The short-time Fourier transform (STFT), is a Fourier-related transform used to determine the sinusoidal frequency and phase content of local sections of a signal as it changes over time.  In practice, the procedure for computing STFTs is to divide a longer time signal into shorter segments of equal length and then compute the Fourier transform separately on each shorter segment.  This reveals the Fourier spectrum on each shorter segment.  One then usually plots the changing spectra as a function of time, known as a spectrogram or waterfall plot, such as commonly used in software defined radio (SDR) based spectrum displays.  Full bandwidth displays covering the whole range of an SDR commonly use fast Fourier transforms (FFTs) with 2^24 points on desktop computers.

Forward STFT

Continuous-time STFT
Simply, in the continuous-time case, the function to be transformed is multiplied by a window function which is nonzero for only a short period of time.  The Fourier transform (a one-dimensional function) of the resulting signal is taken, then the window is slid along the time axis until the end resulting in a two-dimensional representation of the signal.  Mathematically, this is written as:

where  is the window function, commonly a Hann window or Gaussian window centered around zero, and  is the signal to be transformed (note the difference between the window function  and the frequency ).  is essentially the Fourier transform of , a complex function representing the phase and magnitude of the signal over time and frequency. Often phase unwrapping is employed along either or both the time axis, , and frequency axis, , to suppress any jump discontinuity of the phase result of the STFT. The time index  is normally considered to be "slow" time and usually not expressed in as high resolution as time . Given that the STFT is essentially a Fourier transform times a window function, the STFT is also called windowed Fourier transform or time-dependent Fourier transform.

Discrete-time STFT

In the discrete time case, the data to be transformed could be broken up into chunks or frames (which usually overlap each other, to reduce artifacts at the boundary). Each chunk is Fourier transformed, and the complex result is added to a matrix, which records magnitude and phase for each point in time and frequency.  This can be expressed as:

likewise, with signal x[n] and window w[n].  In this case, m is discrete and ω is continuous, but in most typical applications the STFT is performed on a computer using the fast Fourier transform, so both variables are discrete and quantized.

The magnitude squared of the STFT yields the spectrogram representation of the power spectral density of the function:

See also the modified discrete cosine transform (MDCT), which is also a Fourier-related transform that uses overlapping windows.

Sliding DFT
If only a small number of ω are desired, or if the STFT is desired to be evaluated for every shift m of the window, then the STFT may be more efficiently evaluated using a sliding DFT algorithm.

Inverse STFT
The STFT is invertible, that is, the original signal can be recovered from the transform by the inverse STFT. The most widely accepted way of inverting the STFT is by using the overlap-add (OLA) method, which also allows for modifications to the STFT complex spectrum. This makes for a versatile signal processing method, referred to as the overlap and add with modifications method.

Continuous-time STFT
Given the width and definition of the window function w(t), we initially require the area of the window function to be scaled so that

It easily follows that

and

The continuous Fourier transform is

Substituting x(t) from above:

Swapping order of integration:

So the Fourier transform can be seen as a sort of phase coherent sum of all of the STFTs of x(t).  Since the inverse Fourier transform is

then x(t) can be recovered from X(τ,ω) as

or

It can be seen, comparing to above that windowed "grain" or "wavelet" of x(t) is

the inverse Fourier transform of X(τ,ω) for τ fixed.

An alternative definition that is valid only in the vicinity of τ, the inverse transform is:

In general, the window function  has the following properties:

(a) even symmetry: ;
(b) non-increasing (for positive time):  if ;
(c) compact support:  is equal to zero when |t| is large.

Resolution issues

One of the pitfalls of the STFT is that it has a fixed resolution.  The width of the windowing function relates to how the signal is represented—it determines whether there is good frequency resolution (frequency components close together can be separated) or good time resolution (the time at which frequencies change).  A wide window gives better frequency resolution but poor time resolution.  A narrower window gives good time resolution but poor frequency resolution.  These are called narrowband and wideband transforms, respectively.

This is one of the reasons for the creation of the wavelet transform and multiresolution analysis, which can give good time resolution for high-frequency events and good frequency resolution for low-frequency events, the combination best suited for many real signals.

This property is related to the Heisenberg uncertainty principle, but not directly – see Gabor limit for discussion.  The product of the standard deviation in time and frequency is limited.  The boundary of the uncertainty principle (best simultaneous resolution of both) is reached with a Gaussian window function (or mask function), as the Gaussian minimizes the Fourier uncertainty principle.  This is called the Gabor transform (and with modifications for multiresolution becomes the Morlet wavelet transform).

One can consider the STFT for varying window size as a two-dimensional domain (time and frequency), as illustrated in the example below, which can be calculated by varying the window size. However, this is no longer a strictly time-frequency representation – the kernel is not constant over the entire signal.

Examples
When the original function is:

We can have a simple example:

w(t) = 1     for |t| smaller than or equal B

w(t) = 0     otherwise

B = window

Now the original function of the Short-time Fourier transform can be changed as

Another example:

Using the following sample signal  that is composed of a set of four sinusoidal waveforms joined together in sequence.  Each waveform is only composed of one of four frequencies (10, 25, 50, 100 Hz).  The definition of  is:

Then it is sampled at 400 Hz. The following spectrograms were produced:

The 25 ms window allows us to identify a precise time at which the signals change but the precise frequencies are difficult to identify.  At the other end of the scale, the 1000 ms window allows the frequencies to be precisely seen but the time between frequency changes is blurred.

Other examples:

Normally we call  a Gaussian function or Gabor function. When we use it, the short-time Fourier transform is called the "Gabor transform".

Explanation
It can also be explained with reference to the sampling and Nyquist frequency.

Take a window of N  samples from an arbitrary real-valued signal at sampling rate fs .  Taking the Fourier transform produces N complex coefficients.  Of these coefficients only half are useful (the last N/2 being the complex conjugate of the first N/2 in reverse order, as this is a real valued signal).

These N/2 coefficients represent the frequencies 0 to fs/2 (Nyquist) and two consecutive coefficients are spaced apart by
fs/N Hz.

To increase the frequency resolution of the window the frequency spacing of the coefficients needs to be reduced.  There are only two variables, but decreasing fs (and keeping N constant) will cause the window size to increase — since there are now fewer samples per unit time.  The other alternative is to increase N, but this again causes the window size to increase.  So any attempt to increase the frequency resolution causes a larger window size and therefore a reduction in time resolution—and vice versa.

Rayleigh frequency
As the Nyquist frequency is a limitation in the maximum frequency that can be meaningfully analysed, so is the Rayleigh frequency a limitation on the minimum frequency.

The Rayleigh frequency is the minimum frequency that can be resolved by a finite duration time window.

Given a time window that is Τ seconds long, the minimum frequency that can be resolved is 1/Τ Hz.

The Rayleigh frequency is an important consideration in applications of the short-time Fourier transform (STFT), as well as any other method of harmonic analysis on a signal of finite record-length.

Application

STFTs as well as standard Fourier transforms and other tools are frequently used to analyze music. The spectrogram can, for example, show frequency on the horizontal axis, with the lowest frequencies at left, and the highest at the right. The height of each bar (augmented by color) represents the amplitude of the frequencies within that band. The depth dimension represents time, where each new bar was a separate distinct transform. Audio engineers use this kind of visual to gain information about an audio sample, for example, to locate the frequencies of specific noises (especially when used with greater frequency resolution) or to find frequencies which may be more or less resonant in the space where the signal was recorded. This information can be used for equalization or tuning other audio effects.

Implementation
Original function

Converting into the discrete form:

Suppose that

Then we can write the original function into

Direct implementation

Constraints
a. Nyquist criterion (avoiding the aliasing effect):

, where  is the bandwidth of

FFT-based method

Constraint
a. , where  is an integer

b.

c. Nyquist criterion (avoiding the aliasing effect):

,  is the bandwidth of

Recursive method

Constraint
a. , where  is an integer

b.

c. Nyquist criterion (avoiding the aliasing effect):

,  is the bandwidth of

d. Only for implementing the rectangular-STFT

Rectangular window imposes the constraint

Substitution gives:

Change of variable  for :

Calculate  by the N-point FFT:

where

Applying the recursive formula to calculate

Chirp Z transform

Constraint

so

Implementation comparison

See also
 Least-squares spectral analysis
 Spectral density estimation
 Time-frequency analysis
 Time-frequency representation
 Reassignment method

Other time-frequency transforms:
 Cone-shape distribution function
 Constant-Q transform
 Fractional Fourier transform
 Gabor transform
 Newland transform
 S transform
 Wavelet transform
 Chirplet transform

References

External links
DiscreteTFDs – software for computing the short-time Fourier transform and other time-frequency distributions
Singular Spectral Analysis – MultiTaper Method Toolkit – a free software program to analyze short, noisy time series
kSpectra Toolkit for Mac OS X from SpectraWorks
Time stretched short time Fourier transform for time frequency analysis of ultra wideband signals
A BSD-licensed Matlab class to perform STFT and inverse STFT
LTFAT – A free (GPL) Matlab / Octave toolbox to work with short-time Fourier transforms and time-frequency analysis
Sonogram visible speech – A free (GPL)Freeware for short-time Fourier transforms and time-frequency analysis
National Taiwan University, Time-Frequency Analysis and Wavelet Transform 2021, Professor of Jian-Jiun Ding, Department of Electrical Engineering

Fourier analysis
Time–frequency analysis
Transforms
Signal processing

Short-time Fourier transform


Henry Purcell (d. 10 Eylül 1659 Westminster, Londra – ö. 21 Kasım 1695 Westminster, Londra), erken barok döneminin İngiliz bestecisidir.

William Shakespeare'in A Midsummer Night's Dream (Bir Yaz Gecesi Rüyası) adlı eserinden uyarlanan Fairy Queen (Periler Kraliçesi) için yazdığı fon müziği ile tanınır. Bunun dışında 100'ü aşkın bestesi ve Dido ve Aenas isimli minyatür operası vardır.

Bir saray müzisyeninin oğlu olan Henry Purcell, 1677'de, 18 yaşındayken, II. Charles'ın yaylı çalgılar orkestrasının besteciliğine, 1679'da Westmininister Abbey orgculuğuna atandı. Ömrünün 25 yılını Westminister'da geçirdi ve 3 ayrı krala hizmet etti. Saraydaki görevlerinin yanı sıra operalar, sahne müzikleri ve oda müziği bestelemekle uğraştı. O dönem İngiltere'de müzik dünyasındaki önemli gelişmelerden birisi, halk konserlerinin gerçekleştirilmeye başlaması ve çeşili müzik gruplarının kurulması idi. Henry Purcell, pek çok meslektaşının aksine bu grupların sahnelemesi için besteler yapmayı utanç verici olarak görmedi ve bestelerini verdi. Sadece sahne müziği alanında değil, müziğin her alanında eserler verdi. 1695 yılında yaratıcılığının doruğunda iken öldü. 1876 yılında Purcell Derneği'nin kurulmasından sonra, Purcell'in bütün yapıtlarının yayımlanmasına yönelik girişimler başladı. 1965'te çalışmalarının tamamı 32 cilt olarak bir araya getirildi.

Dipnotlar

Ayrıca bakınız

 Ünlü operalar listesi
 Opera bestecileri listesi

Dış bağlantılar

 İngilizce Wikipedia "Henry Purcell" maddesi    (Erişme:5.1.2010)
 Henry Purcell eserleri için parasız partisyon notaları: IMSLP International Music Score Library Project   (Erişme: 12.4.2010)
 Henry Purcell koro eserleri parasız partisyon notaları: CPDL  ChoralWiki   (Erişme: 12.4.2010)

1659 doğumlular
1695 yılında ölenler
17. yüzyılda İngilizler
İngiliz besteciler
Barok dönem bestecileri

Henry Purcell


Joris Grosjean (* 29. Juli 1993) ist ein französischer Badmintonspieler.

Karriere
Joris Grosjean nahm 2010 im Herrendoppel an den Badminton-Weltmeisterschaften teil. Er verlor dabei in Runde eins und wurde somit 33. in der Endabrechnung. Bei den Junioreneuropameisterschaften des Folgejahres gewann er Bronze in der gleichen Disziplin. Bei den Estonian International 2011 wurde er Zweiter.

Sportliche Erfolge

Referenzen

Badmintonspieler (Frankreich)
Franzose
Geboren 1993
Mann

Joris Grosjean


An Elymus spicatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Frederick Traugott Pursh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gould. An Elymus spicatus in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elymus

Elymus spicatus


David Goffin (* 7. Dezember 1990 in Lüttich) ist ein belgischer Tennisspieler.

Karriere

Bis 2012
Goffin war zunächst vor allem auf der Challenger Tour aktiv, seit 2012 spielt er jedoch hauptsächlich auf der ATP World Tour. Seinen ersten Challenger-Titel gewann er am 1. April 2012 in Le Gosier, als er Mischa Zverev mit 6:2, 6:2 bezwingen konnte. Bei den Chennai Open 2012 auf der World Tour errang er mit seinem Sieg gegen seinen Landsmann Xavier Malisse den ersten Erfolg über einen in den Top 50 platzierten Spieler. Für einen Grand Slam konnte er sich erstmals bei den French Open 2012 als Lucky Loser qualifizieren und erreichte dort auf Anhieb nach Siegen über Radek Štěpánek, Arnaud Clément und Łukasz Kubot das Achtelfinale. Gegen Roger Federer unterlag er schließlich trotz 1:0-Satzführung in vier Sätzen. In Wimbledon erhielt er eine Wildcard und stand nach Siegen gegen den an Nummer 20 gesetzten Australier Bernard Tomic und gegen den Qualifikanten Jesse Levine in der dritten Runde. Dort schied er in drei Sätzen gegen Mardy Fish aus. Bei den Olympischen Spielen in London unterlag er in der ersten Runde Juan Mónaco.

Seit 2013
In der Saison 2014 gelang ihm ab Juli eine Erfolgsserie, als er nacheinander die Challenger in Scheveningen, Posen und Tampere gewann. Beim darauffolgenden Turnier in Kitzbühel, das zur World Tour gehörte und im August begann, startete er mit einer Wildcard und erreichte ebenfalls das Finale, das er gegen Dominic Thiem in drei Sätzen gewann. Bei seiner nächsten Turnierteilnahme in Winston-Salem überstand er die Qualifikation und schied erst im Viertelfinale gegen Jerzy Janowicz aus. Seine starke Form setzte sich bei den US Open fort, als er erstmals die dritte Runde erreichte. Es folgte das Turnier in Metz, bei dem er seinen zweiten Karrieretitel feierte. Im Endspiel besiegte er João Sousa, den er kurz zuvor bereits bei den US Open glatt bezwungen hatte, mit 6:4 und 6:3. Nach Metz startete er dank einer Wildcard beim Challenger in Mons, das er im Endspiel gegen Steve Darcis gewann. Weitere Siege folgten bei Goffins nächster Turnierteilnahme in Basel. Auf dem Weg in sein drittes ATP-Finale schlug er mit Milos Raonic erstmals einen Top-Ten-Spieler. Im Endspiel blieb er gegen Roger Federer mit 2:6, 2:6 ohne Chance. In der Weltrangliste rückte er trotzdem auf Rang 22 vor. Am Saisonende wurden seine Leistungen von der ATP als Comeback des Jahres ausgezeichnet. Er hatte sich innerhalb des Jahres von Rang 111 auf 22 vorgearbeitet.

In der Saison 2015 gelang Goffin sowohl in 's-Hertogenbosch als auch in Gstaad der Finaleinzug. Dabei unterlag er in den Niederlanden Nicolas Mahut ebenso in zwei Sätzen wie zwei Monate darauf in Gstaad Dominic Thiem. Sein bestes Abschneiden bei den vier Grand-Slam-Turnieren war 2015 der erstmalige Achtelfinaleinzug in Wimbledon. 2016 wiederholte er diesen Erfolg nicht nur in Wimbledon, sondern auch bei den Australian Open. In Roland Garros erreichte er sogar das Viertelfinale, wo er Dominic Thiem in vier Sätzen unterlag. Bei den Olympischen Spielen in Rio de Janeiro schied Goffin im Achtelfinale nach einer Niederlage gegen Thomaz Bellucci aus. Im Oktober gelang ihm schließlich noch sein erster Finaleinzug der Saison auf der World Tour, als er in Tokio ins Endspiel gegen Nick Kyrgios einzog. Beim zweiten Finale seiner Karriere bei einem Turnier der Kategorie World Tour 500 musste Goffin nach Satzführung noch eine Dreisatzniederlage hinnehmen. Zwar verpasste er die direkte Qualifikation für die World Tour Finals, kam als Ersatzspieler für Gaël Monfils während der Gruppenphase aber noch zu einem Einsatz. Gegen Novak Đoković blieb er bei seinem Finals-Debüt mit 1:6 und 2:6 aber chancenlos. Die Saison beendete er in der Weltrangliste auf seinem zwischenzeitlichen Karrierehoch von Rang elf.

Zum Saisonauftakt 2017 gelang ihm bei den Australian Open der Einzug ins Viertelfinale. Dort scheiterte er glatt in drei Sätzen an Grigor Dimitrow. Im Februar erreichte er das ATP-Finale in Sofia, in dem er Dimitrow diesmal in zwei Sätzen erneut unterlag, sowie in Rotterdam, wo ihn Jo-Wilfried Tsonga in drei Sätzen bezwang. In der Weltrangliste wurde er nach den beiden Turnieren erstmals als Zehnter und damit in den Top Ten der Welt gelistet. Während den French Open verletzte sich Goffin in seinem Drittrundenmatch gegen Horacio Zeballos, woraufhin er dieses verletzt aufgeben musste. Erst Mitte Juli bestritt er in Umag sein nächstes Turnier und verpasste damit das Grand-Slam-Turnier in Wimbledon. Im weiteren Saisonverlauf schaffte er bei den US Open das erste Mal den Einzug ins Achtelfinale, in dem er von Andrei Rubljow in drei Sätzen geschlagen wurde. Im Oktober gewann er zunächst das Turnier in Shenzhen, als er Oleksandr Dolhopolow im Finale in drei Sätzen schlug, und eine Woche darauf das Turnier in Tokio, sein erster Titelgewinn bei einem World-Tour-500-Turnier. Im Endspiel bezwang er Adrian Mannarino mit 6:3 und 7:5. Für die ATP Finals war er schließlich als siebter Spieler qualifiziert und überstand die Gruppenphase, in der er Dominic Thiem und auch Rafael Nadal schlug. Im Halbfinale bezwang er Roger Federer in drei Sätzen, erlitt im Finale gegen Grigor Dimitrow dann aber eine Dreisatz-Niederlage. Nach dem Turnier erreichte er mit dem siebten Platz in der Weltrangliste seine Karrierehöchstmarke. Für seine Erfolge wurde er 2017 als Belgiens Sportler des Jahres ausgezeichnet. Die Saison 2018 verlief dagegen ohne größere Erfolge für Goffin. Bei den French Open und den US Open stand er jeweils im Achtelfinale, Finals erreichte er auf der World im Saisonverlauf erstmals seit 2013 jedoch keine. Im September beendete er vorzeitig die Saison aufgrund einer Ellbogenverletzung.

2019 begann für Goffin mit einem Erfolg im Doppel: beim Saisonauftaktturnier in Doha gewann er mit Pierre-Hugues Herbert mit einem Finalsieg gegen Matwé Middelkoop und Robin Haase die Doppelkonkurrenz, was Goffins erster Doppeltitel auf der World Tour war. Im Einzel verzeichnete er in der ersten Saisonhälfte Drittrundenteilnahmen bei den Australian Open und den French Open, zudem erreichte er bei den ATP-Turnieren in Marseille und Estoril das Halbfinale. In Halle gelang ihm schließlich der Finaleinzug, er hatte gegen Roger Federer aber in zwei Sätzen das Nachsehen. In Wimbledon zog er kurz darauf zum ersten Mal ins Viertelfinale ein. Gegen Novak Đoković gelangen ihm in drei Sätzen lediglich sechs Spielgewinne, sodass Goffin die Partie deutlich verlor. In Cincinnati erreichte er im August auch erstmals das Endspiel bei einem Masters. Dort bezwang ihn Daniil Medwedew in zwei Sätzen. Bei den direkt darauffolgenden US Open schied er wie in den beiden Vorjahren im Achtelfinale aus. 2020 erreichte er zum Saisonauftakt beim ATP Cup mit Belgien das Viertelfinale, während er bei den Australian Open nach einer Niederlage gegen Andrei Rubljow wie schon 2019 nicht über die dritte Runde hinauskam. Zum Zeitpunkt der Saisonunterbrechung im März aufgrund der COVID-19-Pandemie war Goffin auf Rang zehn der Weltrangliste notiert.

Davis Cup
2012 wurde er erstmals in die belgische Davis-Cup-Mannschaft berufen. Beim Relegationsspiel Belgiens 2014 in der Davis-Cup-Weltgruppe hatte David Goffin mit zwei Einzelsiegen maßgeblichen Anteil am 3:2-Erfolg über die Ukraine. Mit der belgischen Mannschaft erreichte er im Jahr darauf das Endspiel, in dem sie mit 1:3 gegen Großbritannien das Nachsehen hatten. Zwar besiegte Goffin im ersten Einzel Kyle Edmund in fünf Sätzen, nach einem Sieg Andy Murrays im zweiten Einzel glichen die Briten jedoch aus und gingen nach einem 3:1-Erfolg im Doppel, in dem Andy und Jamie Murray gegen Steve Darcis und David Goffin gewannen, mit 2:1 in Führung. Goffin unterlag im darauffolgenden Einzel Andy Murray in drei Sätzen. 2017 gelang den Belgiern erneut der Finaleinzug. Goffin hatte dabei sowohl im Viertelfinale gegen Italien und im Halbfinale gegen Australien seine beiden Einzelpartien gewonnen. Auch im Endspiel setzte sich Goffin in beiden Einzeln (gegen Lucas Pouille und Jo-Wilfried Tsonga) durch, dennoch verlor Belgien das Endspiel gegen Frankreich mit 2:3, da die übrigen Partien verloren gingen.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

ATP Tour

ATP Challenger Tour

Finalteilnahmen

Doppel

Turniersiege

Abschneiden bei Grand-Slam-Turnieren

Einzel

Weblinks

Einzelnachweise

Davis-Cup-Spieler (Belgien)
Olympiateilnehmer (Belgien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Sportler des Jahres (Belgien)
Sportler (Lüttich)
Belgier
Geboren 1990
Mann

David Goffin


Camille Catala (* 6. Mai 1991 in Montpellier) ist eine ehemalige französische Fußballspielerin.

Vereinskarriere
Die offensive Mittelfeldspielerin begann ihre Vereinskarriere als Jugendliche in ihrer Herkunftsregion, dem Languedoc, bei der AS Saint-Christol-les-Alès. 2008 holte der Erstdivisionär Racing Club Saint-Étienne die gerade erst 17-Jährige in seinen Kader; dort bestritt sie schon in ihrer ersten Saison 15 Punktspiele und erzielte einen Treffer. In den beiden folgenden Saisons – die Frauenteams von Racing hatten sich zwischenzeitlich der AS Saint-Étienne angeschlossen – stand sie jeweils in sämtlichen 22 Ligaspielen der Verts auf dem Platz. Mit dem Endspielsieg gegen HSC Montpellier im Landespokal gelang ihr 2011 der Gewinn ihres ersten nationalen Titels; dabei hatte sie im entscheidenden Elfmeterschießen den Ball nicht an Montpelliers Nationaltorfrau Céline Deville vorbeigebracht. Auch in der Saison 2011/12 war Catala Stammspielerin und hat in 22 Begegnungen 13 Treffer erzielt. 2012 wechselte sie zu Juvisy FCF. Mit ihrem neuen Verein erreichte sie im Frühjahr 2013 das Halbfinale der UEFA Women's Champions League; in diesem Wettbewerb hatte sie selbst zwei Treffer für Juvisy erzielt.

Seit der Juvisy FCF 2017 mit dem Paris FC fusionierte, spielte Camille Catala für den Hauptstadtklub. Bei diesem beendete sie 2021 ihre aktive Laufbahn.

Stationen
 AS Saint-Christol-les-Alès (bis 2008)
 Racing Club Saint-Étienne (2008/09)
 AS Saint-Étienne (2009–2012)
 Juvisy FCF (2012–2017)
 Paris FC (2017–2021)

Als Nationalspielerin
In den französischen Auswahlteams hat Camille Catala bereits etliche internationale Erfahrungen gesammelt: vier Spiele in der U-17, 19 Spiele mit vier eigenen Treffer in der U-19 und vier Spiele in der U-20. 2008 stand sie in Frankreichs U-17-Aufgebot bei der Jahrgangs-Weltmeisterschaft in Neuseeland; 2010 hat sie mit dem französischen U-20-Nationalteam an der Weltmeisterschaft in Deutschland teilgenommen, wurde auch dort in zwei Spielen berücksichtigt. Dennoch mussten die Französinnen damals, wenn auch nur aufgrund der schlechteren Tordifferenz gegenüber Kolumbien, die vorzeitige Heimreise antreten. Dafür gewann sie bei der U-19-Europameisterschaft 2010 in Mazedonien mit der französischen Elf den kontinentalen Titel, wozu sie in vier Turniereinsätzen wiederum ein Tor beitrug.

Zur Frauenweltmeisterschaft 2011 hatte Trainer Bruno Bini Camille Catala erstmals in sein erweitertes Aufgebot berufen, dann allerdings nicht mit nach Deutschland genommen. Sie debütierte aber Ende Oktober bei einem Europameisterschafts-Qualifikationsspiel der A-Nationalelf gegen Israel. Beim Turnier auf Zypern 2012 stand sie in einem Kader mit mehreren ihrer Mitspielerinnen bei den internationalen Jugend- und Juniorinnen-Meisterschaften, so Laëtitia Philippe, Kelly Gadéa und Marina Makanza. Sie gehörte zum französischen Olympiaaufgebot 2012 und brachte es bei diesem Turnier auf zwei Kurzeinsätze mit einem Treffer. Ebenso berief Trainer Bini sie in das EM-Aufgebot 2013 und wechselte sie in Schweden in zwei der vier Begegnungen ein. Binis Nachfolger Philippe Bergeroo hingegen verzichtete vollständig auf ihr Mitwirken.

Im Oktober 2016, gut drei Jahre nach ihrem letzten A-Länderspiel, fand Camille Catala beim neuen Nationaltrainer Olivier Echouafni wieder Berücksichtigung im französischen Kader, zuletzt auch beim SheBelieves Cup 2017 und im Europameisterschaftsaufgebot Frankreichs, und auch Echouafnis Nachfolgerin Corinne Diacre setzt weiterhin auf sie. Bisher hat sie 30 A-Länderspiele (drei Treffer) absolviert. (Stand: 23. Oktober 2017)

Palmarès
 Französische Pokalsiegerin: 2011
 Europameisterschaftsteilnehmerin: 2013
 U-19-Europameisterin: 2010

Anmerkungen und Nachweise

Weblinks
 Datenblatt auf der Seite des französischen Verbands
 Datenblatt bei footofeminin.fr

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Fußballnationalspieler (Frankreich)
Fußballspieler (AS Saint-Étienne)
Fußballspieler (Juvisy FCF)
Fußballspieler (Paris FC)
Franzose
Geboren 1991
Frau
Olympiateilnehmer (Frankreich)

Camille Catala


الخلية القاعدية أو الخلية الأسسة  هي من أقل المحببات شيوعا، حيث تشكل حوالي من 0.5% إلى 1% من مجموع الكريّات البيض الجوالة ولها دور في إفراز جزيئات محدثة للالتهاب مثلها في ذلك مثل الخلايا الصارية. تحتوي الأسسة على عدد كبير من الحبيبات الهيولية (الهيولية) لذلك فهي تصنف على أنها من خلايا الدم البيضاء ذات الحبيبات (المحببة) والتي -لكثرتها- تغطي نواة الخلية تحت المجهر لكن النواة في الحقيقة تكون على شكل حرف S وعندما تكون غير ملونة بملون فهي تبدو مقسومة فصين (فلقتين).

الجدير بالذكر، أن الخلية البدينة والتي تتواجد في عدد كبير من النسج، تملك صفات تشابه كثيرا صفات القاعدية. فعلى سبيل المثال، كلا الخليتين (القاعدية والبدينة) تخزنان الهيستامين (وهو مركّب تفرزه الخلايا عند تحريضها بطرق معينة حيث يؤدّي الهيستامين إلى حصول بعض أعراض الإرتاكاسات التحسسية). ككل الكريات الحبيبية الجوالة، يمكن أن يستخدم الجسم الخلايا القاعدية في أي نسيج عند الحاجة.

النسبة
تشكل حوالي من 0.5% إلى 1% من مجموع خلايا الدم البيضاء.

النواة
نواة مفردة غير منتظمة الشكل (على شكل حرف S، تحجبها حبيبات السيتوبلازم).

دورة الحياة
عدة أيام.

المفرزات
عندما تتنشط الأسسة، تزول حبيباتها ليتحرر الهيستامين، البروتيوغليكان (كالهيبارين الكندرويتين) والإنزيمات الحالة للبروتينات (كـالإيلاستاز الليزوفوسفوليباز). وهي أيضاً تفرز الوسائط الشحميّة كـاللوكوترينات السيتكوينات. الهيستامين والبروتيوغليكانات تكون مختزنة في حبيبات الخلية القاعدية، وتحرّرها عند الحاجة والتنشّط، أمّا باقي المفرزات فهي تنتج آنيا عند الحاجة، ولا تكون مختزنة في الحبيبات.

كل تلك المواد والمركبات التي تفرزها الخلية القاعدية تساهم في الالتهاب، حيث أن الخلية القاعدية مصدر هام للسيتوكين والإنترليوكين-4، وربما أكثر من الخلايا التائية بحد ذاتها. الإنترليوكين-4 يعتبر واحدا من أهم السيتوكينات المساهمة في إحداث التحسسية، وإنتاج الضد كريين مناعي هـ في الجهاز المناعي. هناك الكثير من الآليات والمواد التي تفعل وتنشط الخلية القاعدية لتفرز تلك المواد، مما يوحي بأنَ الخلية القاعدية تلعب أدوارا هامة وعديدة في الالتهابات.

حالات الزيادة أو النقص
فرط الخلية القاعدية Basophilia: فهو غير شائع، ولكن من الممكن ملاحظته في بعض أشكال اللمفومة أو ابيضاض الدم وحالات الحساسية.

قلة الخلية القاعدية Basopenia: لا توجد حالات معروفة بانخفاض الخلايا القاعدية عن المعتاد لأنها قليلة جدًا في الدم.

مصادر

صور إضافية

خلايا الإنسان
خلايا حبيبية
علم الأحياء الخلوي

كرية بيضاء قعدة


DCFC peut signifier :
 Death Cab for Cutie, groupe de rock américain ;
 Derby County Football Club, club de football anglais.

DCFC


Marin Gundulić (Ancona, 17. lipnja 1596. – Dubrovnik, 30. studenoga 1647.), hrvatski katolički svećenik, isusovac.

Stupio je u Družbu Isusovu 1612. u Rimu. Povezuje se s dolaskom isusovaca u Dubrovnik, gdje je predavao filozofiju od 1624. do 1627. godine. Obnašao je visoke službe u Družbi: rektor Hrvatskoga zavoda u Loretu 1630., poglavar rezidencije u Dubrovniku od 1631. do 1634. te rektor u više talijanskih kolegija. Namijenio je 18.000 dukata za uzdržavanje dubrovačkoga kolegija.

Znamo kako je izgledao jer je Domenico Peruzzini iz Pesara naslikao njegov portret.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski isusovci
Hrvatski filozofi
Marin
Životopisi, Dubrovnik

Marin Gundulić


Deniz Baykal (20 Temmuz 1938, Antalya - 11 Şubat 2023, Ankara) Türk avukat, siyaset bilimci, akademisyen ve siyasetçi. Cumhuriyet Halk Partisinin 4. genel başkanı. 1995-1996 yılları arasında başbakan yardımcılığı görevini yürüttü. Birçok hükûmette yer alan Baykal, kısa aralıklar dışında 1992-2010 yılları arasında Cumhuriyet Halk Partisinin genel başkanlığını yaptı. 2002-2010 yılları arasında CHP'yi ana muhalefet partisi olarak yönetti.

İlk defa 1973 Türkiye genel seçimlerinde Meclis'e giren Baykal, 37. Türkiye Hükûmetinde Maliye Bakanı ve Bülent Ecevit'in kurduğu 42. Türkiye Hükûmetinde Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı olarak yer aldı. 12 Eylül döneminde kısa süre gözetim altında tutuldu. Cumhuriyet Halk Partisi kapatılınca 1987 yılında Sosyaldemokrat Halkçı Partiden (SHP) milletvekili olarak seçilmiş ve genel sekreterlik görevinde bulundu.

9 Eylül 1992 tarihinde tekrar kurulan CHP'nin Genel Başkanı seçildi. SHP'nin CHP ile birleşmesinden bir süre sonra CHP genel başkanlığına seçilen Baykal, CHP'nin Tansu Çiller'in genel başkanı olduğu Doğru Yol Partisi ile yaptığı Koalisyon Hükûmetini bozdu. 1995 Türkiye genel seçimlerinden önce kurulan DYP-CHP Koalisyon Hükûmetinde, 1995-1996 yılları arasında Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı olarak görev yaptı. 1999 Türkiye genel seçimlerinde partisi CHP %10'luk seçim barajını geçemeyince istifa etti. 30 Eylül 2000 tarihinde tekrar CHP genel başkanı seçildi ve 2002 Türkiye genel seçimlerinde partisi ana muhalefet oldu. 2010 yılında kendisi ve başka bir CHP milletvekilinin içinde bulunduğu ve kendisinin seks kaseti olduğu iddia edilen gizli kamera görüntülerinin yayımlanmasından sonra genel başkanlık görevinden istifa etti.

Baykal, Meclis'in en yaşlı üyesi sıfatıyla 2015 Türkiye genel seçimlerinden sonra bir süre Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı olarak görev yaptı. Haziran-Temmuz 2015 TBMM Başkanlığı seçiminde CHP'nin Meclis başkanı adayı oldu, fakat Adalet ve Kalkınma Partisi adayı İsmet Yılmaz Meclis Başkanı seçildi. Ahmet Davutoğlu tarafından Baykal'a Seçim Hükûmeti bakanlığı teklif edildi fakat Baykal bu teklifi bir mektupla reddetti. Kasım 2015 Türkiye genel seçimlerinden sonra Meclis'teki en yaşlı milletvekili olduğu için 17 Kasım 2015'te bir süre TBMM Başkanı olarak görev yaptı. TBMM başkanlığı görevine Baykal yerine 22 Kasım 2015 tarihinde Meclis başkanı olarak seçilen AK Parti Milletvekili İsmail Kahraman geçti.

2002 genel seçimleri'nde Cumhuriyet Halk Partisinden Antalya'dan milletvekili oldu ve milletvekilliğini ölümüne kadar sürdürdü.

İlk yılları ve eğitimi
Deniz Baykal 20 Temmuz 1938 tarihinde Antalya'da doğdu. Babası Çerkes kökenli Hüseyin Hilmi Bey, annesi ise Mısır göçmeni Feride Hanım'dır. 1952 yılında Antalya Atatürk Ortaokulundan, 1955 yılında Antalya Lisesi'nden mezun oldu. 1959 yılında Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ne 1960 yılında asistan olarak girdi. 1963'te doktora çalışmalarını tamamladıktan sonra iki yıl Rockefeller Foundation bursu ile ABD'de kaldı ve Columbia Üniversitesi ile Berkeley Üniversitesi'nde çalışmalarını sürdürdü. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde Siyaset Bilimi doçenti olarak çalıştı. Siyaset Bilimi  ile ilgili birçok kitap ve makale yazdı.

Siyasi kariyeri

İlk yılları
Siyasetle 1960'lı yıllara doğru Demokrat Parti iktidarına karşı gelişen öğrenci hareketlerine katılmakla tanışan Baykal, CHP'nin 1965 genel seçimlerindeki yenilgisini analiz ettiği ve daha sonra doçentlik tezine dayanak olacak olan raporla CHP yönetiminin dikkatini çekti. Doçent olduğu yıl olan 1968'de CHP'ye girerek siyasal yaşama atıldı. 14 Ekim 1973'te yapılan genel seçimlerde 185 milletvekili kazanarak birinci olan Cumhuriyet Halk Partisi'nden Antalya milletvekili seçildi.

Seçimlerden sonra 1974'te Bülent Ecevit başbakanlığında kurulan ve kurulması için kendisinin de çok uğraştığı CHP-MSP koalisyon hükûmetinden Maliye Bakanı oldu. Kıbrıs Harekatı'nın seçim zaferine dönüşmesi için Ecevit'i zorlayanlardan biri oldu ve hükûmetin istifasından sonra erken seçime gidilememesi nedeniyle parti içinde zor durumda kaldı. Orhan Eyüboğlu'nun yeniden genel sekreterliğe seçildiği 22. Olağan kurultayda (14 Aralık 1974) Mustafa Üstündağ ile birlikte genel sekreter yardımcısı oldu. Baykal, yönetim anlayışı ve çalışma yöntemleri konusundaki görüş ayrılıkları nedeniyle 8 Mart 1976'da bu görevinden istifa etti. Merkez Yönetim Kurulu'nun 4 üyesi de Baykal ile hareket etti. CHP tarihinde bu olay 5'ler Hareketi olarak yer aldı. 1976 yılındaki parti kurultayında Ecevit'e açıkça karşı çıktı, ancak listesi seçimi kaybetti.

5 Haziran 1977'de yeniden Antalya milletvekili seçilerek TBMM'ye girdi. 1978'de kurulan 3. Ecevit hükûmetinde ise Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı yaptı. Bakanlığı sırasında ATAŞ Rafinerisi'nin kamulaştırılması için Başbakandan habersiz bir manevraya girişti. Deniz Baykal bu dönemde CHP parti meclisi ve merkez yürütme kurulu, genel sekreter yardımcılığı görevlerinde bulundu. 1979 Ekim ara seçimlerinden sonra toplanan olağanüstü CHP kurultayında parti yönetimini ağır bir şekilde eleştirdi ve Ecevit'e rakip olarak genel başkan adaylığını açıklayan Erol Çevikçe'yi destekledi; fakat Ecevit seçimi büyük bir oy farkıyla kazanınca Baykal'ın parti içindeki itibarı azaldı. 1980 yılında MHP ile koalisyon arayışına girecek kadar Ecevit'ten uzaklaştı. 12 Eylül 1980 askeri darbesi'nden sonra bir süre Ankara'da Ordu Dil Okulu'nda gözetim altında tutuldu.

1982 Anayasası'nın 5 yıl süreyle siyasi yasağı getirdiği politikacılar arasında yer aldı. 1983 yılında siyasal partilerin kurulmasına izin verilmesinden sonra "yasaklı olmalarına rağmen faaliyetlerini sürdürdüğü" gerekçesiyle bir grup önde gelen CHP'li ve AP'li politikacıyla birlikte Çanakkale Zincirbozan Askeri Tesisleri'nde ikinci kez gözetim altına alındı.

Siyasi yasaklı olmasına karşın 1984 yılında Sosyal Demokrasi Partisi'ne (SODEP) girdi; bu partinin Sosyaldemokrat Halkçı Parti'yle (SHP) birleşmesiyle SHP'li oldu. Eylül 1987'deki referandumla siyasi yasakların kaldırılmasından sonra Kasım 1987'deki genel seçimlerde SHP'den Antalya milletvekili seçildi. SHP'de önce grup başkanvekilliği ardında da genel sekreterlik görevlerinde bulunan Baykal, Haziran 1988'de göreve başladığı genel sekreterlik görevi sırasında demokratikleşme çabalarına ilişkin bir rapor hazırlattı (Temmuz 1990). Görüş ayrılıkları yüzünden 10 Eylül 1990'da genel sekreterlik görevinden istifa ettikten sonra SHP parti içi muhalefetinin önderi oldu. SHP'de bu dönemden başlayarak olağan ve olağanüstü kurultaylarda Genel Başkan Erdal İnönü'nün üç defa (Eylül 1990, Temmuz 1991 ve Ocak 1992) karşısına çıktı ancak hepsinde yenildi.

Deniz Baykal, Antalya milletvekili olarak Türkiye Avrupa Birliği Karma Parlamentolararası Komitesi eşbaşkanlığını yürüttü. Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi üyeliğine seçildi. TBMM Dışişleri Komisyon üyeliğinde bulundu. Temmuz 1992'de kapatılan siyasi partilerin açılmasına izin veren yasanın sağladığı imkânla CHP'ye geçti ve 9 Eylül 1992 tarihinde toplanan CHP Kurultayında Genel Başkanlığa seçildi. Genel başkan olduğunda 54 yaşındaydı.

Koalisyon dönemi
Sosyal demokrat partiler 1994 yerel seçimlerine üç parça halinde (SHP, DSP, CHP) katıldı. Üç partinin de seçimlerde düşük oy alması parti tabanlarında birleşme baskısını artırdı. DSP baştan olumsuz yanıt verirken, SHP bu talebe olumlu yaklaştı. Sürdürülen görüşmeler sonucu iki partinin genel başkanları Murat Karayalçın ve Baykal arasında Birleşme Protokolü imzalandı; bütünleşme kurultayının 28 Ocak 1995'te yapılması kararlaştırıldı. Ancak, Baykal ile Karayalçın'ın genel başkanlık ve birleşmenin hangi partinin tüzel kişiliği altında olacağı konusunda anlaşmazlık yaşaması üzerine kurultay gerçekleşmedi.
Daha sonraki süreçte Karayalçın ile Baykal, Hikmet Çetin'in genel başkanlığı üzerinde uzlaşmaya vardı.

18 Şubat 1995'te iki partinin kurultayı yapıldı ve SHP kendisini feshederek CHP'ye katıldı. Hikmet Çetin oybirliğiyle CHP Genel Başkanı seçildi. Birleşmeden sonra, 9-10 Eylül 1995 tarihlerinde Ankara'da yapılan 27. CHP Olağan Kurultayı'nda Murat Karayalçın'ı yenerek genel başkanlığa seçildi; Parti Meclisi de Baykal'ın listesinden oluştu.

Kurultay'dan sonra DYP-SHP koalisyonunun yeni başbakan yardımcısı olan Baykal, ortağı Tansu Çiller'den İstanbul Emniyet Müdürü Necdet Menzir'in istifasını istedi; ancak Çiller bunu kabul etmedi. Bozulan ortaklık nedeniyle Çiller, hükûmetin istifasını Cumhurbaşkanı Demirel'e sundu. Çiller, azınlık hükûmeti kurdu; ancak güvenoyu alamadı. Bunun üzerine Çiller ve Baykal yine bir araya geldi. Baykal, genel seçim şartıyla koalisyon kurabileceğini söyledi ve 24 Aralık tarihinde seçim yapılması kararı çıktı. 30 Ekim 1995 tarihinde kurulan DYP-CHP koalisyon hükûmetinde Başbakan Yardımcılığı ve Dışişleri Bakanlığı görevlerini üslendi.

24 Aralık 1995 milletvekili genel seçimlerinde yeniden Antalya milletvekili oldu. Seçimleri takiben 53. Hükümetin (Anayol Hükûmeti) kurulmasıyla Dışişleri Bakanlığı ve Başbakan Yardımcılığı görevlerinden ayrıldı.

1997'de kurulan Anasol-D Hükümetini dışarıdan destekledi. 23 Mayıs 1998 tarihinde yapılan Cumhuriyet Halk Partisi 27. Olağan Kurultayında genel başkanlığa 3. kez seçildi. Baykal ile başbakan Mesut Yılmaz arasında 3 Haziran 1998'de erken seçim konusunda bir protokol imzalandı; seçimlerin 18 Nisan 1999 tarihinde yapılması kararlaştırıldı. Ancak 1998'in yaz aylarında patlak veren Türkbank Skandalı'ndan sonra hükûmetten desteğini çekti. Anasol-D Hükûmeti, yolsuzluk ve Türkbank ihalesi konusunda verilen gensorunun TBMM'de kabul edilmesi üzerine 25 Kasım 1998 tarihinde düştü.

18 Nisan 1999 seçimlerinde, yüzde 8,71 oy alan Deniz Baykal liderliğindeki Cumhuriyet Halk Partisi tarihindeki en kötü seçim sonucunu alarak yüzde 10'luk seçim barajını aşamadı ve ilk kez TBMM dışında kaldı. Seçim yenilgisinin ardından istifa etmeyeceğini açıklayarak kendisine yöneltilen tepkileri artıran Baykal, sonunda tepkilere karşı duramayarak 22 Nisan 1999 tarihinde genel başkanlıktan istifa etti. 30 Eylül 2000 tarihinde Ankara'da toplanan Cumhuriyet Halk Partisi 11. Olağanüstü Kurultayında yeniden seçilerek dördüncü kez CHP Genel Başkanı oldu.

Ana muhalefet partisi lideri
3 Kasım 2002 Türkiye genel seçimleri'nde CHP yüzde 19,4 oyla 177 milletvekili kazanarak TBMM'ye giren tek muhalefet partisi oldu. Deniz Baykal da Antalya milletvekili seçildi. Baykal, 22. Dönem TBMM'de Ana muhalefet partisi Genel başkanı olarak görev yaptı.

2002 yılında Anayasa Mahkemesi, Recep Tayyip Erdoğan'ın TCK'nın 312. maddesinden mahkum olduğu gerekçesiyle "milletvekili seçilme yeterliliğine sahip olmadığını" belirterek parti kurucusu olamayacağını hükme bağlamıştı. Yüksek Seçim Kurulu da (YSK) Anayasa'nın milletvekili seçilme yeterliliğini düzenleyen 76. maddesinde yer alan "ideolojik ve anarşik eylemlere katılma" hükmünü gerekçe göstererek Erdoğan'ın 2002 genel seçimlerindeki adaylığını kabul etmedi. Seçimden sonra, 5 Kasım 2002'de Erdoğan'ı ziyaret eden Baykal, "Kanaatim, bir insanın siyasi suç niteliğinde mahkum olmasının ömür boyu siyasetten mahrum edilmesine gerekçe olmamalıdır" dedi. Baykal'ın ziyaretiyle CHP'nin anayasa değişikliğine destek vermesi ve YSK'nın Ak Parti'nin başvurusu üzerine 4 Aralık'ta, Siirt'in Doğanköy köyünde seçimde usulsüzlük olduğuna karar verilerek Siirt seçimlerinin tekrarlanmasına karar vermesi, Erdoğan'ı TBMM'ye ve başbakanlığa taşıyan süreci başlattı.

2003 ekim ayında 30. Kurultayda tekrar genel başkanlığa seçildi. 29-30 Ocak 2005'te yapılan 13. CHP Olağanüstü Kurultayı'nda, rakibi Mustafa Sarıgül'ü yenerek genel başkanlık görevine devam etti. 19-20 Kasım 2005'te toplanan 31. Olağan Kurultayda 1158 oyun tamamını alarak tekrar genel başkanlığa seçildi. 2007 genel seçimlerinde CHP'nin de içinde bulunduğu sol ittifak yüzde 20,9 oy aldı. Deniz Baykal 26 Nisan 2008'de yapılan 32. CHP Olağan Kurultayı'nda 1231 delegeden 1021'inin oyunu alarak tekrar genel başkan seçildi.

6 Mayıs 2010 gecesi Metacafe adlı video paylaşım sitesinde kendisi ve CHP 23. dönem milletvekili Nesrin Baytok'un içinde bulunduğu öne sürülen ve bir gizli seks kaseti olduğu iddia edilen görüntüler yayımlandı. Görüntülerin yayımlanmasının ardından video medya tarafından haberleştirildi ve Türkiye gündeminde yer buldu. Baykal'ın avukatı görüntülerin montaj olduğunu öne sürdü ve Baykal olayı bir "komplo" olarak nitelendirdi. 10 Mayıs 2010 tarihinde Baykal yayımlanmış görüntülere "meydan okumak için" genel başkanlık görevinden istifa ettiğini açıkladı.

Ana muhalefet partisi liderliği sonrası

Baykal, 2011 ve Haziran 2015 genel seçimlerinde CHP'den Antalya milletvekili seçildi. 2015 genel seçimlerinden sonra meclisin en yaşlı üyesi sıfatıyla 23 Haziran 2015 günü 25. Dönemin ilk oturumunu açtı ve yeni TBMM Başkanı İsmet Yılmaz seçilene kadar Meclis Başkanlığına vekalet etti. 24 Haziran 2015 tarihinde Cumhuriyet Halk Partisi tarafından 30 Haziran 2015'te yapılan TBMM başkanlık seçimleri için başkan adayı olarak gösterildi. Seçimde 1. turda 125, 2. turda 128, 3. turda 129 ve 4. turda 182 oy alarak seçimi kaybetti. Son turdaki rakibi İsmet Yılmaz 258 oy ile 1. olup 26. TBMM Başkanı oldu.

1 Kasım 2015 tarihinde yapılan erken seçimlerde CHP'den Antalya milletvekili seçildi. Yine bu seçimlerden sonra meclisin en yaşlı üyesi sıfatıyla yeni başkan seçilene kadar oturumları yönetti.

16 Ekim 2017'de beynindeki ana damarın tıkalı olması nedeniyle Ankara Üniversitesi İbni Sina Hastanesi'nde yoğun bakım servisinde tedavi altına alındı. Buradaki 51 günlük tedavi sürecinin ardından, Almanya'da da yaklaşık 2,5 ay fizik tedavi gördü. 20 Mart 2018 tarihinde Türkiye'ye dönen Baykal'ın tedavisi devam etti. 2018 Genel Seçimleri öncesinde, CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, tedavisi Gülhane Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde süren Baykal'ı ziyaret ederek Antalya'dan birinci sıradan adaylık teklif etti. 24 Haziran 2018 seçiminde Antalya milletvekili olarak seçilen Baykal, sağlık sorunları nedeniyle ancak 21 Şubat 2019'da Meclis'te yemin edebildi. Deniz Baykal'ın en yaşlı üye olmasına rağmen sağlık sorunları gerekçesiyle özür beyan etmesi üzerine ikinci en yaşlı üye olarak Durmuş Yılmaz, meclisin geçici başkanı oldu.

Ölümü ve cenaze töreni
Baykal, 11 Şubat 2023 tarihinde Ankara'daki evinde 84 yaşında hayatını kaybetti. Kızı Aslı Baykal babasının kalp krizi nedeni ile öldüğünü açıkladı. 14 Şubat 2023 tarihinde ilk olarak Çankaya'daki Cumhuriyet Halk Partisi genel merkezinde tören düzenlendi ve ardından naaşı Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne götürülerek burada resmi bir anma töreni düzenlendi. Ahmet Hamdi Akseki Camisi'nde kılınan cenaze namazı sonrası Devlet Mezarlığı'na defnedildi.

Kişisel hayatı
1963 yılında Olcay Baykal ile yaptığı evlilikten 2 çocuk sahibi oldu. İyi derecede İngilizce bilmekteydi.

Kaynakça

1938 doğumlular
Antalya doğumlu siyasetçiler
2023 yılında ölenler
Çankaya'da ölenler
Ankara'da kalp krizinden ölenler
20. yüzyıl Türk avukatları
21. yüzyıl Türk avukatları
Türkiye Cumhuriyeti Başbakan Yardımcıları
TBMM 15. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM 16. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM 18. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM 19. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM 20. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM 22. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM 23. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM 24. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM 25. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM 26. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM 27. dönem Antalya milletvekilleri
TBMM Sosyaldemokrat Halkçı Parti Grup Başkanvekilleri
Cumhuriyet Halk Partisi genel başkanları
Cumhuriyet Halk Partisi MYK üyeleri
Sosyaldemokrat Halkçı Parti genel sekreterleri
SHP MYK üyeleri
TBMM Dışişleri Komisyonu
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu
Türkiye'deki ana muhalefet partisi genel başkanları
Antalya Lisesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi öğretim üyeleri
Çerkes asıllı Türkler
Devlet Mezarlığı'na defnedilenler
Türk sosyal demokratlar
Atatürkçüler

Deniz Baykal


Xysticus cristatus est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Thomisidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre en Europe, en Turquie, en Iran, en Asie centrale, en Russie jusqu'en Sibérie du Sud, en Chine, au Japon, en Corée du Sud et au Népal.

Elle a été introduite aux États-Unis et au Canada.

Habitat
Xysticus cristatus se trouve généralement dans la végétation basse, souvent au sol. Il ne tolère pas l'ombre et évite les forêts et les habitats à canopée fermée, mais à cette exception on le trouve dans presque tous les types d'habitats.

Description

Les mâles mesurent de  à  et les femelles de  à
La femelle adulte atteint une longueur de  et le mâle de seulement . Leur couleur varie du crème clair et brun foncé au grisâtre, avec un triangle foncé sur la carapace qui se termine en pointe nette et définie. L'abdomen a une large bande médiane bordée de deux rangées plus foncées de marques triangulaires qui s'étendent jusqu'aux deux tiers environ de la longueur de la carapace à partir de la rangée postérieure des yeux. Cette coloration cryptique est utilisée pour se fondre dans son environnement normal de feuilles sèches.

.

Biologie

Xysticus cristatus est un chasseur à l'affût qui passe beaucoup de temps assis immobile, les pattes antérieures largement écartées, attendant que les insectes s'y aventurent. Dans l'herbe, il adopte une position de chasse variable soit au sommet de la végétation, par exemple sur les capitules des fleurs, où il capture des insectes volants, soit à la surface du sol, où sa nourriture se compose généralement de fourmis, d'araignées et d'autres proies à corps mou. Il prend souvent des proies beaucoup plus grosses que lui. En Grande-Bretagne, des adultes actifs ont été enregistrés de février à décembre, avec un pic d'activité des mâles en mai et juin.

Pour s'accoupler, le mâle saisit l'une des pattes de la femelle, la tenant jusqu'à ce qu'elle cesse de se débattre, il utilise ensuite de la soie pour l'immobiliser au sol, puis il se glisse sous elle et s'accouple.

En Grande-Bretagne, Xysticus cristatus a été observé comme proie de la guêpe  (famille des Pompilidae).

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Araneus cristatus par le naturaliste suédois Carl Alexander Clerck (1710-1765) en 1757. Elle est placée dans le genre Thomisus par Sundevall en 1833 puis dans le genre Xysticus par Thorell en 1872.

Xysticus augur et Xysticus sexangulatus ont été placées en synonymie par Tambs-Lyche en 1942.

Publication originale
 Clerck, 1757 : Svenska spindlar, uti sina hufvud-slågter indelte samt under några och sextio särskildte arter beskrefne och med illuminerade figurer uplyste. Stockholmiae, .

Liens externes

Notes et références

Thomisidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Xysticus cristatus


Tangram, taş, kemik, plastik veya tahtadan yapılmış olan geometrik biçimlerdeki yedi adet parçayı bir araya getirerek çeşitli formlar oluşturma esasına dayalı yaratıcı bir zeka oyunudur. Hedeflenen form, geometrik bir şekil, hareket halindeki bir insan figürü, hayvan figürü, alfabedeki bir harf ya da benzeri bir şey olabilir. Hedef olarak belirlenen formu oluşturabilmek için, yedi parçanın tamamını kullanmak gerekir. Bu parçalar, farklı büyüklüklerdeki beş adet üçgen, bir adet kare ve bir adet paralelkenardır. Bu yedi parçanın Güneş, Ay, Mars, Jüpiter, Satürn, Merkür ve Venüs'ü temsil ettiği söylenmektedir. Çin'de geliştirilen bu oyunun ortaya çıkışı çok eski tarihlerde olmuştur.

İsmin kökeni
Oyunun Çince ismi "ch'i ch'iao t'u" dur. İngilizce ismi olan tangram, İngilizce'de bulmaca veya incik-boncuk manasına gelen tramgram kelimesinden türemiştir. Bu ismin kaynağı kesin olarak bilinmemektedir. Tangramın, kadınlar ve çocuklara yönelik bir oyun olarak ortaya çıktığı ve erkekler tarafından benimsenene kadar "ciddi" bir uğraş olarak kabul edilemediği, bu yüzden oyunun ilk ortaya çıkışının ardından uzun bir süre oyun ile ilgili bilgilerin kayıtlara geçirilmediği düşünülmektedir. Bir görüşe göre tangram kelimesi Çin'deki Tang Hanedanından gelmektedir. Bir başka görüşe göre ise kelime, Amerikan denizcilerini eğlendiren Tanka kızlarından gelmektedir. Tankalılar, afyon satışı ile uğraşan, nehir kıyısından yaşayan bir topluluktur. Afyon alışverişi için gelen batılı denizcilerin Tanka kızları ile görüştüğü ve oyunu onlardan öğrendikleri düşünülmektedir. Üçüncü bir görüşe göre, kırılan bir çiniyi birleştirmeye çalışırken yanlışlıkla oyunu keşfeden Tan isimli bir adamın isminden tangram sözcüğü türetilmiştir.

İngilizce yazılı kaynaklarda bu kelimeyi ilk kullanan kişi, sonradan Harvard Üniversitesi'ne rektör olan Thomas Hill'dir ve bu kelimeyi 1848'de basılan Gençler için Geometrik Bulmacalar adlı kitabında kullanmıştır.

Tarihi
Çin'de, Song Hanedanı zamanında yapılan 'yanjitu' denilen mobilya takımlarına dayanmaktadır. Bu mobilyalar, altı parçadan oluşmaktadır. Sonra da üçgen şeklinde yedinci bir parça daha eklenmiştir ve bu yedi parça gerektiğinde bir araya getirilerek kare şeklinde büyük bir masa oluşturulabilmektedir. Ming Hanedanı döneminde bu mobilyaların çeşitli versiyonları üretilmiş ve daha sonra küçük tahta parçalarından oyun setleri üretilmeye başlanmıştır.

Bilinen ilk numune 1780'den kalma Utamaro'ya ait bir tahta parçasıdır. Bilinen en eski tangram kitabı ise 1813 Çin baskısıdır. Ancak 1742 Japonya baskılı bir kitapta da bulmacaya benzer bir tangram görülmektedir. Uzmanlar, tangramın 18.yüzyıldan önce Uzak Doğu'da başladığını ve daha sonra Batı ülkelerine yayıldığını söylemektedirler. 1818'e kadar tangram yayınları Amerika Birleşik Devletleri, Almanya, İtalya, Fransa ve İngiltere'de görülmüştür. 19. yüzyılda Avrupa'da ve ABD'de yayılmış ve popüleritesini günümüze kadar sürdürebilmiştir. 19. yüzyılın sonlarına doğru Alman bir sanayici taştan tangramlar ve parçalı bulmacaları The Anchor Puzzle adı altında üretmeye başlamıştır. 1903 yılında Amerikalı ünlü satranç ustası ve oyun üreticisi Sam Lyod, Tanın 8. Kitabı adlı tangram kitabını yazmış, bu kitapta tangram oyununun günümüzden 4000 yıl önce Tan isimli bir tanrı tarafından icat edildiğine insanları ikna etmeye çalışmıştır. Ona göre, Tan'ın yedi kitabının her birinde 1000 adet tangram bulmacası vardır ve bu bulmacalar dünyanın ve de dünyadaki canlıların yaratılışını ifade etmektedir. Sam Lyod'un kitabında, bazılarının çözümü mümkün olmayan 700 adet tangram bulmacası vardır. I. Dünya Savaşı sırasında bulmacalar en popüler devirlerini yaşamış, her iki tarafın askerleri de siperlerde beklerken bu oyunu oynamışlardır.

Ayrıca bakınız
Soma küpü

Zekâ oyunları

Tangram


Forever Female (bra No Entardecer da Vida) é um filme de comédia estadunidense de 1953 dirigido por Irving Rapper e estrelado por Ginger Rogers e William Holden. Ganhou um Globo de Ouro em 1954.

Elenco
Ginger Rogers como Beatrice Page
William Holden como Stanley Krown
Paul Douglas como E. Harry Phillips
Pat Crowley como Clara Mootz/Sally Carver
James Gleason como Eddie Woods
Jesse White como Willie Wolfe
Marjorie Rambeau como atriz mais velha no bar
George Reeves as George Courtland
King Donovan as dramaturgo
Vic Perrin as designer cênico
Russell Gaige as produtor teatral
Marion Ross as Patty
Richard Shannon as gerente

Filmes dos Estados Unidos de 1953
Filmes dirigidos por Irving Rapper
Filmes em preto e branco
Filmes com trilha sonora de Victor Young
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Filmes de comédia romântica dos Estados Unidos
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes da Paramount Pictures

Forever Female


Regius Professor of Law henviser til:

 Regius Professor of Law (Glasgow)
 Regius Professor of Laws (Dublin)

Se også

 Regius Professor of Civil Law

Regius Professor of Law


A  Herdade de Vila Formosa é uma área na freguesia de Longueira / Almograve, no concelho de Odemira, na região do Alentejo, em Portugal. Nesta área foram feitas importantes descobertas arqueológicas, e esteve igualmente no centro de uma polémica sobre a construção de um grande empreendimento turístico, devido à sua localização no Parque Natural do Sudoeste Alentejano e Costa Vicentina.

Descrição
A Herdade de Vila Formosa é uma área de grandes dimensões, com cerca de 646 Ha, situada numa região de planície litoral perto da foz do Rio Mira, junto à localidade de Vila Nova de Milfontes. É uma zona utilizada tradicionalmente com fins agrícolas, com solos formados por argila e areia, possuindo também uma duna marítima. A propriedade é atravessada pela Estrada Nacional 393, que liga a Vila Nova de Milfontes através de uma ponte. Está totalmente inserida no Parque Natural do Sudoeste Alentejano e Costa Vicentina, e na área da Costa Sudoeste, que é considerada como Zona de Protecção Especial para as Aves e Sítio de Importância Comunitária, no âmbito da Rede Natura 2000.

Em termos arqueológicos, foram principalmente investigados três locais na zona da Herdade de Vila Formosa. O primeiro situa-se nas imediações do Monte Velho de Vila Formosa, a cerca de 100 m a Sudoeste do palacete de Vila Formosa, e a 700 m do novo Monte de Vila Formosa, tendo sido ali descobertas escórias e pingos de fundição, e fragmentos de cerâmica comum e de construção, sem ter sido identificada uma cronologia precisa. O local foi danificado por diversas obras, incluindo a construção de um restaurante nos princípios da década de 1980, e trabalhos de terras posteriores.

O segundo corresponde a uma necrópole da Idade do Bronze, e localiza-se num esporão na baía do Corgo da Cadaveira, na margem do Rio Mira, a cerca de 300 m do PK 1,5 da Estrada Nacional 393, no sentido poente e a um quilómetro de distância do novo Monte de Vila Formosa. O monumento implanta-se precisamente no ponto mais estreito do esporão, num local muito destacado na paisagem. Enquadra-se na topologia de tholos, ou seja, estruturas funerárias datadas do terceiro milénio a.C., compostas normalmente por uma câmara funerária circular e um corredor de acesso, sendo ambos cobertos por uma mamoa, um monte artificial em pedra e terra batida. Esta era composta principalmente por argila em tons alaranjados, sobressaindo do terreno arenoso envolvente. Nas escavações foi identificado o lanço final do corredor, que já se encontrava quase totalmente destruído, devido em parte a vandalismo durante o século XX. Com efeito, a estrutura foi por diversas vezes danificada por escavações ilegais de caçadores de tesouros, além da passagem nas proximidades de veículos pesados. Ainda assim, conseguiu-se constatar que o corredor era muito curto e orientado para Leste, e que estava anexado a um átrio, em plano rebaixado na rocha, com lajes no solo. No local foram encontradas algumas peças de interesse, como taças fechadas, vasos esféricos, globulares, e lâminas, denticulados, e um furador em pedra lascada, que permitem identificar uma cronologia de ocupação nos princípios ou já em pleno no calcolítico, correspondente à primeira metade do terceiro milénio a.C.. o a presença de fragmentos de peças de cerâmica com elementos decorativos incisos e de tipologia campaniforme indica uma reocupação posterior das estruturas funerárias, provavelmente no período de transição do Calcolítico para a Idade do Bronze. Destacam-se os dois fragmentos de peça de cerâmica com motivos decorativos campaniformes, que poderiam fazer parte de uma taça do tipo de Palmela. Nas escavações de 2013 foram recolhidas catorze lâminas de sílex e outras peças líticas e cerâmicas, sendo de especial interesse dois vasos ainda inteiros, embora em mau estado, e vários fragmentos de outros vasos.

O terceiro foi provavelmente um povoado durante a época do neo-Calcolítico, e encontra-se a 600 m do PK 2 da Estrada Nacional 393, no sentido Norte-Nordeste, tendo grande parte dos vestígios sido destruídos. Este assentamento seria de grandes dimensões, e estava situado num local que permitia um bom controlo visual sobre a região em redor, principalmente o Rio Mira. Está separado em dois núcleos, encontrando-se o primeiro numa pequena colina a Norte da estrada para o Monte de Montalvo, onde foram recolhidos pequenos fragmentos de cerâmica pré-histórica, lascas de quartzito, quartzo hialino, um fragmento de um pico mirense, uma raspadeira, restos de talhe de quartzito e quartzo, e parte de um dormente de uma mó. Também foram descobertas várias lajes de xisto azul, que poderiam ter sido partes de muros. O segundo núcleo encontra-se a Sul da estrada para o monte, e é composto pelo mesmo tipo de vestígios arqueológicos, embora de pior qualidade. Nas imediações do Monte do Montalvo também foram encontrados alguns fragmentos de cerâmica muito rolados, que poderiam ter pertencido à Idade Média.

Além destes três locais, também foram investigados outros pontos nas proximidades que poderiam ter potencialidades do ponto de vista arqueológico, destacando-se os achados junto ao esteiro do Corgo d'el Rei, onde foram descobertas as ruínas de estruturas de cronologia romana. Este local situa-se na base da encosta, junto a um restaurante, tendo sido muito atingido por obras naquele estabelecimento e no caminho de acesso. Durante as escavações foram descobertos fragmentos de vários materiais de construção, como tégulas, tijolos, estuques e argamassas, além de alguns fragmentos de cerâmica comum romana, peças metálicas, vestígios de faunas mamalógicas e malacológicas, sendo de especial interesse um peso de rede fabricado através de entalhes num seixo, que pode ser um testemunho da forma como aquele núcleo estava ligado à pesca. Um outro sítio de grande interesse arqueológico a Sul da foz do Rio Mira é o Brejo da Moita, onde foi descoberto um rico espólio e vestígios de edifícios, cronologicamente integrados entre o Mesolítico e o Neolítico antigo.

História
De acordo com os achados arqueológicos, a área de Vila Formosa foi ocupada desde a pré-história, sendo os vestígios mais antigos, correspondentes ao monumento funerário, integrados no período calcolítico, na primeira metade do terceiro milénio a.C.. No local foram encontrados igualmente indícios de uma possível continuidade de ocupação até à Idade do Bronze. Por seu turno, o povoado poderá ter sido habitado na época do neo-Calcolítico. A ocupação de Vila Formosa prosseguiu ao longo da época romana, como pode ser constatado pelo material cerâmico recolhido nas escavações de Corgo d'el Rei enquadra-se em duas cronologias distintas durante aquele período, inicialmente entre os finais do século I a.C. e os finais do século I d.C., e depois entre os séculos II e IV d.C..

O Monte Velho de Vila Formosa existe pelo menos desde o século XVII, surgindo em documentos cartográficos daquela centúria, e nas Memórias Paroquiais de 1758. A Herdade de Vila Formosa estava listada no documento Relaçaõ dos bens e rendas pertencentes ao Condado de Odemira, sendo foreira em quinze alqueires de trigo, produzindo igualmente milho e centeio.

Os primeiros estudos arqueológicos no local poderão ter sido feitos por Abel da Silva Ribeiro, que escavou uma necrópole junto a Vila Nova de Milfontes, e que poderá corresponder ao segundo sítio arqueológico. Entre 1995 e 2000 a zona da Herdade de Vila Formosa foi alvo de trabalhos arqueológicos, como parte de um programa de investigação sobre a ocupação pré-histórica no concelho de Odemira, tendo os estudos de 1998 a 2000 sido feitos no contexto do programa Proto-História do Médio e Baixo Vale  Mira - A arqueologia do rio, organizado pela Associação Degebe com apoio do Instituto Português de Arqueologia e da Câmara Municipal de Odemira. Em 1996 foi investigado o primeiro sítio arqueológico, como parte do programa de Levantamento Arqueológico do Concelho de Odemira, e em 1999 foram feitos novos estudos, igualmente como parte do levantamento arqueológico do concelho, desta vez abrangendo os três sítios. Com efeito, foi em Abril desse ano que foi identificado o terceiro sítio. Segundo uma notícia publicada no jornal Público em 10 de Dezembro de 2008, o administrador do grupo Bernardino Gomes, Celestino Morgado, tinha anunciado à revista Vida Imobiliária que aquela empresa estava interessada em construir um empreendimento turístico de luxo na margem Sul do Rio Mira, que ficaria conhecido como Real Vila Formosa. Celestino Morgado revelou igualmente que a construção do resort custaria cerca de duzentos milhões de Euros, e que as poderiam arrancar em 2011. Iria ocupar uma área de 708 Ha, e contaria como «várias unidades de alojamento, entre as quais um hotel de cinco estrelas com cerca de 200 quartos, um hotelrural com 50 quartos, moradias e apartamentos turísticos,» além de «vários equipamentos de lazer, incluindo um campo de golfe de 18 buracos com mais nove rápidos». Como parte do Estudo de Impacte Ambiental para o empreendimento de Vila Formosa, em 2008 e 2009 os três sítios voltaram a ser estudados, tendo sido descobertos alguns vestígios arqueológicos. Os segundo e terceiro sítios foram novamente investigados em 2013, tendo sido identificado um monumento funerário megalítico e um possível povoado.

Em 30 de Novembro de 2012, o governo aprovou a instalação do Projecto de Desenvolvimento Turístico e Ambiental de Vila Formosa, que previa a construção de um empreendimento com cerca de 55 ha de área urbanizada, que teria um hotel, dois aldeamentos turísticos e um edifício para desporto e eventos temáticos. Iria ocupar não só a Herdade de Vila Formosa, mas também uma outra propriedade de menores dimensões, conhecida como Herdade de Montalvo. Esta decisão foi duramente criticada pela organização ambiental Quercus, que a considerou como parte de «um estratagema do anterior Governo para beneficiar claramente os promotores que tentam, há muitos anos, urbanizar o que ainda resta da Costa Alentejana e Vicentina». A organização apontou que na autorização do governo não se fazem quaisquer referências à proibição legal de se construírem novos edifícios no interior da área costeira, até dois quilómetros da orla marítima, e violaria a legislação de Avaliação de Impacte Ambiental, e o Plano de Ordenamento do Parque Natural, o Plano Regional de Ordenamento do Território do Alentejo e o Plano Director Municipal de Odemira. Além disso, também teria efeitos muito negativos sobre a fauna e flora, incluindo as espécies protegidas do Rato-de-cabrera e Ononis hackelii, e iria utilizar terrenos de potencialidade agrícola, dentro da Área de Intervenção Específica do Perímetro de Rega do Mira. Assim, a Quercus anunciou que iria fazer uma queixa à Comissão Europeia por violação das Directivas de Habitats e Aves, e ponderou a abertura de um processo judicial. O Estudo de Impacte Ambiental também foi criticado pela Sociedade Portuguesa para o Estudo das Aves, argumentando que este tinha várias «deficiências» em violação da legislação nacional e comunitária, principalmente as directivas Aves e Habitats, e tinha exigido que a Comissão de Coordenação e Desenvolvimento Regional do Alentejo declarasse «a desconformidade ambiental» do empreendimento. Em 2015, aquele órgão emitiu uma Declaração de Impacte Ambiental Favorável Condicionada ao resort de Vila Formosa, documento que foi rejeitado pela organização Quercus, que considerou que a obra «não está em conformidade e não é compatível com os instrumentos de gestão territorial aplicáveis», como o Plano Regional de Ordenamento do Território do Alentejo, o Plano de Ordenamento do Parque Natural do Sudoeste Alentejano e Costa Vicentina e o Plano Director Municipal de Odemira, tendo argumentado igualmente que o impacto que este empreendimento teria na paisagem circundante e no estuário do rio Mira foram «subavaliados», e que não foram analisadas as alternativas possíveis, como ditava a legislação.

Em Fevereiro de 2018, estava em fase de licenciamento na Câmara Municipal de Odemira o plano para a instalação de um complexo turístico de cinco estrelas com 1600 camas em Vila Formosa.

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Estação arqueológica da Foz dos Ouriços
Forte de São Clemente
Necrópole do Pardieiro

Bibliografia

Ligações externas

Vila Formosa
Vila Formosa

Herdade de Vila Formosa


Ahmed Shya'a al-Barak (sometimes spelled Ahmad) was a member of the Interim Iraq Governing Council, created following the United States's 2003 invasion of Iraq and dissolved in June 2004. A Shia Muslim from the city of Babylon, al-Barak is a lawyer and coordinator for the Iraqi Bar Association. As a human rights activist, al-Barak worked in the Iraqi Foreign Ministry in cooperation with United Nations from 1991 to 2003.

Notes

21st-century Iraqi politicians
People from Hillah
Living people
Year of birth missing (living people)
Place of birth missing (living people)

Ahmed al-Barak


La rodplumsita o rhodplumsita es un raro sulfuro mineral de rodio y plomo, de fórmula química Rh3Pb2S2, siendo frecuentes las impurezas de iridio y platino. Descubierto en 1983 en los montes Urales (Rusia), fue nombrado por su composición (rodio-plomo).

Características
Es de color crema y brillo metálico. Cristaliza en el sistema trigonal, clase 3m. Pertevece a la clase 2.BE.15 de Strunz (9.ª edición) junto a otros sulfuros metálicos. El mineral está reconocido por la CNMNC (Comisión de Nuevos Minerales, Nomenclatura y Clasificación) de la Asociación Mineralógica Internacional.

Véase también
 Rhodita
 Bowieíta

Referencias

Emsley, John. Nature's Building Blocks. Oxford, 2001. ISBN 0-19-850341-5

Minerales de rodio
Minerales de plomo
Minerales sulfuros
Sistema trigonal
Minerales descubiertos en 1983
Minerales descubiertos en Rusia en el siglo XX
Unión Soviética en 1983
Minerales descubiertos en la Unión Soviética
Minerales descubiertos en los montes Urales

Rodplumsita


Kemija je znanost o atomskoj materiji (materiji koja se sastoji od kemijskih elemenata), posebno o njenim kemijskim reakcijama, ali također uključuje i njezina svojstva, strukturu, sastav, ponašanje i promjene koje se odnose na kemijske reakcije. Kemija se središnje bavi atomima i njihovim međudjelovanjima s drugim atomima, a posebno svojstvima kemijskih veza.

Sažetak kemije
Kemija se može opisati kao sve od sljedećeg:

Akademska disciplina – s akademskim odjelima, nastavnim planom i programom i stupnjevima; nacionalna i međunarodna društva; i specijalizirani časopisi.
Znanstveno polje (grana znanosti) – široko priznata kategorija specijalizirane ekspertize unutar znanosti, i obično utjelovljuje vlastitu terminologiju i nomenklaturu. Takvo će područje obično predstavljati jedan ili više znanstvenih časopisa u kojima se objavljuju recenzirana istraživanja. Postoji mnogo znanstvenih časopisa, koji se bave kemijom.
Prirodna znanost – ona koja nastoji razjasniti pravila, koja upravljaju prirodnim svijetom korištenjem empirijskih i znanstvenih metoda.
Fizička znanost – ona koja proučava nežive sustave.
Biološka znanost – ona koja proučava ulogu kemikalija i kemijskih procesa u živim organizmima.

Grane kemije

Fizikalna kemija – proučavanje fizikalnih i fundamentalnih osnova kemijskih sustava i procesa. Posebno su fizikalne kemičare od interesa za energiju i dinamiku takvih sustava i procesa. Važna područja proučavanja uključuju kemijsku termodinamiku, kemijsku kinetiku, elektrokemiju, statističku mehaniku, spektroskopiju i odnedavno astrokemiju. Fizikalna kemija ima veliko preklapanje s molekularnom fizikom. Fizikalna kemija uključuje korištenje infinitezimalnog računa u izvođenju jednadžbi. Obično se povezuje s kvantnom kemijom i teoretskom kemijom. Fizička kemija je disciplina koja se razlikuje od kemijske fizike, ali opet, postoji vrlo snažno preklapanje.
Kemijska kinetika – proučavanje brzina kemijskih procesa.
Kemijska fizika – istražuje fizikalno-kemijske fenomene koristeći tehnike iz atomske i molekularne fizike i fizike kondenzirane tvari; to je grana fizike koja proučava kemijske procese.
Elektrokemija – grana kemije koja proučava kemijske reakcije koje se odvijaju u otopini na sučelju elektronskog vodiča (elektroda: metal ili poluvodič) i ionskog vodiča (elektrolit), a koje uključuju prijenos elektrona između elektrode i elektrolit ili vrsta u otopini.
Femtokemija – područje fizikalne kemije koje proučava kemijske reakcije u iznimno kratkim vremenskim razmacima, otprilike 10−15 sekundi (jedna femtosekunda).
Geokemija – kemijska studija mehanizama iza glavnih sustava koji se proučavaju u geologiji.
Fotokemija – proučavanje kemijskih reakcija koje se odvijaju apsorpcijom svjetlosti od strane atoma ili molekula.
Kvantna kemija – grana kemije čiji je primarni fokus primjena kvantne mehanike u fizikalnim modelima i eksperimentima kemijskih sustava.
Kemija čvrstog stanja - proučavanje sinteze, strukture i svojstava materijala čvrste faze, posebno, ali ne nužno isključivo, nemolekularnih krutina.
Spektroskopija – proučavanje interakcije između tvari i zračene energije.
Stereokemija – proučavanje relativnog prostornog rasporeda atoma koji tvore strukturu molekula
Termokemija – grana kemije koja proučava odnos između kemijskog djelovanja i količine apsorbirane ili proizvedene topline.
Kalorimetrija – proučavanje promjena topline u fizičkim i kemijskim procesima.

Organska kemija – proučava strukturu, svojstva, sastav, mehanizme i reakcije organskih spojeva. Organski spoj je definiran kao svaki spoj koji se temelji na ugljikovom kosturu.
Biokemija – proučavanje kemikalija, kemijskih reakcija i kemijskih interakcija koje se odvijaju u živim organizmima. Biokemija i organska kemija su blisko povezane, kao u medicinskoj kemiji ili neurokemiji. Biokemija je također povezana s molekularnom biologijom i genetikom.
Neurokemija – proučavanje neurokemikalija; uključujući transmitere, peptide, proteine, lipide, šećere i nukleinske kiseline; njihove interakcije i uloge koje imaju u formiranju, održavanju i modificiranju živčanog sustava.
Molekularna biokemija i genetski inženjering – područje biokemije i molekularne biologije koje proučava gene, njihovo nasljeđe i njihovu ekspresiju.
Bioorganska kemija – spaja organsku kemiju i biokemiju prema biologiji.
Biofizička kemija – je fizikalna znanost koja koristi koncepte fizike i fizikalne kemije za proučavanje bioloških sustava.
Medicinska kemija – disciplina koja primjenjuje kemiju u medicinske svrhe ili svrhe povezane s lijekovima.
Organometalna kemija – proučavanje je organometalnih spojeva, kemijskih spojeva koji sadrže najmanje jednu kemijsku vezu između atoma ugljika organske molekule i metala, uključujući alkalne, zemnoalkalne i prijelazne metale, a ponekad se proširuje na metaloide poput bora, silicija, i kositra.
Fizikalna organska kemija – proučavanje međuodnosa između strukture i reaktivnosti u organskim molekulama.
Kemija polimera – multidisciplinarna znanost koja se bavi kemijskom sintezom i kemijskim svojstvima polimera ili makromolekula.
Klik kemija – "klik" kemija je klasa biokompatibilnih reakcija malih molekula koje se obično koriste u biokonjugaciji, dopuštajući spajanje supstrata po izboru sa specifičnim biomolekulama.

Anorganska kemija – proučavanje svojstava i reakcija anorganskih spojeva. Razlika između organskih i anorganskih disciplina nije apsolutna i postoji dosta preklapanja, što je najvažnije u poddisciplini organometalne kemije.
Bioanorganska kemija – je područje koje ispituje ulogu metala u biologiji.
Kemija klastera
Kemija materijala – priprema, karakterizacija i razumijevanje tvari s korisnom funkcijom. Područje je nova širina studija u diplomskim programima i integrira elemente iz svih klasičnih područja kemije s fokusom na temeljna pitanja koja su jedinstvena za materijale. Primarni sustavi proučavanja uključuju kemiju kondenziranih faza (krutine, tekućine, polimeri) i sučelja između različitih faza.
Nuklearna kemija – proučavanje kako se subatomske čestice spajaju i stvaraju jezgre. Moderna transmutacija velika je komponenta nuklearne kemije, a tablica nuklida važan je rezultat i alat za ovo područje.
Analitička kemija – analiza uzoraka materijala radi razumijevanja njihovog kemijskog sastava i strukture. Analitička kemija uključuje standardizirane eksperimentalne metode u kemiji. Ove metode mogu se koristiti u svim poddisciplinama kemije, isključujući čisto teoretsku kemiju.

Ostale grane kemije:

Astrokemija – proučavanje rasprostranjenosti i reakcija kemijskih elemenata i molekula u svemiru te njihove interakcije sa zračenjem.
Kozmokemija – proučavanje kemijskog sastava materije u svemiru i procesa koji su doveli do tih sastava.
Računalna kemija
Kemija okoliša – proučavanje kemijskih i biokemijskih pojava koje se javljaju u različitim aspektima okoliša kao što su zrak, tlo i voda. Također proučava učinke ljudske aktivnosti na okoliš.
Zelena kemija je filozofija kemijskog istraživanja i inženjerstva koja potiče dizajn proizvoda i procesa koji minimaliziraju upotrebu i stvaranje opasnih tvari.
Supramolekularna kemija – odnosi se na domenu kemije izvan domene molekula i fokusira se na kemijske sustave sastavljene od diskretnog broja okupljenih molekularnih podjedinica ili komponenti.
Teorijska kemija – proučavanje kemije putem temeljnog teorijskog zaključivanja (obično unutar matematike ili fizike). Konkretno, primjena kvantne mehanike na kemiju naziva se kvantna kemija. Od kraja Drugog svjetskog rata razvoj računala omogućio je sustavan razvoj računalne kemije, umijeća razvoja i primjene računalnih programa za rješavanje kemijskih problema. Teorijska kemija ima veliko preklapanje s (teoretskom i eksperimentalnom) fizikom kondenzirane tvari i molekularnom fizikom.
Mokra kemija – je oblik analitičke kemije koji koristi klasične metode kao što je promatranje za analizu materijala obično u tekućoj fazi.
Agrokemija – proučavanje i primjena kemije i biokemije za poljoprivrednu proizvodnju, preradu sirovih proizvoda u hranu i piće te praćenje i sanaciju okoliša.
Atmosferska kemija – grana atmosferske znanosti koja proučava kemiju Zemljine atmosfere i atmosfere drugih planeta.
Kemijsko inženjerstvo – grana inženjerstva koja primjenjuje fizičke znanosti (npr. kemiju i fiziku) i/ili znanosti o životu (npr. biologiju, mikrobiologiju i biokemiju) zajedno s matematikom i ekonomijom na procese koji pretvaraju sirovine ili kemikalije u korisnije ili vrjednije oblicima.
Kemijska biologija – znanstvena disciplina koja obuhvaća polja kemije i biologije i uključuje primjenu kemijskih tehnika i alata, često spojeva proizvedenih sintetskom kemijom, za analizu i manipulaciju bioloških sustava.
Kemoinformatika – korištenje računalnih i informacijskih tehnika primijenjeno na niz problema iz područja kemije.
Kemija toka – proučavanje kemijskih reakcija u kontinuiranom toku, a ne kao stacionarne šarže, u industriji i opremi za makro obradu.
Imunohistokemija – uključuje proces otkrivanja antigena (npr. proteina) u stanicama dijela tkiva iskorištavanjem principa antitijela koja se specifično vežu na antigene u biološkim tkivima.
Imunokemija – je grana kemije koja uključuje proučavanje reakcija i komponenti na imunološki sustav.
Kemijska oceanografija – proučavanje kemije oceana: ponašanje kemijskih elemenata unutar Zemljinih oceana.
Znanost o materijalima – je interdisciplinarno područje koje istražuje odnos između strukture materijala na atomskim ili molekularnim razinama i njihovih makroskopskih svojstava.
Matematička kemija – područje studija koje se bavi novim primjenama matematike u kemiji. Uglavnom se bavi matematičkim modeliranjem kemijskih pojava.
Mehanokemija – sprega mehaničkih i kemijskih pojava na molekularnoj razini i može se promatrati kao sprega kemije i strojarstva.
Molekularna biologija – proučavanje interakcija između različitih sustava stanice. Preklapa se s biokemijom.
Molekularna mehanika – primjenjuje klasičnu mehaniku za modeliranje molekularnih sustava.
Nanotehnologija – proučavanje i primjena materije na atomskoj i molekularnoj razini. Ovo široko polje u interakciji je s kemijom u takvim razmjerima.
Petrokemija – proučava pretvorbu nafte i prirodnog plina u korisne proizvode ili sirovine.
Farmakologija – grana medicine i biologije koja se bavi proučavanjem djelovanja lijekova uz kemijske učinke.
Fitokemija – proučavanje fitokemikalija koje dolaze iz biljaka.
Radiokemija – kemija radioaktivnih materijala.
Sonokemija – proučavanje utjecaja zvučnih valova i svojstava valova na kemijske sustave.
Sintetička kemija – proučavanje kemijske sinteze.
Toksikologija – proučavanje štetnih učinaka kemijskih tvari na živi organizam i praksa dijagnosticiranja i liječenja izloženosti toksinima i toksikantima.

Povijest kemije
Povijest kemije
Rani razvoj kemije
Alkemija
Flogistonska kemija
Otkriće kemijskih elemenata
Nobelova nagrada za kemiju

Kemičari
 Amedeo Avogadro
 Elias James Corey
 Marie Curie
 John Dalton
 Humphry Davy
 George Eastman
 Michael Faraday
 Rosalind Franklin
 Eleuthère Irénée du Pont
 Dmitrij Mendeljejev
 Alfred Nobel
 Wilhelm Ostwald
 Louis Pasteur
 Linus Pauling
 Vladimir Prelog
 Joseph Priestley
 Lavoslav Ružička
 Robert Burns Woodward
 Karl Ziegler
 Ahmed Zewail

Izvori

Kemija
Kemija

Popis osnovnih tema u kemiji


est une série télévisée américaine créée par Bonnie Turner, Terry Turner, Gregg Mettler et Lindsay Turner, et diffusée depuis le  sur Netflix.

Il s'agit d'une suite de  (1998-2006). Elle est centrée sur les enfants des personnages principaux de la série originale.

Synopsis
Été 1995. Leia Forman, qui va sur ses 15 ans, arrive de Chicago avec ses parents Donna et Eric Forman. Ils vont passer quelques jours chez Kitty et Red Forman, les parents d'Eric, dans la petite ville de Point Place (Wisconsin). Leia décide finalement d'y rester tout l'été, sans ses parents. Elle va alors faire de nouvelles rencontres : la rebelle Gwen (fan du Riot grrrl) et son demi-frère Nate, qui habitent la maison voisine qui appartenait jadis aux parents de Donna. Leia croise également le charmant Jay Kelso (fils de Jackie et Michael), Ozzie ou encore Nikki (la petite-amie de Nate). Quant aux Forman, ils vont devoir supporter la voisine envahissante, Sherri, mère irresponsable de Gwen et Nate.

Distribution

Acteurs principaux
 Debra Jo Rupp  : Kitty Forman
 Kurtwood Smith  : Reginald « Red » Forman
 Callie Haverda  : Leia Forman
 Ashley Aufderheide  : Gwen Runck
 Mace Coronel  : Jay Kelso
 Maxwell Acee Donovan  : Nate Runck
 Reyn Doi  : Ozzie
 Sam Morelos  : Nikki
 Andrea Anders  : Sherri Runck

Invités
 Topher Grace  : Eric Forman
 Laura Prepon  : Donna Pinciotti
 Mila Kunis  : Jackie Burkhart
 Ashton Kutcher  : Michael Kelso
 Wilmer Valderrama  : Fez
 Tommy Chong  : Leo
 Don Stark  : Bob Pinciotti
 Brian Austin Green  : David
 Jim Rash  : Fenton

Production
La sitcom  est initialement diffusée sur le réseau Fox durant huit saisons, entre 1998 et 2006. Bien après sa diffusion originale, la série connait un regain d'intérêt sur Netflix avant de quitter la plateforme en . En , Netflix annonce la production d'un spin-off intitulé , dans lequel Kurtwood Smith et Debra Jo Rupp reprendront leurs rôles respectifs de Red et Kitty Forman. La série est produite par The Carsey-Werner Company. Gregg Mettler en sera le show runner. Bonnie et Terry Turner, cocréateurs de la série originale, participent à la production avec leur fille Lindsay.

Hormis Kurtwood Smith et Debra Jo Rupp, aucun des acteurs principaux de  sont annoncés, mais de potentiels caméos sont annoncés. La première saison comporte dix épisodes.

En , Callie Haverda, Ashley Aufderheide, Mace Coronel, Maxwell Acee Donovan, Reyn Doi et Sam Morelos rejoignent la série dans des rôles réguliers. Il est ensuite révélé que Topher Grace, Laura Prepon, Mila Kunis ou encore Ashton Kutcher seraient en négociations pour des apparitions. Le tournage débute en .

Épisodes
 Pilote ()
 Sauvez Leia ()
 Allergie aux bisous ()
 La Rave Party ()
 Une étape incontournable ()
 Joyeux anniversaire ? ()
 Premier jour ensemble ()
 De l'orage dans l'air ()
 Indécise ()
 Kids in America ()

Accueil critique

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 , la série originale
 , autre série dérivée

Liens externes

Série télévisée créée en 2023
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée de Netflix
Série télévisée se déroulant au Wisconsin
Série télévisée se déroulant dans les années 1990
Série télévisée se déroulant dans une ville fictive aux États-Unis
Spin-off de série télévisée
Série télévisée en anglais américain
That '70s Show

That '90s Show


نادي قوة الدفاع الرياضي  هو نادٍ إثيوبي لكرة القدم يقع مقره في مدينة أديس أبابا. يلعبون في الدوري الإثيوبي العالي، القسم الثاني لكرة القدم المحترفة في إثيوبيا. الفريق هو ثاني أكثر الأندية تتويجًا في تاريخ كرة القدم الإثيوبية بعد سانت جورج.

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1938
أندية كرة قدم عسكريون في إثيوبيا
أندية كرة قدم في أديس أبابا
أندية كرة قدم في إثيوبيا
تأسيسات سنة 1938 في إثيوبيا

قوة الدفاع


El año 368 o 369 fue convocado en Roma por el Papa Dámaso y compuesto por muchos obispos.

Este Papa se aplicó en él, principalmente a levantar a los que se habían pasado al arrianismo y hacer conocer los autores y cabezas de esta "herejía". Se confirmó la Fe de Nicea: se declaró nulo todo lo que se había hecho de contrario en Rímini. Ursacio y Valente fueron excomulgados en él, con todos los que seguían sus opiniones.

No se habló de Auxencio que había usurpado la Silla de Milán a San Dionis. Este Concilio escribió una Carta a todos los Prelados de Egipto y estos, presididos por San Atanasio, escribieron a Dámaso dándole las gracias de haber salvado la unidad de la Iglesia Católica: condenando a Ursacio y Valente pero manifestando mucha admiración de que aún no se había depuesto, ni echado de la Iglesia a Auxencio. El mismo Concilio escribió a los Obispos de África, intimándoles que conservaran la unidad Episcopal y que no se dejaran llevar de los que defendían el Concilio de Rímini, en perjuicio del de Nicea con pretexto del término de consubstancial.

Referencias

Concilios de Roma

Concilio de Roma (368)


Das Grand Prix SAR La Princesse Lalla Meryem 2012 war ein Tennis-Sandplatzturnier für Frauen in Fès.
Es war als Turnier der International-Kategorie Teil der WTA Tour 2012. Das Turnier fand vom 21. bis zum 28. April 2012 statt.

Im Einzelfinale setzte sich die ungesetzte Qualifikantin Kiki Bertens gegen Laura Pous Tió aus Spanien mit 7:5, 6:0 durch. Das Doppel gewann die Paarung Petra Cetkovská aus Tschechien mit Alexandra Panowa aus Russland gegen das rumänische Doppel Irina-Camelia Begu und Alexandra Cadanțu.

Qualifikation
Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze für das Einzel, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks

Turnier der WTA Tour 2012
Tennisturnier in Fès


බහුවලයික ශ්‍රිත:

 බහුවලයික සයිනය, "sinch" (සින්ච්) ලෙස හෝ (විශේෂයෙන්ම එක්සත් රාජධානියේ) "shine"  (ෂයින්) ලෙස උච්චාරණය කෙරේ.

 බහුවලයික කෝසයිනය, "cosh" (කොෂ්), "co – sinch" (කෝ - සින්ච්) හෝ "co - shine" (කෝ - ෂයින්) ලෙස උච්චාරණය කරයි.

 බහුවලයික ටැන්ජනය , "tanch" හෝ ටැන්ච්  "Than" (තෑන්) ලෙස උච්චාරණය කරයි.

 බහුවලයික කෝටැංජනය, "coth" (කොත්) , "co - tanch" (කෝ - ටෑන්ච්) හෝ "chot" (චොට්) ලෙස උච්චාරණය කරයි.

 බහුවලයික සීකනය (secant) , " setch" (සෙච්) හෝ " sheck" (ෂෙක්) ලෙස උච්චාරණය කරයි.

 බහුවලයික කෝසීකනය  (cosecant) , "cosetch" (කොසෙච්) හෝ "cosheck" (කොෂෙක්) ලෙස උච්චාරණය කරයි.

මෙහි i යනු අතාත්වික ඒකකය වන අතර i2 = −1 වේ.
ඉහත ව්‍යුත්පන්නවල ඇති සංකීර්ණ ආකාර ඉයුලර් (Euler) සූත්‍රය මගින් ව්‍යුත්පන්න වේ. සම්මුතියට අනුව sinh2 x යනු (sinh x)2 වන අතර sinh(sinhx) යන්න නොවේ. අනෙකුත් බහුවලයික ශ්‍රිත හා ධන ඝාතියන් සඳහාද ඉහත සම්මතය අදාළ වේ.

ප්‍රමාණික වීජ ගණිතමය ප්‍රකාශන


Oktan sayısı, teknik anlamıyla, benzinin vuruntu kalitesinin değerlendirilmesi için kullanılan bir ölçüttür. Bir yakıtın oktan sayısı, yanma kalitesinin ve özellikle de zor koşullara dayanma yeteneğinin ölçüsüdür. Araç performansının düşmesinden ve motorun hasar görmesinden kaçınmak için benzinin motora uygun bir oktan kalitesine sahip olması gerekmektedir. Motorlarda kullanılacak benzin, motorun yapısına ve teknolojisine göre seçilir.

Oktan sayısı ölçümleri iki şekilde yapılır:

 Araştırma Oktan Sayısı (İng. RON-Research Octane Number): Bu değer, motorun yüke binmediği ve düşük devirlerde çalıştığı durumdaki vuruntu ölçümüdür.
 Motor Oktan Sayısı (İng. MON-Motor Octane Number): Motor zorlandığında, yük altında olduğu andaki vuruntu ölçümüdür.

Birçok ülkede benzinlerin vuruntu özelliği sayısı, yani gerçek oktan sayısı, yukarıdaki iki değerin toplanarak ikiye bölünmesiyle elde edilir.

Benzinli motorlarda sıkıştırma zamanında silindir içerisindeki yakıt + hava karışımının sıcaklığı sıkıştırmadan dolayı artar. Bu sıcaklık artışından dolayı, karışımın zamanından (buji ateşlenmeden) önce tutuşması vuruntuya neden olur. Vuruntu motorun performansını düşüren ve de ömrünü azaltan bir durumdur.

Vuruntunun olmaması için benzinin daha zor tutuşması sağlanmalıdır. Benzinin "oktan sayısı" ne kadar fazla ise o benzin o kadar zor tutuşur. Bu yüzden yüksek oktanlı benzin vuruntuya karşı daha dirençlidir.

Aynı zamanda benzinin zor tutuşması (yani oktan sayısının gereğinden fazla olması) da istenmeyen bir durumdur. Çünkü bujinin ateşlendiği anda benzinin tutuşması istenir. Oktan sayısı ne kadar fazla ise benzinin gerektiği anda tutuşması o kadar zor ya da geç olur. Bu da motorun performansını düşüren bir durumdur.

Örneğin araçların kitaplarında şöyle bir şey yazar "minimum 95 oktanlı, kurşunsuz benzin kullanılmalıdır". Bu, o aracın 95 oktanlı benzin ile vuruntusuz çalışmaya başladığını ifade eder. O arabada 98 oktanlı benzin de kullanılabilir ama motorun performansı 95 oktana göre daha düşük olacaktır.

Piyasada "ne kadar yüksek oktanlı benzin kullanılırsa motorun peformansı o kadar artar" gibi yanlış bir düşünce var. Sayının artması insanlarda psikolojik olarak performansın da artacağı düşüncesini uyandırıyor. Aksine düşük oktanlı benzin daha performanslıdır ama vuruntuya neden olduğu için motorun performansı düşmektedir.

Sonuç itibarıyla, araçların kitabında minimum 95 oktanlı benzin kullanın yazıyorsa 95 oktanlı benzin kullanılmalıdır. Bundan daha düşüğü ya da fazlası yukarıda belirtilen sebeplerden ötürü motorun performansını düşürmektedir.

Oktan sayısının belirlenmesi

Oktan sayısının belirlenmesi için benzin örneği, tek silindirli özel bir deney motorunda farklı sıkıştırma oranlarında kontrollü şartlarda yakılır.

Daha sonra bu deney motorunda, izooktan ve normal heptan karışımı ile hazırlanan deney örneği de eşit şartlarda yakılır. Deney karışımından elde edilen sonuçlar benzin örneği ile aynı olana kadar karışım oranları ayarlanır. Bu karışımda izooktan vuruntusuza yakın kalitede yanar, normal heptan ise vuruntuya yol açar.

Benzin örneği ile aynı sonuçları veren izooktan ve normal heptan karışımındaki izooktanın hacimce yüzdesi oktan sayısı olarak tanımlanır. Bir başka deyişle saf izooktanın oktan sayısı 100 kabul edilerek benzin örneğinin oktan sayısı belirlenir.

Oktan sayısı benzinler için 50-110 arasında değişmektedir. 50-75 oktan üçüncü sınıf yakıtlarda, 100-110 oktan ise uçak yakıtlarındaki değerdir. Kullanılan benzin 50 oktan ise, yandıkça patlayacak ve pistonlara çekiçle vuruyormuşçasına bir sarsıntı ile kuvvet uygulanacaktır. İdeal kuvvet, pistonları eşit ve düzenli bir şekilde iten kuvvettir.

Oktan ayarlayıcı katkı maddeleri

Benzinin oktan sayısı katkı maddeleri kullanılarak artırılabilir. Bu iş için en sık kullanılan madde kurşun tetraetildir. Kurşun tetraetil, benzine tümüyle karışıp tamamıyla buharlaşan bir sıvıdır.

Son zamanlarda kurşunlu benzin yerini kurşunsuz benzine bırakmaya başlamış ve yeni üretilen tüm araçlarda katalitik konvertör standart donanım hâline gelmiştir.

Asfalt tabanlı ham petrolden üretilen benzin, motorlara parafin tabanlılardan daha az vuruntu yapmaktadır. Bütün benzinler bu iki türün karşımından elde edilir. Karışımları kontrol edilmezse kaliteleri değişir.

Kaynakça
  Kimya Mühendisleri Odası basın açıklaması, 03.09.2004 - Benzin Çeşitleri ve Oktan Sayıları

Petrol
Ölçü birimleri

Oktan sayısı


NGC 5773 est une galaxie spirale située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5773 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1784.

À ce jour, une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d'. Cette valeur est loin à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5773 sur le site du professeur C. Seligman

5773
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Objet céleste découvert en 1784
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5773