The Joy of Painting (El placer de pintar) fue un programa de televisión educativo estadounidense creado y presentado por el pintor Bob Ross que se desarrolló desde el 11 de enero de 1983 hasta el 17 de mayo de 1994. En cada episodio, Ross enseñó técnicas para pintar paisajes al óleo, completando una pintura en cada sesión. El programa siguió el mismo formato que su predecesor, La magia de la pintura al óleo, presentado por el mentor de Ross, Bill Alexander. Durante su carrera, ganó tres premios Emmy.

Producción
El programa fue transmitido y producido por estaciones de televisión pública no comerciales. La primera temporada se emitió a principios de 1983 e inicialmente fue producida por WNVC en Falls Church, Virginia. A partir de la segunda temporada a finales de 1983, el programa fue producido por WIPB en Muncie, Indiana hasta su final en 1994, y más tarde por Blue Ridge Public Television en Roanoke, Virginia. La mayor parte de la serie fue distribuida por lo que ahora es American Public Television. Las repeticiones continúan transmitiéndose en sindicación en los Estados Unidos hoy bajo el título The Best of The Joy of Painting, que presenta una colección de las pinturas favoritas de Bob Ross de la carrera de la muestra.

Formato
Cada episodio, de 30 minutos generalmente, comienza con Ross (o un invitado) de pie frente a un lienzo en blanco sobre un fondo blanco o negro. Entre los invitados se encontraban Dana Jester, amigo de toda la vida de Ross, junto con el hijo de Ross, Steve, su antiguo instructor John Thamm y muchos otros.Dentro del programa de 30 minutos, Ross ejecutó gráficamente los colores a través de la pantalla (esto no se hizo en la primera temporada, sino que Ross explicó su paleta en la pantalla), mientras convertía el lienzo en blanco en un paisaje imaginario utilizando la técnica de pintura al óleo allá prima (húmedo sobre húmedo), en la que el pintor continúa agregando pintura sobre la pintura aún húmeda en lugar de esperar a que se seque cada capa de pintura. La combinación de este método con el uso de pinceles de dos pulgadas y otros tipos de pinceles, así como con cuchillos de pintura, le permitió pintar árboles, agua, nubes y montañas en cuestión de segundos.

Cada pintura comenzaría con trazos simples que parecían no ser más que manchas de color. A medida que agregaba más y más trazos, las manchas se transformaban en paisajes intrincados. Mientras pintaba, instruyó a los espectadores sobre las técnicas que estaba usando, agregó comentarios que describían las "pequeñas nubes felices" y los "pequeños árboles felices" que estaba creando. También tendría un video casero de sí mismo con un ciervo bebé, un mapache u otro animal pequeño. Cada programa fue filmado en tiempo real con dos cámaras de video: un plano medio de Ross y su lienzo, y un plano de primer plano del lienzo o paleta . Al final de cada episodio, Ross era conocido por decir algo parecido a "...así que de todos los que estamos aquí me gustaría desearle feliz pintura, y que Dios los bendiga, amigo..."luego, el tema principal del programa a medida que los créditos pasan sobre la pintura terminada.

Ross creó tres versiones de cada pintura. El primero, hecho antes de grabar, se sentó en un caballete fuera de cámara y se usó como plantilla para crear un segundo, que los espectadores realmente lo vieron pintar; después de grabar, pintó un tercero más detallado para incluirlo en sus libros de instrucción. Las tres versiones fueron luego donadas a varias estaciones de PBS, la Institución Smithsonian, o mantenidas por Bob Ross, Inc.

Legado
En 1993, Ross hizo comerciales de televisión para MTV.

En 1994, Ross apareció en Bill Nye the Science Guy, donde hizo un segmento de autoparodia titulado "The Artistic Eye with Bob Ross".

Como parte del lanzamiento de Twitch Creative, Twitch transmitió todos los episodios de The Joy of Painting durante un período de nueve días a partir del 29 de octubre de 2015. ¿Cuál habría sido el cumpleaños 73 de Ross?. Twitch informó que 5.6 millones de espectadores vieron el maratón y, debido a su popularidad, crearon una retransmisión semanal de las 31 temporadas de The Joy of Painting para transmitirse en Twitch todos los lunes a partir de noviembre de 2015, y tendrá un maratón de episodios cada 29 de octubre. Una parte de los ingresos por publicidad se ha prometido a organizaciones benéficas, incluido el St. Jude Children's Research Hospital. Este hecho también se repitió el 29 de octubre de 2016, por su 74 cumpleaños.

En 2015, los 403 episodios de The Joy of Painting se agregaron al canal oficial de YouTube de Bob Ross.  En junio de 2016, Netflix volvió a empaquetar varios episodios de 1991-1992 de The Joy of Painting bajo el nombre de Beauty Is Everywhere. En diciembre se agregó un segundo paquete de episodios titulado Chill with Bob Ross. En 2020, Tubi agregó 30 temporadas de The Joy of Painting, con un total de casi 400 episodios, a su plataforma de forma gratuita.

En noviembre de 2017, se lanzó el primer avance de la película Deadpool 2 de 2018, con una parodia de The Joy of Painting con Ryan Reynolds como Deadpool.

The Joy of Painting tiene licencia para mercadería, incluida una Chia Pet y un cereal de desayuno hecho por los creadores de Flutie Flakes.

En el programa de dibujos animados de Nickelodeon llamado Bob Esponja, en este clip de ese video.

Referencias

Enlaces externos

 Base de datos no oficial de The Joy of Painting

Programas de televisión en inglés
Series de televisión de Estados Unidos de los años 1990

The Joy of Painting


Beckett on Film was a project aimed at making film versions of all nineteen of Samuel Beckett's stage plays, with the exception of the early and unperformed Eleutheria. This endeavour was successfully completed, with the first films being shown in 2001.

The project was conceived by Michael Colgan, artistic director of Dublin's Gate Theatre. The films were produced by Colgan and Alan Moloney for the Irish broadcaster RTÉ, the British broadcaster Channel 4 and the Irish Film Board. Each had a different cast and director, drawn from theatre, film and other fields.

Ten of the films were screened at the 2000 Toronto International Film Festival and some shown on Channel 4 television. On Wednesday, 6 February 2002, the series won the Best TV Drama award at the 6th The South Bank Show Award at the Savoy Theatre in London. The films never enjoyed a general cinematic release, but, in September 2001, all nineteen were screened at the Barbican Centre in London. They were also released in a number of videos and as a four-DVD box set, comprising a souvenir programme and numerous additional features.

A documentary video, titled Check the Gate: Putting Beckett on Film and directed by Pearse Lehane, was released on 5 February 2003.  It followed closely the project's work.

Credits

Waiting for Godot
The play was originally published in 1952. Of directing the film version, Michael Lindsay-Hogg said, "Beckett creates an amazing blend of comedy, high wit and an almost unbearable poignancy in a funny yet heartbreaking image of man's fate. With the camera, you can pick those moments and emphasise them, making Beckett's rare and extraordinary words all the more intimate [...]. The play is about what it is about. Samuel Beckett would have said it's about two men waiting on the side of the road for someone to turn up. But you can invest in the importance of who is going to turn up. Is it a local farmer?  Is it God?  Is it salvation?  Or is it simply someone who just doesn't show up?

"The important thing is the ambiguity, the fact that it doesn't really state what it is. That's why it's so great for the audience to be part of it: they fill in a lot of the blanks; it works in their imaginations.

"For me, Beckett's view of the world is quite sadly accurate.  We are all really just bugs in the carpet."

The cast was composed of the following:

Vladimir: Barry McGovern
Estragon: Johnny Murphy
Pozzo: Alan Stanford
Lucky: Stephen Brennan
 The Boy: Sam McGovern
 Director: Michael Lindsay-Hogg
 Running Time: 2 hours

Endgame
Original play published 1957.

Hamm – Michael Gambon
Clov – David Thewlis
Nagg – Charles Simon
Nell – Jean Anderson
Directed by Conor McPherson
Running Time – 1 hour 24 minutes

Happy Days
Original play published 1960.

Winnie – Rosaleen Linehan
Willie – Richard Johnson
Directed by Patricia Rozema
Running Time – 1 hour 19 minutes

Act Without Words I
Original play written 1956.

Mime – Sean Foley
Directed by Karel Reisz
Running Time – 16 minutes

Act Without Words II
Original play written 1956.

A – Pat Kinevane
B – Marcello Magni
Directed by Enda Hughes
Running Time – 11 minutes

Krapp's Last Tape
Original play written 1958.

Krapp – John Hurt
Directed by Atom Egoyan
Running Time – 58 minutes

Rough for Theatre I
Original play written late 1950s.

A – David Kelly
B – Milo O'Shea
Directed by Kieron J. Walsh
Running Time – 20 minutes

Rough for Theatre II
Original play written late 1950s.

A – Jim Norton
B – Timothy Spall
C – Hugh B. O'Brien
Directed by Katie Mitchell
Running Time – 30 minutes

Play
Original play written 1963.

M – Alan Rickman
W1 – Kristin Scott Thomas
W2 – Juliet Stevenson
Directed by Anthony Minghella
Running Time – 16 minutes

Come and Go
Original play written 1965.

Vi – Anna Massey
Ru – Siân Phillips
Flo – Paola Dionisotti
Directed by John Crow
Running Time – 8 minutes

Breath
Original play written 1969.

Voice – Keith Allen
Directed by Damien Hirst
Running Time – 45 seconds

Not I
Original play written 1972.

Auditor/Mouth – Julianne Moore
Directed by Neil Jordan
Running Time – 14 minutes

That Time
Original play written 1975.

Listener and Voices – Niall Buggy
Directed by Charles Garrad
Running Time – 20 minutes

Footfalls
Original play written 1975.

May – Susan Fitzgerald
Voice – Joan O'Hara
Directed by Walter Asmus
Running Time – 28 minutes

A Piece of Monologue
Original play written 1980.

Speaker – Stephen Brennan
Directed by Robin Lefevre
Running Time – 20 minutes

Rockaby
Original play written 1981.

Woman – Penelope Wilton
Directed by Richard Eyre
Running Time – 14 minutes

Ohio Impromptu
Original play written 1981.

Reader and Listener – Jeremy Irons
Directed by Charles Sturridge
Running Time – 12 minutes

Catastrophe
Original play written 1982.

P – John Gielgud
A – Rebecca Pidgeon
D – Harold Pinter
L – ?
Directed by David Mamet
Running Time – 7 minutes

What Where
Original play written 1983.

Bam – Sean McGinley
Bem, Bim and Bom – Gary Lewis
Directed by Damien O'Donnell
Running Time – 12 minutes

Criticism
Reviews were generally laudatory. Michael Dwyer, film correspondent of The Irish Times, called it "commendably ambitious and remarkably successful, a truly unique collection".

References

Irish films based on plays
Samuel Beckett
Films directed by Anthony Minghella
English-language Irish films

Beckett on Film


Steven Anthony Ballmer (; )  un om de afaceri american și un investitor care a fost directorul executiv al Microsoft din 13 ianuarie 2000 până la 4 februarie 2014 și este actualul proprietar al Los Angeles Clippers al National Basketball Association (NBA). Începând cu octombrie 2018, averea sa personală este estimată la 42,4 miliarde USD, fiind clasat pe locul al 18-lea cel mai bogat om din lume.

Ballmer a fost angajat de Bill Gates la Microsoft în 1980, după ce a renunțat la Universitatea Stanford. El a devenit în cele din urmă președinte în 1998 și l-a înlocuit pe Gates în funcția de CEO în 2000. La 4 februarie 2014, Ballmer s-a retras în funcția de CEO și a fost succedat de Satya Nadella; Ballmer a demisionat din consiliul de administrație la 19 august 2014 pentru a se pregăti pentru a preda un curs nou.

Pe data de 29 mai 2014, Ballmer a plasat o ofertă de 2 miliarde de dolari pentru a achiziționa Los Angeles Clippers din NBA, după ce comisarul NBA, Adam Silver, l-a forțat pe Donald Sterling să vândă echipa. El a devenit oficial proprietarul Clippers în data de 12 august 2014; Co-fondatorul Microsoft, Paul Allen, este un fost șef din NBA, având în proprietate Portland Trail Blazers din 1988.

Timpul său de CEO al Microsoft a fost văzut ca fiind amestecat, criticii remarcând triplarea vânzărilor și dublarea profiturilor, dar și-a pierdut dominanța pe piață și a pierdut tendințele tehnologiei din secolul XXI.

Referințe

Legături externe

 Corporate biography
 CS50 Lecture by Steve Ballmer at Harvard University, November 2014
 South China Morning Post audio interview
 Steve Ballmer Playlist  Appearance on WMBR's Dinnertime Sampler  radio show 23 februarie 2005
 Forbes Profile

Nașteri în 1956
Miliardari americani
Oameni de afaceri din lumea calculatoarelor
Celebrități americane de pe Internet
Oameni din Washington
Cavaleri ai Legiunii de onoare
Nașteri pe 24 martie
Absolvenți ai Harvard College

Steve Ballmer


Prostanthera cuneata, es una especie de planta arbustiva del género Prostanthera perteneciente a la familia de las lamiáceas. Es un endemismo de Australia oriental (Estados de Nueva Gales del Sur y, sobre todo, Victoria), incluida Tasmania.

Descripción
Se trata de un arbusto de una altura de 0,5 a 1m, compacto y denso, fuertemente aromático, con ramas cubiertas de pelos cortos y de glándulas más o menos sentadas. Dichas ramas llevan hojas, sentadas o cortamente pecioladas, glabras, algo espesadas, con el limbo de márgenes enteros o subcrenados, de forma obovada a cuneiforme y con el ápice redondeado a obtuso. Miden unos 4-5mm de largo por 3-3,5mm de ancho y tienen el envés densamente glandular y de un verde más pálido que el haz. Las flores son axilares y concentradas en los nudos superiores en inflorescencias monoflorales con bractéolas caedizas de 3-3,5mm de largo. Dichas flores tienen el cáliz, glabro y de labios enteros, mediocentimétrico con el tubo de 2,5-3mm y el labio superior de unos 2-2,5mm nada o poco acrescente en la fructificación. La corola, interior y exteriormente más o menos veluda, mide 1-1,5cm de largo, con el tubo y la garganta de color blanco punteado/manchado de púrpuro, malva o rojo/naranja, mientras los lóbulos de los 2 labios son generalmente de color blanco a blanco-violáceo. El conectivo de las anteras de los estambres lleva un apéndice, bífido, de unos 1,5mm de largo y las anteras propiamente dichas pueden llevar un acumen apical más o menos digitado.

Hábitat
Crece  en matorrales subalpinos espesos y en monte bajos, frecuentemente como sotobosque de Eucalyptus pauciflora, sobre suelos rocosos graníticos.

Taxonomía
Prostanthera cuneata fue descrita, sin figurar, por George Bentham y publicado en  Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis, de Alphonse Pyrame de Candolle, vol. 12, p. 560, n.º9, en el año 1848.
Etimología
Prostanthera: nombre genérico que deriva del griego προσταη, apéndice y αντερα, antera, pues el conectivo de las anteras de muchas de sus especies tienen una protuberancia apendicular en forma de espolón.

cuneata: epíteto latino derivado de cǔněātus, -a, -um, participio del verbo cǔněo, dar forma de cuña; o sea «en forma de cuña», aludiendo a las hojas de la especie (...«foliis obovatis cuneatisve  integerrimis»...).

Referencias

Enlaces externos

Fotos de Prostanthera cuneata en Flickr
Fotos de Prostanthera cuneata en North Queensland Plants, Australian Alpine Plants - Lamiaceae
Imágenes de Prostanthera cuneata en Yahoo!

cuneata

Prostanthera cuneata


Das Autobahndreieck Bad Dürrheim (Abkürzung: AD Bad Dürrheim; Kurzform: Dreieck Bad Dürrheim) ist ein Autobahndreieck bei Villingen-Schwenningen in Baden-Württemberg. Es verbindet die Bundesautobahn 81 (Würzburg – Stuttgart – Singen (Hohentwiel)) (Europastraße 41) mit der Bundesautobahn 864, die die Bundesautobahn 81 mit den Städten Donaueschingen und Bad Dürrheim verbindet (Europastraße 531).

Geographie
Das Dreieck befindet sich in der Region Baar in der Nähe des Dorfes Sunthausen. Es liegt auf dem Gebiet der Gemeinde Bad Dürrheim im Schwarzwald-Baar-Kreis. Es befindet sich etwa 110 km südlich von Stuttgart, etwa 60 km nordwestlich von Konstanz und etwa 55 km östlich von Freiburg im Breisgau.

Auf der A 81 trägt das Autobahndreieck die Anschlussstellennummer 37 und auf der A 864 die Nummer 2.

Geschichte
Das Dreieck Bad Dürrheim wurde am 19. Dezember 1978 offiziell dem Verkehr übergeben, nachdem es seit 1966 geplant und seit 1975 gebaut worden war. Durch das Autobahndreieck wurde die vierstreifige Bundesstraße 27 zwischen Donaueschingen und Bad Dürrheim an die Bundesautobahn 81 angebunden.

Ursprünglich sollte laut Ausbauplan von 1970 die Schwarzwaldautobahn A 86 am Autobahndreieck Bad Dürrheim über Donaueschingen nach Freiburg abzweigen. Nach Osten sollte diese Autobahn in Richtung Tuttlingen weitergeführt werden und hätte dabei die östlich des Autobahndreiecks liegende Ortschaft Öfingen mit einem Tunnel unterfahren. Damit wäre das Autobahndreieck zu einem Autobahnkreuz ausgebaut worden. Mit der Fortschreibung des Bedarfsplans für Bundesfernstraßen im Jahr 1980 wurde die A 86 nur noch als Vorbehaltsstrecke aufgenommen und somit dieses umstrittene Projekt gestrichen. Seitdem endet die nun als A 864 bezeichnete Autobahn im Westen an der zweibahnig ausgebauten B 27 bei Donaueschingen.

Verkehrsaufkommen

Weblinks

Einzelnachweise

Bad Dürrheim
Verkehrsbauwerk im Schwarzwald-Baar-Kreis
Bad Dürrheim
Bundesautobahn 81
Bundesautobahn 864
Erbaut in den 1970er Jahren

Autobahndreieck Bad Dürrheim


Findley Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Findley Township (Missouri)
 Findley Township (Pennsylvania)

Findley Township


A leaf spring is a simple form of spring commonly used for suspension in wheeled vehicles.  Originally called a laminated or carriage spring, and sometimes referred to as a semi-elliptical spring, elliptical spring,  or cart spring, it is one of the oldest forms of vehicle suspension. A leaf spring is one or more narrow, arc-shaped, thin plates that are attached to the axle and chassis in a way that allows the leaf spring to flex vertically in response to irregularities in the road surface. Lateral leaf springs are the most commonly used arrangement, running the length of the vehicle and mounted perpendicular to the wheel axle, but numerous examples of transverse leaf springs exist as well.

Leaf springs can serve multiple suspension functions: location, springing, and to some extent damping as well, through interleaf friction. However, this friction is not well controlled, resulting in stiction and irregular suspension motions. For this reason, some manufacturers have used mono-leaf springs.

Operation and basic design

A leaf spring takes the form of a slender arc-shaped length of spring steel of a rectangular cross-section.  In the most common configuration, the center of the arc provides the location for the axle, while loops formed at either end provide for attaching to the vehicle chassis. For very heavy vehicles, a leaf spring can be made from several leaves stacked on top of each other in several layers, often with progressively shorter leaves. The longest leaf is also known as the main, master, or No. 1 leaf, with leaves numbered in descending order of length. The eyes at the end of the leaf spring are formed into the master leaf. In general, aside from the main leaf, the other leaves are tapered at each end. Sometimes auxiliary or rebound leaves are part of the main spring pack, in which case the auxiliary leaf closest to the main leaf is No. 1, the next closest is No. 2, etc. The leaves are attached to each other through the center bolt, which is at or near the mid-point along the length of the leaf spring. To ensure that leaves remain aligned laterally, several methods can be used, including notches and grooves between leaves or external clips.

Spring steels were discovered to be most efficient at approximately 1% carbon content. Individual leaf thickness is specified by the Stubbs or Birmingham gauge, with typical thicknesses ranging between  (6 to 3/8 or 00 gauge). The material and dimensions should be selected such that each leaf is capable of being hardened to have a fully martensitic structure throughout the entire section. Suitable spring steel alloys include 55Si7, 60Si7, 65Si7, 50Cr4V2, and 60Cr4V2.

Characteristics

The two ends of a leaf spring usually are formed into round eyes or eyelets, through which a fastener connects each end of the spring to the vehicle frame or body. Some springs terminated in a concave end, called a spoon end (seldom used now), to carry a swiveling member instead. One eye is usually fixed translationally but allowed to pivot with the motion of the spring, whereas the other eye is fastened to a hinge mechanism that allows that end to pivot as well as undergo limited translational movement. A leaf spring can either be attached directly to the frame at both eyes or attached directly at one end, usually the front, with the other end attached through a shackle, a short swinging arm. The shackle takes up the tendency of the leaf spring to elongate when compressed and thus makes the suspension softer. The shackle provides some degree of flexibility to the leaf spring so that it does not fail when subjected to heavy loads. The axle is usually fastened to the middle of the spring by U-bolts.

The leaf spring acts as a linkage to hold the axle in position and thus separate linkages are not necessary. The result is a suspension that is simple and strong. Inter-leaf friction dampens the spring's motion and reduces rebound, which, until shock absorbers were widely adopted, was a very significant advantage over helical springs. However, because the leaf spring is also serving to hold the axle in position, soft springs—i.e. springs with low spring constant—are not suitable. The consequent stiffness, in addition to inter-leaf friction, makes this type of suspension not particularly comfortable for the riders.

Types

There are a variety of leaf springs, usually employing the word "elliptical". "Elliptical" or "full elliptical" leaf springs, patented in 1804 by the British inventor Obadiah Elliott, referred to two circular arcs linked at their tips. This was joined to the frame at the top center of the upper arc, the bottom center was joined to the "live" suspension components, such as a solid front axle. Additional suspension components, such as trailing arms, would usually be needed for this design, but not for "semi-elliptical" leaf springs as used in the Hotchkiss drive. That employed the lower arc, hence its name.

"Quarter-elliptic" springs often had the thickest part of the stack of leaves stuck into the rear end of the side pieces of a short ladder frame, with the free end attached to the differential, as in the Austin Seven of the 1920s. As an example of non-elliptic leaf springs, the Ford Model T had multiple leaf springs over its differential that were curved in the shape of a yoke. As a substitute for dampers (shock absorbers), some manufacturers laid non-metallic sheets in between the metal leaves, such as wood.

Elliot's invention revolutionized carriage design and construction, removing the need for a heavy perch and making transportation over rough roadways faster, easier, and less expensive.

A more modern implementation is the parabolic leaf spring. This design is characterized by fewer leaves whose thickness varies from centre to ends following a parabolic curve. The intention of this design is to reduce inter-leaf friction, and therefore there is only contact between the leaves at the ends and at the centre, where the axle is connected. Spacers prevent contact at other points. Aside from weight-saving, the main advantage of parabolic springs is their greater flexibility, which translates into improved ride quality, which approaches that of coil springs; the trade-off is reduced load carrying capability. They are widely used on buses for improved comfort.

A further development by the British GKN company and by Chevrolet, with the Corvette, among others, is the move to composite plastic leaf springs. Nevertheless, due to the lack of inter-leaf friction and other internal dampening effects, this type of spring requires more powerful dampers/shock absorbers.

Typically when used in automobile suspension the leaf both supports an axle and locates/partially locates the axle. This can lead to handling issues (such as "axle tramp"), as the flexible nature of the spring makes precise control of the unsprung mass of the axle difficult. Some suspension designs use a Watts link (or a Panhard rod) and radius arms to locate the axle and do not have this drawback. Such designs can use softer springs, resulting in a better ride. Examples include the various rear suspensions of Austin-Healey 3000s and Fiat 128s.

History

The earliest known leaf springs began appearing on carriages in France in the mid-17th century in the form of the two-part elbow spring (as the illustrated example from Lisbon), and later migrated to England and Germany, appearing on the carriages of the wealthy in those countries around 1750. Dr. Richard Lovell Edgeworth was awarded three gold medals by the Society of English Arts and Manufacturers in 1768 for demonstrating the superiority of sprung carriages. By 1796, William Felton's A Treatise on Carriages and Harness showed that leaf springs were being marketed regularly by the late 18th century carriage industry.

Obadiah Elliot is credited with inventing the modern leaf spring with his 1804 patent on elliptical leaf springs, which brought him significant recognition and revenue, and engineers began studying leaf springs to develop improved designs and manufacturing processes. The mechanics and deflection of leaf springs were developed by Clark (1855), Franz Reuleaux (1861), and G.R. Henderson (1894). Improved steel rolling processes, process instruments, and spring steel alloys were developed during the latter half of the 19th century as well, making the manufacture of leaf springs more consistent and less expensive.

Leaf springs were very common on automobiles until the 1970s when automobile manufacturers shifted primarily to front-wheel drive, and more sophisticated suspension designs were developed using coil springs instead. Today leaf springs are still used in heavy commercial vehicles such as vans and trucks, SUVs, and railway carriages. For heavy vehicles, they have the advantage of spreading the load more widely over the vehicle's chassis, whereas coil springs transfer it to a single point. Unlike coil springs, leaf springs also locate the rear axle, eliminating the need for trailing arms and a Panhard rod, thereby saving cost and weight in a simple live axle rear suspension. A further advantage of a leaf spring over a helical spring is that the end of the leaf spring may be guided along a definite path. In many late 1990s and early 2000s trucks, the leaf spring is connected to a Hinkle Beam ball joint.

The leaf spring also has seen modern applications in cars. For example, the 1963 Chevrolet Corvette Sting Ray uses a transverse leaf spring for its independent rear suspension. Similarly, 2016 Volvo XC90 has a transverse leaf spring using composite materials for its rear suspension, similar in concept to the front suspension of the 1983 Corvette. This arrangement uses a straight leaf spring that is tightly secured to the chassis at the center; the ends of the spring are bolted to the wheel suspension, allowing the spring to work independently on each wheel. This suspension is smaller, flatter and lighter than a traditional setup.

Manufacturing process
Multi-leaf springs are made as follows

Pre heat treatment process:
Shearing
Taper Rolling
Trimming
End cutting & pressing
Second Warping
Scarfing and Eye rolling
Nipping
C'SKG punching
Center hole drilling.
Heat treatment processes:
Heating for hardening
Cambering
Quenching
Tempering
Post- heat treatment processes:
Rectification
Side bend removing
Bushing
Reaming
Clamp riveting
Assembly and surface finishes:
Shot peening
Painting
Assembling
Scragging
Marking and packing

Heat treatment

 Heating for Hardening: Any metal, or alloy which can be hard drawn, or rolled to fairly high strength and retains sufficient ductility to form, may be used for springs, or any alloy which can be heat treated to high strength and good ductility before, or after forming may be used. For special spring properties such as good fatigue life, nonmagnetic characteristics, resistance to corrosion, elevated temperatures and drift require special considerations. leaves are heated to critical temperature in an Oil-fired hardening furnace. Usually temperature maintained is between 850°C and 950°C.
 Cambering: The top leaf is known as the master leaf. The eye is provided for attaching the spring with another machine member. The amount of bend that is given to the spring from the central line, passing through the eyes, is known as camber. The camber is provided so that even at the maximum load the deflected spring should not touch the machine member to which it is attached. The camber shown in the figure is known as positive camber. The central clamp is required to hold the leaves of the spring. Machine used for this operation is Hydraulic press. Leaves are bent to required radius using a press. All the leaves are tested for required radius using cambering gauges.
 Quenching : Hot bent leaves kept in tray and quenched in oil bath to get martensite structure. Martensite is the hardest form of steel crystalline structure. Martensite is formed in carbon steels by rapid cooling that is quenching of austenite form of iron. Machine used is conveyorized quench oil bath. Fire point of quenching oil is around 200°C and it is seen to that  temperature of oil does not exceed 80°C. After quenching the structure of leaf spring becomes very hard and this property is not required. But this process is required to set the leaves to correct radius after cambering. To remove hardness tempering is done.
 Tempering: Tempering is a process of heat treating, which is used to increase the toughness. Quenched leaves are reheated to drop hardness to required level. Electric heated temperature furnace is used for this process. Hardness of the leaves is found out using Brinell hardness testing. This process is also done to relieve stresses. Temperature inside the machine is maintained between 540 and 680°C. Tempering process involves heating of leaves below their re-crystallization temperature and then cooling them using water or air.

Other uses

By blacksmiths

Because leaf springs are made of relatively high quality steel, they are a favorite material for blacksmiths. In countries such as India, Nepal, Bangladesh, Philippines, Myanmar and Pakistan, where traditional blacksmiths still produce a large amount of the country's tools, leaf springs from scrapped cars are frequently used to make knives, kukris, and other tools. They are also commonly used by amateur and hobbyist blacksmiths.

In trampolines

Leaf springs have also replaced traditional coil springs in some trampolines (known as soft-edge trampolines), which improves safety for users and reduces risk of concussion. The leaf springs are spaced around the frame as 'legs' that branch from the base frame to suspend the jumping mat, providing flexibility and resilience.

Clutches
The "diaphragm" common in automotive clutches is a type of leaf spring.

See also

 Bogie
 Carriage
 Car suspension
 Coil spring
 Corvette leaf spring
 Spring (device)
 Suspension lift
 Transverse leaf spring front suspension

References

External links

Springs (mechanical)
Automotive suspension technologies
Horse-drawn vehicle parts

de:Feder (Technik)#Biegefeder

Leaf spring


හම්බන්තොට ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාතේ පිහිටි නගරයකි.
2004 සුනාමි ව්‍යසනයෙන්ද බැට කෑ මෙම දිස්ත්‍රික්කය කලක් ඌන සංවර්ධිත කලාපයක් සේ පැවැතුණි. නමුත් දැවැන්ත සංවර්ධන ව්‍යාපෘති රාශියක් මෙම කලාපයේ ක්‍රිය නැංවීම නිසා වර්ථමාන ශ්‍රී ලංකාවේ වේගයෙන් දියුණුවන නගර අතුරින් ප්‍රධාන නගරයක් ලෙස හම්බන්තොට හඳුනාගත හැක. ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ නගරයෙන් පසු, දියුණු කරමින් පවතින ප්‍රධානම අනාගත වාණිජ නගරය වන්නේද මේ හම්බන්තොට නගරයයි.

ඉතිහාසය
අතීතයේ රුහුණ රට පැවැතියේ මෙම ප්‍රදේශ තුලයි. එකල මෙහි සියම, චීනය සහ ඉන්දුනීසියාව වැනි රටවලින් පැමිණි සංචාරකයින් හා වෙලෙන්දන් සිටි බවත් ස්වභාවික වරායක් වූ අම්බලන්තොට, ගොඩවාය තුල ඔවුන් නැංගුරම් ලූ බවත් සඳහන් වෙයි.

2004 සුනාමිය
2004 සුනාමිය හේතුවෙන් හම්බන්තොටට  විශාල ජීවිත සංඛ්‍යාවක් සහ දේපල සංඛ්‍යාවක් අහිමි විය.

දේශගුණය
මාතර හා ගාල්ල යන නගර වලට වඩා ඉතා වියලි නගරයකි. හම්බන්තොට ප්‍රධාන වශයෙන් නිවර්ථන සහ වියලි කාලගුණයක් සහිත කලාපයක් වෙයි. මෙහි පැහැදිලිව හඳුනාගත හැකි වියලි ඍතුවක් නොමැති වූවත් ජනවාරි-මාර්තු සහ ජුනි-අගෝස්තු අතර කාල තුල වර්ෂාව අඩු බව දැකගත හැක. ඔක්තෝම්බර්-නොවැම්බර් කාලය වර්ෂාව සහිත වෙයි. සාමාන්‍යයෙන් වාර්ෂිකව මිලිමීටර 1050 ක පමණ වර්ෂාපතනයක් පතනය වෙයි.

ආර්ථික දායකත්වය
සිමෙන්ති ඇඹරුම් කර්මාන්තශාලාවක් හා පොහොර කම්හලක් හම්බන්තොට පිහිටුවා තිබේ. මීට අමතරව ශ්‍රී ලංකාවේ වැඩිම ලුණු නිෂ්පාදනක් සහිත දිස්ත්‍රික්කයක් ලෙස හම්බන්තොට ප්‍රචලිතය.

සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානය
හම්බන්තොට, සිරිබෝපුර ඉදිකල ශ්‍රී ලංකාවේ දෙවන ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානය 2013 අවසන් කාර්තුවේදී ජනතා අයිතියට පත් කෙරිණි.

සුලං බලාගාරය
ශ්‍රී ලංකාවේ පලමුව ඉදිකල සුලං බලාගාරය පිහිටා තිබෙන්නේ හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේයි.

වරාය

හම්බන්තොටට ජාත්‍යන්තර වරායක් මෑතකදී ඉදි කෙරිණි. එය අදියර 3කින් නිම කිරීමට අපේක්ෂිතය. පලමු අදියර ඇඩො මිලියන 360 ක වියදමින් 2010 දී නිමකෙරිණ. වරාය ආශ්‍රිතව විශේෂ ආර්ථික කලාපයක් පිහිටුවීමටද නියමිතයි.

ඉන්දන සැපයුම් පහසුකම්: ටැංකි 14 ක් පවතී (තෙල් සඳහා 8, ගෑස් ඇතුළු අනෙකුත් ඉන්දන වෙනුවෙන් 6 යි)

ගුවන් තොටුපල

ශ්‍රී ලංකාවේ දෙවන ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපල වූ මත්තල රාජපක්ෂ ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ ඉදි කොට ඇත්තේද හම්බන්තොට, මත්තල ප්‍රදේශයේ වේ.

ගමනාගමනය
හම්බන්තොට හා කොළඹ යා කරමින් A2 මාර්ගය ගාල්ල සහ මාතර අතරින් දිවෙයි.

මීට අමතරව මාතර සිට කතරගම දක්වා නව දුම්රිය මාර්ගයක් සෑදීමට පියවර ගනු ලැබිණ.

ක්‍රීඩා

ආසන 35 000 ක පමණ ධාරිතාවක් ඇති මහින්ද රාජපක්ෂ ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනය, 2011 දී ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය වෙනුවෙන් විවෘත කරන ලදී. මේ සඳහා රුපියල මිලියන 900 ක් පමණ වැයවී ඇති බව සඳහන්ය.
හම්බන්තොට නගරය, 2018 පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයීය ක්‍රීඩා උළෙල සත්කාරකත්වය සඳහා තරඟ වැදුනත් ඔස්ට්‍රේලියාව සත්කාරකත්වය හිමි කරගත් නිසා ශ්‍රී ලංකාවට එය අහිමිවිය. නමුත් 2017 ආසියානු තරුණ ක්‍රීඩා උළෙල සත්කාරකත්වය හිමි කර ගැනීමට හම්බන්තොටට හැකිවිය. කෙසේ නමුදු පසුව ක්‍රීඩා උළෙලේ සත්කාරකත්වය ශ්‍රී ලංකාවට අහිමි විය.

සංචාරක ආකර්ෂණ
රන්මිණිතැන්න ටෙලිසිනමා ගම්මානය - නව ටෙලි-සිනමා ගම්මානයක් හම්බන්තොට රන්මිණිතැන්න දී ඉදි කෙරිණි.

සහෝදර නගර

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ නගර ලැයිස්තුව

හම්බන්තොට සුළං වාදුලි බලාගාර

භාහිර සබැදි

හම්බන්තොට
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

හම්බන්තොට


බෝතලේ ඉහලගම නොහොත් ඉහලගම ග්‍රාමය පිහිටා ඇත්තේ ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේය. මෙය ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ මීරිගම ප්‍රාදේශීය සභාවට අයත් ග්‍රාමයකි. මෙය මීරිගම සිට කිලෝ මීටර 4 සහ වරකාපොල සිට කිලෝ මීටර 7 දුරකින් පිහිටා ඇත. බෝතලේ ඉහලගම යනු ඩී.එස්. සේනානායක උපන් භූමිය පිහිටි ග්‍රාමයයි.

ආකර්ෂණීය ස්ථාන

 උණුදිය ඇල්ල
 කිනිතුලගල ආරණ්‍ය

විහාර

බෝතලේ ඉහලගමට පහලගමට සහ මැදගම යන ග්‍රාම සියල්ලේම පදිංචිව ඉන්නා මිනිසුන්ට යා හැකි පහසුම පන්සල ලෙස බෝතලේ ශ්‍රී ගෝටාභය විහාරය නම් කල හැක. ඉතා දීර්ඝ අතීතයක් ඇති මෙම විහාරස්ථානයේ දැනට පිරිවෙනක්ද ඇත. එය ශ්‍රී නාලන්ද පිරිවෙන ලෙස හැදින්වේ.

පාසල්

බෝතලේ කනිෂ්ඨ විද්‍යාලය.

ආශ්‍රිත

බෝතලේ ඉහලගම


Hüseyin Ali Nesin (18 Kasım 1956, İstanbul), Türk matematikçi.

Hayatı
18 Kasım 1956 tarihinde İstanbul'da doğdu. Babası tanınmış yazar Aziz Nesin, annesi Meral Çelen'dir. İlkokuldan sonra ortaokulu İstanbul'da Saint Joseph Lisesi'nde, liseyi de İsviçre'nin Lozan kentindeki College Champittet'de tamamladı. 1977-1981 yılları arasında Paris Diderot Üniversitesi'nden matematik alanında "maîtrise" (ustalık) derecesi aldı. Daha sonra ABD'de Yale Üniversitesi'nde matematiksel mantık ve cebir konularında doktora yapan Ali Nesin, 1985-1986 arasında Kaliforniya Üniversitesi Berkeley Kampüsü'nde öğretim üyesi olarak çalıştı. Türkiye'ye kısa dönem askerlik görevi için geldiği sırada erlerin aynı şırıngadan aşı olmasına itiraz ettiği için "orduyu isyana teşvik" iddiasıyla tutuklanarak yargılandı. Yargılanma sonunda beraat etti.

1987-1989 arasında Notre Dame Üniversitesi'nde yardımcı doçent, ardından 1995'e kadar Kaliforniya Üniversitesi Irvine Kampusü'nde doçent ve daha sonra profesör olarak görev yaptı. 1993-1994 öğretim yılını Bilkent Üniversitesi'nde misafir öğretim görevlisi olarak geçirdi. Babası Aziz Nesin'in 1995'te ölümü üzerine yurda kesin dönüş yaptı ve Nesin Vakfı yöneticiliğini üstlendi.

1996'dan 2022 yılına kadar İstanbul Bilgi Üniversitesi Matematik Bölümü Başkanlığı yapmıştır. 2022 itibarıyla İstinye Üniversitesi Matematik Bölümü Başkanlığına geçmiştir. Ali Nesin dört çocuk sahibidir. Kasım 2004'ten beri de Nesin Yayınevi genel yönetmenliğini yapmaktadır ve 2011 yılından itibaren Hrant Dink Vakfı danışma kurulu üyesidir.

Ali Nesin'in Matematik ve Korku, Matematik ve Doğa, Matematik ve Sonsuz, Matematik ve Oyun, Develer ve Eşekler, Matematik Canavarı ve Matematik ve Gerçek adlı popüler matematik kitaplarının yanı sıra, Önermeler Mantığı, Sayma ve Sezgisel Kümeler Kuramı gibi yarıakademik matematik kitapları ve henüz birinci, ikinci ve dördüncü ciltleri yayımlanan Analiz kitapları mevcuttur. Bunların yanı sıra çeşitli dergilerde çıkmış bilimsel makaleleri ve Alexander Borovik ile birlikte yazdığı İngilizce bir kitabı (Groups of Finite Morley Rank), babası Aziz Nesin'in Osmanlıca el yazılarından çevirileri bulunmaktadır.

Ali Nesin'in babası Aziz Nesin ile mektuplaşmaları (diğer kitapları gibi) Nesin Yayınevi tarafından iki cilt olarak yayımlanmıştır. Matematiksel araştırma alanı "Morley mertebesi sonlu gruplar"dır. Aynı zamanda, 2003'ten beri üç ayda bir yayımlanan ve Türk Matematik Derneği'nin sahibi olduğu Matematik Dünyası adlı derginin sorumlu yazı işleri müdürüdür. Ayrıca, TÜBA (Türkiye Bilimler akademisi) tarafından kabul edilmiş kümeler kuramı ve analiz konularında ders notları bulunmaktadır.

Matematik araştırmaları, bölüm başkanlığı ve Nesin Vakfı yöneticiliğinin yanı sıra yağlı boya resim, desen ve portre çalışmaları da yapmaktadır. Türkiye İnsan Hakları Kurumu Vakfı (TİHAK) kurucu üyesidir. Nesin Matematik Köyü'nün kurucusudur. Bilim Akademisi üyesidir.

Nesin, Ağustos 2018'de Uluslararası Matematikçiler Kongresi tarafından dört yılda bir verilen Leelavati Ödülü'ne layık görüldü.

Siyasi görüşleri
Ali Nesin 2010 Türkiye anayasa değişikliği referandumu'na evet oyu vermiştir, Evet oyu veren kişiler birçok kesim tarafından "Yetmez Ama Evet'çi" olarak adlandırılırlar, Nesin 2017'de "Bugün olsa yine 'Yetmez ama evet' derim" demiştir

Kişisel hayatı
Özlem Beyarslan ile evli olan Nesin'in 4 çocuğu vardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 http://www.nesinvakfi.org
 http://www.matematikdunyasi.org
 http://www.matematikkoyu.org
 https://web.archive.org/web/20130825010757/http://math.bilgi.edu.tr/people/nesin/

1957 doğumlular
İstanbul doğumlu bilim insanları
İstanbul doğumlu yazarlar
Yaşayan insanlar
Türk matematik akademisyenleri
20. yüzyıl Türk matematikçileri
21. yüzyıl Türk matematikçileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Türk ateist yazarlar
Saint Joseph Fransız Lisesinde öğrenim görenler
Bilim Akademisi üyeleri
Türk ateistler

Ali Nesin


සරක්ශතා අනුපාතය ඉහළ ම අගයක් ගන්නා රට
දකුණු ආසියාව හෝ  දක්ෂිණ ආසියාව යනු ඉන්දීය උප මහාද්වීපය  ආශ්‍රිත රටවල් පොදුවේ හැඳින්වීමට යෙදෙන වදනකි. එය සමන්විත වන්නේ  උප-හිමාලයානු රටවල් සහ, සමහරක්  අධිකාරීන් අරභයා, අසබඩ බටහිරින් හා නැගෙනහිරින් පිහිටි රටවල් වලින්ද වෙති. භූලක්ෂණාත්මකව, එහි බහුතරයක්,   හිමාලය සහ  හින්දු කුෂ් කඳු වෙතට දකුණෙන් ඉන්දියානු අර්ධද්වීපය ලෙසින් මුහුදු මට්ටමෙහි සිට ඉහළට පැන නගින ඉන්දියානු  තලය වෙතින් සමන්විත වෙයි. දකුණු ආසියාව දකුණු දිශාවෙන්  ඉන්දීය සාගරයෙන් සීමා වන අතර  භූමිය ඇති දිශාවෙන් ( බටහිර සිට දක්ෂිණාවර්තව) බටහිර ආසියාවෙන්, මධ්‍යම ආසියාවෙන්, නැගෙනහිර ආසියාවෙන්, සහ  අග්නිදිග ආසියාවෙන් මායිම්වී ඇත.

ප්‍රදේශයට අයත්වන්නේ කුමන රටවල්ද යන්න පිළිබඳව විවිධවූ මූලාශ්‍ර විවිධ ප්‍රකාශ නිකුත් කර සිටිති. නිදසුනක් ලෙසින්, එක්සත් ජාතීන්ගේ භූවිද්‍යාත්මක ප්‍රදේශ වර්ගීකරණය අනුව, දකුණු ආසියාව සමන්විත වන්නේ  ඇෆ්ගනිස්තානය, බංග්ලාදේශය, භූතානය, ඉන්දියාව, මාලදිවයින්, නේපාලය, පකිස්තානය, සහ ශ්‍රී ලංකාව යන රටවලිනි. කෙසේවෙතත්, එක්සත් ජාතීන් සටහන් කොට දක්වන්නේ "විශේෂිතවු කණ්ඩායම් වලට රටවල් හෝ ප්‍රදේශ හෝ පැවරීම හුදෙක් සංඛ්‍යානමය පහසුව සඳහාම වන අතර රටවල් හෝ භූමිප්‍රදේශයන් හෝ අතර  දේශපාලනමය හෝ වෙනත් හෝ අනුබැඳියක් හුවා නොදක්වයි."

ලොව ජනගහණයෙන් පහෙන් පංගුවකට පමණ නිවහන සපයන්නේ දකුණු ආසියාව වන අතර මෙය නිසාවෙන් එය ලොව වඩාත්ම ජනාකීර්ණ හා වඩාත්ම ගහන ලෙස ජනයා සහිත භූගෝලීය ප්‍රදේශය වෙයි. දකුණු ආසියාතික කලාපීය සහයෝගිතා සංවිධානය යනු කලාපයේ පවතින ආර්ථික සහයෝගිතා සංවිධානයකි.

අර්ථදැක්වීම්

එහි ගැබ සැදුනු රටවල් කිහිප ගණනක් පැවතුනද, විවිධ කට්ටලගත කිරීම් ඔස්සේ විවිධ රටවල් අන්තර්ගත වීමෙන් දකුණු ආසියාව තැනෙන අතර, කලාපය තුල පූර්ව  බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයෙහි කොටස් වූ, ඉන්දියාව, පකිස්තානය, හා බංග්ලාදේශය යන රටවල වත්මන් භූමිප්‍රදේශ අනිවාර්යයෙන්ම මැදිය වශයෙන් පවතිමින්  ශ්‍රී ලංකාව සහ බුරුමය යන රටවල්ද එයට සමන්විත වෙති.  ඒඩ්න් කොලනිය, බ්‍රිතාන්‍ය සෝමාලිලන්තය සහ  සිංගප්පූරුව යන රටවල් විවිධ කාලයන්හිදී , රාජ් විසින් පරිපාලනය වුවද ඒවා දකුණු ආසියාවෙහි කිසියම් කොටස් විය යුතු යැයි යෝජනා වී නොමැත.

රාජ් විසින් සෘජුව පාලනය නොකෙරුනු රක්ෂිත තුමාර රාජ්‍යයන් 562 ක්ද රාජ් හා සමන්විත වූයේ යැයි සැලකුණු අතර, එයින් සමහරක්  ඉන්දියානු ඒකාබද්ධ රාජ්‍යය වෙත සම්බන්ධවූ අතර තවත් සමහරක් පකිස්තානු ඩොමීනියන් රාජ්‍යය හා එක් වූහ.

දකුණු ආසියාතික කලාපීය සහයෝගිතා සංවිධානය (සාක්), යනු  සංලග්න රටවල් කිහිපයක එකමුතුවක් වන අතර, ආරම්භයේදී රටවල් හතක් සමගින්— බංග්ලාදේශය, භූතානය, ඉන්දියාව, මාලදිවයින, නේපාලය, පකිස්තානය සහ ශ්‍රී ලංකාව —1985 දී  පිහිටුවන ලද මෙය, අටවන සාමාජීකයා වශයෙන් ඇෆ්ගනිස්තානය ඇතුලත් කරගනු පරිදී  2006 දී සාමාජිකත්වය පුළුල් කරගති.

භූගෝලය

:

]]

ඉතිහාසය

දකුණු ආසියාවේ මානව ශිෂ්ටාචාරය පැවති බවට හමුවන පැරණිතම සාක්ෂිය හමුවි ඇත්තේ පාකිස්ථානයේ මෙර්ගා (ක්‍රි.පූ.  7000 සිට ක්‍රි.පූ. 3200 දක්වා) ප්‍රදේශයෙනි. මෙය පිහිටා ඇත්තේ බොලාන් කපොල්ලෙහි, ඉන්දු නදියේ බටහිර නිම්නය වන  ක්වෙටා, කලාවි හා සිබ් නම් වර්තමාන පාකිස්ථානු නගර අතරයි. මෙර්ගා සොයා ගන්නා ලද්දේ 1974 දී ප්‍රංශ පුරාවිද්‍යාඥයෙකු වන ජෝන් ෆැන් ඔයිස් ජැරිග් විසින් මෙහෙයවන ලද පුරාවිද්‍යා කණ්ඩායමක් විසිනි. එම කැණිම් කටයුතු 1974 - 1986 දක්වා නොවනත්වා සිදුවිය.

මෙර්ගා නග‍රයේ  පැරණිතම ජනාවාසය වන්නේ ඊසාන දිග කෙළවරෙහි පිහිටා ඇති අක්කර 495 ක විශාලත්වයකින් (වපසරිය වර්ග කි.මී. 2ක්) යුත් කුඩා ගොවි ගම්මානයකි. (ක්‍රි.පූ. 7000 සිට ක්‍රි.පූ. 5500 ) පැරණි මොර්ගා වැසියන් ගඩොල් වලින් තැනු නිවාසවල වාසය කර ඇත. ඔවුන්  විසින් වගාකළ ධාන්‍ය, ධාන්‍යාගාර වල තැන්පත් කරන ලදී. දේශිය තඹ  නිධි වලින් ඔවුන් විසින්ම ඔවුනට අවශ්‍ය ආයුධ නිපදවන ලදී. ඔවුන‍්ගේ  විශාල පැසි බදුන් (ධාන්‍ය ගබඩා) බිටුමන් (තාර විශේෂයක් ) වලින් ආවරණය කරන ලදී. ඔවුන් බාර්ලි, එක්කණිකාව, එමර ධාන්‍ය, ජුජුබ්ස්, රට ඉදි වගා කළ අතර බැටළුවන්, එළුවන්හා කිරි ගවයින් පාලනය කරන ලදී. පසුකාලීන ජනයාට තම කර්මාන්ත සදහා වැඩි වෙහෙසක් යෙදීමට සිදුවිය. (ක්‍රි.ප්‍ර. 55000 සිට ක්‍රි. පූ. 2600 ) සේද විවීම, සම් පදම් කිරීම, පබළු නිෂ්පාදන ය හා ලෝහ කර්මාන්තය මෙම කර්මාන්ත වලට ඇතුලත් විය. මෙම පරිශ්‍රය ක්‍රි.පූ. 2600 දක්වා ජනවාස ලෙස පැවතී තිබේ.

වර්ෂ 2006 අප්‍රේල් හිදි 'නේචර්'විද්‍යාත්මක සඟරාවේ පළවූ අන්දමට ප්‍රාණවත් මනුෂ්‍යයින්ගේ දත් සිදුරු කිරීම පිළිබඳ  පැරණිතම සාක්ෂිය මෙර්ගා වලින් හමුව තිබේ. පුරාවිද්‍යාඥ කැණිම් කටයුතුවලට (1974 දී ජරිග් එට් අල් විසින්) අනුව මෙර්ගා දකුණු ආසියාවේ පැරණිතම ගොවි ජනාවාසය බවට ෙහලිවී ඇත. එහි සාක්ෂිය ක්‍රි.පු. 7000 දක්වා දිව යයි.  එලෙසම දකුණු ආසියාවේ පැරණිතම මැටි කර්මාන්තය පවතින‍්නේද මෙහි බවට නම් කර ඇත. පුරාවිද්‍යාඥයින් මෙම ජනාවාස කාලය කොටස් කීපයකට බෙදා ඇත. කෙසේවුවත් මේර්ගා යනු ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයේ පුරෝගාමී ප්‍රදේශයක් ලෙස පෙනීයයි.

සටහන් සහ ආශ්‍රිත

බාහිර සබැදි
  World Bank, South Asia Region
 BBC News South Asia
 Birding in South Asia
 South Asian Awareness Network Conference Website
 Digital South Asia Library

දකුණු ආසියාව

දකුණු ආසියාව


Cuccaro Monferrato est une commune italienne de la province d'Alexandrie dans le Piémont en Italie.

Administration

Hameaux

Cuccaro Monferrato, Lu (Italie)

Communes limitrophes
Camagna Monferrato, Conzano, Fubine Monferrato, Mirabello Monferrato, Occimiano, San Salvatore Monferrato, Quargnento, Vignale Monferrato

Notes et références

Lu e Cuccaro Monferrato


Frederik August Albrecht Schram (født 19. januar 1995 i Dragør, Danmark), er en dansk-født islandsk fodboldspiller (målmand), der spiller for islandske Valur.

Schram har tidligere spillet for FC Roskilde og den nu lukkede klub FC Vestsjælland.

Klubkarriere

Sønderjyske
Den 13. juli 2019 blev det offentliggjort, at Schram skiftede til SønderjyskE. Han blev hentet ind som erstatning for reservekeeperen Nikola Mirkovic, der havde pådraget sig en skade. Han skrev under på en halvårig aftale gældende frem til slutningen af 2019.

Landsholdskarriere
Schram har dansk far og islandsk mor, og kunne på landsholdsplan have valgt at repræsentere både det danske og det islandske landshold. Han debuterede for Island den 8. februar 2017 i en venskabskamp mod Mexicos landshold. Han var en del af den islandske trup til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Island
Fodboldspillere fra Danmark
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra FC Roskilde
Fodboldspillere fra FC Vestsjælland
Personer fra Dragør
Fodboldspillere fra Lyngby Boldklub
Fodboldspillere fra Valur

Frederik Schram


A história da WWE remonta ao início dos anos 1950, quando foi fundada em 1953 como Capitol Wrestling Corporation (CWC). Ele passou por várias mudanças de nome ao longo dos anos, de CWC para World Wide Wrestling Federation (WWWF) em 1963 para World Wrestling Federation (WWF) em 1979 e para World Wrestling Entertainment (WWE) em 2002. Desde 2011, ele se autodenomina apenas como WWE.

A WWE é a maior promoção de wrestling profissional do mundo. Ele promoveu alguns dos lutadores e histórias de maior sucesso e apresentou algumas das lutas e momentos mais icônicos e significativos da história do entretenimento esportivo. Atualmente, a WWE exibe vários programas de alto nível, como Raw e SmackDown, em mais de 150 países, hospeda pelo menos 12 eventos pay-per-view por ano, incluindo WrestleMania, e realiza aproximadamente 320 eventos ao vivo por ano em todo o mundo. Em 2014, a WWE lançou a primeira rede de streaming 24 horas por dia, 7 dias por semana, que eventualmente exibiria toda a biblioteca de vídeos da WWE.

Capitol Wrestling Corporation

Primeiros anos (1953–1963)
As origens da WWE remontam à década de 1950, quando em 7 de janeiro de 1953, o primeiro show sob a Capitol Wrestling Corporation (CWC) foi produzido. Há alguma incerteza sobre quem foi o fundador da CWC. Algumas fontes afirmam que foi Vincent J. McMahon enquanto outras fontes citam o pai de McMahon, Roderick James "Jess" McMahon (que morreu em 1954) como o fundador original da CWC. A NWA reconheceu um indiscutível NWA World Heavyweight Champion que foi a várias promoções de wrestling profissional na NWA. O campeonato foi defendido em todo o mundo. A NWA geralmente promovia atiradores fortes como campeões, para dar credibilidade ao esporte trabalhado e se proteger contra traições. Enquanto faziam bons negócios no meio-oeste (a região central da NWA), esses lutadores atraíram pouco interesse no território da CWC. Em 1961, o conselho da NWA decidiu, em vez disso, colocar o campeonato no showman "Nature Boy" Buddy Rogers, uma atração muito mais eficaz na região.[8] O resto da NWA estava descontente com McMahon e Toots Mondt porque ele raramente permitia que Rogers lutasse fora do Nordeste. Mondt e McMahon queriam que Rogers mantivesse o NWA World Heavyweight Championship, mas Rogers não estava disposto a sacrificar seu depósito de $ 25.000 pelo cinturão do campeonato (os detentores do campeonato na época tinham que pagar um depósito para garantir que honrariam seus compromissos como campeão). Rogers perdeu o NWA World Heavyweight Championship para Lou Thesz em uma luta one-fall em Toronto, Ontário, Canadá, em 24 de janeiro de 1963, o que levou Mondt, McMahon e a CWC a deixar a NWA em protesto, criando a World Wide Wrestling Federation. (WWWF) no processo.[9][10]

Referências

WWE

História da WWE


මහාවංශය යනු පාලි භාෂාවෙන් රචිත ඓතිහාසික කාව්‍යයකි. එහි සඳහන් වන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු පිළිබඳ තොරතුරුය. විජයගේ පැමිණීමේ සිට මහසෙන් රජු සමය දක්වා (334 - 365) තොරතුරු එහි ඇතුළත් වේ.

මහාවංශයේ ප්‍රථම මුද්‍රිත සංස්කරණය හා ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය ජොර්ජ් ටර්නර් නම් ලංකා සිවිල් සේවයේ සිටි ඉතිහාසඥයා විසින් 1837 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. මෙහි ජර්මන්  පරිවර්තනය විල්හෙල්ම් ගයිගර් විසින් 1912 දී සම්පූර්ණ කරන ලදී. ඉන් පසු එය ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කරන ලද්දේ මේබල් හෙයින්ස් බොඩ් විසිනි.  ගයිගර් විසින් ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය සංශෝධනය කරන ලදී. සංස්කරණය කරන ලද ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය දැනට අන්තර් ජාලයේ දැකිය හැක.

බුද්ධාගම

මහාවංශය ආගමික තොරතුරු ඇතුළත් ආගමික ග්‍රන්ථයක් ලෙස නොසැලකුවේ වී නමුත් එය ඉතා වැදගත් බෞද්ධ ලියවිල්ලකි. එහි බුද්ධාගමේ පළමු ශාස්තෲන් වූ සිද්ධාර්ථ ගෞතමයන්ගේ සිට ශ්‍රී ලංකාවේ බෞද්ධ ඉතිහාසය දක්වා විස්තර ඉදිරිපත් කරයි. එහි බුදුන්ගේ පිරිනිවීමේ සිට බුදුන්ගේ ධර්මය නැවත සංස්කරණය කෙරුණු ධර්ම සංගායනාවන් කීපයක තොරතුරු ඇතුළත් කරමින් ඉන්දියානු බෞද්ධ ඉතිහාසය පිළිබඳ කෙටි විස්තරයක්ද ඉදිරිපත්  කරයි. මහාවංශයේ සෑම පරිච්ඡේදයක්ම අවසාන කරනු ලබන්නේ එය ලියන ලද්දේ "සැදැහැවතුන්ගේ පහන් සංවේගය උදෙසාය" යන්න යොදමිණි. එය එක්තරා අන්දමක මහාවිහාරයට අනුග්‍රහ දැක්වූ රජවරුන්ගේ යහපත් ක්‍රියාවන් පිළිබඳ එකතුවකි. කෙසේ වෙතත් පළමු ශ්‍රේණියේ ඉතිහාසඥයෙකු සහ පාලි භාෂාව පිළිබඳ ප්‍රමාණික දැනුමැත්තෙකු විසින් ලියන ලද මහාවංශය පාඨ ග්‍රන්ථයකට වඩා සැදැහැවතුන්ගේ පහන් සංවේගය උදෙසා ලියන ලද්දක් ලෙස සැළකේ.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Mahawamsa

[Sex
Sex
Category:මහාවංශය]]

ලංකා ඉතිහාසය-මහාවංශය යනු


Firenza may refer to:

 Oldsmobile Firenza, a 1982–1988 American compact car
 Vauxhall Firenza, a 1970–1975 British compact car
 Peavey Firenza, an electric guitar; see List of Peavey guitars#Guitars

See also
 Florence, Tuscany, Italy, a city (more properly, Firenze)

Firenza


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Bohunice enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Bohunice im Okres Levice.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Bohunice (Levice)

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Bohunice (Levice)


Raquel Vicente (nascida Raquel da Conceição Vicente; 20 de Setembro de 1995), também conhecida como R.C. Vicente, é uma escritora, editora e empresária portuguesa. É autora da saga de alta fantasia As Crónicas de Amindrius, Bérnia e Efendes (primeiro volume tradicionalmente editado a 20 de Setembro de 2021) e da saga de fantasia novo adulto A Ordem da Alcateia (primeiro volume editado a 20 de Fevereiro de 2023). Como empresária, é a fundadora do selo editorial independente Edições Velha Lenda (3 de Fevereiro de 2020), onde exerce funções como directora administrativa.

Biografia

Vida Pessoal
Raquel nasceu na cidade de Santarém, pertencente à província do Ribatejo, no dia 20 de Setembro de 1995. Filha de Luís, um profissional da construção civil, e de Carla, doméstica. Raquel possui um irmão nove anos mais novo, Simão (nascido no ano de 2004).

A escritora e empresária cresceu numa aldeia do concelho de Rio Maior. Perto dos seus onze anos, emigrou com os pais e o irmão para a Comunidade Castilla-La Mancha, em Espanha, onde residiu numa vila a poucos minutos da cidade histórica de Toledo. Frequentou as escolas Colégio María del Mar e I.E.S. Blas del Prado, na cidade de Camarena. Viveu em Espanha durante quatro anos.

Durante a sua infância, a escritora adquiriu uma forte paixão pelo imaginário graças às história que o pai inventava para a adormecer e a tantas outras que a mãe lhe lia. De tal forma que, aos cinco anos, engendrou o que viriam um dia a ser os personagens da sua saga de alta fantasia As Crónicas de Amindrius, Bérnia e Efendes. Esta paixão por universos imaginários aprofundou-se durante os quatro anos de vivência em Espanha, durante os quais, numa breve visita a Portugal, os pais lhe compraram aquele que seria o seu primeiro livro de literatura fantástica (A Espada de Fogo, do britânico Stuart Hill) e a obra que a introduziria ao género. Um gosto que se acentuou durante as suas aulas de Lengua Castellana, onde acabou por estudar obras de mitologia grega e Las Crónicas de La Torre da espanhola Laura Gallego García.

Após o seu retorno a Portugal, Raquel venceu, durante a adolescência, os seus primeiros prémios literários. Em 2012, ficou em primeiro lugar no III Concurso "Cartas de Amor" da Biblioteca Municipal Laureano Santos em Rio Maior. E repetiu a proeza em 2013, conquistando uma vez mais o primeiro lugar da sua categoria.

Anos depois, em 2019, a escritora veria o seu trabalho distinguido na obra Bairros de Lisboa, compondo a lista de vencedores do I Concurso Literário da Boutique da Cultura.

Carreira
R.C. Vicente começou a organizar os rascunhos do primeiro volume de As Crónicas de Amindrius, Bérnia e Efendes, o livro O Ressurgir dos Eternos Titãs, em 2005. Uma obra que reescreveu, editou e desenvolveu até ao ano de 2021. O seu início de carreira foi bastante difícil, marcado por uma tentativa de publicação independente da obra O Ressurgir dos Eternos Titãs, em 2017, e por outra publicação independente, sob pseudónimo, da obra infantil Sulmun e o Senhor do Inverno em 2018. Ainda assim, Raquel nunca desistiu.

Em 2020, confrontada com a precariedade do mercado editorial português, que se fechara para as obras nacionais e se dedicava quase com exclusividade às estrangeiras, resolveu dar uma volta radical à situação de todos os que pretendiam enveredar por uma carreira de autor profissional em Portugal e fundar a sua própria editora. Portanto, a 3 de Fevereiro de 2020, nasciam as Edições Velha Lenda: um selo independente, tradicional e profissional, e exclusivamente português.

À frente da sua própria editora, Raquel começou a exercer funções como editora e foi a responsável pela edição profissional de obras como Até Onde as Ondas nos Levarem e Amor na Porta da Frente da autora Andreia Ramos e da Saga Vida Censurada do professor Francisco Ramalheira.

Em Setembro de 2021, a escritora decide adicionar o seu livro O Ressurgir dos Eternos Titãs ao catálogo da Velha Lenda, conquistando o reconhecimento dos leitores, que ressaltam o mundo rico pela autora criado. Em Fevereiro de 2023, a escritora aventura-se numa fantasia mais leve e inserida no género novo adulto - O Perigeu da Lua Cheia.

A Velha Lenda
Raquel Vicente fundou as Edições Velha Lenda para criar novas oportunidades no mercado literário português e dar novas nuances à realidade de um escritor no seu país, trabalhando para tornar as carreiras de autores profissionais em algo possível. No selo Velha Lenda, defende obras de qualidade, escritas por portugueses, e sobre temas actuais.

Tomou como valores para a sua empresa a igualdade de direitos e o respeito. Faz de objectivos a aposta constante e sustentável em novos talentos, novas obras e em literatura sem preconceitos, mas sempre de encontro aos padrões de qualidade literária.

Trabalha até à actualidade como directora administrativa, sendo responsável pela gestão editorial do catálogo das Edições Velha Lenda.

Bibliografia

Contos

 Sulmun e o Senhor do Inverno, 2018

Sagas
As Crónicas de Amindrius, Bérnia e Efendes

 Volume 1: O Ressurgir dos Eternos Titãs, 20 de Setembro de 2021

A Ordem da Alcateia

 Volume 1: O Perigeu da Lua Cheia, 20 de Fevereiro de 2023

Premiações

 1º Lugar no III Concurso "Cartas de Amor" da Biblioteca Municipal Laureano Santos, 2012
 1º Lugar no IV Concurso "Cartas de Amor" da Biblioteca Municipal Laureano Santos, 2013
 Prémio Literário Boutique da Cultura "Bairros de Lisboa", 2019

Ligações Externas

 R.C. Vicente na Goodreads
 R.C. Vicente na Wook
 R.C. Vicente na Velha Lenda

Empresários de Portugal
Escritores de Portugal
Editores de Portugal

R.C. Vicente


مطعم بوابة دمشق هو مطعم يقع في محافظة ريف دمشق في سوريا افتتح في عام 2002. وقد دخل هذا المطعم موسوعة جينيس للأرقام القياسية كأكبر مطعم في العالم حيث أنه يتسع ل 6014 زبوناً في وقت واحد وهو ليس مطعم عادي بل منتزه. وقد كان يحمل هذا اللقلب من قبله مطعم تايلندي في بانكوك يتسع لـ 5000 زبون بفارق 1014 كرسي.

وتشغل مساحة المطعم ما يقارب (54000 مترا مربعا) ومساحة المطبخ الكبير (2500 مترا مربعا). لو نظرنا وتمعنا في هذه المساحة الشاسعة لعرفنا أن هناك ما لا يقل عن الفي موظف يقومون بخدمة الضيوف ويقدمون الأفضل في كل ثانية من عملهم لما يقارب (6014) زائرا وهو عدد كراسي المطعم، مع العلم أن المطعم يمتنع دوما عن تقديم المشروبات الروحية ويكتفي بتقديم العصائر والألبان والمثلجات والفواكه الطازجة.

أقسام المطعم

القسم الأول: في بداية مطعم زنوبيا وهو «القسم الشرقي» متمثلا بنائب المدير العام لشؤون المجموعات السياحية، حيث يقدم المشاوي العربية المذبوحة بالطريقة الإسلامية الصحيحة والمتبلات الدمشقية والسلطات على أنواعها وأطباق أخرى مختلفة وعديدة تشهي الناظر إليها. وهناك اللوحات الجدارية الملتفة حولك، كل لوحة منها تجعلك تعيش مع فصل من فصول السنة.

القسم الثاني: وهو الساحة الخارجية للمطعم، وهي مجهزة بالمقاعد ومفارش الطاولات، ناهيك عن الزهور التي تكاد تنطق وتحدثك عن جمال وسحر هذا المطعم وكل أصيص منها يلبس حلة زاهية الألوان سبحان الخالق الذي أبدع ورسم، وضعت بتناسق لتعطيك لوحات جمالية منها الصاعد ومنها المتدلي وكأنه أقمار مرصوصة من اللون الزهري إلى البنفسجي إلى الأبيض إلى البرتقالي البراق... جمال وتناسق يسحر اللب ويريح العين... والبحيرات التي تشغل مساحة رائعة تتراقص مياهها على أنغام تنبعث منها عند تدفقها بغزارة تشتهي نفسك لو أنك تتقدم لتروي عطشك من مائها الرقراق الصافي... ويلفت انتباهك عدداً كبيراً من التماثيل والمنحوتات الحجرية المتواجدة إما ضمن البحيرات أو منفردة تمثل لوحة جميلة... وما يبهر نظرك أيضا هذه المنحوتات والجدران الصخرية الآخذة أشكال عدة والتي تحمل اللون الترابي المحمر كأنها آثار اكتشفت منذ الأزل.

القسم الثالث: وهو المطعم الصيني واستغرق العمل الزخرفي والفني في هذا القسم عامان كاملان، قام برسمه وزخرفته فنانون مختصون في هذا النوع من الزخرفة المذهبة والتي تتشكل بأشكال مختلفة كالتنين والفيلة والقبب الجميلة والزهور على جميع أشكالها مفروشة على الجدران والسقف وبداخل الطاولات والكراسي الباسطة مقعدها لترتاح عليه، وهذا القسم له مطبخه والذي يشغل مساحة لا بأس بها، ويحتوي على جميع الأطعمة الصينية المتنوعة الذيدة الشهية الرائحة والطعم.

القسم الرابع: وهو المطعم الهندي حيث يجد الزائر المأكولات الهندية المتنوعة والتي تحمل رائحة شهية للبهارات الهندية الأصلية، وهذه الأطباق المنتقاة بعناية لتتناسب والمكان المقدمة فيه.

بلغت كلفة بناء مطعم بوابة دمشق حوالي 40 مليون دولار أمريكي وقد افتتح عام 2005م ويعمل به (بالحد الأقصى صيفا) حوالي 1800 موظف للخدمة في كافة أقسام المطعم الذي أستحق عن جدارة تصنيف أكبر مطعم في العالم، يقدم المطعم بشكل رئيسي الأطباق العربية التقليدية وال مأكولات سورية - المأكولات الشامية والمأكولات العالمية وتم إضافة قسمان جديدان له يقدمان الأطباق الصينية والهندية.

يمتلك المطعم عائلة السمان وتبلغ مساحته حوالي 54 دونما. ويتميز طابعه المعماري بواجهة مستوحاة من آثار مدينة تدمر الأثرية السورية في حين أنه يتألف من الداخل من مجموعة من المعالم والنوافير والبرك المائية التي تخللها طاولات للزبائن في الهواء الطلق. كما توجد فيه مجموعة من ألعاب الترفيه للأطفال، إضافة للحدائق والأبنية والتشكيلات الرائعة في ارجاء الوقع الرائع.

وصلات خارجية
 موقع البي بي سي

المراجع
 جريدة الشرق الأوسط  1
 موقع بوابة دمشق  2

مصادر

تأسيسات سنة 2002 في سوريا
مطاعم دمشق
معالم دمشق
موسوعة غينيس للأرقام القياسية

بوابة دمشق (مطعم)


الخلاف السني الشيعي هو خلافٌ دينيٌّ تاريخيٌّ بين أكبر طائفتين إسلاميتين: أهل السنةِ والجماعة والشيعة. يرتكزُ الخلافُ على عدة محاور: منها العقدي، ومنها الفقهي. يعود أصلُ الخلافِ إلى النزاع حول الأحقية بخلافة النبي محمد. حيث يعتقد السنة أن خليفة محمد يجب أن يكون أبو بكر وعمر، بينما يرى الشيعة أن خليفته يجب أن يكون علي بن أبي طالب. زادت شدّة الخلاف بعد معركة كربلاء التي قُتل فيها الحسين بن علي وأهل بيته.

الخلاف الرئيسي

تكمن نقطة الخلاف الرئيسية في تعيين الخليفة الشرعي للنبي محمد بعد وفاته. ففي حين يؤمنُ السُنَّة بأن النبي محمد مات ولم يحدد للأمة الإسلامية خليفةً من بعده، ونتيجةً لذلك اجتمع بعضُ الصحابة لاختيار الخليفة في سقيفة بني ساعدة، يرى الشيعة أن الرسول قد أعلن أن الخليفة من بعده علي بن أبي طالب بالإضافة إلى أحد عشر خليفة من نسله في عدة مواقف، من أبرزها حديث الغدير وحديث الخلفاء الاثني عشر.

العقيدة

العصمة

يرى الشيعة بأن الله أعطى للأنبياء العصمة ثم للأئمة ليكونوا دليلاً للمسلمين ومرجَعهم. بينما يعتقد السنة بأن العصمة للأنبياء فقط.

الصحابة وأمهات المؤمنين

بينما يعتقد كلا الشيعة والسنة بأن الصحابة بشر يخطؤون ويصيبون، إلا أن الشيعة يعتقدون بأن الصحابة منهم العادل والفاضل، ومنهم المنافق والفاسق. بينما يرى السنة بأن الصحابة كلهم عدول والترضي عنهم واجب. ويعتقدون أن أفضل الناس بعد الأنبياء هم أبو بكر ثم عمر ثم عثمان ثم علي بن أبي طالب، ثم باقي الصحابة حسب الأفضلية. بينما يكفر أغلب الشيعة أبو بكر وعمر وعثمان،  ويرى أغلب الشيعة أن أمهات المؤمنين منزهاتٌ عن الفواحش. إلا أنّ عائشةَ خالفت شرع الله بخروجها على إمام زمانها ولم تحقن دماء المسلمين وكانت تؤذي الرسول. بينما يترضى السنة عنها ويعتبرونها من أحب الناس إلى الرسول، وزوجته في الجنة.

الاستغاثة والتوسل

يرى الشيعة جواز الاستغائة بالعباد الصالحين كالأئمة والأنبياء ويخالفهم علماء السنة في ذلك. فمنهم من يرى جواز التوسل بالأنبياء والصالحين، ومنهم من يرى جواز التوسل بالنبي محمد فقط، ومنهم من يحرم التوسل تحريمًا مُطلقًا.

المهدي المُنتظر

يتفق كلا الطرفين على ظهور شخص صالح سوف يملئ الأرض عدلًا ويُدمر قُوى الفساد ويلقب بالمهدي لكنّهم يختلفون حول شخصيته. حيث يعتقد الشيعة أن المهدي هو محمد بن الحسن وهو الإمام الثاني عشر المولود عام 874م والذي منحه الله معجزة طول العمر وهو حي يرزق وسوف يعلن عن وجوده عندما يحين الوقت ليملئ الأرض عدلًا. بينما يعتقد السنة بأن المهدي هو شخص اسمه محمد ويكون من نسل فاطمة الزهراء وأنه هو نفسه لن يعلم بأنه المهدي في بداية حياته.

الفقه
تكمن أهم النقاط الخلافية الفقهية بين الشيعة والسنة في:

التاريخ
يرى البعض أن جذور الخلاف الرئيسي بين السنة والشيعة تعود إلى أكبر وأول أزمة مر بها التاريخ الإسلامي وهي الفتنة التي أدت إلى مقتل عثمان بن عفان. هذه الفتنة وما خلفته وراءها من نزاعات عنيفة لا سيما بين معاوية بن أبي سفيان وعلي بن أبي طالب الخليفة الراشدي الرابع كانت السبب الرئيس لتفتت المسلمين. كان الموقفُ الأساسي لمعظم الصحابة هو محاولةَ إنهاء الفتنة وأخذ موقفٍ حيادي من النزاع. أكبر من مثّل هذا الاتجاه: عبد الله بن عمر الذي صرح بهذا الموقف مرات عديدة. هذه الحيادية، وإن كانت تميل في الكثير من الأحيان لإعطاء الأحقية في النزاع لعلي دون معاوية، إلا أنها في النهاية تنحو نحو المساواة بين كافة الصحابة وعدم الخوض في تفسيق أحد أخذاً بالحديث المنسوب للنبي: أنّ (المجتهد إذا أخطأ فله أجر، وإذا أصاب فله أجران). فالانقسام في تلك الفترة بدأ على أنه سياسي، والبعض يرى أن لعبد الله بن سبأ ضلع كبير في الفتنة. لكن الخلاف أصبح عقائدياً، والبعض يتهم الدولة الصفوية بإثارة الخلافات العقائدية بين المسلمين، وأول من تطرق إلى هذا هو حسن العلوي في كتاب دماء على نهر الكرخة. ومن رواد هذا الرأي أيضاً علي شريعتي. ويرى حسن العلوي أن مخابرات الشاه محمد رضا بهلوي هي من اغتال علي شريعتي بسبب رأيه هذا.

الصدامات والصراع
على مدار التاريخ حدثت العديد من الصدامات بين الشيعة والسنة تبادل فيها كلا الطرفين الاتهامات. فيرى الشيعة اضطهاداً سنيّاً لهم في التاريخ، خصوصاً في العصر الأموي والعباسي والعثماني. كردة فعل، قامت ثورات شيعية أشهرها ثورة القرامطة وثورة النفس الزكية وغيرها. لكنَّ الصدام الذي تسبب في شق وحدة المسلمين كما يرى حسن العلوي وعلي شريعتي هو صراع الدولة العثمانية مع نظيرتها الصفوية. فالدولة الصفوية استغلت اضطهاد العثمانيين للشيعة واستمالت بعض رجال الدين البارزين في تلك الفترة أمثال علي الكركي الذي أصبح الحاكم الفعلي في زمن الشاه طهماسب، فعمل على تأليف كتابه الشهير (نفحات اللاهوت في شتم الجبت والطاغوت) الذي اعتبره الكاتبان حسن العلوي وعلي شريعتي بداية الخلاف العقائدي. ويقول حسن العلوي أن المرجع الشيعي في النجف في تلك الفترة إبراهيم القطيفي عارض بشدة علي الكركي وصنف حسن العلوي إبراهيم القطيفي في خانة التشيع العلوي.

الصراع في العصر الحديث

في العصر الحاضر ساعدت الثورة الإسلامية في إيران الجماعات الشيعية في الدول العربية على تأجيج الخلاف بين السنة والشيعة بعد فشل الثورة في الخروج من حدود إيران كما أخذت المواجهة بين السنة والشيعة تتراوح بين صراع فكري يتمثل في محاولة استقطاب الفريقين لأكبر كم من الأتباع من الفريق الآخر، إلى الصراع السياسي والمواجهات المسلحة. على سبيل المثال يعزي المحللون التفجيرات في المدن العراقية نتيجة صراع بين الجماعات السنية مثل تنظيم القاعدة وغيرها وبين التيار الشيعي الصدري وكذلك الصراع بين الحكومات السنية وجماعات حزب الله الشيعية في لبنان والبحرين والكويت، وسبب هذا الصراع رغبة كل جماعة فرض سيطرة مذهبها في أوسع نطاق ممكن من العراق والدول المحتوية على نزاعات وربما بتأثيرات إقليمية كما يراه المحللون مثل محاولة تمثيل نفوذٍ سياسي لايران في الدول العربية. وكذلك التمييز الديني الذي يعانيه الشيعة من الإثناعشرية والإسماعيلية في المملكة العربية السعودية

المواقف تجاه أطراف الخلاف
كانت هناك فتاوى سنية في تكفير الشيعة، فبعض علماء المدرسة السلفية يكفرون شخصيات بارزة في الطائفة الإثنا عشرية.

وهناك من السلفية من يعارض التقارب ويرفضون المعتقد الإثنا عشري مستندين لأقوال قدامى علماء السنة مثل: البخاري  ومالك  والقرطبي  وأحمد بن حنبل  وابن كثير ، وأئمة السنة من الصوفية مثل أبوحامد الغزالي  وعبد القادر الجيلاني ، وأبو الحسن الأشعري  والإسفراييني ، بل وقد زاد البعض وأفتى بجواز قتل الشيعة، أمثال ابن كمال في عهد الدولة العثمانية، وابن جبرين (1933-2009)

المعتدلون
هناك معتدلون من الطرفين. قال حسن العلوي عن محمد حسين فضل الله انه شكك في كثير من الروايات التي تبغض الصحابة وأيضاً كان لمحمد حسين كاشف الغطاء رأي مختلف واتضح هذا جلياً في كتاب أصل الشيعة وأصولها، وعبد الحسين شرف الدين
و هناك أيضا المؤرخ الشهير هاشم معروف الحسني وغيرهم، وأصدرت إيران قرارها بمنع طباعة ثلاثة أجزاء من بحار الأنوار لمحمد باقر المجلسي الذي يسئ للصحابة.
قام العديد من العلماء بمحاولة إقامة تقريب بين المذاهب بدأها محمد عبده وجمال الدين الأفغاني وتبلورت بتأسيس جمعية التقريب بين المذاهب.
و شجع العديد من علماء السنة هذا الإتجاه مثل محمود شلتوت، وأصدر الأزهر فتواه الشهيرة بصحة التعبد بالمذهب الإباضي والشيعي الإثناعشري والزيدي

وحول فتوى الشيخ شلتوت دار جدل حيث أنكرها الشيخ القرضاوي،  في حين أكد آخرون على وجودها مثل الباحث المصري عصام تليمة في موقع إسلام أونلاين.

ومن مبادرات التقريب ما قام به الناشط السعودي الشيخ مخلف بن دهام الشمري عندما ترأس وفدًا سنيًا للصلاة في أحد مساجد الشيعة بمدينة القطيف شرق السعودية حيث قابلها الشيعة هناك بتجاوب حيث قاموا بدورهم بالصلاة في أحد مساجد السنة، وقد شكلت هذه المبادرة حدثًا ملفتًا في بيئة يصفها البعض بالتشدد.

المستبصرون

المُستبصر مصطلح يطلق على من يتحول من أحد الأديان أو المذاهب الإسلامية إلى المذهب الشيعي الإمامي الإثني عشري الجعفري الذي يعمل بفقه أهل بيت النبي من عبادات ومعاملات حسب المعتقد الإثني عشري.

الحجاب واللباس
ترتدي النساء السنة والشيعة الحجاب. ترتدي النساء الشيعيات المتدينات الأسود والأصفر تقليديًا كما تفعل بعض النساء السنيات في الخليج. كما يرتدي بعض الزعماء الدينيين الشيعة رداء أسود. ترتدي النساء الشيعية والسنة الحجاب بشكل مختلف. يؤكد بعض علماء السنة على تغطية الجسم كله بما في ذلك الوجه في الأماكن العامة، بينما يستثني بعض العلماء الوجه من الحجاب. يعتقد الشيعة أن الحجاب يجب أن يغطي محيط الوجه وحتى الذقن. مثل السنة، تستخدم بعض النساء الشيعيات، مثل أولئك في إيران والعراق، أيديهن لعقد الشادور الأسود، من أجل تغطية وجوههن في الأماكن العامة.

آراء العلماء

سني

 الشيخ محمود شلتوت: في فتوى أعلن الشيخ شلتوت أن العبادة طبقًا لعقيدة الشيعة الإثني عشريا صحيحة معترفًا بالشيعة كمدرسة إسلامية.
 محمد سيد طنطاوي: «أظن أن من آمن أن لا إله إلا الله وأن محمدا رسوله فهو مسلم قطعا. لذلك ظللنا نؤيد منذ فترة طويلة عبر الأزهر العديد من الدعوات للتوفيق بين المذاهب الإسلامية. على المسلمين أن يعملوا على توحيد الصفوف وحماية أنفسهم من الانقسام الطائفي الطائفي. لا شيعي ولا سني. كلنا مسلمون. مع الأسف العواطف والأفكار المسبقة التي يلجأ إليها البعض هي سبب تفكك الأمة الإسلامية.»
 الشيخ محمد الغزالي: واجب كل المسلمين أن يتحدوا ضد أعداء الإسلام ودعايتهم.
 الشيخ عبد المجيد سالم: بعث الشيخ عبد المجيد سالم رسالة إلى آية الله بروجردي، كتب: «أول ما يفرض على العلماء، شيعة وسنة، هو إزالة الفتنة من أذهان المسلمين. »
 قال الدكتور وصال نصر مفتي مصر: «نسأل الله وحدة بين المسلمين وإزالة كل عداوة وخلاف وخلاف في مرافعات الفقه بينهم.»

شيعي

 آية الله سيد حسين بروجردي: بعث آية الله بروجردي برسالة إلى الشيخ عبد المجيد سالم مفتي السنة والمستشار السابق لجامعة الأزهر وكتب فيها: «أسأل الله تعالى أن يبدل الجهل والانفصال بين المدارس الإسلامية المختلفة. بين بعضنا البعض، للمعرفة الفعلية واللطف والتضامن.»
 آية الله روح الله الخميني: «الوحدة مع المسلمين السنة واجب علي المسلمين»
 آية الله السيد علي خامنئي: قال آية الله خامنئي في فتوى حول إثارة الفتنة: «بالإضافة إلى أن الخلاف مخالف للقرآن والسنة، فهذا يضعف المسلمين. فالشقاق حرام.»
 آية الله علي السيستاني: (في إجابة السؤال: «هل من يقول الشهادة ويصلي ويتبع إحدى المذاهب الإسلامية مسلم؟ أجاب آية الله السيستاني: «كل من قال شهاده يعمل كما تصف ولا يعادي أهل البيت فهو مسلم.»

انظر أيضًا
 الخلاف حول يزيد بن معاوية
 الخلاف السلفي الأشعري
 طائفية عبر الإنترنت
 الهلال الشيعي
 الوحدة الإسلامية
 فتوى شلتوت

مراجع

أهل السنة والجماعة
الشيعة
تاريخ إسلامي

مواضيع خلافية متعلقة بالإسلام

خلاف سني شيعي


este un idol japonez, actriță și un race queen.

Filmografie

Filme
 2007  (椿三十郎?)
 2006 Kamen Rider Kabuto: God Speed Love
 2004 A Litre of Tears
 2005 Gurozuka

Filme de anime
 2006 Bleach: Memories of Nobody

Seriale TV
 2002 Kamen Rider Ryuki as Megumi Asano.
 2006 The School of Water Business
 2011 Kamen Rider OOO (cameo)

Legături externe
 [dead link]

 Chisato Morishita official blog (Japanese)
 Morishitachisato.com (Japanese)
Nașteri în 1981
Gravure idol japoneze
Actrițe de dublaj japoneze
Oameni în viață

Chisato Morishita


Walter Joyce (født 10. september 1939, død 29. september 1999) var en engelsk fodboldspiller (winghalf) og senere -træner.

Joyce spillede de første ti år af sin karriere hos Burnley, som han i 1960 vandt det engelske mesterskab med. Senere skiftede han til ærkerivalerne Blackburn Rovers og repræsenterede også Oldham Athletic.

Joyce var i tre sæsoner efter sit karrierestop manager for Rochdale.

Titler
Engelsk mesterskab
 1960 med Burnley

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra England
Fodboldspillere fra Oldham Athletic A.F.C.
Fodboldspillere fra Blackburn Rovers F.C.
Fodboldspillere fra Burnley F.C.
Fodboldtrænere fra England
Personer fra Oldham

Walter Joyce


En hyldest til de gamle, eller: Satie i høj sø er en dansk kortfilm fra 1974, der er instrueret af Peter Thorsboe.

Handling

Medvirkende
 Hans W. Petersen - Eric Satie
 Lulu Ziegler - Gertrude Stein

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1974
Film om alderdom
Kortfilm fra Danmark


An Epidendrum cuneatoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson ngan Eric Hágsater. An Epidendrum cuneatoides in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum cuneatoides


Bušelića kula, srednjovjekovna kula u Tučepima.

Povijest
Sagrađena je u Gornjim Tučepima u 17. stoljeću iznad zaseoka Bušelićâ. Podignuta je na povišenoj kamenoj glavici usred maslinika pa je zasigurno imala strateški položaj. Kula pravokutnog tlocrta sačuvana je danas do visine prvog kata, a kameni svod nad prizemljem je srušen i naziru mu se samo tragovi. Kulu se datira u 17. stoljeće, u razdoblje kada se je lokalno stanovništvo vlastitim naporima branilo od Turaka. Smatra ju se vrijednim primjerom obrambenog graditeljstva makarskog područja.

Zaštita
Pod oznakom Z-5459 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, profana graditeljska baština, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Tučepi
Utvrde u Hrvatskoj
Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Bušelića kula


Die N182 ist eine französische Nationalstraße, die 1824 zwischen der N13 westlich von Bonnières-sur-Seine und Rouen festgelegt wurde. Sie geht auf die Route impériale 35 zurück. Ihre Länge betrug 66 Kilometer. 1933 erfolgte die Verlängerung bis Le Havre, indem sie die im gleichen Jahr festgelegte N312 übernahm, die zeitgleich eine neue Trasse erhielt. Dabei stieg die Länge auf 147,5 Kilometer. Bei der Reform 1949 gab sie den Abschnitt zwischen Bonnières-sur-Seine und Rouen an die N13BIS ab. 1973 wurde der Abschnitt zwischen der N182BIS und Rouen abgestuft und die N182 übernahm die Trasse der N182BIS komplett, sowie die der N810 zwischen der N182BIS und Pont-Audemer. Ab 1971 zweigte bei Saint-Aubin-sur-Quillebeuf eine neue D179 ab, die zur A13 bei Bourneville führte. Diese war ab 1982 eine Schnellstraße mit getrennten Fahrbahnen und 1987 wurde auf diese dann die N182 verlegt. 1974 ging zwischen der N182B und Harfleur eine Schnellstraße mit einer Fahrbahn in Betrieb, die als A15 ausgeschildert wurde. 1985 wurde die zweite Fahrbahn in Betrieb genommen und 1986 erfolgte die Verlängerung der Autobahn A15 bis zur Brückenrampe der Pont de Tancarville. Es erfolgte daher 1987 die Abstufung des Parallelabschnittes der N182. 1992 wurde die N182 von der Südrampe der Brücke bis zur A13 in A131 umgenummert, 1994 folgte die Umnummerierung der A15 in A131. Seitdem existiert die N182 nur noch als Verbindungsstück der A131.

N182A

Die N182A war von 1933 bis 1973 ein Seitenast der N182, der von dieser in Heudebouville abzweigte und nach Louviers führte. Ihre Länge betrug 5 Kilometer. Ab 1973 wurde sie als N155 ausgeschildert und 2006 abgestuft. 1949 übernahm die N13bis ein Teil der N182, sodass die N182A ab da keine direkte Kreuzung mit ihrer Stammstrasse hatte.

Streckenverlauf

N182B
Die N182B war von 1933 bis 1959 ein Seitenast der N182, der von dieser östlich von Gonfreville-l'Orcher abzweigte und zum Seineufer lief, wo sich ein Fähranleger befand. Mit der Eröffnung der Pont de Tancarville wurde die Fähre eingestellt und die Straße zur Kommunalstraße abgestuft. Die Fähre verband die N182B mit der N312A. 1933 war sie zuerst Teil der N180A, die im gleichen Jahr auf drei Nationalstraßen aufgeteilt wurde.

N182BIS
Die N182BIS entstand 1959 mit der Eröffnung der Pont de Tancarville. Sie zweigte an der Nordrampe von der über die Brücke laufenden westlich N810 ab und führte zur N182, die am Nordufer der Seine unter der Brücke entlang lief. Sie wurde 1973 Teil der N182, als diese auf eine Führung über die Brücke gelegt wurde.

Weblinks
 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen (französisch)

182
Straße in der Île-de-France
Straße in der Normandie
Route nationale 0182

Route nationale 182


Præstekraven er en dansk naturfilm fra 1954.

Handling
Præstekraven er en lille fugl, der lever ved vandet. Den har en hvid og en sort ring omkring halsen; hos den hvidbrystede præstekrave er den sorte ring dog afbrudt foran. Præstekraven kommer til Danmark fra middelhavslandene i marts måned. Den bevæger sig mest i løb og søger sin føde i sand og mudder. Reden er en forddybning i sandet, og hannen og hunne skiftes til at ruge.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Naturfilm fra Danmark
Danske film fra 1954

Præstekraven


An Gasteria ellaphieae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Van Jaarsv.. An Gasteria ellaphieae in nahilalakip ha genus nga Gasteria, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gasteria

Gasteria ellaphieae


An Trisetum ciliare in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pál Kitaibel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karel Domin. An Trisetum ciliare in nahilalakip ha genus nga Trisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Trisetum

Trisetum ciliare


ظهر مصطلح «الكومنولث» في القرن الخامس عشر. وهي كلمة أصلها بمعني الثروة المشتركة  أو الرخاء الجماعي  من المعني القديم لكلمة ثروة  التي تعني السعادة أو الرخاء . ويعني المصطلح حرفياً الرخاء الجماعي. ولذلك فإن مصطلح الكمنولث يُطلق على دولة أو دولة يحكمها الشعب من أجل الشعب على عكس الدولة السلطوية التي تحكم من أجل طبقة معينة من الملاك. ولكن في الوقت الحاضر فالمصطلح أكثر عمومية ويعني تجمع سياسي (من أكثر من دولة).

أمثلة

 دول الكومنولث
 اتحاد الدول المستقلة

مراجع

نظم الحكومات
ديمقراطية

كومنولث (مصطلح)


Koninklijk o Koninklijke (pronounciado [ˌkɔnɪŋkləkə], español: Real, de la realeza) es un título honorífico otorgado a ciertas compañías y organizaciones sin ánimo de lucro en Bélgica y los Países Bajos por el Rey o la Reina de cada país. El primero en utilizarlo, en 1807, fue Luis Bonaparte, rey de los Países Bajos en ese momento, quien concedió el título a asociaciones culturales. Las compañías premiadas con el título de Koninklijk pueden escoger utilizar el título inglés Royal en su lugar.

En los Países Bajos

El monarca tiene el derecho de otorgar el título real a una compañía u organización.

Condiciones
Para ser merecedor del nombramiento, la compañía u organización debe reunir las siguientes condiciones:
 Tiene que ser líder en su campo de actuación.
 Debe tener importancia nacional.
 Debe tener al menos 100 años de antigüedad (en principio).
Otra norma es que el monarca concederá un solo título real por rama de negocio. Las corporaciones médicas o financieras están excluidas, así como las organizaciones con objetivos políticos o religiosos.

Petición
La petición de concesión del título debe ser efectuada desde el ayuntamiento de la sede de la organización que pretende obtener el título. El ayuntamiento envía la petición al comisionado de la reina en la provincia donde se encuentre la municipalidad. Este último lleva a cabo una investigación en profundidad sobre la organización peticionaria entre los ministerios y la cámara de comercio. El comisionado envía a continuación el archivo a la reina, quien tomará su decisión tras consultar a un consejo especial.

Una vez que la reina concede el título real, la compañía u organización se compromete a conservar con cuidado los documentos entregados (el decreto real, el diploma y el expediente).

La petición del título de Koninklijk debe realizarse en vísperas de algún aniversario especial de la organización (100 años, 125 años, etc.).

El título se entrega, en principio, por un periodo de 25 años. También se deberá renovar la petición del título en el caso de que la sociedad sea absorbida o si se fusiona con otra compañía.

Ejemplos
La mayoría de compañías holandesas cuyo nombre comienza por K son compañías Koninklijk (KPN, KLM) al igual que asociaciones como la Real Asociación de Fútbol de los Países Bajos (KNVB).

Royal Dutch Shell eligió utilizar el título inglés.

Los grupos Douwe Egberts, Philips, Grolsch y Ahold utilizan el término Koninklijk en su denominación oficial pero no en sus comunicaciones. Ahold, sin embargo, utiliza la corona real en su logotipo.

La compañía TNT utiliza la corona real sólo en los Países Bajos.

Edificios importantes como el teatro Schouwburg en La Haya o el palacio real de los Países Bajos también recibieron el Koninklijk.

Según la página de la fundación real, 550 compañías, organizaciones e instituciones ostentaban el título real en los Países Bajos en 2006. En 2007 se celebraron los 200 años de existencia de este reconocimiento con una serie de actos bajo el nombre de Royal Dutch 2007

En Bélgica
El Rey de los belgas puede otorgar el título a una compañía o asociación que haya existido en Bélgica al menos durante cincuenta años, aunque se hacen contadas excepciones en casos de gran importancia para la sociedad.

Véase también

 Decreto Real (Reino Unido)
 Listado de compañías con el título Koninklijk (Wikipedia en neerlandés)

Enlaces externos
 El título de "Royal" Página web de la Casa Real Neerlandesa. (en inglés)

Títulos
Palabras y frases en neerlandés

Koninklijk


Tempus fugit er et latinsk udtryk, som betyder "tiden flygter" (fejloversat til "tiden flyver" eller "iler"). Udtrykket stammer fra Vergils Georgica: "Sed fugit interea, fugit irreparabile tempus", "Men i mellemtiden flygter den uerstattelige tid".

Udtrykket ses som motto på ure og solure. Sætningen står skrevet på gamle bornholmerure. Det bruges i moderne kultur som titel på album, sange, band, bøger og tv-afsnit.

Referencer

Eksterne henvisninger

Latinske vendinger

Tempus fugit


Möðruvallabók ya da AM 132 fol 14. yüzyıldan kalma bir İzlanda el yazmasıdır. Aşağıdaki sıra dahilinde İzlanda sagaları içerir:

 Njáls saga
 Egils saga
 Finnboga saga ramma
 Bandamanna saga
 Kormáks saga
 Víga-Glúms saga
 Droplaugarsona saga
 Ölkofra þáttr
 Hallfreðar saga
 Laxdœla saga
 Bolla þáttr Bollasonar
 Fóstbrœðra saga

14. yüzyıl kitapları
Orta Çağ edebiyatı

Möðruvallabók


Curaçao (; Papiamento: Kòrsou), Karayip Denizi'nin güneyinde ve Venezuela'nın kuzeyinde yer alan bir ada. Hollanda Krallığı'nı meydana getiren dört ülkeden biridir. Başkenti Willemstad şehridir. Yüzölçümü  olan adanın nüfusu 150.000'den fazladır.

10 Ekim 2010'dan önce Hollanda Antilleri'nin bir parçasıydı.

Toplum yapısı

Toplum
Adada (çoğunluğu başkent Willemstad'da olmak üzere) yaklaşık 150 bin kişi yaşar. Halkın çoğunluğu Afrika kökenli olup Arap (Lübnan), Çin, Hint, Avrupa, Kolombiya, Venezuela kökenli kişiler de vardır.

Dil
Halkın dili Papiamento olmasına karşın, resmî dil 2007'ye dek yalnızca Felemenkçe iken, o yıl Papiamento da ikinci resmî dil olarak eklenmiştir. 2001 sayımına göre, toplumun %81'i evde Papiamento konuşurken %8'i Felemenkçe, %6'sı İspanyolca, %3'ü İngilizce ve %2'si de öteki dilleri konuşmaktadır.

Din
2001 sayımına göre, Curaçao toplumunun %80,1'i Katolik, %4,6'sı dinsiz, %3,6'sı Protestan, gerisi de öteki dinlerdendir.

Siyaset
Curaçao'nun politikası, sosyo-ekonomik eşitsizliklerin yarattığı gerilimleri ve sömürgecilik ve Atlantik Köle ticaretinin mirası olan ırksal hiyerarşileri yansıtır. Sömürgecilik ve Curaçao ile Hollanda arasındaki süregiden siyasi ilişki de gerginliklerin olduğu bölgelerdi. 10 Ekim 2010 tarihinde yapılan referandumun ardından Curaçao, Hollanda Krallığı'nın bir parçası olarak özerk bir ülke oldu. Referandum öncesinde, Venezuela kıyılarındaki Karayipler'deki ada ülkesi Hollanda Antilleri'nin bir parçasıydı. Sint Maarten adası da özerk hale gelirken, daha az nüfuslu Karayip Hollandası olarak adlandırılan Bonaire, Sint Eustatius ve Saba adaları Hollanda tarafından yönetilen belediyelerdir.

Ekonomi
Curaçao'da açık deniz petrol platformu Willemstad'ın tarihi bölgesi, 1997'de UNESCO tarafından Dünya Mirası ilan edildi.

Curaçao açık bir ekonomiye sahiptir. Turizm, uluslararası ticaret, nakliye hizmetleri, petrol arıtımı, depolama (petrol ve bunkering) ve uluslararası finansal hizmetler en önemli sektörlerdir. Dünyanın en büyük petrol sahası hizmetleri şirketi olan Schlumberger, Curaçao'da kuruldu. Isla petrol rafinerisinin, Curaçao'nun dünyanın kişi başı CO2 emisyonu açısından en yüksek beş ülkesindeki konumundan sorumlu olduğu iddia ediliyor.

Sint Maarten ile birlikte Curaçao, para birimi olarak Hollanda Antilleri guldeni kullanıyor. Ekonomisi, gelişmiş yaşam standardını destekleyerek, kişi başına düşen GSYİH (PPP) açısından dünyada 46. ve kişi başına düşen nominal GSYİH açısından dünyada 27. sırada yer alan yüksek yaşam standardını desteklemektedir. Curaçao, Dünya Bankası tarafından tanımlanan yüksek gelirli bir ekonomiye sahiptir. Willemstad limanıyla ilgili faaliyetler (Serbest Ticaret Bölgesi gibi) ekonomiye önemli katkı sağlamaktadır. Hükûmetin ekonomisini daha çeşitli hale getirme hedefine ulaşmak için, daha fazla yabancı yatırım çekmek için çaba harcanmaktadır. "Açık Silahlar" politikası olarak adlandırılan bu politika, bilgi teknolojisi şirketlerine yoğun bir şekilde odaklanmaktadır.

Turizm

Curaçao ekonomisinde turizm önemli bir rol oynarken, diğer Karayip ülkelerine göre turizme daha az bağımlıdır. Çoğu turist Hollanda, doğu Amerika Birleşik Devletleri, Güney Amerika ve diğer Karayip Adaları kökenlidir. 2013 yılında 610.186 kruvaziyer yolcu ile Karayipler'de bir önceki yıla göre % 41.4 artışla lider konumdadır. Hato Uluslararası Havalimanı 2013 yılında 1.772.501 yolcu aldı ve yakın zamanda 2018 yılına kadar havalimanını bölgesel bir merkeze dönüştürmeyi amaçlayan toplam 48 milyon dolarlık sermaye yatırımı açıkladı.

Haziran 2017'de ada, büyük bir çevrimiçi forum olan Cruise Critic tarafından Güney Karayipler'deki En İyi Yolculuk Hedefi seçildi.

Emek
2016 yılında bir İşgücü Anketi (LFS) işsizlik oranının % 13,3 olduğunu belirtti. 15-64 yaş arası sakinler için istihdam oranı % 70,4'tür.

Galeri

Kaynakça

Hollanda Krallığı'na bağlı Karayip ülkeleri
Hollanda Antilleri'nin adaları
Ada ülkeleri
Felemenkçe konuşan bölgeler ve ülkeler
İngilizce konuşan ülkeler
1954'te kurulan bölgeler ve ülkeler
2010'da kurulan bölgeler ve ülkeler
1954'te Hollanda Antilleri'nde kurulan oluşumlar
2010'da Karayipler'de kurulan oluşumlar
2010'da Hollanda'da kurulan oluşumlar
2010'da Kuzey Amerika'da kurulan oluşumlar

Curaçao


Jiří Šedivý, né le  à Prague, est un homme politique et ambassadeur tchèque. Depuis mai 2020, il est directeur exécutif de l'Agence Européenne de Défense.

Biographie

Situation personnelle

Parcours politique

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Gouvernement Topolánek I

Naissance en août 1963
Naissance à Prague
Ministre tchèque de la Défense
Personnalité politique tchèque
Ministre tchèque
Naissance en Tchécoslovaquie

Jiří Šedivý


Famous Five es un EP de la banda Lordi creado en 2008 de forma digital, por lo que sólo está disponible para su descarga en formato digital y no ha sido publicado en formato CD. Incluye cinco canciones de éxito de Lordi entre los años 2002–2006. El EP fue lanzado por contrato de grabación de Lordi con Drakkar Entertainment.

Lista de canciones
Hard Rock Hallelujah (Eurovisión Radio Edit)
Who's Your Daddy?
Bringing Back the Balls to Rock
Would You Love a Monsterman?
Blood Red Sandman

Créditos
 Mr. Lordi (Vocalista)
 Amen (Guitarra eléctrica)
 Kita (Batería)
 Kalma (Bajo en las canciones 3 y 5)
 Magnum (Bajo en la pista 4)
 Awa (Piano en las canciones de la 1 a la 3)
 Enary (Piano en las canciones 4 y 5)

Referencias

EP de Lordi
EP de 2008
Álbumes en inglés

Famous Five


La Ruta Estatal de California 34, y abreviada SR 34 (en inglés: California State Route 34) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la . La carretera tiene una longitud de 21,5 km (13.368 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 34 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 34 es atravesada principalmente por la .
{| class=wikitable
!Localidad
!Miliario
!Destinos
!Notas
|-
|rowspan=4|Oxnard
|0.00
|Fifth Street
|Continuación más allá de la SR 1
|-
|0.00
|
|
|-
|5.28
|Rose Avenue
|
|-
|6.27
| Rice Avenue a SR 1 / US 101
|
|-
|
|10.43
| Las Posas Road a SR 1 / US 101 – Camarillo, Point Mugu, Port Hueneme, CSU Channel Islands
|
|-
|rowspan=4|Camarillo
|12.78
| Lewis Road, Pleasant Valley Road a US 101 sur – Point Mugu, CSU Channel Islands
|
|-
|R13.54
|Ventura Boulevard
|
|-
|13.60
|
|Interchange
|-
|15.87
|Las Posas Road, Upland Road
|
|-
|Somis
|17.66
|
|

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Carreteras del condado de Ventura

Ruta Estatal de California 34


Azorlar (Portekizce: Açores), Portekiz'e bağlı olan Atlas Okyanusu'nun ortasındaki takımadalar topluluğudur. Lizbon'a yaklaşık 1500 km uzaklıkta bulunan adalar, Kuzey Amerika'nın doğu sahilinden de yaklaşık 3900 km uzakta yer alır. 2300 km²; 260.699 nüfus.

Azorlar, kuzeybatıdan güneydoğuya doğru 600 km'lik bir alana yayılan üç küme meydana getirir: Kuzeybatıda Flores ve Corvo; merkezde Fayal, Pico, Sao Jorge, Graciosa ve Terceira; güneydoğuda São Miguel ve Santa Maria.

Çok engebeli ve volkanik asıllı adaların iklimi yumuşak ve nemlidir. Başlıca zenginlik kaynağı olan tarım, bir yandan ılıman bölge ürünlerine (tahıl, sebze, tütün, üzüm), bir yandan da tropikal ve astropikal bölge ürünlerine (Turunçgiller, çay, muz, serlerde yetişen ananas vb.) yönelmiştir. Büyükbaş hayvancılık önemli bir yer tutar. Canlı hayvan, tereyağı, peynir ihracatı yapılır. El işlerinden (bez, dantel, seramik vb.) başka, sanayi alanında, dokuma, ispirtolu içki, besin maddeleri, sigara yapımı da önemlidir. Ayrıca balina ve amber balığı avlama üssüdür. Adalarda deprem riski de bulunmaktadır, 1980'de 7.2 büyüklüğünde bir deprem meydana gelmiştir.

Havaalanları da önemlidir (Terceira adasında Lages alanı ve Santa Maria'daki alan). Ünlü Türk pehlivanı Koca Yusuf'un mezarının burada olduğu düşünülüyor.

Dış bağlantılar

Azorlar


Efate () is an island in the Pacific Ocean which is part of the Shefa Province in Vanuatu. It is also known as Île Vate.

Geography
It is the most populous (approx. 66,000) island in Vanuatu. Efate's land area of  makes it Vanuatu's third largest island.  Its geological past was heavily volcanic, meaning that a lava shelf surrounds much of the island. Most inhabitants of Efate live in Port Vila, the national capital. Its highest mountain is Mount McDonald with a height of .

History
Captain James Cook named it Sandwich Island "in honour of my noble patron, the Earl of Sandwich" on his 1774 voyage on .

During World War II, Efate served an important role as a United States military base.

On March 13, 2015, Port Vila, the island's largest human settlement and the capital of Vanuatu, bore extensive damage from Cyclone Pam.

Politics
Efate became an independent commune in 1889 when residents declared the region as Franceville. However, by 1890 the commune was broken up.

Efate is governed by both the Port Vila Municipality and the Shefa Provincial Council, whose governance is the town limits of Port Vila only, and rural Efate and the outer Efate Islands, respectively.

The Island outside of Port Vila is represented in Parliament by the five-seat riding of Efate. Port Vila has its own five-seat riding. These ten MPs are elected through Single non-transferable voting.

Small Islands off Efate

Around Efate lie many small islands, among them are Eretoka (Hat) Island, Lelepa, Nguna, Pele, Ekapum Lep, Erueti Lep, Ekapum Rik, Iriwiti Lep, Hideaway Island, Ifira Island, and Emao.  Eretoka Island is a small island that, when seen from a distance looks like a floppy hat.  This is where the famous Chief Roi Mata, along with his 20 wives and many other servants, were buried. Nguna, Pele and Emao are stratovolcanoes, which may form the rim of a volcanic caldera to their north.

Survivor
Efate was used as the location for three seasons of the reality game show, Survivor. The island was used for season 9 of the American edition of Survivor  (titled Survivor: Vanuatu - Islands of Fire), season 2 of Australian Survivor (titled Australian Celebrity Survivor: Vanuatu) and season 6 of  the French edition (titled Koh-Lanta: Vanuatu). Much of the Survivor: Vanuatu and Australian Celebrity Survivor was filmed approximately 30 minutes from Port Vila near Mangililu and Gideon's Landing, the latter of which is now a commonly visited tourist attraction.

Tourism

The capital of Port Vila is the hub of tourism in Vanuatu receiving approximately 60 000 tourists annually by air transport, cruise ships and the yachting community. Due to the British and French influence both cuisines are readily available in the capital. Budget dining include the scattered Chinese eateries across Vila and the Mummas Market downtown. Outside of Port Vila a more rustic destination awaits, with most people living a traditional lifestyle: cooking island food or 'aelan kakae', tending their gardens daily as subsistence agriculture is the dominant economy in Vanuatu, and swimming at the beach.

Port Vila services the domestic carrier Air Vanuatu which goes to the outer islands of Vanuatu. Popular destinations such as Tanna and Santo can be reached daily from Port Vila, while more remote locations can be reached on a less regular basis. The island is served by Bauerfield International Airport.

Efate offers a range of tourism attractions and activities including Mele Cascades, Eton Beach, Tanalilui Road Markets,  Round Island Tour, Buggy Fun Rental, Diving and Sunset Cruises.

Notable people

 Litiana Kalsrap - climate activist and youth leader

See also
Pango, Vanuatu

References

External links

Languages of Efate - Bibliography of the island's indigenous languages
South Efate language Wikipedia entry.
Work on Efate is available through Paradisec's open access collections, including collections from Arther Capell and Nick Thieburger.

Islands of Vanuatu
Shefa Province
Volcanoes of Vanuatu

Efate


Blue Beat Records je engleska diskografska kuća koja je izdavala jamajčansku rhythm and blues (R&B) i ska glazbu 1960-ih i kasnijih desetljeća. Reputacija ju je dovela do uporabe riječi bluebeat kao generički izraz za opisivanje svih stilova rane jamajčanske pop glazbe, uključujući glazbu umjetnika koji nisu bili u svezi s ovom diskografskom kućom.

Povijest
Jedna je od prvih neovisnih izdavačkih kuća u UK.
Osnovana je 1960. godine u Londonu, kao imprint Melodisc Recordsa Emila E. Shalita. Melodisc Records, osnovan u Londonu 1947. godine, specijalizirao se u izdavanju kalipsa i menta i uvozila američku jazz glazbu. Etiketa Blue Beat se fokusirala na jamajčanski blues i R&B pod utjecajem Amerike, koji se poslije razvio u ska, te je bio lansiran slijedom pozitivna odgovora u Ujedinjenom Kraljevstvu na Melodiscovo izdanje Lonesome Lover Laurela Aitkena. Shalit je stavio Sigimunda "Siggyja" Jacksona na čelo etikete, te je posljedično Jackson izabrao ime Blue Beat, za koji je rekao da je adaptacija od "It sounds like blues and it's got a great beat" (Zvuči kao blues a ima sjajan beat) ili "Blues Beat", što je očigledno bio generički izraz za jamajčansku glazbu u to vrijeme.

Rane godine: 1960-e i 1970-e
Prvo izdanje Blue Beata bio je Boogie Rock Laurela Aitkena, koji je bio licenciran s etikete Down Beata  Dade Tewarija Prepoznatljivi omot Blue Beata sa srebrnim logotipom pojavio se na trećem izdanju Blue Beata, Manny Oh Joea Higgsa i Delroya Wilsona. Blue Beat je napravila dogovore o licenciranju s većinom velikih jamajčanskih producenata i također je objavila mnoge snimke u kućnom produkciji Siggyja Jacksona, na kojima su bili glazbenici s bazom u Engleskoj kao Marvels. Čak i neki hitovi Princea Bustera uključujući Wash-Wash bili su snimljeni u Londonu, i uključeni su bili dobro poznati glazbenici iz UK kao Georgie Fame. Kuća Blue Beat objavila je oko 400 singlova i mnoštvo albuma između 1960. i 1967. Prince Buster postao je najveća zvijezda Blue Beata, skladbama kao Al Capone.

Siggy Jackson je organizirao "noć Blue Beata" u klubu Marqueeu u Londonu, a modni dodatci s Blue Beatovim logotipom postali su popularni. Mnoge ploče iz Blue Beata svirane su uz soul u plesnim klubovima poput Twisted Wheela u Manchesteru. Uz sjajan odaziv na zahtjeve crnačke karibljanske zajednice u Uk, glazba je postala asocirana s britanskom supkulturom modsa od ranih do sredine 1960-ih. Kasnih 1960-ih i ranih 1970-ih, nosači zvuka pod etiketom Blue Beata postali su traženi u zbirkama kod onih koji su ploče poput Prince Busterovog Al Caponea smatrali klasicima.

Kad je oko 1966. ska usporio na rocksteady, Melodisc je pokrenuo novu podetiketu, Fab a Blue Beat je prestao objavljivati nova izdanja poslije 1967. (premda je nastavio još nekoliko godina prodavati stara izdanja). Jackson je otišao raditi u EMI, gdje je osnovao etiketu Columbia Blue Beat. Godine 1972. Blue Beat je nakratko oživljen radi nekoliko malo poznatih izdanja poput singlova Johna Holta Ok Fred i Sad News kao i za reizdanja nekih od popularnih klasika iz kataloga Princea Bustera poput Al Capone i Ten Commandments Of Man. Nešto poslije tog desetljeća neke od tih pjesama opet su reizdane na 12"-oj singlici radi opskrbe nove mlade publike izrasle iz generacije 2 Tonea.

1980-e i 1990-e
Godine 1987. Buster Bloodvessel (iz 2 Tone ska revival sastava Bad Manners) i producent Ivan Healy Purvis pokrenuli su novu diskografsku etiketu imena Blue Beat Records te su licencirali Blue Beatovu tvrtku i logotip.  Etiketu se vodilo iz riječnog broda The Bloodvessel, koji je bio Bloodvesselovo stražnje dvorište u Spring Hillu. Od 1987. do 1990. po ovom etiketom objavljeno je nekoliko izdanja, među njima album Bad Mannersa Return of The Ugly. Singl Bad Mannersa Skaville UK bio je posljednji Blue Beatov singl koji je ostavio traga na ljestvicama u UK, dosegnuvši 87. mjesto 1989. godine.

21. stoljeće
2004. godine Siggyju Jacksonu je pristupio Marcus Upbeat (zvan i Downbeat), vođa sastava No. 1 Station sa zamišlju o pokretanju revivala etikete Blue Beata. Siggy i Marcus su zajedno objavili niz 7' singlica na etiketi stila kakav je bio Blue Beatov 1960-ih. Ova izdanja sadržavala su šest singlova No. 1 Stationa, na kojima je bio Blue Beatov veteran Eddie 'Tan-Tan' Thornton na trubi i nekoliko gostujućih vokalista, uključujući The Marvelse. Siggy Jackson je reizdao nekoliko skladbi od svojih starih izdanja, kao i po jedan singl ska revival sastava Intensified te veterana Blue Beata the Pyramidsa. Siggy je također reizdao dvije skladbe Laurela Aitkena te singl Mopedsa koji je prije izašao pod etiketom Columbia Blue Beat. Ova izdanja bila su ograničena izdanja na vinilu. Siggy Jackson s povukao iz glazbene industrije 2008. godine. Marcus Upbeat tad je kupio The Blue Beat Label da bi nastavio oživljenje te etikete.

2011. godine Marcus Upbeat registirao je Blue Beat Records Ltd da bi nastavio The Blue Beat Label. Iste godine objavio je još jedan novi 7" singl pod etiketom Blue Beata. Marcus je prihvatio rastuće i sve brže digitalno doba za Blue Beat. Primijenjen je ekskluzivni sporazum o digitalnoj distribuciji za Blue Beat te sljedećih godina nekoliko izabranih izdanja No.1 Stationa i ostalih pripravljeni su da budu dostupni za digitalno izdanje na iTunesu i ostalim uglednim digitalnim izdancima. The Blue Beat Label dobio je daljnji potisak 2019. izdanjem novog singla Marcusa UpBeata She's So Sweet na 7" vinilu i digitalnom izdanju singla pod etiketom Blue Beat, te nove mrežne stranice na kojoj su sva izdanja pod tom etiketom tijekom prošlih 60 godina uz pristanak Marcusa Upbeata na ugovor s Tipp Investmentsom za kupnju udjela u Blue Beat Records Ltd. Prema najavama dogovor je trebao biti upotpunjen tijekom travnja 2020. godine. Etiketa Blue Beat i dalje ide neovisno.

Izvori

Vanjske poveznice
Discogs

Reggae
Ska
Britanske diskografske kuće

Blue Beat Records