The mangue bit or manguebeat movement is a cultural movement created circa 1991 in the city of Recife in Northeast Brazil in reaction to the cultural and economic stagnation of the city. The movement largely focuses on music, but it has its own fashion and slang, and encompasses aspects of visual art. It mixes regional rhythms of Brazilian Northeast, such as maracatu, frevo, coco and forró, with rock, soul, raggamuffin, hip hop, funk and electronic music.

Overview

The movement has its own manifesto, Caranguejos com Cérebro (or "Crabs with Brains" in English), written in 1991 by singer Fred 04 and DJ Renato L (Renato Lin). Its title refers to Recife's inhabitants as crabs living in Recife's mangrove environment. A major symbol associated with mangue bit is that of an antenna stuck in the mud receiving signals from all over the world.

Mangue bit can be divided into two distinct waves: the first in the early 1990s led by the music groups Chico Science & Nação Zumbi (Zumbi's Nation) and Mundo Livre S/A (Free World Inc.), and the second in the early 2000s led by Re:Combo (a copyleft movement that uploads half-sampled music for download) and Cordel do Fogo Encantado (a music group that started as a roving theatre troupe with roots in a form of literature known as literatura de cordel ("twine literature")).

The original movement named itself mangue bit, mangue referring to Recife's mangroves and bit to the computer bit central to the movement's electronic music influences. Since then, mangue bit has commonly, albeit mistakenly, been referred as mangue beat.

History

Origin

The basis for Mangue started towards the end of Brazil's military dictatorship at the beginning of the 1980s. The relaxation of censorship increased the availability of imported music, especially from the United States and the United Kingdom, leading to an increase of Brazilian-made rock music. In Recife, university students, including some of the founding characters of the movement, DJ Renato L. and Fred 04, started a radio show called Décadas, further facilitating the influence of rock music, especially underground music from England, leading to a large increase in Recife-based rock bands. Fred 04 notes that when Mundo Livre S/A began in 1984, poor economic circumstances and the lack of a music circuit in Recife, made it especially difficult for them, and similar music groups to find places to play. In the early 90s, Paulo Andre Pires, who would become Nação Zumbi's impresario, began producing shows in Recife and invited both local and international bands to perform.

Despite being both being cited as founders for the Mangue movement, Chico Science and Nação Zumbi (CSNZ), and Mundo Livre S/A have different influences and backgrounds. Chico Science was born to a lower-middle-class family in the neighborhood of Rio Doce in the city of Olinda. His influences came from music he heard while attending baile funk parties as a youth and included early rap, hip-hop, rock and soul such as, James Brown, Curtis Mayfield, Funkadelic, Sugar Hill Gang, Kurtis Blow, and Grand Master Flash. Having grown up being surrounded by regional folk music he also was heavily influenced by music of Recife such as maracatu, ciranda, embolada, and côco. Chico with his friend, Jorge du Peixe, joined several groups; Legião Hip Hop, Orla Orbe, and Loustal, before finding and meeting members of Lamento Negro, a bloco afro specializing in samba-reggae, in 1990 and forming what would be CSNZ.

Mundo Livre S/A was based in the neighborhood of Candeias, a wealthy area of Olinda. While the band members themselves weren't wealthy, they were all firmly middle class as opposed to Chico Science and members of Nação Zumbi. Lead singer Fred 04, described the idea for the band as "a fusion, a bridge between Johnny Rotten [of the punk band. the Sex Pistols] and Jorge Ben [a pioneering Brazilian pop musician who fuses funk. soul. and samba] and Moreira da Silva [a samba musician from the 1930s and '40s], understand? .... It would be a type of new wave but very Brazilian, really very Brazilian, that would be identified neither as rock nor as MPB [an acronym for Música Popular Brasileira, "Brazilian Popular Music"]".

When first hearing Chico Science in a mashup performance of Loustal and Lamento Negro, he thought the combination of the local/global juxtaposition, as well as the difference in geographical location, could launch what would become the Mangue movement into something that would highlight Recife's diversity.

Manifesto Mangue
The Mangue manifesto, titled "Caranguejos Com Cérebro" (Crabs with Brains), was written by Fred 04 and Renato L. and distributed to the press in 1991. Though his name is not listed as an author when the manifesto was printed, Chico Science likely played a role in its creation. When naming Mangue, Chico Science initially used it solely to describe the fusion of genres and sounds used by Loustal and Lamento Negro. However, soon the word changed to describe more than the specific sound. DJ Renato L. describes Mangue as  "a label that we used for a type of cultural cooperative . . . that united some bands [particularly Nação Zumbi and Mundo Livre S/A], some visual artists, some journalists, some unemployed. And the idea, the label mangue emerged because Recife is a city that is constructed on top of the manguezais ["mangrove swamps"]. Our idea at the time [in the early '90s] was to try to create a cultural scene here in Recife that was as rich and diversified as the mangue swamps, because the swamps are perhaps the ecosystem that has the greatest biodiversity of the planet. So the idea was to create a cultural scene . . . that had the same diversity, that wasn't tied down to a single rhythm, a single style, or single fashion". That diversity is emphasized in the Mangue manifesto. It is divided into three parts: "Mangue - the Concept", which talks about the biodiversity of the mangue swamps and its importance as an ecosystem to the people of Recife, "Manguetown-The City", which describes a bit of Recife's history and economic situation as being rated one of the worst cities in the world to live in, with a high rate of unemployment and a high rate of people living in slums, and "Mangue-The Scene", which introduces the Mangue movement as a way to inject energy back into the city of Recife and connect it to the circulation of music on a global scale. The named symbol for the movement is "a parabolic antenna put in the mud. Or a caranguejo [crab] remixing ANTHENA by Kraftwerk [a Euro-tech group] on the computer." The idea of the manifesto was to parallel the biodiversity of the mangue to the cultural diversity within Recife and to resuscitate the music and cultural scene, by mixing elements of globally circulating music with elements of regional music.

As a result of the manifesto being published, in 1992 MTV visited Recife to interview both Chico Science and Fred 04. The resulting footage played on MTV in Brazil, in January 1993, causing Mangue to gain traction in the south of Brazil. That same year, Paulo Andre Pires launched the first Abril pro Rock festival in Recife featuring CSNZ and Mundo Livre S/A as well as Nacão Pernambuco, a maracatu band that was gaining attention and growing quickly in popularity. The festival had a total audience of 1,500 people. CSNZ and Mundo Livre quickly found success in the music industry after the festival. Both bands toured in São Paulo and Minas Gerais and were picked up by record labels; CSNZ by Sony music, and Mundo Livre by Banguela, which was also the label that was producing music for band Titãs, and both bands produced their first CDs by 1994.

References

Further reading
Sneed, P. M. (2019). The Coexistentialism of Chico Science and Brazil's Manguebeat. Latin American Research Review, 54(3), 651–664. DOI: http://doi.org/10.25222/larr.451

External links
Movimento Manguebit (Wayback Machine archive of the MangueBit movement website)
Caranguejos com Cérebro Manifesto (original manifesto)
Crabs with Brains Manifesto (trans. by Philip Galinsky).
In a Nutshell guide to Mangue Beat (Sounds and Colours magazine article on MangueBit)

Brazilian rock music
Brazilian styles of music
Music scenes

Mangue bit


Die 13 Préludes op. 32 sind ein 1910 komponierter Klavierzyklus von Sergei Rachmaninow und sein letzter Beitrag zur Gattung des Präludiums.

Mit der vorhergehenden Sammlung der 10 Préludes und dem berühmten cis-Moll-Prélude aus den Morceaux de fantaisie konnte er nun 24 Stücke vorweisen, mit denen er an die Traditionslinie von Bachs wohltemperiertem Klavier bis Chopins Préludes op. 28 anknüpfte, auch wenn er den ursprünglich geplanten geschlossenen Zyklus durch alle Dur- und Molltonarten nicht vollendete.

Gegenüber der vorhergehenden Sammlung sind viele der Stücke satztechnisch noch komplizierter und musikalisch anspruchsvoller. Während die lyrischen Episoden zunehmend tragisch gefärbt sind, wird die Klangwelt differenzierter und erlesener.

Die Préludes sind ein bedeutender Teil seines Klavierwerks, das mit seiner melancholisch-pathetischen Klangsprache, den dramatischen Aufschwüngen und dynamischen Steigerungen einen letzten Höhepunkt spätromantischer Klaviermusik und nach wie vor eine Herausforderung für große Pianisten darstellt.

Inhalt
Die gewichtigen Beiträge finden sich vor allem am Ende des Zyklus. Zu ihnen gehört das düstere, an zehnter Stelle stehende dreiteilige h-Moll-Prélude mit seinem majestätischen Mittelteil, ein tiefsinniges Werk, das der Komponist selbst sehr schätzte, das 12. Stück in gis-Moll, das durch eine glitzernde Sechzehntel-Figur der rechten Hand auffällt, unter der die Linke eine traurige Melodie erklingen lässt, und das gleichsam sinfonisch angelegte Klanggemälde am Ende der Sammlung, das sich mit seinen mächtigen Akkorden zu einer Apotheose des Klavierklangs erhebt.

 Nr. 1 in C-Dur: (Allegro vivace, 2/2)
 Nr. 2 in b-Moll: (Allegretto, 9/8)
 Nr. 3 in E-Dur (Allegro vivace, 4/4)
 Nr. 4 in e-Moll (Allegro con brio)
 Nr. 5 in G-Dur (Moderato, 4/4)
 Nr. 6 in f-Moll (Allegro appassionato, 2/4)
 Nr. 7 in F-Dur (Moderato, 2/2)
 Nr. 8 in a-Moll (Vivo, 6/4)
 Nr. 9 in A-Dur (Allegro moderato, 9/8)
 Nr. 10 in h-Moll (Lento, 4/4)
 Nr. 11 in H-Dur (Allegretto, 3/8)
 Nr. 12 in gis-Moll (Allegro, 12/8)
 Nr. 13 in Des-Dur (Grave, 4/4)

Entstehung und Hintergrund
(siehe 10 Préludes).

Einzelnachweise

Werk von Sergei Wassiljewitsch Rachmaninow
Klavierzyklus
Musik 1910

13 Préludes, op. 32 (Rachmaninow)


Lukáš Hrádecký (Bratislava, Eslovaquia, 24 de noviembre de 1989) es un futbolista finlandés de origen eslovaco. Juega como portero en el Bayer 04 Leverkusen de la Bundesliga.

Trayectoria
Nació a finales de 1989 en Bratislava, por aquel entonces parte de Checoslovaquia. Cuando era pequeño su familia emigró a Finlandia para establecerse en Turku, donde han residido desde entonces. Su hermano menor Matej Hrádecký es también futbolista internacional.

Formado como guardameta en las categorías inferiores del Turun Palloseura, su primera oportunidad profesional tras haber abandonado la entidad. En 2009 hizo una prueba en el Esbjerg fB de la Superliga danesa y fue contratado durante las siguientes cuatro temporadas, incluyendo una Copa de Dinamarca en la edición 2012-13. Posteriormente jugó para el Brøndby IF desde 2013.

En 2015 fue traspasado al Eintracht Fráncfort de la Bundesliga por petición del técnico Niko Kovač. Gracias a su carrera en el equipo alemán pudo consolidarse con la , y en la temporada 2017-18 su equipo se proclamó vencedor de la Copa de Alemania.

En el mercado de fichajes se trasladó al Bayer Leverkusen, equipo con el cual se clasificó para la Liga de Campeones de la UEFA 2019-20 tras finalizar en cuarta posición durante su primera Bundesliga con la nueva camiseta.

Estadísticas

Clubes
 Actualizado al último partido disputado el .

Palmarés

Títulos nacionales

Referencias

Enlaces externos

Futbolistas nacionalizados en Finlandia
Futbolistas del Turku Palloseura
Futbolistas del Åbo IFK
Futbolistas del Esbjerg fB
Futbolistas del Eintracht Fráncfort en los años 2010
Futbolistas del Bayer 04 Leverkusen en los años 2010
Futbolistas del Bayer 04 Leverkusen en los años 2020
Futbolistas de la selección de fútbol sub-19 de Finlandia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Finlandia
Futbolistas de Finlandia en la Eurocopa 2020
Eslovacos del siglo XXI
Nacidos en Bratislava
Guardametas de fútbol

Lukáš Hrádecký


Yukinari Sugawara (født 28. juni 2000) er en japansk fodboldspiller, som spiller for AZ Alkmaar (2020).

Han spillede for den japanske fodboldklub Nagoya Grampus.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yukinari Sugawara


İshak (; , İsḥāq), İsrailoğullarının üç önemli büyüğünden (diğerleri İbrahim ve Yakup) biri olan İbrani din büyüğü ve atasıydı. Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam dahil olmak üzere İbrahimî dinlerde önemli bir kişidir. İbrahim ve Sare'nin oğlu, Yakup ve Esav'ın babası olan İshak, Yusuf ve Yehuda'da dahil İsrailoğullarının dedesidir.

İshak'ın adı Tanah'a göre, Tanrı tarafından İbrahim ve Sarah'a 'çocuklarınız olmayacak' dendiğinde şaşkınlık ile karışık gülerek tepki vermelerine itafen "gülecek" anlamına gelmektedir. Adı sonradan değiştirilmeyen ve Kenan'da doğup, Kenan'da ölen tek din büyüğü olarak bilinir. Yine Tanah'a göre 3 din büyüğünün en uzun ömürlüsü İshak'tı, 180 yaşında öldü.

Etimoloji
İshak isminin kökeni, İbranice'de Yiṣḥāq (יִצְחָק) "Gülüyor / gülecek" teriminden geliyor. MÖ 13. yüzyıldan kalma Ugaritik metinler, Kenan tanrısı El'in hayırsever gülümsemesine atıfta bulunur. Bununla birlikte Tekvin, gülüşmeyi, El'den ziyade İshak'ın ebeveynleri olan Abram ve Sarah'a atfeder. Sarah ve İbrahim ileri yaşta oldukları için çocuklarının olması mucizeydi. Sarah, Rab'bin üç elçisinin sözünü yenilediğini duyunca, aynı nedenden ötürü içten güldü. Tanrı İbrahim'i bu konuda sorguladığında Sarah gülmeyi reddetti.

Yaratılış kitabının anlatıları

Doğum
Birgün, bir patrik İbrahim'e, bir oğlu olacağı ve isminin İshak olması gerektiği konusunda kehanette bulunuldu. İbrahim yüz yaşında iken, bu oğul ilk eşi Sarah tarafından doğuruldu. Böylece İshak, İbrahim'in ikinci oğlu, Sarah'nın ise ilk ve tek çocuğu oldu.

Doğumundan sonraki sekizinci günde İshak, hem ev halkındaki tüm erkekler olduğu için hem de Yahveh'in sözleşmesine uygun olması için sünnet edildi.

Sarah, İshak'ın sütten kesilmesinden sonra, alaycı olduğunu gördüğü İsmail ve annesi Hacer'i, İbrahim'e dışarı attırttı. Böylece İshak, İbrahim'in tek varisi olurdu. İbrahim ilkte tereddüt etti, fakat Tanrı'nın emriyle eşinin isteğini dinledi.

Aile hayatı
İshak 40 yaşından önceyken İbrahim, yeğeni Bethuel'in ailesinden, İshak için bir eş bulmak adına yaveri Eliezer'yı Mezopotamya'ya gönderdi. Eliezer, İshak için Arami olan Rebekah'ı seçti. İshak'la yıllarca evli kaldıktan sonra, Rebekah hâlâ bir çocuk doğurmamıştı ve kısır olduğunu düşünüyordu. İshak onun için dua etti ve gebe kaldı. Daha sonra Rebekah, ikiz erkek çocukları Esav ve Yakup'u doğurdu. İshak, iki oğlu doğduğunda 60 yaşındaydı. Gelecek yıllarda İshak Esav'ı, Rebekah ise Yakup'u daha çok destekledi.

Soyağaçları
 İbrahim'in, eşi Sara'dan doğan nesli
 İbrahim'in torunu ve İshak'ın oğlu Yakup'un nesli

Kaynakça

İslam peygamberleri

İshak


Birleşik Arap Emirlikleri millî futbol takımı, Birleşik Arap Emirlikleri'ni uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

FIFA Konfederasyonlar Kupası tarihi

Asya Kupası tarihi
 1956 - 1976 arası - Katılmadı
 1980 - 1. Tur
 1984 - 1. Tur
 1988 - 2. Tur
 1992 - Dördüncü
 1996 - İkinci
 2000 - Elemeleri geçemedi
 2004 - 1. Tur
 2007 - 1. Tur
 2011 - 1. Tur

Kadro
Millî olma ve gol güncellemesi: 13 Haziran 2017. ( maçı sonrası)

Kaynakça

Asya'da millî futbol takımları

20. yüzyılda Birleşik Arap Emirlikleri'nde kurulan oluşumlar
1972'de Asya'da kurulan oluşumlar


Bahçelievler, İstanbul'un bir ilçesi. Avrupa yakasında, güneyden Bakırköy'e, batıdan Küçükçekmece'ye, kuzeyden Bağcılar'a ve doğudan Güngören'e komşudur. 1992'de Bakırköy'den ayrılarak ilçe olmuştur.

Bahçelievler, Cumhuriyet, Çobançeşme, Fevzi Çakmak, Hürriyet, Kocasinan, Siyavuşpaşa, Soğanlı, Şirinevler, Yenibosna, Zafer ve Bahçelievler olmak üzere 11 mahalleden oluşmaktadır.
İlçeye bağlı bucak veya köy yoktur.

1950'li yıllara kadar bugün Bahçelievler ilçesinin bulunduğu bölgede Kocasinan ve Yenibosna köyleri vardı. Bahçelievler'in bulunduğu kesim, Bakırköy'ün O-1 karayolunun (eski E-5) kuzeyine doğru büyümesiyle oluşmuştur.

Bahçelievler'in nüfusu da, komşu ilçelerinin nüfusu gibi, 60'lı yıllardan itibaren çok hızlı bir artış gösterdi.
1960 yılında 8.500 olan nüfus, 5 yıl sonra 1965'te 20.881'e çıktı. 1975 yılında ise, Bahçelievler'in nüfusu 100 bini aşmıştır.

Mahalleler
 Bahçelievler
 Cumhuriyet
 Çobançeşme
 Fevzi Çakmak
 Hürriyet
 Kocasinan
 Siyavuşpaşa
 Soğanlı
 Şirinevler
 Yenibosna
 Zafer

olmak üzere 11 mahalleden oluşmaktadır.

Nüfus

Politika

Yerel Seçimler

 1992 yılında Bahçelievler'in Bakırköy'den ayrılmasıyla Muzaffer Doğan ara seçimlerde belediye başkanı seçilmiştir.

Tarih
Bahçelievler ve çevresi, Bizans İmparatorluğu döneminde tarım ve bağcılık faaliyetlerinin yoğunlaştığı anlar olup, Hepdemon diye anılmaktaydı. Hepdemon, Rumeli'den gelen kervan ve askeri konvoyların İstanbul'a geçiş güzergâhı üzerinde bulunuyordu. Burada birçok imparator sarayları, kiliseler ve konutlar inşa edilmişti. Topraklarının genişliği, İstanbul'a yakınlığı ve bol suyu sayesinde bir karargâh haline gelmişti. Büyük depremlerde halk bu bölgeye kaçar ve afetin dinmesine kadar bölgede kalırdı. Ayrıca Hepdemon, başkente ve Marmara kıyılarına yakınlığı yüzünden çok rağbet gören yazlıklardan biriydi.

Hepdemon kiliseleri meydanında Ayios, İonnis, Evangelistis ve Vaktitis kiliseleri çok meşhurdur. Bu kiliselerde imparatorlar taç giyerlerdi. Tarih boyunca Rum Ortodoksların tarım alanı olan ilçe toprakları, Türklerin İstanbul'u fethetmesiyle zaman içinde terk edildi. Bölge, Osmanlılar zamanında Bakırköy ve Yeşilköy'deki küçük bölgeler dışında tamamen sahipsiz kaldı. Osmanlı Devleti İstanbul'daki toplumsal ihtiyaçları vakıf yoluyla karşılandığından devlet bünyesinde kentsel sorunlara eğilmek üzere ayrıca örgütlenmeye gerek duyulmamıştır.

II. Meşrutiyet'ten sonra, Hazine-i Hassa mallarını maliye hazinesine devrederken Bahçelievler ve civarındaki alanlar da bu mallar kapsamındaydı. Bu araziler 1912'den sonra bir komisyon tarafından değer biçilme yoluyla satılmıştır.

Cumhuriyet döneminde Avrupa ile ekonomik ilişkiler gelişince, demiryolları yetersiz kalmış yeni karayollarının yapımına hız verilmişti. Bugün Londra asfaltı olarak tanımlanan ve 2x2 şeklinde Bahçelievler'in kuzeyinden geçen yol bu arada yapıldı. Yol boyunca iskan ve istihdam alanları açıldı ve birçok mahalle bu yol boyunca oluştu.

1955-1960 dönemi belediye, karayolları, limanlar dairesi ve daha sonra devreye giren İmar İskan Bakanlığı ile ortak çalışmalar sonucu proje ve uygulamaların yoğun olduğu hareketli bir dönem olmuştur. 1959 yılında İstanbul İmar ve Planlama Müdürlüğü ve bu müdürlükçe üretilen çalışmaların denetim ve uygulamaya dönüşmesinin sağlanması için bir idare kurulu oluşturulmuştur. 1960'larda yetersiz kalan Londra Asfaltına ilaveten güneyden yeni bir yol, E-5 inşa edilmiş ve bu yol da Bahçelievler'i güneyden sınırlandırmıştır. Bu yol boyunca birçok fabrika kurulunca yerleşim kent görünümü almaya başlamış ve büyük iskan alanı olmuş ve bugünkü Bahçelievler inşa edilmiştir. İlçe bu yıllarda idari açıdan Bakırköy'e bağlı olduğu için idari ve sosyal açıdan yetersiz kalmış ve ilçenin dışarı bağımlılığı artmıştır. 1978'lerden itibaren ilçede, devletin yapılaşma politikası yüzünden bugünkü görünümü olan yüksek binalar inşa edilmiştir. Buna rağmen Bahçelievler İstanbul'un diğer ilçelerine göre daha az gecekonduya sahip ve yerleşim daha planlıdır.

Bugün ilçe sınırları içinde bulunan Bahçelievler Mahallesi, 1980 öncesinde İstanbul Belediyesi sınırları içinde bulunuyordu. Yine bugünkü ilçe sınırları içinde bulunan bölgelerde, Kocasinan ve Yenibosna Belediyesi adı altında iki belde belediyesi faaliyet göstermekteydi. 1982 yılında İstanbul Belediyesine bağlı bir şube müdürlüğü durumuna getirilen Kocasinan ve Yenibosna belediyeleri, 1984 yılında Büyükşehir uygulamasına geçilmesiyle birlikte Bakırköy ilçe belediyesine bağlanmıştır.

İlçe 3806 sayılı yasa ile 25 Ağustos 1992 tarihinde Bakırköy ilçesinden ayrılarak Bahçelievler ilçesi ve onun yerel örgütü olarak Bahçelievler İlçe Belediyesi kurulmuştur. Yönetim yapısının ve bağlantılarının böylesine sık değişimi hem ilçedeki sosyo-ekonomik gelişmeyi, hem de yönetim geleneklerinin oluşumunu engellemiştir.

Tarihi eserler

Havuzlu Köşk ve Çeşmesi
Havuzlu Köşk (Siyavuş Paşa Kasrı), Milli Egemenlik Parkı'nın içinde bulunmaktadır. Yapılan ek ve değişikliklere karşın, köşkün genel görünüşü 16. yüzyıl Osmanlı sivil mimarlığının tüm özelliklerini yansıtmaktadır. Günümüzde çocuk kitaplığı olarak değerlendirilmektedir. Adını; 16. yüzyılda III. Mehmed zamanında iki defa sadrazamlık yapmış olan Siyavuş Paşa'dan almıştır.

Siyavuş Paşa Çeşmesi'de Günümüze kadar gelmiştir.
Ayrıca Siyavuş Paşa Kasrı çevresinde bulunan diğer tarihi kalıntılarında han ya da hamam olduğu sanılmakta.

Çoban Çeşmesi ve Köprüsü
Çobançeşme Köprüsü (Mimar Sinan Köprüsü), Londra Asfaltı'nın Atatürk Havalimanı kavşağında yer alır. Altı kemerli, 38 metre uzunluğunda, yontma taşlardan yapılmıştır. Bizans İmparatorluğu dönemine ait bu köprü, suyu bol Ayamama Deresi üzerine kurulmuş iken şimdi suları çekilmiş kuru bir dere yatağı üzerindedir. Çoban Çeşmesi ise aynı köprünün yanındadır.

Soğanlı Çeşmesi
Soğanlı çeşmesi Bizans İmparatorluğu döneminde askerlerinin susuzluğunu giderebilmek için yapılan çeşmedir.

Viran Saray (Viran Bosna)
Yenibosna Merkez Mahallesinde Yenibosna İlköğretim Okulu'nun güneybatısında yer almaktadır. Şu anda tamamen viran olmuş, sarayın kalıntıları vardır. Yapılan incelemede Osmanlı Dönemine ait olan saray, bugünkü Yugoslavya'da bulunan Bosna kentinden ismini almıştır. Önceleri Saray Bosna iken saldırı sonucu yıkıldıktan sonra Viran Bosna adını almıştır.

Ekonomi

Türkiye Ekonomisindeki İlkleri
Bahçelievler, Türkiye ekonomisinde bazı yönleri ile ilklerine ve önem taşıyan birçok gelişmelere tanıklık etmiş bir ilçedir. Bu ilklerden bazıları;
 Yenibosna Doğu Sanayi Sitesi: Türkiye'nin ilk sanayi sitelerinden.
 Coca Cola İncirli Fabrikası: Türkiye'nin ilk kola fabrikası.
 Ömür Restorant&Yoğurt: O zamanlar Kanlıca Yoğurdu ile yarış içindeki Ömür Yoğurtları, zamanın Turistik mekanlarından biridir.
 Kuyumcukent: Türkiye'nin yeni kuyumculuk merkezi.

Bazı Önemli Kuruluşları

 İhlas Holding
 Türkiye Gazetesi
 TGRT Haber
 Feza Gazetecilik
 İTKİP Dış Ticaret Komleksi
 İstanbul Vizyon Park
 Nish İstanbul

Alışveriş Merkezleri
 MetroPort AVM
 Kadir Has Çocuk Dünyası
 Metro Cash&Carry Merter
 Koçtaş Yenibosna
 Wedding World AVM (Kuyumcukent)
 StarCity Outlet
 Ömür Plaza
 Şirinevler Osmanlı Çarşı Outlet
 Eskidji Bit Pazarı

Vergi Daireleri

İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı Bahçelievler Hizmet Binası dahilinde bulunan;

 Kocasinan Vergi Dairesi,
 Yenibosna Vergi Dairesi,
 Güneşli Vergi Dairesi,
 Merter Vergi Dairesi,
 14 Nolu Daimi Takdir Komisyonu,
 Nakil Vasıtaları Vergi Dairesi Müdürlüğü Bahçelievler Tahsilat Şubesi

Bahçelievler Kamu Binaları kompleksi içinde bulunmaktadır. (Uydu Haritası)

Sağlık Kurumları

Kamu Sağlık Kurumları
 İstanbul Fizik Tedavi Rehabilitasyon Eğitim Ve Araştırma Hastanesi (Uydu Haritası)
 Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi Bahçelievler Semt Polikliniği (Uydu Haritası)
 Bahçelievler Ağız ve Diş Sağlığı Merkezi  (Uydu Haritası)
 Bahçelievler Devlet Hastanesi (kullanıma açıldı)
) (Uydu Haritası)

Özel Sağlık Kurumları
 Türk Böbrek Vakfı Hizmet Hastanesi  (Uydu Haritası)
 Medical Park (Bahçelievler Metro) (Uydu Haritası)
 Aile Hastanesi (İncirli Kavşağı) (Uydu Haritası)
 İstanbul Göz Hastanesi (Çalışlar) (Uydu Haritası)
 İstanbul Aydın Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Ağız ve Diş Sağlığı Merkezi  (Çalışlar) (Uydu Haritası)
 Medicana Hastanesi (Haznedar Meydan) (Uydu Haritası)
 Safa Hastanesi (Ahmet Yesevi Caddesi) (Uydu Haritası)
 Özel Nisa Hastanesi (Fatih Caddesi) (Uydu Haritası)
 Özel Yenibosna Hastanesi (Yıldırım Beyazıt Caddesi) (Uydu Haritası)
 Özel Bahçelievler İstanbul Tıp Merkezi  (Mahmutbey Caddesi) (Uydu Haritası)
 Özel Median Tıp Merkezi (Mustafa Kemal Paşa Caddesi) (Uydu Haritası)
 Özel Ataköy Hastanesi (E-5 Yanyol/Şirinevler) (Uydu Haritası)
 Özel Vital Hastanesi (Haznedar Meydan)
 Medicana Hastanesi Ağız Ve Diş Sağlığı Merkezi(Haznedar Meydan)

Eğitim

Üniversite

 Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi - Bahçelievler Kampüsü (İncirli Kavşağı) (Uydu Haritası)
 Anadolu Üniversitesi AÖF Bürosu (Talat Paşa Caddesi) (Uydu Haritası)
 İstanbul Kültür Üniversitesi - Yenibosna - Kuleli (Uydu Haritası)
 İstanbul Aydın Üniversitesi Hazırlık Okulu (Adnan Kahveci Bulvarı(Eski Londra Asfaltı)/Yayla) (Uydu Haritası)
 İstanbul Aydın Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi (Çalışlar Caddesi) (Uydu Haritası)
 Kadir Has Üniversitesi İngilizce Hazırlık Okulu - Bahçelievler Kampüsü (Bahçelievler Metro) (Uydu Haritası)

Ulaşım

Ana Arterleri

 E-5 (D100)
 Basın Ekspres Yolu

Bahçelievler Bölümü

 Adnan Kahveci Bulvarı (Eski Londra Asfaltı)
 Naci Kasım Caddesi
 İzzettin Çalışlar Caddesi
 Ferit Selim Paşa Caddesi
 Talat Paşa Caddesi
 Deli Hüseyin Paşa Caddesi

Kocasinan Bölümü
(Kocasinan Merkez/Cumhuriyet/Soğanlı/Siyavuşpaşa/Şirinevler/Hürriyet)

 Bağcılar Caddesi
 Umut Caddesi
 Rehber Caddesi
 Alpay Caddesi
 Kıbrıs Caddesi
 Mustafa Kemal Paşa Caddesi
 Çavuşpaşa Caddesi
 Siyavuş Paşa Caddesi
 Barbaros Caddesi
 Kemal Sunal Caddesi (Şirinevlerden Vatan Caddesi KanalD&Hürriyet binasına kadar olan dere yolu, Tavukçu Dereyolu)
 Mahmutbey Yolu
 Adnan Kahveci Bulvarı (Eski Londra Asfaltı)
 Fetih Caddesi
 Mimar Sinan Caddesi
 Eski Edirne Yolu
 Malazgirt Caddesi
 Atatürk Caddesi

Yenibosna Bölümü
(Yenibosna Merkez/Fevzi Çakmak/Zafer/Çobançeşme)

 Atatürk Caddesi
 Ahmet Yesevi Caddesi
 Yıldırım Beyazıt Caddesi
 Fatih Caddesi
 Mithat Paşa Caddesi
 Sanayi Caddesi
 29 Ekim Caddesi
 Değirmenbahçe Caddesi
 Yalçın Koreş Caddesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Bahçelievler Belediyesi
 Bahçelievler Kaymakamlığı
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Bahçelievler ve  Tanıtımı

Bahçelievler


ඝර්ම කලාපීය දිවයිනක් වන ශ්‍රී ලංකාවට අයත් ප්‍රධාන දිවයින තුල ඇති ස්වභාවික පරිසර පද්ධති පහත පරිදි වර්ගීකරණය කෙරේ.
වනාන්තර
තෘණ භූමි
අභ්‍යන්තර තෙත් බිම්
වෙරළ ආසන්න පරිසර පද්ධති

ශ්‍රී ලංකාවේ දේශගුණික කලාප

උෂ්ණත්වය හා වාර්ෂික වර්ෂාපතනය පදනම් කර ගනිමින් ශ්‍රී ලංකාව ප්‍රධාන දේශගුණික කලාප 5 කට බෙදිය හැක.
පහතරට තෙත් කලාපය
කඳුකර කලාපය
අතරමැදි කලාපය
වියළි කලාපය
අර්ධ ශුෂ්ක කලාපය

වනාන්තර

ශ්‍රී ලංකාවේ භූමි ප්‍රදේශයෙන් 23% ක් පමණ දැනට වනාන්තර වලින් වැසි ඇත. මින් 18% ක් වියළි කලාපයේ ද, 2.1% ක් පහතරට තෙත් කලාපයේ ද, 1.1% ක් කඳුකර කලාපයේද ඇත. ඒ අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ වනාන්තර, ප්‍රධාන වර්ග 4 කි.
නිවර්තන තෙත් සදාහරිත වනාන්තර
කඳුකර වනාන්තර
වියළි මිශ්‍ර සදාහරිත වනාන්තර
කටු පඳුරු හා ලඳු කැලෑ

නිවර්තන වැසි වනාන්තර
මෙම ප්‍රදේශ වල වාර්ෂික වර්ෂාපතනය 2500 - 5000mm වේ.
උෂ්ණත්වය 27'C වේ.
සාපේක්ෂ ආර්ද්‍රතාවය අධික වේ.
ජෛව විවිධත්වය අධික වේ.
ඉතාම උස් වූ කඳන් ඇත.
කඳන් වල පාදයන් පළල් වේ. එනම් කයිරුhiuhපාද ලක්ෂණය ප්‍රමුඛ වේ.
සදාහරිත ශාක ඇත.
ශාක පත්‍ර පළල් වේ.
ශාක ස්තරීභවනයක් පෙන්වයි. එනම්,
නෙරූ ස්ථරය
වියන් ස්ථරය
උප වියන් ස්ථරය
පඳුරු ස්ථරය
බිම් ස්ථරය

නිවර්තන වියළි මිශ්‍ර සදාහරිත වනාන්තර
ශ්‍රී ලංකාවේ භූමි ප්‍රමාණයෙන් විශාල ප්‍රදේශයක පැතිරී ඇත.
ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රදේශ වල පැතිරී ඇත.
වාර්ෂික වර්ෂාපතනය 1000 - 1500mm අතර වේ. වර්ෂය පුරා විසිරුණු වර්ශාපතනයක් නැත. මැයි සිට අගෝස්තු අතර නියං කාලයක් ඇත. වර්ෂාව වැඩිපුර ලැබෙන්නේ නොවැම්බර් - ජනවාරි කාලයේදී ය. ඊසාන දිග මෝසම් වලින් වර්ෂාව ලැබේ.
සාමාන්‍ය උෂ්ණත්වය 29'C පමණ වේ.
වනාන්තරයේ සදාහරිත ශාක හා පතන ශීලී ශාක ඇත.
නියං කාලයේදී ඇතැම් ශාක වල පත්‍ර පතනය සිදු වේ.
පහතරට තෙත් වනාන්තර තරම් ඉතා උස ගස් නොමැත.
ගස් වල පොතු ඉතා රළු වේ.
ගස් වල පත්‍ර කුඩාය රළුය.
කඳ සෘජු නැත. එහි ගැට සහිතයි.
පැහැදිලි ස්තරීභාවනයක් නැත. උස ගස් වල වියනට යටින් කුඩා ගස් හා පඳුරු ඇත.
ආරෝහක ශාක සුලභ වේ.
ප්‍රමුඛ ශාක
පලු - Manilkara
වීර - Drypetes
කලුවර - Diospyros ebenum
මිල්ල - Vitex
හල්මිල්ල - Berrya

කටු පඳුරු සහ ලඳු කැලෑ
ශ්‍රී ලංකාවේ පුත්තලම මන්නාරම අතර ප්‍රදේශයේ, හම්බන්තොට බූන්දල අවට ප්‍රදේශයේ මේවා දක්නට ලැබේ.
වාර්ෂික වර්ෂාපතනය 1250mm ට අඩු වේ.
නියං කාලය දිගු වේ.
ආර්ද්‍රතාවය සාපේක්ෂව අඩුය.
උෂ්ණත්වය 30 - 35'C වේ.
උස ගස් දුර්ලභ වේ.
කටු සහිත පඳුරු සුලභ වේ.
දක්නට ලැබෙන ශාක
රණවරා - Cassia
දලුක් - Euphorbia
අන්දර - Dichrostachys
එරමිණියා - Zizyphus

තෘණ භූමියක් යනු කුමක්ද?

සැවානා
ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර වියළි කලාපය තුලත් අතරමැදි කලාපය තුලත් ඇත.
මීටර් එකක් පමණ උස තෘණ ශාක ඇත.
තැනින් තැන විසිරුණු උස ගස් ඇත.
මෙහි වැඩෙන ගස් ගින්නට ඔරොත්තු දේ.
මෙම ගස් වල ඝනකම පොත්තක් ඇත.
ප්‍රමුඛ තෘණ විශේෂ
ඉලුක් - Imperata
මාන - Cympogon
මුඛ ගස් විශේෂ
අරළු - Terminalia
නෙල්ලි - Phyllanthus
කහට - Careya

පතන තෘණ භූමි
තෙත් පතන සහ වියළි පතන ලෙස පතන තෘණ භූමි දෙවර්ගයක හඳුනා ගත හැක.

තෙත් පතන තෘණ භූමි
වාර්ෂික වර්ෂාපතනය 5000mm ට අධිකය.
15'C සාමාන්‍ය උෂ්ණත්වයක් ඇත.
උසට වැඩුන ගස් නැත.
මෙහි කුරු ගසක් ලෙස වැඩෙන මහරත්මල් ශාකය තැනින් තැන ඇත.
දිය සීරාව සහිත ස්ථාන වල කුරු උණ ශාකය ඇත. (මෙය ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික ශාකයකි.)
පැතිර පවතින ප්‍රදේශ
 මහඑළිය හෙවත් හෝර්ටන් තැන්න
බගවන්තලාව
බෝපත්තලාව
ප්‍රමුඛ තෘණ විශේෂ
Chrysopogon zelanicium
Themeda
Pollinia

වියළි පතන තෘණ භූමි
නකල්ස්, දෙනියාය, රක්වාන වැනි ප්‍රදේශ වල උස් කඳු මුදුන් වල දැකිය හැක.
දිගු නියං කාල ඇත.
වැසි ලැබෙන්නේ ඊසාන දිග මෝසම් මගිනි
ගස් නැත.
ප්‍රමුඛ තෘණ ශාක
Pollinia
Arudinella

අභ්‍යන්තර තෙත් බිම් වර්ග
රැම්සාර් (Ramsar) සම්මුතියට අනුව තෙත් බිමක් යනු,
ජලය රැඳෙන, ගලා යන හෝ නිශ්චල ජලය සහිත
මිරිදිය, කිවුල් දිය හෝ කරදිය සහිත
බාදිය සමයේදී මීටර් 6කට වඩා අඩු ගැඹුරක් ඇති ප්‍රදේශ සියල්ල වේ.
ඒ අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති ස‍්වභාවික තෙත් බිම්

 විල් සහ විල්ලු
ගංගා සහ ඔය
 දොළ පහරවල්
 එබ
කලපු
ඩෙල්ටා සහ ගං මෝය
වගුරු බිම් සහ මඩ ගොහොරු

ගංගා
ශ්‍රී ලංකාවේ ගංගා සහ ඔයවල් 103 ක් ඇත.
මෙම ගංගා කඳුකරයෙන් ආරම්භ වී පහත් බිම් ඔස්සේ මුහුදට ගලා බසී.
ගංගා වල ශාක හා සත්ත්ව ප්‍රජාව සාපේක්ෂව අඩුය.
ගංගාවේ ඉස්මත්තේදී,
ජලය පැහැදිලියි.
වේගවත්ව කැලඹේමින් ගලා බසී.
ජලයේ අධික ඔක්සිජන් සාන්ද්‍රණයක් ඇත.
ගංගාවේ පහලට යත්ම,
ජලයේ රොන් මඩ එකතු වීම නිසා ජලය අපැහැදිලි වේ.
ජල පහරේ වේගය අඩු වේ.
ගංගාව මුහුද ආසන්නයේදී,
ජල පහරේ වේගය ඉතා අඩු වේ.
මේ නිසා ගං මෝය අසලදී වැලි රොන් මඩ තැන්පත් වේ.

විල්ලු
වැසි කාලයේදී පමණක් ජලයෙන් පිරි පවතින පහත් බිම් ප්‍රදේශ වේ.
ගඟේ ජල මට්ටම ඉහළ ගිය විට මේවා ජලයෙන් පිරීම සිදු වේ.
ගංගාවෙන් එන රොන් මඩ තැන්පත් වීම නිසා මේවා සාරවත් බිම් ප්‍රදේශ වේ.
මුවන්, ගෝනුන්, අලින් හා කුරුළු විශේෂ මේවායේ ජීවත් වේ.
උදා: මහවැලි ගඟේ පිටාර තැන්න.

වගුරු බිම්
ජලය රැදී ඇති නොගැඹුරු පහත් බිම් ප්‍රදේශ වේ.
මේවයේ ජලය කාන්දු වීමක් සිදු වන්නේ ඉතා සෙමෙනි.
මේවා ආශ්‍රිතව විශාල ජෛව විවිධත්වයක් ඇත.
මෙහි දේශීය පක්ෂි විශේෂ මෙන්ම සංක්‍රමණික පක්ෂි විශේෂ ද දැකිය හැක.
මුතුරාජවෙල

වෙරළාසන්න පරිසර පද්ධති

ගං මෝයවල් හා ඩෙල්ටා සිතියම

කඩොලාන

කඩොලාන පිහිටන පරිසරයේ ස්වභාවය

කඩොලාන ශාක වල ලක්ෂණ
මඩ සහිත බුරුල් පසෙහි ශාක රඳවා ගැනීම සඳහා කරු මුල් සහ කයිරු මුල් ඇත.
ජලය රැඳුනු පසේ වාතය අඩු නිසා වායු ගෝලයෙන් වාතය ලබා ගැනීමට හැඩ ගැසුණු වායුධර මුල් සහ දණහිස් මුල් ඇත.
උත්ස්වේදනය අඩු කිරීමට ශුෂ්ක රුපි ලක්ෂණ ඇත.
ජලාබුජ ප්‍රරෝහණය. (ඵලය මව් ශාකයට සවි වී තිබියදීම එය තුළ වූ බීජය ප්‍රරෝහණය වීම.)
මුල් වල සෛල යුෂය සාන්ද්‍ර වීම.

මුහුදු තෘණ භූමි
කලපු හා මුහුදේ නොගැඹුරු ස්ථාන වල පසට සවි වී වැඩෙන නිමග්න ශාක බොහොමයක් මෙහි ඇත.
මේවා මුහුදු තෘණ ලෙස හඳුන්වයි. නමුත් මේවා සත්‍ය තෘණ නොවේ.
මේවා ලවන අධික ජලයේ ජීවත වීමට හැඩ ගැසුණු සපුෂ්ප ශාක වේ.
මේවා විශාල සත්ත්ව ප්‍රජාවකට වාසස්ථාන සපයයි.
මුහුදු ඌරා ගේ ප්‍රධාන වාසස්ථානය මෙය වේ.
මන්නාරම මුහුදු තීරයේ මෙවැනි විශාල මුහුදු තෘණ තලා බිම් දැකිය හැක.

කොරල් පර
මුහුදු ගල් පර ආශ්‍රිතව මීටර් 5 - 10 පමණ ගැඹුරේ පවතී.
කරදිය අපෘෂ්ටවංශිකයන් ශ්‍රාවය කරන කැල්සනිකෘත ව්‍යුහ සෑදී ඇත.
ජීවී හා අජීවී කොරල් මේවයේ ඇත.
මේවා සාගර ජීවීන් බොහොමයකට වාසස්ථාන සපයයි.
එබැවින් මේවායේ අධික ජෛව විවිධත්වයක් ඇත.
හික්කඩුව, රූමස්සල, පාසිකුඩා, කල්කුඩා කොරල්පර සඳහා ප්‍රසිද්ධ ස්ථාන වේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ස‍්වභාවික පරිසර පද්ධති


Așezarea fortificată de pe dealul Titelca reprezintă o așezare fortificată din Epoca Bronzului mijlociu, declarată monument istoric cu , fiind situată în arealul administrativ al comunei Valea Seacă din județul Bacău. Cele mai vechi urme de locuire din perimetrul sitului provin din Neolitic.

Caracterul așezării, apărată de 2 șanțuri și de albia pârâului Valea Seacă a fost cel de acropolă, în jurul acesteia gravitând mai multe așezări mai mici. S-au identificat în total 3 straturi de locuire, cel mai vechi având ca sursă perioada fazei Precucuteni II a culturii Cucuteni, cel intermediar perioada fazei târzii (B) a culturii Glina III-Schneckenberg și cel superior perioada fazelor Ic3-Ic2 ale culturii Monteoru.

Ocupațiile principale ale locuitorilor din așezarea Monteoru erau agricultura și creșterea vitelor. Aceștia se ocupau, de asemenea, cu torsul și țesătoriea, precum și cu vânătoarea.

Context geografic
Așezarea este situată pe teritoriul fostului sat Mândrișca, pe terasa Morăriei (terasă mijlocie a Siretului), pe o  movilă desprinsă din respectiva terasă datorită eroziunii provocate de pârâul Valea Seacă. Descoperirile au fost făcute în partea de sud-vest a promontoriului desprins din terasă fiind localizate pe dealul situat la 300 m (350 m după o altă sursă) est de șoseaua E85 și la 150 de m de Magistrala CFR 500, respectiv de porțiunea acesteia dintre Adjud și Bacău.

Înalțându-se cu aproximativ 15 m deasupra luncii râului, dealul avea maluri abrupte și era mai accesibil în partea de vest. Actual nu mai există, fiind distrus de buldozere înainte de 1989, în contextul necesităților Cooperativei Agricole de Producție locale.

Istoricul cercetărilor

Primele cercetări pe teritoriul satului Mândrișca au fost realizate în anii 1951-1952, de un colectiv (care-l includea pe Radu Vulpe) și care, la acea vreme efectua săpături la Poiana (Jud. Galați).

Ulterior, săpăturile s-au reluat în vara anului 1959 și s-au extins și în anul 1960, fiind efectuate și câteva sondaje de informare, în punctele numite de la Țintirim (situat în arealul satului la Cucova), precum și pe alte două promontorii ale aceleiași terase a Siretului, situate la sud de Mândrișca, la marginea localității Sascut.

În aceeași etapă arheologică s-au realizat și o serie de cercetări de suprafață:
 pe teritoriul satului Cucova, în punctul numit "La Tarabă"
 la 2 km nord de Mândrișca la "Puțul Poștei", la 30 m nord-vest de fântână și la 4 m nord de drumul care leagă lunca Siretului de șoseaua națională
 pe Titelca Mândrișcăi și în împrejurimi (la marginea estică a localității, pe marginea drumului ce duce spre Rogoaze)
 la sud–sud-est de localitate, la punctul de la "Duruitori", unde s-au construit silozuri lângă grajdurile ridicate pentru Cooperativa Agricolă de Producție
 la circa 1,5 km sud de "Duruitori", la "Punctul cu vii".
 pe terasa sudică a Mândrișcăi.

În 1980, Sergiu Haimovici a evaluat materialul paleofaunistic din straturile de cultură Monteoru ale așezării de la Mândrișca.

Caractere
Așezarea aparține în principal de Cultura Monteoru, de fazele Ic3-Ic2 ale acesteia. Stratigrafic s-au identificat pe Titelca Morăriei trei straturi de locuire, Mîndrișca I și Mândrișca II (ultimul aparținând culturii Glina-Schneckenberg, parțial distrus de locuirea următoare) și cel aparținând Culturii Monteoru, cu trei niveluri: III a, III b și IIIc. Stratul Mândrișca I aparține fazei  neolitice Precucuteni II, de sfârșit și nu depășește faza de tranziție de le Precucuteni II la Precucuteni III.

Caracterul așezării a fost cel de acropolă, în jurul acesteia gravitând mai multe așezări mai mici. Necropola cu morminte de inhumație aparținând aceleiași culturi, descoperită în fosta vatra a satului Valea Seacă, s-ar putea să aparțină așezării de pe dealul Titelca.

Stratul Mândrișca I (Neolitic)
În stratul neolitic (cu grosime de aproximativ 0,45 m), locuințele descoperite (distruse prin incendiu) erau de formă dreptunghiulară, fiind fără platformă și cu pereții construiți din nuiele împletite, lipite cu lut.

Ca unelte, preponderent au fost identificate topoare de piatră șlefuită, aproape toate de formă trapezoidală, mai rar de formă rectangulară și un topor de tip calapod. Lamele și răzuitoare de silex au fost găsite puține. Alături de acestea a fost identificată gresie silicifiată, folosită pentru confecționarea lor, adusă din zona de șisturi negre din Carpații Orientali, precum și o dăltiță de piatră și mai multe percutoare. S-au găsit, de asemenea, împungătoare, dăltițe și fragmente de spatulă din os sau săpăligi din corn.

Materialul ceramic este format atât de vase de uz comun (la care se întâlnesc ornamente făcute prin impresiune cu unghia) cât și fine, din pastă bine arsă (mici și cu pereții subțiri, la care se întâlnesc ornamente făcute în principal prin incizie, dar și cu pieptenele, precum și caneluri). Un al treile tip de vase este de dimensiuni mai mari, cu pereții groși și ornament excizat, cele mai multe fiind realizate prin tehnica barbotinei. Deecorarea ultimului tip de vase s-a realizat fie prin apăsare cu un bețigaș, sau prin șiruri de alveole dispuse pe umărul vasului ori, foarte rar, printr-un brâu în relief alveolat. Datorită incendiului care a distrus așezarea, ceramica arsă inițial la cenușiu și la roșu, a căpătt culoarea cărămizie, undele cioburi fiind chiar transformate în zgură.

Alături de vasele propriu-zise, au fost identificate și figurine din pastă bine arsă, atât antropomorfe (circa 20, indicând legături cu sudul), cât și un scăunel de cult, precum și unele figurine zoomorfe.

Râșnițele găsite, pleava din structura chirpiciului, săpăligile din corn și oasele de animale (în care predomină cele de bovine) indică faptul că, ocupațiile principale ale locuitorilor din așezarea neolitică erau cultivarea plantelor și creșterea animalelor. S-au găsit, de asemenea, indicații că aceștia vânau cerbi.

Stratul Mândrișca II (Glina-Schneckenberg)
Nivelul al doilea este subțire, fiind contemporan cu faza târzie a culturii Glina III-Schneckenberg (plasat temporal în Moldova în Epoca Bronzului timpuriu, între orizontul cultural Foltești II și etapa mai veche a fazei Monteoru Ic3).

Înainte de a se așeza pe Titelca, locuitorii din timpul culturii Monteoru au nivelat terenul, distrugând în mare parte acest nivel.

Stratul Monteoru

Locuirea

Nivelul inferior de locuire este reprezentat de IIIa și cel superior de IIIb, cu grosimi de 0,45 și respectiv de 0,2 m. Ambele niveluri pot fi datate în faza Monteoru Ic3, primul la începutul fazei și al doilea în faza târzie. Este de menționat că, extensia așezării dincolo de Titelca, pe terasa Morăriei, s-a produs de abia în faza corespunzătoare nivelului IIIb (negăsindu-se aici urme corespunzătoare nivelurilor Mândrișca I și II, de pe Titelcă). Nivelul IIIa a fost distrus de un puternic incendiu, în timp ce nivelul IIIb a fost afectat, în special, de eroziunea produsă de ape și a folosirea plugului. Pe o terasă desprinsă din Titelca s-a găsit și un al treilea nivel de locuire, IIIc, aparținând fazei Monteoru Ic2, aici lipsind însă nivelul IIIa (material arheologic aparținînd nivelului IIIc, ajuns prin alunecare, a fost găsit și în șanțul interior de apărare). Nivelul de locuire IIIc a fost aproape complet distrus, datorită arării cu tractorul. În mod sporadic, în partea superioară a șanțurilor de apărare, au apărut și fragmente ceramice aparținând unei faze mai târzii decât Ic2.

Conform lui Gheorghe Bichir, faptul că în faza Ic2 războaiele deveniseră mai frecvente și că spre Titelca accesul se făcea ușor dinspre sud, aceasta nefiind apărată natura, coroborat cu faptul că suprafața dealului era mică și nu justifica munca necesară săpare unor șanțuri de apărare, este probabil să fi determinat preferința în ce privește continuitatea locuirii pentru terasa Morăriei, apărată în mod natural de valea abruptă a pârâului Valea Seacă la sud și la est (fără a putea fi exclusă validitatea supoziției că, locuirea ar fi putut continua și pe Titelca propriu-zisă și în faza Monteoru Ic2). În mod cert însă, succesiv distrugerii prin incendiu a nivelului de locuire IIIc, extensia așezării s-a produs și pe terasă, ceea ce s-a asociat cu fortificarea acesteia, într-o perioadă mai veche decât așezarea eponimă de la Sărata Monteoru. Așezarea a fost astfel, apărată suplimentar prin două șanțuri, care, o înconjurau în părțile de vest, nord și nord-est, ieșind în albia înaltă a pârâului Valea Seacă, după ce se uneau în partea de nord-est. Șanțul interior era mai larg (10 m) și mai adânc (4,3 m) decât cel exterior, între cele două șanțuri fiind o distanță de 32 m. Dacă cel interior aparține fazei Ic3 a culturii Monteoru (faza de locuire IIIc), șanțul exterior pare a aparține fazei Ic2 (fără a putea însă fi exclusă existența sa la sfârșitul fazei Ic3, respectiv a fazei de locuire IIIb).

Locuințele găsite pe Titelca par atât de formă dreptunghiulară, având pereții mai subțiri ca cele precedente neolitice și construiți din nuiele împletite, lipite cu lut, cât și de formă dreptunghiulară cu colțurile rotunjite, existând suprapuneri de locuințe de suprafață aparținând nivelurilor IIIa și IIIb. Proporția de pleavă din chirpici este, de asemenea, mai mare decât la cele neolitice. S-a identificat la nivelul IIIb și o vatră de cult.

Materialul arheologic găsit este mai bogat, fiind format dintr-un număr relativ mare de pumnale de os, topoare-ciocane și cuțite curbe, din piatră. S-au găsit, de asemenea și împungătoare și patine de os, săpăligi de corn, fusaiole folosite la tors și greutăți de lut piramidale, folosite la țesut și care aveau alveole pe margini. Au fost găsite un pumnal și două ace de cusut, din bronz.

Ceramica este atât fină, cât și grosolană (ultima cu exteriorul lustruit sau zgrunțuros). Dintre vase, predomină cele mici și mijlocii. Pe Titelca Morăriei nu s-au găsit cioburi de tip Monteoru Ic2 (găsite însă pe terasă), datorită probabil motivelor enunțate mai sus. Deosebirile dintre materialul ceramic aparținând nivelurilor de locuire IIIa și IIIb sunt, în general, mici, diferind evident doar ceramica ce corespunde nivelului de locuire IIIc, prin tehnica de lucru, forme și ornamente (la care, decorurile sunt reprezentate adesea de nervuri).

Activitățile economice
Habitatul în care se afla așezarea era unul păduros, format din masive forestiere bine închegate și completate de pădurile de luncă, mult mai bine reprezentate pe atunci în lunca Siretului. Deși locuitorii tăiau pădurea, defrișările nu erau prea avansate. Lipseau complet spațiile denudate de tipul stepei, fiind însă începută evoluția care urma, în timp, să ducă la apariția silvostepei.

Râșnițele și oasele de animale (de talie mică și mare, porcine și ovine sau caprine) găsite indică faptul că, ocupațiile principale ale locuitorilor din așezarea Monteoru erau agricultura și creșterea vitelor. Aceștia se ocupau, de asemenea, cu torsul și țesătorie, precum și cu vânătoarea, cu caracter de o ocupație ajutătoare, în ce priveșe cu asigurarea cărnii. Există indicații că aceștia vânau cerbi și mistreți, precum și uneori castori sau urși, vânarea animalelor ocupând un loc important și fiind favorizată de existența pădurilor din jur și a luncii Siretului. În ce privește animalele furnizoare de blană, vânarea acestora avea o pondere neglijabilă.

Pentru tracțiune, era folosit boul. Taurinele erau folosite în principal ca animale utilitare (cel mai probabil în primul rând pentru lapte), furnizarea de carne fiind un scop secundar. În ce privește porcinele, acestea aveau o pondere economică destul de mică, iar cornutele mici (ovinele și caprinele) aveau o ponderea și mai mică, scopul lor fiind în primul rând utilitar (lapte și lână, în principal de oaie). Calul avea un rol mixt, minor, fiind folosit inclusiv pe post de sursă de carne. În ce privește câinii, aceștia foloseau la paza turmelor și erau prezenți pe lângă gospodării.

Alte sondaje și cercetări de suprafață
În cursul sondajelor menționate mai sus și efectuate la marginea târgului Sascut, au fost identificate așezări aparținînd nivelului Mîndrișca III b.

Fragmente ceramice de tip Monteoru s-au găsit și Cucova, în punctul numit "La Tarabă", la "Puțul Poștei" (2 km nord de Mândrișca, unde s-a identificat marginea sudică a unei așezări de tip Monteoru, dar s-au găsit și fragmente neolitice), pe Titelca Mândrișcăi și în împrejurimi (la est de localitate, unde s-au găsit fragmente tip Precucuteni și din secolul III), la punctul de la "Duruitori" (la sud–sud-est de sat, unde s-au găsit și fragmente ceramice aparținând culturii La Tène și secolului IV, precum și morminte de înhumație de tip Monteoru).

Este de menționat că, pe tereasa sudică a Mândrișcăi s-a găsit în anul 1945 un depozit de seceri de bronz, alte seceri fiind găsite prin sondaj în același punct în 1960, alături de fragmente ceramice de tip Monteoru și de resturi de locuințe aparținând secolului III.

La "Punctul cu vii" (circa 1,5 km sud de "Duruitori"), s-au găsit numai fragmente cucuteniene).

Ca efect atât al unor cercetări personale de suprafață efectuate cu elevii săi, cât și al unor descoperiri întâmplătoare în timpul lucrărilor agricole, desfășurate pe raza comunei Valea Seacă, profesorul V. Petrea de la Școala Generală Nr. 1 din comună a constituit o colecție de de artefacte, provenite din așezările neolitice și din Epoca Bronzului de pe teritoriul unității administativ-teritoriale. Conform legii, aceasta a intrat în anul 1981 în patrimoniul Muzeului Județean de Istorie și Artă Bacău.

Referințe

Bibliografie
 Bichir, Gheorghe & Dogan, Eugen; Săpături arheologice la Mândrișca (r. Adjud, reg. Bacău); Materiale și cercetări arheologice, Nr. 8/1962; pp. 291-300; accesat la 12 septembrie 2021
 Bichir Gheorghe; Săpăturile de la Mîndrișca (jud. Bacău); Materiale și cercetări arheologice, Nr. 9/1970; pp. 113-125; accesat la 12 septembrie 2021
 Haimovici, Sergiu; Studiul materialului paleofaunistic din așezarea de la Mândrișca (Valea Seacă) aparținând culturii Monteoru; Carpica, XII/1980; pp. 191-201
Lectură suplimentară
  Bichir, Ghe.; Beitrag zur Kenntnis der frühen Bronzezeit im südöstlichen Transsilvanien und in der Moldau (im Lichte der Grabungen von Cuciulata und Mîndrișca); Dacia – Revue d'archéologie et d'histoire ancienne, Nouvelles série – VI, 1962; pp. 87–115

Legături externe

 Localizarea sitului pe teritoriul comunei; map.cimec.ro

Monumente istorice din județul Bacău
Fortificații din România


Dejlige Danmark er en dansk turistfilm fra 1960 med instruktion og manuskript af Henning Ørnbak. Filmen omfatter dels optagelser af en række yndede danske turistattraktioner og dels maleriske skildringer af det arbejdende Danmark.

Handling
En amerikansk student kommer til Danmark, hvor han møder en studine og hendes fætter på turen rundt om hesten på Kongens Nytorv. Det knyttes et venskab mellem de tre, og gennem deres oplevelser ser man København, landets smukkeste steder og den mest kendte, eksporterende danske industri.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1960

Turistfilm fra Danmark

Delightful Denmark


Le code pénal ( — КК РБ [KK RB];  — УК РБ [UK RB]) est la codification du droit pénal biélorusse. Il a été adopté 9 juillet 1999. La Biélorussie est le seul pays européen à pratiquer la peine de mort.

En 2022, les procès en Biélorussie durent généralement que dix minutes et peuvent se terminer en trois minutes. Entre 2016 et 2020, 99 % des procès ont abouti à un verdict de culpabilité.

Références

Articles connexes
 Code pénal
 Droit biélorusse
 Okrestina
 Parodie de procès

Justice en Biélorussie
Biélorussie

Code pénal (Biélorussie)


James Desmond Corcoran  (8 November 1928 – 3 January 2004) was an Australian politician who served as the 37th premier of South Australia between February and September 1979, following the resignation of Don Dunstan. During his brief premiership Corcoran also served as state treasurer. Born at Millicent in the southeast of the state, he served in the Australian Army in the Korean War and Malayan Emergency, reaching the rank of captain, and being twice mentioned in despatches. Following his discharge in 1961, Corcoran was elected to the House of Assembly, succeeding his father Jim Corcoranwho retired at the 1962 electionas the member for the electoral district of Millicent representing the Australian Labor Party.

Corcoran was a key figure in the modernisation of the state branch of the Labor Party, which had been in opposition since 1933. When the party gained power in 1965, Corcoran was allocated the portfolios of irrigation, lands and repatriation in the government of Frank Walsh. Upon Walsh's retirement in 1968, Corcoran contested the party leadership but was defeated by Dunstan. In the Dunstan cabinet, Corcoran retained responsibility for irrigation and lands, and replaced repatriation with immigration. In March 1968, he became the first formally appointed deputy premier of the state, and gained the tourism portfolio. Two months later, Labor lost government and Corcoran nearly lost his seat, but retained his role as Dunstan's deputy.

At the 1970 state election, Labor returned to the government benches, and Corcoran regained his position as deputy premier, and took up the marine and works ministries. Dunstan and Corcoran had very different styles, but they formed a strong and respectful partnership. From 1975, unfavourable redistributions caused Corcoran to shift to metropolitan seats, first Coles, then from 1977, Hartley, which he held until 1982. Following the 1977 state election, he gained the environment portfolio, retaining marine and works. After Dunstan's resignation, Corcoran became premier and decided to call an early election to gain a personal mandate, buoyed by polling. This proved unwise, as the campaign went badly, business groups and media openly supported the opposition Liberal Party, and Labor lost office. Having retained Hartley, Corcoran resigned as Labor leader and did not contest the 1982 election.

Made an Officer of the Order of Australia in 1982 in recognition of his service to politics and government, Corcoran was also awarded the Centenary Medal in 2001. He died in 2004 following a long illness, and was granted a state funeral. Described as a larger than life character who was respected on both sides of politics, Corcoran's long and successful partnership with Dunstan was a hallmark of his political life.

Early life and military service
James Desmond "Des" Corcoran was born on 8 November 1928 in Millicent, South Australia. He was the youngest of nine children of Jim Corcoran and his wife Teresa Catherine  Sutton. Jim had served as a corporal in the 27th Battalion of the Australian Imperial Force on the Western Front during World War I, and had been wounded during the Battle of Amiens in August 1918. Des attended Tantanoola Primary School, but left school at 13 and worked in a bakery. He joined the Australian Labor Party (ALP) in 1941. His mother died when he was 16, and around that time he and his older brother Robert embarked on a working holiday around Australia. While in Wollongong in New South Wales, they saw an advertisement for men to enlist in the Australian Army to fight in the Korean War, and after tossing a coin to decide what to do, they both went to enlist.

In the meantime, following his unsuccessful attempt to be elected to the electoral district of Victoria in the South Australian House of Assembly in a by-election in 1932, Jim Corcoran was also unsuccessful in the state elections of 1933 and 1944, before finally prevailing in a by-election in September 1945. He was unsuccessful in his bid to be re-elected in the 1947, and 1950 state elections.

Robert served in Korea as a Royal Australian Army Ordnance Corps sergeant with the 3rd Battalion, Royal Australian Regiment in 1951–1952. Des was allocated the service number 23934, and allotted as an infantry soldier and posted to the 1st Battalion, Royal Australian Regiment (1RAR). The battalion trained at Ingleburn, New South Wales, then embarked at Sydney on 3 March 1952 and sailed for Japan on the troop transport , arriving in Kure on 18 March. After further training, 1 RAR was transported to Korea aboard the Empire Longford and disembarked in Korea on 1 June to join the 28th Commonwealth Infantry Brigade. The following month the battalion was detached to the British 29th Infantry Brigade, and relieved units on Hills 159, 210 and 355. Its duties included general patrolling along the Jamestown Line, a series of static defensive positions just north of the 38th Parallel (38°N) along which the earlier mobile war had settled into trench warfare. Its main tasks were securing defences, repairing minefield fences, and conducting reconnaissance of enemy positions to gather information.

By early December 1952, Des was a corporal and temporary sergeant in D Company when a four-man patrol was negotiating an enemy minefield. One of the men initiated a mine and was killed by the resulting explosion, which wounded two others. The unwounded soldier ran back to friendly lines for assistance, and Corcoran came forward under enemy mortar fire, dragged and carried the wounded men in, and then brought in the body of the dead soldier. For his "courage and skill in evacuating casualties through minefield gaps", and as a patrol commander in 1 RAR, Corcoran was mentioned in despatches. While Des was still serving in Korea, his father Jim was again elected to the district of Victoria in the March 1953 state election. Des returned to Australia in March 1954, and after several weeks of leave, was posted to New Guinea.

At the 1956 state election, Jim Corcoran successfully contested the new electoral district of Millicent which had been excised from the district of Victoria as part of a redistribution, and successfully defended it in the 1959 state election. On 31 August 1957, Des married Carmel Campbell at the school chapel at Rostrevor College. The couple had eight children. Des Corcoran was promoted to warrant officer class two and served for twenty months as the company sergeant major of the headquarters of the 28th Commonwealth Infantry Brigade Group in Malaya during the Malayan Emergency, for which he was mentioned in despatches for a second time, this time for "outstanding service". Identified for his potential as an officer but lacking the necessary educational qualifications, Corcoran undertook six months of study with the Australian Army Education Service to receive his intermediate certificate, then completed his leaving certificate in six weeks, completing five subjects with a distinction in English. He was subsequently commissioned as a captain.

Politics
Des Corcoran left the Army in 1961 and in the 3 March 1962 state election was elected to the House of Assembly for the ALP, succeeding his father as the member for Millicent. He received 53.1 per cent of the two-party preferred votes, defeating Ren DeGaris of the Liberal and Country League (LCL). In his first speech in the house, on 24 July 1962, his father was present in the gallery, and he attributed his successful election to James Corcoran's "able and honest representation" of the people of the seat of Millicent. His speech emphasised policy areas that would remain central to his political interests throughout his career. These included: ensuring that country South Australians had the same access to services as those who lived in Adelaide, especially in areas such as utilities and education; and the promotion of the agriculture, fishing and forestry industries in the southeast of the state. He was a strong proponent of the paper industry and water controls for the irrigation scheme in the southeast. Labor had been in opposition in the state since 1933, and Corcoran, along with his colleagues Don Dunstan, Mick Young and Clyde Cameron, was a key player in the modernisation of the state Labor Party as a political force. This saw the ALP develop policy and campaign hard on education, health and working conditions, and against racial discrimination and the malapportionment of electoral districts in the state, known as the Playmander. When the ALP won government in South Australia for the first time since 1930 in the 6 March 1965 state election, Corcoran became Minister of Irrigation, Minister of Lands, and Minister of Repatriation. In the election, Corcoran increased his share of the votes to 61.8 per cent. Corcoran served on the parliamentary committee on land settlement from March to November 1965. The new Premier, Frank Walsh, was a Catholic like Corcoran, when the Labor caucus was dominated by Protestants, and the ALP federally was still reeling from the 1955 split of the party and the creation of the socially conservative and Catholic-dominated Democratic Labour Party. Corcoran's father Jim had died in May 1965.

Walsh was already 67 years old when he became premier, and the ALP rules applying at the time required him to retire from parliament at the next election. He was reluctant to do so, and made moves to have the rules modified to allow him to serve on. His party colleagues resisted this, and ultimately the ALP state council passed a congratulatory motion that included thanking him for "selflessly stepping down so that a new leader could establish himself before the next election". In the face of this, Walsh reluctantly resigned effective from 1 June 1967. Coinciding with Walsh's retirement, there was an ALP leadership ballot which included Corcoran, Dunstan, Gabe Bywaters and Cyril Hutchens. In the first round Corcoran received ten votes and Dunstan nine from the caucus of twenty-five, but in the second round Dunstan was the clear winner with fourteen votes and a majority, with Corcoran receiving eleven votes. In Dunstan's 1967–1968 cabinet, Corcoran dropped the repatriation portfolio and took up immigration, retaining lands and irrigation. Walsh remained in cabinetwith the social welfare portfoliountil March 1968. On 26 March 1968, Corcoran became the first officially-appointed deputy premierthe position having been informal up to that pointand gained the tourism portfolio, which was combined with immigration.

Labor lost government at the 2 March 1968 state election, mainly due to losing two marginal rural seats. Corcoran was nearly defeated in his own seat, winning by a single vote over his LCL rival Martin Cameron. Cameron disputed the result and a by-election was held on 22 June, with Corcoran receiving 52.5 per cent of the votes. This left the ALP and LCL on nineteen seats each, so that the leader of the LCL, Steele Hall, had to rely on the independent Tom Stott, who was elected as Speaker and therefore had a casting vote. The Playmander had enabled the LCL to form a minority government despite only receiving 43 per cent of the state-wide votes. During the term in opposition, Corcoran was Dunstan's deputy, and the pair worked together well despite any rift that may have been caused by the struggle to succeed Walsh.

In Labor's victory at the 30 May 1970 state election, Corcoran retained the seat of Millicent with 54 per cent of the votes. He resumed his role as deputy premier, and held the works and marine portfolios. Corcoran handled the interaction between the Dunstan ministry and the Labor caucus, using his strong personality to settle disputes. Over the next nine years, Dunstan and Corcoran made an unconventional but strong team. A devout Catholic and man of high personal morals, Corcoran privately opposed many of the social reforms Dunstan was implementing, such as liberalised abortion and homosexuality laws. In addition, Corcoran disliked Dunstan's glamorous image and fondness for the arts. A conservative dresser, Corcoran did not at all share Dunstan's enthusiasm for wearing casual clothes on public occasions. Nevertheless, the two men felt a wary respect for one another and managed to maintain a working relationship. Behind the scenes, Dunstan sometimes found Corcoran's plain-speaking style useful to control others within the ALP.

Corcoran held Millicent with 56.5 per cent of the votes in the 10 March 1973 state election, defeating the LCL's Murray Vandepeer. When Millicent was subjected to a redistribution following that election, Corcoran's majority was theoretically eliminated, and Corcoran transferred to the eastern Adelaide district of Coles, previously held by Labor by the retiring Len King, for the 12 July 1975 state election. Corcoran won the seat with 52.4 per cent of the votes, and Vandepeer received 59.9 per cent of the votes in Millicent. When Coles was in turn subjected to a redistribution that undermined his margin, Corcoran transferred to the newly created and nearby northeastern Adelaide district of Hartley, receiving 58.8 per cent of the votes at the 17 September 1977 state election, with Coles falling to Jennifer Cashmore of the Liberal Party (the renamed LCL). Corcoran gained the environment portfolio in the new government, while retaining his other portfolios.

By early 1979, Dunstan's health had deteriorated to the point that he could not continue in office, and he resigned in February. On 15 February, Corcoran was elected his successor, thus finally achieving his ambition of becoming premier. He also served as state treasurer along with adding the ethnic affairs portfolio to immigration. Mike Rann, who later became premier, served as Corcoran's press secretary during his short premiership. Spurred by positive opinion polls in mid-1979, Corcoran called a snap election after less than a year in the hope that he would gain a mandate of his own. The election campaign was plagued by problems; business groups and the state's main afternoon tabloid newspaper, The News, openly sided with the Liberal Party.

At the 15 September 1979 state election, the Liberals under David Tonkin achieved an eleven per cent swing towards them and won. Corcoran held Hartley with 50.7 per cent of the votes. Corcoran resigned his commissions as premier and treasurer on 18 September, and resigned from the Labor leadership on 2 October. He was succeeded by the much younger John Bannon, whose urbane style and academic background meant he was much closer in style to Dunstan than to Corcoran. At the 6 November 1982 state election, Bannon easily defeated Tonkin and led Labor back into government, but Corcoran did not contest his seat of Hartley, which was retained for Labor by Terry Groom. Corcoran was appointed as an Officer of the Order of Australia in the 1982 Australia Day Honours, "in recognition of service to politics and government". Between 1983 and 1987 Corcoran served on the Council of the Australian War Memorial. In 2001, Corcoran was awarded the Centenary Medal.

Death and legacy
Corcoran died in Adelaide on 3 January 2004, aged 75, after a long illness. Upon his death, Rann, by then premier himself, described the strong and historic political partnership between Dunstan and Corcoran as "very successful", despite the two being "chalk and cheese". Rann went on to say that Corcoran would be "sorely missed" as someone who was larger than life and respected across the political spectrum in South Australia. He also noted that Corcoran would be remembered "for his gregarious personality and how he so often used humour to heal differences". Don Hopgood, who served as education minister alongside Corcoran, observed that he brought strength to the Dunstan administration. Then opposition leader Dean Brown, who had himself served as premier between 1993 and 1996, stated that Corcoran was "approachable and enjoyed a good yarn and joke", and recalled that "his word could always be trusted and all members of the Parliament held him in very high esteem". Corcoran was farewelled with a state funeral held at St Francis Xavier's Cathedral, Adelaide, on 8 January, and was buried at North Brighton Cemetery.

Footnotes

References

Books

Newspapers and journals

Hansard and parliamentary papers

Websites

Others

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

Australian Labor Party members of the Parliament of South Australia
Premiers of South Australia
Deputy Premiers of South Australia
Treasurers of South Australia
Officers of the Order of Australia
People from Millicent, South Australia
20th-century Australian politicians
1928 births
2004 deaths
Australian military personnel of the Korean War
Australian military personnel of the Malayan Emergency

Des Corcoran


Stanica (ruski: станица, ukrajinski: станиця) predstavljala je politički i privredni centar kozačkih skupina koje su se uglavnom nalazile na jugu Ruskoga Carstva. Stanice su imale status ruralnih općina i u njihovome sastavu nalazilo se jedno ili više kozačih naselja. U sastavu stanica nalazili su se ne samo središnji dijelovi naselja već i sva okolna zemljišta koja su pripadala kozačkima obiteljima. Stanicama su upravljali izabrani kozački atamani koje su birani od kozačkih obitelji, a svo zemljište koje se nalazilo u granicama jedne stanice bilo je u zajedničkome vlasništvu svih kozačkih obitelji koje su tu živjele. Sličan demokratski sustav raspodjele vlasti i dobara postojao je još samo na području Novgorodske Republike tijekom srednjega vijeka. "Sistem stanica" je doživio potpuni kolaps nakon Ruske revolucije za kojom je uslijedila opća kolektivizacija.

Stanice su imale status vojnih naselja i svaka stanica bila je u obavezi da u kozačke vojne odrede u zavisnosti od potrebe pošalje jedan eskadron vojnika (od 65 do 75 vojnika). Kuće u stanicama bile su glavnom izgrađene od drva, a u središtu svake stanice nalazila se pravoslavna crkva, škola i tržnica (majdan, ruski i ukrajinski: майдан). Kako su radno sposobni muškarci u stanicama bili predodređeni za vojnu službu, najveći dio privrednih aktivnosti u njima obavljale su žene. Unutar svake stanice obično se nalazio mlin, a na rubovima i groblje. Stanice su nerijetko bile okružene i drvenima bedemima koji su ih štitili od neprijateljskih napada. Ataman koji je upravljao stanicom ravnopravno je dijelio zemlju kozačkima obiteljima koje su tu živjele, a sve najvažnije odluke koje su se ticale svih stanovnika stanice donosile su se uz sudjelovanje svih punoljetnih muškaraca, odnosno predstavnika svih obitelji.

Stanica kao tip ruralnog naseljenoga mjesta održala se i do današnjih dana u južnim dijelovima Rusije − Adigeja, Čečenija, Dagestan, Ingušetija, Kabardino-Balkarija, Karačajevo-Čerkezija, Krasnodarski kraj, Rostovska oblast, Sjeverna Osetija-Alanija, Stavropoljski kraj i Volgogradska oblast.

Po broju stanovnika stanice često premašuju i manje gradove, tako da su danas najveće stanice u Rusiji Kanevskaja (44.000) i Lenjingradskaja (37.000) ujedno i najveća seoska naselja u zemlji.

Vrste administrativnih jedinica
Ruralna geografija
Kozaci
Povijest Rusije
Adigeja
Čečenija
Dagestan
Ingušetija
Kabardino-Balkarija
Karačajevo-Čerkezija
Krasnodarski kraj
Rostovska oblast
Sjeverna Osetija-Alanija
Stavropoljski kraj
Volgogradska oblast

Stanica (upravna jedinica)


Juleevangeliet er en dansk eksperimentalfilm fra 1994 instrueret af Trine Vester efter eget manuskript.

Handling
Trine Vesters udgave af juleevangeliet er først og fremmest en kamp mellem lys og mørke. Med disse to visuelle metaforer for godt og ondt i verden bygger hun et tidløst univers op omkring den klassiske fortælling. I denne udgave af fortællingen spiller Herodes og barnemordet i Bethlehem en meget væsentlig rolle.

Medvirkende
 Lisa Brand
 Paolo Nani
 Kristian Dinesen
 Suzanne Jacobsen
 Jens Andersen
 Joost Van den Berg
 Anna Tulestedt
 Kai Vriesman

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1994

Juleevangeliet (eksperimentalfilm)


New Moon é um filme musical estadunidense de 1940 lançado pela Metro-Goldwyn-Mayer e dirigido por Robert Z. Leonard e W. S. Van Dyke. É a segunda adaptação cinematográfica da opereta The New Moon, que estreou na Broadway em 1928.

O filme foi incluído no livro de 1978, The Fifty Worst Films of All Time, de Harry Medved, Randy Dreyfuss e Michael Medved.

Elenco

Filmes dos Estados Unidos de 1940
Filmes musicais dos Estados Unidos
Filmes de comédia romântica dos Estados Unidos
Filmes da Metro-Goldwyn-Mayer
Filmes dirigidos por Robert Z. Leonard
Filmes com trilha sonora de Herbert Stothart
Filmes dirigidos por W. S. Van Dyke
Filmes baseados em operetas

New Moon (1940)


රාමඤ්ඤ නිකාය ශ්‍රි ලංකාවේ පවතින ප්‍රධාන බෞද්ධ නිකායකි. රාමඤ්ඤ නිකාය තායිලන්තයේ පවතින තම්මයුක්ත නිකායට සමරූපී වේ. වර්තමනය වනවිට රාමඤ්ඤ නිකාය තායිලන්තය, බුරුමය හා ශ්‍රී ලංකාවේ පවතී.

ආරම්භය
මෙම නිකාය ආරම්භ වුයේ වර්‍ෂ 1863 ජුනි මස 13 වැනිදා ගාල්ලේ නදී උපෝසථාගාරයේ දී (උදකුක්ඛේප සීමාවෙහි) උපසම්පදා කර්මය සිදුකිරීමෙන් පසුවය.ඒ අඹගහවත්තේ සරණංකර සාමණේරයන් වහන්සේ බුරුමයට ගොස් බුරුමයේ රාමඤ්ඤ නගරයේ රත්නපුණ්ණ  මහා විහාර වාසී ඥෙයධර්‍ම සංඝරාජ ස්වාමින් වහන්සේගෙන් උපසම්පදාව ලබා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණීමෙන් අනතුරුවය.මෙම නිකායේ පළමු මහා නායක ස්වාමීන් වහන්සේ වන්නේ ද අතිපූජ්‍ය අඹගහවත්තේ ඉන්ද්‍රාසභවරඤාණ ගණනායක මහා ස්වාමීන් වහන්සේය. මූලස්ථානය කළුතර,පයාගල රාමඤ්ඤ මහා නිකායික මූල මහා විහාරය යි.
අතිපූජ්‍ය අග්ග මහා පණ්ඩිත නාපානේ පේමසිරි මහා ස්වාමීන් වහන්සේ නව මහා නායක ස්වාමීන් වහන්සේ ලෙස කටයුතු කරයි.

කුල භේදය නොමැතිවීම
බුදු රජාණන් වහන්සේ විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලද කුල භේදය නොසලකා මෙම නිකාය අනුගමනය කරයි.

උප නිකාය / පාර්ශව
මෙම මහා නිකාය කිසිදු උප බෙදීමකට ලක්ව නැතත් කල්‍යාණි යෝගාශ්‍රම සංස්ථාව යනුවෙන් වනවාසී භික්ෂූන් වහන්සේලා පිරිසක් වෙනම උපසම්පදාව සිදු කරයි. එහෙත් එක මහානායක මාහිමිපාණන් වහන්සේ නමක් යටතේ එක්ව කටයුතු කරයි.

මහා නායක මහා ස්වාමීන් වහන්සේලා
 අඹගහවත්තේ ඉන්දාසභවර ඤාණසාමි මහා ස්වාමීන් වහන්සේ
 ඕබඩකන්දේ විමලානන්ද මහා ස්වාමීන් වහන්සේ
 කෝදාගොඩ උපසේන මහා ස්වාමීන් වහන්සේ
 දීපේගොඩ චන්දවිමල මහා ස්වාමීන් වහන්සේ
 කරතොට ඉන්දසාර මහා ස්වාමීන් වහන්සේ
 හිස්සැල්ලේ ඤාණෝදය මහා ස්වාමීන් වහන්සේ
 ඉඳුරුවේ උත්තරානන්ද මහා ස්වාමීන් වහන්සේ
 පොත්තේවෙල පඤ්ඤාසාර මහා ස්වාමීන් වහන්සේ
 වේවැල්දෙණියේ මේධාලංකාර මහා ස්වාමීන් වහන්සේ
 නාපානේ පේමසිරි මහා ස්වාමීන් වහන්සේ

ආශ්‍රිත ලිපි
 සියම් නිකාය
 අමරපුර මහ නිකාය

ශ්‍රී ලංකාවේ බෞද්ධ නිකායන් සහ පාර්ශව

රාමඤ්ඤ නිකාය


Prins Aleksandar Karađorđević (født 15. januar 1982 i Fairfax, Virginia, USA) er en serbisk prins. Han er den tredjeældste søn af Alexander af Jugoslavien (født 1945), der tidligere har været jugoslavisk kronprins. Prins Aleksandar har en ældre tvillingebror. Prins Aleksandar er sønnesøn af Peter 2. af Jugoslavien (1923–1970), der var Jugoslaviens sidste konge i 1934–1945.

Forfædre
Prins Aleksandar er søn af Alexander af Jugoslavien samt sønnesøn af Alexandra af Grækenland og Danmark og Peter 2. af Jugoslavien.

Prins Aleksandar er oldesøn af Alexander 1. af Jugoslavien, Marie af Jugoslavien og Alexander 1. af Grækenland. Han er tipoldesøn af Peter 1. af Jugoslavien, Ferdinand 1. af Rumænien, Ferdinand 1. af Rumænien, Konstantin 1. af Grækenland og Sophie af Preussen.

Desuden er han tiptipoldesøn af  Leopold af Hohenzollern-Sigmaringen, Alfred af Sachsen-Coburg og Gotha, Maria Alexandrovna af Rusland, Georg 1. af Grækenland, Olga Konstantinovna af Rusland, Frederik 3. af Tyskland, Victoria af Storbritannien (1840-1901), Ludvig Karl af Orléans, hertug af Nemours, Pedro 2. af Brasilien, Ferdinand 2. af Begge Sicilier, Ferdinand Filip af Orléans, hertug af Chartres, Helene af Mecklenburg-Schwerin og Antoine, hertug af Montpensier.

Referencer

Weblinks
Officiel webplads for den serbiske kongefamilie

Kongelige fra Serbien
Huset Karadjordjević
Personer fra Virginia

Aleksandar Karađorđević af Jugoslavien (født 1982)


Die Route nationale 623, kurz N 623 oder RN 623, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 wischen Castelnaudary und Limoux verlief. Ihre Länge betrug 40 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 623 auf WikiSara (französisch)

623

Route nationale 623


Mikušovce este o comună slovacă, aflată în districtul Ilava din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.017 locuitori. Se învecinează cu comuna Červený Kameň.

Istoric
Localitatea Mikušovce este atestată documentar din 1259.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Mikušovce, Ilava


Hewlett-Packard Company ya da kısaca HP, merkezi ABD'de Palo Alto, Kaliforniya'da bulunan çok büyük bir uluslararası şirkettir. Bilgi işlem, baskı sistemleri ve sayısal görüntüleme donanımları üreticisidir. Ayrıca yazılım ve hizmet sağlayıcısıdır.Şirket dünya çapında hükûmet, sağlık ve eğitim sektörlerindeki müşteriler dahil tüketiciler, küçük ve büyük işletmeler için geniş teknoloji ürünlerle beraber çeşitli yazılım ve bilişim teknolojisi hizmetleri sunmuştur.

Tarihçe

Şirket 1 Ocak 1939 yılında 2 öğrenci arkadaş - William Hewlett ve David Packard tarafından ölçü ekipmanı ve ölçü cihazları üreticisi olarak kuruldu. Onlar 1935 yılında Stanford Üniversitesinden elektrik mühendisliği bölümünden mezun olmuşlar. Şirket ismini kurucularının isimlerinin ilk harflerinden oluşturuldu. Şirkete bir isim gerekiyordu bunun için yazı-tura atmaya karar verdiler ve attıkları yazı-turayı Bill kazandı. Yazı-turayı kazanan Bill, şirketin adını Hewlett-Packard isimlendirdi. Bu isim aynı zamanda Bill ve Dave'nin soy isimlerinden oluşmaktaydı. Böylece Hewlett-Packard (HP) ismi yarandı.

Başlangıç sermayesi sadece 538 $ olan şirketin ilk ofisi Palo Alto'da olan sıradan bir garaj oldu.İlk ürünü HP200A ismindeki hassas ses osilatörü idi.Onların yaptıkları yenilik devresi çıkış sinüs dalga genliği stabilize negatif geri besleme döngüsü kritik bölümünde direnç olarak bir sıcaklığa bağlı (bir "pilot ışığı" olarak da bilinir) küçük bir akkor ampul kullanımını oldu. Osilatörün ilk alıcısı The Walt Disney Company şirketi oldu,şirket üründen 8 adet almakla Fantasia filminin çekimlerinde kullandı.Kendi işlerinin kurulmasında genç öğrencilere hocaları Frederick Terman büyük katkı gösterdi.Birkaç yıllık yoğun çalışmalardan sonra HP şirket olarak 18 Ağustos 1947 tarihinde kuruldu ve 6 Kasım 1957 tarihinde halka arz edildi.

HP, birçok yüksek kaliteli ürünler yaratmak için Sony ve Japonya'da Yokogawa Electric şirketleri ile 1960 yılında işbirliği yaptı. HP ve Yokogawa Japonyada HP ürünlerini pazarlamak için 1963 yılında bir ortak girişim (Yokogawa-Hewlett-Packard) kurdu.1966 yılında şirket dünyada ilk kez mini bilgisayar olan HP 2100/HP 1000 serisini tanıttı.Ürün Intel x86 mimarisine biraz benzer düzenlenmiş ve basit bir akümülatör tabanlı tasarımı vardı.1968 yılında ise masaüstü bilimsel hesap makinesi olan Hewlett-Packard 9100A modelini tanıttı.Bu model şirketin ilk kişisel bilgisayarı idi.

1970'li yıllarda şirket gelişme devrine girdi.1972 yılında şirket RISC teknolojisi esasında HP 3000 bilgisayarını sundu.Aynı yılda şirket dünyada ilk kez HP-35 bilimsel cep hesap makinesi başlattı ve 1974 yılında - yerine RAM 4 KB DRAM dinamik manyetik hafıza kullanarak dünyanın ilk HP-65 programlanabilir hesap makinesini tanıttı. 1975 yılında ASCII terminalleri üzerine yaratılan yeni bir makine-HP 2640 serisi tanıtıldı. Bu seri WYSIWYG programı esasında HP 2100 modeli ile kombine edildi.1975 yılında şirket HP-IB arayüzünü  geliştirdi, bu buluş çevresel cihazların bilgisayara bağlanması için uluslararası bir standart olarak kabul edildi. Teknik masaüstü bilgisayarların 98x5 serisi (HP 9800 ) 1975 yılında başlatıldı,daha ucuz 80 serisi ve 1979 yılında teknik bilgisayarı 85 serisi başlatıldı. Bu makineler BASIC programlama dili ile yaratılmış ve depolama için özel bir manyetik bant kullanılmıştır.

Şirket 1984 yılında inkjet (mürekkep püskürtmeli), laser yazıcı ve tarayıcıları ile piyasaya girdi.Mayıs 1984 yılında şirket Canon ve Xerox teknolojisini kullanarak ünlü HP LaserJet yazıcı serisini piyasaya sundu. 3 Mart 1986 yılında dünyada 9-cu alan adı (domain) olan HP.com sitesini kaydını yaptırdı. 1990'lı yıllarda masaüstü, dizüstü ve sunucu bilgisayarları üretimine başlamıştır.

2002 yılında Compaq şirketi ile birleşen HP şirketi, ayrıca HP-UX, Tru64 ve OpenVMS işletim sistemleri; PA-RISC, IA64 ve Alpha mikroişlemcilerini; HP 9000 ve ProLiant sunucu ve iş istasyonlarını ve OpenView gibi yönetim yazılımları üretmektedir.

Satınalmalar
Hewlett-Packard ilk kez 1959 yılında çizici firması F.L. Moseley Company-ni bünyesine kattı. Daha büyük devralma 1989 yılı 4 Mayısda gerçekleştirdi;Apollo Computer şirketini $476 milyona bünyesine kattı. 1995 yılı eylül ayında Convex Computeri 150 milyon dolara satın aldı. 1995-1998 yılında İngiltere'nin Tottenham Hotspur kulübüne sponsorluk yaptı. 1997 yılın nisan ayında Elektronik fatura ödeme şirketi VeriFone 1.18 milyar $'a şirkete katıldı. "Bluestone Software" şirketi 470 milyon $'a, "Comdisco Inc." 610 milyon $'a, StorageApps şrketi $350 milyona alındı. 3 Mayıs 2002 yılında Hewlett-Packard bilgisayar üreticisi Compaq şirketini çok büyük fiyata-25 milyar $'a devralmakla tarihte en büyük işlemlerden birini gerçekleştirdi.. 2003 yılın mayıs ayında Procter & Gamble şirketi kendisinin İT bölümünü 3 milyara Hewlett-Packard şirketine sattı. 2005 yılında Scitex Vision ve Peregrine Systems 230 milyon $ ve 425 milyon $'a şirkete katıldı. 2006 yılında Mercury Interactive $4.5 milyara, 2007 yılında Opsware $1.6 milyara alındı. 2008 yılında NUR Macroprinters Ltd ve Exstream Software $457.076 milyon ve $371 milyona alındı. 2008 yılın ağustos ayında IT hizmetleri şirketi Electronic Data Systems büyük fiyata-$13.9 milyar karşılığında Hewlett-Packardın yan kuruluşuna dönüştü. 2010 yılın nisan ayında bilgisayar ağı konusunda uzmanlaşan 3Com şirketi $2.7 milyara şirket tarafından alındı. 2010 yılında cep bilgisayarı üreten Palm şirketi $1.2 milyara alındı. HP 3PAR $2.35 milyara, güvenlik yönetimi şirketi ArcSight $1.5 milyara devralındı. 2011 yılın Kasım ayında bilgi yönetimi şirketi Autonomy Corporation $11 milyara şirketin bir kolu oldu.

Compaq ile yapılan birleşmenin organizasyon anlamında yeterince hazmedilememesi ve hedeflenen performansın ortaya konulamaması sonucu, HP'nin CEO'su Carly Fiorina, 2005 yılı başında hissedarların talebi doğrultusunda görevinden ayrılmak durumunda kalmıştır. 2005 yılında şirketin başına CEO olarak Mark Hurd gelmiştir. Mark Hurd'un bu görevinden ayrılmasından sonra da 2011 yılından itibaren yeni CEO Meg Whitman olmuş ve şirket hâlen onun yönetimindedir.

Şirketin bölünmesi
6 Ekim 2014 tarihinde, Hewlett-Packard şirketi yeni döneme başlamak istediklerini duyurdular.Şirket kendi kurumsal ürün ve hizmetlere bölmek için planlarını açıkladı. 1 Kasım 2015 yılında resmen ilan edildi:Hewlett-Packard şirketi 2-ye ayrıldı, iki halka açık şirketler yaratıldı: HP Inc.-üretimi konusunda uzmanlaşıyor,şirketin tüm üretim ve satış işleri bu kuruma verildi.Hewlett Packard Enterprise ise İT, donanım, bilişim konusunda uzmanlaştı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Hewlett-Packard Türkiye
 Hewlett-Packard (HP) Firmasına Ait driverlar
 Hewlett-Packard Türkiye Youtube

Ayrıca bakınız
 Hewlett-Packard ürünleri listesi
 HP Inc.
 Hewlett Packard Enterprise

Amerikan markaları
Amerika Birleşik Devletleri merkezli şirketler
New York Borsası'ndaki şirketler
San Francisco Körfez Bölgesi merkezli teknoloji şirketleri
Ağ donanımı şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilişim teknolojisi şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli telekomünikasyon şirketleri
Kaliforniya merkezli feshedilmiş şirketler
Kaliforniya merkezli feshedilmiş bilgisayar şirketleri
Mevcut bilgisayar donanımı şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki feshedilmiş bilgisayar şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli çok uluslu şirketler
Palo Alto, Kaliforniya merkezli şirketler
Elektronik hesap makinesi şirketleri
Çokuluslu şirketler
Yazıcı şirketleri
Netbook üreticileri
Bulut bilişim servis sağlayıcıları
Görüntü teknolojisi şirketleri

Palo Alto, Kaliforniya

Houston

Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilgisayar şirketleri
1930'larda Kaliforniya'da kurulan oluşumlar
1939'da Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1939'da kurulan imalat şirketleri
1939'da kurulan teknoloji şirketleri
2015'te kapanan şirketler

Hewlett-Packard


Ammelne (en amazighe : ⴰⵎⵎⵍⵏ Ammeln) est une petite ville et  commune rurale de la province de Tiznit de la région de Souss-Massa au Maroc. Au moment du recensement de 2004, la commune comptait une population totale de 4281 personnes.

Notes et références

Localité au Maroc

Ammelne


Karlo Starčević (Donje Pazarište, 6. prosinca 1952.), hrvatski je političar. Bio je predsjednik Hrvatske stranke prava od 2017. do 2020. godine.

Životopis
U Zagrebu je završio srednju i višu elektrotehničku školu, a u Švicarskoj menadžment, po završetku školovanja sreću je morao potražiti u Njemačkoj. U domovinu se vratio 1991. i sudjelovao u Domovniskom ratu.
1997. otvara pivovaru - Ličanku, koja proizvodi poznato Velebitsko pivo. Oženjen je i otac je troje djece.

Politička karijera
Na lokalnim izborima 2013. kao nezavisni kandidat za gradonačelnika  Gospića u drugom krugu je izgubio osvojivši 48,53% glasova.

25. veljače 2017. u Zagrebu na Saboru Hrvatske stranke prava izabran je za novog predsjednika stranke.

Gradonačelnički mandat 2017.
U drugom krugu lokalnih izbora 2017. osvojio je gradonačelnički mandat grada Gospića ispred HDZ-ovog kandidata Petra Krmpotića.

Odrekao se svojih plaća sljedećih godinu dana i dao ih za stipendiranje devet studenata deficitarnih zanimanja.

Izvori

 Hrvatski pravaški političari
 Hrvatski političari od 1989.
Životopisi, Gospić

Karlo Starčević


Tobias Reichmann (født 27. Maj 1988 i Berlin, Tyskland) er en tysk håndboldspiller, der spiller for MT Melsungen og Tysklands herrehåndboldandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Tyskland
Håndboldspillere fra MT Melsungen
Håndboldspillere ved sommer-OL 2016
Deltagere for Tyskland ved sommer-OL 2016
Olympiske bronzemedaljevindere fra Tyskland
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Olympiske medaljevindere i håndbold

Tobias Reichmann


Pınarbaşı, Antalya ilinin Akseki ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 154, Akseki ilçesine 34 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 YerelNet

Akseki'nin mahalleleri

Pınarbaşı, Akseki


Dalton var den danske gruppe Daltons selvbetitlede debutalbum, der blev udgivet den 5. november 1992.

Dalton, der består af Allan Olsen, Johnny Madsen, Lars Lilholt, optrådte i perioden 1982–86 på fortrinsvis små spillesteder. Trioen spillede igen sammen i februar 1990, men afviste i den forbindelse at de ville indspille et album. I perioden fra april til september 1992 indspillede trioen sit debutalbum og udgav debutsinglen "Hollywood" i oktober 1992. Albummet modtog i januar 1993 guld for 40.000 solgte eksemplarer.

Singlen "Dalton" nåede femtepladsen på Tjeklisten og tilbragte i alt 16 uger på listen.

Albummet og samarbejdet var egentligt tænkt som et engangsforetagende, men det blev fulgt op af Tyve ti 17 år senere.

Indhold

Referencer

Eksterne henvisninger
Dalton på Discogs

Dalton-album
Debutalbum fra 1992
Debutalbum fra Danmark

Dalton (album)


مزاحم بن الحارث العقيلي شاعر غزل بدوي عاش في العصر العباسي. توفي في العام (120 للهجرة- 738 ميلادية).

كان من الشجعان المعروفين من بني عقيل كان في زمن جرير والفرزدق وكان شعره جيداً.
قال الشاعر ذو الرمة عنه: «يقول وحشياً من الشعر لا يقدر أحد أن يقول مثله».

وقد نشرها المستشرق كرنكو مع ترجمة إنكليزية، وظهرت في ليدن (هولندة) 1920 م.

انظر أيضًا
 جرير
 الفرزدق

المصادر

 كتاب الأغاني 19\104
 خزانة الأدب 6\273.

أدب عربي
شعراء العصر العباسي
شعراء عرب

مزاحم العقيلي


هامش التشغيل  هو مقياس لكفاءة الشركة في التشغيل ومدى مدخولها من إيرادات المبيعات. يحسب رياضياً على أنه نسبة دخل التشغيل ولكن قبل احتساب الفوائد والضرائب والزكاة إلى صافي المبيعات:

هامش التشغيل = (دخل التشغيل ÷ صافي المبيعات)×100

كيف يُفسر هامش التشغيل؟
هامش التشغيل يعطي المحللين فكرة عن ماحققته الشركة (قبل احتساب الفوائد والضرائب والزكاة) على كل وحدة نقدية مثلا ريال من المبيعات، ولتحديد جودة الشركة استناداً على هامش التشغيل، لا بد من أن ندرس مدى التغير فيه مع مرور الوقت بالنسبة للشركه ذاتها ومقارنتها مع النتائج السنوية أو الفصلية للشركات المنافسة.

إذا كان هامش التشغيل في ازدياد، فإن ذلك يعني أن الشركة تكسب المزيد من كل وحدة نقدية من المبيعات، وعلى ذلك يمكننا القول أن كلما ارتفع هامش التشغيل للشركة كلما كان ذلك أفضل، فالهامش التشغيلي الجيد مهم للشركة لتكون قادرة على دفع تكاليف الأصول الثابتة، مثل الفوائد على الديون، فعلى سبيل المثال، إذا كان هامش التشغيل للشركة «س» بنسبة 12% فإن ذلك يعني أنها تحقق 0.12 وحدة نقدية (قبل احتساب الفوائد والضرائب والزكاة) مقابل كل وحدة نقدية من المبيعات.

طريقة حساب هامش التشغيل
يمكن التوصل إلى قيمة هامش التشغيل للشركة «س» عند إعداد قائمة الدخل لغرض معرفة صافي الربح أو الخسارة
الأقسام الرئيسية لقائمه الدخل هي:
 إيراد المبيعات
 تكلفة المبيعات
 إجمالي الربح والخسارة
 مصروفات التشغيل
 صافي الدخل

يعالج بالجزء الأول كل ما يتعلق بإيراد المبيعات، فيوضح في رأس القائمة إجمالي المبيعات ثم يطرح منها مردودات ومسموحات المبيعات والخصم المسموح به، فيبقى صافي المبيعات، ويعالج في الجزء الثاني كل ما يتعلق بتكلفة المبيعات، فيبدأ بالمخزون السلعي أول المدة ويضاف إليه صافي المشتريات، ونصل إلى صافي المشتريات بعد إضافة مصروفات نقل المشتريات وما في حكمها وطرح مردودات ومسموحات المشتريات والخصم المكتسب من المشتريات، ومجموع صافي المشتريات مع بضاعة أول المدة يكون ما يعرف بالبضاعة المتوفرة أو المتاحة للبيع، ثم يطرح المخزون السلعي آخر المدة لنصل إلى تكلفة المبيعات، أما الجزء الثالث فيظهر إجمالي الربح «الخسارة» وهو ما ينتج عن طرح تكلفة المبيعات من صافي الإيراد المبيعات فإذا زاد صافي إيراد المبيعات عن تكلفة المبيعات فإن الناتج إجمالي الربح، وإن زادت تكلفة المبيعات عن صافي المبيعات فإن الناتج إجمالي خسارة، ويعالج في القسم الرابع من قائمة الدخل مصروفات التشغيل، وتنقسم مصروفات التشغيل إلى قسمين رئيسيين هما:
 المصروفات البيعية
 المصروفات الإدارية والعامة

ويقصد بالمصروفات البيعية كل ما صرفته المنشأة أو التزمت بصرفه من أجل إتمام عملية البيع، ومن أمثلة ذلك رواتب أجور موظفي إدارة المبيعات ورجال البيع، ومصروفات نقل المبيعات مصروفات الإعلان وما شابه ذلك، أما المصروفات الإدارية العامة فيظهر بها المصروفات التي تتعلق بإدارة أمور المنشأة ومن أمثلة ذلك رواتب وأجور الموظفين والعمال الذين لا يعملون في إدارة المبيعات، وإيجار أو استهلاك مقر الإدارة، الكهرباء، والهاتف والمياه والغاز، مصروفات العلاقات العامة التي لا تتعلق مباشرة بفروع المبيعات، وما شابه ذلك من مصروفات، ثم تطرح المصروفات البيعية والعامة من إجمالي الربح لنصل إلى الجزء الخامس من قائمة الدخل، وهو صافي الدخل (الخسارة) قبل اعتبار الضرائب والفوائد والزكاة فإن كان مجموع المصروفات البيعية والإدارية والعامة أقل من إجمالي الربح فإن الصافي يظهر ربحاً، وإن كان هناك إجمالي خسارة أو أن المصروفات البيعية والإدارية والعامة أكثر من إجمالي الربح فإن الناتج النهائي يكون صافي خسارة.

الجدول التالي يوضح كيفية حساب هامش التشغيل

أخيراً يجدر بي الإشارة إلى أنه في أغلب الأحيان، التدفقات النقدية الغير مسترجعة، مثل تقديم مساعدات نقدية تدفع إلى تسوية في الدعوى القضائية، مستثناة من حساب هامش التشغيل لأنها لا تمثل الأداء التشغيلي الحقيقي.

مصادر

تسعير
دخل
محاسبة إدارية
نسب مالية

هامش التشغيل


قائمة البطولات الفرنسية لعام 1951 (المعروفة الآن باسم دورة رولان غاروس) :

الكبار

فردي رجال

 ياروسلاف دروبوني هزم  إيريك ستراغيس, النتيجة:6-3 6-3 6-3

فردي سيدات

 شيرلي فراي هزمت  دوريس هارت, النتيجة:6-3 3-6 6-3

مراجع

أحداث يونيو 1951 الرياضية في أوروبا
أحداث مايو 1951 الرياضية في أوروبا
باريس في 1951
أحداث مايو 1951 الرياضية
أحداث يونيو 1951 الرياضية
دورات رولان غاروس
دورات رولان غاروس حسب السنة
رياضة فرنسية في 1951
كرة المضرب في 1951
كرة مضرب فرنسية في 1951

البطولات الفرنسية 1951 (كرة مضرب)


Skalité este o comună slovacă, aflată în districtul Čadca din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 5.248 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Skalité este atestată documentar din 1662.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Skalité


A Capela de São Pedro, igualmente conhecida como Ermida de São Pedro, é um edifício histórico na vila de Ervidel, no concelho de Aljustrel, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição e história
O edifício integra-se principalmente na corrente estilística do maneirismo. Consiste numa capela com planta quadrangular, de configuração centralizada, com um adro elevado em relação à rua, tendo uma escadaria de acesso. A fachada principal está virada para Sul, e é rasgada por por um portal sobreposto por um frontão em argamassa, tendo no topo um campanário ladeado por volutas estilizadas. Na cobertura, destaca-se a cúpula hemisférica. A capela-mor é facial, e enquadra-se num arco abatido, com nicho. A capela situa-se junto à Rua de São Pedro, estando anexada ao edifício da antiga cadeia.

O edifício foi provavelmente construído no século XVI, ou no século XVIII. Na década de 1980, foi alvo de obras de restauro por parte da paróquia.

Ver também
Lista de património edificado em Aljustrel
Capela de São Bartolomeu
Castelo de Aljustrel
Castelo Velho do Roxo
Ermida de Santa Margarida (São João de Negrilhos)
Igreja Paroquial de Ervidel
Núcleo Rural de Ervidel

Ligações externas

Património edificado em Aljustrel
Fundações em Portugal do século XVI
Capelas no distrito de Beja

Capela de São Pedro (Ervidel)


أليسيو مانزوني  (مواليد 10 أبريل 1987 في كريما - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى بارما الإيطالي منذ 2009 في مركز الجناح الأيمن.

مراجع

لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كريما
رياضيون من لومبارديا
لاعبو أتالانتا
لاعبو اتحاد بافيا لكرة القدم
لاعبو اتحاد جوبيو الرياضي 1910
لاعبو الاتحاد الرياضي غوبيو 1910
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الرابعة
لاعبو بارما
لاعبو بريشيا
لاعبو فروسينوني
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي بادوفا
لاعبو نادي سبيزيا
لاعبو يو أس بركوليتزه 1932
مواليد 1987
مواليد في كريما

أليسيو مانزوني


Divizia 2 Cavalerie a fost o mare unitate de nivel tactic care s-a constituit la 25 august/7 septembrie 1916, prin mobilizarea unităților sale existente la pace. Comandamentul diviziei era la Iași.

Divizia  a făcut parte din organica Armatei de Nord. La intrarea în război, Divizia 2 Cavalerie a fost comandată de generalul de brigadă Grigore Basarabescu. Divizia a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 27 august 1916 - 11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916

Campania anului 1917

Ordinea de bătaie la mobilizare

La declararea mobilizării, la 27 august 1916, Divizia 2 Cavalerie a intrat în subordinea Armatei de Nord, comandată de generalul de divizie Constantin Prezan Ordinea de bătaie a diviziei era următoarea:
Divizia 2 Cavalerie
Detașamentul 2 Cicliști
Brigada 4 Roșiori
Regimentul 6 Roșiori
Regimentul 11 Roșiori
Brigada 5 Roșiori
Regimentul 2 Roșiori
Regimentul 3 Roșiori
Brigada 6 Roșiori
Regimentul 7 Roșiori
Regimentul 8 Roșiori
Divizionul 2 Artilerie Călăreață
Escadrila 2 Aviație
Detașamentul 2 Mitraliere (12 mitraliere)
Forța combativă a diviziei era de 24 de escadroane de cavalerie și 3 baterii de artilerie.

Reorganizări pe perioada războiului

În prima jumătate a anului 1917, Divizia 2 Cavalerie s-a reorganizat în spatele frontului. Divizia a fost inclusă în compunerea de luptă a Corpului de Cavalerie, alături de Divizia 1 Cavalerie. Corpul de Cavalerie era comandat de generalul de brigadă Nicolae Sinescu.Ordinea de bătaie a diviziei era următoarea:
Divizia 2 Cavalerie
Brigada 4 Roșiori
Regimentul 6 Roșiori
Regimentul 11 Roșiori
Brigada 5 Roșiori
Regimentul 2 Roșiori
Regimentul 7 Roșiori
Brigada 6 Cavalerie pe jos
Regimentul 3 Roșiori pe jos
Regimentul 8 Roșiori pe jos
Divizionul 2 Artilerie Călăreață
Grupul 2 Automitraliere
Forța combativă a diviziei era de 16 de escadroane de cavalerie (călare), 6 de escadroane de cavalerie (pe jos) și 3 baterii de artilerie.

Comandanți
Pe perioada desfășurării Primului Război Mondial, Divizia 2 Cavalerie a avut următorii comandanți:

Note

Bibliografie
 Dabija, Gheorghe(general), Armata română în răsboiul mondial (1916-1918), vol.I-IV, Tipografia "Lupta" N. Stroilă, București, 1932-1936
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol. I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1936
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1918)
Comandanți de mari unități ale Armatei României

Unități militare române din Primul Război Mondial

Divizia 2 Cavalerie (1916-1918)