Karesi Beyliği, Karesioğulları Beyliği, Karasi Beyliği veya Karasioğulları Beyliği, Anadolu Selçuklu Devleti'nin gerilemesinden sonra Oğuz boyları tarafından Balıkesir-Çanakkale ve Bergama yöresinde kurulan Anadolu Türk beyliğidir. Eşrefoğulları'ndan sonra en kısa hüküm süren beyliktir. Bu yöredeki ilk Türk devletidir.

Karesi Beyliği, komşusu olan Osmanoğulları Beyliği'nin genişlemesiyle bu beyliğe katılmıştır. Böylece Osmanlı hakimiyetine katılan ilk beylik olmuştur. İlerleyen dönemlerde Osmanlı Devleti içinde bu bölgede Karesi Sancağı kurulmuştur. Karesi beylerinin ve ileri gelen şahıslarının, Osmanoğullarının egemenliği altına girmelerini takiben, Osmanlı Devleti'nin Rumeli topraklarında yayılmasında büyük katkıları olmuştur. Balıkesir ili Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarına kadar idari taksimatta Karesi ismini taşımıştır.

Etimolojisi
Arap kaynakları, bu beyliğe "Memleket-i Akirus" demektedir. Bu yüzden Akirus kelimesinden çıkmış olabileceği de ileri sürülmektedir. Akirus "Achirus" İslam öncesi bu toprakların adlarından biridir.

14. yüzyılın başında Batı Anadolu'nun Türk Beylikleri tarafından nasıl paylaşıldığını kaydeden Bizanslı tarihçi Nikiforos Grigoras'a göre Lidya ve Eolya'dan başlayarak Helespont (Çanakkale) ile sınırlanan Misya topraklarında Kalames ve onun oğlu Karasis hüküm sürmekteydi. Kantakuzenos'un eserinde ise Kalames'in oğlu Karasis'in hissesine Lidya'ya kadar olan Misya topraklarının düştüğü ve buraya Karasia denildiği belirtilmektedir.

Tarihi

Kuruluşu
Anadolu Selçuklu Devleti zamanında Oğuz boyları, Anadolu'nun batısına yerleşmişler ve buralarda Uç Beylikleri kurmuştur. Uç Beyliklerinin görevi ise Anadolu Selçuklu Devleti sınırını korumaktır. Marmara sahilleri, Çanakkale bölgesi, Edremit Körfezi, Kizikos ile sınırlandırılan bu bölgeye, Anadolu Selçuklu Devleti'nin önemli komutanlarından Karesi Bey (Kara İsa), babası Kalem Bey ve Germiyanoğlu Yakup Bey, beraberinde büyük bir Türkmen grubu ile gelmiştir. Balıkesir ve çevresinin alınmasında Germiyanoğullarının katkısı olmuştur. Karesi Bey muhtemelen 1296-1297 yıllarında Erdek, Biga, Edremit, Bergama, Çanakkale hariç Balıkesir merkez olmak üzere büyük Misya sahasını Germiyan kuvvetlerinin desteğiyle ele geçirdiler. Karesi Bey, Anadolu Selçuklu Devleti'nde Marmara ve Ege kıyılıarının yönetiminden sorumlu bir uç beyi olduğu için kendisine Sahiller Emiri anlamına gelen Emir-ül Savahil unvanı verilmiştir. Karesi Bey'in soyu, Danişmendlilerin kurucusu olan Danişmend Gazi'den gelmektedir. Anadolu Selçuklu Devleti'nin yıkılmasından önce diğer Uç Beyleri gibi Karesi Bey de Batı Anadolu'daki Büyük ve Küçük Misya'da bağımsızlığını ilan ederek, bölgede Karesi Beyliği'ni kurmuştur. Karesi Beyliği'nin kuruluş tarihi tam olarak bilinmemekle birlikte 1296 ile 1300 yılları arasıdır. Fakat Anadolu Selçuklu Devleti'ne bağlı uç beylerinin büyük çoğunluğu 1299 yılında bağımsızlıklarını ilan ettikleri için Karesi Beyliği'nin kuruluş tarihi 1299 yılı kabul edilmektedir.

Karesi Bey dönemi
Bizans İmparatoru II. Andronikos, Batı Anadolu'daki Türk yayılmasını önlemek için Alanlar ile işbirliği yapmıştır. 1300 yılında oğlu IX. Mihail komutasındaki Bizans-Alan kuvvetleri, Manisa'daki Gediz Nehri civarında karargâh kurmuşlardır. Karesi orduları ile savaşan Bizans-Alan kuvvetleri başarısız olmuş, Alanlar geri çekilip savaşı bırakmışlardır. 1301-1302 yıllarında topraklarını savunamayan II. Andronikos, paralı asker olarak kiraladıkları adamları Karesi Türkmenleri üzerine salmıştır. 1304 Ocak ayının ilk günlerinde Bizans İmparatorluğu, Katalan Paralı Asker Birliği adlı bir askeri birlik kiralayıp bu askerleri Kizikos bölgesine göndermiş ve bu bölgenin altı mil ötesinde bir su kenarında eşleri ve çocukları ile yaşayan, Edincik bölgesine yerleşmek isteyen bir Türk boyunu katletmiştir. Katalanların ani hücumuna uğrayan Türkler, beş bine yakın kayıp vermiştir. Katalanlar, on yaşın üzerinde bütün erkekleri öldürmüş, bölgeyi yakıp yıkmıştır. Bu yüzden Karesi Beyliği, 1302-1308 tarihleri arasında bir durgunluk dönemi yaşamıştır.

İlhanlı Devleti veziri Emir Çoban, Anadolu'ya teftişe geldiğinde Ulubey makamında bulunan Germiyanoğulları Beyi Yakup Bey kendine bağlı beyler ile birlikte Emir Çoban'ın makamına giderek bağlılıklarını arz etmişlerdir. Bu beylerin arasında Karesi Bey de vardır.

Anadolu Selçuklu Devleti'nde Sarı Saltuk ismindeki bir reis kumandasında, 10.000 ile 20.000 arası nüfusları olan Batıni mezhebindeki bir Türkmen aşireti, Sinop sahillerinden gemilere binerek önce Kırım'a oradan da Aktav Tatarlarının reisi Şehzade Nogay'ın emri ile Rumeli'deki Dobruca (Dobriçe) bölgesine ve 1264 yılında Kiligria-Romanya'ya geçmişler ve oralara yerleşmişlerdir. Hoca Ahmet Yesevi'nin halifelerinden biri olan Sarı Saltuk, Hacı Bektaş-ı Veli'ye yardım için gönderilmiştir. Sarı Saltuk'un 1280-1281'de Babadağ'da ölmesi üzerine, daha fazla Bulgar ve Rumların baskısına dayanamayan Türkmenlerin bir kısmı 1306 yılında Ece Halil adlı bir reisin emrinde gemilere binip Trakya üzerinden Çanakkale-Lapseki Yöresi'ne geçmiştir. Bütün eşya ve hayvanatıyla bu topraklara gelen Türmenler, Karesi Bey tarafından iyi karşılanarak Karesi ve havalisinde iskan edilmişler ve beyliğin topraklarının değişik bölgelerine ve özellikle Kaz Dağı'nın kuzey eteklerine Dağobası ve Evciler bölgesine yerleşmişlerdir. Bu Türkmenlerin önemli bir kısmı da bugün Havran'a bağlı Sarnıçköy'nü yurt tutmuşlardır. Bu halk Şamanist inancına göre kutsal sayılan Kaz'ın adını da İda Dağı'na vermişlerdir. Karesi topraklarına yerleşen Türkmenler, bölgedeki Türk nüfus ve kuvvetleri artmıştır. Karesi Bey, kendi ismiyle anılan Beyliğinin sınırlarını, Bizans İmparatorluğu'nun zayıflığından ve beraberinde bulunan Ece Halil'in adamlarından faydalanarak daha da genişletmiştir. Ayrıca İç Anadolu'da Moğolların saldırılarından kaçan Türk boyları da Karesi Beyliği'ne sığınmıştır. Bu boylar arasında Çepni boyları da mevcuttur.

1308 yılında Bayramiç ve Ezine çevresinde bir Türkmen Prensliği kurulmuş fakat bu Beylik aynı yılda Karesi Beyliği'ne bağlanmıştır.

Karesi Bey, 1330 yılından önce ölmüştür. Tam ölüm tarihi bilinmemektedir. Karesi Bey ölünce onun için bir türbe yapılmıştır. Karesi Bey'den sonra Beyliğin başına Aclan Bey geçmiştir. Aclan Bey zamanında, Osmanoğulları Beyliği ile iyi ilişkiler kurulmuştur. Hacı İlbey, Aclan Bey'in vezirliği hizmetinde bulunmuştur. Yine de Aclan Bey'in kimliği netlik kazanmamış, Demirhan Bey veya Yahşi Bey olduğu ileri sürülmüştür.

Donanma
Karesi Beyliği, kara ordusu yanında önemli derecede etkin bir donanmaya da sahipti. Balıkesir beyi Demirhan, denizde Rumlarla pek çok savaş yapmıştı. "Gemileri denizde rüzgârın önünde sanki uçarak gider, şehirler o gemilerden titrerdi". Gerçekten de Demirhan Bey'in yaptığı akınlarda ne derecede etkili olduğu; Bizans imparatoru II. Andronikos'un bizzat onunla görüşerek, bir saldırmazlık anlaşması yapmasından anlaşılmaktadır.

Beyliğin bölünmesi ve yıkılışı
Demirhan Bey geçmiştir. Aclan Bey'in ikinci oğlu Yahşi Bey ise Bergama'nın yöneticisi olmuştur. Aclan Bey'in küçük oğlu Dursun Bey ise Bursa'da Orhan Gazi yanında bulunmuştur. 1333 yılında seyyah İbn Battuta, Balıkesir'i ziyaret etmiştir. Karesi Beyi, hem Marmara hem de Ege sahillerine kıyısı olan beyliğinde büyük bir donanma kurarak Rumeli'ye iki kere sefer düzenlemiştir. Karesi Beyin (hangi hükümdarın olduğu belirsiz, büyük ihtimal Yahşi Bey) ilk deniz seferi 1331 tarihinde 70 tekne ile Akdeniz'den Ferres'e (Ferecik, veya Kara Feriye) düzenlediği seferdir. İkinci deniz seferi ise 1333 tarihinde 60 tekne ile Akdeniz'den Aynaroz Yarımdası'na düzenlediği seferidir. Bu yıllarda Karesi Beyliği, deniz gücü bakımından komşusu olan Osmanoğulları Beyliği'nden daha güçlüdür. Demirhan Bey halkına kötü davranmıştır. Bu durumdan şikayetçi olan halk ve beyliğin ileri gelenleri; Bursa'daki Dursun Bey'i davet etmiştirler. 1345 yılında Orhan Gazi ile birlikte gelen Dursun Bey, Bergama kalesine sığınan abisi Demirhan Bey tarafından öldürülmüştür. Bu duruma çok üzülen Orhan Gazi, halkın ve ileri gelenlerin de isteği üzerine 1361 yılında Karesi Beyliği topraklarını Osmanlı topraklarına katmıştır.

Beyliğin yıkılışından sonra
Karesi Beyliği'nin tarih sahnesinden çekilişi ve yerini henüz devlet olma aşamasında bulunan Osmanlı Beyliği'ne bırakışı, ileride güçlü bir devlet hâline gelecek olan Osmanlılar için askeri ve siyasi genişleme açısından önemli bir adım olmuştur. Orhan Bey'in oğlu Süleyman Paşa, Rumeli'ye geçişim gerek hazırlık döneminde gerekse icraat sırasında Karasi ümerâsının yardım ve desteklerini gördü. Yeni fethedilen Rumeli topraklarını Türkleştirmek için Anadolu'dan getirilen Türk nüfusu arasında Karasi ilinden gelenler, Gelibolu yarımadasına yerleştirildiler Yıldırım Bayezid, Saruhanoğulları Beyliği'ni 1390'da ele geçirdikten sonra Saruhan ve Karasi vilayetlerini birleştirerek oğlu Ertuğrul'a verdi. Daha sonraysa Bayezid'in oğullarından İsa Bey, Karasi Vilayeti'ne tayin edildi. Karesi Beyliği, Ankara Savaşı sonrasında Timur'un kendilerine bağımsızlık verdiği öteki beylikler gibi yeniden bir canlanma dönemi yaşamadı. Bununla beraber Karasi adı Osmanlı idaresi altıda varlığını uzun süre korudu ve 1393'te kurulan Anadolu Beylerbeyliği'ne bağlı sancaklardan biri oldu.

Kitabeler
Karesi Beyliği'ne ait, Tokat Müzesi'nde bulunan Kutlu Melek ve Mustafa Çelebi'ye ait iki mezar taşı dışında herhangi bir kitabe bulunamamıştır.

Jeneolojik açıdan değer taşıyan Kutlu Melek ve Mustafa Çelebi'ye ait olan bu kitabelerde yer alan şecereye göre, Karesi Beyliği sülalesi, 11. yüzyılda kurulmuş bir Türkmen beyliği olan Danişmendlilere dayanmaktadır. Bu kitabe haricinde, Karesi Beyliği sülalesin Danişmendlilere dayandığını gösteren başka bir kaynak yoktur. Adı geçen kitabeler, ilk olarak İsmail Hakkı Uzunçarşılı tarafından yayımlanmıştır. Karesi Beyliği zamanından kalma en eski kitabe 1300 tarihli (Hicri 700) olup Hakimzade veya Kurşunlu Camii'n kurucusu Mevlâna Yusuf Sinan'ın mezar taşıdır. Baş taşın iç tarafında şöyle yazmaktadır:
Kâle'n-Nebiyyü aleyhisselam el-müminûne lâyemûtûn. Nukıle min dari'l-fenâ ilâ daril-bakâ.
Baş taşın dış tarafında şöyle yazmaktadır:
Tuviffiye el-merhûm el-mağfur el-âlim el-âmil Mevlâna Yusuf Sinan bin Habîb el-Kâdi bi İbn-i Hakîm fi'ş-şehri cemâziye'l-âhir sene seb'a miye.

Karesi Beyliği'nin toprakları
Bugünkü Balıkesir Vilayeti'nden;

 1. Balıkesir (Karesi-Altıeylül)
 2. Dursunbey
 3. Edremit
 4. Susurluk
 5. Burhaniye
 6. Ayvalık
 7. Gömeç
 8. Gönen
 9. Sındırgı
 10. Savaştepe

 11. Bigadiç
 12. Kepsut
 13. İvrindi
 14. Manyas
 15. Bandırma
 16. Erdek
 17. Havran
 18. Balya

Bugünkü Çanakkale Vilayeti'nden;

 19. Ezine
 20. Ayvacık
 21. Bayramiç

 22. Çan
 23. Yenice
 24. Çanakkale

Bugünkü İzmir Vilayeti'nden;
 25. Bergama
 26. Kınık
 27. Dikili
Bugünkü Manisa Vilayeti'nden;

 28. Soma
 29. Akhisar
 30. Kırkağaç

Beyler

1299
1361

Karesi Beyliği


Pirazin je heterociklički aromatski organski spoj kemijske formule C4H4N2. To je simetrična molekula. Pirazin je manje bazičan od piridina, piridazina i pirimidina. Pirazin i razni alkilpirazini spojevi su okusa i arome koji se nalaze u pečenim proizvodima. Pronađeno je da tetrametilpirazin (poznat i kao ligustrazin) uklanja anion superoksida i smanjuje proizvodnju dušikovog oksida u ljudskim polimorfonuklearnim leukocitima.

Azinska bojila

Azinska bojila imaju pirazinski prsten koji kondenziran s aromatskim jezgrama daje kromofor, fenazin. Supstitucijom amino-grupa i hidroksi-grupa u aromatske jezgre u p-položaju prema N-atomu u prstenu dobivaju se bojila. Prvo sintetičko bojilo koje se proizvodilo za komercijalne potrebe spada u ovu grupu. To je mauvein, što ga je pripremio 1856. W. H. Perkin oksidacijom sirovog anilina (koji je sadržavao smjesu izomernih toluidina) natrijevim dikromatom u hladnoj razrijeđenoj sumpornoj kiselini. Danas se više ne upotrebljava.

Bezbojni ili slabo obojeni azinski spojevi s kiselinama tvore snažno obojene soli. Azinska su bojila bazna bojila koja proteinska vlakna bojaju direktno a pamuk tek nakon močenja taninom. Daju obojenja crvena, modra i ljubičasta. Iz ove je grupe tehnički važan safranin T, C.I. 50240, koji se priprema djelovanjem natrijeva nitrita na orto-toluidin-hidroklorid, redukcijom nastalog aminoazotoluena željeznom piljevinom i oksidacijom natrijevim bikromatom uz dodatak anilina, sve u jednom slijedu bez izolacije intermedijara. Spomenuti treba iz ove grupe i Wollechtblau BL, C.I. 50315, koji se dobiva kondenzacijom l,3-dianilino-naftalin-8-sulfonske kiseline s 4-aminodifenilamin-2-sulfonskom kiselinom i naknadnom oksidacijom; upotrebljavaju se i neka druga slično građena bojila.

U ovu grupu spadaju također nigrozini i indulini. To su ljubičasta do modrocrna bojila koja nastaju kondenzacijom nitrobenzena ili aminoazobenzena s anilinom i anilinklorhidratom. Upotrebljavaju se za bojenje papira, kože, plastičnih masa, zatim u proizvodnji hektografskih masa, laštila za kožu i grafičkih boja. Takav je produkt na primjer Indulinbase NF, C.I. 50400; priprema se kratkim grijanjem p-aminoazobenzena sa smjesom anilina i hidroklorida anilina. Iz anilina i hidroklorida anilina uz nitrobenzen priprema se grijanjem na 180 - 200 °C u prisutnosti bakarnih soli; Nigrosinbase N, C.I. 50415, bojilo netopljivo u vodi, a topljivo u uljima, mastima i mnogim otapalima. Iz ovog se bojila nakon sulfuriranja i prevođenja sulfonskih grupa u natrijeve soli priprema u vodi topljivi Nigrosin GF (Indulin WL), C.I. 50420.

U ovu grupu bojila spada i postojano anilinsko crnilo, C.I. 50440, koje nastaje oksidacijom anilina na vlaknu u prisutnosti bakarnih ili vanadijevih soli kao katalizatora. Kao sredstvo za oksidaciju upotrebljava se najčešće kalijev dikromat ili kalijev klorat.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Pigmenti

Pirazin


Resusci Anne, også kendt som Rescue Anne, er en trainingsdukke til kardiopulmonal genoplivning (tidligere ofte benævnt mund-til-mund-metode), der er udviklet af Laerdal Medical i Stavanger. Resusci Anne blev lanceret første gang i 1960, og ansigtet blev derefter modelleret af billedhuggeren Emma Matthiasen. Dukken er siden blevet forfinet mange gange og findes i dag i flere forskellige varianter, fra den helt enkle til teknisk avancerede udgaver.

Trainingsdukken har normal menneskestørrelse og bærer udseende af en ung kvinde. Ansigtet er dannet efter indtryk af dødsmasken til en ukendt pige fundet livløs i floden Seinen i Paris i slutningen af 1800-tallet.

Noter
Artiklen er oversat fra den norsksprogede Wikipedia

Lægevidenskab

Resusci Anne


Aktin, yuvarlak şekilli, yapısal bir protein. Heliks şeklinde polimerize olarak mikrofilament olarak da bilinen aktin filamentlerini oluşturur. Aktin filamentleri hücresel iskeleti oluşturur- ökaryotik hücrelerde, üç boyutlu, hücreyi boydan boya saran ağ. Aktin filamentleri hücreye mekanik destek sağlar, hücrenin şeklini belirler, hücrenin hareket etmesine olanak sağlar (aktinden oluşan lamellipodia, filopod ve psödopod gibi yapılar aracılığıyla); bazı tip hücrelerarası bariyerlerin oluşumunda, sitoplazma akıntısında ve hücre bölünmesi sırasında hücrenin ekvatorunda boğum oluşmasında rol alırlar. Kas hücrelerinde, miyozin adlı proteinle birlikte, kasılma eyleminin gerçekleştirilmesinde asli bir rol alırlar.

Hücre sitoplazmasinda aktin genellikle ATP'ye bağlı olarak bulunur, ama ADP'ye bağlanması da mümkündür. ATP-aktin kompleksleri aktin filamenti oluşumunda daha hızlı polimerize olurken daha yavaş depolimerize olurlar. ADP-aktin kompleksleri için durum tam tersidir.

Aktin ökaryotik hücrelerdeki en yaygın olarak bulunan proteinlerden biridir ve hücre içi konsantrasyonu genelde 100 µM'dan fazladır. Aktin, evrimsel olarak, türler arasında en iyi korunmuş proteinlerden biridir. Alg ve insan hücresindeki aktin proteinler aminoasit içeriği ve dizilimi açısından birbirlerinden %5'ten daha az farklılık göstermektedirler.

Tarihçe

Aktin ilk kez 1887 yılında W.D. Halliburton tarafından deneysel olarak incelenmiştir. Halliburton kastan miyozin preparatlarını pıhtılaştıran bir protein izole etmiş, buna "miyozin-fermenti" adını vermiştir. Bununla birlikte Halliburton bulgularını daha ileri bir şekilde tanımlayamamış, bu sebeple de aktinin keşfi genellikle onun yerine Macaristan'nın Szeged Üniversitesi'ndeki Albert Szent-Györgyi'nin laboratuvarında çalışan genç biyokimyacı Brúnó F. Straub'a ithaf edilir.

1942'de Straub kas proteini çıkarmak için yeni bir teknik geliştirmiş ve bu teknik onun önemli miktarda nispeten saf aktin çıkarabilmesine olanak sağlamıştır. Straub'un kullandığı metot temelde bugün laboratuvarlarda kullanılan metotla aynıdır. Szent-Gyorgyi daha önceden yavaş kas ekstraksiyonları tarafından üretilen miyozinin daha viskoz formunu 'aktifleştirilmiş' miyozin olarak tanımlamıştı ve Straub'un proteini bu aktifleştirici etkinin kaynağı olduğu için 'aktin' olarak anılmıştı. II. Dünya Savaşı sebebiyle Szent-Gyorgyi ve Straub'un çalışmalarını Batılı bilimsel dergilerde yayımlamaları mümkün değildi ve husus Batıda ancak 1945 yılında, Acta Physiologica Scandinavica'ya ek olarak basıldığında tanındı.

Notlar ve kaynakça

Ayrıca bakınız
 MreB
 Miyozin

Dış bağlantılar

Hücre biyolojisi
Yapısal proteinler

Aktin


Die Steuerburg ist eine abgegangene Niederungsburg in der Gemarkung Gräveneck, einem Ortsteil der Gemeinde Weinbach, im Landkreis Limburg-Weilburg (Hessen).

Die Burg wurde 1381 von Landgraf Hermann II. von Hessen, Graf Ruprecht VII. von Nassau-Sonnenberg, der 1381 von König Wenzel zum Landvogt der Wetterau ernannt worden war, und den Grafen von Solms, Johann II. von Limburg und Dietrich III. von Runkel als Belagerungsburg gegen die Burg Neu-Elkerhausen errichtet. Deren Herren waren zahlreicher Raubüberfälle bezichtigt worden und sollten dafür bestraft werden.  Nach Beendigung der Belagerung sollte die Steuerburg wieder abgebrochen werden.

Die Herren von Elkerhausen wurden in dieser Auseinandersetzung vom Pfalzgrafen Ruprecht I. bei Rhein und den Grafen Wilhelm II. und Dieter VIII. von Katzenelnbogen, Simon III. und Johann IV. von Sponheim und Johann I. von Nassau-Dillenburg unterstützt.

Es gelang den Herren von Elkerhausen jedoch, die Steuerburg bereits im Jahr 1382, dem Jahr nach ihrem Bau, durch Brandstiftung zu zerstören. Sie wurde nicht wieder aufgebaut, und es gelang den Belagerern nicht, die Burg der missliebigen Elkerhausener zu zerstören.

1395 wurde unter Graf Philipp I. von Nassau und dessen Verbündeten erneut eine Trutzburg gegenüber der Burg Neu-Elkerhausen errichtet, die Burg Gräveneck, und im folgenden Jahr wurde das Raubritternest erobert und zerstört.

Anmerkungen und Einzelnachweise

Literatur
 Ingrid Krupp: Die Geschichte der Herren von Elkerhausen und ihrer Burgen,. in: Mitteilungen des Oberhessischen Geschichtsvereins Gießen, Bd. 67, Gießen, 1982, S. 9–94
 Ingrid Krupp: Die Geschichte der Herren von Elkerhausen und ihrer Burgen, in: das münster, Zeitschrift für christliche Kunst und Kunstwissenschaft, Heft 3, München/Zürich, 1982, S. 250 ff

Weblinks

 Webseite der Gemeinde Weinbach

Ehemalige Burganlage im Landkreis Limburg-Weilburg
Erbaut in den 1380er Jahren
Niederungsburg im Landkreis Limburg-Weilburg
Bauwerk in Weinbach
Burg in Europa

Steuerburg (Gräveneck)


An Masdevallia dynastes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Masdevallia dynastes in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Masdevallia

Masdevallia dynastes


Ewa Andrzejewska (født 18. Januar 1992 i Gdańsk, Polen) er en kvindelig polsk håndboldspiller, som spiller for Kram Start Elblag og det polske håndboldlandshold.

Hun deltog under EM i håndbold 2016 i Sverige.

Referencer

Håndboldspillere fra Polen

Ewa Urtnowska


A Walk in the Woods: Rediscovering America on the Appalachian Trail is a 1998 travel book by the writer Bill Bryson, chronicling his attempt to thru-hike the Appalachian Trail during the spring and summer of 1996. For much of his journey, Bryson was accompanied by his friend Matt Angerer (pseudonymously called 'Stephen Katz' in the book), who had previously appeared in Bryson's 1991 book Neither Here nor There: Travels in Europe.

Written in a comic style, the book mixes accounts of Bryson's walk with broader discussions about the Trail's history, and the sociology, ecology, conservation status and people of the places Bryson walked through.

Plot
The book starts with Bryson explaining his curiosity about the Appalachian Trail near his house. He and his old friend Stephen Katz start hiking the trail from Georgia in the South, and stumble in the beginning with the difficulties of getting used to their equipment; Bryson also soon realizes how difficult it is to travel with his friend, who is a crude, overweight recovering alcoholic, and even less prepared for the ordeal than he is. Overburdened, they soon discard much extra food and equipment to lighten their loads.

After hiking for what seemed to him a large distance, they realize they have still barely begun while in Gatlinburg, Tennessee, and that the whole endeavor is simply too much for them. They skip a huge section of the trail, beginning again in Roanoke, Virginia. The book recounts Bryson's desire to seek easier terrain as well as "a powerful urge not to be this far south any longer". This section of the hike finally ends (after nearly 800 miles (1,300 km) of hiking) with Bryson going on a book tour and Katz returning to Des Moines, Iowa, to work.

In the following months Bryson continues to hike several smaller parts of the trail, including a visit to Centralia, Pennsylvania, the site of a coal seam fire, and eventually reunites with Katz to hike the Hundred-Mile Wilderness in Maine, which again proves too daunting. Ultimately Bryson hiked about 40% of the trail. In the 21st century, about 25% of thru-hike attempts are successful. Bryson quotes the older figure of 10%.

At the time of his attempt to hike the Appalachian Trail, Bryson was aged in his forties.

Writing process

Bryson admitted that he found the book hard to write, remarking in an interview that "the thing about walking is that it's not eventful. It doesn't generate material. A long walk, a really long walk, is an exceedingly repetitious experience…when I finally got a book out of it, I was kind of astounded." He described himself as "wretchedly homesick" during his hike and that he had had to fictionalize some of Angerer's behavior, as "he was quite depressed at this time...he just felt like life had kicked him in the balls and he wasn't doing very well. And I portrayed all of that. And it was just depressing...my revelation with that was, instead of making him just depressed, I just made him angry, which he also was. I made it much more that he was angry with the trail rather than angry with life...so it really became the two of us against the trail. And then it started to work much better, I think, as a narrative."

Whilst pleased with his accomplishments on the Trail, Bryson expressed regret that he and Angerer had not completed the 100-Mile Wilderness section. He also identified the Berkshires as the part of the Trail that he would most like to re-hike.

Film adaptation

In 2005, Robert Redford announced, and later confirmed, that he would star in and produce an adaptation of Bryson's book into a film, and that he would play Bryson. He also hoped that his erstwhile co-star and friend, Paul Newman, would team up with him to play the role of Katz, although he jokingly expressed doubt as to whether the health-conscious Newman would consider putting on enough weight to accurately portray the rotund Katz. However, Newman retired from acting in May 2007 and died in 2008.

In February 2007, Chris Columbus, director of Home Alone and the first two Harry Potter films, was reported to have agreed to direct the adaptation. However, in January 2008, the Hollywood Reporter, while noting that the script was delayed due to the Hollywood writers' strike, reported that Barry Levinson, the Academy Award–winning director of Rain Man, was in talks to direct.

Redford has said of the project

In February 2012, it was reported that novelist Richard Russo, during a speech at Union College, confirmed that he was working on the screenplay.

By November 2013, Nick Nolte had been cast to costar as Katz. Larry Charles (of Borat and Brüno) was briefly attached as director, but eventually the job went to Ken Kwapis, whose most recent film was Big Miracle and who was a key figure on the U.S. television series The Office. The screenplay was by Michael Arndt, credited as Rick Kerb, and Bill Holderman, who is a producer at Redford's Wildwood Enterprises. Shooting began in spring 2014. The movie was largely filmed at Amicalola Falls State Park, in Dawsonville, Georgia, including scenes at The Lodge at Amicalola Falls.

The film premiered at the Sundance Film Festival on January 23, 2015, and was released in theaters on September 2, 2015, by Broad Green Pictures.

Reception

A Walk In the Woods was named by CNN as the funniest travel book ever written. A review in The New York Times stated that readers, "may find themselves turning the pages with increasing amusement and anticipation as they discover that they're in the hands of a satirist of the first rank". The New Yorker described the book as a "wry, well-researched account".

The book was met with anger amongst some members of the Appalachian Trail community, with letters to the Appalachian Trailway News, a newsletter of the Appalachian Trail Conservancy, excoriating Bryson for his perceived cynicism, ill-informed complaints and demeaning portrayal of Southerners. Despite this, it has been credited with a 50% increase in long-distance hiker numbers during the two years after publication.

Angerer claimed in a 2015 interview with the Des Moines Register that the book was "true for the most part", but disagreed with Bryson's portrayal of his initial physical fitness and thought that his purported womanizing had been exaggerated.

Editions
 . Hardback. Published by Broadway Books, on May 4, 1998.
 . Paperback. Published by Broadway Books, on May 4, 1999.

References

1998 non-fiction books
American travel books
Appalachian Trail
Non-fiction books adapted into films
Books by Bill Bryson
HarperCollins books
Hiking books

A Walk in the Woods (book)


Baud & Cie. war ein Schweizer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Genf begann 1901 mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Baud. 1905 endete die Produktion.

Fahrzeuge
Bei den Fahrzeugen handelte es sich, wie damals üblich, um offene Fahrzeuge.

Literatur

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Schweiz)
Produzierendes Unternehmen (Genf)
Ehemaliges Unternehmen (Genf)

Baud & Cie.


Richard Van Slater (Tampa, Florida; 19 de mayo de 1951-18 de octubre de 2018), más conocido por su nombre en el ring "Dirty" Dick Slater, fue un luchador profesional estadounidense que luchó en los años 1970, 1980 y mediados de 1990 para varias promociones incluyendo Mid-Atlantic Championship Wrestling y World Championship Wrestling (WCW).

Carrera

Georgia Championship Wrestling (1972-1983)

Después de salir de CWF, Slater trabajó en California junto a Von Brauners, Moondog Mayne, Pat Patterson y Ray Stevens. A partir de ahí, se fue a Las Vegas y Reno, Nevada (viajando junto a Moondog Mayne con frecuencia). Slater se fue a Georgia Championship Wrestling, una organización que tuvo el crédito de ponerlo en el mapa. Allí trabajó durante 8 años, ganando el Campeonato Peso Pesado de Georgia de la NWA en cuatro ocasiones, así como el Campeonato en Parejas de Georgia de la NWA y el Campeonato en Parejas de Macon de la NWA con Bob Orton, Jr.. Durante un período de tiempo también ganó el Campeonato Peso Pesado de Misuri de la NWA y una serie de títulos de Florida.

Muerte
WWE emitió una declaración el 18 de octubre de 2018, anunciando que Slater había muerto. El entrenador de lucha libre y amigo cercano Les Thatcher reconoció que Slater había muerto en su cuenta de Twitter. Su muerte también fue confirmada por el adversario en pantalla Ric Flair, quien rindió tributo en YouTube.

En lucha
 Movimientos finales
 Figure four leglock
 Russian legsweep, sometimes floated over into a pin
 Three left-handed jabs followed by a right-handed punch or a clothesline

 Movimientos de firma
 Atomic drop
 Backbreaker
 Bearhug
 Belly to back suplex
 Boston crab
 Elbow drop
 Gutwrench suplex
 Headbutt, with theatrics
 Knee drop
 Neckbreaker
 Piledriver
 Roll-up
 Vertical suplex

 Mánagers
 Dark Journey
 Gary Hart
 Diamond Dallas Page
 Col. Robert Parker

 Apodos
 Mr. Unpredictable
 Mr. Excitement
 "Dirty"
 "The Rebel"

Campeonatos y logros
 Championship Wrestling from Florida
 NWA Brass Knuckles Championship (Florida version) (1 vez)
 NWA Florida Heavyweight Championship (1 vez)
 NWA Florida Tag Team Championship (4 veces) - con Dusty Rhodes (1), Stan Vachon (1), Toru Tanaka (1), y Johnny Weaver (1)
 NWA Florida Television Championship (2 veces)
 NWA Southern Heavyweight Championship (Florida version) (4 veces)
 NWA United States Tag Team Championship (Florida version) (1 vez) - con Killer Karl Kox

 Georgia Championship Wrestling
 NWA Georgia Heavyweight Championship (4 veces)
 NWA Georgia Tag Team Championship (1 vez) - con Bob Orton, Jr.
 NWA Macon Tag Team Championship (1 vez) - con Bob Orton, Jr.

 International Wrestling Association of Japan
 IWA World Heavyweight Championship (1 vez)

 Mid-Atlantic Championship Wrestling / World Championship Wrestling
 NWA United States Heavyweight Championship (1 vez)
 NWA Mid-Atlantic Heavyweight Championship (1 vez)
 NWA Television Championship (2 veces)
 NWA World Tag Team Championship (Mid-Atlantic version) (1 vez) - con Dusty Rhodes
 WCW United States Tag Team Championship (1 vez) - con The Barbarian
 WCW World Tag Team Championship (1 vez) - con Bunkhouse Buck

 Mid-South Wrestling Association / Universal Wrestling Federation
 Mid-South North American Championship (2 veces)
 Mid-South Television Championship (1 vez)
 UWF World Television Championship (1 vez)

 Pro Wrestling Illustrated
 PWI ranked him # 153 of the 500 best singles wrestlers during the "PWI Years" in 2003.

 Southeastern Championship Wrestling
 NWA Southeastern Heavyweight Championship (Northern Division) (3 veces)
 NWA Southeastern Tag Team Championship (2 veces) - con Jerry Blackwell (1) y Paul Orndorff (1)

 Southwest Championship Wrestling
 SCW Southwest Heavyweight Championship (2 veces)
 SCW Southwest Tag Team Championship (1 vez) - con Bob Sweetan
 SCW World Tag Team Championship (1 vez) - con Bruiser Brody

 St. Louis Wrestling Club
 NWA Missouri Heavyweight Championship (1 vez)

 United States Wrestling Association
 USWA Southern Heavyweight Championship (1 vez)

 Wrestling Observer Newsletter awards
 Worst Tag Team (1995) con Bunkhouse Buck

Referencias

Enlaces externos
 CWF Archives

Luchadores profesionales de Estados Unidos
Exluchadores de la WCW
Campeones de NWA/WCW/WWE United States Heavyweight
Campeones del NWA/WCW World Television Championship
Nacidos en Tampa

Dick Slater


Charles James McNeil Willoughby (-) est un médecin, chirurgien et un homme politique canadien de la Colombie-Britannique. Il est député fédéral progressiste-conservateur de la circonscription britanno-colombienne de Kamloops de 1963 à 1965.

Biographie
Né à Cookstown (aujourd'hui Innisfil) en Ontario, Willoughby est élu lors de l'élection de 1963. Il ne se représente pas en 1965, permettant un retour de l'ancien député Davie Fulton après un bref passage en politique provinciale.

Résultats électoraux

Références
Charles James McNeil Willoughby - Chambre des communes du Canada

Naissance en mars 1894
Député fédéral canadien provenant de la Colombie-Britannique
Député du Parti progressiste-conservateur du Canada
Centenaire canadien
Décès en septembre 1995
Décès à 101 ans

Charles Willoughby (homme politique)


Pomar de Cinca es una localidad española perteneciente al municipio de San Miguel del Cinca, en el Cinca Medio, provincia de Huesca (Aragón).

Su economía es de base agropecuaria con el beneficio que suponen los riesgos del Cinca a través de la acequia de Selgua, que fertilizan gran parte de su suelo con notable incremento cerealista hortofrutícola y ganadero.

Su larga tradición se refleja en su estructura urbana, donde se articulan calles irregulares con trazado de épocas diversas y edificios de abolengo histórico. Entre estos, cabe citar, en la calle Mayor, la casa Mata, de estilo aragonés con balcones corridos, forjas, portada y escudo nobiliario, casa Sancho, en la plaza mayor con el blasón de los Rodellares o casa Arroyos, con portada de 1749, familia de larga y profundas raíces en el Alto Aragón.

La iglesia es un bonito ejemplo del  con portada plateresca, bóvedas de profusa nervadura y cabecera pentagonal

Enlaces externos

Localidades de la provincia de Huesca
San Miguel del Cinca

Pomar de Cinca


بلدية أولميدلا دي الاركون ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد، والمائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 137 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

أولميدلا دي الاركون


يَغُوث هو أحد الآصنام الخمسة الذين وجدهم عمرو بن لحيّ مدفونين في ساحل مدينة جدة فاستخرجهم ونشر عبادتهم بين العرب.

المظهر والاعتقاد
كان يغوث بحسب المصادر الإسلامية على صورة أسد مصنوعًا من الرصاص كما في رواية أبو عثمان النهدي قال: «أدركت في الجاهلية يغوث صنماً من رصاص يحمل على جمل أجرد (أي سَبَّاق)، فإذا بلغ وادياً برك فيه، فيقولون: قد رضي ربكم لكم هذا الوادي فينزلون فيه».

في نقوش ما قبل الإسلام
يظهر الإله يغوث في نقوش شمال الجزيرة العربية بصيغتين، الأولى "ي غ ث" والثانية "ي غ ش".

العبادة
دخل هذا الصنم التاريخ المدوّن عندما استخرجه عمرو بن لحيّ الخزاعي من حيث وجده مدفوناً مع بضع تماثيل أخرى فخرج للحج ودعا العرب لعبادتها ووزع التماثيل على القبائل، فدفع تمثال يغوث إلى رجل اسمه أنعم بن عمرو المرادي، فوضعه بأكمة مذَحج باليمن، فعبدته مذحج ومن والاها وأهل جرش.

أما في الكتب المقدسة فقد ورد في القرآن أن أصل عبادة هذا الصنم تعود إلى قوم النبي نوح حين عبدوه ونزل القرآن مخبراً عنهم وذاكراً الأصنام التي عبدها أولئك القوم في سورة نوح: {وَ قَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَ لَا تَذَرُنَّ وَدّاً وَ لَا سُوَاعاً وَ لَا يَغُوثَ وَ يَعُوقَ وَ نَسْراً (23)}. وبسحب المعتقد الإسلامي، لما حصل الطوفان اندفنت تلك التماثيل فاستخرجها عمرو بن لحيّ.

وبقي يغوث عند بني أنعم وبني أعلى وهما بطنين من قبيلة طيء كانوا يقومون بأمر سدانة يغوث. وكان هذين البطنين مساكنين لقبيلة مراد وكان مسكن قبيلة مراد بموضع مرتفع يقال له جرش. فحدث أن اجتمع أشراف قبيلة مراد وتشاوروا بينهم في أمر يغوث فيمن هو أحق بإجلال الصنم والقيام بسدانته، فاستقر رأيهم أن يكون فيهم، لما فيهم من العدد والشرف. فلما بلغ ذلك بني أعلى وبني أنعم، حملوا يغوث وهربوا به حتى وضعوه في قبيلة بني الحارث بن كعب (يقال لهم أيضا «بنو الديان»)، في وقت كان النزاع فيه قائماً بين قبيلة مراد وبني الحارث بن كعب. فخرج وجوه قبيلة مراد للمفاوضات في تسليم إلههم، فلما أبت بني الحارث بن كعب تسليم يغوث إلى قبيلة مراد وتسوية أمر الديات، أرسلت قبيلة مراد جيشاً لمهاجمة قبيلة بني الحارث. فاستنجدت بنو الحارث بهمدان الساكنة في نجران، فنشبت بينهما معركة عرفت بيوم الرزم حمل الجيش المتكون من اتحاد القبائل الثلاث (بطني طيء أنعم وأعلى مع بني الحارث بن كعب مع همدان) حمل معه يغوث مستمدين منه الغوث والمدد وكانت تلك الوقعة في سنة 623 م. انهزمت فيها قبيلة مراد، وبقي يغوث في بني الحارث. وقد وافق يوم الرزم يوم بدر.

وقد قال أحد الشعراء قصيدة قال فيها يمجد فيها يغوث:

وسار بنا يغوث إلى مراد فناجوناهم قبل الصبـاح

وقد صار هذا الصنم طوطماً لقبيلة مذحج، يدافع عنها ويذب عن القبيلة التي تستغيث به. والطوطم هو العلامة التي تتخذها القبيلة (أو أي تشكيل قومي) شعارا لها وكانوا يجعلون ألويتهم تحمل ذلك الطوطم أو العلامة.

وقد ورد أن بعض الجاهليين تسموا بأسماء تعبدوا فيها ليغوث كـ«عبد يغوث»، منهم من كان فيِ مذحج، ومنهم من كان في قريش، ومنهم من كان في هوازن.
وقد كان اسم قائد جيش بنو الحارث عبد يغوث الحارثي في يوم الكلاب الثاني التي دارت بينهم وبين تميم.

كما كان لدريد بن الصمة أخ اسمه «عبد يغوث».

ما بعد الإسلام
من الغريب أنه لم يذكر أيا من الرواة عن مصير هذا الصنم وكيفية القضاء على مظاهر عبادته وهدم بيته، حتى إن ابن الكلبي قد أهمل ذكر ذلك في كتابه، فمصيره إلى الآن يعتبر مجهولاً.

كتب
 كتاب الأصنام

انظر أيضًا
 ود (إله)
 الغوث بن نبت
 كهلان
 طوطم

المراجع

آلهة تهامة
آلهة شبه الجزيرة العربية
أسماء آلهة في القرآن
مذحج

يغوث


Le Parti anti-corruption (, PAC) est un parti politique du Honduras.

Le parti est légalement admis en tant que parti politique par le Tribunal électoral suprême en  et enregistre Salvador Nasralla comme président.

Résultats électoraux

Élections législatives

Notes et références

Parti politique au Honduras
Parti politique fondé en 2012

Parti anti-corruption


BBC Radio Cambridgeshire is the BBC's local radio station serving the county of Cambridgeshire.

It broadcasts on FM, DAB, digital TV and via BBC Sounds from studios at the Cambridge Business Park on Cowley Road in Cambridge.

According to RAJAR, the station has a weekly audience of 87,000 listeners and a 3.3% share as of September 2023.

History

Radio Cambridgeshire began broadcasting on 1 May 1982 and was originally known as Radio Cambridge and Radio Peterborough. It was originally based at studios on Hills Road, close to Cambridge railway station.

Under the first manager, Hal Bethell, Radio Cambridgeshire's early broadcasts were restricted to a few hours at breakfast and two hours in the afternoon.

The opening day was broadcast from Cambridge and all the district offices at Peterborough, Wisbech, March, Huntingdon and Ely. The first programme was presented by Gina Madgett (formerly Radio Nottingham) and the first record played on-air was Ebony and Ivory by Paul McCartney and Stevie Wonder.

The original weekday presenters were:
 Julian Dunne (New Day, an all-speech news service that ran at the same hours as Today on BBC Radio 4, on which it was based)
 Anne Bristow and Jane Solomons, alternating (The Light Programme, a mixture of music and light interviews)
 Gina Madgett (The Home Service, a largely speech programme with interviews intended to interest listeners at home)

When Hal Bethell left the station for health reasons, he was replaced by the deputy manager of Radio Lincolnshire, Dave Wilkinson. He extended broadcasting into the afternoon by hiring Radio Lincolnshire presenter, John Richards. Wilkinson returned to Radio Lincolnshire as manager and was replaced by Ian Masters, ex-presenter of BBC East's regional TV news programme, Look East.

Peterborough studios
The Peterborough studio opened in a single office in Broadway Court, rented from Peterborough Development Corporation, the body responsible for the city's expansion as a New Town. The broadcasting equipment was two Studer tape recorders, a four-channel mixer and two microphones, which were placed on a table surrounded by mobile sound baffles. Ian Cameron, the first Peterborough-based presenter, realised at the last moment that the wall behind the temporary studio abutted the office block's lavatories and asked the staff in Cambridge to listen while he flushed the cistern. Nothing could be heard and the broadcast went ahead without fear of others in the office block inadvertently disturbing it.

In 1983, Peterborough was equipped with its own studio, using a 12-channel Audix mixing desk made in the county and two Studer B67 tape machines, with a third machine for editing in a neighbouring office. That office later become a studio as well, although it could go on the air only from the main studio alongside. The first complete programme from Peterborough was presented by Julia Booth (formerly of BBC Radio London) while the studio's opening party was going on on the floor below.

In 1987, the studio gained the ability to broadcast localised opt-outs. At first, the opt-out was used only for traffic information in the morning news programme and, later in the day, for five-minute spots of purely local information. The first full opt-out programme from Peterborough was presented by Les Woodland in the afternoon while John Richards broadcast from Cambridge. Steve Somers presented the BBC Radio Peterborough daily Breakfast show. Production assistant for the opt-in station was Darren Deans. The next programme to opt out was Sounds Eastern, two hours of music and commentary aimed at Peterborough's Indian, Pakistani, Sikh and Bengali population and presented by Ansar Ali. The Peterborough Breakfast show opt out was abandoned in 2012 due to BBC cutbacks, and presenter Paul Stainton took over presenting duties of the countywide breakfast show, then the mid-morning show following Andy Harper's retirement in 2014, before leaving the station in September 2017.

The Peterborough studio has now closed after not being used for a couple of years.

Outside broadcasts
The station's first outside broadcasts were of results from local elections held soon after the station went on the air. The station's radio car was used from the back doors of the town hall in Peterborough. The reporter was Ian Cameron. The first complete programme broadcast away from the studio was the same year, from the East of England Show in Peterborough, presented by Anne Bristow.

Remote studios
Radio Cambridgeshire, when it opened, had satellite studios in Huntingdon, Ely and Wisbech, using offices in council buildings. The studios were equipped with a microphone and a small mixing desk and were used to save contributors a journey to Cambridge or to Peterborough.

Symbol
The first station badge or symbol was a design suggesting Cambridgeshire's three main rivers, the Nene, the Ouse and the Cam. Before the station came on the air, the manager, Hal Bethell, arranged with the Pye radio company, which had long been associated with Cambridge, to use a design based on the sun-through-clouds design which Pye previously cut into the loudspeaker screens of its original radios.

The sun-and-clouds symbol remained until a BBC ruling that all its stations should have a joint logo to underline the national nature of the local service.

Technical

BBC Radio Cambridgeshire broadcasts on two FM frequencies, on 95.7 FM from the Peterborough mast with a Cambridge relay on 96.0 FM.

On 30 October 2004, a fire broke out (thought to be arson) 80 ft up the main Peterborough mast, one mile west of Morborne, and the heat caused the whole mast to collapse. A shorter BT Group plc tower with microwave transmission dishes next to it was undamaged. The 95.7 FM signal was put out of action for a few weeks.

The DAB signals come from two multiplexes in Cambridgeshire. As of 30 November 2002, the NOW Digital Peterborough 12D multiplex has come from Peterborough (main signal), plus Hinchingbrooke Hospital (Huntingdon). A planned DAB transmitter for Stamford (in south Lincolnshire) was not launched for this multiplex for some years. NOW Peterborough covers Peterborough, Huntingdon, Stamford and Spalding.

Since 30 September 2004, the NOW Digital Cambridge 11C multiplex has come from Madingley. BBC Asian Network is transmitted for Peterborough and North Cambs on 1449 kHz from the Gunthorpe, Peterborough mast. This was originally BBC Radio Cambridgeshire's AM frequency for Peterborough.

The station also broadcasts on Freeview TV channel 722 in the BBC East region and streams online via BBC Sounds.

On 10 May 2021, BBC Radio Cambridgeshire ceased broadcasting on medium wave.

Programming
Local programming is produced and broadcast from the BBC's Cambridge studios from 6 am to 10 pm on weekdays, from 6 am to 6 pm and 8 pm to 10 pm on Saturdays and from 6 am to 2 pm and 6 pm to 10 pm on Sundays.

Off-peak programming, including the late show from 10 pm to 1 am, originates from sister stations BBC Radio Suffolk, BBC Three Counties Radio, BBC Radio Norfolk, BBC Radio Northampton and BBC Essex.

During the station's downtime, BBC Radio Cambridgeshire simulcasts overnight programming from BBC Radio 5 Live and BBC Radio London.

Presenters

Notable former presenters
 Matthew Amroliwala
 Chris Morris
 Dr Chris Smith
 Richard Spendlove

References

External links

 History of local radio in Cambridgeshire

Cambridgeshire
Radio stations established in 1982
Culture in Cambridgeshire
Organisations based in Cambridge
Radio stations in Cambridgeshire and Peterborough
1982 establishments in England

BBC Radio Cambridgeshire


කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ නගරය මූලික කරගෙන පිහිටි රාජ්‍ය පර්යේෂණ විශ්වවිද්‍යාලයකි. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ නූතන උසස් අධ්‍යාපනයේ ක්ෂේත්‍රයේ පැරණිතම ආයතනය මෙන්ම දිවයිනේ පිහිටි විශාලතම විශ්වවිද්‍යාලයද වෙයි.  කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය ස්වාභාවික විද්‍යා, සමාජ විද්‍යා සහ භෞතික විද්‍යා, රසායන විද්‍යා මෙන්ම ගණිතය, පරිගණක විද්‍යාව සහ නීතිය පිළිබඳවද විශේෂ අධ්‍යාපනය ලබා දෙයි. දකුණු ආසියාවේ හොඳම විශ්වවිද්‍යාල 10න් එකක් ලෙස කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය සැලකේ.  ශ්‍රී ලංකාවේ උසස් අධ්‍යාපන ආයතන වර්ගීකරණය අනුව 2015 වර්ෂයේදී මෙම විශ්ව විද්‍යාලය 1 ස්‌ථානය හිමිකරගෙන තිබේ. ලෝකයේ හොඳම විශ්වවිද්‍යාල වර්ගීකරණය අනුව, මෙම විශ්ව විද්‍යාලය හිමිකරගෙන ඇත්තේ 2135 ස්‌ථානයයි.

1921 දී කොළඹ යුනිවර්සිටි කොලීජිය (University College Colombo) නමින් ලන්ඩන් විශ්වවිද්‍යාලයේ අනුබද්ධ ආයතනයක් ලෙස කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය ආරම්භ විය. උපාධි පිරිනැමීම 1923 සිට සිදු කරන ලද අතර මෙම විශ්වවිද්‍යාලයේ මූලය 1870 බිහිවූ කොළඹ වෛද්‍ය විද්‍යාලය දක්වා  දිව යයි. කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය විද්‍යා, නීති, ආර්ථික විද්‍යා, ව්‍යාපාර, සාහිත්‍යය සහ දේශපාලන යන ක්ෂේතයන්හි කැපී පෙනෙන සේවාවන් ඉ‍ටු කළ ආදි විද්‍යාර්ථීන් රැසක් ලොවට දායාද කර තිබේ.

දළ විශ්ලේෂණය

මෙය රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයක් වන අතර අනෙකුත් රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලවලට මෙන්ම මුල්‍ය ප්‍රතිපාදන සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව (University Grants Commission (UGC)) හරහා රජයෙන් ලබාදෙනු ලබයි. එම නිසා උප කුලපති ධූරය සහ සියළු පරිපාලන ධූරයන් ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති විසින් පත් කරනු ලබයි.  "බුද්ධිය සැමතැන බැබළේ" යන තේරුම සහිත "බුද්ධි සර්වත්‍ර භ්‍රජතේ" යන සංස්කෘත වදන විශ්වවිද්‍යලයීය ආදර්ශ පාඨය වේ.

අධ්‍යයනාංශ 41 කින් සමන්විත වන පීඨ 10ක් ද වෙනත් අනුබද්ධ ආයතන 8 කින්ද හා 11,000 පමණ ශිෂ්‍ය ප්‍රජාවකගෙන්ද මෙම සරසවිය සමන්විත වෙයි. බොහොමයක් පීඨ අභ්‍යන්තර හා බාහිර උපාධි පාඨමාලා පිරිනමන අතර ඉන් සමහරක් බාහිර සිසුන් සඳහා පාඨමාලා සහ දුරස්ථ අධ්‍යයන වැඩසටහන්ද පිරිනමයි.

පිහිටීම
කොළඹ නගර මධ්‍යයයේ කුරුඳුවත්ත ප්‍රදේශයේ අක්කර 50ක ප්‍රදේශයක් පුරා මෙම සරසවිය පිහිටා තිබේ. එහි පරිපාලන මූලස්ථානය සනාතන මන්දිරය (College House) ලෙස හඳුන්වන අතර එය උපකුලපති වරයාගේ කාර්යාලයද වේ. මෙම ගොඩනැගිල්ල කොළඹ නගර නිර්මාණයේ සංධිස්ථානයක් ලෙස සලකනු ලැබේ.

සනාතන මන්දිරය, උපාධි අධ්‍යයන පීඨය සහ ජීවරසායනය, අණුක ජීවවිද්‍යාව හා ජීවතාක්ෂණ ආයතන කුමාරතුංග මුනිදාස මාවතේ (රැජින මාවත හා ඉන්දීය තානාපති කාර්යාලය අතර) පිහිටා ඇති අතර, රීඩ් මාවත හා තර්ස්ටන් මාවත අතර විද්‍යා පීඨය, නව කලාගාරය, කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතනය (UCSC) සහ සරසවි ක්‍රීඩා පිට්ටනිය පිහිටා ඇත. රීඩ් මාවතෙන් අනෙක් පස කොළඹ සරසවි පුස්තකාල ගොඩනැගිල්ල, ශාස්ත්‍ර පීඨය, අධ්‍යාපන පීඨය, නීති පීඨය, ක්‍රීඩාගාරය සහ කළමනාකරණ හා මූල්‍ය පීඨය පිහිටා තිබේ.

මෙම ප්‍රධාන භූමියට අමතරව කොළඹ මහරෝහලට ආසන්නයේ කින්සි පාරේ වෛද්‍ය පීඨයද, වෛද්‍ය පශ්චාත් උපාධි ආයතනය නොරිස් කැනල් මාවතේ ද, දේශීය වෛද්‍ය ආයතනය නාවල නගරයේද, හම්බන්තොට කෘෂි තාක්ෂණ ආයතනය සහ හොරණ පිහිටි ශ්‍රී පාලී මණ්ඩපය ද කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයට අයත් වේ.

අධ්‍යයන කටයුතු
විශ්ව විද්‍යාලයය පීඨ 7කින්ද වෙනත් ආයතන 8කින්ද දෙපාර්තමේන්තු 41කින්ද සිසුන් 11,000කින්ද සමන්විත වේ. බොහෝ පීඨ විසින් උපාධි හා පශ්චාත් උපාධි පිරිනමනු ලබයි. එමෙන්ම අමතර බාහිර පාඨමාලා දුරස්ථ හා බාහිර සිසුන් සඳහා පවත්වනු ලබයි.

උපාධි අපේක්‍ෂකයන් 9100ක් 2009 වසරේ සිට ඇති අතර එම වසර වන විට වාර්ෂික ඇතුලත් කර ගැනීම 2315ක් විය. උපාධිධරයින් සංඛ්‍යාව එම වසර වන විට 2504ක් වූ අතර එය රටේ ඉහළම අගය විය. එමෙන්ම විහ්ව විද්‍යාලයෙන් දුරස්ථ අධ්‍යාපන ක්‍රමයට ඉගෙනුම ලබන බාහිර සිසුන් සංඛ්‍යාවද සැලකිය යුතු අගයක් ගනී. උපාධි හා පශ්චාත් උපාධි පාඨමාලා වලින් වැඩිමනක් ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් සිදුකරනු ලබයි.

අධ්‍යයනාංශ

මණ්ඩප
 ශ්‍රී පාලි මණ්ඩපය

පීඨ

 තාක්ෂණ පීඨය
 උපාධි අධ්‍යයන පීඨය
 කළමණාකරණ හා මූල්‍ය පීඨය
 නීති පීඨය
 විද්‍යා පීඨය
 වෛද්‍ය පීඨය
 ශාස්ත්‍ර පීඨය
අධ්‍යාපන පීඨය

ආයතන
 කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයීය ශ්‍රී පාලි මණ්ඩපය
 කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතනය
 කෘෂි තාක්‍ෂණ හා පාරම්පරික විද්‍යා ආයතනය
 ජීවරසායන , අණුක ජීව විද්‍යා හා ජීව තාක්‍ෂණ ආයතනය
 දේශීය වෛද්‍ය ආයතනය
 වෛද්‍ය පශ්චාත් උපාධි ආයතනය
 පුස්තකාල හා තොරතුරු විද්‍යාව සඳහා ජාතික ආයතනය
 මානව සම්පත් අභිවර්ධන ආයතනය

පරිපාලනය

පරිපාලන මූලස්ථානය කොලේජ් හවුස් (College House) නමින් හැඳින්වේ. කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලය සම්පූර්ණයෙන්ම රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයයක් වන අතර ප්‍රතිපාදන කොමිසම මෙය පවත්වාගෙන යාම සඳහා මූල්‍ය ආධාර දෙනු ලබයි. එම නිසා මෙහි අධ්‍යයන කටයුතු සම්පූර්ණයෙන්ම නොමිලේ වේ. 1978 අංක 16 දරණ විශ්ව විද්‍යාල පණත මඟින් හා සංශෝදිත 1985 අංක 7 දරණ මඟින් නීතිමය ප්‍රතිපාදන සපයයි.

විශ්ව විද්‍යාල පරිපාලනය අංශ දෙකකින් සමන්විත වන අතර කවුන්සිලය (council) සහ අධ්‍යයන සෙනේටය (Academic Senate) නමින් ඒවා හඳුන්වයි. මෙම බෙදීම පැරණි ලංකා විශ්ව විද්‍යාලයය සමයේ තිබුණු පරිපාලන ව්‍යුහය පාදක කොට ගත්තකි.

බොහෝ නිලධාරී පත් කිරීම් සිදුකරන්නේ විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාවේ රෙකමදාරුව මත මෙම අංශයෙනි.

කුලපති
විශ්ව විද්‍යාලයේ ප්‍රධානියා වන අතර සියලුම උපාධීන් පිරිනමනු ලබන්නේ කුලපති විසිනි. නමුත් කුලපති සතු වැඩකටයුතු වලින් වැඩිමනක් කෙරෙන්නේ උප කුලපති අතිනි. කුලපති තනතුරට පත් කිරීම් සිදුකරන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති විසින් වන අතර බොහෝ විට අධ්‍යයන කටයුතු වල හෝ  ආගමික හෝ සිවිල් සංවිධානයක සම්භාවනීය පුද්ගයෙකුට මෙම තනතුර පිරිනමනු ලබයි. මේ වන විට ගරු ආචාර්ය ඔස්වල්ඩ් ගෝමස් හිමිපාණන් විසින් මෙම තනතුර හොබවනු ලබයි.

උප කුලපති

විහ්ව විද්‍යාලයේ එදිනෙදා වැඩකටයුතු කළමණාකරණය සිදු වන්නේ උප කුලපති විසිනි. මෙම තනතුරද ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති විසින් පත් කරනු ලබයි. මහාචාර්ය ලක්ෂ්මන් දිසානායක වත්මන් උප කුලපති වේ.

මණ්ඩපාධිපති (Rector)
මණ්ඩපාධිපති (Rector) යන තනතුරේ කාර්යභාරය මණ්ඩපයක කළමණාකරන කටයුතු සිදුකිරීම වන අතර කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය සතුව ඇත්තේ එක් මණ්ඩපයක් වන නිසා ශ්‍රී පාලි මණ්ඩපයේ කළමණාකරන කටයුතු සිදුකිරීමට මණ්ඩාධිපතිවරයෙකු පත් කර ඇත. උපකුලපති විසින් පත්කරන මේ තනතුර මේ වන විට හොබවන්නේ ආචාර්ය රන්ජන් හෙට්ටිආරච්චි මහතායි.

විශ්ව විද්‍යාලයෙන් බිහිවූ කීර්තිමත් පුද්ගලයන්
ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ විධායක ජනාධිපති වරයෙක් හා අගමැති වරයෙක් අතුළුව ගිනිය නොහැකි සංඛ්‍යාවක් වූ අධ්‍යයන, ක්‍රීඩක හා කලාකරුවන් පිරිසක් විශ්ව විද්‍යාලයය තුළින් බිහිව ඇත. වෛද්‍ය විද්‍යාලයය හා යුනිවර්සිටි කොලීජිය පිහිටු වීමෙන් අනතුරුව කොළඹ නගරාශ්‍රිත ජනයාට පමණක් නොව රටේ සියලුම පළාත් වල ජනයාට උසස් අධ්‍යාපන වරම් ලබාදුන් දැනුම් කේන්‍ද්‍රයක් වශයෙන් මෙම විශ්ව විද්‍යාලයය හඳුන්වා දිය හැක.

ආදි විද්‍යාර්ථින් සැලකූ විට, ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ ප්‍රථම විධායක ජනාධිපති ජේ ආර් ජයවර්ධන, හිටපු අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ  ඇතුලුව නිශ්ශංක විජයරත්න, අනිල් මුණසිංහ, රොනී ද මැල්, එන් එම් පෙරේරා මහතා වැනි දේශපාලකයින්ද, ලංකාවේ ප්‍රථම කාදිනල් ධුරය හෙබවූ කාදිනල් තෝමස් කුරේ වැනි ආගමික නායකයින්ද, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංගමයේ මහා සමුළුවේ සභාපති ෂර්ලි අමරසිංහ, UNCTAD හි ගරු ලේකම් ගාමණී කොරයා, අන්තර්ජාතික අධිකරණයේ විනිසුරු ක්‍රිස්ටෝපර් වීරමන්ත්‍රී වැනි විශිෂ්ඨ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයන්ද, ප්‍රථම ලාංකික උප කුලපති වූ සර් නිකලස් ආටිගල, කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතනයේ නිර්මාතෘ විද්‍යාජෝති මහාචාර්ය වී.කේ. සමරනායක ශූරීන් වැනි අධ්‍යාපන ක්‍ෂේත්‍රයේ උගතුන්ද, ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම ලුතිනන් ජෙනරාල් ධූරය හෙබවූ දේශමාන්‍ය ජෙනරල් සේපාල ආටිගල, ප්‍රථම ලාංකික යුධ හමුදාපති වූ මේජර් ජෙනරාල් ඇන්ටන් මුතුකුමරු යන මහතුන්ද, කුමාර් සංගක්කාර (ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් පිලේ හිටපු නායක) ජෙහාන් මුබාරක් වැනි කීර්තිමත් ක්‍රීඩකයින්ද කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලය තුළින් ලොවට දායාද කර ඇත.

හිටපු කුලපතිවරු සහ උපකුලපතිවරු

කුලපතිවරු
ලංකා විශ්වවිද්‍යාලය
ශ්‍රීමත් ඇන්ඩෘ කැල්ඩෙකොට් (1942–44)
ශ්‍රීමත් හෙන්රි මොන්ක්-මේසන් මුවර් (1944–49)
හර්වල්ඩ් රම්ස්බෝතම් (සෝල්බරි සාමි)  (1949–54)
ශ්‍රීමත් ඔලිවර් ගුණතිලක (1954–62)
විලියම් ගොපල්ලව (1962–72)

 ශ්‍රී ලංකා විශ්වවිද්‍යාලය
විලියම් ගොපල්ලව (1972–78)

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය
 ජේ.ආර්. ජයවර්ධන (1978–1981)
 වෛද්‍ය පී.ආර්. අන්තෝනිස් (1981–2002)
 අතිගරු ඔස්වල්ඩ් ගෝමස් පියතුමා (2002 - 2021)
 අති ගෞරවනීය මුරුත්තෙට්ටුවේ ආනන්ද හිමිපාණන් වහන්සෙ

සභාපතිවරු
කොළඹ මණ්ඩපය (1972–1977)
මහාචාර්ය ඔස්මන්ඩ් ජයරත්න
මහාචාර්ය එම්.බී ආරියපාල
මහාචාර්ය පී.පී.ජී.එල්. සිරිවර්ධන
මහාචාර්ය හිරාන් ඩයස්

උපකුලපතිවරු
යුනිවර්සිටි කොලීජිය, කොළඹ
 රොබට් මාස් (1922–1939)
 මහාචාර්ය ශ්‍රීමත් අයිවර් ජෙනින්ස් (1940–1942)

ලංකා විශ්වවිද්‍යාලය
 මහාචාර්ය ශ්‍රීමත් අයිවර් ජෙනින්ස්(1942–1954)
 මහාචාර්ය ශ්‍රීමත් නිකලස් ආටිගල (1954–1967)
 මහාචාර්ය ඕ.එච්. ද. ඒ. විජේසේකර (1967)

ලංකා විශ්වවිද්‍යාලය, කොළඹ
 වෝල්වින් ඒ. ද සිල්වා (1968–1969)
 මහාචාර්ය බී. ඒ. අබේවික්‍රම (1969–1972)

 ශ්‍රී ලංකා විශ්වවිද්‍යාලය
 මහාචාර්ය බී. ඒ. අබේවික්‍රම (1972–1974)
 ආචාර්ය එල්.එච්. සුමනදාස (1974)
 මහාචාර්ය පී.පී.ජී.එල්. සිරිවර්ධන (1974–1978)

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය
 මහාචාර්ය ස්ටැන්ලි විජේසුන්දර(1978–1988)
 මහාචාර්ය ජී.එල්. පීරිස්  (1988–1994)
 මහාචාර්ය නන්දදාස කෝදාගොඩ (1994)
 මහාචර්ය ඩබ්. ඩී. ලක්ෂ්මන් (1994–1999)
 මහාචාර්ය සාවිත්‍රි ගුණසේකර  (1999–2002)
 මහාචාර්ය ටී. හෙට්ටිආරච්චි (2002–2007)
 මහාචාර්ය ක්ෂණිකා හිරිඹුරේගම (2007- 2013)
 ආචාර්ය කුමාර හිරිඹුරේගම (2013 -2015)

මේ අඩවියත් බලන්න
University of Colombo
கொழும்புப் பல்கலைக்கழகம்
ශ්‍රී පාලි මණ්ඩපය

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
 කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය
 විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිගණක අධ්‍යයනායතනය
 කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිගණක විද්‍යා සංගමය
 කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයීය ශ්‍රී පාලි මණ්ඩපය
 ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල වර්ගීකරණය 2014
 "ලංකා යුනිවර්සිටි නිව්ස්" වෙබ් අඩවිය

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාව තුළ පිහිටි විශ්වවිද්‍යාල
විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය - ශ්‍රී ලංකා
විශ්වවිද්‍යාල

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය


Tapsterul este o persoană specializată în servirea berii, care asigură calitatea și gustul optim al acesteia la fiecare servire.

Termenul "tapster" provine dintr-o formă veche a limbii engleze, tæppestre, care înseamnă "gardian al tavernei", o persoană care avea în grija sa toate butoaiele în care se păstra berea și, de obicei, era una dintre cele mai importante și influente persoane ale localității și ale comunității.

Astăzi, tapsterii sunt persoane special selectate pentru pasiunea și entuziasmul lor, din baruri și pub-uri din lumea întreagă, de la Berlin până în Budapesta. Aceștia sunt instruiți intensiv de către un maestru berar din Plzeň, locul unde s-a născut prima bere blondă din lume.

Istorie
În Evul Mediu, tapsterul era o persoană influentă, care se ocupa de păstrarea și servirea alcoolului. Din cauza insalubrității și a riscului mare de infestare a apei, acesta a devenit indispensabil comunității din care făcea parte.

Tapsterii au fost printre primii coloniști a ceea ce reprezintă astăzi Statele Unite, ei venind din Plymouth, cu nava Mayflower, și stabilindu-se în Massachusetts în 1620. Aceștia au început să fabrice bere, s-o depoziteze și s-o servească în cadrul coloniei. Berea a fost o rație importantă în călătoriile pe mare, iar folosirea eficientă a butoaielor era o abilitate necesară pentru a asigura supraviețuirea pasagerilor și a echipajului.

În timpul Revoluției Industriale, modurile de servire și depozitare a berii au evoluat rapid, ceea ce a dus la îmbunătățirea calității și gustului berii. În această perioadă de tranziție, succesul tapsterilor era asigurat doar de îndemânarea fiecăruia de a ține pasul cu tehnologia.

În secolul al XIX-lea, butoaiele de bere erau răcite cu gheață în baruri. Odată deschise, tapster-ul folosea o pompă manuală pentru a direcționa berea în robinete. La începutul secolului XX, pompele au fost înlocuite cu robinete moderne care, datorită presiunii, puteau elibera treptat berea din butoaie. În momentul în care au apărut butoaiele moderne, necesitatea de a avea un tapster a fost diminuată.

Totuși, în anumite culturi și în cadrul oamenilor specializați în fabricarea berii, meseria de tapster este cel puțin la fel de importantă și astăzi.

Secolul XXI
În zilele noastre, tapsterul este în continuare prezent în pub-urile care își doresc să aibă o calitate ireproșabilă a berii, mai ales în țări cu istorie în fabricarea acesteia, precum Cehia. El este responsabil cu turnarea perfectă a berii în halbe și menținerea întregului echipament de draught.

În 2016, în Plzeň, Cehia, a debutat Programul de Formare al Tapsterilor la berăria Pilsner Urquell. În acest moment, există mai mult de 100 de tapsteri formați de aceștia în barurile din întreaga lume, inclusiv în Londra, Berlin, Manchester și Praga.

Programul prin care sunt instruiți tapsterii conține mai multe arii, precum:
  istoria berii
  procesul de fabricare a berii
  arta servirii berii și arta îngrijirii barului
  cultura specifică a pub-urilor din Cehia

După finalizarea acestei saptamani in Plzen, tapsterii se întorc în barurile din comunitatea lor drept gardieni ai berii pentru a se asigura că tradiția servirii berii este pe măsura tradiției de fabricare. Obiectivul secundar al tapsterilor este de a educa și de a ajuta consumatorii să conștientizeze importanța unei persoane specializate în servirea berii în procesul de consum al acesteia.

Note

Bere
Profesii

Tapster


Mundrabilla ist eine kleine Siedlung am Eyre Highway in Western Australia, am Nullarbor Plain. Sie ist 1368 Kilometer von Perth, 67 Kilometer westlich von Eucla und etwa 20 Kilometer von der Great Australian Bight entfernt. Die 23 Bewohner des Ortes haben sich wegen des dortigen Roadhouse niedergelassen.

Die Ortschaft war namensgebend für den Mundrabilla-Meteoriten, den größten Meteoriten Australiens, der in der Nähe niederging.

Geschichte
Die Mundrabilla-Station war die erste Schafzucht-Station auf der Nullarbor Plain. Sie wurde 1872 vom schottischstämmigen William Stuart McGill und den irischstämmigen Thomas und William Kennedy aufgebaut. Thomas Kennedy starb 1896 und die erste Frau von McGill Annie (geborene Hairkness) starb im Kindbett im Jahr 1879. Annie McGill und Thomas Kennedy sind an der Mundrabilla Station beerdigt worden. McGill heiratete 1889 Ellen Angel Fairweather in Adelaide.

Heute
Wie andere Siedlungen in der Nullarbor Plain besteht auch diese lediglich aus den Gebäuden eines Roadhouses, das um 05:30 Uhr frühmorgens jeden Tag öffnet. Das Roadhouse betreibt einen kleinen Wildpark mit Emus, Kamelen und einer Voliere. In dem Gebiet um Mundrabilla wird heute Milchwirtschaft betrieben.

Mundrabilla-Meteorit
Über ein Gebiet von 60 Kilometer Länge gingen Meteoritenteile nieder. Dies machte es zu einer der größten Fläche der Erde, auf der Meteoritentrümmer niederschlugen. Der größte Meteorit Australiens, der Mundrabilla-Meteorit, dessen Hauptmasse 9,980 Tonnen wog, wurde von zwei Personen 1966 bei Mundrabilla entdeckt. Ein weiteres dazu passendes kleineres Teilstück wog 5,440 Tonnen. Der Meteorit, der vor 3,9 Milliarden Jahren entstand, ging vor Jahrmillionen auf die Erde nieder.

Einzelnachweise

Weblinks
 Nullarbor Net – Mundrabilla: locale Informationen über Mundrabilla including local information.

Ort in South Australia

Mundrabilla


سايبريس  هي إحدى مدن مقاطعة أورانج، كاليفورنيا. تم إعطاؤها لقب مدينة في 24 يوليو، 1956. ابتداءً من يناير 2010، بلغ عدد سكانها 49,981 نسمة.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لسايبريس في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان سايبريس 46,229 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 15,654 أسرة وعدد العائلات 12,243 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 16,028 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 65.61% من البيض و2.77% من الأمريكيين الأفارقة و0.59% من الأمريكيين الأصليين و20.81% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.40% من سكان جزر المحيط الهادئ و5.44% من الأعراق الأخرى و4.38% من عرقين مختلطين أو أكثر و15.65% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 15,654 أسرة كانت نسبة 43% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 60% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 13.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4.9% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 21.8% من غير العائلات. تألفت نسبة 17.6% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.93، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.31.

بلغ العمر الوسطي للسكان 36.7 عاماً. وكانت نسبة 26.9% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.8% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 29.9% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 24.2% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10.5% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 94.7 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 90.2 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 64,377 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 70,060 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 50,781 دولارًا مقابل 36,337 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 25,798 دولارًا. وكانت نسبة 4.6% من العائلات ونسبة 6% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 7.4% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 5.1% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان سايبريس 47,802 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 15,654 أسرة وعدد العائلات 12,638 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 16,068 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 54.39% من البيض و3.02% من الأمريكيين الأفارقة و0.60% من الأمريكيين الأصليين و31.33% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.49% من سكان جزر المحيط الهادئ و5.22% من الأعراق الأخرى و4.94% من عرقين مختلطين أو أكثر و18.37% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 15,654 أسرة كانت نسبة 41.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 61.3% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 14.1% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 5.3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 19.3% من غير العائلات. تألفت نسبة 15.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.4% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.02، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.35.

بلغ العمر الوسطي للسكان 39.9 عاماً. وكانت نسبة 23.7% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.8% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 24.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 29.1% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.9% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.5% ذكور و51.5% إناث.

أعلام

 ميخائيل بلاتشفورد
 جون ستاموس
 براندون ليرد
 جميل دوغلاس
 تايغر وودز

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1956
مدن كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1956 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة أورانج (كاليفورنيا)

سايبريس


La provincia romana de Licia y Panfilia (en latín, Lycia et Pamphylia) fue el nombre de una provincia del Imperio romano ubicada en el sur de Anatolia.

Historia
La provincia Licia y Panfilia fue creada por el emperador Vespasiano, quien fusionó Licia, que había sido organizada como provincia en 43 por Claudio, y Panfilia, que formaba parte de la provincia de Galacia, en una sola unidad administrativa ca. 74, como provincia imperial.

La provincia fue visitada en 129 por el emperador Adriano. En 141 un devastador terremoto afecto a la provincia, dañando gravemente las principales ciudades, que fueron reconstruidas con ayuda imperial de Antonino Pío y, sobre todo, mediante la generosidad de un notable local, llamado Opramoas de Rodiápolis. Adriano o Antonino Pío añadieron Pisidia a la provincia, mientras que, por voluntad de Marco Aurelio, fue convertida en 165 en provincia senatorial.

Las ciudades principales fueron:

Bajo las reformas administrativas del emperador Diocleciano, la provincia de Licia y Panfilia fue nuevamente separada en dos unidades que pertenecían a la diócesis de Asia, y, desde Constantino I, parte de la Prefectura del pretorio de Oriente.

Lista de gobernadores romanos de Licia y Panfilia

Bibliografía

 Hartwin Brandt, Frank Kolb, Lycia et Pamphylia. Eine römische Provinz im Südwesten Kleinasiens, Von Zabern, Maguncia, 2005, ISBN 3-8053-3470-2

Referencias

Enlaces externos

Provincias de la Antigua Roma
Licia
Estados y territorios fundados en el siglo I
Historia antigua de Turquía

Licia y Panfilia


Margaret Barnett Cruickshank ( - ) est une médecin néo-zélandaise décédée lors de la pandémie de grippe espagnole de 1918. Elle a été la première femme médecin enregistrée en Nouvelle-Zélande.

Jeunesse et famille
Cruickshank est née avec une jumelle, Christina, le jour du Nouvel an 1873 à Palmerston, une petite ville de l'île du Sud de la Nouvelle-Zélande. Leurs parents étaient Elizabeth (née Taggart) et George, qui avaient émigré ensemble d'Écosse ; d'abord en Australie puis à Dunstan dans la région du centre d'Otago, pour y rejoindre la ruée vers l'or.

La mère de Cruickshank est décédée alors que les jumelles étaient jeunes et, par conséquent, elles étaient nécessaires à la maison pour aider à élever leurs cinq frères et sœurs plus jeunes. Elles allaient à l'école à tour de rôle ; celle qui étudiait enseignait à celle qui était resté à la maison. De cette façon, elles ont terminé leurs études au , puis sont allées ensemble au  à Dunedin. Les deux filles étaient duxes en 1891.

Carrière médicale
Cruickshank a fréquenté la faculté de médecine de l'Université d'Otago Dunedin et a été la deuxième femme, après Emily Siedeberg, en Nouvelle-Zélande à terminer ses études de médecine, obtenant son diplôme en 1897. Elle est entrée en médecine générale (la première femme en Nouvelle-Zélande à le faire) à Waimate initialement par le biais d'un assistant avec le médecin établi HC Barclay. Elle a poursuivi ses études et a obtenu un doctorat en médecine en 1903.

En 1913, Cruickshank termina ses études de troisième cycle à Édimbourg et à Dublin, voyageant également en Europe et en Amérique. Pour montrer leur estime, les habitants de Waimate lui ont offert une montre en or, une chaîne et un sac à main de 100 souverains en or, lors d'une fonction publique avant son départ. Le Waimate Museum expose cette montre de poche en or. L'inscription à l'intérieur du boîtier de la montre se lit comme suit : "Offert à Margaret B Cruickshank, de ses nombreux amis Waimate Feby. 13th 1913."

Pendant la Première Guerre mondiale, elle a organisé le travail du Waimate Red Cross Fund et a pris en charge la charge de travail de son partenaire, le Dr Barclay, qui s'était enrôlé et était parti à l'étranger. Elle était également l'une des trois médecins qui ont partagé son rôle de surintendant de l'hôpital en son absence. Lorsque la pandémie de grippe espagnole de 1918 a éclaté, Cruickshank a travaillé jour et nuit, s'occupant des enfants de parents malades, leur préparant des repas et même traire la vache d'une famille dont les adultes étaient trop malades pour le faire eux-mêmes. Finalement, elle tomba elle-même malade et mourut le .

Héritage

En 1923, une  a été dévoilée lors d'un service commémoratif à Seddon Square à Waimate. Parmi les orateurs à la cérémonie figuraient l'ancienne camarade de classe de Cruickshank, le Dr Emily Siedeberg, représentant l'Association des femmes médicales de Nouvelle-Zélande, le député de , , et le président du conseil local, M. Hart. Mlle M. Allen était également présente, en tant que représentante de l'association des femmes de l'université d'Otago.

La statue a été sculptée par le sculpteur néo-zélandais . C'était le premier monument érigé en l'honneur d'une femme autre que la reine Victoria en Nouvelle-Zélande  et son inscription se lit comme suit « The Beloved Physician – Faithful Unto Death ».

En 1948, la maternité de l'hôpital de Waimate porte son nom.

Le Waimate Museum & Archives détient une collection d'objets, de lettres, de photos et d'œuvres d'art concernant le Dr Cruickshank. Certains d'entre eux peuvent être consultés en ligne via NZMuseums.

En 2017, Cruickshank a été sélectionnée comme l'une des «  » de la Royal Society Te Apārangi, célébrant les contributions des femmes au savoir en Nouvelle-Zélande.

Références

Liens externes

 La montre de poche en or de Cruickshank au Waimate Museum

Mort de la grippe espagnole
Étudiant de l'université d'Otago
Décès en novembre 1918
Naissance en janvier 1873
Femme médecin du XIXe siècle
Femme médecin du XXe siècle
Médecin néo-zélandais du XIXe siècle
Médecin néo-zélandais du XXe siècle
Décès à 45 ans

Margaret Cruickshank


Kerry Mills (* 1. Februar 1869 in Philadelphia als Frederick Allen Mills; † 5. Dezember 1948 in Hawthorne (Kalifornien)) war ein amerikanischer Komponist und Musikverleger der Tin Pan Alley, der Unterhaltungsmusik schrieb.

Mills wurde als klassischer Geiger und war zunächst ab 1892 als Leiter der Streicherabteilung an der University of Michigan School of Music tätig, wo er mit dem Komponieren begann. 1895 zog er nach New York City. Er schrieb sowohl Cakewalks als auch Rags und Märsche und war vor allem zwischen 1895 und 1918 tätig. Er veröffentlichte seine und fremde Kompositionen in seinem Verlag, F. A. Mills Music Publisher. In den 1920er Jahren zog er nach Kalifornien. Populär war vor allem sein Cakewalk At a Georgia Camp Meeting, der auch in zahlreichen Filmen Verwendung fand; sein Song Meet Me in St. Louis wurde 1944 die Titelmelodie eines Spielfilms von Vincente Minnelli.

Ausgewählte Kompositionen
Any Old Port in a Storm
At a Georgia Camp Meeting
Impecunious Davis
In the City of Sighs and Tears
Just for the Sake of Society
Kerry Mills' Barn Dance
Let's All Go Up to Maud's
Like a Star That Falls From Heaven
The Longest Way 'Round Is the Sweetest Way Home
Meet Me in St Louis, Louis (Text von Andrew B. Sterling)
Red Wing (Text von Thurland Chattaway).
We'll Be Together When the Clouds Roll by (Text von Alfred Bryan)
While the Old Mill Wheel Is Turning
Whistling Rufus

Weblinks

Biographie

Komponist (Schlager)
Musikverleger
Komponist (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1869
Gestorben 1948
Mann

Kerry Mills


Radivoje Manić (født 16. januar 1972) var en fodbold spiller i Serbien.

Serbiens fodboldlandshold

|-
|1997||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Serbien

Radivoje Manić


Pusztaottlaka é um município da Hungria, situado no condado de Békés. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 474 habitantes.

Localidades de Békés

Pusztaottlaka


Hauwerde ist der Familienname folgender Personen:

Herbert Hauwede (1912–2007), deutscher Maler, Zeichner und Grafiker
Karl Hauwede (1860–1937), deutscher Landtagsabgeordneter im Landtag von Sachsen-Weimar

Hauwede


Pave Gagrić, hrvatski politički emigrant, poznat po atentatu na generala JNA

Novinaru Dinku Dediću pričao je kako je izveo atentat. Krajem četrdesetih godina saznao je da u Zagrebu boravi jedan vrlo zloglasni general JNA. Odlučio ga je likvidirati. Gagrić je došao u kontakt s osobom inforiranom s kretanjem tog generala u Zagrebu. Zatim se Gagrić se ilegalno vratio u Jugoslaviju te pronašao vozača tog zloglasnog generala JNA. S vozačem je dogovorio zasjedu. Gagrić je na mjestu zasjede tobože stopirao. Na mjestu autostopiranja namjeravao ga je ubiti. Mjesto akcije bilo je negdje na putu između Zagreba i Karlovca. Zaustavio je auto, izvadio revolver, ubio generala, tijelo mu bacio negdje u grmlje, s vozačem se odvezao do Rijeke, vozača pustio van. Gagrić se odvezao autom do pogranične rampe kod Trsta. Nije čekao graničare, probio je rampu na graničnom prijelazu i pobjegao u Italiju do logora Fermo te predao auto kao ratni plijen.

Izvori

Hrvatska politička emigracija (1945. – 1989.)
Atentatori

Pave Gagrić


Quinto é o quinto álbum de estúdio de António Zambujo. Editado em 2012, pelo grupo Universal, é considerado o primeiro disco do músico a ter sucesso comercial. Alcançou a marca da dupla platina e esteve 125 semanas na tabela de álbuns mais vendidos em Portugal.

Referências

Álbuns de 2012
Álbuns de António Zambujo

Quinto (álbum de António Zambujo)


Masaki Yokotani (født 10. maj 1952) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1974||1||0
|-
|1975||10||0
|-
|1976||6||0
|-
|1977||3||0
|-
!Total||20||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Masaki Yokotani


Musalar şu anlamlara gelebilir:

Coğrafya
 Musalar, Feke, Adana ili Feke ilçesine bağlı mahalle
 Musalar, Akhisar, Manisa ili Akhisar ilçesine bağlı mahalle
 Musalar, Odunpazarı, Eskişehir ili Odunpazarı ilçesine bağlı mahalle

Musalar


A 16.ª edição da competição de ciclismo Paris-Roubaix teve lugar a 16 de abril de 1911 e foi vencida pela terceira vez consecutiva pelo francês Octave Lapize, um recorde que seria igualado por Francesco Moser ao ganhar as edições da Paris-Roubaix de 1978, 1979 e 1980.

Classificação final

Referências

Ligações externas
 Site oficial

1911
1911 no ciclismo
1911 na França

Paris-Roubaix de 1911


Nordfjorden er en fjordarm af Malangen i Balsfjord og Målselv kommuner i Troms og Finnmark  fylke  i Norge. Fjorden går 19 kilometer mod sydvest til Nordfjordbotn i bunden af fjorden.

Fjorden har indløb mellem Sandsneset i nord og Målsnesodden i syd. Vest for Målsnesodden går Målselvfjorden mod syd. Mens Nordfjorden går mod øst fra Målsnes går fjordarmen Aursfjorden mod syd langs østsiden af Målsneset. På nordsiden af fjorden ligger bygderne Nordby og Mestervik, mens Hamnvåg ligger på sydsiden. Mellem Mestervik og Laneset svinger fjorden mod syd til Nordfjordbotn. På sydsiden af Laneset ligger vigen Stålvikbotn.

Fylkesvej 858 går langs nordøstsiden af den indre del af fjorden til Oldervik. Herfra og videre ud fjorden går Fylkesvej 286 (Troms). På sydsiden går Fylkesvej 184 (Troms).

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Målselv
Lenvik

Nordfjorden (Malangen)


Samuel Bhend, né le  à Brienz (originaire de Beatenberg) et mort le , est une personnalité politique bernoise, membre du Parti socialiste (PS). Il est directeur de la santé publique et de la prévoyance sociale au gouvernement bernois de 1997 à 2006.

Biographie

Samuel Bhend naît le  à Brienz, dans le canton de Berne. Il est originaire de Beatenberg, dans le même arrondissement administratif.

Il grandit dans l'Oberland bernois (Gwatt et Kandergrund). Après avoir suivi l'école normale, il exerce la profession d'instituteur à Schafhausen, puis d'enseignant du niveau secondaire à Urtenen-Schönbühl, et enfin de directeur d'école pendant 20 ans.

Il est marié à Lotti Bhend-Reber.

Il décède le , à l'âge de 78 ans.

Parcours politique

Il est membre du Parti socialiste et appartient à sa branche écologiste.

Il est conseiller communal (exécutif) d'Urtenen-Schönbühl de 1976 à 1982.

Il siège au Grand Conseil du canton de Berne de 1974 à 1986 et de 1990 à 1997. Qualifié de brillant député et leader de l'opposition par Le Temps et de « partisan des solutions drastiques » pour assainir les finances cantonales par Le Nouveau Quotidien en 1997, il y est notamment vice-président la commission d'enquête parlementaire sur l'affaire des caisses noires au milieu des années 1980 dans le cadre de la Question jurassienne. Il préside par ailleurs le PS bernois de 1985 à 1992.

Il est candidat à un siège aux Chambres fédérales à trois reprises, sans succès.

Le , il est élu au Conseil-exécutif du canton de Berne lors d'une élection complémentaire non contestée par les autres grands partis au gouvernement  provoquée par la démission du socialiste Hermann Fehr pour raisons de santé. Il prend la tête de la Direction de la santé publique et de la prévoyance à partir du . Il est brillamment réélu au premier tour le  et préside le gouvernement bernois pendant l'année présidentielle 1999-2000. Il est à nouveau réélu le , en sixième position des sept élus. Début , il annonce qu'il ne se représente pas pour un nouveau mandat. Ses neuf années au gouvernement bernois sont marquées par les programmes d'économies mis en place dans le canton, qui entraînent notamment la fermeture de nombreux hôpitaux dans le canton (neuf sur trente).

Notes et références

Liens externes

Naissance en mars 1943
Naissance dans le canton de Berne
Personnalité politique bernoise
Personnalité du Parti socialiste suisse
Conseiller exécutif du canton de Berne
Député d'un parlement cantonal suisse
Décès à 78 ans
Décès en décembre 2021

Samuel Bhend


A expressão em latim Ecclesia semper reformanda est para "a igreja deve sempre reformando-se", muitas vezes abreviado para Ecclesia semper reformanda, é conceito popularizado por Karl Barth em 1947.

Na maioria das vezes, refere-se à convicção de certos teólogos protestantes de que a igreja deve continuamente se reexaminar para manter sua pureza de doutrina e prática.

Na tradição reformada é um princípio pelo qual uma igreja é reformada é identificada.

Doutrinas reformadas

Ecclesia semper reformanda est


În matematică, o operație reprezintă un proces de calcul cu 0 sau mai multe argumente (numite operanzi) sau valori de intrare, prin care se obține o valoare de ieșire. Numărul operanzilor reprezintă aritatea operației. Cele mai studiate operații sunt cele binare, de aritate 2, precum adunarea și înmulțirea, și operații unare, de aritate 1, precum negarea și inversarea (prin care se obține valoarea inversă a unui număr care, multiplicat cu argumentul, dă rezultatul 1).

O operație de aritate 0 este o constantă. Produsul vectorial ternar sau mixt (i.e. produsul scalar al produsului vectorial cu un vector) este un exemplu de operație de aritate 3, sau operație ternară. În general, aritatea se presupune a fi finită, însă operațiile de aritate infinită sunt uneori considerate. Astfel, operațiile de aritate finită mai sunt numite și operații finite.  Operațiile pot avea și operanzi nenumerici, de exemplu mulțimi, propoziții cognitive, forme și corpuri geometrice (transformări geometrice), etc.

Tipuri de operații

Cele mai întâlnite tipuri de operații sunt: operațiile unare și operațiile binare. Operațiile unare implică un singur argument, precum negarea și funcțiile trigonometrice. De cealaltă parte, operațiile binare implică două argumente, precum adunarea, scăderea, înmulțirea, împărțirea și ridicarea la putere.

Operațiile pot implica și obiecte matematice, altele decât numerele. Spre exemplu, valorile logice adevărat și fals ale propozițiilor cognitive pot fi combinate cu ajutorul operatorilor logici, precum conjuncția, disjuncția și negația. De asemenea, se pot efectua operații cu vectori. Rotațiile pot fi combinate folosindu-se operația de compunere a funcțiilor, efectuând prima rotație iar apoi a doua. Operațiile cu mulțimi includ operații binare (precum reuniunea și intersecția) și operații unare (precum complementarea). Operațiile pe funcții includ compunerea și convoluția.

Anumite operații pot fi nedefinite pentru anumite valori (adică argumente). Spre exemplu, împărțirea la zero a numerelor reale este nedefinită, precum este și extragerea rădăcinii pătrate dintr-un număr negativ. Valorile pentru care o operație este definită fac parte din domeniul operației. Mulțimea ce conține potențialele valori de ieșire ale operației se numește codomeniu, iar mulțimea de valori obținută propriu-zis în urma unei operații se numește imaginea operației (adică imaginea funcției). Spre exemplu, pentru numerele reale, operația de ridicare la pătrat produce exclusiv valori non-negative; prin urmare, codomeniul este mulțimea numerelor reale, dar imaginea operației este mulțimea numerelor reale non-negative.

Operațiile pot implica obiecte diferite. Astfel, un vector poate fi înmulțit cu un scalar pentru a forma un alt vector. Produsul intern a doi vectori are ca valoare de ieșire un scalar. O operație poate, sau nu, să aibă anumite proprietăți, precum: asociativitatea, comutativitatea, anticomutativitatea, idempotența șamd.

Valorile de intrare se mai numesc operanzi sau argumente, iar valorile de ieșire se mai numesc rezultate ale operației.

Operația este asemenea unui operator, dar punctul de vedere diferă. Spre exemplu, se spune "operația de adunare" când se face referire la operanzi și la rezultat, dar se spune "operator aditiv" când se face referire la procesul propriu-zis, ce poate fi exprimat abstract cu ajutorul funcției:  .

Descriere generală
O operație ω este o funcție de forma , unde . Mulțimile Xk se numesc domeniile operației, mulțimea Y numindu-se codomeniul operației, și numărul non-negativ k  (arătând numărul argumentelor) se numește aritatea (sau tipul) operației. Prin urmare, o operație unară are aritatea unu, iar o operație binară are aritatea doi. O operație de aritate zero, numită și operație nulară, redă direct un element al codomeniului Y. O operație de aritate k se numește o operație k-nară. Deci, o operație k-nară este o relație (k+1)-ară funcțională pe primele k domenii (datorită existenței posibilității operației nulare).

Cele de mai sus descriu o operație finită, datorită argumentelor finite k. Aritatea poate însă fi și ordinal-infinită sau cardinal-infinită, sau chiar o mulțime arbitrară ce indexează argumentele..

Deseori, termenul de operație implică ideea că domeniul funcției este o putere a codomeniului (i.e. produsul cartezian al codomeniului cu sine însuși de una sau mai multe ori), deși aceasta nu reprezintă o universalitate, o excepție fiind înmulțirea unui vector cu un scalar.

Note

Vezi și
 Ordinea operațiilor
 Ecuație
Algebră
Aritmetică

Operație (matematică)


محطة توليد أسوان الأولى  هي محطة توليد طاقة مصرية تم إنشاء المحطة سنة 1953 وهي تتكون من 7 وحدات القدرة الاسمية لكل وحدة 40 ميجاوات كان الاقتراح ان يتم إنشاء المحطة على جسم خزان اسوان ولكن خوفا من الاهتزازات واثارها تم إنشاء المحطة على ضفاف النهر على ان يتم تصريف المياة عن طريق اربع انفاق تصب خلف الخزان.

مراجع

تأسيسات سنة 1953
محطات توليد كهرباء مصرية

محطة توليد أسوان الأولى


Ingo Thiel () est une série télévisée policière allemande diffusée depuis le  sur ZDF.

En France, la série est diffusée depuis le  sur Arte. Elle reste inédite dans les autres pays francophones.

Synopsis
Les enquêtes du commissaire Ingo Thiel, basées sur des histoires vraies.

Distribution

Acteurs principaux
 Heino Ferch  : Ingo Thiel
  : Winni Karls

Épisodes
 Un enfant disparaît ( - 2017)
 L'Empreinte des tueurs ( - 2019)
 Une jeune fille disparaît ( - 2021)
 Ma sœur a disparu ( - 2022)
 Lettres de l'au-delà ( - 2023)

Références

Liens externes

Série télévisée créée en 2017
Série télévisée allemande des années 2010
Série télévisée allemande des années 2020
Série télévisée de ZDF
Série télévisée policière allemande
Série télévisée en allemand

Ingo Thiel


Das Tobago International Cycling Classic (auch: Tour of Tobago) ist ein Radsport-Eintagesrennen, das jährlich auf der Karibik-Insel Tobago stattfindet. Der Wettbewerb wird im Oktober ausgetragen und gehörte von 2011 bis 2017 zur Kategorie 1.2 der UCI America Tour. Das Cycling Classic ist Teil eines eine Woche dauernden Radsport- und Tourismus-Festivals. Rekordsieger ist der Einheimische Emile Abraham, der ab 2001 drei Siege in Folge feiern konnte. Einziger deutscher Sieger bisher ist Andreas Hening, der 2007 erfolgreich war. Im Jahr 2011 wurde der Wettbewerb vom Österreicher Riccardo Zoidl gewonnen.

Erstmals ausgetragen wurde das Rennen im Jahr 1986, um neben den auf Tobago sehr beliebten Sportarten wie Fußball oder Leichtathletik auch dem Radsport eine Plattform zu bieten. Zeitweise war das Tobago Cycling Classic ein fünftägiges Etappenrennen, schließlich wurde es aber wieder als Eintagesrennen ausgerichtet. Seit 2000 ist das Rennen auch für internationale Teilnehmer geöffnet; es partizipierten in der Folge so zum Beispiel auch Sportler aus Deutschland oder Österreich. 2011 schließlich wurde das Tobago Cycling Classic in den internationalen Rennkalender des Radsportweltverbandes UCI aufgenommen und bildete den Auftakt der UCI America Tour 2012. Am Start stehen Profis gleichermaßen wie Amateurrennfahrer. Das Rennen wird im Rahmen einer sechstägigen Radsportveranstaltung, der Tobago Inter Cycle Classic, ausgetragen. 2016 waren erstmals auch Frauen am Start, darunter die deutschen Fahrerinnen Sofie Mangertseder und Alina Lange.

Die 112 Kilometer Strecke des Rennens umfasst einige kurze, aber sehr steile Steigungen bis zu 20 Prozent. Teile der Straße führen durch den tropischen Regenwald der Insel, und die hohen Temperaturen zwingen die Teilnehmer zu erhöhter Flüssigkeitsaufnahme.

Siegerliste (seit 2001)

Weblinks
 Offizielle Webseite des Rennens (englisch)
 "Karibischer Radsport feiert Jubiläum" auf marcopolo.de

Einzelnachweise

Eintagesrennen
Radsportwettbewerb in Trinidad und Tobago
Tobago

Tobago Cycling Classic


Klub usamljenih srdaca narednika Pedera drugi je studijski album vinkovačkog heavy metal sastava Septica. Album je objavljen 28. kolovoza 2013. godine, a objavila ga je diskografska kuća Croatia Records.

Popis pjesama

Osoblje
Pornkusun Kamdrgupta Baba ali Deda - bubnjevi
Jukka Kunilinguninen Kleme - gitara, prateći vokali, tekst
Govnar Smrti - vokali, tekst, dizajn
Bumushku Kushlu - vokali
Herr Dutch Dortmund Jodl - bas-gitara
Dodatni glazbenici
Branimir Jovanovac Bani - klavijature, prateći vokali (na pjesmi 3)
Marko Šošić - prateći vokali, tenor vokal (na pjesmi 3)
Dragomir Herendić Dragianni - solo gitara (na pjesmi 4)
Ostalo osoblje
Brad Blackwood - mastering
Branimir Jovanovac Bani - snimanje
Dragomir Herendić Dragianni - snimanje
Deyan Barić Dominionart - fotografija
Hassan Abdelghani - fotografija
Denis Mujadžić Denyken - miksanje

Izvori

Albumi iz 2013.
Hrvatski glazbeni albumi

Klub usamljenih srdaca narednika Pedera


Broken (informally known as The Broken Movie) is a 1993 horror musical short film and long-form music video filmed and directed by Peter Christopherson. It is based on an idea by Trent Reznor, founder of industrial rock band Nine Inch Nails, and is a companion piece to the 1992 Nine Inch Nails EP Broken.

The film features songs from Broken and is essentially a compilation of its music videos (the exception being "Last" and the two hidden tracks). The film, just 20 minutes in length, weaves the album's four music videos together via a violent "snuff film" framing sequence, concluding with an otherwise unreleased video for the EP's final song "Gave Up" to set the conclusion of the film's frame story to the song.

Due to its extremely graphic content, Broken was never officially released, but was leaked as a bootleg which became heavily traded on VHS in the 1990s and more recently online. Reznor said that Broken makes the music video for "Happiness in Slavery", one of the tracks on the album, "look like a Disney movie".

While Reznor's comments about the film have been cryptic at best, he makes no secret of its existence, and the entire uncensored film is available to view when accessed by a hidden link on the discography page of the official Nine Inch Nails website.

Plot

The film begins with a scene of a person being executed by hanging. The trap door opens and the person drops with a serene smile on his face. The movie then cuts to footage of an amateur video taken from inside a car going through various parts of a city, from the middle-class suburbs to, literally, the other side of the tracks into a shoddy industrial area. The car approaches a young man on the sidewalk. Almost immediately, he is suddenly seen in a basement, tied with a seatbelt to a chair and cleave-gagged while being forced to watch a television.

The music video for "Pinion" begins to play. It begins in a bathroom. The camera zooms in on a toilet flushing, and a network of pipes is shown leading to a contraption with a large gear system and a pressure gauge on it. As the camera zooms out, a tight plastic bodybag-like suit suspended in a padded cell with six rods by the side is shown, with the end of the pipes attached to the mouth portion with water gushing in, presumably to drown the person inside. An alternative interpretation is that the person bound inside is being fed the "waste of the world" coming through the pipes.

Cutting back to the amateur video, the killer, wearing some sort of leather mask, pulls the victim's head back and forces him to drink some sort of liquid from a jerrycan. The middle of the music video for "Wish" is again interrupted by amateur footage, showing the victim chained to a table with a large wad of a dark substance on his face. As the killer is then seen putting his pants on, it is usually assumed that the substance is feces. After the video ends, the killer repeatedly rewinds to the part of the music video where Trent Reznor screams "fist fuck!" and begins to rub his fist.

The video for "Help Me I Am in Hell" shows a middle-age man in a room filled with flies. He ignores them while eating steak and drinking wine, despite the fact that the flies enter his mouth while he eats. The video cuts away several times to show the same man in bondage gear. This video was blacked out in the most prominent leak, and is now generally believed (although not proven) to be part of the complete film, but was blacked out by Reznor in the bootlegged copy. Reznor later admitted to distributing different copies of Broken to his friends, each with a different part of the video blacked out so that he would be able to identify the culprit if it were to be leaked.

Following the music video, the victim is shown still tied to a table as the killer proceeds to rip his teeth out. The video for "Happiness in Slavery", which was banned by music video channels worldwide, begins. The most widely known part of the movie, it features performance artist Bob Flanagan stripping off his clothes and settling down on a machine that tortures, rapes, and kills him before grinding him up to fertilize a patch of soil beneath the machine.

The film ends with the music video for "Gave Up", which is a different video from the one on Closure as it is not an actual Nine Inch Nails video but rather the band's music dubbed over the storyline of the movie. At this point, the victim is suspended from the ceiling and is repeatedly attacked by the perpetrator, first with a blade and then a blowtorch, after which the killer slices off the victim's penis with a straight razor, while footage of police searching through the basement and finding remains of previous victims is shown.

Finally, the film cuts back to the victim strapped on a table, as the murderer hacks his limbs off with a chainsaw, rapes him, and slices his chest open to eat his heart. The film then cuts back to the execution scene, again showing the killer being dropped through the trap door with a smile on his face. He falls through an immensely long tunnel until the rope suddenly tightens. 30 seconds after the film ends, with no audio and a black screen, the severed head of the killer flies across the screen.

Cast and crew
Much of the cast, aside from Bob Flanagan in "Happiness in Slavery" and the band itself in "Wish", is unknown. The film and the "Wish" video was directed by industrial music pioneer Peter Christopherson of the band Throbbing Gristle and co-founder of Industrial Records, although the other music videos were directed by various other people: "Pinion" and "Help Me I Am in Hell" is credited to Eric Goode and Serge Becker, while "Happiness in Slavery" is credited to Jon Reiss.

Production
Broken was created as a companion piece to the EP of the same name after Reznor wanted to create an art project based on the EP with Christopherson, who intended the piece to be "a comment on the existence of snuff movies and people's obsession with them". At the time, however, Reznor was recording in the house where the Tate murders were committed; seeing the video made him uneasy, so the project was shelved, though not before Reznor circulated a few copies on VHS. Christopherson himself has expressed regret in the film's eventual popularity: while he intended the film to be obviously fake, the degradation in quality as the tapes got copied over and over have made the distinction and his "pretty obvious clues," such as the use of a fake head during the tooth removal sequence, harder and harder to spot.

Availability
The film has not been given an official commercial release because Reznor wanted to stop it from overshadowing the prominence of the music, thus adding to its mythological status in alternative culture. The original hand-dubbed tapes were distributed by Reznor to various friends with technological glitches implemented at certain points, in order to let him know who leaked any copies that might surface. Reznor, commenting in the "Access" section of the Nine Inch Nails website in 2007, implied that Gibby Haynes was responsible for the most prominent leak. This copy was traded on VHS tapes for years (resulting in many poor-quality, high-generation copies), and was later encoded in MPEG and AVI formats and distributed extensively through peer-to-peer networks and Nine Inch Nails fan websites. These are generally not of the highest quality, as they are not first-generation copies.

The music videos (without the interstitial footage between songs) for "Pinion", "Wish", "Help Me I Am in Hell", and "Happiness in Slavery" were made officially available on Closure and on the official Nine Inch Nails website.

On Fixed (the 1992 remix CD for the Broken EP), remixers employed a heavily processed sample of Flanagan's screaming from the "Happiness in Slavery" video as part of the rhythm in the tracks "Screaming Slave" and a remix of the "Happiness in Slavery" song (although the sample is very obscure on the latter). On the Collected DVD that was sent out in promotion of the album With Teeth in 2005, portions of the movie are shown for a few seconds in crystal-clear quality.

In August 2005, a new copy of the movie was distributed via BitTorrent as a remastered DVD image. The remaster, titled "Broken 2.0", was primarily sourced from a low-generation copy of the tape that was anonymously sent to a long-time member of the online fan community; however, much of the music video content was replaced with higher-resolution footage sourced from the VHS release of Closure. Like all of the copies that existed online prior to that point, this version does not have video footage during "Help Me I Am in Hell", but a blank screen instead. Menu screens, a chapter index, and the option to listen to the audio tracks from the CD without added sound effects are all distinct features of "Broken 2.0".

On December 30, 2006, an unofficial version of the film was released on a DVD disc image and distributed via The Pirate Bay by the same anonymous user called "seed0", who had uploaded the leaked DVD version of Closure. The DVD image represents a significant upgrade in visual and audio quality from "Broken 2.0." and includes the oft-missing video for "Help Me I Am in Hell". Fans have speculated that the footage is from the master tape and that Trent Reznor himself leaked it online along with the Closure DVD leak, as implied by a post on his official blog on December 21, 2006, which said: "Happy Holidays! This one is a guilt-free download. (shhhh - I didn't say that out loud). If you know what I'm talking about, cool."

On May 6, 2013, the entire video was made available for streaming on Vimeo via Nine Inch Nails' Tumblr page. It was removed by Vimeo almost immediately, and the Tumblr post was updated with an allusion to The Pirate Bay. In July 2014, the full video returned to Vimeo, but was once again deleted. As of January 2020, the entire uncensored film is available to view when accessed by a hidden link on the discography page of the official Nine Inch Nails website, leading to a copy in the Internet Archive.

References

External links
 Broken on the Internet Archive

1993 short films
1993 films
1993 LGBT-related films
1993 horror films
American avant-garde and experimental films
American LGBT-related short films
American horror short films
BDSM in films
LGBT-related horror films
Nine Inch Nails
Films about snuff films
Trent Reznor
Unreleased American films
1990s avant-garde and experimental films
1990s English-language films
1990s American films

Broken (1993 film)


Finneganın Vahı ya da Finnegan Uyanması (İngilizce özgün adıyla Finnegans Wake), İrlandalı roman yazarı James Joyce'un 1939 tarihinde yayımlanan, son ve Ulysses ile birlikte en önemli romanı. 15 yıldan daha uzun bir sürede yazılmıştır. Romanın başkarakterleri, Humphrey Chimpden Earwicker, karısı Anna Livia Plurabelle, oğulları Shem, Shaun ve kızları Issy, tüm insanların düşünde yaşattığı ideal aile tipini temsil etmektedir. Kitap, onların şahsında tüm insanların ve insanlığın tarihini içinde barındırır. Finnegans Wake oldukça ağır ve sembollerle yüklü bir roman olup tüm Dünya'da çok sayıda edebiyatçıyı yıllardır üzerinde çalışmaya sevketmektedir.
Türkçeye Aylak Adam Yayınları tarafından ilk kez çevrilen eser Umur Çelikyay'ın çevirisi ile Finneganın Vahı adıyla kazandırılmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Finnegans Wake Extensible Elucidation Treasury (FWEET)
 Ekitap
 Açıklamalı Finnegans Wake

1939 romanları
İngiliz romanları
Kurguda rüya
James Joyce

Finneganın Vahı