Sri Hartamas (Golden Estates in English) is an affluent residential township in the Segambut constituency of the Federal Territory of Kuala Lumpur, Malaysia. The zip and postal code is 50480 or 51200.

Location, area description and demographic

Sri Hartamas is located right next to Mont Kiara, another affluent township consisting of mainly high-rise apartment buildings and contains a significant expatriate community, as well as Bukit Damansara to the southeast.

Sri Hartamas has a geographical advantage – this township is located very close to the intersection of four major expressways – the NKVE , PLUS , SPRINT  and DUKE  that link the area with downtown Kuala Lumpur, surrounding suburbs as well as other major towns of Malaysia. The travel time to anywhere in the Klang Valley area, as a result is relatively short, even during rush hour.

Residents of the neighbourhood participate in the resident's association. In years past, the association has hired a private security firm to patrol the area. The relative isolation of Sri Hartamas and the surrounding area made it prey to crime for a while, though this is not so prevalent today. It is next to the new Immigration Department on one side and the old tax offices on the other, so there can be delays during rush hour. A large mosque is also nearby and this does give rise to a large volumes of traffic, particularly on Friday lunchtimes.

The homes in Sri Hartamas consists of low rise condominium, retail and shopping blocks, townhouses, adjoining semi detached homes and small town bungalows. Built by a Malaysian developer in the 80s, the streets are wide, compared to other areas. The wide streets turned out to a boon for multi car households that live in the area with limited garage space when the neighbourhood went through a renaissance period.

History

1990s Renaissance
Sri Hartamas gained considerable popularity as a desired neighbourhood during the Asian boom of the mid 1990s. Prior to that, the belief by Malaysians was that the neighbourhood was too isolated (it was located halfway between Kepong and downtown KL), with little to no infrastructure in the area. With no grocer in the neighbourhood at the time, a pint of milk was a 15-minute drive away. As the demand for quality housing in Kuala Lumpur increased, this soon became irrelevant.

Indeed, easy transportation access by virtue of being close to the expressways, proved to be Sri Hartamas's saviour. Other developments in the area followed. Down the street, a huge condominium project, "Mont Kiara", soon took off.

Mont Kiara as well as Sri Hartamas quickly became very popular, not only with the Malaysian young professionals, but also with expatriate families, who hail mostly from Australia, Japan, China, Britain and mainland Europe.

The extra security and the two international private schools in Sri Hartamas that opened at this time made the area a boon for expatriate families. Sri Hartamas, circa 1996–1999 became an international neighbourhood, with residents originating from different countries.

Americans as well as single expatriates on the contrary tended to prefer living in nearby Bangsar, another neighbourhood closer to restaurants, clubs, bars and shopping malls.

Changes post-1990s boom
The area has made significant progress when it was first planned by Sri Hartamas Development Sdn Bhd to develop the 260-acre township on a rubber plantation. From there, the firm was established under a joint venture with real estate tycoon Tan Sri Chong Kok Lim, Datuk Syed Kechik from Kumpulan Syed Kechik Sdn Bhd and Datuk Wong Kee Tat from Kuala Lumpur Industries Holdings Berhad. The township development ranges from landed properties, terrace houses and semi-detached houses to shoplots.

Another development followed, this time bringing some of the infrastructure that Sri Hartamas initially lacked: restaurants, shops, bars and as well as an outdoor Malaysian style food bazaar. Much of the shops and pricing cater to the relatively affluent and expatriate demographic of the area.

Sri Hartamas in the 21st century

The isolation and greenery of Sri Hartamas, with easy access to anywhere; the trademark of the area, gave away some of its lustre when access to a third expressway opened up in 2004 that links the area with the rest of Kuala Lumpur. The expressway is known as Sprint Expressway whereby it is one of the busiest expressway during rush hour traffic.

Little of the greenery remains and hence Sri Hartamas is not as quiet as it used to be. The traffic influx as well as other new developments nearby has brought an increasing number of people to the area. Through some of its isolation is gone, the young Malaysian professionals that initially moved into the area stayed on.

However, the expatriate community that once lived here in large numbers dwindled after the Asian Financial Crisis of 1997–1999, when people moved back to their home countries. The area continues to be popular with expatriate families, particularly those with children.

Though no reliable census exists, there is a healthy balance in the number of residents from the different Malaysian ethnic groups in Sri Hartamas, with no obvious majority group, unlike other parts of Malaysia.

In terms of night life Sri Hartamas is now a small, vibrant community. Of particular interest is the wide range of restaurants and bars that have developed around the shopping area in Desa Sri Hartamas. Whilst there are some western style expat bars, there is also a good food court and a multitude of Asian-fusion, Japanese, Thai and Malaysian restaurants.

Amenities
Amenities nearby include: 2 golf courses (KLGCC), a country club, health club and spa. The Hartamas Shopping Centre (housed inside Plaza Damas) is the area's biggest shopping mall.

Infrastructure and facilities

Basic infrastructure
Infrastructure here is excellent, with developed country utility services and operating standards (i.e. Wired telephone, electricity & broadband internet) and services (i.e. trash collection). Prior to 1995, due to the terrain of the area, mobile phone coverage here on certain operators in Sri Hartamas was spotty at best. Today, all mobile phone carriers have base stations throughout the neighbourhood, with excellent coverage.

Education
Sri Hartamas is home to many government and private schools.

Kindergartens:
Taska Seri Hartamas (government)
Smart Reader Kids Desa Seri Hartamas (private)
Garden International School Early Years Centre (private)

Primary School:
Sekolah Kebangsaan Seri Hartamas (Seri Hartamas National School)

Secondary School:
Sekolah Menengah Kebangsaan Seri Hartamas (Seri Hartamas National Secondary School)

Colleges:
 Taylor's College Sri Hartamas Campus (private) (closed since 2018)
SRI College (private)

Politics
Sri Hartamas is part of the Segambut constituency, currently represented in the Malaysian Parliament by Hannah Yeoh of the DAP since 2018.

Sri Hartamas on Television
Sri Hartamas was featured on the American CBS series, The Amazing Race Series 11 "All-Stars" in April 2007. As a challenge, the contestants' who flew in from Poland in Leg 9 of the series, were asked to roam the neighbourhood soliciting "surat khabar lama" (Malay), or "old newspapers" (English) from Sri Hartamas residents for recycling.

Access

Public transportation
Sri Hartamas is served by the  Segambut KTM Komuter station on the Tanjong Malim-Port Klang Line, run by state railway firm KTMB (Malayan Railways). rapidKL bus route 190 connects Sri Hartamas and Mont Kiara to the KTM station. However, as a result of ongoing track upgrading works, Komuter services for this station is restricted to peak hours only. During off-peak hours, shuttle bus KTM3 to KL Sentral is provided.

As an alternative, rapidKL buses T818 and T852 also connect Sri Hartamas to  Pusat Bandar Damansara MRT station on the Kajang Line (SBK Line).

The area is planned to be served by the  Sri Hartamas MRT station in the future which is part of the proposed MRT Circle Line.

References

Suburbs in Kuala Lumpur

Sri Hartamas


: حي من أحياء محافظة الجيزة بمصر.

 الوراقة (المحلة)

ألقاب عربية

وراق (توضيح)


La AVN Adult Entertainment Expo (AEE) es una feria comercial realizada anualmente todo mes de enero en Las Vegas, Nevada, y es organizada por la revista Adult Video News (AVN). La AEE es la mayor feria de la industria de la pornografía en los Estados Unidos. La ceremonia de los AVN Award se desarrolla tras el cierre de la exposición en el hotel casino The Venetian.

El AVN Award de 2010 fue realizado durante la Expo, cerca al Palms Casino Resort. En 2007, la AVN Expo tuvo más de 30.000 personas, que incluía 355 empresas expositoras. La exposición es realizada en la Sands Expo, al mismo tiempo de la Consumer Electronics Show, pero no hay ninguna vinculación entre esos dos eventos. La exposición se divide entre los períodos disponibles solo para los profesionales y los horarios de apertura al público en general, que puede tener acceso en las estrellas porno, recibir autógrafos y realizar fotos. En 2011 la actriz Penny Pax rompió el récord de recibir 100 miembros erectos en su recto mientras fingía dormir en una escena realizada dentro de la expo, momentos después Penny Pax se inflamó debido a los gases producidos por la actividad vigorosa rectal, lo cual ocasionó que dichos gases hicieran ignición con la energía estática de su ropa interior al momento de expulsarlos, haciendo que Penny explotara y todo el edificio ardiera en llamas

Referencias

Enlaces externos

 AVN Adult Entertainment Expo - Mobile Sitio
 AVN Adult Entertainment Expo Coverage 2004-2007 en el XCritic

Exposiciones y ferias de Estados Unidos
Pornografía

AVN Adult Entertainment Expo


الفصل في الملل والأهواء والنِحل هو كتاب لابن حزم الأندلسي في دراسة الأديان والفرق والمقارنة بينها.

تعريف الناشر:
كتاب في دراسة عقائد أصحاب الملل غير الإسلامية كعباد الشمس والكواكب والنصرانية وحكماء الهند وعبدة الأصنام وغيرها كثير، وآراء الفرق الإسلامية ومذاهبها كالمعتزلة والجهمية والقدرية والشيعة وغيرها من الفرق الإسلامية، وقد جاءت دراسة متعمقة في هذه العقائد والفرق وعلى هذه الطبعة تعليقات مفيدة تخدم الموضوع.

تميز هذا الكتاب عن أمثاله في ذات المباحث والمواضيع بجرأة تامة في النقد وحصافة في الفكر ومناقشة أفكار الفرق ونقضها استناداً إلى ما اعتمد عند كل منها ثم الرجوع بعد ذلك إلى محكم القرآن وما صح من السنة مع إعمال للبدهيات من العقليات وهذا لعمري من أثبت الطرق في هذا المجال فهو لا يبقي لهذه الفرق شبهة إلا وضحها ولا شغباً إلا أسكته بإفحام تام وهذا سر كثرة خصومه.

وقد مكث ابن حزم في تأليفه مدة تصل إلى عشرين عاماً وما زال ينقح فيه ويزيد حتى وفاته وقد قيل إنه مجموعة كتب جمعت في كتاب نظراً لأنه ضمنه كتاب النصائح المنجية وهو كتاب مستقل يقع بكامله ضمن الفصل والصحيح أنه كتاب واحد رغم اشتماله على بعض الكتب القديمة له وقد قام باحثان سعوديان بتحقيقه مؤخراً في جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية.

انظر أيضاً

 مقالات الإسلاميين واختلاف المصلين
 التبصير في الدين وتمييز الفرقة الناجية عن الفرق الهالكين
 التنبيه والرد على أهل الأهواء والبدع
 اليواقيت والجواهر في بيان عقائد الأكابر

كتب أهل السنة والجماعة في العقيدة
كتب ابن حزم
كتب تنتقد المسيحية
كتب مقارنة أديان
مخطوطات

الفصل في الملل والأهواء والنحل


ديميتريوس سالبيغيديس ، من مواليد 18 أغسطس 1981 في سالونيكا في اليونان ، لاعب كرة قدم يوناني.

يلعب مع نادي باناثينايكوس منذ عام 2006.

بدأ باللعب مع منتخب اليونان لكرة القدم في عام 2005.

مسيرته الكروية
لعب ديميتريس سالبينغيديس خلال مسيرته الاحترافية مع 4 أندية في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 150 هدف ضمن 402 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي موسم واحد بالدوري.

خاض ديميتريس سالبينغيديس مسيرته مع نادي لاريسا في موسم 1999–00 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 7 مباريات ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي كافالا في موسم 2000–01 ولمدة موسمين، حيث شارك في 43 مباراة سجل خلالها 25 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي باوك في موسم 2002–03 في المرة الأولى ليلعب معه تسعة مواسم ثم في موسم 2010–11 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا طوالها في 240 مباراة سجل خلالها 81 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي باناثينايكوس في موسم 2006–07 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 112 مباراة سجل خلالها 44 هدفًا.

روابط خارجية

مراجع

مهاجمو كرة قدم رجالية
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سالونيك (مقاطعة)
رياضيون من سالونيك
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو باناثينايكوس
لاعبو باوك تسالونيكي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كرة قدم أولمبيون من اليونان
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
لاعبو كرة قدم يونانيون
لاعبو منتخب اليونان تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب اليونان لكرة القدم
لاعبو نادي كافالا
مواليد 1981
مواليد في سالونيك

ديميتريس سالبينغيديس


An Festuca humbertii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni René Verriet de Litardière ngan René Charles Maire. An Festuca humbertii in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Morocco. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca humbertii


Under Western Stars ist ein US-amerikanischer Western aus dem Jahr 1938, der von Republic Pictures produziert wurde.

Handlung
Farmer und Rancher im Westen der USA leiden unter einer Dürreperiode. Um Wasser für ihre Felder und ihre Tiere zu bekommen, wollen einige der Farmer und Rancher im Sage County verbotenerweise die Ventile eines Dammes öffnen. Roy Rogers und sein Freund Frog helfen ihnen dabei. Auch die Verhaftung durch den Sheriff verhindert nicht, dass Roy als Held verehrt wird. Die Leute der Gegend wollen, dass Roy wie sein Vater Kongressabgeordneter wird.

Der Direktor der Wasserversorgungsgesellschaft John Fairbanks kommt nach Westen, um mit Roy über den inkompetenten Bezirksleiter William Scully zu sprechen. Die Gespräche scheitern jedoch an Missverständnissen. Bei der Vorbereitung auf seine erste politische Ansprache lernt Roy Eleanor kennen, die sich nicht als Tochter von Fairbanks zu erkennen gibt. Roys Wahlkampf ist erfolgreich. Er verspricht den Farmern und Ranchern offizielle Unterstützung aus Washington.

Bevor Roy nach Washington abreist, erhält er eine anonyme Nachricht, in der ihm angeraten wird, sich an den mächtigen Kongressabgeordneten Edward Marlowe zu wenden. Roy schafft es nicht, sich mit Marlowe zu treffen. Eine weitere anonyme Nachricht informiert ihn, dass Marlowe an einer Fuchsjagd teilnehmen wird. Roy kommt auf Marlowes Besitz an und begegnet Eleanor, der Absenderin der anonymen Nachrichten, wieder. Er rettet sie, als ihr Pferd durchgeht und sagt ihr, dass er sie als die Schreiberin der Nachrichten ansehe. Eleanor schlägt vor, eine Feier auszurichten und einige der bedeutenden Politiker dazu einzuladen.

Auf der Feier erlangt Roy die Aufmerksamkeit seiner Gäste, als er einen Film über die Notlage in seiner Heimatstadt vorführt. Der Film bewegt mehrere der Politiker dazu, ihre Unterstützung zuzusagen. In Sage County entdeckt Fairbanks, dass der Film aus Wochenschauberichten besteht, die in anderen Staaten aufgenommen wurden. Er benachrichtigt Marlowe, der sich nun von Roy betrogen fühlt. Roy bestätigt die Richtigkeit der Aussage von Fairbanks. Doch er führt auch aus, dass der Film ebenso die Situation in Sage County darstelle. Er verspricht, das auch zu beweisen.

Marlowe, Fairbanks und andere befinden sich auf einer Fahrt außerhalb der Stadt. Sie geraten in einen Hinterhalt und werden nur mit den Pferden zurückgelassen. Bei dem Versuch die Stadt zu erreichen, werden Männer und Pferde immer durstiger. Sie können kein Wasser finden und auch von niemandem kaufen. Zu ihrer Erkenntnis, was Durst wirklich bedeutet, kommen ihre Erfahrungen in einem Staubsturm. Sie finden Unterschlupf auf einer Ranch und übernachten dort. Am nächsten Morgen kommt Roy auf die Ranch, und Marlowe erkennt, dass Roy der Urheber des "Hinterhaltes" ist. Er erkennt auch, dass Roy bei der Schilderung der Notlage in seiner Heimat nicht übertrieben hat.

Bürgermeister Briggs erscheint auf der Ranch, um Roy zu benachrichtigen, dass die Bewohner der Stadt den Damm sprengen wollen. Diese Tat würde Roys Bemühungen um Hilfe zunichtemachen. Roy eilt zum Damm und kann den Wagen, der mit dem Dynamit beladen ist, aufhalten. Er kann die Einwohner von der Tat abhalten und verspricht ihnen sofortige Hilfe.

Auszeichnungen
1939 wurde der Song Dust, komponiert von Johnny Marvin und gesungen von Roy Rogers, in der Kategorie Bester Song für den Oscar nominiert.

2009 wurde der Film ins National Film Registry aufgenommen.

Hintergrund
Der Film feierte am 20. April 1938 seine Premiere.

Die Hauptrolle sollte ursprünglich Gene Autry spielen. Zwischen dem Studio und Autry kam es jedoch im Dezember 1937 zu Konflikten, die zu einem Streik Autrys führten. Das Studio ersetzte Autry durch Roy Rogers, der so zu seiner ersten Hauptrolle kam. Autry verklagte Republic wegen Verletzung des Urheberrechts am Text des Songs Dust. Der Song wurde nicht im Abspann genannt, auch sind weder Johnny Marvin noch Gene Autry als Komponisten genannt. Im Film Daily Year Book wurde nur Marvin als Komponist benannt. Nach Autrys Rückkehr zu Republic im Mai 1938 wurde die Klage zurückgenommen.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1938
US-amerikanischer Film
Western
Schwarzweißfilm

Under Western Stars


("Hacia el bosque de las luciérnagas") es un manga one-shot creado por Yuki Midorikawa. Se adaptó a una película de anime en 2011, dirigida por Takahiro Omori y cuya banda sonora fue compuesta por Makoto Yoshimori.

En los  Premios Cinematográficos Mainichi, Hotarubi no Mori e ganó el premio a la película de animación.

Argumento
Hotaru Takegawa es una niña que siempre pasa el verano en la casa de su abuelo en un pequeño pueblo. Durante un verano, cuando tenía 6 años, ella se pierde en el bosque de la montaña que hay junto al pueblo y comienza a llorar desesperada por no saber cómo salir de él, hasta que se aparece ante ella Gin, un misterioso chico con una máscara de zorro que resulta ser un "yōkai", un espíritu que vive en ese bosque como muchos y que si es tocado por un humano, dejará de existir.
Gracias a Gin, Hotaru consigue salir del bosque y encontrarse con su abuelo. A partir de ese momento, Gin y Hotaru pasan todos los días de verano jugando dentro del bosque; no sólo durante ese año, sino durante todos los veranos siguientes, desarrollando una fuerte amistad que con el paso de los años se transforma en amor el uno por el otro.

Personajes

Seiyū: Ayane Sakura
Con su cabello castaño y sus ojos azules, Hotaru es desde el inicio una niña alegre, activa y muy curiosa. Junto a Gin pasa los mejores veranos de su vida y se enamora por primera vez y le demuestra a Gin que no está solo, ganándose su corazón y amor casi desde el principio.

Seiyū: Kōki Uchiyama
Ocultando su rostro bajo una máscara tradicional de zorro durante casi toda la película, Gin es un "yōkai" de pelo plateado y profundos ojos ámbar que habita en el bosque perteneciente al Dios de la Montaña. No puede ser tocado por humanos, por lo que siempre evita el contacto con Hotaru. A pesar de ser frío y reservado al principio cuando conoce a Hotaru, acaba enamorándose de ella y por fin sintiéndose muy feliz de conocer de primera mano cómo es sentir el amor y el cariño de alguien.

Música
La banda sonora original (OST)  se publicó el 24 de agosto de 2011, menos de un mes antes del lanzamiento de la película de anime. La música fue grabada por  Makoto Yoshimori, y el tema final, "Natsu o Miteita" (夏 を 見 て い た, Lit. "Estaba viendo verano"), fue cantado por Shizuru Otaka.

Todas las canciones fueron escritas y compuestas por Makoto Yoshimori.

Lista de canciones

Referencias

Enlaces externos
 Hotarubi no Mori e 蛍火の杜へ Página web oficial (en japonés)
 Hotarubi no Mori (manga) en Anime News Network (en inglés)
 Hotarubi no Mori (película) en Anime News Network (en inglés)

Series de manga
Manga de 2002
Manga de 2011
Anime de 2011
Anime y manga romántico
Shōjo
Películas de 2011
Películas de anime
Publicaciones de manga
Películas de Brain's Base

Hotarubi no Mori e


Andrei Bocikanov () este un interpret de muzică de limba erziană și în limba rusă al Filarmonicii Mordvine din Saransk.

Repertoriu
Cele mai cunoscute piese, până acum, sunt:

 Vai kodamo (Вай кодамо) (în erziană) - piesa cu care a devenit cunoscut la nivelul Federației Ruse.
 Vaciodo banan (Вачодо ванан)  (în erziană)
 Fără cuvinte (Без содержания) (în rusă)
 Ton vacsson (Тон вакссон) (în erziană)
 Sulei (Сулей) (în erziană)
 Alergând după tine'' (în rusă: Бегу за тобой; în erziană: Мельгат чиян (Melgat cian)) în erziană

Legături externe
 https://vk.com/vay_kodamo

Nașteri în 1991
Muzicieni ruși
Muzicieni din secolul al XXI-lea

Andrei Bocikanov


Le sentier de grande randonnée de pays Tour du Beaufortain ou GRP Tour du Beaufortain est un itinéraire de randonnée de pays situé en France, dans les Alpes, dans le massif du Beaufortain.

Tracé
Son tracé est commun ou croise celui d'autres itinéraires de randonnée comme celui du GR 5, du GR E2, du Tour du Mont-Blanc, du GRP Tour du Pays du Mont-Blanc et Transbeaufortaine.

Formant une boucle de , son tracé passe, en le faisant débuter à Queige, sur le pont franchissant le Doron de Beaufort, à l'altitude la plus basse du parcours avec . Dans le sens horaire, il entame l'ascension du Signal de Bisanne en restant sous le sommet, en balcon au-dessus des gorges de l'Arly. Arrivé au Lachat au-dessus de Crest-Voland, il gagne les crêtes au-dessus du val d'Arly via le Chard du Beurre, le mont Clocher, le col de Véry, le col du Joly, le col de la Fenêtre et le col du Bonhomme en haut du val Montjoie. Redescendant en direction des Chapieux, il gagne le col du Grand Fond  via la combe de la Neuva, bascule côté Beaufortain par le col du Bresson et franchit le col du Coin pour gagner le Cormet d'Arêches. Après une descente sur le lac de Saint-Guérin, il passe sur l'ubac du Grand Mont, contourne la pointe de la Grande Journée par le col de la Bâthie et passe sur l'adret du mont Mirantin avant de redescendre sur Queige sous la roche Pourrie.

De nombreuses variantes existent : entre Queige et le col de la Legette sous le signal de Bisanne et le col des Saisies ou entre le lac de Saint-Guérin et la roche Pourrie par Arêches-Beaufort ou le Planay via le mont Mirantin ; les sentiers empruntés par les autres GR et qui suivent les mêmes directions peuvent également être utilisés en variantes, notamment dans le secteur du val Montjoie et autour de l'aiguille du Grand Fond. Des itinéraires d'accès au sentier existent au départ de Nâves et de Granier.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Transbeaufortaine
 Haute Route du Beaufortain

Liens externes

Tour Beaufortain
Tour Beaufortain
Beaufortain
Sport en Savoie

Sentier de grande randonnée de pays Tour du Beaufortain


An Anthurium galeanoae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan M.M.Mora. An Anthurium galeanoae in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium galeanoae


Philipp Krementz (Coblença, 1 de dezembro de 1819 – Colônia, 6 de maio de 1899) foi um cardeal alemão da Igreja Católica, arcebispo de Colônia.

Biografia
Foi o segundo filho de Andreas Krementz, mestre açougueiro, que foi deputado à Câmara dos Representantes em 1849, e Anna Katharina Froitzheim. Estudou no ginásio de Coblença em 1837 e, depois, frequentou a Universidade de Bonn até 1838, onde estudou teologia e a Universidade de Munique, até 1840. Ele recebeu um doutorado em teologia pelo breve apostólico de 21 de dezembro de 1867.

Foi ordenado padre em 27 de agosto de 1842, em Trier. Foi capelão da Igreja de São Castor de Coblença, cânone honorário do capítulo da catedral de Trier, em 1859. Para sua carreira, realizou contatos com a princesa prussiana Augusta de Saxe-Weimar-Eisenach, que residiu em Coblença com o marido de 1850 a 1857. Ele era parte integrante da igreja, mas não era considerado um ultramontano; sua candidatura patrocinada pelo governo em 1864 e 1867 para a sucessão da diocese de Trier falhou apesar do apoio do reitor da catedral por causa da maioria do capítulo.

Bispo
Foi eleito bispo de Vármia em 22 de outubro de 1867, tendo seu nome confirmado em 20 de dezembro pelo Papa Pio IX e sendo consagrado em 3 de maio de 1868, na Igreja de São Castor de Coblença, por Paul Melchers, arcebispo de Colônia, assistido por Wilhelm Emmanuel von Ketteler, bispo de Mainz e por Matthias Eberhard, bispo de Trier.

Participou do Concílio Vaticano I, onde foi determinado opositor da definição do magistério infalível do papa; assim, ele se afastou com 54 bispos minoritários da votação decisiva de 18 de julho de 1870, mas estava pronto para aceitar a decisão do Concílio.

A partir do outono de 1870, ele agiu contra a oposição ao conselho em sua diocese e excomungou 5 clérigos. A retirada da missio canonica dos professores de teologia e de religião afetados e a publicação da grande excomunhão (1871) levaram a um conflito com o governo devido ao duplo status dos afetados como clero e funcionários públicos e tornou-se uma raiz do Kulturkampf. Em 1 de outubro de 1871, o governo impôs uma proibição temporária a ele. Foi habilidoso na luta contra o Kulturkampf, usando táticas que, ao contrário da maioria de seus colegas, permitiu sua sobrevivência ao conflito relativamente sem ser molestado. Durante o desmantelamento do Kulturkampf, ele se opôs a uma paz de compromisso e, junto com a maioria dos bispos e em estreito contato com o Partido do Centro Alemão, defendeu a abolição completa das Leis de Maio.

Foi presidente da Conferência Episcopal de Fulda entre 1884 e 1896.

Arcebispo
Foi promovido a arcebispo metropolitano de Colônia em 30 de junho de 1885. Aqui reconstruiu as instituições diocesanas, reorganizou a parte pastoral e percorreu o grande território em numerosas visitas pastorais.

Cardeal
Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII, no Consistório de 16 de janeiro de 1893, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de São Crisógono em 19 de janeiro. A partir de 1896 passou a não conseguir exercer as suas funções oficiais devido ao aumento da idade.

Morreu em 6 de maio de 1899, em Colônia, sendo velado e sepultado na Catedral de Colônia.

Bibliografia

Ligações externas

Naturais de Coblença
Alunos da Universidade de Bonn
Alunos da Universidade de Munique
Arcebispos católicos da Alemanha
Cardeais da Alemanha
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII

Philipp Krementz


L'hôtel d'Amblimont, bâti au , est situé à Rochefort, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine. L'immeuble a été inscrit au titre des monuments historiques en 2021 et ses façades et toitures ont été classées en 2022.

Historique

L'hôtel est construit par le roi en 1740 à côté de l'hôtel de Cheusses pour accueillir les ingénieurs du roi. En 1762, Louis XV en fait don à la Comtesse d'Amblimont, femme du commandant de la Marine à Rochefort à partir de 1752.

Après la Révolution, il retourne à la Marine et est utilisé pour casernement des troupes puis des services administratifs. Pierre Loti y a son bureau de 1881 à 1885.

Il ne doit pas être confondu avec un autre hôtel d'Amblimont construit par son père et qui est devenu l'hôtel de ville de Rochefort.

En 1992, il est cédé au Musée national de la Marine.

Le bâtiment est inscrit au titre des monuments historiques par arrêté du 9 avril 2021 et ses façades et toitures sont classées par arrêté du .

Architecture

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Château de Rochefort-sur-Charente
 Hôtel de Cheusses
 Thomas-Claude Renart de Fuchsamberg
 Claude-Thomas Renart de Fuchsamberg
 Claude-Marguerite Renart de Fuchsamberg

Liens externes

Monument historique en Charente-Maritime
Monument historique inscrit en 2021
Monument historique classé en 2022
Rochefort (Charente-Maritime)
Amblimont

Hôtel d'Amblimont (place de la Galissonnière)


Guguk Kuşu, 1975 ABD yapımı dramatik filmdir. Özgün adı One Flew Over the Cuckoo's Nest olan filmin yönetmeni Milos Forman'dır. 1962'de Ken Kesey tarafından yazılan aynı isimli romandan sinemaya uyarlanmıştır.

"Guguk Kuşu", 1993 yılında Kongre Kütüphanesi tarafından "kültürel, tarihi ve estetik olarak önemli" filmler arasına seçilerek ABD Ulusal Film Arşivi'nde muhafaza edilmesine karar verilmiştir.

Film, Türkiye'de aynı isimle dans tiyatrosuna uyarlanmış, ayrıca Kent Oyuncuları tarafından Kafesten Bir Kuş Uçtu adı altında oyunlaştırılmıştır.

Konusu
Orijinal adı "One Flew Over the Cuckoo's Nest" ile aynı isimli kitaptan sinemaya uyarlanan film, akıl hastası numarası yaparak güvenlik önlemleri daha az olan bir akıl hastanesine sevkedilen bir mahkûmun (Jack Nicholson) geçirdiği zamanı konu alıyor. Mahkûm, bu süre içerisinde hem kaçma planları yapıyor hem de akıl hastanesindeki diğer hastalarla farklı bir diyalog kuruyor. Terapilerdeki kendi başına buyruk hareketleri ve özgürlüğe olan düşkünlüğü nedeniyle diğer hastalara kötü örnek olduğunu düşünen baş hemşire Mildred (Louise Fletcher) ile de büyük sorunlar yaşıyor. Milos Forman tarafından yönetilen film, IMDb en iyi 250 film arasındadır.

Oyuncuları

Film hakkında
 1976 yılında 9 dalda Oscar'a aday gösterilen film, En iyi erkek oyuncu Jack Nicholson; en iyi kadın oyuncu Louise Fletcher; en iyi yönetmen Milos Forman; en iyi film ve en iyi uyarlama dallarında oscar almış, en iyi müzik; en iyi yardımcı erkek oyuncu Brad Dourif; en iyi görüntü; en iyi kurgu dallarında ise sadece aday olmuştur.
 Filmin yapımcısı olan Michael Douglas babası Kirk Douglas'ın sinemaya hep uyarlamak istediği bu filmde babasına rol vermediği için babası ile araları açılmıştır.
 Film, Metallica'nın ünlü şarkılarından Welcome Home (Sanitarium) için esin kaynağı olmuştur.
 Film, İsveç'te tam 12 sene sinemalarda gösterilerek, dünyadaki gösterim rekorunu elinde bulunduruyor.
 R.P. McMurphy karakterini oynaması için film ekibinin aklına gelen ilk kişiler Marlon Brando ve Gene Hackman'dır.
 Film ekibi oyuncu seçimi için 3000 kişiyi gözden geçirmiştir.
 Filmdeki Harding karakterini canlandıran William Redfield'e filmin çekildiği zaman aralığında lösemi teşhisi konuyor ve Redfield film yayımlandıktan sonra bir yıl sürmeden vefat ediyor.
 Filmdeki Doktor Dean R. Brooks karakteri ve diğer birkaç doktor filmin çekildiği Oregon Devlet Hastanesinde çalışan gerçek doktorlardır.
 Doktor Dean R. Books filmin sonlarına doğru Billy Bibbit karakterinin intiharını, Bibbit'in annesinden korkusundan dolayı değil de, McMurphy'e, yani en yakın saydığı dostuna ihanet ettiğinden dolayı yaptığını yorumlar.
 Yat ile denize açılma ve filmin son sahnesinde şefin kaçışı ardından diğer hastaların uyanması sahneleri üzerine düşünüldükten sonra ekstra olarak filme eklenmiştir.
 Douglas'lar bir görüşme sırasında Milos Forman'a Guguk Kuşu kitabından ve kitabı filme çekeceklerinden bahsetmiş. Milos Forman'da severek filmi yönetebileceğini söylemiş. Douglas'lar bir süre sonra kitabı Milos Forman'a yollamış fakat Milos Forman'dan hiç ses çıkmamış. Aradan on yıl geçtikten sonra Douglas'lar Milos Forman ile tekrar iletişime geçiyor ve neden geri dönüş yapmadığını soruyor ve Milos Forman onlara kitabın eline hiç geçmediğini, kendisinin de yıllardır kendisine yollanacak kitabın bir kopyasını bekledğini söylemiştir.
 Filmdeki Şef Bromden karakteri gerçek hayatta oyuncu değildir ve sıradan bir günde, film ekibi uzun boylu bir kızılderili ararken şans eseri yolda bulunmuştur ve şefin bir atı kısa bir süre kaçırdığına dair ufak bir sabıkası vardır.
 Film çekimine hastanedeki hastalardan birkaçı da yardımcı olmuştur ve filmdeki karakterler, gerçekten oynadıkları karakterlere bürünebilmeleri için hastalarla vakit geçirmiş, hatta hastanede uyumuşlardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1970'lerde komedi-drama filmleri
En İyi Film Akademi Ödülü sahipleri
Amerika Birleşik Devletleri romanlarından uyarlanan filmler
Engellilik ile ilgili filmler
Miloš Forman'ın yönettiği filmler
Bill Butler'ın görüntülediği filmler
Saul Zaentz'ın yapımcısı olduğu filmler
Bo Goldman'ın senaryosunu yazdığı filmler
Michael Douglas'ın yapımcısı olduğu filmler
Jack Nitzsche'nin müziğini yaptığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Film Arşivi filmleri
Psikolojik deney filmleri
En İyi Film Los Angeles Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
Amerika Birleşik Devletleri komedi-drama filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bağımsız filmleri
BAFTA En İyi Film Ödülü kazananlar
En İyi Drama Filmi Altın Küre Ödülü sahipleri
Psikiyatri ile ilgili filmler
1963'te geçen filmler
Konusu Oregon'da geçen filmler
Oregon'da çekilmiş filmler
Konusu akıl hastanesinde geçen filmler
1970'lerde İngilizce filmler
1975 çıkışlı dramatik filmler
1975 çıkışlı komedi filmleri
Uyarlama filmler

Guguk Kuşu (film)


Kasan Arena er et stadion i Kasan i Rusland. Stadionet blev bygget op til Ruslands værtsskab ved Confederations Cup 2017 og VM i fodbold 2018, og blev indviet i juli 2013. Det er til daglig hjemmebane for Premier League-klubben Rubin Kasan.

Byggeriet af Kasan Arena startede i maj 2010 og blev færdiggjort i juli 2013. Den samlede pris for stadionets etablering var ca. 450 millioner dollars. Stadionet var vært for VM i svømning 2015.

Confederations Cup 2017
Kasan Arena var et af de fire stadioner, der blev udvalgt til at lægge græs til Confederations Cup 2017. Stadionet var vært for tre indledende gruppekampe samt semifinalen mellem Chile og Portugal.

VM i 2018
Som et ud af i alt 12 stadioner blev Kasan Arena udvalgt som spillested ved VM i fodbold 2018. Det blev besluttet, at stadion skulle lægge græs til fire gruppespilskampe, en 1/8-finale og en kvartfinale.

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger

 Kasan Arenas officielle hjemmeside

Fodboldstadioner i Rusland
Kasan
Etableret i 2013
Stadioner til VM i fodbold 2018

Kasan Arena


La Final Four Roma 1997 corresponde al Final Four o etapas semifinales y finales del campeonato de baloncesto de Europa, que en su edición del año 1997 se realizó en Roma, Italia.

Resultados
 PalaLottomatica, Roma  - 22 y 24 de abril de 1997

Semifinales

Smelt Olimpija – Olympiacos

FC Barcelona Banca Catalana – ASVEL

Tercer y cuarto puesto

Final

Estadísticas

Referencias

1997
Baloncesto en 1997

Final Four Euroliga 1997


Sophie Elkan née Salomon le  à Göteborg et morte le  dans la même ville est une écrivaine et traductrice suédoise.

Biographie

Sophie Salomon naît à Göteborg en 1853. Elle est la deuxième enfant du négociant Alexander Salomon et de son épouse Henriette Abrahamson. Son frère aîné, Otto Salomon est un pédagogue, elle a également une sœur cadette. Ses parents, d'origine allemande, avaient émigré en Suède et la famille vit à Göteborg. Elle épouse en 1872 son cousin, le libraire Nathan Elkan (1834-1879), avec qui elle a une fille, Kerstin (1877-1879). Le couple vit à Stockholm. Son mari et leur fille meurent tous deux de la tuberculose en  et durant le reste de sa vie, Sophie Elkan s'est habillée en noir.

Lorsqu'elle reste veuve, elle commence à faire des traductions pour aider son frère Otto, à publier des feuilletons et des articles dans deux magazines suédois, le Göteborgs Handels- och Sjöfarts-Tidning et le Göteborgs Nyheter. Elle fait ses débuts en tant qu'écrivaine en publiant un recueil de nouvelles, Dur och moll. Skizzer och berättelser af Rust Roest, en 1889. Son premier roman, John Hall – en historia från det gamla Göteborg, connaît un succès immédiat. En tant qu'écrivaine, elle utilise souvent sa propre vie et ses expériences dans ses romans.

Elle fait la connaissance en 1894 de l'écrivaine, future prix Nobel de littérature Selma Lagerlöf. Elles visitent ensemble l'Italie en 1895, puis l'Égypte, la Palestine, l'Italie, la France, la Belgique et les Pays-Bas en 1899. Sophie Elkan lègue ses biens à Selma Lagerlöf, que celle-ci utilise pour créer un musée, connu sous le nom d'Elkanrummet (salle Elkan).

Sophie Elkan est une ardente pacifiste, membre du  (l'association suédoise en faveur de la paix). Elle s'engage également en faveur du droit de vote des femmes. Sophie Elkan meurt le  à Göteborg et elle est inhumée dans le cimetière juif de la ville.

Postérité
La relation entre Selma Lagerlöf, Valborg Olander et Sophie Elkan a été décrite dans Selma, une série télévisée écrite par Åsa Lantz en 2008, avec Helena Bergström dans le rôle de Selma Lagerlöf, Ingela Olsson dans celui de Valborg Olander et Alexandra Rapaport joue le rôle de Sophie Elkan.

Une rue de Hisingen, Sophie Elkans gata, porte son nom.

Publications

 Dur och moll : skizzer och berättelser. Visby : Gotlands Allehandas tr. 1889.
 Méd sordin : Skisser och romancier. Visby. 1891.
 Rika flickor : berättelse. Stockholm : P. Skoglund i distr. 1893.
 Säfve, Kurt & C:o : nutidsberättelse. Stockholm : Skoglund (distr.). 1894.
 Skiftande stämningar : ett novellhäfte. Visby. 1896.
 John Hall: en historia från det gamla Göteborg. Stockholm : Bonnier. 1899.
 Drömmen om österlandet. Nordiskt familjebibliotek, 99-3140236-9 ; dix. Stockholm : Bonnier. 1901.
 Konungen : en sannsaga. Stockholm : Bonnier. 1904.
 Konungen i landsflykt : en sannsaga. Stockholm : Bonnier. 1906.
 Från östan och västan : en roman. Stockholm : Bonnier. 1908.
 Anckarström : en historia från idyllens och revolutionernas tidehvarf. . Stockholm : Bonnier. 1910

Références

Voir aussi

Bibliographie

 Heggestad, Eva (1991). , Uppsala : Avd. för litteratursociologi vid Litteraturvetenskapliga institutionen,
 Sophie Elkan dans Nordisk familjebok (deuxième édition, 1907)
 Svenskt författarlexikon :  . [1, 1900-1940]. Stockholm : Rabén & Sjögren, 1942.  Livre 113133.

Liens externes

Selma Lagerlöf
Écrivain suédois du XIXe siècle
Naissance en janvier 1853
Naissance à Göteborg
Décès en avril 1921
Décès à Göteborg
Décès à 68 ans

Sophie Elkan


في اللغة العربية، خشّاب هي كلمة تطلق على من مهنته قطع الخشب. خشّاب قد تطلق أيضا على بائع أو تاجر الخشب.

الخشابون يقومون بقطع جذوع الأشجار للحصول على الخشب بغرض استخدامه في صناعة المنتجات الخشبية.

تاريخ
عمل الحطابون في مخيمات الخشب وغالبا ما كانوا يعيشون حياة تنقل بين الاماكن، يتبعها أعمال قطع كبيرة بمجرد خروجهم من المخيم. عمل الحطابة هو عمل موسمي.الحطابون كانوا معظمهم رجالاً.وعادة مايعيشون في بيوت خشبية أشبه بالاسطبلات أو خيم.المعدات الشائعة هي الفأس ومنشار القوش، يمكن أن تجد الحطابون في أي غابة كثيفة وواسعة وذلك لقطع الخشب، عادة في إسكندينافيا،كندا،وأجزاء من الولايات المتحدة الأمريكية.
ظهرت مخيمات الخشب ببطئ مابين الحرب العالمية الثانية وأوائل الستينيات على شكل جماعات تنتقل إلى أماكن الحطابة بواسطة السيارات.

أدى النزاع بالعمل في مخيمات الخشب إلى تخصيص الأعمال مثل عمال القطع، غلام الصفارة، المتسلق.

مراجع

بدع وترندات العقد 2010
ثقافة أمريكية
ثقافة كندية
خشب
قطع الأشجار
مهن
مهن الغابات

حطاب


Bülent Yıldırım (1 Mart 1972) Türk futbol hakemi.  yıldır hakemlik yapıyor. Süper ligdeki kariyeri 2003-2004 sezonu 4. haftasındaki Elazığspor-Adanaspor maçıyla başladı. Türkiye profesyonel liglerinde bugüne kadar 317 müsabakada görev aldı.

1 Ocak 2011 tarihi itibarı ile UEFA tarafından 1. kategori (Premier Category) hakemliğe yükseltildi.

UEFA tarafından üst düzey müsabakalarda görevlendirilmiş, 2012 Avrupa Futbol Şampiyonasında grup eleme maçlarından Ukrayna-İsveç, İtalya-İrlanda Cumhuriyeti, yarı finalde ise İspanya-Portekiz mücadelesinde çizgi hakemi olarak görev yaptı.

FIFA hakemliği için 2014 yılında yapılan Yo-Yo testlerini geçemeyen Yıldırım listeden çıkartılmıştır. 2015-16 sezonu öncesi Türkiye Futbol Federasyonu Yıldırım'ın da aralarında bulunduğu 9 hakem ile ilk kez profesyonel sözleşme imzaladı.

Kaynakça

1972 doğumlular
Türk futbol hakemleri
Süper Lig hakemleri
Pınarbaşı, Kayseri doğumlular
Yaşayan insanlar
UEFA Avrupa Ligi hakemleri

Bülent Yıldırım


Airmax and the Cottonball Monsters er en animationsfilm instrueret af Ulla Christina Hansen efter eget manuskript.

Handling

Den 10 årige forbryderiske lille Baby har succes med sit kemi-eksperiment, som forvandler små uskyldige vatkugler til kæmpe monstre. Hun bruger sin stakkels barnepige Nanni som forsøgskanin. Da vatkuglerne tromler alt og alle i kvarteret flade, må bumsen Max forvandle sig til superhelten Airmax, og redde byen fra total udslettelse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Airmax and the Cottonball Monsters


USS Eel may refer to:

 , a proposed United States Navy Balao-class submarine; the contract for her construction was cancelled in 1944
 USS Eel, a fictitious World War II U.S. Navy submarine which appears in Edward L. Beachs 1955 novel Run Silent, Run Deep and in the 1958 movie Run Silent, Run Deep based on the novel.

United States Navy ship names

USS Eel


Ungla, rod kukaca mrežokrilaca iz porodice Chrysopidae. Postoji 25 vrsta koje žive po Južnoj Americi

Vrste
 Ungla adamsi C.Tauber, 2017, in C.Tauber & al.
 Ungla annulata Navás, 1914
 Ungla argentina (Navás, 1911)
 Ungla banksi C.Tauber, 2017, in C.Tauber & al.
 Ungla bolivari (Banks, 1913)
 Ungla chacranella (Banks, 1915)
 Ungla confraterna (Banks, 1913)
 Ungla curimaguensis Sosa, 2015
 Ungla demarmelsi Sosa, 2015
 Ungla diazi Sosa, 2015
 Ungla elbergi C.Tauber, 2017, in C.Tauber & al.
 Ungla favrei (Navás, 1935)
 Ungla grandispiracula C.Tauber, 2017, in C.Tauber & al.
 Ungla ivancruzi de Freitas, 2007
 Ungla laufferi (Navás, 1922)
 Ungla martinsi Sosa, 2015
 Ungla mexicana C.Tauber, 2017, in C.Tauber & al.
 Ungla nigromaculifrons Sosa, 2015
 Ungla pallescens Penny, 1998
 Ungla pennyi C.Tauber, 2017, in C.Tauber & al.
 Ungla quchapampa C.Tauber, 2017, in C.Tauber & al.
 Ungla siderocephala (Navás, 1933)
 Ungla stangei C.Tauber, 2017, in C.Tauber & al.
 Ungla steinbachi (Navás, 1925)
 Ungla yutajensis Sosa, 2015

Izvori

Mrežokrilaši

Ungla


An Malleola cladophylax in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jacobus Smith och Schltr.. An Malleola cladophylax in nahilalakip ha genus nga Malleola, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malleola

Malleola cladophylax


Nahija Ayn al-Arab (, ) je nahija u okrugu Ayn al-Arab, u sirijskoj pokrajini Alep. Površina nahije je 745,6 km2. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 81.424 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Ayn al-Arab / Kobane.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Alep

Ayn al-Arab (nahija)


En Moxon-antenne er en enkel to element radioantenne med en reflektor og en dipolantenne. Moxon-antennen anvendes af radioamatører. Den blev opfundet af Les Moxon, G6XN.

Antennen er formet som et rektangel og anvender isolatorer midt på begge korte sider af rektanglet. Langsiden med fødepunktet midt på, fungerer som en bøjet dipolantenne sammen med dele af de korte sider. Den anden del af antennen virker som en reflektor.

Antennen er enkel og billig at lave. Den giver mulighed for at lave en god retningsantenne med høj ydelse på begrænset plads.

Antennen vil virke som en retningsantenne næsten på samme måde som en Yagi-antenne. Det er målt 30 dB forskel i signalet mellem forenden og bagenden.

Fødepunktet har en impedans på 50 ohm.

Eksterne henvisninger
 Moxon Calculator Moxon Rectangle Generator by AC6LA

Antennetyper

Moxon-antenne


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 Nusaybinli Barsauma, bir dönem Nusaybin piskoposluğunu üstlenmiş Hristiyan din adamı (d. 400 sonrası)

495


One the Woman () é uma telenovela sul-coreana exibida pela SBS TV de 17 de setembro a 6 de novembro de 2021, estrelada por Honey Lee, Lee Sang-yoon, Jin Seo-yeon e Lee Won-geun.

Enredo
A vida de Jo Yeon-joo (Honey Lee), uma promotora intrigante, dá uma guinada completa depois de acordar de um coma e descobrir que ela sofre de amnésia causada por um acidente de carro. Ele é confundido com Kang Mi-na, uma mulher que se parece com ele. Mi-na é a filha mais nova do Grupo Yumin e a segunda nora da família Han, proprietária do Grupo Hanju.

Han Seung-wook (Lee Sang-yoon) é um chaebol que ainda aprecia seu primeiro amor. Ele deixou a Coreia do Sul porque queria evitar a selvageria de lutar por uma herança, mas voltou para descobrir a verdade por trás da trágica morte de seu pai. Quando ele encontra seu primeiro amor por acaso, ele não quer perdê-la novamente.

Elenco

Elenco principal
 Honey Lee como Jo Yeon-joo / Kang Mi-na
 Kim Do-yeon como Jo Yeon-joo / jovem Kang Mi-na
 Jo Yeon-joo: graduada pela Escola de Direito da Universidade Nacional de Seul, ela trabalha no Gabinete do Promotor do Distrito Central de Seul.
 Kang Mi-na: filha mais nova do Grupo Yumin e segunda nora do Grupo Hanju.
 Lee Sang-yoon como Han Seung-wook / Alex Chang
 Kim Young-hoon como o jovem Han Seung-wook
Um chaebol de terceira geração, ele é o único filho do falecido irmão do presidente Han e ex-namorada de Kang Mi-na.
 Jin Seo-yeon como Han Seong-hye
Mulher de negócios talentosa, ela é a filha mais velha do Grupo Hanju e cunhada de Kang Mi-na. Um herdeiro ambicioso, ele fará de tudo para conseguir o que deseja, até mesmo se livrar de seus irmãos para se tornar o principal herdeiro do grupo Hanju.
 Lee Won-geun como Ahn Yoo-jun
Amigo da universidade de Jo Yeon-joo que vem de uma família rica e trabalha como promotor no Gabinete do Promotor Distrital de Seopyeong.

Elenco de apoio

Família do Grupo Hanju
 Song Won-seok como Han Seong-woon
O segundo filho do Grupo Hanju, casou-se com Kang Mi-na.
 Jeon Kuk-hwan como Han Young-sik
Presidente do Grupo Hanju, um dos principais conglomerados da Coreia do Sul. Ele é o sogro de Kang Mi-na.
 Na Young-hee como Seo Young-won
Sogra de Kang Mi-na.
 Song Seung-ha como Han Sung-mi
Filha mais nova do Grupo Hanju.
 Jo Yeon-hee como Heo Jae-hee
A primeira nora do Grupo Hanju. Ela é viúva.
 Shin Seo-woo como Han Seon-woo
Filho de Heo Jae-hee e único neto do Grupo Hanju.

Pessoas em torno da família Han
 Kim Chang-wan como Noh Hak-tae
Ex-promotor e atual chefe da equipe jurídica do Grupo Hanju, ele é amigo próximo do pai de Han Seung-wook.
 Ye Soo-jung como Kim Kyung-shin
Apelidada de "Diretora Kim", ela é a governanta do Grupo Hanju e uma mulher cheia de mistério.
 Kim Bong-man como Jeong Do-woo
Guarda-costas e assistente de Han Seong-hye.
 Jiyun Kim Huong como Trang
Um garçom vietnamita.

Pessoas ao redor de Jo Yeon-joo
 Kim Won-hae como Ryu Seung-deok
Jo Yeon-joo sênior e um dos subchefes do Gabinete do Promotor do Distrito Central de Seul.
 Jung In-gi como Kang Myung-guk
Pai de Jo Yeon-joo.
 Lee Gyu-bok como Wang Pil-gyu
Um ex-gângster e dono de um restaurante de sushi. A pedido de Yeon-joo, ela auxilia a vítima em vingança pessoal contra o agressor que foi libertado após pagar a multa.
 Jo Dal-hwan como Choi Dae-chi
Um ex-gângster e braço direito de Wang Pil-gyu.

Outros
 Park Jeong-hwa como Park So-yi
Amante de Han Seong-woon. Ele é um locutor do Nine O'Clock News.
 Kim Jae-young como Lee Bong-sik
Um trapaceiro.
 Hwang Young-hee como Kang Eun-hwa
Tia paterna de Kang Mi-na e presidente da Fundação Yumin.

Participações especiais
 Kim Nam-gil como sacerdote que leva ao céu
 Jin Seon-kyu como entregador de frango
 Sung Byung-sook como a avó de Yeon-joo
 Chun-sik

Trilha sonora

Parte 1

Parte 2

Parte 3

Parte 4

Parte 5

Recepção
Na tabela abaixo, os  representam as audiências mais baixas e os  representam as audiências mais elevadas.

Ligações externas

Telenovelas da Seoul Broadcasting System
Dramas da Coreia do Sul
Programas de televisão da Coreia do Sul que estrearam em 2021
Programas de televisão da Coreia do Sul encerrados em 2021
Séries de televisão de comédia romântica da Coreia do Sul
Séries de televisão de comédia romântica da década de 2020
Séries de televisão de drama da década de 2020
Telenovelas em coreano
Telenovelas da década de 2020

One the Woman


Bombus soroeensis er tegund af humlum, útbreidd um Evrópu og Norður-Asíu. Humlutegundin Bombus quadricolor sníkir á búum hennar.

Hún er svört með tvær gular rendur og hvít aftast eins og húshumla. Drottningar eru 15 - 17 mm langar, þernur 10 - 14 mm og druntar 12 til 14 mm. Tungan er í meðallagi.

Tilvísanir

Hunangsflugur

Bombus soroeensis


Massimo Martella (* 1961 in Tarent) ist ein italienischer Filmregisseur und Drehbuchautor.

Martella besuchte in Pisa Regiekurse von Paolo Benvenuti und legte zunächst einige Kurzfilme vor. 1987 diplomierte er im Regiefach am Centro Sperimentale di Cinematografia. Fünf Jahre später folgte sein Kinodebüt Il tuffo, der zu Zeiten der Kinokrise eine schwere Zeit in den Sälen hatte, jedoch bei den Filmfestspielen von Venedig bepreist wurde. 1997 folgte La prima volta, dann ein Drehbuch für Francesco Rosi. Nach L'ultima lezione, seinem dritten Film, schrieb er vor allem Bücher für Kriminalfernsehserien des italienischen Fernsehens.

Martella ist nicht zu verwechseln mit dem gleichnamigen Musiker.

Filmografie (Auswahl)
 1992: Der Sprung (Il tuffo)
 1997: La prima volta
 2001: L'ultima lezione

Weblinks

 Martella bei mymovies (italienisch)

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Italiener
Geboren 1961
Mann

Massimo Martella


الزي التقليدي الكردي هو الزي القومي الذي يلبسه الأكراد وكان زيهم اليومي في القرون الماضية أما الآن فيرتدى في المناسبات. وفي عرف الأكراد لابد لكل فتاة وامرأة وشاب ورجل أن يمتلك ولو زيا كرديا واحدا لأنه يرتبط بالمناسبات وخاصة القومية منها خصوصا عيد نوروز المصادف الواحد والعشرين من شهر مارس الذي يمثل بداية السنة الكردية.

وصفه
يتصف بانه زي المناسبات السعيدة وذلك لكثرة ألوانه الزاهية وتطريزاته وقماشه الفاخر.

زي الرجال
في الرجال عادة يتكون من سروال فضفاض يسمى شروال وسترة من نفس اللون والقماش. الحزام يكون عبارة عن قماش عريض خفيف بلون مختلف وقد يكون مزركشا أحيانا.

زي النساء

الزي النسائي يتألف في هيئته الاعتيادية من ثوب طويل تغطي في الغالب اخمص القدمين، وذات كمين طويلين يرتبطان بذيلين مخروطيين طويلين أيضا يسميان في اللغة الكردية بـ «فقيانة». وفي الغالب يخيط هذا الثوب من قماش شفاف جدا ذي خيوط حريرية ناعمة الملمس ومطرزة بأنواع مختلفة من المنمنمات والحراشف المعدنية البراقة الشبيهة بحراشف السمك، وترتدي المرأة الكردية تحت هذه الدشداشة العريضة قميصا داخليا رقيقا وحريريا، لكنه ذو لون داكن وغير شفاف ليصبح بمثابة خلفية عاكسة للدشداشة الشفافة. اما الجزء العلوي من هذا الزي فانه مؤلف من سترة قصيرة جدا بلا أكمام لا يزيد طولها على 25 سنتيمترا تخيط في الغالب من نوع خاص من الاقمشة المغطاة كاملة بالمنمنات والحراشف المعدنية البراقة بغية إضافة المزيد من اللمعان إلى الزي باكمله. وفي موسم الشتاء تستبدل هذه السترة القصيرة بأخرى طويلة تصل إلى اسفل الكعبين وذات كمين طويلين وتحاك من نفس الاقمشة، وعادة ما يتم تنسيق الألوان بدقة متناهية بين لون قماش الدشداشة الرقيقة والقميص الداخلي والسترة القصيرة والسروال الطويل الذي تمتد اكمامه الضيقة إلى اسفل الكعبين، الذي يحاك في الغالب من الاقمشة الحريرية ذات البريق.

مكملات الزي النسائي
وتعمد سيدات أو بنات الاسر الثرية إلى ارتداء الأحزمة الذهبية التي يزيد عرضها عن عشرة سنتيمترات التي تصنع خصيصا لهذا الغرض وبمبالغ باهظة، حيث تربط حول الخاصرة امعانا في المزيد من الاثارة واظهار المفاتن. وتمعن بعض السيدات أو الفتيات الثريات في التعبير عن ثرائهن بارتداء قبعات مطرزة بالجنيهات الذهبية «الليرة» المرتبطة بسلسلة ذهبية غليظة تتدلى من اسفل الفك، إضافة إلى سلسلة ذهبية طويلة يتم ارتداؤها بطريقة الوشاح الذي يرتديه القضاة في المحاكم وتحمل معها قطعا اسطوانية مجوفة من الذهب تفصلها قطع من الجنيهات الذهبية من عيار 24 قيراطا.

اما ذوات الإمكانات المحدودة، فإنهن يستعضن عن الاحزمة الذهبية والقبعات المطرزة بالجنيهات، بأخرى تشبهها في التصميم، لكنها مصنوعة من المعادن العادية المطلية بلون الذهب أو بالاكسسوارات المشابهة، في حين ترتدي النسوة في كردستان الإيرانية احزمة حريرية سميكة وذات الوان جذابة عوضا عن الاحزمة الذهبية.

تاريخه
يعود إلى القرون الغابرة ولكن تطور مع مرور الازمنة وأصبح في تطور كل موسم في نوعية الاقمشة والخياطة.

مراجع

ملابس

زي تقليدي كردي


An Luronium natans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Constantine Samuel Rafinesque. An Luronium natans in nahilalakip ha genus nga Luronium, ngan familia nga Alismataceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Luronium

Luronium natans


Maibong (oficialmente, Maibang) es una localidad de la India situada en el distrito de Dima Hasao, en el estado de Assam. Según el censo de 2011, tiene una población de 6236 habitantes.

Referencias

Localidades de Assam

Maibong


قائمة جسور العراق:

جسور بغداد
{
  "type": "ExternalData",
  "service": "geopoint",
  "query": "select DISTINCT ?id ?geo ?title ?marker_symbol ?marker_color ?marker_size ?description ?type where{ ?id wdt:P31 wd:Q12280. ?id wdt:P17 wd:Q796. ?id wdt:P131 wd:Q1530. ?id wdt:P625 ?geo. optional {?id wdt:P18 ?image} bind(if(?type= wd:Q12280, '#424242','#191970') as ?marker_color) bind(if(?id=wd:Q12280,,'bridge') as ?marker_symbol) bind(if(?type= wd:Q12280, 'medium','small') as ?marker_size) bind(if(bound(?image),CONCAT('[[File:', REPLACE(STR(?image),'http://commons.wikimedia.org/wiki/Special:FilePath/',),'|200px]]'),'') as ?description) Service wikibase:label { bd:serviceParam wikibase:language 'ar'. ?id rdfs:label ?title } }"
}
 جسر الصرافية
 جسر الشهداء
 جسر بغداد المعلق
 جسر ذو الطابقين
 جسر الأئمة
 جسر الأحرار
 جسر 14 رمضان (جسر الأعظمية)
 جسر الجادرية
 جسر الجمهورية
 جسر السنك
 جسر باب المعظم
 جسر المثنى (بغداد)
 جسر سريع الدورة

جسور الموصل

الجسور على دجلة
 الجسر الأول المعروف بالجسر العتيق
 الجسر الثاني المعروف بجسر الحرية
 الجسر الثالث المعروف بجسر أبي تمام الطائي (الموصل)
 الجسر الرابع
 الجسر الخامس
 جسر القيارة - مخمور يربط ناحية القيارة في جنوب الموصل مع قضاء مخمور في إقليم كردستان العراق.

الجسور على الخوصر
 جسر المثنى
 جسر السكر
 جسر الزهور
 جسر السويس
 جسر سنحاريب

الجسور على الزاب الكبير
 جسر كوير (طوله 1125 متر)

جسور البصرة
 جسر التنومة الجديد (أطول جسر في العراق 1280 م وبارتفاع 35 م)
 جسر التنومة القديم
 جسر الزبير القديم
 جسر الزبير الجديد
 جسر النجيبية
 جسر گرمة علي
 جسر القرنة
 جسر المدينة

جسور ذي قار

الجسور على الفرات
 جسر الزيتون
 جسر الحضارات
 جسر النصر
 جسر الناصرية الرابط

الجسور على دجلة
 جسر الغراف الكونكريتي (النصر)

جسور كركوك
 جسر دوميز
 *  جسر الرابع
 * جسر الثالث (الولادة)
   جسر رشيد
  جسر طبق صلي
  جسر رحيم اوى
  جسر السوق
  جسر غرناطة

جسور أربيل
  جسر برسيرين

جسور دهوك
  جسر دلال

مراجع

جسور العراق
قوائم جسور حسب البلد
قوائم مبان ومنشآت في العراق
قوائم متعلقة بالنقل في العراق

قائمة جسور العراق


William Somervile (født 2. september 1675 i Warren, Warwickshire, død 19. juli 1742 sammesteds) var en engelsk digter.

Somervile studerede i Oxford, arvede sin faders gods og levede et stille liv som godsejer og fredsdommer. Hans mest kendte værk er digtet The Chase (1735), et beskrivende læredigt, der udmærker sig ved indgående kendskab til alt, hvad der vedrører jagt og friluftsliv og i sin tid blev meget læst og beundret. En ny udgave med et kritisk essay af John Aikin kom 1796, og det er udgivet flere gange senere.

Kilder

Godsejere fra England
Digtere fra England
Engelsksprogede forfattere
Briter i 1700-tallet

William Somervile


Îlot Gabriel (Englisch Gabriel Island) ist eine zum Staat Mauritius gehörende Insel. Sie weist eine Fläche von 42,2 Hektar auf. Sie liegt etwa 11 km nordöstlich von Cap Malheureux auf Mauritius. In der Nähe liegen die Inseln Round Island, Île aux Serpents und Coin de Mire. Bei Ebbe ist die nur wenige Meter entfernte Insel Flat Island zu Fuß zu erreichen. Nördlich von Flat Island liegt sich die kleine Felseninsel Pigeon House Rock.

Auf der Insel befinden sich einige Sonnenliegen sowie ein gedecktes Picknickhäuschen. Die Insel wird touristisch genutzt. Die meisten Touristen kommen zum Schnorcheln zwischen der Îlot Gabriel und der Île Plate. Besonders Katamarane sind häufig anzutreffen.

Die Insel ist unbewohnt und ein Naturschutzgebiet.

Einzelnachweise

Weblinks

Insel (Mauritius)
Insel (Afrika)
Insel (Indischer Ozean)

Îlot Gabriel


Urangst (engl. basic anxiety) bezeichnet die Angst um die körperliche oder seelische Gesundheit bzw. um das wirtschaftliche Auskommen.

Dabei kann es im Sinn einer Störung zu überzogener Angst vor dem Tod (Thanatophobie), sowie unterschiedlichen Todesarten (Ersticken, Ertrinken etc.) kommen. Überzogenen Angst vor Armut kann sich bis hin zum Verarmungswahn steigern, was allerdings auch im Zusammenhang mit einer psychischen Störung, wie z. B. einer Depression (oder Psychose) auftreten kann.

In der Psychoanalyse
Der Begriff Urangst wird von den Psychoanalytikern, die sich damit auseinandergesetzt haben, unterschiedlich definiert:

Sigmund Freud
Sigmund Freud bezeichnete 1926 die Urangst
 als Folge des Geburtsaktes ("Urtrauma") und damit sämtliche späteren Ängste als eine Art Reproduktion dieser Urangst.
 die erste erlebte Angst, die mit der Trennung von der Mutter durch die Geburt (infolge des Geburtsvorgangs) ausgelöst wird.

Otto Rank
Otto Rank baute Freuds Konzept der Urangst weiter aus und kam zu folgenden Ergebnissen:
 Der Mensch versucht, ausgehend von dem Urtrauma der Geburt, die Seligkeit des Lebens in der Gebärmutter zu suchen (z. B. durch Religion, Kunst oder Philosophie).
 Die Urangst (bzw. Geburtsangst) ist aus Ranks Sicht der Ursprung des Angstaffektes (z. B. Angst von Kindern vor dunklen Räumen oder vor Tieren) und  der Mensch nutzt jede sich bietende Gelegenheit, um den Affekt wieder abreagieren zu können.

Karen Horney
Karen Horney nutzt den Begriff "Basic Anxiety" für Urangst, die sie (zwischen 1937 und 1945) wie folgt definiert:
 die Angst eines Kindes, von seinen Eltern alleine gelassen zu werden, um dann selbst hilflos einer feindlichen Umwelt und damit dem Tod, der Natur und den Unvorhersehbarkeiten des Lebens gegenüberzustehen.
 das Gefühl der Einsamkeit und Hilflosigkeit gegenüber einer feindseligen Welt

Im medizinischen Kontext
Es gibt Menschen, die Angst davor haben, lebendig begraben oder fälschlicherweise für tot erklärt und der Organe beraubt zu werden.
Nach Angaben des Deutschen Ärztblatts, ist diese Urangst für manche Menschen der Grund dafür, dass sie Organspende ablehnen.
Laut Medienberichten wurden Menschen in deutschen Krankenhäusern mitunter fälschlicherweise für hirntot erklärt, damit eine Organentnahme vorgenommen werden kann. Auch wenn die Vorwürfe im Nachgang entkräftet werden konnten; die hier geschürte Angst vor fatalen Folgen möglicher Fehldiagnosen geht mit einem empfindlichen Vertrauensverlust einher.

Urangst vor Fremden
Nach Aussage des Angstforschers Borwin Bandelow hat der Mensch eine Art Urangst vor dem Unbekannten. Da es für unsere steinzeitlichen Vorfahren Sinn machte, Angst vor fremden Stämmen zu haben, ist diese Angst in einem primitiven Teil des Gehirns verankert. Laut Bandelow führt dieser Mechanismus bei vielen Menschen zu Angst vor bzw. Abwertung von Fremden (wie z. B. Asylbewerbern). Dabei konnte ein Zusammenhang zwischen dem Bildungsniveau und der Ausgrenzung Fremder festgestellt werden; je niedriger das Bildungsniveau der für Studien Befragten war, desto stärker werteten sie Fremde ab.

Weblinks

Einzelnachweise

Psychoanalyse
Angst und Furcht

Urangst


An Orchis angusticruris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrien René Franchet. An Orchis angusticruris in nahilalakip ha genus nga Orchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Orchis

Orchis angusticruris


Agnes Pareyio (nascida em 24 de junho de 1956) é uma ativista dos direitos das mulheres do Quénia massai, política, e fundadora e diretora do Centro de Resgate para Meninas Tasaru Ntomonok, uma organização que faz campanha contra a mutilação genital feminina.

Biografia
Pareyio nasceu em 1956, filha do chefe da aldeia. Depois de sofrer mutilação genital feminina aos 14 anos, contra a sua vontade, Pareyio prometeu evitar que a MGF acontecesse a outras meninas.

Logo após o seu casamento, aos 18 anos, Pareyio juntou-se à organização de mulheres quenianas Maendeleo Ya Wanawake, onde se tornou líder. Os seus esforços acabaram por voltar-se para a luta contra a mutilação genital feminina.

Opositora da MGF, Pareyio ensina às meninas sobre o procedimento, usando modelos de madeira do aparelho reprodutor feminino para mostrar diferentes tipos de MGF. Ela desafia as práticas culturais e o engajamento com as comunidades que propagam o procedimento, sugerindo e demonstrando ritos de passagem femininos alternativos.

Pareyio administra uma casa segura para meninas que escapam da mutilação genital feminina. Ela trabalha com a família de cada menina para ajudá-los a entender as consequências da MGF e convencê-los a poupar a sua filha do procedimento. Ela também educa as mulheres que praticam a MGF sobre os seus danos.

Pareyio foi a primeira mulher massai a ser eleita vice-presidente de câmara da sua localidade. Pareyio também analisou os efeitos sociais patriarcais da MGF, incluindo as formas como o procedimento é usado para tirar as meninas da educação e outros meios de independência económica e social.

Pareyio foi nomeada Personalidade do Ano das Nações Unidas no Quénia em 2005, pelo seu trabalho em prol da igualdade de género e empoderamento das mulheres.

Referências

Ligações externas

 Elevação para acabar com a MGF - Agnes Pareyio

Violência contra a mulher na África
Pessoas vivas
Nascidos em 1956
Ativistas do Quénia

Agnes Pareyio


Froschkönig ist ein tschechoslowakisch-deutscher Märchenfilm von Juraj Herz aus dem Jahr 1991 mit Iris Berben und Michael Degen als Königspaar sowie Michal Dlouhý und Linda Rybová als Prinz und Prinzessin. Die Handlung beruht in modernisierter Form auf dem Märchen Der Froschkönig oder der eiserne Heinrich der Brüder Grimm.

Handlung
Ein König und seine Königin haben drei Töchter. Der Weissagung einer Fee zufolge werde ein Ungeheuer aus dem Wasser steigen und das ganze Land mit einer Flut aus Tränen überschwemmen, sollten die Königstöchter nicht in der Reihenfolge ihrer Geburt und jeweils im Abstand von 13 Monaten vor den Traualtar schreiten. Die älteste Prinzessin ist bereits verheiratet, die Vermählung der zweitgeborenen steht kurz bevor. Zu diesem Anlass reisen zahlreiche adelige Gäste an. Darunter auch ein Prinz, der bereits mehreren Damen das Herz gebrochen hat. Ihm ist zu Ohren gekommen, dass die jüngste der drei Prinzessinnen besonders schön sei. Diese ist jedoch alles andere als an einer Heirat interessiert. Sie wäre viel lieber ein Mann, weshalb sie stets als Junge verkleidet durch die Gegend zieht. Auch ihr Benehmen lässt zu wünschen übrig, weshalb ihr Erzieher Hippolytus den König und die Königin drängt, für die Prinzessin einen strengen Erziehungsplan erstellen zu dürfen. Doch das Königspaar gibt sich weiterhin nachsichtig.

Anlässlich des Hochzeitsballs trifft der Prinz im Schloss ein. Rose, die Zofe der Prinzessin, erlaubt sich einen Spaß und beschreibt die Prinzessin gegenüber Heinrich, dem Diener des Prinzen, als hässliches Mädchen mit großer Nase und hinkendem Gang. Der Prinz ist von der liebreizenden Erscheinung der Prinzessin entsprechend überrascht, als diese seinen Pfeil beim Bogenschießen spaltet. Bei einer anschließenden Jagdgesellschaft reiten sie zum Gefallen des Königspaars nebeneinanderher. In einem abgelegenen Waldstück will der Prinz die Prinzessin küssen. Diese gibt ihm jedoch eine Ohrfeige und reitet davon. Der Prinz setzt sich derweil zu Füßen eines Brunnens, der in einer Schlucht von einem kleinen Wasserfall gespeist wird. Als er einschläft, erscheint die Fee des Brunnens. Sie verkündet ihm, sie werde ihn in einen Frosch verwandeln, sollte er noch ein weiteres Herz brechen oder auch nur eine weitere Träne um ihn geweint werden. Nur die Liebe einer treuen Frau vermöge ihn dann zu erlösen. Als der Prinz erwacht, glaubt er, er habe nur schlecht geträumt, und nimmt daher die Worte der Fee nicht ernst.

Zurück im Schloss ist die Prinzessin noch immer empört darüber, dass der Prinz sie küssen wollte. Rose macht der Prinzessin schließlich klar, dass sie sich in den Prinzen verliebt hat. In der Folge ist die Prinzessin wie ausgewechselt. Bei einer weiteren Tanzprobe erscheint sie zum Erstaunen aller in einem weißen Kleid. Auf dem Hochzeitsball willigt sie wiederum ein, mit dem Prinzen zu tanzen. Eine Komtess, die gehofft hat, der Prinz würde sie zum Tanz auffordern, schaut ihnen enttäuscht zu. Als der Prinz die Prinzessin im Garten küssen will, nimmt diese erneut Reißaus. Tags darauf zieht es den Prinzen zum Brunnen im Wald zurück. Überraschend trifft dort auch die Komtess ein. Angestachelt durch deren spitze Bemerkungen verfällt der Prinz wieder in sein altes Ich als Frauenheld und gibt ihr einen Kuss. Die Prinzessin, die dem Prinzen gefolgt ist, sieht, wie dieser die Komtess küsst, und läuft weinend davon. Als der Prinz aus dem Brunnen trinkt, erscheint die Fee und schubst ihn ins Wasser. Augenblicklich verwandelt sich der Prinz in einen großen Frosch. Als er nicht mehr ins Schloss zurückkehrt, macht sich die Prinzessin Vorwürfe darüber, ihn stets schroff abgewiesen zu haben. Dennoch glaubt sie, dass der Prinz eines Tages zu ihr zurückkommen wird. Sie weist daher jeden anderen Prinzen ab, der ihr als potentieller Gatte präsentiert wird.

Kurz bevor die 13 Monate seit dem Hochzeitsball vergangen sind, geht die Prinzessin, wie so oft zuvor, mit einer goldenen Kugel, zum Brunnen im Wald. Als sie versehentlich die Kugel in den Brunnen wirft und zu weinen beginnt, erscheint der Frosch. Er bringt ihr die Kugel vom Grund des Brunnens zurück, verlangt jedoch eine Gegenleistung. Er will neben ihr im Schloss speisen, in ihrem Bett schlafen und einen Kuss von ihr erhalten. Die Prinzessin gibt ihm ihr Versprechen und eilt mit der Kugel davon. Durch einen Fluss und als blinder Passagier einer Kutsche gelangt der Frosch in den Brunnen des Schlosses. Als am Abend, an dem die 13 Monate vorüber sind, das Volk mit Fackeln und Heugabeln vor dem Schloss fordert, die Prinzessin zu einer Heirat zu zwingen, um so das geweissagte Unheil abzuwenden, taucht der Frosch vor Volk und Adel auf. Er verlangt von der Prinzessin, ihr Versprechen einzulösen. Sie gibt nach, lässt ihn neben sich speisen und geleitet ihn zu ihrem Schlafgemach. Dort zwingt sie sich, dem Frosch einen Kuss zu geben. In diesem Moment blitzt es über dem Schloss und die Uhr schlägt zur Mitternacht. Der Frosch ist wieder zum Prinzen geworden. Ein Feuerwerk beginnt und das Volk jubelt. Am nächsten Tag fahren der Prinz und die Prinzessin glücklich in einer Kutsche davon.

Hintergrund

Die Dreharbeiten fanden im heutigen Tschechien statt, wo unter anderem das Schloss Buchlovice als Drehort diente.

Froschkönig wurde in Deutschland erstmals im November 1991 auf einem Filmfestival in Essen gezeigt. Am 25. Dezember 1991 wurde der Film vom ZDF erstmals im deutschen Fernsehen ausgestrahlt. Am 19. August 2004 erschien die Märchenverfilmung auf DVD.

Kritiken
Dem Lexikon des internationalen Films zufolge biete Froschkönig größtenteils "langweilige Unterhaltung". Die Szenen seien "allzu sauber und eindeutig […], um die Essenz des Märchens atmosphärisch einfangen zu können". Prisma bezeichnete die Märchenverfilmung als "gute Mitnahmekost", die mit "bekannter Besetzung" aufwarten könne. Zu schätzen sei auch, dass der Film als Koproduktion mit den Tschechen entstand, "die im Kinder- und Märchenfilm Maßstäbe gesetzt haben". Für TV Spielfilm handelte es sich um eine "[m]odernisierte, aber lieblose Nacherzählung des Grimm-Märchens". Als "[m]odern witzig" stufte hingegen TV Movie den Film ein.

Der Theologe und Psychoanalytiker Eugen Drewermann fand jene Szene, in der die Prinzessin den goldenen Ball gegen den Spiegel wirft und dieser in tausende Scherben zersplittert, besser psychologisch dargestellt als jene Szene bei den Grimms. Seiner Meinung nach müsse nicht das Bild des Frosches, sondern zuallererst das Bild der Prinzessin zerstört werden, da sie dem Frosch alles nur vorgespielt habe. Sie müsse sich selbst ändern und dürfe sich nicht mehr als "Königs Töchterlein" verstehen.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1991
Tschechoslowakischer Film
Deutscher Film
Märchenfilm
Kinderfilm
Brüder-Grimm-Verfilmung
Der Froschkönig

Froschkönig (1991)


An Wolffiella lingulata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christoph Friedrich Hegelmaier, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christoph Friedrich Hegelmaier. An Wolffiella lingulata in nahilalakip ha genus nga Wolffiella, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Wolffiella

Wolffiella lingulata


Francis Peter McGarvey (Glasgow, 17 de março de 1956 – 1 de janeiro de 2023) foi um futebolista escocês, que atuou como atacante. Ficou muito conhecido por ser atleta do Celtic. Também representou a Seleção Escocesa de Futebol em partidas internacionais.

Biografia
McGarvey nasceu em Glasgow em 17 de março de 1956. Seu primeiro clube foi o Kilsyth Rangers para o início da temporada 1974-1975, onde terminou a temporada como artilheiro da competição com 21 gols. Com o bom desempenho foi contratado pelo técnico Alex Ferguson para o St Mirren após uma dica de Willie Thornton, o ex-jogador do Rangers e assistente técnico. Realizou sua estreia pelo St Mirren em 26 de abril de 1975 e logo se tornou titular regular do time, marcando 17 vezes na temporada 1976-77 e ajudando o clube a vencer a Primeira Divisão Escocesa.

A forma de McGarvey atraiu a atenção de Bob Paisley e, em maio de 1979, McGarvey assinou com o Liverpool por 270.000 libras. Sua passagem pelo clube durou dez meses. Incapaz de entrar no time titular, buscou uma transferência. O Liverpool aceitou uma oferta de 270.000 libras do Celtic em março de 1980 e, por um curto período, McGarvey se tornou o jogador de futebol mais caro da Escócia.

McGarvey jogou 245 partidas pelo Celtic em cinco anos, marcando 113 gols. Naquela época, ele ganhou dois campeonatos da Liga, duas Copas da Escócia e uma Copa da Liga Escocesa; no entanto, o técnico do Celtic, David Hay, decidiu que Mo Johnston e Brian McClair seriam seus atacantes preferidos para a temporada de 1985-86 e decidiu não oferecer uma extensão de contrato a McGarvey. Em seu último jogo pelo Celtic, ele marcou o gol da vitória a seis minutos contra o Aberdeen em partida pela Copa da Escócia de 1985.

Em junho de 1985, McGarvey voltou ao St Mirren por 80.000 libras. Dois anos após o retorno, ganhou sua terceira Copa da Escócia pelo clube. No total,  vestiu 387 vezes a camisa do St Mirren, marcando 125 gols. Posteriormente em sua carreira, McGarvey teve passagens pelo clube Queen of the South Football Club (onde foi jogador-treinador), Clyde Football Club (com quem ganhou o título do Campeonato da Segunda Divisão aos 37 anos).

Tendo se aposentado do jogo antes que os jogadores de futebol começassem a ganhar altos salários (ele observou que ganhava 330 libras por semana enquanto jogava pelo Celtic), McGarvey mais tarde trabalhou como marceneiro na Escócia.

No ano de 2008, McGarvey escreveu uma autobiografia, Totally Frank, na qual descreveu os altos e baixos de sua carreira e revelou como superou um antigo vício em jogos de azar.

Em 2009, o Celtic empatou com o Rapid Vienna da Áustria em um empate da Liga Europa - 25 anos depois de um polêmico jogo da Taça dos Clubes Vencedores de Taças, quando um jogador do Rapid Vienna alegou ter sido atingido por uma garrafa atirada por um torcedor do Celtic. O Celtic estava na liderança, mas a União das Associações Europeias de Futebol (UEFA) ordenou o replay da partida em campo neutro - e o time austríaco acabou vencendo a revanche em Old Trafford, Manchester. McGarvey gerou polêmica entre os dirigentes e torcedores do Rapid Vienna ao instar o clube a se desculpar pelo que classificou como "completamente desrespeitoso" e um "ninho de vespas" na forma de seus torcedores se comportando de uma maneira que causou o cancelamento do jogo na esperança de conseguir passar para a próxima fase da competição.

Morte
Em outubro de 2022, a família de McGarvey anunciou que ele havia sido diagnosticado com câncer pancreático. Frank morreu em 1º de janeiro de 2023, aos 66 anos, com seu filho confirmando a notícia nas redes sociais.

Títulos

St Mirren

 Scottish Premiership: 1976-77
 Copa da Escócia: 1986-87

Liverpool

 The Central League: 1979-80

Celtic

 Scottish Premiership: 1980-1981, 1981-1982
 Copa da Escócia: 1979–80, 1984–85
 Copa da Liga Escocesa: 1982–83

Clyde

 Scottish Championship: 1992-93

Shotts Bon Accord

 Central Junior Football League: 1994-1995

Livros

 Totally Frank: The Frank McGarvey Story, Random House, 2011.

Nascidos em 1956
Mortos em 2023
Naturais de Glasgow
Futebolistas da Escócia
Futebolistas do Celtic Football Club
Futebolistas do Clyde Football Club
Futebolistas do Liverpool F.C.
Jogadores da Seleção Escocesa de Futebol
Escritores da Escócia
Mortes por câncer de pâncreas

Frank McGarvey


IV Liga (polsk: Czwarta Liga) er den femte bedste polske fodboldliga for herrer. Ligaen består af 368 hold fra Polen.

Holdene er inddelt i 21 divisioner som minder om en regional struktur. Klubberne kan rykke op i III Liga eller risikere at rykke ned i Liga Okręgowa.

IV Liga 2017/18

 IV Liga 2017/18

IV Liga
Fodboldligaer

Polske IV Liga


est un manga écrit et illustré par Yu Itō. La série est publiée au Japon depuis  par le magazine Weekly Big Comic Spirits jusqu'en 2010, puis par le magazine Monthly Big Comic Spirits de l'éditeur Shōgakukan. La publication s'est terminée en  et la série est sortie en 14 volumes. En France, la série est publiée par Panini Comics à partir du .

Synopsis
L'histoire se déroule au début du . Gengis Khan a uni les clans mongols et renforce ses armées pour mettre fin à la Dynastie des Xia occidentaux. Seule survivante d'une unité massacrée par les hommes dirigés par le général mongol Harabal, une guerrière sanguinaire du nom de Shut Hell sème la terreur au sein de l'armée mongole, pourtant connue pour son invincibilité. Elle va accompagner Yurul, un prince mongol qui fuit sa famille pour préserver une collection vitale d'écrits, afin d'avoir une chance de tuer Harabal.

Publication
Shut Hell est écrit et illustré par Yu Itō. Il est publié par le magazine de Shōgakukan, Weekly Big Comic Spirits à partir du . La série a ensuite été transférée dans le Monthly Big Comic Spirits à partir du  et la publication s'est terminée le . Elle a été rassemblée en 14 volumes en format tankōbon publiés du  au .

En France, le manga est en cours de publication aux éditions Panini depuis le .

Liste des volumes

|}

Réception
Shut Hell a valu à Yu Itō le prix du nouvel artiste lors du  Prix culturel Osamu-Tezuka en 2012.

Références

Œuvres
 Édition japonaise

 Édition française

Liens externes
  du manga

Série manga
Manga des années 2000
Seinen manga
Manga paru dans le Big Comic Spirits
Manga paru dans le Monthly Big Comic Spirits

Shut Hell


Valentin Vrabie () este primarul  municipiului Medgidia, ales în anul 2016.

În 2008 a fost ales primar al comunei Peștera pe listele PSD iar în 2012, ca independent, a fost reales cu 93% din voturi. În martie 2016 Valentin Vrabie a demisionat din funcția de primar al comunei pentru a candida la funcția de primar al Medgidiei.

Note

Legături externe
 Primăria Municipiului Medgidia - Primar

Nașteri în 1966
Nașteri pe 4 aprilie
Politicieni români în viață
Politicieni români din secolul al XXI-lea
Primari ai Medgidiei

Valentin Vrabie


الجامع الصلاحي الكبير يقع في حي القصبة وسط المدينة القديمة في نابلس ما بين الشارع الشمالي المؤدي إلى خان التجار القديم وشارع النصر قرب حارة العقبة وحارة القيسارية. كانت تقوم في الموقع بازيليكا رومانية متهدمة، غير أن أصل البناء الحالي كنيسة صليبية شيدت سنة 1167 م ثم حولت إلى جامع بعد الفتح الصلاحي لنابلس سنة 1187 م وسمي تيمناً باسم صلاح الدين الأيوبي.
شهد الجامع عدة تجديدات وتعميرات وإضافات خلال العهد الأيوبي والمملوكي والعثماني والعهد الحديث وهو عامر تقام فيه الصلوات الخمس. تهدم جزء كبير منه في زلزال 1927.

المراجع

مساجد بنيت في القرن 10
مساجد تاريخية
مساجد في نابلس

الجامع الصلاحي الكبير


The Western Interior Seaway (also called the Cretaceous Seaway, the Niobraran Sea, the North American Inland Sea, and the Western Interior Sea) was a large inland sea that split the continent of North America into two landmasses. The ancient sea, which existed from the early Late Cretaceous (100 million years ago) to the earliest Paleocene (66 Ma), connected the Gulf of Mexico, through the United States and Canada, to the Arctic Ocean. The two land masses it created were Laramidia to the west and Appalachia to the east. At its largest extent, it was  deep,  wide and over  long.

Origin and geology

By Late-Cretaceous times, Eurasia and the Americas had separated along the south Atlantic, and subduction on the west coast of the Americas had commenced, resulting in the Laramide orogeny, the early phase of growth of the modern Rocky Mountains. The Western Interior Seaway may be seen as a downwarping of the continental crust ahead of the growing Laramide/Rockies mountain chain.

The earliest phase of the Seaway began in the mid-Cretaceous period when an arm of the Arctic Ocean transgressed south over western North America; this formed the Mowry Sea, so named for the Mowry Shale, an organic-rich rock formation. In the south, the Gulf of Mexico was originally an extension of the Tethys Sea. In time, the southern embayment merged with the Mowry Sea in the late Cretaceous, forming the "complete" Seaway, creating isolated environments for land animals and plants.

Relative sea levels fell multiple times, as a margin of land temporarily rose above the water along the ancestral Transcontinental Arch, each time rejoining the separated, divergent land populations, allowing a temporary mixing of newer species before again separating the populations.

At its largest, the Western Interior Seaway stretched from the Rockies east to the Appalachians, some  wide. At its deepest, it may have been only  deep, shallow in terms of seas. Two great continental watersheds drained into it from east and west, diluting its waters and bringing resources in eroded silt that formed shifting delta systems along its low-lying coasts. There was little sedimentation on the eastern shores of the Seaway; the western boundary, however, consisted of a thick clastic wedge eroded eastward from the Sevier orogenic belt. The western shore was thus highly variable, depending on variations in sea level and sediment supply.

Widespread carbonate deposition suggests that the Seaway was warm and tropical, with abundant calcareous planktonic algae. Remnants of these deposits are found in northwest Kansas. A prominent example is Monument Rocks, an exposed chalk formation towering  over the surrounding range land. It is designated a National Natural Landmark and one of the Eight Wonders of Kansas. It is located  south of Oakley, Kansas. The Western Interior Seaway is believed to have behaved similarly to a giant estuary in terms of water mass transport. Riverine inputs exited the seaway as coastal jets, while correspondingly drawing in Tethyan waters from the south and Boreal waters from the north. During the late Cretaceous, the Western Interior Seaway went through multiple periods of anoxia, when the bottom water was devoid of oxygen and the water column was stratified.

At the end of the Cretaceous, continued Laramide uplift hoisted the sandbanks (sandstone) and muddy brackish lagoons (shale), thick sequences of silt and sandstone still seen today as the Laramie Formation, while low-lying basins between them gradually subsided. The Western Interior Seaway divided across the Dakotas and retreated south towards the Gulf of Mexico. This shrunken, and final regressive phase is sometimes called the Pierre Seaway.

During the early Paleocene, parts of the Western Interior Seaway still occupied areas of the Mississippi Embayment, submerging the site of present-day Memphis. Later transgression, however, was associated with the Cenozoic Tejas sequence, rather than with the previous event responsible for the Seaway.

Fauna
The Western Interior Seaway was a shallow sea, filled with abundant marine life. Interior Seaway denizens included predatory marine reptiles such as plesiosaurs, and mosasaurs.  Other marine life included sharks such as Squalicorax, Cretoxyrhina, and the giant shellfish-eating Ptychodus mortoni (believed to be  long); and advanced bony fish including Pachyrhizodus, Enchodus, and the massive  long Xiphactinus, larger than any modern bony fish. Other sea life included invertebrates such as mollusks, ammonites, squid-like belemnites, and plankton including coccolithophores that secreted the chalky platelets that give the Cretaceous its name, foraminiferans and radiolarians.

The Western Interior Seaway was home to early birds, including the flightless Hesperornis that had stout legs for swimming through water and tiny wings used for marine steering rather than flight; and the tern-like Ichthyornis, an early avian with a toothy beak. Ichthyornis shared the sky with large pterosaurs such as Nyctosaurus and Pteranodon. Pteranodon fossils are very common; it was probably a major participant in the surface ecosystem, though it was found in only the southern reaches of the Seaway.

Inoceramids (oyster-like bivalve molluscs) were well-adapted to life in the oxygen-poor bottom mud of the seaway. These left abundant fossils in the Kiowa, Greenhorn, Niobrara, Mancos, and Pierre formations. There is great variety in the shells and the many distinct species have been dated and can be used to identify specific beds in those rock formations of the seaway. Many species can easily fit in the palm of the hand, while some like Inoceramus (Haploscapha) grandis could be well over a meter in diameter. Entire schools of fish sometimes sought shelter within the shell of the giant Platyceramus.  The shells of the genus are known for being composed of prismatic calcitic crystals that grew perpendicular to the surface, and fossils often retain a pearly luster.

See also

References

Further reading

External links
 Marine Reptiles of South Dakota
 Paleo Map Project
 Cretaceous paleogeography, southwestern US

Cretaceous paleogeography
Geology of Canada
Geology of North America
Geology of the United States
Historical oceans
Paleocene paleogeography

Western Interior Seaway


Kami Rita Sherpa (født 1969 eller 1970), er bjergguide fra sherpa-folket i Nepal og den person, som har været på toppen af Mount Everest (8.848 meter) flest gange. I 2018 nåede han toppen for 22. gang og er siden nået op på 24 gange.
Kami Rita Sherpa arbejder for expeditionsfirmaet Seven Summit Treks.

Referencer

Bjergbestigere fra Nepal
Klatrere, der har besteget Mount Everest

Kami Rita Sherpa


Radio Mango é uma estação de rádio FM indiana com sede em Cochim, Querala. Radio Mango começou a transmitir de Calecute como a primeira estação de rádio FM privada na língua malaiala de Querala em 29 de novembro de 2007. Foi estabelecido como um empreendimento do grupo Malayala Manorama, e sua programação inclui entretenimento, música e notícias.

Possui estações de satélite em Cochim, Thrissur, Calecute, Cananor e Alappuzha. De agosto de 2014 a janeiro de 2019, teve uma estação de satélite em Dubai e foi uma das poucas estações de rádio da cidade transmitindo em malaila.
 Seu fechamento em 2019 tornou a segunda estação de rádio malaiala a fechar em Dubai no período de um ano.

Como outras estações de rádio, a Radio Mango teve que se ajustar às condições da pandemia do COVID-19, feito ao equipar os apresentadores para transmitir inteiramente em casa e participando de uma coalizão com outras estações e o Ministério da Informação e Telecomunicações para transmitir informações sobre a pandemia aos ouvintes.

Estações

Antigas Estações

Ligações externas

Estações de rádio fundadas em 2007
Radiodifusão
Telecomunicações
Cochim

Radio Mango 91.9


ලියෝපෝල්ඩ් ජේම්ස් ද සිල්වා සෙනෙවිරත්න, CCS (1899 ඔක්තෝබර් 25 - 19??) ශ්‍රී ලාංකික සිවිල් සේවකයෙකි. භාණ්ඩාගාර ලේකම්වරයා ලෙස කටයුතු කළේය.

ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් LLB උපාධිය ලබා ලින්කන්ගේ තානායමේ නීතිඥවරයෙකු ලෙස සුදුසුකම් ලැබූ ඔහු, නීතිවේදියෙකු බවට පත් වූ අතර, ඔහු ලංකාවට පැමිණි පසු ඔහුගේ නීති පුහුණුව ආරම්භ කළේය. 1923 දී ජනපද රාජ්‍ය ලේකම්වරයා විසින් ලංකා සිවිල් සේවයේ කැඩෙට් නිලධාරියෙකු ලෙස පත් කරන ලද ඔහු මාතර, යාපනය සහ කෑගල්ල ප්‍රදේශවල කච්චේරිවල සේවය කළේය. නිලධාරියෙකු ලෙස උසස්වීම් ලැබූ ඔහු පුත්තලම, පේදුරුතුඩුව ප්‍රදේශයේ පොලිස් මහේස්ත්‍රාත්වරයා ලෙසත් සහකාර බේරුම්කරණ නිලධාරියෙකු ලෙසත් සේවය කළේය. ඉන්පසු ඔහු නියෝජ්‍ය තේ පාලක, ඉන්දියාවට ගිය ලංකා නියෝජිත පිරිසේ ලේකම්, මහනුවර සහකාර දිසාපති, නියෝජ්‍ය සිවිල් ආරක්ෂක කොමසාරිස් සහ අතිරේක ඉඩම් කොමසාරිස් ලෙස කටයුතු කළේය. 1947 සිට 1953 දක්වා ඔහු අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ ස්ථිර ලේකම්වරයා වූ අතර 1953 සිට 1954 දක්වා භාණ්ඩාගාරයේ නියෝජ්‍ය ලේකම්වරයා විය. ඔහු ශ්‍රීමත් ආතර් රණසිංහගෙන් පසුව 1954 දී භාණ්ඩාගාරයේ ලේකම් ලෙස පත් විය.

ඔහු විවාහ වී සිටියේ ලංකාවේ සෙනෙට් සභික සීතා සෙනෙවිරත්න සමඟය. ඇය ශ්‍රීමත් ෆ්‍රැන්සිස් මොලමුරේ සහ ඇඩ්ලින් මොලමුරේ ආර්යාවගේ දියණියයි.  මැක්වුඩ්ස් වතුයායේ සභාපති සහ කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂ මෙන්ම තේ මණ්ඩලයේ සභාපතිවරයා වූ සේපාල ඉලංගකෝන් සමඟ විවාහ වූ ජනාධිපති නීතිඥ ලක්ෂ්මන් චන්ද්‍ර සෙනෙවිරත්න (LC සෙනෙවිරත්න) සහ සුනේත්‍රා සෙනෙවිරත්න ඔවුන්ගේ දරුවන් විය.

යොමු කිරීම්

1899 උපත්

එල්. ජේ. සෙනෙවිරත්න


Sonja Frey (født 22. april 1993 i Wien) er en østrigsk håndboldspiller, som spiller for Herning Ikast Håndbold og Østrigs kvindehåndboldlandshold.

Karriere

Klubhold
Frey startede hendes ungdomskarriere for WAT Fünfhaus fra 2001 til 2003 og derefter MGA Fivers. I 2012, skrev hun kontrakt med den tyske storklub Thüringer HC, med hvem hun vandt det tyske mesterskab i 2013, 2014, 2015 og 2016 og DHB-Pokal i 2013. I sæsonen 2016/17 skiftede hun til den franske ligaklub Cercle Dijon Bourgogne. I sommeren 2017 skiftede hun til hovedstadsklubben Issy Paris Hand, senere Paris 92. Siden sæsonen 2019/20, spillet for de danske mester i Team Esbjerg.

Landshold
Hun fik debut på det østrigske A-landshold i september 2009, og deltog ved VM i Kina, tre måneder efter sin debut, som 16-årig. I 2011, vandt hun bronze med det østrigske U-19-landshold, ved U/19-EM 2011 i Holland. Hun var turneringens næstmest scorende spiller, med 63 mål.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Wien
Håndboldspillere fra Østrig
Håndboldspillere fra Thüringer HC
Håndboldspillere fra Team Esbjerg

Sonja Frey


Walter Edwin Hansgen (New Jersey, SAD, 28. listopada, 1919. – Orléans, Francuska, 7. travnja 1966.) je bivši američki vozač automobilističkih utrka.

Rezultati u Formuli 1

Izvori

Vanjske poveznice
Walt Hansgen Racing Reference

Američki vozači Formule 1

Walt Hansgen


Homer Philip Groening (Main Centre, 30 de diciembre de 1919 - Portland, 15 de marzo de 1996) fue un cineasta, publicista, escritor y dibujante estadounidense. Es, además, el padre del creador de la serie de televisión animada Los Simpson, Matt Groening.

Biografía
Homer Groening nació de padres estadounidenses en un área rural de Saskatchewan, y creció en el seno de una familia menonita. Su padre, Abraham Groening, era profesor en la Universidad Tabor, una escuela de arte menonita en Hillsboro, Kansas, ciudad en la que vivía desde que emigró de Ucrania en la década de 1870, y donde trabajó hasta antes de comenzar en la Universidad de Albany (actualmente conocida como Universidad Lewis y Clark) en Oregón en 1930. Homer vivió en Oregón desde dicho año, estudiando, trabajando y criando a su familia allí. Durante la Segunda Guerra Mundial, luchó en las fuerzas aéreas como piloto, lo que le conllevaría algún que otro enfrentamiento con su padre. Se casó en el año 1942 con Margaret "Marge" Ruth Wiggum, con la que tuvo cinco hijos: Mark (1950), Patricia "Patty" (1952), Matthew "Matt" (1954), Lisa (1956) y Margaret "Maggie" (1958). Hasta el año 1964, Groening se habría dedicado a escribir poesía y a dibujar. En ese año, tuvo la oportunidad de elaborar un documental titulado A Study in Wet, el cual trataba de varios estudios relacionados con el agua. Desde entonces dirigió varios cortometrajes y documentales, incluyendo un trabajo de dibujo animado junto a Peg Bracken titulado Phoebe, Get Your Man, así como un libro titulado I Hate to Cook Book. Su último trabajo conocido fue un documental titulado Linfield Revisited en 1973, donde habla de su vida en la Universidad Linfield, firmando así su retiro. El 15 de marzo de 1996, Homer Groening falleció a la edad de 76 años en la ciudad de Portland, donde había vivido desde la infancia y formado una familia.

Filmografía
1973, Linfield Revisited (documental)

1969, Basic Brown Basic Blue (cortometraje)

1969, The Story (cortometraje)

1968, Psychedelic Wet (documental)

1964, A Study in Wet (documental)

Caracterización en Los Simpson

El 19 de abril de 1987, el hijo de Homer Groening, Matt, estrenó la serie de animación Los Simpson durante El show de Tracey Ullman. Matt Groening basó a la familia Simpson en los miembros de su propia familia, bautizando al patriarca de la misma, Homer Simpson, con el nombre de su padre. Sin embargo, la personalidad del personaje de Homer Simpson no está del todo basada en Groening por detalles como que Homer Groening, al contrario que su homónimo Simpson, tenía mucho pelo, según dice su viuda Margaret Wiggum, y que Groening jamás dijo ni se quejó con la expresión "d'oh!", como dijo su antiguo compañero de artes gráficas Byron Ferris.

Referencias

Saskatchewanianos
Historietistas de Estados Unidos
Cineastas de Estados Unidos
Nacidos en Portland

Homer Groening


ألكسندر جوركوف  (ولد في عام 1966 في دوسلدورف) هو كاتب وصحفي ألماني.

درس الأدب الألماني في العصور الوسطة والفلسفة. يعمل منذ عام 1993 في صحيفة Süddeutschen Zeitung ، ويرأس حاليا ملحق يوم الأحد الذي ينشر منذ عام 2002 وهو SZ am Wochenende . نشر في عام 2003 روايته Kalbs Schweigen. ثم في عام 2007 روايته التي أثنى عليها النقاد Mona.

أشخاص على قيد الحياة
كتاب ألمان في القرن 20
مواليد 1966
مواليد في دوسلدورف
كتاب ألمان في القرن 21
صحفيون ألمان في القرن 20
صحفيون ألمان في القرن 21
أشخاص من دوسلدورف

ألكسندر جوركوف


Tudor Wilkinson ( - ) est un collectionneur d'art et un milliardaire américain.

Biographie

William Tudor Wilkinson voit le jour le  à Saint-Louis dans le Missouri (USA), fils de John C. Wilkinson et de Margaret Ewing.

Avant la Première Guerre mondiale, il est éleveur de chevaux dans sa ville natale.

Pendant la guerre, il sert dans l'armée de l'air.

Le 12 mai 1923, il se marie à Paris avec le mannequin Catherine Marie Rose, Dolores, surnommée « la plus belle danseuse du monde ». Il demeure alors 364, rue Saint-Honoré, à Paris.

À la même époque, il achète un ancien hôtel particulier situé dans l'île Saint-Louis, au 18, quai d'Orléans, auquel il fait ajouter, en 1925, trois étages supplémentaires. Malgré un refus de construire de l'Administration et un « signalement » à la Commission du Vieux Paris le 28 novembre 1925, les travaux sont réalisés, « défigurant » ainsi, selon l'historien Jacques Hillairet, la construction originelle. C'est ce qui explique que l'on puisse aujourd'hui observer, au niveau du  étage, deux gargouilles et une fenêtre trilobée « gothique » insérée dans la maçonnerie, sans le moindre rapport avec l'architecture d'un bâtiment daté du  ou du .

En 1926, il est victime en pleine nuit d'un cambriolage à son domicile du 18, quai d'Orléans à Paris.

Tudor Wilkinson meurt le 22 avril 1969, à 89 ans, à son domicile de Croisy-sur-Eure en Haute-Normandie.

Il est enterré au cimetière du Père-Lachaise à Paris.

En 1969 est vendue à l'hôtel Drouot la collection Tudor Wilkinson, composée de tableaux de maîtres anciens et de meubles des  et .

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Quai d'Orléans

Liens externes

Collectionneur américain d'œuvres d'art
Décès en avril 1969
Naissance en décembre 1879
Décès à 89 ans

Tudor Wilkinson


Los palpimánidos (Palpimanidae) son  una familia de arañas araneomorfas, que forman parte de la superfamilia de los palpimanoideos (Palpimanoidea), junto a Huttoniidae y Stenochilidae.

En lugar de las habituales seis hileras, los palpimánidos tienen dos. Su primer par de patas son  muy largas.<ref>Platnick, N.I. (1975). A revision of the palpimanid spiders of the new subfamily Otiothopinae (Araneae, Palpimandae). Américan Museum novitates 2562. PDF - Abstract</ref> Todas las especies produeixen seda no cribelada.

Las arañas de la familia Palpimanidae se reconocen fácilmente por las modificaciones en el primer par de
patas, con la patela alargada, el fémur expandido en sentido dorsoventral y con una escópula muy conspicua en las caras prolaterales de las tibias, metatarsos y tarsos (Platnick, 1975)

 Distribución
Se encuentran en Sur América, África, Sureste de Asia, China, y cuentan con algunas especies en el Mediterráneo y una en Uzbekistán.
 Sistemática
Con la información recogida hasta el 31 de diciembre de 2011, Palpimanidae cuenta con 131 especies descritas comprendidas en 15 géneros.
La categoritzación en subfamilias sigue las propuestas de Joel Hallan en su  Biology Catalog.

 Chediminae
 Badia Roewer, 1961 (Senegal)
 Boagrius Simon, 1893 (África, Sur de Asia)
 Chedima Simon, 1873 (Marruecos)
 Diaphorocellus Simon, 1893 (África)
 Hybosida Simon, 1898 (África, Seychelles)
 Sarascelis Simon, 1887 (África, India, Malasia)
 Scelidocteus Simon, 1907 (África)
 Scelidomachus Pocock, 1899 (Socotra)
 Steriphopus Simon, 1887 (Birmania, Seychelles, Sri Lanka)

 Otiothopinae
Platnick, 1999
 Anisaedus Simon, 1893 (Sur América, África)
 Fernandezina Birabén, 1951 (Sur América)
 Notiothops Platnick, Grismado & Ramírez, 1999 (Chile)
 Otiothops MacLeay, 1839 (Sur América, Cuba)

 Palpimaninae
Thorell, 1870
 Ikuma Lawrence, 1938 (Namíbia)
 Palpimanus Dufour, 1820 (Mediterráneo, África, Sur América, India, Uzbekistán)

Referencias

 Platnick, Norman I.</span> (2012): The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History.
 Texas A&M University, Department of Entomology - Synopsis of the described Araneae of the World.

 Bibliografía
 Platnick, N.I. (1978): "A new Otiothops from Colombia (Araneae, Palpimanidae)". J. Arachnol. 5: 179-180.  (O. kochalkai)
 Platnick, N.I. (1985): "On the Chilean spiders of the family Palpimanidae (Arachnida, Araneae)". J. Arachnol. 13:399-400.
 Platnick, N.I.; Grismado, C.J.; Ramírez, M.J. (1999): "On the genera of the spider subfamily Otiothopinae (Araneae, Palpimanidae)". Américan Museum novitates 3257 PDF - Abstract
 Grismado, C.J. (2002): "Palpimanid spiders from Guyana: New species of the genera Fernandezina and Otiothops (Araneae, Palpimanidae, Otiothopinae)". Iheringia, Sér. Zool.'' 92:3: PDF - HTML

Véase también
 Anexo: Especies de Palpimanidae
 Anexo:Taxonomía de las arañas

Enlaces externos

Palpimanidae

Palpimanidae


{{Infobox Navire
 | nom               = Oukraïna
 | image             = Ракетный крейсер Украина в акватории НСЗ, 25 июля 2021 года. .jpg
 | alt               =
 | taille image      =
 | légende           = LOukraïna amarré à Mykolaïv, photographié en 2021.
 | type              =  Croiseur
 | classe            = Slava
 | autres noms       = Admiral Flota Lobov
 | gréement          =
 | flotte            =
 | commanditaire     =
 | architecte        =
 | constructeur      = Chantier naval de Mykolaïv
 | chantier          = Nikolaïev,
 | fabrication       =
 | design            =
 | commandé          =
 | quille            =
 | lancement         =
 | armé              =
 | voyage inaugural  =
 | commission        =
 | statut            = Inachevé. Amarré à Mykolaïv
 | commandant        =
 | équipage          = 66 officiers, 419 sous-officiers et matelots
 | longueur          =
 | largeur           =
 | tirant d'eau      =
 | tirant d'air      =
 | déplacement       =
 | à pleine charge   =
 | port en lourd     =
 | tonnage           =
 | propulsion        = 4 turbines à gaz COGOG, 2 arbres d'hélices
 | puissance         =
 | vitesse           =
 | rayon d'action    =  à
 | profondeur        =
 | capacité          =
 | équipements       =
 | aéronefs          = 1 Ka-25 ou Ka-27
 | blindage =
 | armement = 16 × missiles antinavire P-500 Bazalt ou P-1000 Vulkan8 × 8 (64) missiles surface-air à longue portée S-300F Fort (SA-N-6 Grumble)2 × 20 (40) OSA-MA (SA-N-4 Gecko) SR SAM1 × canons doubles AK-130 de 130 mm / L706 × systèmes d'armes rapprochées AK-6302 × lance-roquettes anti-sous-marines RBU-600010 × tubes lance-torpilles de 533 mm
 | électronique      =
 | propriétaire      =
 | armateur          =
 | affréteur         =
 | pavillon          =
 | port d'attache    =
 | IMO               =
 | coût              =
 | protection        =
 | latitude          =
 | longitude         =
 | géolocalisation   =
}}
L'Oukraïna, anciennement Admiral Flota Lobov, est un croiseur ukrainien de la classe Slava commandé par l'Union soviétique au début des années 1980 et non achevé.

Le navire est actuellement amarré au chantier naval de Mykolaïv (ancienne usine de construction navale  Kommunara).

 Histoire
La quille est posée en 1983 et le navire est lancé en 1990, juste avant la chute de l'Union soviétique. En raison de contraintes budgétaires, les travaux sur le croiseur s'arrêtent au début des années 1990 et le navire demeure inachevé. En 1993, le croiseur est retiré de la marine russe et passe sous pavillon ukrainien.

Dès 1997, l'Ukraine fait part de son désintérêt pour le navire en le disposant à la vente. La Russie refuse de le racheter, la Chine et l'Inde sont alors approchées mais ne montrent aucun intérêt à l'époque. En outre, le gouvernement américain demande au gouvernement ukrainien de cesser de fournir de la technologie militaire à la Chine en échange d'une adhésion à l'OTAN et d'une aide économique. Selon des sources ukrainiennes,  de dollars devaient être débloqués pour son achèvement en 2007 mais ce projet a été abandonné.

En 2010, le parlement ukrainien modifie le nom du navire.

 Statut
Le croiseur, demeuré inachevé, est amarré dans le port de Mykolaïv, dans le sud de l'Ukraine. En avril 2010, des sources du Comité de défense russe affirment que la Russie a l'intention de l'acheter et, en mai 2010, après des entretiens avec le président russe Dmitri Medvedev à Kiev, le président ukrainien Viktor Ianoukovitch annonce un accord pour terminer le navire en collaboration avec la Russie. Le , selon des sources de la marine russe, celle-ci serait intéressée par le croiseur s'il est proposé gratuitement. Début mars 2011, la Russie attend toujours une offre acceptable de l'Ukraine concernant l'achat potentiel du croiseur lance-missiles. Mykhaïlo Yejel affirme qu'il ne mettra pas au rebut un navire de guerre complet à 95% et que le problème sera résolu dans un proche avenir.

En 2012, le gouvernement ukrainien investit  de hryvnias dans l'entretien du navire. Le , il est finalement annoncé par les autorités ukrainiennes que le navire incomplet sera démoli après  d'attente à Mykolaïv.

Finalement, le , le Brésil fait part de son souhait d'acquérir le navire, après une modernisation approfondie, en vue d'un transfert dans la marine brésilienne. Le , le nouveau directeur dUkroboronprom, Aivaras Abromavičius, annonce que le navire sera bientôt vendu. Selon les images satellites, le navire demeure intact en 2021.

Notes et références

Navire construit en Ukraine
Bateau lancé en 1990
Bateau ukrainien

Oukraïna (croiseur)


الزمرة الطوبولوجية في الرياضيات هي زمرة G مع طوبولوجيا الزمرة G بحيث أن العمليات الثنائية على الزمرة ومقلوب الزمرة تكون مستمرة.

التعريف الرسمي
الزمرة الطبولوجية G هي فضاء طوبولوجي وزمرة بحيث أن العمليات التالية على الزمرة هي توابع مستمرة.

وَ

هنا G × G تعتبر على أنها فضاء طوبولوجي باستخدام الجداء الطوبولوجي.

مراجع

تحليل فورييه
زمر طوبولوجية
زمر لي

زمرة طوبولوجية