O Globo ovo de avestruz é reivindicado como o primeiro globo conhecido a retratar o Novo Mundo (com a América do Norte mostrada apenas como pequenas ilhas). Pode ter sido o protótipo para o Globo Hunt-Lenox, uma Fundição em cobre vermelho.

Descrição
O globo oco é feito das metades inferiores unidas de dois ovos de avestruz.

O gêmeo desse globo, o Globo Hunt–Lenox está Biblioteca Pública de Nova Iorque, é também uma fundição feita em cobre vermelho representando a Terra no centro de uma esfera armilar. Ambos os globos apresentam a frase sinistra "Aqui há dragões."

Procedência
O globo foi colocado à venda em 2012 na London Map Fair realizada na Real Sociedade Geográfica (Reino Unido). Sua semelhança com o Globo Lenox Globe foi confirmada pelo ex-presidente da Coronelli Society, professor Rudolf Schmidt, e confirmada pelo especialista em arte arquiduque Dr. Géza von Habsburg em 2013.

O proprietário do globo, Stefaan Missinne, escreveu um livro que argumenta que o globo foi feito por Leonardo da Vinci, citando escritos de Leonardo indicando uma abordagem semelhante para fazer uma análise "Gore segmento". .  O cartógrafo Wouter Bracke afirma que o livro de Missine deve ser considerado "um relatório sobre a pesquisa do autor no globo e [não] uma publicação científica e acadêmica final", e que a "Cambridge Scholars Publishing" na falta de um conselho editorial "claramente falhou em orientar o autor na preparação de sua publicação". Em última análise, Bracke afirma que são necessárias mais pesquisas para concluir a questão da proveniência do globo.

Notas

Bibliografia
 L. Salvatelli, J. Constable, Riflessi (ed enigmi) in una sfera di vetro, in Medioevo, 279 (2020), pp. 12–16.
L. Salvatelli, J. Constable, Some Notes on Magnifying Globes and the Salvator Mundi

 Globo ovo de avestruz

Globo ovo de avestruz


Camera albă este un film românesc din 1964 regizat de Virgil Calotescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ion Besoiu, Silviu Stănculescu și Luminița Iacobescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.343.497 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1964 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1964
Filme regizate de Virgil Calotescu

Camera albă


دوير رسلان قرية سورية جبلية من قرى الساحل السوري تتبع محافظة طرطوس , تتمتع دوير رسلان بطبيعة خلابة فائقة الجمال جبال مغطاة بالخضرة والغابات الكثيفة وديان سحيقة ينابيع مياه عذبة .تحيطها عدة قرى جبلية خلابة منها عين بالوج #شوبير .بمنة.بشمشة.بويضة الشيخ مسلم.عين دليمة. المحيلبة. بيت الوادي.والعديد من القرى المجاورة الساحرة بطبيعتها

تبعد دوير رسلان عن مدينة طرطوس بحدود 50 كم ويبلغ عد سكانها 5000 نسمة، بلدة جميلة جدا تقع ضمن مجموعة من القرى والمصايف الجبلية في وسط الجبال و الغابات السورية الطبيعية الرائعة من أشهر هذه الغابات غابة جبل النبي متي الصنوبرية الرائعة الجمال وفي دوير رسلان عدة مغر وكهوف طبيعية والنباتات النادرة والطبيعة الساحرة في هذه البلدة الرائعة .

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة دريكيش
تجمعات علوية في سوريا
غابات سوريا
قرى محافظة طرطوس

دوير رسلان


Torture dvanaesti je studijski album američkog death metal-sastava Cannibal Corpse. Album je 12. ožujka 2012. godine objavila diskografska kuća Metal Blade Records.

Popis pjesama

 "Demented Aggression" - 3:14
 "Sarcophagic Frenzy" - 3:42
 "Scourge of Iron" - 4:44
 "Encased in Concrete" - 3:13
 "As Deep as the Knife Will Go" - 3:25
 "Intestinal Crank" - 3:54
 "Followed Home Then Killed" - 3:36
 "The Strangulation Chair" - 4:09
 "Caged...Contorted" - 3:53
 "Crucifier Avenged" - 3:46
 "Rabid" - 3:04
 "Torn Through" - 3:11

Osoblje

Cannibal Corpse

 Alex Webster - bas-gitara, tekstovi (pjesme 3., 6., 8., 10., 11.), glazba (pjesme 3., 6., 8., 10., 11.)
 Paul Mazurkiewicz - bubnjevi, tekstovi (pjesme 1., 4., 5., 7., 12.)
 Rob Barrett - gitara, tekstovi (pjesme 2., 9.), glazba (pjesme 2., 4., 9.)
 George "Corpsegrinder" Fisher - vokali
 Pat O'Brien - gitara, glazba (pjesme 1., 5., 7., 12.)

Ostalo osoblje
 Vincent Locke - omot albuma
 Erik Rutan - produkcija, miks, inženjer zvuka
 Alan Douches - mastering
 Alex Morgan - fotografije
 Brian Elliott - dodatni inženjer zvuka
 Charles Godfrey - pomoćni inženjer zvuka
 Rob Caldwell - dodatni inženjer zvuka
 Jerry Ordonez - pomoćni inženjer zvuka
 Adrian Lozano - pomoćni inženjer zvuka
 Brian Ames - grafički dizajn

Izvori

Albumi sastava Cannibal Corpse
Albumi iz 2012.

Torture


Salix drummondiana es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Es nativa del oeste de Norteamérica desde  Yukon y los Territorios del Noroeste en el norte, hasta California y Nuevo México en el sur.  Se encuentra en hábitat húmedos de montaña, incluidos los bosques, ríos y llanuras aluviales.

Descripción

Salix drummondiana es un arbusto que alcanza un tamaño de uno a cinco metros de altura. Sus ramas son frágiles con vello aterciopelado cuando son nuevas, son cerosas y brillantes con la edad. Las hojas son lanceoladas u ovales y puntiagudas, con bordes lisos o arrugados. Las hojas miden hasta 8,5 centímetros de largo y son lanosas en la parte inferior y sin pelo a  ligeramente peludas en la superficie superior. Las nuevas hojas están recubiertas de pelos sedosos. La inflorescencia se produce antes que las hojas. Cada una es un amento, con los amentos masculinos de 2 a 4 centímetros de largo, y los femeninos que pueden alcanzar casi 9 centímetros de largo. Este sauce, principalmente, se reproduce sexualmente, por semillas, pero también puede reproducirse vegetativamente a partir de fragmentos del tallo, lo que sucede a menudo cuando el arbusto es interrumpido por una inundación  y trozos del tallo son arrastrados y depositados en una nueva área.

Ecología
Este sauce es un alimento importante en el invierno para el alce en muchas áreas, y los castores lo utilizan como alimento y para construir sus represas.

Taxonomía
Salix drummondiana fue descrita por Barratt ex Hook. y publicado en Flora Boreali-Americana 2(9): 144, en el año 1838.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

drummondiana: epíteto otorgado en honor del botánico Thomas Drummond.
Sinoinimia
 Salix bella Piper
 Salix covillei Eastw.
 Salix drummondiana var. bella (Piper) C.R.Ball
 Salix drummondiana var. subcoerulea (Piper) C.R. Ball
 Salix drummondiana subsp. subcoerulea (Piper) A.E.Murray
 Salix pachnophora Rydb.
 Salix subcoerulea Piper

Referencias

Enlaces externos

 Jepson Manual Treatment - Salix drummondiana
 USDA Plants Profile: Salix drummondiana
 Flora of North America

drummondiana
Flora de Estados Unidos
Plantas descritas en 1838
Plantas descritas por Barratt
Plantas descritas por Hooker

Salix drummondiana


Feáns es una localidad situada en la parroquia de Elviña, del municipio de La Coruña, en la provincia de La Coruña, España.

Localización
Se sitúa al S de Mesoiro.

Geografía
El pequeño monte de O Castelo, se sitúa al O del pueblo, y desde su cima, se avista todo el valle de Mesoiro; y en el barrio de Cesuga, al E del pueblo, la ciudad de La Coruña.

Demografía
{{Gráfica de evolución|tipo=demográfica|anchura=600|nombre=Feáns|2000|648|2001|659|2002|717|2003|741|2004|749|2005|812|2006|882|2007|947|2008|971|2009|956|2010|1005|2011|1017|2012|1095|2013|1143|2014|1151|2015|1166|2016|1196|2017|1182|2018|1180|notas=}}

Economía
Antiguamente los feanenses vivían del campo y de los productos que les proporcionaban sus animales, las feanensas en su gran mayoría se dedicaban a lavar la ropa, conocidas como "Lavandeiras" a la gente de La Coruña, por lo que existían en el pueblo gran cantidad de "lavadeiros de roupa" (lavaderos para la ropa) que poco a poco han ido desapareciendo al ritmo que se iban implantando las máquinas lavadoras. El más destacable era el que existía a la entrada del pueblo, de gran tamaño y realizado en hormigón, donde actualmente existe un pequeño parque y un monumento dedicado a esta desaparecida profesión. En el cruce de las calles Correlo y Fuente existe un remodelado (en el año 2000) lavadero rústico de notable calidad que sirve para reflejar lo que fue para este barrio la profesión de lavandeira. Hoy en día la mayor parte de la gente del pueblo vive de lo que el resto de la ciudad, del sector servicios.

Actualmente, su economía se basa en la hostelería. En la ladera O de O Castelo, se sitúa unos almacenes dedicado a la conservación en frío de varios productos del mar; como el pescado y el marisco.

Educación
Dispone de dos colegios, uno público, el Manuel Murguía y otro privado, el Colegio Mixto Obradoiro. El primero de ellos es pequeño, pero bien aprovechado ya que cuenta con una pista de fútbol sala no cubierta con sus respectivas gradas y un pequeño pabellón. Sufrió una gran remodelación a principios de los 80, antes era un viejo edificio destartalado. Se enseña educación primaria y educación infantil.

En cuanto al Colegio Mixto Obradoiro es todo lo contrario, se trata de uno de los colegios más elitistas y grandes de la provincia, con un gran equipamiento deportivo que va desde piscina, varias pistas de fútbol sala y baloncesto, un gran pabellón cubierto, un campo de fútbol... etc... Tiene gran reputación académica y en el mismo se enseña desde educación infantil hasta universitaria.

Patrimonio
Algunos edificios aún conserva algún hórreo, estructura tradicional del noroeste de la Península, pero, en general, se encuentran en muy malas condiciones.

Equipamiento
En esta localidad destacan el número de viviendas unifamiliares (más de 200) dividido en tres grandes zonas, Obradoiro, Breogan y Feans pueblo. Se trata en su mayoría de un área residencial con marcado carácter rural. Sin embargo, en los últimos años, se han venido construyendo una gran cantidad de casas dando un aire mucho más urbanista y desarrollado. Las antiguas casas, en condiciones lamentables muchas de ellas, se están sustituyendo por nuevos inmuebles de mayor calidad o renovando completamente.

Centro Cívico
A finales de 2007, el Ayuntamiento ha inaugurado un Centro Cívico en dicho barrio para el uso y disfrute de sus habitantes. Ocupa una parcela de 2900 m² y con 200 m² construidos.

Cementerio de Santa Cecilia
Feáns es una zona de La Coruña bastante transitada debido a su cementerio. El Cementerio de Santa Cecilia es actualmente el cementerio más grande e importante de la ciudad que se encuentra aproximadamente a unos 8 km del centro de la ciudad y dispone de las líneas de bus 23 y 23A que lo conectan con el centro de la ciudad. Está realizado en granito de plataforma rectangular. Dispone de una zona de cremación inaugurada a finales de los años 90. Está prevista una ampliación del mismo con un presupuesto de 200.000€ con la que podrá dar cabida a 348 nichos más.

Deportes

Feáns Pádel Club
En los últimos años en Coruña ha habido un auge muy importante del pádel; el barrio coruñés de Feáns se ha hecho más conocido aún porque allí se encuentra una de las mejores instalaciones de toda Galicia,se trata del Feans Padel Club,un club que cuenta con 4 pistas de muro , 3 de cristal y una exterior, en las que los amantes de este deporte pueden alquilar las pistas en un amplio horario, también cuenta con La Escuela de Padel  dirigida por los dos mejores jugadores de Galicia: Borja Iribarren e Ignacio Otero (Pio) que se encargan de organizar los cursos y las clases de pádel.

Rutas ciclistas
Desde el pueblo, sale dos rutas de bicicleta de montaña. Una de ellas, incluyendo La Coruña, también pasa por los municipios de Arteijo y Culleredo, donde uno de los tramos más destacable se encuentra en la parroquia de Moras, donde este tramo pasa por un túnel bajo la autopista 7, hecho para dejar pasar el rego dos Camares, por obligación, los ciclistas de montaña deberán ir por el lecho del arroyo para atravesar el túnel. Es una ruta dificultosa ya que hay fuertes y duras bajadas.

La otra es más sencilla, y es un recorrido que va desde Feáns hasta San Vicente de Elviña, donde uno de los tramos, es donde bordea el castro de Elviña

Referencias

Localidades de La Coruña
Localidades de la provincia de La Coruña

Feáns (La Coruña)


Base Léonore එසේත් නැත්නම් Léonore database, යනු National Order of the Legion of Honor හි සාමාජිකයන් ගේ වාර්තා ලැයිස්තුගත කර ඇති ප්‍රංශ දත්ත ගබඩාවකි. 1802 දී මෙහි ආරම්භයේ සිට 1977 ට පෙර මියගිය Legion of Honor තත්ත්වයට පත් පුද්ගලයන්ගේ වාර්තා ලැයිස්තුගතව ඇත.

, මෙම දත්ත ගබඩාව සතුව වාර්තා 390,000 පවතී.

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

Archives in France
History websites of France
Legion of Honour
Online databases

Base Léonore


An Bulbostylis arcuata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Kral. An Bulbostylis arcuata in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis arcuata


La Asociación Civil Racing Club es un club de fútbol argentino de la ciudad de Trelew, en la provincia del Chubut en Argentina. Es el máximo ganador de la Liga de fútbol Valle del Chubut. Milita en la cuarta división nacional, hoy denominado Torneo Regional Federal Amateur, desde 2011 hasta 2018 habiéndose ausentado durante la temporada de transición 2014.

Clasificó al Torneo Regional Federal Amateur 2021/2022, que suplanta al Torneo Federal B, siendo eliminado en 1a. Fase.

También tiene un equipo de básquet, el cual participa en los campeonatos organizados por la Asociación de Básquet del Este del Chubut.

Historia

Racing nace en 1920, tras la salida de varios jugadores del Trelew Athletic Club, quienes dieron comienzo a la institución bajo el nombre de Nacional. Los jugadores expulsados fueron: Francisco Guerra, Orlando Maroglio, Vivian Davies, Juan Oliver, Gregorio Nahuelquir y Patricio Vacas Reinante, a los cuales sumaron a Eduardo Fernández, Ricardo Valsecci y Antonio Denadei, integrantes de Racing.

Esta fusión recibió el nombre de Nacional Racing Club.

Cambio del nombre

El Nacional Racing Club, debió cambiar el nombre ya que en 1946, una disposición del Poder Ejecutivo prohibió la utilización de la palabra "Nacional" en nombres de instituciones o asociaciones particulares.

Fue así como el 22 de octubre 1946 quedó oficializado el nombre de Racing Club de Trelew, a la vez que fue otorgada su personería jurídica.

Sede social y estadio

En 1932 el club compró una porción de la manzana n° 146, ubicada entre 25 de mayo y 9 de julio de la ciudad de Trelew. En el mismo predio funcionó la sede social y tras el paso de varios años, en 1954 se completó la edificación de la actual sede.

En 1975, la institución adquirió la chacra n°87, donde actualmente está ubicado el Estadio Cayetano Castro.

Torneos nacionales

Torneo Regional

La primera participación nacional fue en el Torneo Regional de 1969, al cual accedió tras ser campeón del Torneo Oficial de la liga de 1968. En esta competencia "la acadé" avanzó hasta la segunda fase tras superar a Talleres Juniors de Comodoro Rivadavia 4 a 2 en el global (empate en 1 en Comodoro Rivadavia y victoria 3 a 1 como local). En esta segunda etapa se enfrentó a San Lorenzo de Mar del Plata, equipo que lo derrotó las dos veces, primero 2 a 0 en Trelew y luego 12 a 1 en "mardel".

Al año siguiente vuelve a disputar el Regional, esta vez derrotó a Comferpet en la primera ronda, 2 a 1 en Trelew y 2 a 0 en Comodoro Rivadavia, y luego cayó ante All Boys de Santa Rosa por 5 a 0 (0-2 como local y 0-3 como visitante).

Diez años más tarde, y tras obtener el Torneo Oficial de 1979; Racing disputaba nuevamente el Torneo Regional. En el Grupo 2, y junto con Cipolletti de Río Negro, El Ciclón de Viedma y Huahuel Niyeo de Bariloche, finalizó tercero, con tan solo una victoria, conseguida como local ante el equipo barilochense.

En 1982 obtuvo su mejor desempeño, llegando hasta la final. En la primera llave se enfrentó a Bancruz de Río Gallegos, al cual, tras empatar en 2 en la ciudad austral, derrotó 3 a 1 como local. Con esa victoria avanzó y se enfrentó a General Saavedra de Comodoro Rivadavia al cual venció 4 a 2 como local, y tras empatar en 2 en Comodoro, clasificó a la final. Ante Deportivo Roca cayó en sus primer encuentro, 4 a 0 en Río Negro, lo cual obligaba a "la academia" a tener que convertir cuatro o más goles en Trelew. Eso no sucedió y con una victoria 2 a 0 se despidió de la chance de disputar el Nacional de 1982.

Al año siguiente tampoco logró la clasificación al Nacional. Integró el grupo 2-A junto con San Lorenzo de Río Gallegos, Jorge Newbery de Comodoro Rivadavia, Las Heras de Caleta Olivia y Belgrano de Esquel y con cuatro victorias, un empate y tres derrotas finalizó tercero, sin lograr pasar de ronda.

Torneo del Interior

En 1986 se crea el Torneo del Interior, que era la tercera división nacional para equipos indirectamente afiliados. Racing participa en la temporada inaugural de dicha competencia, en la región sur, Zona A.

Junto con Huracán de Comodoro Rivadavia accedió a la segunda fase, tras finalizar debajo de este en la tabla en una zona compartida también con Estrella del Sur de Caleta Olivia, Bernardo O'Higgins de Río Grande y Petrolero Austral de Río Gallegos. Su mejor partido fue ante este último, al cual derrotó 6 a 1 como local.

En la segunda etapa, tanto Huracán como Racing se juntaron con los equipos clasificados del norte patagónico, Alianza de Cutral Có y el ya conocido Deportivo Roca.

El club tuvo un gran desempeño, con su punto más alto la victoria ante Huracán en Comodoro y con cuatro victorias y solo dos derrotas, avanzó como primero en el grupo a la siguiente etapa.

En esta tercera etapa, el equipo cae ante Universitario de Tandil en sus dos presentaciones, primero 1 a 3 en el Cayetano Castro y después 1 a 0 en la provincia de Buenos Aires.

Su segunda participación en este certamen se dio en la temporada 1994/95, última temporada del mismo.

Racing participó en el grupo B de la región sur junto con Huracán de Comodoro Rivadavia, Independiente de Río Gallegos y Mar del Plata de Caleta Olivia. Finalizó primero tras vencer en cuatro partidos, empatar en uno y perder solamente ante Mar del Plata 1 a 0. El punto más alto fue la victoria 7 a 1 al mismo equipo pero en condición de local.

Tras esta primera etapa, el club conformó el grupo 2 con los equipos provenientes del norte patagónico. Cipolletti, Alianza de Cutral Có, Costa Brava de General Pico y Atlético Neuquén de la ciudad homónima.

Con dos victorias, tres empates y tres derrotas, el equipo quedó eliminado.

Torneo Argentino B

En 1996 debuta en una nueva competencia nacional, esta vez, el Torneo Argentino B . En este certamen integró el grupo A de la región sur junto con General Belgrano de Esquel, Olimpia FC de Caleta Olivia y un "viejo conocido", Huracán de Comodoro Rivadavia.

Finalizó primero, con cuatro victorias y dos derrotas, destacándose una goleada 7-3 al equipo de Caleta Olivia. Este primer puesto le valió disputar una serie ante el segundo ubicado en la zona norte patagónica, Defensores de La Colonia de Río Colorado. Tras empatar en cero como visitante, Racing perdió 1 a 0 en el Cayetano y con esto finalizó su participación.

En 1998 vuelve a disputar el torneo, esta vez, llegando a la última instancia, donde compartió grupo con Huracán de Tres Arroyos, la CAI de Comodoro Rivadavia y 13 de Junio de Pirané. Con tan solo un empate, finalizó último y no logró ascender.

En el 2001 vuelve a disputarlo, quedando eliminado en la primera ronda, al terminar segundo de grupo.

Tras una reestructuración, Racing fue invitado a participar de la Temporada 2006/07 del Torneo Argentino B, lo cual significó su vuelta a torneos oficiales después de cinco años. En esa división jugó hasta la temporada 08/09, donde perdió la promoción contra Boca de Río Gallegos.

Volvió a dicha categoría en la temporada 2011-2012, nuevamente como invitado.

Hasta el día de hoy se mantiene en dicha división, donde ha disputado cinco ediciones, realizando su mejor papel en la edición 12/13, donde alcanzó las instancias finales.

Copa Argentina

Copa Argentina 2011/12

La primera participación de "la acade" en la Copa Argentina fue en la edición Copa Argentina 2011/12, donde alcanzó la etapa de treintaydosavos de final y fue eliminado a manos de Velez Sarsfield, quien fuera campeón de Argentina para aquella época.

Para la ocasión, la empresa que por aquel entonces vestía a la institución decidió crear un diseño especial de indumentaria con franjas horizontales.

{|
|-
| width="250" valign="top" |
Alineación:
  Lucas Abud
  Jorge Moránt
  Carlos Rodrigo
  Martín Francezón
  Brian Castillo
  Leandro Mussi
  William Hernández Spinelli
  Lucas Machain
  Armando Mansilla
  Francisco López Rojas
  Hugo Osorio
  DT:Luis Alberto Díaz
| width="25" |
| valign="middle" |

|
| valign="left"|

|}''Suplentes: Jorge París, Kevin Garay, Diego Frías.Otras ediciones

Durante la segunda edición, Racing quedó eliminado en la primera eliminatoria a manos del Deportivo Madryn.

 Baja del torneo de transición y vuelta al plano federal

Para mediados de julio de 2014 se hizo pública la baja del club del Torneo Argentino B en su edición 2014. Debido a la reestructuración que llevó a cabo la Asociación del Fútbol Argentino en sus competencias, durante el segundo semestre del 2014 existiría un certamen "corto" que otorgaría ocho ascensos y del cual "La Acadé" podría haber participado. Sin embargo, por motivos económicos el club desistió de participar del certamen, aprovechando que la organización decidió que los equipos podrían mantener su plaza aun así decidiesen no participar.

Tras esos seis meses sin competencia nacional, el primer equipo del club volvió a la cuarta división en el Torneo Federal B 2015, donde disputó 20 partidos y finalizó fuera de la clasificación para la segunda fase. En 2016 surgió una nueva temporada de transición, donde esta vez, el equipo si participó. En el Federal B de ese año, Racing superó la primera fase, pero quedó eliminado en el primer cruce de eliminatorias, tras perder la tanda de penales.

 Uniforme

El uniforme de Racing consta de una remera a bastones verticales, rojos y blancos, pantalones rojos, blancos o negros y medias de los mismos colores. Por razones de patrocinio, el equipo durante el Torneo Argentino B utiliza un uniforme y durante los encuentros de la Liga del Valle otro.

Por lo general, las camisetas de la temporada pasada del Argentino B suelen ser las de la siguiente en la Liga del Valle.

Patrocinadores

Torneo Argentino B:
 Fabricante: Sports2000
 Pecho: Municipalidad de Trelew

Liga del Valle:
 Fabricante: Sports2000
 Pecho: Diario Jornada

 Instalaciones

 Estadio Cayetano Castro

El estadio donde hace de local Racing es el Estadio Cayetano Castro, ubicado en la salida desde Trelew hacia Rawson por la ruta provincial 25, más específicamente, en la chacra n°87, y tiene una capacidad para 13.000 espectadores, y actualmente está en reformas.

Es uno de los pocos estadios de Trelew con superficie de césped natural.

 Sede social

Ubicada entre 25 de mayo y 9 de julio en Trelew, la sede social cuenta con:
 Estadio cubierto destinado a la práctica del básquet, con:
 Vestuarios
 Gradas de cemento
 Cabina
 Cancha de fútbol 8, con:
 Superficie de césped sintético
 Vestuarios
 Iluminación artificial
 Comedor.
 Gimnasio de aparatos.

 Datos del club

 En campeonatos nacionales

Participaciones

 Temporadas en Primera División: 0.
 Temporadas en Segunda División: 0.
 Temporadas en Tercera División:
 Torneo Regional (1967 hasta 1985): 6 (1969, 1970, 1980, 1982, 1983, 1985-86)
 Torneo del Interior (1986 hasta 1995): 2 (1986-87, 1994-95)
 Argentino A (1995 hasta 2014): 0
 Federal A (desde 2014): 0
 Temporadas en Cuarta División:
 Argentino B (1995 hasta 2014): 10 (1996-97, 1998-99, 2001-02, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2010-11, 2011-12, 2012-13, 2013-14)
 Federal B (desde 2014): 4 (2015, 2016, 2016 c., 2017)
 Regional Federal Amateur (desde 2019): 1 (2019)
 Temporadas en Quinta División:
 Torneo del Interior: 2 (2010, 2011)
 Participaciones en Copa Nacional: 3 (2011-12, 2012-13, 2013-14)

Resultados y posiciones:

En tercera división:
 Mejor posición: Cuartofinalista en el Torneo del Interior 1986/87
 Mejores resultados:
 12 - 1 (Torneo Regional 1983, Primera ronda, grupo 2-A, contra Las Heras)
 7 - 1 (Torneo del Interior 1994/95, grupo B, contra Mar del Plata de Caleta Olivia)
 6 - 0 (Torneo Regional 1983, Primera ronda, grupo 2-A, contra Belgrano de Esquel)
 6 - 1 (Torneo del Interior 1986/87, Región sur, Primera ronda, zona A, contra Petrolero Austral de Río Gallegos)
 Peor resultado: 1 - 12 (Torneo Regional 1969, segunda ronda, grupo 4, contra San Lorenzo (Mar del Plata))

En cuarta división:
 Mejor posición: Segunda ronda 1996/97 y 2011/12
 Peor posición: Promoción 2008/09
 Mejores resultados:
 7 - 3 (Torneo Argentino B 1996/97, primera ronda, región sur, grupo A, contra Olimpia FC de Caleta Olivia)
 5 - 0 (Torneo Argentino B 2006/07, Clausura, fase clasificatoria, zona A, contra Deportivo Roca de Gral. Roca, Río Negro)
 5 - 2 (Torneo Argentino B 2001/02, primera ronda, región sur, grupo B, contra Petroquímica de Comodor Rivadavia)
 Peor resultado: 1 - 5 (Torneo Argentino B 2006/07, Apertura, fase clasificatoria, zona A, contra Independiente de Neuquén)

En copa nacional:
 Mejor posición: 32avos de final en Copa Argentina 2011/12
 Mejor resultado: 2 - 1 (Primera ronda 2011/12 contra Deportivo Madryn)
 Peor resultado: 0 - 2 (32avos de final 2011/12 contra Vélez Sarsfield)

 Jugadores y cuerpo técnico

 Equipo 2023
Actualizado el 23 de Octubre de 2023

|-
| colspan=7 bgcolor=#000000 style="color:white;" align=center| Porteros

|-
| colspan=7 bgcolor=#000000 style="color:white;" align=center| Defensores

|-
| colspan=7 bgcolor=#000000 style="color:white;" align=center| Mediocampistas

|-
| colspan=7 bgcolor=#000000 style="color:white;" align=center| Delanteros

 Nota: los equipos participantes del Torneo Argentino B tienen la posibilidad de contar, como máximo, con 3 jugadores de origen extranjero.

 Nota: en las categorías de ascenso en la argentina, las numeraciones no son fijas al jugador.

  = Lesionado''

 Altas y bajas

 Jugadores notables

 Roberto Gargini (1994): jugó en Ferrocarril Oeste
 Pablo Javier Morant (1982-1988): jugó en GELP

 Franco Niell (1997-1998): jugó en GELP
Fabián Sambueza: jugó en Temperley
Marcelino Britapaja: jugó en Banfield

 Palmarés

 Torneos regionales

 Asociación de Football del Chubut (1): Regional 1926

 Asociación Deportiva del Chubut (4): Regional 1931, Regional 1934, Regional 1940, Regional 1942.

 Liga de Fútbol Valle del Chubut (26)''': Regional 1943, Regional 1944, Regional 1946, Regional 1948, Oficial 1968, Oficial 1969, Preparación 1970, Oficial 1970, Oficial 1979, Preparación 1981, Preparación 1982, Clasificatorio 1985, Oficial 1985, Clasificatorio 1986, Oficial 1986, Clasificatorio 1987, Oficial 1990, Apertura 1994, Clausura 1994, Apertura 1997, Clausura 1997, Apertura 1998, Apertura 2000, Apertura 2006, Clausura 2009, Apertura 2012, Apertura 2017 y Clausura 2018.

Referencias

Enlaces externos

Equipos de fútbol fundados en 1920
Trelew
Racing Club (Trelew)
Racing Club
Equipos de fútbol de ligas regionales de Argentina

Asociación Civil Racing Club


فريديريك نورث  سياسي بريطاني (13 أبريل 1732-5 أغسطس 1792). تولى رئاسة الوزارة في بريطانيا من 28 يناير 1770 إلى 22 مارس 1782. في عهده اندلعت حرب الاستقلال الأمريكية عام 1775.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص متعلمون في كلية إيتون
وزراء دولة بريطانيون
أشخاص تلقوا تعليمهم في كلية إيتون
خريجو كلية الثالوث الأقدس
رؤساء حكومات في القرن 18
رؤساء وزراء بريطانيا العظمى
فرسان الرباط
مستشارو جامعة أكسفورد
مسؤولون بريطانيون في الثورة الأمريكية
مكفوفون من إنجلترا
مواليد 1732
مواليد في لندن
وفيات 1792
وفيات في لندن
قادة مجلس العموم في بريطانيا العظمى
نبلاء إنجليز في القرن 18

فريديريك نورث


Iñaki Mateu, né le , est un joueur hispano-argentin de rugby à XV qui évolue au poste de centre et d'arrière.

Biographie
Iñaki Mateu est originaire de la province de Tucumán, où son père est joueur de rugby au sein du Los Tarcos RC. Il y commence le rugby, avant de partir à l'âge de 8 ans en Espagne avec sa famille. Là, son père devient entraîneur du  dans la ville d'Alcalá de Henares, où Iñaki continue de pratiquer le sport. A 16 ans, il intègre le Sanitas Alcobendas, l'un des plus grands clubs espagnols.

International chez les jeunes en Espagne, il devient un membre de l'équipe d'Alcobendas. En 2017, il est même invité à préparer le mondial junior avec l'Argentine. La même année, il honore sa première sélection en équipe d'Espagne. Il bifurque ensuite vers le rugby à sept, intégrant la sélection espagnole qui évolue toute l'année en World Series. Il dispute alors deux saisons pleines sur le circuit mondial, participant à 15 tournois.

En 2020, devant l'incertitude pesant sur le futur du circuit à sept, il décide de retourner à XV. Il rejoint alors le club de Viadana en Italie, où sa polyvalence dans les lignes arrières est appréciée. Il reste deux saisons en Italie, puis revient en Espagne en 2022, signant en faveur du Ciencias Sevilla, où il rejoint son frère Guillermo.

Statistiques

En sélection

Notes et références

Références

Liens externes

Joueur international espagnol de rugby à XV
Joueur argentin de rugby à XV
Joueur du Club Alcobendas rugby
Joueur du Rugby Viadana
Joueur du Ciencias Rugby Séville
Centre (rugby à XV)
Arrière (rugby à XV)
Naissance en mars 1997
Naissance dans la province de Tucumán

Iñaki Mateu


William Newcomb (1927 – 29 May 1999) was an American theoretical physicist and professor at the University of California's Lawrence Livermore Laboratory, who is best known as the creator of Newcomb's paradox, devised in 1960. He was the great-grandnephew of the astronomer Simon Newcomb.

Newcomb started at the Lawrence Livermore National Laboratory (then University of California Radiation Laboratory) probably in 1955 in the Energy Directorate.  He was also an adjunct professor in the UC Davis Livermore Department of Applied Science since 1971.

References

1927 births
1999 deaths
Lawrence Livermore National Laboratory staff
University of California, Berkeley faculty
University of California, Davis faculty

William Newcomb


تاونزا (بالأمازيغية: Tawnza) منطقة فلاحية بولاية الأغواط، الجزائر. تبعد عن بلدية العسافية المجاورة حوالي 3 كم وعن الأغواط حوالي 7 كم. وهي تابعة لبلدية بن ناصر بن شهرة التي تبعد عنها حوالي 5 كم، تشتهر على أنها أخصب سهل زراعي في منطقة الصحراء الكبرى لما تتوفر عليه من إمكانات فلاحية هائلة فهي تنتج مختلف أنواع المحاصيل إذ تعد الممون الرئيسي للمنطقة، كما أن منتوجاتها تصل إلى مناطق بعيدة، وإلى العاصمة، بل وإلى عين صالح في الجنوب حوالي 1000 كم  . أحيانا .

التسمية
تشير الرواية بأن المنطقة كانت في بدايتها أي قبل تعميرها عبارة عن أرض غنية بنوع من الأعشاب الطويلة التي تجعلها بارزة مقارنة مع باقي المناطق المجاورة لها نظرا لغزارة المياه بأرضها، ومناخها الذي يسمح بنمو هذه الأعشاب بشكل واضح وهذا يوافق المعنى الذي تحمله الكلمة بالأمازيغية، إذ تعني الخصلة الأمامية من الشعر.

مراجع

قرى ولاية الأغواط
قرى الجزائر

تاونزة


Türkiye'de mimarlık, Türkiye mimarisi veya Cumhuriyet Dönemi Türk Mimarisi 1923'te kurulan Türkiye Cumhuriyeti devletinin toprakları üzerinde süregelen mimarlık sürecini inceler. Türkiye'deki mimarlık uygulamaları belli dönemlerde yaygın olan mimari akımlardan, cumhuriyet tarihi boyunca yaşanan belli sorunlardan ve çelişkilerden etkilenerek veya onlara tepki olarak oluşmuştur. Bu çelişkilerden başta geleni özellikle cumhuriyetin ilk dönemlerinde gündeme gelen Doğu-Batı ikilemidir. Buna ek olarak ulusal-evrensel, geleneksel-modern veya dindarlık-laiklik gibi ikilemler ve farklı siyasi görüşler de mimarlık uygulamalarının seyrini etkilemiştir. Bu dönemlerin birbirinden kesin olarak ayrılması pek mümkün değildir. Bazı akımlar diğerleri ile iç içe belirli bir zaman dilimine kadar varlığını sürdümüşler; bir dönemin veya ekolün temsilcisi olarak nitelendirilen bazı Türk mimarlar, kariyerlerinin ileriki dönemlerinde daha farklı stillerde de eserler tasarlamışlardır.

Türkiye'nin kurulduğu ilk yıllarda yaygın ve etkili olan bir sivil toplum örgütlenmesi ve devlet alanı dışında mimariye destek verecek özerk bir burjuvazi yoktu. Bundan dolayı Osmanlı İmparatorluğu döneminde elitist içeriğe sahip olup, sadece saraya bağlı olan mimarlar; yeni dönem de aynı üslupla devlet yönetimine bağlı kaldılar. Bu durum 1950'lerden itibaren değişmeye başladıysa da özel sektörün gelişmesi ve mimarlık alanına yön verip, hâkim olmaya başlaması çok daha sonraları gerçekleşti.

Türkiye'deki mimarlık, ilk dönemlerinde Osmanlı mimarisinden oldukça etkilendi. Özellikle 1920'li yıllara hakim olan Birinci Ulusal Mimarlık Akımında bu etkileri gözlemlemek mümkündür. 1930'lu ve 1940'lı yıllarda yabancı kökenli (ağırlıklı olarak Almanya, Avusturya ve İsviçre'den) mimarların Türkiye'ye çağrıldığı ve onlara farklı amaçlar için ağırlıklı olarak kamu yapıları inşa ettirildiği gözlemlenmektedir. II. Dünya Savaşı ve sonrası, yani Türkiye'nin dış dünyadan izole olduğu 1940'lı yıllarda başlayıp 1950'lere kadar süren dönemde İkinci Ulusal Mimari Akımı etkili oldu. Bu dönemin sona ermesi ile Türkiye'de tek parti iktidarının sona ermesi birbiri ile paralel dönemlerdir. Türkiye'de mimarlık uygulamaları, yurt dışında gelişen modern ve postmodern mimarlık akımlarından etkilenmişse de özellikle 1970'li yıllara kadar ağırlıklı olarak yerli ve ülkeye özgü bir mimarlık kültüründen söz etmek mümkündür. İlk dönemlerinde müteahhitlerin ve devletin etkisinin olduğu Türkiye'de mimarlık sürecinde, 1980'lerden itibaren özel sektörün ağırlığı arttı.

Türkiye'de yapılar tasarlama ve uygulama fırsatı bulan mimarlar "kültürel kimlik" ve "kent kimliği" sorularına farklı bağlamlarda ve farklı zamanlarda cevaplar aramışlarsa da; Türkiye'de mimarlık incelenirken dikkate alınması gereken en önemli hususlardan biri de bu süreç ile paralel gelişen ve tüm kentlerin görünür kimliğini etkileyen başka bir yapı pratiğinin, yani gecekondulaşma ve çarpık kentleşmenin şehirlere hâkim olmasıdır.

1920'li ve 30'lu yıllar: Birinci Ulusal Mimarlık Akımı ve modernizm
1923'te yeni kurulmuş bir devlet olarak ortaya çıkan Türkiye Cumhuriyeti'nin mimarlık anlayışına, gerek dönemin toplumsal ve siyasal gelişmeleri, gerek kimlik arayışları; özellikle Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde gelişmeye başlayan milliyetçilik akımı etki etti. Bunun sonucu ortaya çıkan mimarlık üslubuna Birinci Ulusal Mimarlık Akımı adı verildi. Ancak bu dönemde modern mimari üsluplara uygun yapılar da inşa edildi.

1930'lu yıllar, mimarlık eğitiminin yeniden yapılandırılması, mimarlık eğitiminde kurumsallaşma ve Türkiye'de ilk düzenli mimarlık dergisi olan Arkitekt'in çıkması bağlamlarında önemlidir. Zeki Sayar, Abidin Mortaş ve Abdullah Ziya Kozanoğlu tarafından 1931 yılında yayına Mimar dergisi olarak başlayan sonra Arkitekt ismini alan bu yayın, 1981 yılına kadar yayınlanmaya devam etti.

Dönemin mimarlıkla ilgili önemli gelişmelerinden birisi, 1926 yılında Sanayi-i Nefise Mektebi'nin İstanbul'un Fındıklı semtinde yer alan Cemile Sultan Sarayı'na taşınması ve Güzel Sanatlar Akademisi olarak eğitim vermeye başlamasıydı. O döneme kadar Rönesans ve Osmanlı mimarisi alanlarında eğitim veren bu okulda, 1926 yılından itibaren modern mimari bazlı eğitim verilmeye başlandı. Dönemin kayda değer önemli gelişmelerinden birisi de Türkiye'nin ilk kadın mimarı olan Leman Cevat Tomsu'nun 1934 yılında Güzel Sanatlar Akademisi'nden mezun olmasıydı.

Birinci Ulusal Mimarlık Akımı

Mimar Kemaleddin ve Vedat Tek'in öncülüğünü yaptığı ve ilk aşamada "Neoklasik Türk Üslubu" ya da "Milli Mimari Rönesansı" denilen ama sonraları "Birinci Ulusal Mimarlık Akımı" adı verilen bu mimari üslubun en belirgin özelliği hem yerel hem de klasik Osmanlı yapılarında yer alan mimari öğelere ve süslemelere yer verilmesiydi. Klasik Osmanlı mimarisinden farklı olarak eskiden sadece dinî yapılarda kullanılan kubbe, saçak gibi mimari öğeler Birinci Ulusal Mimarlık Akımı döneminde her türlü kamu yapılarında sıklıkla kullanıldı. Ancak bu akımın etkisi sadece kamu binaları ile sınırlı kaldı. Bu akıma "Osmanlı Canlandırmacılığı" ve "Yeni Osmanlıcılık" gibi adlar da verildi.

Birinci Ulusal Mimarlık Akımı'nın temsilcileri başta Mimar Kemaleddin ve Vedat Tek olmak üzere Arif Hikmet Koyunoğlu, Ali Talat Bey ve Giulio Mongeri'dir. Birinci Ulusal Mimarlık Akımı örnekleri arasında Mimar Kemaleddin'in İstanbul'da inşa edilen Kamer Hatun Camii, Tayyare Apartmanları ve Ankara'daki Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları merkez binası verilebilir. Mimar Kemaleddin Bey tarafından tasarlanan ve 1926 ile 1927 yıllarından inşa edilen II. Vakıf Apartmanı Birinci Ulusal Mimarlık Dönemi'nin diğer bir eseridir ve hâlen Devlet Tiyatroları'na hizmet vermektedir. Vedat Tek'in tasarımları arasında ise İstanbul Sirkeci'de yer alan Büyük Postane ve Haydarpaşa Vapur İskelesi yer alır. Arif Hikmet Koyunoğlu'nun uygulanmış projeleri arasında Ankara'da inşa edilen Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi (1927-1930) ve Ankara Etnografya Müzesi (1925-1928) yer almaktadır. Giulio Mongeri'nin Ankara'da inşa edilen Birinci Ulusal Mimarlık Akımı örnekleri arasında Ulus'ta yer alan Ziraat Bankası Genel Müdürlüğü Binası (1926) ile Osmanlı Bankası (1926) ve Türkiye İş Bankası (1928) binaları yer almaktadır. Ayrıca Ali Talat Bey tarafından tasarlanmış olan Beşiktaş İskelesi ve Kuzguncuk İskelesi de dönemin uygulamalarındandır.

Erken cumhuriyet dönemi modernizmi
1930'lu yıllarda inşa edilen ve Ulusal Mimarlık Akımı içinde kabul edilmeyen yapılar da inşa edildi. Bu gruba giren, hem geleneksel öğeleri hem de modern mimarlık unsurlarını içeren projelerden birisi Ankara Garı idi. Şekip Akalın tarafından tasarlanan ve 1935 ile 1937 yılları arasında inşa edilen bu gar binası 1891 yılında yapılan ve dönemin taleplerine artık yetersiz gelen eski gar binasını yerine inşa edildi. 1930'lu yıllarda yaygın olan mimari uygulamaların Ankara'daki ilk örneklerindendir.

Paolo Vietti-Violi tarafından tasarlanan ve Türkiye'nin ilk stadyumu olma unvanına sahip 19 Mayıs Stadyumu ise 1934 ile 1936 yılları arasında Ankara'da inşa edildi. Seyfi Arkan tarafından tasarlanan ve 1935 yılında inşa edilen Florya Atatürk Deniz Köşkü de 1930'lu yılların modernist mimarisi özelliklerini yansıtmaktadır. Günümüzde bu yapı Millî Saraylar Daire Başkanlığına bağlı saraylardan birisidir.

Theodor Jost ve Robert Oerley tarafından tasarlanan ve 1927 ile 1932 yılları arasında inşa edilen Refik Saydam Hıfzıssıhha Enstitüsü dönemin sağlık yapılarından birisidir. Theodor Jost'un tasarladığı ilk bölüm düz çatılı kübik hacimlerden oluşurken, Rober Oerley'in eklemeleri ve genişleme projesi sırasında çatılar değiştirildi. Yapının girişinde bulunan demir ızgara ve giriş üzerindeki kadın sporcu rölyefi, 1930'lu yılların modernizm stilinin özelliklerini yansıtmaktadır.

1940'lı yıllar

Yeni kurulan bir devlet olan Türkiye Cumhuriyeti'nin başkentinin Ankara olması nedeniyle bu şehirde yeni idari binaların inşa edilmesi ihtiyacı doğdu. İhtiyaç olmasına rağmen yeterli sayıda yerli mimar olmaması nedeniyle 1927'den itibaren Avrupa'dan gelen mimarlara bu projelerin bir kısmı yaptırıldı. Almanya, Avusturya, Fransa ve İsviçre'den gelen toplam 40 mimar ve şehir plancısı 1924 ile 1942 yılları arasında Türkiye'de birçok projeye imzalarını attılar. Bu mimarlar ve şehir plancıları arasında Gudrun Baudisch, Rudolf Belling, Paul Bonatz, Ernst Arnold Egli, Martin Elsaesser, Anton Hanak, Franz Hillinger, Clemens Holzmeister, Werner Issel, Hermann Jansen, Theodor Jost, Heinrich Krippel, Carl Christoph Lörcher, Robert Oerley, Bernhard Pfau, Bruno Taut ve Josef Thorak yer almaktaydı. Cumhuriyet'in kuruluşundan başlayıp 1940'lara kadar devam eden, hatta daha sonrasında projelerin sürdüğü bu dönemi Avrupa avangardı olarak niteleyen mimarlık eleştirmenleri vardır.

Bu döneme hâkim olan yabancı mimarların ağırlıklı olarak Orta Avrupa'dan (Avusturya ve Almanya) gelmeleri nedeniyle, o dönemde yaygın olan neo-klasik akım da mimari üslup olarak uygulamalara yansıdı. Bu dönemde inşa edilen yapılara bakıldığına ağırlıklı olarak simetrik planlara sahiptirler. Ağır basan diğer mimari özellikler de yalın ve simetrik cepheler, seri şekilde kendini tekrarlayan pencereler, neo-klasik üslupta yaygın bir tasarım olan anıtsal boyutta merdiveler ve sütunlu giriş düzenlemeleridir. Dönemin önemli eserleri arasında Çankaya Köşkü'nün bir parçası olan Pembe Köşk (Gudrun Baudisch ve Clemens Holzmeister; 1930–1932), Opera Sahnesi (Paul Bonatz; 1946–1947), Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi (Bruno Taut, 1937), TBMM binası (Clemens Holzmeister, 1938–1963), Yargıtay binası (Clemens Holzmeister, 1933–1935) yer almaktadır.

Türkiye Büyük Millet Meclisi binasının inşaatına da bu dönemde başlandı. Clemens Holzmeister'in mimari tasarımını gerçekleştirdiği bu yapı Hermann Jansen tarafından hazırlanan Jansen planına göre Çankaya yolu ile Dikmen arasında kalan ve Devlet Mahallesi denilen alandaki en yüksek noktada inşa edildi. TBMM binasının resmen açıldığı 6 Ocak 1961 tarihinden 4 yıl sonra 1965 yılında çevresinin peyzaj düzenlenmesi için bir yarışma açıldı. Türkiye'de peyzaj mimarlığı alanında ilk yarışma niteliğini taşıyan bu yarışmanın sonunda ziraat mühendisi olan Yüksel Öztan'ın tasarımı birinci oldu.

Dönemin modern mimarlık akımlarının Türkiye'deki mimarlık uygulamalarına etkileri çok yaygın olmasa da, özellikle uluslararası üslup stilindeki birçok yapı 1930'lu ve 1940'lı yıllarda inşa edildiler. Bu tarzda inşa edilmiş yapılar arasında İstanbul Üniversitesi Gözlemevi (Arif Hikmet Holtay, 1934), Florya Deniz Köşkü (Seyfi Arkan, 1934), Taksim Belediye Gazinosu (Rüknettin Güney, 1938) ve Yalova Termal Oteli (Sedad Hakkı Eldem, 1935-1938) yer almaktadır.

Döneme ait farklı uygulamalar da mevcuttur. Örneğin Mersin Halkevi binası, Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarındaki bir devlet örgütlenmesi olan halkevi mimari tekniklerinin sergilendiği bir yapıdır. Türkiye'de inşa edilen en büyük halkevi olan bu yapı, ayrıca ülkede ilk kez döner sahne teknolojisinin kullanıldığı mekânlardan birisidir. Ertuğrul Menteşe tarafından tasarlanmış olan yapı kompleksi 1944 ile 1946 yılları arasında tamamlandı.

İkinci Ulusal Mimarlık Akımı

II. Dünya Savaşı'nın getirdiği ekonomik olumsuzluklar, savaş dolayısıyla yurtdışından gerekli yapı malzemelerinin getirilememesi gibi zorlukların yaşandığı ve 1940'lı yıllarda başlayıp 1950'lerde de devam eden bu döneme İkinci Ulusal Mimarlık Akımı denmektedir. Bu dönemi "Yeni Yöreselcilik" olarak niteleyen mimarlık eleştirmenleri de vardır.

Bu dönemde tıpkı Birinci Ulusal Mimarlık Akımı'nda olduğu gibi Osmanlı mimarisi ve özellikle Selçuklu yapılarının mimari özellikleri baz alındı. Bu iki mimari anlayışa ek olarak Türk konut mimarlığının özellikleri de bu akımın uygulayıcıları tarafından kullanıldı. Ağırlıklı olarak klasik Osmanlı formlarını kullanan Birinci Ulusal Mimarlık Akımı zamanında zamanının gerisinde kaldığı eleştirileri almış olsa da, İkinci Ulusal Mimarlık Akımı bu şekilde bir eleştiriye pek maruz kalmadı. Bunun en önemli nedenlerinden birisi modern mimarinin öğelerinin ikinci üslupta daha yaygın kullanılmasıydı. Kolay monte edilebilen hafif taşıyıcı sistemler ve mekânlara daha fazla güneş ışığı sağlayan geleneksel ahşap ev mimari öğeleri, İkinci Ulusal Mimarlık Akımı uygulayıcıları tarafından sıklıkla kullanıldı.

1940'lı yıllarda dünyada da yaygınlaşan milliyetçilik akımlarının etkisiyle yerini daha ulusal akımlara bırakması hususu ile ilgili en somut örneklerden birisi Ankara'da yer alan eski Sergi Evi'dir. Şevki Balmumcu tarafından 1933 ile 1934 yılları arasında inşa edilen Sergi Evi, özgün hâliyle Sovyet Yapısalcılığı stiline yakın bir tasarım idi. Başka yorumlara göre bu tasarım aslında De Stijl stilinde bir yapı idi. Ancak yapı Paul Bonatz tarafından yeniden tasarlandı ve Opera Sahnesi olarak 1948'de tekrar kullanıma açıldı. Günümüzde Ankara'da kullanımda olan tek opera salonu olan bu binanın ilk modernist çizgileri tamamen klasikleştirilmiş, revaklar, takılar ve süsler ile İkinci Ulusal Mimarlık Akımı üslubuna uygun hale getirildi.

İkinci Ulusal Mimarlık Akımı'nın temsilcilerinin başında Sedat Hakkı Eldem ve Emin Onat gelmekteydi. Ayrıca Bruno Taut da bu akımla özdeşleştirilmiş tasarımlar gerçekleştirdi. Sedat Hakkı Eldem ile Emin Onat'ın birlikte yaptığı tasarımlar arasında en tanınmışı İstanbul Üniversitesi'ne ait Fen Fakültesi ve Edebiyat Fakültesi binaları (1944-1952) ve İstanbul Adalet Sarayı (1949) binasıdır. İstanbul Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi yapılarının en belirgin özellikleri simetriye önem vermesi ve anıtsal olmalarıdır. Bu yönüyle dönemin totaliter rejimlerinin sonucu olan Faşist mimarisi veya Nazi mimarisi öğelerini taşısa da, saçakları gibi bir takım mimari öğeleri ile Osmanlı konut mimarisine referans vermektedir. İstanbul Adalet Sarayı projesi ise her ne kadar modern mimarlığın özelliklerini taşıyan bir yapı olsa bile yine de İkinci Ulusal Mimarlık Akımı'nın en son uygulanmış örneği olarak da kabul edilmektedir.

Doğan Erginbaş, Ömer Güney ve İsmail Utkular'ın ortak tasarladığı bir proje olan ve Şişli'de yer alan İstanbul Radyoevi (1945) bu akıma örnek başka bir yapıdır. İkinci Ulusal Mimarlık Akımı'nda yaygın olan simetri kullanımı ve anıtsallık kavramlarınının uygulandığı daha anıtsal iki örnek mevcuttur. Bunlarda ilki Feridun Kip, Doğan Erginbaş ve İsmail Utkular'ın tasarladıkları ve 1954 ile 1960 yılları arasında inşa edilen Çanakkale Şehitleri Anıtı'dır. Diğeri ise Emin Halid Onat ve Ahmet Orhan Arda tarafından tasarlanmış olan 1944 ile 1953 yılları arasında inşa edilen Mustafa Kemal Atatürk'ün kabrinin yer aldığı Anıtkabir'dir.

Dönemin üslubunu yansıtan diğer örnekler Sedad Hakkı Eldem tarafından 1939 yılında tasarlanmış Uluslararası New York Sergisi'ndeki (EXPO 39 New York) Türkiye Pavyonu ve Vasfi Egeli tarafından tasarlanıp 1945 ile 1949 yılları arasında inşa edilmiş Şişli Camii'dir.

İkinci Dünya Savaşı sonrası dönem

Her ne kadar İkinci Ulusal Mimarlık Akımı 1950'li yılların sonlarına kadar etkisini sürdürmüşse de, İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesiyle bu akımın etkileri de azaldı. Gerek savaşın sona ermesiyle yapı malzemelerinde mevcut olan kısıtlamaların kalkması, gerekse yurt dışına giden Türk mimarların yurda geri dönmeye başlamaları bu dönemdeki değişikliklerin başta gelen sebeplerindendi. Ayrıca cumhuriyetin ilan edildiği ilk dönemlerde kurulmuş mimarlık fakültelerinin mimar mezunlarını vermeye başlamaları ve sayılarının artması da değişimin diğer nedeniydi. Önceki dönemler gibi belirgin mimari üsluplarla tanımlanması pek mümkün olmayan 1950'li yıllarda farklı mimarlar farklı mimarlık anlayışlarına göre eserler inşa ettiler.

Ayrıca soğuk savaş döneminde Türkiye'nin NATO cephesinde yer almasıyla ve benimsenmeye başlanan liberal ekonomik modelin yol açtığı değişimler Türkiye'deki mimarlık için de bir dönüm noktası oldu. Özel sektörün yavaş yavaş ön plana çıkmaya başladığı bu dönemden itibaren ofis yapıları gibi binalar mimarlık gündeminde daha fazla yer etmeye başladı.

Türkiye'de mimarlık eğitiminde dönüm noktalarından birisi ODTÜ bünyesinde bir mimarlık fakültesinin 1956 yılında kurulmasıydı. Böylelikle ilk defa İstanbul dışında mimarlık eğitimi veren bir fakülte kuruldu.

Mimarların örgütlenmesi
Mimarların örgütlenmeleri Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasından öncesine dayanmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde Saraya Bağlı Mimarlar anlamında gelen Hassa Mimarlar Ocağı, bu topraklar üzerindeki ilk mimarlık örgütlenmesiydi. Modern anlamda bir mimarlar birliği 1908 yılında Mimar Kemaleddin Bey'in öncülüğünden kurulan Osmanlı Mühendis ve Mimar Cemiyeti'ydi. Ayrıca 1909 yılından itibaren özellikle İstanbul'lu mimarlar Güzel Sanatlar Birliği altında örgütlendiler. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasının ardından 1928 yılında kurulan Türk Mimarlar Cemiyeti (sonradan Mimarlar Derneği olarak ismini değiştirdi) Türkiye'de mimarların dernek statüsündeki ilk örgütlenmeleriydi.

Ancak mimarların örgütlenmesindeki en önemli dönüm noktası 1954 yılında kurulan Mimarlar Odası'ydı. Mimarlar Odası ilk kurulduğunda sadece Ankara, İstanbul ve İzmir Şubeleri'ne sahip iken, 1960'lardan itibaren temsilciliklerin sayısı arttı ve 1980'lere gelindiğinde bu temsilciliklerin çoğu şubelere dönüştü. Mimarlar Odası kurulduğundan beri hem mimarlık mesleğinin hem de mimarların sorunlarını, bunlara paralel olarak Türkiye'deki mimarlık ve kentleşme sorunlarına çözümler aramaktadır.

1950'li yıllardaki nitelikli mimarlık uygulamaları
Bu dönemin en tanımış örneklerinden birisi Amerikalı bir mimarlık firması olan Skidmore, Owings and Merrill (SOM) tarafından tasarlanan; yerel danışmanlığının da Sedat Hakkı Eldem tarafından yapıldığı Elmadağ ile Harbiye arasında yer alan, 1955'te açılan, Türkiye'nin ilk 5 yıldızlı oteli olan İstanbul Hilton Oteli'dir. Bu yapı Türkiye'de uluslararası stilin önemli örneklerinden birisi olarak nitelendirilmektedir. Ancak İkinci Ulusal Mimarlık Akımı'nın temsilcilerinden birisi olan Sedat Hakkı Eldem'in bu yapı için SOM ile birlikte tasarım yapması bazı mimarlar tarafından "kimlik sapması" eleştirilerine neden oldu. Ayrıca bu proje 1950'lerden itibaren Türkiye'de etkisini daha da göstermeye başlayan, başta ABD olmak üzere, Batı kökenli modern mimari akımların önemli sembollerindendir.

Bu döneme has başka bir örnek de 1953 yılında inşa edilen ve ulusal mimarlık yarışmasında birincilik ödülünü kazanan Nevzat Erol'un tasarladığı İstanbul Belediye Sarayı'dır. Tıpkı İstanbul Hilton Oteli gibi bu yapı da uluslararası üslup akımının örneklerindendir. Mimari tarz olarak Güney Amerikalı mimarlardan birisi olan Oscar Niemeyer'ın Brezilya'nın başkenti Brasilia'daki tasarımlarından etkilenen bu yapının belirgin mimari özelliklerinin başında prizmatik kitleleri ve bunların üzerlerine konan eğrisel plastik kütlelerin kullanılması gelmektedir.

Bu dönemin diğer uygulamalarından birisi de Ankara'da yer alan Kızılay Emek İşhanı'dır. Enver Tokay tarafından tasarlanan ve 1959 ile 1965 yılları arasında inşa edilen bu yapının Türkiye mimarlık tarihinde ayrıca önemi vardır. Uluslararası üslup tarzında Ankara'da inşa edilmiş ilk yapı olmasının yanı sıra rasyonalizm üslubunun da Türkiye'deki ilk örneklerindendir. Bu yapıyı Türkiye mimarlık tarihinde önemli kılan başka bir faktör ise, 24 katlı olması ve 76 metreye yüksekliği ile ülkede inşa edilen ilk gökdelen olmasıdır.

Turgut Cansever ve Abdurrahman Hancı tarafından 1950 ile 1952 yılları arasında tasarlanan ve Büyükada'da 1951 ile 1957 yılları arasında inşa edilen Büyükada Anadolu Kulübü'nde dönemin modern mimarlığın temsilcilerinden olan Le Corbusier'in etkilerini gözlemlemek mümkündür. Bu dönemde inşa edilmiş diğer bir yapı da Sakarya'da yer alan Sakarya Hükümet Konağı binasıdır. Bayındırlık Bakanlığı tarafından açılan yarışmada birincilik kazanan Enis Kortan, Avyerinos Andonyadis, Nişan Yaubyan ve Harutyun Vapurciyan'dan oluşan ekibin tasarladığı bina Türkiye'de rasyonalizmin örneklerinden olup, bu alanda Sakarya'da inşa edilmiş ilk uygulamadır. Kütlenin yere oturması yerine kolonlar vasıtasıyla yükseliyor izleniminin verilmesi, bağımsız cephe ve esnek kat planları gibi Le Corbusier'in tasarım prensipleri bu yapıda oldukça belirgindir.

Döneme ait kayda değer bir başka yapı da İstanbul'un Sultanahmet bölgesinde 1948 ile 1971 yılları arasında inşa edilen ve Sedad Hakkı Eldem ve Emin Onat tarafından tasarlanan İstanbul Adalet Sarayı'dır. Bu yapı özellikle Sedad Hakkı Eldem'in mimarlık kariyerinde önemli uygulamalardan birisi olarak nitelendirilmektedir. Belli bir tempoda tekrarlanan yapı blokları, kolonların düşey çizgiler olarak vurgulanması gibi fonksiyonel özellikleri ile rasyonalizm anlayışının tipik özelliklerini yansıtmaktadır. Bazı özellikleri ile İkinci Ulusal Mimarlık Akımı içinde gösterilip, bu dönemin en son uygulanmış örneği olarak da kabul edilmektedir. Orijinal tasarımda yer alan binalar grubundan sadece mahkemeler bloğu uygulanma fırsatı elde etmiş, ancak proje mimarlarından Emin Onat'ın 1961 yılında ölmesi ve inşaat alanında bulunan arkeolojik kalıntılar nedeniyle projenin geri kalanı inşa edilememiştir. 2007 yılında bu yapı Adalet Bakanlığından İstanbul Büyükşehir Belediyesine devredilmiştir.

1958 yılında Belçika'nın başkenti Brüksel'de gerçekleşen Expo'58 için Muhlis Türkmen, Utarit İzgi, Hamdi Şensoy ve İlhan Türegün tarafından tasarlanan Türkiye Pavyonu 1950'li yıllarda çağdaş mimarlık uygulamasının başka bir örneğidir. Bu döneme ait diğer kayda değer yapılar ise Enver Tokay, Behruz Çinici ve Teoman Doruk tarafından tasarlanan ve 1959 yılında inşa edilen Ankara'da yer alan DSİ Genel Müdürlük Binası ve yine aynı sene İstanbul'da inşa edilmiş ve İlhan Tayman ile Yılmaz Sanlı tarafından tasarlanan Tekel Genel Müdürlük Binası'dır.

Gecekondulaşmanın hız kazanması ve ilk imar affı

Türkiye'de yer alan şehirleri 1950'li yıllardan itibaren şekillendiren esas unsur modern veya geleneksel mimari uygulamalar değildir. Her ne kadar 1950'li yıllarda Türkiye'de modern mimarlık uygulamaları inşa edildiyse de, köyden kente göç sonucu ortaya çıkan konut ihtiyacı, devletin yeni konut uygulamaları için sermayeye sahip olmaması ve kaçak yapılaşmaya karşı denetimlerin yetersiz olması nedeniyle büyük şehirler hızlı bir şekilde ve plansız büyümeye başladılar. Bu duruma paralel olarak gecekondulaşma da hız kazandı. Şehirlerdeki nüfus artışı 1940 ile 1950 yılları arası %20.1 iken bu oran 1950 ile 1960 yılları arasında %80.2 gibi oldukça yüksek bir rakama ulaştı. Bu şekilde hem gecekondu alanları oluşurken, hem de nitelikli apartman ve site inşaatları yapılmaya devam etti.

{{Quote2|Kırdan kente göçün temel gerekçelerine bakılacak olursa;
 Tarımda mekanizasyon, tarım sektöründe geleneksel tarım teknikleri ile istihdamı mümkün olan emeğin marjinal verimliliğini ortadan kardırarak açık işsiz konumuna düşmesine neden olmuştur.
 Entansif tarım tekniklerinin gelişmesinin yan etkisi, gene tarımsal emek üzerinde işsizleşme olmuştur.
 Toprak mülkiyetinde kutuplaşma nedeniyle topraksız kalanlar işsizleşmişlerdir.|Ümit Özcan tarafından Haziran 2000'de hazırlanan İmar Mevzuatının ve Kentsel Toprak Mülkiyetinin İrdelenmesi adlı araştırmadan alıntı.}}

Bu süreç 1960'lı yıllarda artarak devam etti ve gecekondulaşmanın kentlerin görünür kimliğine hakim olmaları 1970'li yılları buldu, 1980'li yıllarda da zirveye ulaştı. Bu şekilde Cumhuriyetin ilk yıllarında Türkiye'deki kentlerin mimari kimliğini yansıtan az katlı evler ve çok katlı apartmanlar; yerini kaliteye ve mimari tasarıma önem vermeyen birbirinin kopyası ve kentin kültürü ve geçmişinden tamamen bağımsız binalara bıraktı. Bu süreç başta İstanbul olmak üzere tüm ülke genelinde tarihi kentlerin doku özelliklerinde kalıcı tahribatlar yarattı.

Çarpık şehirleşmenin en önemli nedenlerinden birisi olarak nitelendirilen imar affı, Cumhuriyet tarihinde ilk kez 1949 yılında gerçekleşti. 5431 sayılı "Ruhsatsız yapıların yıkılmasına ve 2290 sayılı Belediye Yapı ve Yollar Kanunun 13. Maddesinin Değiştirilmesine Dair Kanun'un 1. maddesi ruhsatsız yapılara imar planına uygun olmaları halinde yıkılmamalarına olanak sağladı. Bu kanun sonraki yıllardaki imar affı uygulamalarına da emsal teşkil etti.

1960'lı yıllar
1960 yılında inşaaat ve yapı malzemelerinde standardizasyon için önemli bir kurum olan Türk Standartları Enstitüsü'nün kurulması dönemin kayda değer olaylarındandır. Ayrıca günümüzde hâlen etkin olan ve Yapı dergisi, kitaplar ve diğer etkinlikleri ile Türkiye'deki mimarlık alanında yetkin bir kuruluş olan Yapı Endüstri Merkezi (YEM) de 1968 yılında kuruldu.

Rasyonalizmden uzaklaşma
1960'lı yılların en önemli özelliklerinden birisi, geçmişe kıyasla bu dönemde inşa edilen yapıların rasyonalizm stilinden uzaklaşmalarıdır. 1960'lı yıllarda, dünyadaki gelişmelere paralel olarak, Türkiye'deki mimarlar da bu stilden uzaklaşma eğilimleri göstermeye ve daha parçalı ve hareketli biçimlere yönelmeye başladılar.

Bu dönemin kayda değer projelerinin başında İstanbul Vakıflar Oteli (bugünkü "Ceylan Intercontinental Oteli") gelmektedir. Türkiye Vakıflar Bankası'nın 1959 yılında açtığı ve İstanbul'un Taksim bölgesinde inşa edilmesi istenen yarışmayı Kemal Ahmet Aru, Tekin Aydın, Mehmet Ali Handan, Hande Suher, Yalçın Emiroğlu ve Altay Erol tarafından oluşan bir mimarlık bürosu olan AHE Mimarlık kazandı. İnşaatı 1975 yılına kadar süren bu otel binası AHE Mimarlık grubunun en önemli projesi olarak nitelendirilmektedir.

Bu dönemin kayda değer eserlerinden birisi de İstanbul Manifaturacılar Çarşısı'dır. 1959 yılında İstanbul Manifaturacılar Çarşısı Kooperatifi tarafından açılan yarışmada birincilik ödülü alan Doğan Tekeli, Sami Sisa ve Metin Hepgüler tarafından tasarlanan yapı 1960 ile 1967 yılları arasında inşa edildi. 1117 adet dükkân, sosyal birimler, restaurantlar ve diğer hizmet birimleri ile dönemin tanınmış yapıtlarından birisi olarak nitelendirilmektedir. Yaklaşık 10.000 kişinin çalıştığı çarşıda hâlen 2.300 işyeri faaliyet göstermektedir. İstanbul'daki ilk alışveriş merkezi örneklerinden birisi olarak kabul edilen İstanbul Manifaturacılar Çarşısı'nda dönemin sanatçılarından Kuzgun Acar, Füreya Koral, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Eren Eyüboğlu, Yavuz Görey, Ali Teoman Germaner, Sadi Diren ve Nedim Günsür'ün eserlerine de yer verildi.

Bu dönemde Ankara'da uygulanmış bir proje de Marc Saugey ve Yüksel Okan tarafından 1960 yılında tasarlanan ve 1960 ile 1966 arasında inşa edilen Büyük Ankara Oteli'ydi. Modern mimarlığın 1960'lı yıllardaki Türkiye'de inşa edilen örneklerinden sayılan bu yapı aynı zamanda organik mimari üslubununun da Türkiye'deki bilinen uygulamalarından birisidir. Ayrıca Emekli Sandığı tarafından inşaatının tamamlandığı 1966 yılından 1986 yılına kadar Ankara'daki tek beş yıldızlı otel olma niteliğine sahip bu yapı, 2005 yılında Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından ihale üsülüyle satıldı. Atatürk Bulvarı üzerinde ve TBMM'nin karşısında bulunan bu yapı Rixos Grand Ankara adıyla yeni bir otel hizmet vermek üzere yenilenmesinin ardından Mayıs 2009'da yeniden kullanıma açıldı.

1960'lı yılların dikkate değer diğer yapıları arasında Behruz Çinici ve Altuğ Çinici'nin 1961 yılından itibaren tasarlamaya başladıkları ODTÜ kampüsü binaları vardır. Kampüse daha sonra farklı yapılar da eklendi ama Kapalı ve Açık Yüzme Havuzları (1961), Kreş (1961), Teleskop Binası (1961), Öğrenci Merkezi (1961), Bilgisayar Mühendisliği Binası (1980), Mühendislik Fakültesi Laboratuvarları (1980), Fen - Edebiyat Fakültesi (1980), İdari İlimler Fakültesi (1980) ve Mimarlık Fakültesi (1980) ilk binalar arasında yer almaktadır. Bu proje Türkiye gerçekleştirilen ilk planlı ve geniş kapsamlı uygulamadır.

Bu dönemde inşa edilmiş yapılar arasında Sedat Hakkı Eldem'in 1962 yılında tasarladığı ve 1962 ile 1964 yılları arasında inşa edilen SSK Zeyrek Tesisleri'nin de ayrı bir önemi vardır. Tarihsel bir kent dokusu içinde inşa edilen modern bir yapı olmasına rağmen SSK Zeyrek Tesisleri'nde çevresine uyum sağlayan ve geleneksel Türk mimarisinin yatay çatı çizgisi, geniş saçaklar, sıraya dizilen pencereler ve çıkmalar gibi uygulamaları kullanıldı. Sedat Hakkı Eldem bu yapı ile 1986 yılında Ağa Han Mimarlık Ödülü'nü kazandı.

Turgut Cansever ve Ertur Yener'in tasarladıkları, 1951 ile 1967 yıllarında Ankara'da inşa edilen Türk Tarih Kurumu bu döneme ait diğer tanınmış bir yapıttır. Zemin katta konferans salonu, kitap depoları, üst katlarda kütüphane, okuma salonları ve ofislerin yer aldığı bu bina 1980 yılında Ağa Han Mimarlık Ödülü'nü kazandı.

1950'li ve 1960'lı yıllarda modern proje uygulamaları olan bir başka mimar grubu da Haluk Baysal ve Melih Birsel'dir. Bu mimarların tasarladığı yapıların başında Hukukçular Kooperatifi için inşa edilmiş Hukukçular Sitesi gelmektedir. İstanbul'un Mecidiyeköy semtineki Büyükdere Caddesi üzerinde ve eski İETT Garajı'nın (şimdiki Cevahir Alışveriş Merkezi) köşesinde inşa edilen bu yapı İsviçre kökenli bir mimar olan Le Corbusier'nin İtalya'nın Marsilya şehrinde tasarladığı Unité d'Habitation binası ile benzerlikler göstermektedir.

Türkiye'de modern mimarlık stilinde inşa edilen kültür yapılarının başında İstanbul'un Taksim bölgesinde inşa edilmiş Atatürk Kültür Merkezi gelmektedir. Orijinal olarak Feridun Kip ve Rüknettin Güney tarafından tasarlanan yapı, sonradan Hayati Tabanlıoğlu'nun tasarımıyla inşa edildi. 1957 ile 1969 yılları arasından inşa edilen yapı, 1970 yılında çıkan yangından sonra 1972 ile 1978 arası tekrar inşa edildi. Modern bir mimariye sahip olan AKM binası daha çok fonksiyonalizm stilinde bir uygulama olarak nitelendirilmektedir.

Dönemin toplu konut uygulamalarından birisi olan 1960 ile 1962 yılları arasında tamamlanan ve 20 hektarlık bir alana yayılan Ataköy 1. Kısım inşaatı Ertuğrul Menteşe tarafından tasarlandı. Şevki Vanlı ve Ersen Gömleksizoğlu tarafından Ankara'nın Tandoğan bölgesinde Millî Savunma Bakanlığı için tasarladığı; 1966 ile 1967 yıllarında inşa edilen Tandoğan Öğrenci Yurdu dönemin başka bir kayda değer örneğidir.

Modern-Geleneksel çatışmasına örnek: Kocatepe Camii

Cumhuriyetin ilk yıllarında devletin inşaat programları içinde yeni camilerin inşaatı önemli bir yer tutmuyordu. Bunun nedeni Osmanlı döneminden kalan camilerin Birinci Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı sonrası nüfusun az oluşundan dolayı yeterli olmasıydı. Ancak İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesi ve ekonomik kalkınmanın hızlanmasıyla birlikte gerek köyden kente göçün artması, gerekse buna paralel nüfus artışı yeni camilere olan talebi arttırdı. Türkiye'de hem mimari hem de siyasi arenada camilerin tasarlanması hep doğu-batı, modern-geleneksel, laik-islamcı kimlikleri üzerinden siyasi tartışmalara yol açmıştır.

1967 yılında inşası başlayan ve ancak 1987 yılında tamamlanabilen Kocatepe Camii, gelenek ile modernizmin çatışmasına iyi bir örnektir. Daha sonra Pakistan'ın başkenti İslamabad'ta Faysal Camii'nin tasarımını yapacak olan Vedat Dalokay, 1957 yılında açılan Kocatepe Camisi Projesi Yarışması'nı Doğan Tekelioğlu ile birlikte kazandı. 1962 yılında temelleri atılıp inşaatına başlanan ve modern üsluba sahip olan bu caminin projesi ilerleyen yıllarda camiyi yaptırılacak derneğin başkanlığı tarafından durduruldu. 1967 yılında ise dernek, yeni bir mimari yarışma yapmadan doğrudan sipariş yöntemi ile, bu caminin tasarlanması görevini Hüsrev Tayla ve Fatin Uluengin'e verdi. İlk modern tasarıma kıyasla, sonradan inşa edilen caminin üslubunun klasik Osmanlı cami üslubuna yakın olması tartışma ve olumlu/olumsuz eleştiri konusu oldu.

Çarpık şehirleşmenin sahillere yayılması
1960'lı yıllardan itibaren sosyal hakları ve refah düzeyinin artması ile birlikte iç turizm de gelişmeye başladı. Bulundukları şehirlerden dışarıya özellikle deniz kenarlarına tatil yapmaya gidenler sayesinde artan talep sonucu mevcut kentsel alanlardaki çarpık kentleşme trendi, başta Ege Denizi ve Akdeniz olmak üzere, sahil şeritlerini de sıçradı.

Ancak döneme ait başarılı mimari uygulamalar da mevcuttur. Sedat Gürel tarafından tasarlanan ve Çanakkale'nın Assos kasabasında 1971 yılında inşa edilen Sedat Gürel Evleri mimarlığı peyzaj ve doğal çevreye saygılı olma amacını güden başarılı bir uygulama olarak gösterilmektedir.

1970'li yıllar
1970'li yıllarda Türkiye'de mimarlık uygulamaları dünyadaki modern mimari ve postmodern mimari akımlarındaki gelişmelerden etkilendiler. Bu döneme damgasını vuran esas unsur ise dönemin çalkantılı siyasi atmosferi ve aşırı nüfus artışı idi. Ancak 1970'li yıllar Türkiye'de mimarlık ve yapı kültürü konusunda önemli bir dönüm noktasını teşkil etmedi. Bu yıllar 1950'li ve 1960'lı yıllarda başlayan sorunların, farklılaşmaların, arayışların sürdüğü dönemlerdi. Bu dönemde mimarlıkta kayda değer bir kırılma yaşanmadı.

Çarpık şehirleşmenin hızlanması
1950'lerde başlayan, 1960'larda hızlanan şehirlere göç etme hızı, 1970'lerde daha da artış gösterdi. Bu dönemlerde hem uzun vadeli planlamasının yapılmadığı büyükşehirlerdeki konut açığı, hem de yetkili kurum ve kuruluşların ve yerel yönetimlerin yeterli önlem almaması nedeniyle kaçak yapılar ve gecekondular şehirlerde oldukça yaygınlaştılar. Bu şekilde çarpık şehirleşme 1970'li yıllara damgasını çok daha fazla vurdu. Bunun üç nedeni gecekondulaşma, müteahhit stili apartman dairelerinin şehir dokusuna daha da hakim olması ve son derece monoton ve mimari üsluba sahip olmayan devlet yapılarının daha da yaygınlaşmasıydı. 1950'li yıllarda başlayan, 1960'lı yıllarda hız kazanan bu süreç 1980'li yıllarda daha da hızlandı ve gecekondulara getirilen af ile farklı bir boyut kazandı.

1950'lerde serbest teşebbüsün daha da serbestleşmesiyle ortaya çıkan ve 1960'lı yıllarda yeni yapılan yapılara daha da hakim olan küçük çaplı müteahhitler tarafından inşa edilen anomim, mimari karaktere sahip olmayan, birbirinin kopyası apartman dairelerinden oluşan konut piyasası hakimiyet alanını 1970'li yıllarda daha da geliştirdi. Bazıları tarafından "Müteahhit Modernizmi" adı da verilen bu anlayış yüzünden müteahhitlerin, en yüksek karı elde etmek için mevcut alanı maksimum kullanması ve estetik kaygıları tamamen bir kenara bırakması oldukça yaygın bir pratiğe dönüştü.

Ayrıca devletin finanse ettiği kamu binaları da Cumhuriyet'in ilk dönemlerinin aksine, oldukça monoton ve mimari üsluba sahip olmayan anlayış ile şehir dokularına son derece tahribat verici bir şekilde inşa edildiler. Devlet binalarındaki ilk yıllardaki modern ve farklı anlayışlarla inşa edilen yapılar 1960'lı ve 1970'li yıllardan itibaren kendilerini dönemin monoton, vasat ve mimari gelişimden tamamen kopmuş yapılara bıraktı. Bazılarınca "Bakanlık Üslubu"  adı da verilen bu mimari tarz 1960'lı yıllardan başlayıp 1970'li yılların sonuna kadar şehir dokusuna müteahhitler tarafından inşa edilmiş apartman yapıları kadar zarar verdi. "Teknokratik modernizm" adı da verilen bu anlayışın uygulama alanı 12 Mart Muhtırası ve 12 Eylül Askeri Darbesi ile daha da arttı. Bu iki askerî  müdahale döneminin mimarlıkla ve inşaatla ilgili ortak yönü, devletin kamu yapıları ve inşaatları denetlemesi gücünü belirgin bir şekilde arttırmasıydı. Ayrıca teorik olarak herkese açık ve erişebilir olması beklenen kamu binalarının modern mimari dili zamanla iyice kayboldu. Modüler ve tek pencere boyutu, geçirgen olmayan zemin tasarımları, yekpare monoton cepheler gibi mimari kimliği olmayan kamu yapıları, son derece sıradan ve niteliksiz uygulamalar haline geldiler.

Kayda değer mimari uygulamalar
Bu dönemin kayda değer örneklerinden birisi Cengiz Bektaş'ın tasarladığı Türk Dil Kurumu binasıdır. Bayındırlık ve İskan Bakanlığı tarafından finanse edilen 1972 ile 1978 yılları arasından Ankara'da inşa edilen bu proje 1988 yılında Ulusal Mimarlık Ödülleri'nden Yapı Dalı Başarı Ödülü'nü kazandı.

Sedad Hakkı Eldem tarafından tasarlanan ve Vehbi Koç Vakfı'nın finanse ettiği Atatürk Kitaplığı dönemin tanınmış mimari eserlerinden birisidir. 1973 ile 1975 yılları arasında İstanbul'un Taksim bölgesindeki Taşkışla'nın hemen karşısında inşa edilen bu yapı, orijinal olarak kütüphane, müze ve sergi salonlarının yer alacağı bir kültür kompleksi olarak tasarlanmışsa da, sadece kütüphanesi inşa edildi. Yapının en belirgin görsel özelliklerinden birisi altıgen geometrinin üçgensel ızgaralarla kullanılmasıdır.

Döneme ait farklı bir proje olan Abdi İpekçi Arena mimari olarak çok kayda değer özelliklere sahip olmasa da Türkiye'de inşa edildiği dönemde en geniş açıklığa sahip uzay çatı sistemine sahip olması nedeniyle kayda değer bir yapıdır. Ayrıca Türkiye'de pre-fabrik uygulamasının fabrika binaları dışında ilk kez uygulandığı proje olarak da önemlidir. Ragıp Buluç, Ziya Tanalı ve Ercan Yener tarafından tasarlanmış olan yapı 1978 ile 1989 yılları arasında inşa edildi.

1980'li ve 1990'lı yıllar
1980'li yıllardan sonra ivmesi artan sanayi sektörünün gelişmesinin, Türkiye'deki inşaat sektörüne, dolayısıyla mimarlığa da yansımaları oldu. Özellikle pre-fabrik yapıların inşa edilmesinin kolaylaşması, tünel kalıp sistemlerinin ve hazır betonun yaygınlaşması Türkiye'deki mimariye günümüze kadar gelen etkileri oldu. Hem standart yapı elemanlarında, hem de çelik, alüminyum, plastik ve cam sanayinin gelişmesi giydirme cephe sistemi uygulanmasına fırsat verdi. Bütün bu gelişmeler Türkiye'de hem akıllı binaların hem de gökdelenlerin yapılmasının da önünü açtı.

Türkiye'de dünya çapında olan mimari değişimler ve farklı akımlardan bazıları geç de olsa uygulama alanı buldular. 1980'li yıllara kadar yapı pratiğinde ve tasarımında gelişmelerin yavaş olmasına karşın, 1980'li yıllarda başlayan ve günümüze kadar devam eden süreçte sayıları artan eleştirel yayınlarının ve tartışma ortamları mimari kimlik konularında bir birikim oluşmasına öncülük etti. Buna örnek olarak 1988 yılında itibaren her iki yılda bir düzenlenen Ulusal Mimarlık Sergisi ve Ödülleri verilebilir.

İnşaatına 1986 yılında başlanıp 1989 yılında tamamlanan TBMM Camii Kompleksi, parçası olduğu TBMM binasının neoklasik anlayışla inşa edilen anıtsallığından kaçınan ve son derece modern bir cami uygulamasıdır. 1957 yılında tasarımına başlanan ve ancak 1987 yılında tamamlanabilen Kocatepe Camii'nin yarattığı modern-geleneksel; laik-dindar; modern-postmodern tartışmaları, bu cami için de yapıldı; saydam kıble duvarı, minaresiz ve kubbesiz tasarımıyla bu proje olumlu veya olumsuz birçok eleştirilere maruz kaldı. Kocatepe Camii ve TBMM Camii Kompleksi de birbiriyle sürekli tartışma içinde olan iki farklı görüşün uygulamaları olarak kabul edilmektedirler. Behruz Çinici ve Can Çinici TBMM Camii Kompleksi'ni tasarımı ile 1995 yılında Ağa Han Mimarlık Ödülü'nü kazandı. Ancak Türkiye'de kentlerin en ön planda olan yapılarından camilerin mimarisinde genel olarak kayda değer gelişmeler olmadı. İstisnaları olsa da 1990'lı yıllarda da ağırlıklı olarak kalıplaşmış formlarda ve cephelerdeki cami inşaatları yapılmaya devam edildi.

Türkiye'nin ilk modern alışveriş merkezi (AVM) olması nedeniyle Galleria Ataköy Alışveriş Merkezi Türkiye mimarlık tarihinde önemli bir yapıdır. Hayati Tabanlıoğlu tarafından tasarlanan Galleria 1987 ile 1988 yılları arasında inşa edildi. Yakaladığı başarı nedeniyle önce büyük şehirlerde, sonra da ülke geneline yayılan alışveriş merkezleri inşa edilme yolunu açan yapı olması nedeniyle de ayrıca öneme sahiptir.

Bu dönemin kayda değer mimarlarının başında Merih Karaaslan gelmektedir. 1990 yılındaki 2. Ulusal Mimarlık Sergisi'nde en iyi proje ödülü aldığı Ankara'da yer alan Terasevler Sitesi projesi ve 1996 yılındaki 5. Ulusal Mimarlık Sergisi'nde en iyi yapı ödülü aldığı Kapadokya'da yer alan Peri Tower Oteli bu dönemin kayda değer projelerinin başında gelmektedir. Dönemin başka bir kayda değer uygulaması Sevinç Hadi ve Şandor Hadi tarafından İstanbul'un Teşvikiye semtinde tasarlanıp, inşaatı 1992 yılında tamamlanan Milli Reasürans Kompleksi'dir.

Yeni mimari üsluplar ve uygulamalar
1990'lı yıllardan günümüze gelen süreç hem küreselleşme nedeniyle, hem internetin yaygınlaşması ile farklı mimarların farklı stillerde denemeler yapmaya başladığı bir dönem oldu. İlk aşamada ağırlıklı olarak turizm yapılarında başlayan bu trend, sonraları diğer yapı türlerinde de yaygınlaştı. Ayrıca 1960'lı yıllardan itibaren mimarlıktan özel sektörün artan hakimiyeti bu dönemde daha da arttı.

Her ne kadar kent kimliğine direkt katkısı henüz olmadıysa da, 1950'lerde başlayıp 1980'lerin sonuna kadar yaygın olan tipik ve mimari özelliğe sahip olamayan apartman tipolojisinden farklılaşma uygulamaları da bu dönemde artmaya başladı. Bu yeni arayışlar dar ve belirli bir alanda sıkıştırılmış inşaatlar oldukları için ağırlıklı olarak cephelerde kendisini gösterdi. Bu dönemde yaygınlaşmaya başlayan toplu konut uygulamalarında da kayda değer çağdaş mimari uygulamaları pek fazla olmadı. İnşa edilen toplu konutların ağırlıklı bir kısmı birbirini tekrarlayan cephe ve plan şemalarıyla inşa edildiler.

Bu dönemde yaygınlaşmaya başlayan başka bir mimari üslup da modern cephe sistemlerinin kullanılmaya başlanması oldu. 1980'lerde başlayan ancak 1990'larda daha da gelişen inşaat sektöründe yeni cephe malzemelerin bulunabilmesi farklı cephe sistemlerine olanak verdi. Ancak bu uygulamalar düşük bir teknolojik profile sahip oldukları, yaratıcı ve özgün olmadıkları gerekçesiyle de eleştirildiler.

Şehirlerin dışında toplukonutlar ve sahillerde konut furyası
Dünyadaki sanayileşmiş ülkelerin kentlerinde yaşayanların, özellikle üst gelirlilerin, sonradan gelen göçerlere tepki olarak şehrin dışına kaçma refleksi, Türkiye'de 1980'li yıllara kadar gerçekleşmedi. Bunun nedenlerinden birisi şehrin çeperlerinde yer alan bölgelerin gecekondularla kaplanmasıydı. İkinci nedeni de 1982 yılında çıkan imar ve gecekondu affına kadar bu alanların kentsel arsa statüsünde olmamasıydı. 1982'den sonra uydu kentlerin yayılması hızlandı. Ancak bu bağlamda esas dönüm noktasını 1984 yılında çıkarılan ve döneminde gecekondu affı olarak da nitelendirilen 2981 sayılı İmar ve Gecekondu Mevzuatına Aykırı Yapılara Uygulanacak Bazı İşlemler ve 6785 Sayılı İmar Kanununun Bir Maddesinin Değiştirilmesi Hakkındaki Kanunu oluşturdu.

Bu husustaki diğer gelişme de 1981 yılında çıkarılan 2487 sayılı Toplu Konut Kanunu'''dur. Başka bir kayda değer gelişme de 1984 yılında kısaca TOKİ olarak da bilinen Toplu Konut ve Kamu Ortaklığı İdaresi'nin kurulmasıdır.

Ağırlıklı olarak özel sektör tarafından finanse edilen nostaljik mahalleler ve banliyö yerleşimleri ise 1990'lı yıllardan itibaren özellikle üst gelir grupları için popüler olmaya başladı. İstanbul'de oluşan kapalı siteler ardında yaşanan bu banliyö yerleşimlerinden ilk tanınmış olanı Kemer Country idi. Ayrıca yine 1990'lı yıllarda başlayan ve 2000'li yıllarda daha da hızlanan başka bir inşaat biçimi de parkları, peyzaj düzenlemeleri, terasları ve havuzları ile pazarlanan yüksek katlı yapılardı.

1960'larda iç turizmin gelişmeye başlamasıyla ağırlıklı olarak Ege Denizi ve Akdeniz sahillerindeki konut furyası, yapılan imar değişiklikleri ve afları yüzünden 1980'li ve 1990'lı yıllarda daha da hızlandı. Bu dönemde de yerel mimariyle veya modern mimariyle özdeşleştirilmiş kayda değer çok fazla proje inşa edilmedi. Ancak Ersen Gürsel ve Mehmet Çubuk gibi bazı mimarların başarılı turizm amaçlı proje çalışmaları oldu.

2000'li yıllardan günümüze

Özellikle 2000'li yıllardan itibaren internetin yaygınlaşmasıyla birlikte küresel bağlamda enformasyon ve sermaye akışının ivmesinin artması başta İstanbul olmak üzere Türkiye genelinde mimarlığı etkiledi. Bu değişiklikler özellikle sermayenin yoğunlaştığı İstanbul'un fiziksel ve sosyal dokusuna daha fazla etki yaptı. Bu süreç hâlen devam etmekte olup, son yıllarda Türkiye'de mimarlık alanında gelişmeler aşağıdaki gibi özetlenebilir:

Küreselleşmenin getirdiği olgulardan birisi yabancı kökenli mimarlara farklı amaçlarla farklı türlerde yapıların tasarlandırılmasıdır ki bu trend dünyada özellikle Avrupa, Ortadoğu ve Asya'daki ülkelerindeki gelişmelere paraleldir. Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yılların aksine bu dönemde yabancı mimarlar ihtiyaç duyulduklarından değil de, tercih edildiklerinden seçildiler. 2005 yılında İstanbul Büyükşehir Belediyesinin Kartal ve Büyükçekmece'de yer alan gelişme alanlarında tasarım yarışmaları açmaları ve bu yarışmaları Zaha Hadid ve Ken Yeang'ın kazanması, bundan sonraki süreçte Türkiye'de yabancı mimarların, Cumhuriyet'in ilk yıllarından farklı olarak, ülkenin mimarisine katkıda bulunmasına örnek oldular. Ayrıca eğer inşa edilirse Frank Gehry'nin İstanbul'un Tepebaşı semti için tasarladığı Suna Kıraç Kültür Merkezi de bu hususta ayrı bir örnek teşkil edecektir.

2000'li yıllardan itibaren hem yerel hem de global sermayenin taleplerini karşılayacak yeni mekanların ihtiyacı daha da arttı. Bunun en somut yansımalarından birisi İstanbul şehrinin Şişli ilçesinde yer alan Büyükdere Caddesi'nin son yıllarda gösterdiği değişimdir. Doğan Tekeli ve Sami Sisa tarafından tasarlanan İş Kuleleri, Haluk Tümay ve Ayhan Böke tarafından tasarlanan Sabancı Center, Swanke Hayden Connell Architects tarafından tasarlanan Tekfen Tower, Doğan Tekeli ve Sami Sisa tarafından tasarlanan Metrocity, Jerde Partnership ve Tabanlıoğlu Mimarlık tarafından tasarlanan Kanyon, Tabanlıoğlu Mimarlık tarafından tasarlanan Levent Loft, Emre Arolat Mimarlık ve Tabanlıoğlu Mimarlık tarafından tasarlanan Zorlu Center gibi projeler bu caddeyi Türkiye'nin en yoğun gökdelenlerinin ve en fazla A sınıfı ofislerin yer aldığı bölge haline getirdi. Bu caddede yer alan ve Türkiye'nin en yüksek binası Mart 2011'de tamamlanan ve 261 metreye yükselen ve Tabanlıoğlu Mimarlık tarafından tasarlanan Sapphire of İstanbul'dur. Ayrıca Ataşehir bölgesinde inşa edilmesi planlanan İstanbul Finans Merkezi projesinin tamamlanması halinde İstanbul'un Anadolu Yakası'nda da benzeri bir dönüşümün yaşanması ve bu yakada da birçok gökdelenin inşa edilmesi beklenmektedir.

Çağdaş Türk mimarisinde modern cami inşaatları 2000'li yıllardan sonra artmaya başladı. Bu döneme has örnekler arasında İstanbul'da yer alan ve Adnan Kazmaoğlu tarafından tasarlanan Yeşilvadi Camii; Ankara'da yer alan ve Erkut Şahinbaş tarafından tasarlanan Doğramacızade Ali Sami Paşa Camii; Nevşehir'de yer alan ve Hakkı Atamulu tarafından tasarlanan Derinkuyu Park Camii; İstanbul'da yer alan ve Hüsrev Tayla tarafından tasarlanan Şakirin Camii ve Düzce'de yer alan ve Ergün Subaşı tarafından tasarlanan Akçakoca Merkez Camii gösterilebilir.

Kamu yapılarının Türkiye mimarisine 2000'li yıllardan sonraki dönemdeki katkısı hem olumlu hem de olumsuz eleştiriler almaktadır. Bu süreçe getirilen olumsuz eleştirilerin başında bazı yeni projelerin Osmanlı veya Selçuklu mimarisinden etkilenen ancak bunu postmodern kolaycılıkla modern mimari malzemelerle harmanlayan ancak belirli bir mimari dil oluşturmayan yapılar olduğu düşüncesidir. Olumlu görülen eleştirilerin başında kamu projelerin tasarımında son yıllarda daha mimari tasarımın ağır bastığı, klasik dikdörtgen prizması ve düz cephe formasyonunda vazgeçilmesi gelmektedir.

Son yıllarda mimari form olarak dik açılı ve klasik prizma formlarının dışında, daha hareketli (eğik, boş/dolu, eğimli gibi) cephe ve form biçimlerinin kullanılması yaygınlaştı. Ayrıca tek fonksiyona sahip projeler yerine karma işlevli yapıların yapılması da son yıllarda daha da arttı. Bu dönemde birçok Türk mimar sadece Türkiye'de değil de Türkiye dışında da tasarımlar gerçekleştirdi. Bu ülkelerin başında Libya, Rusya, Azerbaycan, Kazakistan, Türkmenistan ve Balkan ülkeleri gelmektedir.

2000'li yıllardan itibaren Türkiye'de mimarlık eğitimi veren üniversitelerin sayısında artış oldu. 1990 yılında 11 eğitim kurumunda mimarlık eğitimi verilirken, 2009 yılına gelindiğinde Mimarlık Fakültesi sayısı 41'e yükseldi. Bu dönemde restorasyon çalışmalarının daha da sistematiğe kavuşması gerçekleşti. 2004 yılında gerçekleşen yasal mevzuat ile her türlü restorasyon çalışmasının projelendirilmesi şartı getirildi. Uygulamada ve ödenekte geçmiş yıllara kıyasla oldukça yüksek oranlarda artış olması olumlu bir gelişme olarak nitelendirilmesine rağmen, bu süreçte mimarların projelerdeki telif haklarını devretmeleri ve denetim yetkilerinin sınırlanması da eleştiri konusu oldu.

Cumhuriyet dönemi mimarisinin korunması

1920'lerden günümüze inşa edilmiş yapıların çoğunluğu resmî kurullar tarafından saptanıp, değerlendirilip, kültür varlığı ilan edilip koruma altına alınmadıklarından dolayı yıkılma tehdidi altındadırlar. Her ne kadar erken cumhuriyet dönemi mimarlık eserlerinin bir bölümü koruma statüsünde olsa da, bazı uzmanlar bu şekilde tarihe referanslı mimarlığı koruma eğiliminin eksik olduğu ve farklı bir yaklaşım getirilmesi gerektiğini savunmuşlardır. Bu yaklaşım değişikliğinde ilk ve en önemli adımın kültürel miras niteliği taşıyan dönemsel mimari ürünlerin daha kapsamlı bir şekilde belgelenmesidir. Ayrıca kültürel miras niteliği verilmesi kriterlerini oluşturma, buna yönelik yöntem geliştirme ve yasal statüleri gibi konularda yeterli yasal düzenleme mevcut değildir, mevcut haliyle yasal boşluklar vardır. Üçüncü unsur ise kültürel miras potensiyeli taşıyan yapıların bu nitelikleri tartışılırken veya niteliği hakkında bir uzlaşı olduğu ve yasal süreç devam ederken yok olmasına karşı etkin önlemlerin mevcut olmamasıdır. Yıkılmak istenen veya yıkılan yapılardan bazıları şunlardır:

 Türkiye'nin ilk gökdeleni olan ve Enver Tokay tarafından tasarlanan Kızılay Emek İşhanı binası Ankara Büyükşehir Belediyesi tarafından yıkılmak istenmektedir.
 Modern mimarinin kayda değer yapılarından olan ve İstanbul'un Taksim bölgesinde yer alan AKM binasıdır, bu yapının restore edilmesi yerine yıkılması da sık sık gündeme gelmiştir. 2015 yılında yıkılmış, aslına uygun olarak yapılmış yeni bina 29 Ekim 2021 tarihinde açılmıştır.
 Türkiye'de rasyonalizmin önemli örneklerinden olan Sakarya Hükümet Konağı, 1999 Gölcük depreminde oturulamaz hale geldiği gerekçesiyle yıkıldı, yerine bir kent meydanı ve yeraltı otoparkı inşa edildi.
 Doğan Tekeli, Sami Sisa ve Metin Hepgüler tarafından tasarlanan İstanbul Manifaturacılar Çarşısı, 22 Eylül 2005 tarihinde onaylanan nazım imar planı gereğince, İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve Eminönü Belediyesi tarafından yıkılmak istendi. Ancak Danıştay 6. Dairesinin verdiği red kararı, 2010 yılında Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu tarafından da onanınca, bu yıkım kararı gerçekleşmedi.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de çağdaş mimarlığın (1923-2003) önde gelen 20 eseri
 Türkiye'nin gökdelenleri
 Türkiye'de mimarlık eğitimi
 Osmanlı mimarisi
 Erken dönem Anadolu Türk mimarisi
 Bizans mimarisi

Konu ile ilgili yayınlardan seçmeler

Kaynakça

Türk mimarisi

Türkiye'de mimarlık


An Epipactis ioessa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bongiorni, De Vivo, Fori ngan Romolini. An Epipactis ioessa in nahilalakip ha genus nga Epipactis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Italy. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Epipactis

Epipactis ioessa


Bir USB hub (USB göbeği) tek bir USB kapısına birden çok USB araçlarının bağlanmasına izin veren bir araçtır. Standart bir USB göbeği bilgisayar üzerindeki USB kapısına bağlamak için bir USB kablosu ve ön yüzünde belli sayıda USB kapısı içerir. Piyasada USB çoklayıcı olarak da adlandırılır.

Bir bus powered hub (yoldan güç beslemeli göbek) ev sahibi bilgisayarın USB arayüzünden gücünü alan bir göbektir. Bu nedenle ayrıca bir güç bağlantısına ihtiyacı yoktur. Yine de birçok araç bu uygulamanın sağlayabileceğinden daha fazla güce ihtiyaç duyar ve bu çeşit göbek ile çalışmaz. Tam tersine self powered hub (kendinden güç beslemeli göbek) gücünü harici bir güç desteğinden alan bir göbektir ve bu sayede tüm kapıları tam güç verebilir. Göbeklerin pek çoğu gerek yoldan güç beslemeli gerekse kendinden güç beslemeli olarak çalışabilirler.

USB 2.0 araçlarının yüksek hızda çalışabilmeleri için araç ile PC arasındaki tüm göbeklerin USB 2.0 olması gerekmektedir.

Hub

USB hub


Frederick Charles "Freddie" Jones (født 12. september 1927, død 9. juli 2019) var en engelsk karakterskuespilller. Han medvirkede i mange forskellige film og fjernsyns-produktioner, og spillede fra 2005 Sandy Thomas i den britiske sæbeopera Emmerdale.

Opvækst og uddannelse
Jones blev født i byen Longton i Stoke-on-Trent, som søn af Ida Elizabeth (født Goodwin) og Charles Edward Jones. Han begyndte som skuespillerkarriere efter at have haft det som en hobby i flere år. Han havde på dette tidspunkt arbejdet i ti år som laboratorieassistent i et firma der fremstillede keramiske produkter. Han gik herefter på det prestigefyldte Rose Bruford College.

Karriere
Jones blev berømt for sin prisvindende rolle som Claudius i den britisk tv-serie The Caesars fra 1968.

Han indtalte den prisvindende video Sexual Encounters of the Floral Kind: Pollination. Han spiller karakteren Sandy Thomas i ITVs sæbeopera Emmerdale, hvilket han startede med i 2005. Han har optrådt i David Lynchs film Elefantmanden (1980), Dune (1984), Vilde hjerter (1990) samt den kortlivede tv-serie On The Air (1992) og kortfilmen Hotel Room (1993). Jones skabte dele af karakteren Sir i den oprindelige udgave af The Dresser af Ronald Harwood.

Privatliv
Jones blev gift med Jennifer Heselwood i 1965. Året efter fik parret deres første søn, Toby Jones, der siden blev skuespiller ligesom sin far. Parret har yderligere to sønner.

Filmografi

Film

 Accident (1967)
 Marat/Sade (1967)
 Far from the Madding Crowd (1967)
 The Bliss of Mrs. Blossom (1968)
 Otley (1968)
 Frankenstein Must Be Destroyed (1969)
 Doctor in Trouble (1970)
 Goodbye Gemini (1970)
 The Man Who Haunted Himself (1970)
 Horatio Knibbles (1971)
 Kidnapped (1971)
 Assault (1971)
 Antony and Cleopatra (1972)
 Sitting Target (1972)
 Satan er løs (1973)
 Son of Dracula (1974)
 Juggernaut (1974)
 Romance with a Double Bass (1974)
 Vampira (aka Old Dracula) (1974)
 The Satanic Rites of Dracula (1974)
 All Creatures Great and Small (1975)
 Never Too Young to Rock (1975)
 The Nativity (1978) (TV)
 Zulu Dawn (1979)
 Elefantmanden (1980)
 Murder Is Easy (1982)
 Firefox (1982)
 Og skibet sejler (1983)
 Krull (1983)
 Dune (1984)
 Firestarter (1984)
 Taran og den magiske gryde (1985)
 Young Sherlock Holmes (1985)
 Maschenka (1987)
 Consuming Passions (1988)
 How to Be Cool (1988)
 Erik the Viking (1989)
 Dark River (1990)
 Vilde hjerter (1990)
 The Last Butterfly (1992)
 The Mystery of Edwin Drood (1993)
 The Neverending Story 3: Escape from Fantasia (1994)
 Cold Comfort Farm (1995)
 Keep in a Dry Place and Away from Children (voiceover) (1997)
 The Life and Crimes of William Palmer (1998)
 David Copperfield (2000)
 House! (2000)
 The Count of Monte Cristo (2002)
 Puckoon (2002)
 Ladies in Lavender (2004)
 Caught in the Act (2008)

Tv

 Z-Cars "Pay by Results" (1963)
 Mystery and Imagination "Lost Hearts" (1966)
 Sword of Honour (1967)
 The Avengers "Who's Who???" (1967)
 The Caesars (1968)
 Nana (1968)
 Cold Comfort Farm (1968)
 Mystery and Imagination "The Tell-Tale Heart" (1968)
 The Saint "A Time To Die" (1968)
 Randall and Hopkirk (Deceased) "For the Girl Who Has Everything" (1969)
 Germinal (BBC2 tv-serie) (1970)
 Mystery and Imagination "Sweeney Todd" (1970)
 Doctor at Large (1971)
 Joe's Ark (1974)
 Romance with a Double Bass (1974)
 Fall of Eagles (1974)
 Children of the Stones (1976)
 Just William (1976)
 Space: 1999 "Journey to Where" (1976)
 Thriller (1976)
 The Ghosts of Motley Hall (1976–78)
 The Galton and Simpson Playhouse "Cheers" (1977)
 Duchess of Duke Street (1977)
 The Mayor of Casterbridge (1978)
 The Devil's Crown(1978)
 Pennies From Heaven (1978)
 In Loving Memory (Jeremiah Unsworth) (søson 1 episode 1) (1979)
 Spine Chillers (1980)
 Travelling Man episode 3 "The Watcher" tv-serie (1984)
 Silas Marner: The Weaver of Raveloe (1985)
 The Secret Diary of Adrian Mole (tv-serie) (1985)
 Bulman "Another Part of the Jungle" (1985)
 The District Nurse BBC tv-serie 3 - Dr. Emlyn Isaacs (1986)
 The Return of Sherlock Holmes "Wisteria Lodge" (1987)
 The Growing Pains of Adrian Mole (1987)
 Vanity Fair (tv-serie fra 1987) Sir Pitt Crawley
 Inspector Morse "Who Killed Harry Field?" (1991)
 On The Air (1992)
 Hotel Room (1993)
 Lovejoy "Goose Bumps" (1993)
 The Casebook of Sherlock Holmes "The Last Vampyre" (1993)
 Cold Comfort Farm (1995)
 Neverwhere (1996)
 The Passion (1999)
 The League of Gentlemen Christmas Special (2000)
 Små og store synder (originaltitel Heartbeat, "Old Masters" (2001)
 Midsomer Murders "The Maid in Splendour" (2004)
 Casanova (2005)
 Emmerdale (2005-nu)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Storbritannien
Personer fra Stoke-on-Trent

Freddie Jones


Adverbialkasus er i grammatik anvendelsen af kasus ved substantiver til at udtrykke noget adverbielt, fx tidsangivelser.

På tysk anvendes akkusativ ved bestemt tidsangivelse: Er hat den ganzen Tag gearbeitet = han har arbejdet hele dagen.

På tysk anvendes genitiv ved ubestemt tidsangivelse: Eines Tages wird die Wahrheit an den Tag kommen = en dag kommer sandheden for en dag.

Deskriptiv genitiv på tysk:  Frohen Mutes sein = være ved godt mod.

I nogle sprog med mange kasus er der kasus, der angiver adverbielle forhold, som på andre sprog udtrykkes ved præpositionsled. Det kan være tids- og stedsangivelser, retningsangivelser og årsagssammenhænge. I det fuldt gennemførte kasussprog kan alt udtrykkes uden brug af præpositioner.

Adverbialkasus kendes især fra sprog som de finsk-ugriske sprog.

Eksempler på rene adverbialkasus: delativ, distributiv, kausalis, kausativ, lativ, multiplikativ, oppositiv, prolativ, situativ, sublativ, superessiv, temporalis.

Grammatik
Kasus

Adverbialkasus


Hi Infidelity ist das neunte Studioalbum der amerikanischen Rockband REO Speedwagon und wurde am 21. November 1980 veröffentlicht. Es ist das kommerziell erfolgreichste Album der Band und verkaufte sich bis heute mehr als zehn Millionen Mal (alleine in den Vereinigten Staaten über neun Millionen Mal) und wurde 1982 für einen Grammy in der Kategorie Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal nominiert. Das Albumcover wurde von John Kosh gestaltet.

Titelliste

 Don't Let Him Go (Cronin) – 3:47
 Keep On Loving You (Cronin) – 3:22
 Follow My Heart (Richrath, Tom Kelly) – 3:50
 In Your Letter (Richrath) – 3:18
 Take It on the Run (Richrath) – 3:59
 Tough Guys (Cronin) – 3:50
 Out of Season (Cronin, Kelly) – 3:07
 Shakin' It Loose (Richrath) – 2:25
 Someone Tonight (Hall) – 2:40
 I Wish You Were There (Cronin) – 4:28

Charts
Hi Infidelity ist bis heute das kommerziell erfolgreichste Album von REO Speedwagon. In den Vereinigten Staaten stieg das Album bis auf Platz 1, erreichte am 2. Februar 1981 Platin-Status und hat sich insgesamt über neun Millionen Mal verkauft. Das Lied Keep On Loving You erreichte ebenfalls Platz 1 der Charts und erreichte am 17. April 1989 Platin-Status.

In Kanada stieg das Album bis auf Platz 4 und hielt sich 39 Wochen in den Charts. Eine weitere Top-10-Platzierung erreichte das Album mit Platz 7 in den Niederlanden, wo es sich insgesamt 24 Wochen in den Charts hielt. Des Weiteren platzierte sich Hi Infidelity in Schweden auf Platz 25, in Norwegen auf Platz 17 und in Neuseeland auf Platz 34.

Rezeption
Stephen Thomas Erlewine von Allmusic bewertete das Album 4,5 von 5 Sternen. Die Band habe den Erfolg verdient, da sie sich auf ihren Touren durch die Vereinigten Staaten über Jahre eine große Zuhörerschaft aufgebaut habe. Hi Infidelity sei nicht eine bloße Zusammenfassung der musikalischen Stärke der Band, sondern auch eine Vereinnahmung dessen, was den Stadionrock ausmache. Erlewine hebt im Besonderen die Lieder Keep On Loving You und Take It on the Run hervor. Was das Album ausmache sei aber, dass die anderen Lieder ebenfalls gut seien und den genannten in nichts nach stünden.

Weblinks

Einzelnachweise

Album (Rock)
Album 1980
Nummer-eins-Album
Diamant-Album (Vereinigte Staaten)

Hi Infidelity


Fridolin Stier (Karsee, 20. siječnja 1902. - Tübingen, 2 ožujka 1981.) bio je njemački katolički teolog. Široj publici postao je poznat po prijevodu Novoga zavjeta na njemački koji je objavljen nakon njegove smrti, a koji se strogo pridržava izvornog grčkog teksta i ne pokušava izgladiti stilske osobitosti. To je dovelo do vrlo neobičnih rezultata u smislu sintakse i izbora riječi.

Život
Fridolin Stier je odrastao kao prvorođenac od osmero braće i sestara na seoskom imanju svojih roditelja (Oberhof, Karsee/Allgäu) te je, nakon završetka srednje škole u Rottweilu, studirao katoličku teologiju i orijentalne jezike, od sanskrta do etiopskog, u Tübingenu od 1922. do 1926. Za svećenika je zaređen 1927., doktorirao je 1932. nakon specijalizacije u Rimu.

Već je 1933. bio zamjenik voditelja katedre za Stari zavjet na Sveučilištu u Tübingenu, a 1937. je habilitirao kao teolog. U veljači 1937. je, kao i drugi nakon habilitacije, morao otići u predavački kamp u blizini Rudolstadta, gdje se sprijateljio s Carlom Friedrichom von Weizsäckerom. Tijekom Drugog svjetskog rata Stier je počeo studirati medicinu te je bio profesor Starog zavjeta od 1946. do 1954. godine. Iz biografskih razloga - kao katolički svećenik u celibatu koji je Mechtildu Stier (1946.-1971.) priznao svojom kćeri - opozvano mu je dopuštenje da poučava u Crkvi. Stier je nastavio raditi kao počasni profesor na Filozofskom fakultetu.

Osim prijevoda Evanđelja po Marku (München, 1965.), Stier je objavio 50-ak opsežnih djela o Starom i Novom zavjetu i srodnim disciplinama, starim jezicima i njemačkim pjesnicima, uključujući i Oče naš za djecu. Njegova razmišljanja i iskustva iz 1960-ih i 1970-ih zabilježena su u obliku dnevnika. Prvi tom Vielleicht ist irgendwo Tag pojavio se 1981., nakon njegove smrti. Bilješke daju uvid u Stierov teološki i filozofski način razmišljanja, ali i njegovu osobnu borbu s Bogom i suočavanje s iznenadnom smrću njegove kćeri. Godine 1996. papa Ivan Pavao II. je, tijekom opće audijencije, primio knjigu Vielleicht ist irgendwo Tag. Zahvalio je na daru "kao izrazu iskrenog poštovanja" i napisao u pismu da će mu uspomena na Fridolina Stiera biti ugodna obveza.

Njegov prevoditeljski rad karakterizira veliko poštovanje prema riječi i duhu "jezika koji se prevodi i jezika na koji se prevodi". "U ime riječi, vjernost nalaže biti precizan s riječima". U njegovim se dnevnicima iznova pojavljuje problem kako jezik može razumjeti svoj predmet – osobito kada pokušava govoriti o samom sebi.

Osnovni motiv njegova razmišljanja su pitanja zla (usp. Teodiceja) kao i suglasnost sa svemoći, svedobrom i sveznanjem Božjim.

Radovi (izbor)

 Gott und sein Engel im Alten Testament, 1934
 Messias, Menschensohn und Gottesreich in den Bilderreden des Äthiopischen Henoch. Ein religionsgeschichtlicher Versuch zur Nachgeschichte der alttestamentlichen Heilserwartung und zur Vorgeschichte der neutestamentlichen Eschatologie (Habilitationsschrift, unveröffentlicht)
 Kleine Bibelkunde mit Merkreimen (I. Altes Testament), 1952
 Das Buch Ijob hebräisch und deutsch. Übertragen, ausgelegt und mit Text- und Sacherläuterungen versehen, 1954
 Claude Tresmontant, Biblisches Denken und hellenische Überlieferung, aus dem Französischen übertragen von F.S., 1955
 Geschichte Gottes mit dem Menschen, 1959
 Übersetzungen in: Prophetengebetbuch, herausgegeben von Sibylla Zenker, 1965
 Die gesprochene Schrift. Psalmen. Neu übersetzt von F.S., Schallplatte 1965
 HAP Grieshaber, Kreuzweg (über Geschichte und Sinn des Kreuzwegs, von F.S.), 1967
 Vorwort zu: Priesteramt in der Krise, 1969
 Die Geschichte einer Tagung. Das Gottesbild des Alten Testaments, in: Bibel und Kirche 4 (1973) 110-114
 Vorwort zu: Heinrich Heine, Die Wallfahrt nach Kevelaer, 1975
 Mitarbeit an der Einheitsübersetzung des Alten Testaments, 1980
 Vielleicht ist irgendwo Tag, Aufzeichnungen. F.H. Kerle Verlag Freiburg 1981, ISBN 3-600-30059-8.
 An der Wurzel der Berge. Aufzeichnungen II. Aus dem Nachlaß herausgegeben von Karl Heinz Seidl, 1984. Verlag Herder Freiburg i.Br., ISBN 3-451-20222-0.
 Das Neue Testament. Übersetzt von Fridolin Stier. Aus dem Nachlaß herausgegeben von Eleonore Beck, Gabriele Miller und Eugen Sitarz. Kösel-Verlag, München 1989, ISBN 3-466-20315-5 und Patmos-Verlag, Düsseldorf 1989, ISBN 3-491-77779-8.
 Für helle und dunkle Tage. Texte aus dem Alten Testament; übersetzt von Fridolin Stier, geordnet und herausgegeben von Eleonore Beck und Gabriele Miller, 1994.
 Mit Psalmen beten/ Psalmenübersetzung von Fridolin Stier. Aus dem Nachlass herausgegeben von. Eleonore Beck. Stuttgart Verl. Kath. Bibelwerk, 2001, ISBN 3-460-32050-8.

Izvori

Njemački teolozi

Fridolin Stier


Il existe plusieurs routes ayant comme numéro 637 dans le monde.

 Route régionale 637 en Finlande
 Route nationale 637 en France

Route 637