uz primjenu brtvljenja zadržalo se u nekim slučajevima. Tako se, na primjer, vodovodne cijevi od sivog lijeva često brtve takozvanim podbijenim brtvama. One se obično sastoje od jutenih ili kudjeljnih pletenica natopljenih katranom, bitumenom ili lojem, utisnutih među stijenke naglavka i ravnog dijela cijevi, i olova (ili asfalta) s kojim su podbijene, odnosno zalivene s vanjske strane, da bi se održale pod pritiskom. Brtve se i plinske cijevi s naglavcima s navojem. Za to se upotrebljava brtvilo od kudjeljnog vlakna natopljeno minijumom ili kitom za brtvljenje.

Brtvljenje vakuuma

Cilj brtvljenja spojeva uređaja i instalacija u kojima vlada vakuum jest da se spriječi štetno prodiranje zraka u njih. Za brtvljenje vakuuma do oko 98% mogu se upotrijebiti brtvila koja se upotrebljavaju i za brtvljenje pri tlakovima koja se upotrebljavaju i za brtvljenje pri tlakovima iznad atmosferskog, ako su ostali uvjeti jednaki. Pri tome dolaze u obzir plosnate i posebno profilirane brtve od elastičnih materijala. Najveće opterećenje gumenih profiliranih brtava za spojeve izložene djelovanju vakuuma, koji se često rastavljaju, ne treba prelaziti 2,5 N/mm2, dok se inače dopušta 4 N/mm2, zavisno od kakvoće gume. Jedan od načina brtvljenja pri još nižim tlakovima je pomoću brtvene tekućine.

Izvori

Strojarstvo
Hidraulika
Strojevi

Meka brtva