Fujimura-kun Mates (jap. , Fujimura-kun Meitsu) ist ein Gag-Manga von Seiichi Shiki.

Handlung
Der als Schläger verschriene Fujimura schwänzt schon seit etwa einem Jahr die Schule. Eines Tages erscheint bei ihm ein Mädchen, das sich als Klassensprecherin Eriko Usami vorstellt und ihn zwingt, ihr zu sagen, warum er die Schule schwänzt. Sie droht ihm damit, die Nippel seiner Katze, die sie als Geisel genommenen hat, mit Permanentmarker schwarz anzumalen. Er verrät ihr daraufhin, dass er an seinem ersten Schultag an der Oberschule ein Mädchen vor zudringlichen Schulrowdys rettete, die er aus Notwehr zusammenschlagen hat. In der Schule entstand daraufhin das Gerücht, er sei ein Schläger, weshalb er keine Freunde fand und aufhörte die Schule zu besuchen. Eriko schlägt ihm daraufhin vor, ihm ein Freund zu sein, worauf er wieder zur Schule geht.

In seiner Klasse trifft er zuerst die beiden Klassensprecher seiner Klasse: Einen Jungen, der stets einen Samuraihelm trägt und daher von Fujimura "Helmet" genannt wird, und eine Halbjapanerin namens Claudia Chiiko Inui, die sich ihm mit den Worten vorstellt "Ich wage kühn zu behaupten! Große Brüste sind Liebe!!!" (, Aete iō! Kyonyū wa ai de aru to!!!) und auch sonst ein eher seltsames und teilweise sinnfreies Japanisch spricht. In der Pause gibt Eriko ihm mit einem selbstgemachten Bentō deutlich zu verstehen, dass sie ihn liebt.

Die Schülerratsvorsitzende Shizuru Urabe beruft ein Treffen des Schülerrats, dem die einzelnen Klassensprecher angehören, ein, um zu diskutieren, wie mit Fujimura umgegangen werden soll. Eriko nutzt die Gelegenheit, um vorzuschlagen, ihm zu einer Freundin zu verhelfen. Die stellvertretende Vorsitzende Akira Himuro schlägt zudem vor, ihn in den Schülerrat aufzunehmen, um sein Image zu verbessern. So kommt es, dass per Lautsprecher der ganzen Schule verkündet wird, Fujimura sei jetzt ein Kandidat für den Schülerrat und dass er eine Freundin bräuchte.

Später trifft Fujimura mehrere Male auf Shizuru, die sich immer verirrt hat. Dabei wissen die beiden nicht, wer der jeweils andere ist. Aufgrund eines Missverständnisses geht sie davon aus, dass er sie mag und verliebt sich langsam in ihn. Akira registriert sie daraufhin als mögliche Kandidatin als Fujimuras Freundin. Auf dem Nachhauseweg begegnet Fujimura das Schulidol Subaru Yumizuka, die ihn freudig begrüßt. Nachdem er ihr sagt, dass er sie nicht kenne und später sogar aus Versehen anschreit, verflucht sie ihn und wünscht ihm, dass er einen Freund (boyfriend) bekommen möge. Fujimura erwidert darauf, dass er noch nicht mal eine Freundin (girlfriend) habe, was Subaru wiederum erfreut aufnimmt und damit seine dritte Kandidatin als Freundin wird.

Schließlich findet der Wettbewerb statt, wer von den dreien seine Freundin werden soll. Da Fujimura nicht vorhat, eine Freundin zu bekommen und die ganze Sache Akira als Schiedsrichterin zu blöd ist, entscheidet sie kurzerhand, dass ab jetzt alle drei seine Freundinnen sind, was diese auch akzeptieren.

Die Serie endet damit, dass einige Jahre später alle drei Fujimura schließlich heiraten, nachdem Akira als Premierministerin unter dem Vorwand der Bekämpfung des Geburtenrückgangs die Vielehe einführte.

Charaktere

 Fujimura, Vorname unbekannt – seine Schwester nennt ihn aber kurz Haru () –, war ein Schulschwänzer und unfreiwilliger Delinquent. Nachdem er durch Eri gezwungen wurde die Schule zu besuchen, leidet er ständig entnervt darunter, der einzige in seinem neuen Umkreis mit einem gesunden Menschenverstand zu sein.

 Eri ist die Klassensprecherin der 2A und liebt Fujimura sowie Sojabohnen. Sie ist ein zierliches, etwas mysteriöses und ruhiges Mädchen, das nur wenig Emotionen zeigt. Sie treibt Fujimura regelmäßig mit ihrer Angewohnheit in den Wahnsinn, Situationen und Worte, die ihn betreffen, wann immer möglich auf eine sexuelle Weise zu interpretieren oder formulieren, wobei sie dabei regelmäßig Nasenbluten bekommt.

 Shizuru aus der 3B ist die Vorsitzende des Schülerrats. Auf den ersten Blick erscheint sie als zielstrebig, tatsächlich ist sie aber eher einfältig, neigt zu vorschnellen und falschen Schlussfolgerungen und verirrt sich ständig. Fujimura wundert sich, wie sie es überhaupt geschafft hat, in der Welt zu überleben. Letzteres liegt allerdings wohl an Akira, die Shizuru ständig aushilft und z. B. auch einen Peilsender in ihre Kleidung genäht hat, um sie immer wiederzufinden. Ihre Pflichten als Schülerratsvorsitzende werden ebenfalls von Akira erfüllt.

 Akira ist die stellvertretende Vorsitzende des Schülerrats, 14 Jahre alt und geht in die 3B (was der 12. Klasse entspricht), obwohl es in Japan kein Überspringen einer Klasse gibt. Sie hat überall in der Schule und auch in der Stadt Falltüren installiert, die sie immer auslöst um jemanden verschwinden zu lassen, der sie gerade nervt. Was, da sie keinen Spaß versteht, häufig passiert. Auch sonst wird sie als eher düstere und furchterregende Person beschrieben, was sich auch daran zeigt, dass ihr Jugendzimmer voller Folterwerkzeuge und Fallen ist, die sie vor dem Schlafengehen immer erst entschärfen muss. Einerseits ist sie regelmäßig von Shizuru genervt, die dann Opfer der Falltüren wird, andererseits hilft sie Shizuru aber auch ständig bei ihren Problemen.

 Subaru ist das Schulidol und bezeichnet Fujimura zu dessen Missfallen als "großer Bruder" (Onii-chan). Sie war früher eine Delinquentin, deren Bande von Fujimura zusammengeschlagen wurde und der sie dann beiläufig fragte, warum sie eine sei, obwohl sie doch eigentlich ein hübsches Mädchen sei. Daher kommt auch, dass sie ihn "großer Bruder" nennt, da dies eine Anrede (hier eigentlich respektvoll aniki statt des vertrauten onii-chan) für ein über einem selbst stehendes Mitglied in (Yakuza-)Banden ist.

 Claudia ist eine blonde Halbjapanerin und Klassensprecherin von Fujimuras 2F. Sie verwendet anfangs ein seltsames Japanisch mit einer an den Ōsaka-Dialekt angelehnten Ausdrucksweise, das jedoch teilweise keinen Sinn zu ergeben scheint. Sie ist üblicherweise mit "Helmet" zusammen anzutreffen.

 Er ist der zweite Klassensprecher von Fujimuras 2F. Sein Name ist unbekannt, aber da er ständig einen Samuraihelm trägt, wird er von Fujimura als "Helmet" bezeichnet. Bei der einzigen Szene, in der er seinen Helm abgenommen hat, ist sein Kopf unter Zensurmosaiken verpixelt. Wenn er in der Stadt patrouilliert, sitzt er in voller Rüstungsmontur auf einer Pferdestatue. Er ist üblicherweise mit Claudia zusammen anzutreffen.

 Chikage ist ein junges Mädchen, das in Eri verliebt ist und sie stalkt. Entsprechend sieht sie Fujimura als ihren Rivalen.

 Aki ist Fujimuras ältere Schwester. Wenn sie sich einmal etwas in den Kopf gesetzt hat, rückt sie davon, komme was wolle, nicht mehr ab. Zudem verabscheut sie unangemessene Beziehungen. In ihrer Schulzeit war sie ebenfalls eine Delinquentin und die Gründerin von jener Bande, deren Anführerin später Subaru wurde.

Veröffentlichung
Im Dezember 2008 nahm der Manga als einer von sieben am Wettbewerb Yomikiri Comic Carnival – Fuyu no Jin () teil. Da der Manga dort von den Lesern auf den ersten Platz gewählt wurde, erhielt Seiichi Shiki das Recht auf eine Serialisierung. Der Manga erschien vom 26. März 2009 bis 25. Juli 2013 zweiwöchentlich in Square Enix' Webmanga-Magazin Gangan Online. Ein One-Shot (yomikiri) erschien zuvor auch als Gastbeitrag im Papier-Manga-Magazin Gangan Wing in Ausgabe 4/2009 vom 26. Februar 2009, in dem schon Shikis vorherige Serie Aoiro Kazoku veröffentlicht wurde.

Die Kapitel wurden in acht Sammelbände (Tankōbon) zusammengefasst:
 22. Februar 2010, ISBN 978-4-7575-2804-8
 20. März 2010, ISBN 978-4-7575-2823-9
 22. November 2010, ISBN 978-4-7575-3061-4
 22. Juni 2011, ISBN 978-4-7575-3259-5
 22. Februar 2012, ISBN 978-4-7575-3506-0
 22. August 2012, ISBN 978-4-7575-3693-7
 22. Februar 2013, ISBN 978-4-7575-3893-1
 21. September 2013, ISBN 978-4-7575-4062-0

Seit Juli 2012 wird der Manga in Taiwan auf Chinesisch bei Tongli Publishing unter dem Titel Téngcūn tóngxué de xuéshengkuài () veröffentlicht.

Weblinks
 Website des Manga (japanisch)

Einzelnachweise

Web-Manga

Fujimura-kun Mates


Alphonse Albert "Frenchy" Lacroix (* 21. Oktober 1897 in Newton, Massachusetts; † 12. April 1973 in Lewiston, Maine) war ein US-amerikanischer Eishockeytorwart, der in seiner aktiven Zeit von 1914 bis 1931 unter anderem für die Canadiens de Montréal in der National Hockey League gespielt hat.

Karriere
Alphonse Lacroix begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt an der Newton High School, für deren Mannschaft er von 1914 bis 1917 aktiv war. Anschließend spielte der Torwart erst einmal im Amateurbereich – zunächst zwei Jahre lang für die Boston Navy Yard und anschließend sechs Jahre lang für die Boston A.A. Unicorns. Am 10. November 1925 erhielt er einen Vertrag als Free Agent bei den Canadiens de Montréal, für die er in der Saison 1925/26 in insgesamt fünf Spielen in der National Hockey League zwischen den Pfosten stand, von denen er bei vier Niederlagen jedoch nur eines mit seiner Mannschaft gewinnen konnte. In der folgenden Spielzeit stand er weiterhin in Montréal unter Vertrag, blieb jedoch als Ersatztorwart ohne Einsatz.

Die Saison 1927/28 begann Lacroix bei den Providence Reds in der Canadian-American Hockey League. In vier Spielen konnte er jedoch nicht vollends überzeugen, weshalb er den Verein frühzeitig verließ und die folgenden eineinhalb Jahre bei den Lewiston St. Doms in der semi-professionellen NEHL verbrachte, ehe er die Saison 1929/30 wiederdum bei den Providence Reds in der CAHL absolvierte, jedoch nur in einem Spiel zum Einsatz kam. Im Anschluss an die Saison 1930/31, in der er beim CAHL-Team Boston Tigers unter Vertrag stand, beendete er seine Karriere im Alter von 32 Jahren.

International
Für die USA nahm Lacroix an den Olympischen Winterspielen 1924 in Chamonix teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1924 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationaltorwart (Vereinigte Staaten)
Eishockeytorwart (Canadiens de Montréal)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Geboren 1897
Gestorben 1973
Mann
US-Amerikaner
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1924

Alphonse Lacroix


Avenida Eisenhower es una estación elevada en la línea Amarilla del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada la Avenida Eisenhower en Alexandría en Virginia.

Lugares de interés
 Albert V. Bryan US Courthouse
 American Trucking Association
 Capital Beltway
 Universidad Strayer (campus Alexandría)
 United States Patent and Trademark Office

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Eisenhower Avenue Station
 StationMasters Online: Eisenhower Avenue Station
 The Schumin Web Transit Center: Eisenhower Avenue Station
 Station from Google Maps Street View

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1983
Transporte de Alexandria
Estaciones de la línea Amarilla (Metro de Washington)

Avenida Eisenhower (Metro de Washington)


An Orchimantoglossum lacazei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni E.G.Camus ngan Aimée Antoinette Camus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Friedrich August Ascherson och Karl Otto Robert Peter Paul Graebner. An Orchimantoglossum lacazei in nahilalakip ha genus nga Orchimantoglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Orchimantoglossum

Orchimantoglossum lacazei


Goat Fell (Scottish Gaelic: Gaoitbheinn)  is the highest point on the Isle of Arran. At 874 metres (2,867 ft), it is one of four Corbetts on the island. The mountain, along with nearby Brodick Castle, is now owned by the National Trust for Scotland.

Ascent
Due to the popularity of "Scotland in miniature" (Arran), Goat Fell is a very popular peak and there are many possible routes of ascent, some of which may be combined with visits to the summits of other nearby peaks. The most commonly used route, a constructed path of just over 3 miles (5 km) in length,  starts from near Brodick Castle in Cladach. Initially the path leads up through the forested grounds of the castle, passing many rhododendron bushes. At just under 1,000 ft (300 m) above sea level the path leaves the forestry, and the route continues through bare moorland, reaching the summit by way of the east ridge of the mountain. There is a viewpoint table at the summit: on a clear day Northern Ireland may be seen.

An alternative shorter and steeper route comes up from the village of Corrie.  This route joins the main path on the east ridge. Goat Fell may also be climbed from the north, where it is linked by a ridge to the subsidiary top of North Goatfell, a point from which three ridges radiate. In addition to the ridge leading south to the main summit, there is a ridge heading northeast, providing some very easy scrambling as it passes over Cìoch na h-Òighe (the Young Maiden's Breast). Finally, the western ridge drops down to a bealach known as The Saddle, before climbing again towards the summit of Cìr Mhòr. The right-of-way between Glen Rosa and Glen Sannox passes over The Saddle.

The mountain was the scene of the death of English tourist Edwin Rose who was murdered by John Watson Laurie in 1889 on the mountain. Laurie was sentenced to death, later commuted to a life sentence and spent the rest of his life in prison.

References

External links
 Goat Fell tourist trail, map and large images

 Computer-generated virtual panoramas North South Index

Corbetts
Marilyns of Scotland
Mountains and hills of the Isle of Arran
Highest points of historic Scottish counties

Goat Fell


أتو بيوجرافي  ألبوم آشلي سمبسون الأول من نوع البوب روك. صدر في الولايات المتحدة 20 يوليو 2004.
الألبوم أخذ المرتبة الأولى في البيل بورد الأمريكي وتم مكافئته بثلاث إسطوانات بلاتنيوم. الأراء والانتقادات كانت ممزوجه.

إصدرت 3 أغاني فردية للألبوم الأولى ولاأكثر نجاحا بيسيس أوف مي والذي كانت مبيعاتها عالية في أكثر من دولة. اأغنية الثانية شادو والثالثة لا لا.
آشلي كانت تشتغل على الألبوم وتم عرض حلقات وهي تشتغل علية في برنامج آشلي سمبسون.

عن الألبوم

سمبسون تصف الألبوم بعملية كتابية حيث كتبت 12 أغنية كأنها تكتبها بمذكرتها الخاصة. وقبل أن يصدر الألبوم قالت «أن الألبوم مستوحى من حياتي وتجاربي بالحياة، من الثلاث السنوات الماضية. كل يوم كنت أفكر بماذا مريت من تجارب.»
كلمات الأغاني تهتم بالعلاقات وفقدان الحب والأذى النابع من الحب. أغلب أغاني العلاقات والانفصال مأخوذه من تجارب آشلي الي خاضتها مع حبيبها في هذا الوقت. آشلي وصفت الألبوم «صادق جدا» «حقيقي جدا لمشاعري»

أراء وانتقادات الألبوم حيث مجلة بيبول العالمية أضافت «السير لأول مرة» وأضافت بأن هذا الألبوم يبين أنا سيمبسون فتاة موهوبة ووميزه وفريدة ه من نوعها وفي بداية الطريق. آل ميوزك قالت بأن «غير متوقع، ألبوم قوي». ذا فيليج فويس قارنت ألوم أتو بيوجرفي بألبوم كورتني لوف (أمريكان سويت هارت) وضعوه ضمن تصنتيف المفضلة. مجلة بلندر قالت «جميع أغاني الألبوم تبين مدى قوة آشلي في طبقات الصوت - إيجابي».

الأغاني
اسم العنوان هو اسم أغنية في الألبوم سيمبسون تصف نفسها وتقول «لدي بقع على ملابسي، وأنا أكبر مغازلة» وأيضا تقول «ذا كنت تريد معرفتي، حبيبي إسألني» ذا فيلج فويس وصفت آشلي بالأغنية الحلوى افتتاحية رائعة للألبوم. ولكن ستايل أس وصفت الأغنية بأنها مملة.
بيسيس أوف مي أغنية عن الراحة والساعدة كتبتها عن حبيبها السابق ريان كابريرا وتم وصف الأغنية بالسوفت روك بالد.
شادو وصفتها مجلة بيبول بأغنية الألبوم الشخصية.

الألبوم يستمر مع أغنية لا لا أغنية تحمل كلمات جنسية سمبسون وصفتها بـ«أغنية الألبوم الساخرة». في لقاء آخر سمبسون وصفت لا لا بـ «مستوحية من ستايل البنك، مع سرعة في الموسيقى، ثيم حفل وصراخ»
«لوف ميكس ذا ورلد جو راوند» وتم وصفها بالحن الخفيف الرائع. وهي عن أغنية عن العلاقات. «بيتر أوف» تم وصف هذي الأغنية بعلكة الألبوم. حيث تصف حياتها اليومية.

«أن ريتشبل» كتبتها سمبسون بعد انفصالها مع حبيبها السابق جوش ولقد تحطمت لأن جوش هو الشخص الأول التذي تحدثت معه آشلي عن الزواج. والتخطيط للمستقبل قطع علاقته معها عن طريق الجوال. «نثنج نيو» تصف سمبسون علاقتها مع حبيبها السابف جوش آن المشجانات التي تحدث بينهم أصبحت كالروتين دراما. «جيفينج أت أول أوي» وتصف هذه الأغنية تمسكي بحياتك لاتهتمي لأراء الآخرين. «أن ديسكفرد» وهي الأغنية المفضلة لأشلي تتكلم عن العلاقات من أفضل أغاني البالد عام 2004.

المبيعات وأدائها في الشارت

في الولايات المتحدة كان ألبوم أتو بيوجرافي من أضخم مبيعات عام 2004 لأنثى، وفي سبتمبر أخذت 3 إسطوانات بلاتنيوم.
في أول أسبوع من صدور الألبوم باع أكثر من 398.000 نسخه واحتل المرتبة الأولى في البيل بورد. من مصدر الإحصائيات نيلسون ساوند سكان تم بيع 2,576,945 نسخه من يوم صدوره حتى يناير 2005.
آشلي سمبسون كسرت الرقم القياسي لمبيعات ألبوم بريتني سبيرز إن ذا زون في 2003. مما جعلها أفضل إمرءة مبيعات في أمريكا لسنة 2004.
مبيعات آشلي سمبسون في ألبومها الأول أفضل من مبيعات جيسيكا في ألبوماتها القديمة وآشلي وصلت إلى نجاح أختها جيسيكا في سنة واحدة. آشلي سمبسون قالت «أنا مصدووومة لا أستطيع أن أصدق، شكرا لكل المعجبين أحبكم».

لائحة الأغاني

الأغاني الإضافية

 Harder Everyday – 3:30 (عالمي)
 Sorry – 3:43 (المملكة المتحدة واليابان)
 Endless Summer – 3:37 (اليابان وأستراليا)

مصادر خارجية

<noinclude>

وصلات خارجية

ألبومات 2005
ألبومات آشلي سمبسون
ألبومات باللغة الإنجليزية
ألبومات ظهرت لأول مرة سنة 2004
استخدامات الرسم البياني للألبوم في السويد
استخدامات مخطط الألبوم لألمانيا 4

أتو بيوجرافي


Los tungros, tungrios o tungares (del latín Tungri, -ōrum) fueron un pueblo germano que tenía por capital a Atuacutum o Adutaca o Aduatica (Tongeren). Cruzaron el río Rin y expulsaron a los galos, ocupando el lugar de los eburones. Tácito los sitúa cerca de los nervios.

La zona de Tongerno fue después un obispado, cuyo territorio limitaba con el de Reims. Otra ciudad de los tungros fue Agrippina (Colonia). Quedan algunos restos de la época romana.

Parte del imperio
Tácito señala en sus Historias a dos cohortes de tungros en la guerra civil del 69 d. C..

Los tungros fueron mencionados en la Notitia Dignitatum, un documento de principios del , en el que se transcribieron todos los puestos militares y gubernamentales de finales del Imperio romano. El documento menciona al tribuno de la Primera Cohorte de Tungros estacionada en Vercovicium (ahora conocida como Housesteads, Northumberland) en la Muralla de Adriano. La cohorte se dividió en tiempos de Adriano para formar también una Segunda Cohorte de tungros; ambas cohortes contaban con 1000 hombres (cohortes miliarias).

Tausio, el soldado romano que mató al emperador Pertinax, era tungro.

Véase también
 Ala I Asturum et Tungrorum
 Ala I Tungrorum
 Ala I Tungrorum Frontoniana
 Cohors I Tungrorum
 Cohors II Tungrorum
 Cohors III Tungrorum
 Cohors IV Tungrorum

Referencias

Pueblos germánicos antiguos
Germania inferior

Tungros


Osaka se poate referi la:

 Municipiul Osaka, o localitate în Japonia.
 Prefectura Osaka, o diviziune administrativă în Japonia
 Asteroidul 7434 Osaka, un corp ceresc numit după municipiul Osaka.
 Naomi Osaka (n. 1997), jucătoare de tenis din Japonia

Osaka (dezambiguizare)


Pulgarcito presenta las mejores historietas de, más conocida por su subtítulo de Magos del lápiz, fue una colección de tebeos lanzada por Editorial Bruguera en 1949 que recopilaban de forma monográfica las series que habían aparecido previamente en Pulgarcito. Estaba diseñada por Guillermo Cifré, y la portada de cada número incluía una ilustración inédita del autor de la serie en cuestión, además de su retrato fotográfico en el margen inferior izquierdo.

Trayectoria editorial
Magos del lápiz vino a sustituir a Vacaciones todo el año, que sólo alcanzó las doce entregas. Ya en 1950, Bruguera publicó otra colección similar, Magos de la Risa. Magos del lápiz rondó los 37 números:

Valoración
Magos del lápiz fue una propuesta adelantada a su tiempo hasta el punto de considerarse un precedente de la exitosa Colección Olé, aparecida veinte años después.

Referencias

Bibliografía

Bruguera

Magos del lápiz


Decretul este o normă juridică, de obicei, emisă de către un șef de stat (cum ar fi președintele unei republici sau a unui monarh), în conformitate cu anumite proceduri (de obicei, stabilite într-o constituție). Decretul se mai definește ca actul prin care se stabilesc dispoziții generale obligatorii sau prin care se reglementează anumite situații juridice. Termenul particular utilizat pentru acest concept poate varia de la o țară la alta.

În exercitarea atribuțiilor sale, Președintele României emite decrete care se publică în Monitorul Oficial al României. Nepublicarea atrage inexistența decretului.

Referințe

Legături externe

Constituția României

Surse de drept
Decrete

Decret


මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ, සබරගමූව පළාතේ රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ ඇහැළියගොඩ පිහිටා ඇති විශේෂ ස්ථානයකි.  [දිව්‍යා භාරතී]දෙවගන  වෙනුවෙන්  පුද පූජා පවත්වනු ලබන එම දේවිය වෙනුවෙන් ඉදිකළ ස්ථානයකි.බැතිමතුන් ගේ විශ්වාසයට අනුව ඇය ශිව,පාර්වතී. ගේ දියණීයකි. දිව්‍යා භාරතී යනු මනුලොවට පැමිණි ඇයගේ
අවතාරයයි  . නූතන බුදු දහමෙන් ගීලිහී ඇති  සාරධර්ම රැකගත් දෙවගන ද විය.ඒ අනුව සත්වයා හා සම්බන්ද සසර පැවැත්ම සිදුවන ආකාරය සම්බන්දයෙන් දීර්ග විස්තරයක් එම ධර්මයෙහි සදන් වෙයි. ඇය සිය සංසාරික සොයුරා හා ප්‍රියතම බැතිමතුන් මගින්  ඒ සියලු ධර්ම කරැණු හෙළීකර ඇත. එම විස්තරයෙහි ආගමික දාර්ශනික හා විද්යාත්මක වැදගත් කමින් යුත් කරැනු රාශියක් අන්තර් ගතය.

ශ්‍රී දිව්‍යා භාරතී
වර්ෂ 1974 02 25 දින ඉන්දියාවේ බොම්බායේ වර්තමාන මුම්බායි හි දී  රක්ෂණ නිළධාරියෙක් වූ  ඔම් ප්රකාශ් භාරතීට සහ ඔහුගේ භාර්යාව වන මීතා භාරතීට දාව උපත ලැබීය.  මුම්බායිහි Juhu හි Maneckji Cooper High School  හිදී ඉගෙනුම ලැබීය. ඇය සාමාන්යය මට්ටමේ සිසුවියක් විය. වයස අවුරැදු 09 දී ප්‍රථමයෙන්  ඇය සිනමා රංගනයට එක් විය. අතිෂයය ජනපිුය නීළියනකි.අැය රංගනෙයන් දායක වු ප්‍රථම චිත්‍රපටීය තෙළිගූ චිත්‍රපටියකි.  එම චිත්‍රපටිය තිරගතවව එක් දිනකින් අැය දකූණු ඉන්දීය සිනමා රසිකයන්ගේ සිත් සිය වසගයට ගත්තේය.එය කෙතරම්ද යත් ඔහුන් අැයව දේවත්වයෙන් සලකන්නට විය.අැය වෙනුවෙන් ඔහුන් දෙවොලක් පවා ඉදි කරන ලදි. වරක් ඇය ගැන ලිපියක් පළ කරන මාධයය වේදියෙක්, දිව්‍යා භාරතී සැඩසුළගක් එ් කුණාටුව දකුණු ඉන්දියාව එක් රැයකින් සිය ග්‍රහනයට නතු කරගන්නා ලදි. යනුවෙන් සිය ලිපියක ලියා තැබීම ම අැයගේ විශ්මය ජනක ජනප්‍රියත්වය පිළිබඳව වටහා ගැනීමට ප්‍රමාණවත් වනු ඇත.ඇය 1992 සිට 1993 හින්දි චීත්‍රපටිද ඇතුලුව චිත්‍රපට 14 රංගනයෙන් දායක වෙමින්, මේ දක්වා නොබිඳුණු වාර්තාවකට හිමිකම් කියයි.1993 04 05 දින ඇය මුම්බායි හී තුල්සි  ගොඩනැගිල්ලේ තමන් පදිංචි නිවෙසේ සදලුතලයෙන් වැටී   මියයන විටද  වයස 19 මාස 03 තරම් අඩු වයසක විය. ඇයගේ මරනය සිදුවූ ආකාරය මෙන්ම එයට හේතුවද අදටත් අභිරහසක් ලෙස සැලකේ. ඇය මිය ගියද තවමත් ඇය  මිලියන දහයක තරම ජතාවකගේ හඳවත් හී සදාතනික රැජිනියයි.

පූර්ව ආත්ම
දිව්‍යා භාරතී බැතිමතුන්  ඇයගේ පුර්වභව 127 පිළිබදව විශ්වාස කරයි.මාලා,රති,ස්වර්ණමාලා,හංසනි,හේමමාලා,ආදි නාමයන් ඉන් ආත්ම කිහිපයක් හැදින් වීමට යෙදෙයි.ඇයගේ  පූර්වභව විශ්වාස කරන බෙෘද්ධයන්  මීට කල්ප 40 පමණ පෙර වැඩවිසූ වෙස්සභූ බුදුන්  වැඩ විසූ සමයේ දී,ඇයගේ දිව්‍යමය සවභාවය වඩාත් ඉහල බව පෙන්වීමට බැතිමතුන් ඇයට God divya bharti ඉහල තලයකට පත් වූ බව පිළිගනියි.ඇය සම්බන්ධ වූ සුරාසුර යුද්ධයන් ගැනද,වීව්ධ ශාශ්තෘවරුන් ලොව පහල වූ යුගයන් හී එම ධර්මයන් හා ශාශ්තෘවරුන් සාෙයා ගිය චාරිකා පිළිබදවද තොරතුරැ
එම කථා තුළ අන්තර් ගතවේ.ඒ අතරතුර ආගමික වශයෙන් වැදගත් කර්රයන් ඉටු කරලීමට ඉපදුන අවස්ථාද පෙන්විය හැකියි.ඒ බොහෝ ආත්මයන් සමග ඇය සමග සොහොයුරෙක් සිටීම වීශේෂයි.බොහෝ දෙනෙක් ඇයට ගරු කරන්නෙ ඇය සුපිරි සිනමා තාරුවක් හේතුවෙන් නාෙව ඇය සතු වූ සුවීශේෂි මානව ගුනයන් හා ඇය සතුවූ අපූරු බුද්ධි ප්‍රභාවය හේතුවෙනි.>

ආයතනික කාර්රයයන්
 දෙෙනික තේවාවන්
 ධර්මය ජනගත කිරීම
 බැතිමතුන් සදහා සේවායවන්

දෙෙනික තේවාවන්
ධර්මය ජනගත කිරීම
බැතිමතුන් සදහා සේවායවන්

දෙෙනික තේවාවන්
අලුයම     05 . 00    = දේව ආරාධනාව
අලුයම     05 . 30    = මල් පහන් පූජාකිරීම
පෙ/ව      07 . 00   =  බුද්ධ පුජාව,දේව පූජාව
පෙ/ව      11 . 30   =  දහවල් දානය
                         දහවල්

ධර්මය ජනගත කිරීම
    ශ්‍රී දිව්‍යා භාරතී මැණියන් තම විශ්වාසවන්තයින් වෙත පවසා ඇති ධර්ම කරැණූ රැස්කර ලේඛණ ගත කිරීම.අවශයතා අනුව මුද්ද වනය කිරිම හා ඵල කාරීම.

බැතිමතුන් සදහා සේවාවන්

  අපල සදහා ශාන්ති කර්ම ඉටු කරදීම.
  භාරහාර වීම,භාරහාර ඔප්පුකිරීම.
  සියලූ ආරක්ෂක විධි සකස් කරදීම.
  ධර්ම කරැණු සාකඡජා කිරීම

පූජාවිධි

ආගමීක වැදගත්කම

විඤ්ඤාණවාදය හා කුතුහලය
     බෞද්ධ විඤ්ඤාණ වාදය පිලිබදයව පිලිවෙලින් විග්‍රහයක යෙදෙන මෙම ආශ්‍රමය.  බටහිර දාර්ශණිකයන් විග්‍රහකරන හා නූතනයේ බෞද්ධයන් ද පිළිගන්නා  විඤ්ඤාණවාදය ප්‍රතික්ෂේඵප කරන මෙම ආශ්‍රමය එය නැවත විග්‍රහකරන අතර  එම මතය පැරණීතම බෞද්ධ මතය යැයි හදූන් වනු ලබයි. ශ්‍රී දිව්‍යා භාරතී ආශ්‍රමය එම වාදය උගන්වන ප්‍රථම පාසල හා ගුරු කුළය වශයෙන් හැදින් වෙයි.

මූලාශ්‍ර

රෝහණ මංජුල
දාර්ශනිකයෝ
ආගම්
සංකල්ප

දෙවි දේවතාවියෝ
දෙවිවරු - ශ්‍රී ලංකා
ආගම්
විශ්වාසයන්
හින්දි සිනමාවේ නිළියන්
GOD DIVYA BHARTI
නව ආගම්

ශ්‍රී දිව්‍යා භාරතී ආශ්‍රමය


Rangfølge er den rækkefølge som personer placeres i ved hof, ved formelle lejligheder, ceremonier og lignende.

Det er rangen, der bestemmer hvor man eksempelvis kommer til at sidde ved et bord i forbindelse med offentlige handlinger.

Personer der har rang, kan være adelige, de kan besidde et særligt embede, være biskop, eksempelvis være tildelt et ridderkors osv.

Se også
 Rangfølgen i Danmark

Monarki

Rangfølge


George Ionescu () este un deputat român, ales în județul Prahova, în 2008 și 2012 din partea Partidului Democrat Liberal (PDL), iar în 2016, după fuziunea PDL cu Partidul Național Liberal, din partea acestuia din urmă.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Deputați români 2012-2016
Deputați români 2008-2012
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Democrat-Liberal
Nașteri în 1968
Oameni din județul Prahova
Membri ai Partidului Național Liberal
Deputați români 2020-2024

George Ionescu


Hematopoietic stem-cell transplantation (HSCT) is the transplantation of multipotent hematopoietic stem cells, usually derived from bone marrow, peripheral blood, or umbilical cord blood in order to replicate inside of a patient and to produce additional normal blood cells. It may be autologous (the patient's own stem cells are used), allogeneic (the stem cells come from a donor) or syngeneic (from an identical twin).

It is most often performed for patients with certain cancers of the blood or bone marrow, such as multiple myeloma or leukemia. In these cases, the recipient's immune system is usually destroyed with radiation or chemotherapy before the transplantation. Infection and graft-versus-host disease are major complications of allogeneic HSCT.

HSCT remains a dangerous procedure with many possible complications; it is reserved for patients with life-threatening diseases. As survival following the procedure has increased, its use has expanded beyond cancer to autoimmune diseases and hereditary skeletal dysplasias, notably malignant infantile osteopetrosis and mucopolysaccharidosis.

Medical uses

Indications
Indications for stem-cell transplantation are:

Malignant (cancerous)
 Acute myeloid leukemia
 Chronic myeloid leukemia
 Acute lymphoblastic leukemia
 Juvenile myelomonocytic leukemia
 Hodgkin lymphoma (relapsed, refractory)
 Non-Hodgkin lymphoma (relapsed, refractory)
 Neuroblastoma
 Ewing sarcoma
 Multiple myeloma
 Myelodysplastic syndromes
 Gliomas, other solid tumors

Nonmalignant (noncancerous)
 Thalassemia
 Sickle cell anemia
 Aplastic anemia
 Fanconi anemia
 Malignant infantile osteopetrosis
 Mucopolysaccharidosis
 Paroxysmal nocturnal hemoglobinuria
 Pyruvate kinase deficiency
 Immune deficiency syndromes
 Autoimmune diseases, including multiple sclerosis

Many recipients of HSCTs are multiple myeloma or leukemia patients who would not benefit from prolonged treatment with, or are already resistant to, chemotherapy. Candidates for HSCTs include pediatric cases where the patient has an inborn defect such as severe combined immunodeficiency or congenital neutropenia with defective stem cells, and also children or adults with aplastic anemia who have lost their stem cells after birth. Other conditions treated with stem cell transplants include sickle cell disease, myelodysplastic syndrome, neuroblastoma, lymphoma, Ewing's sarcoma, desmoplastic small round cell tumor, chronic granulomatous disease, Hodgkin's disease and Wiskott–Aldrich syndrome. Non-myeloablative, so-called mini transplant (microtransplantation) procedures, have been developed requiring smaller doses of preparative chemotherapy and radiation therapy, allowing HSCT to be conducted in the elderly and other patients who would otherwise be considered too weak to withstand a conventional treatment regimen.

Number of procedures
In 2006, 50,417 first HSCTs were recorded worldwide, according to a global survey of 1,327 centers in 71 countries conducted by the Worldwide Network for Blood and Marrow Transplantation.  Of these, 28,901 (57%) were autologous and 21,516 (43%) were allogeneic (11,928 from family donors and 9,588 from unrelated donors).  The main indications for transplant were lymphoproliferative disorders (55%) and leukemias (34%), and many took place in either Europe (48%) or the Americas (36%).

The Worldwide Network for Blood and Marrow Transplantation reported the millionth transplant to have been undertaken in December 2012.

In 2014, according to the World Marrow Donor Association, stem-cell products provided for unrelated transplantation worldwide had increased to 20,604 (4,149 bone-marrow donations, 12,506 peripheral blood stem-cell donations, and 3,949 cord-blood units).

Graft types

Autologous
Autologous HSCT requires the extraction (apheresis) of hematopoietic stem cells (HSCs) from the patient and storage of the harvested cells in a freezer. The patient is then treated with high-dose chemotherapy with or without radiotherapy with the intention of eradicating the patient's malignant cell population at the cost of partial or complete bone marrow ablation (destruction of patient's bone marrow's ability to grow new blood cells).  The patient's own stored stem cells are then transfused into his/her bloodstream, where they replace destroyed tissue and resume the patient's normal blood-cell production. Autologous transplants have the advantage of lower risk of infection during the immune-compromised portion of the treatment, since the recovery of immune function is rapid. Also, the incidence of patients experiencing rejection is very rare (and graft-versus-host disease impossible) due to the donor and recipient being the same individual. These advantages have established autologous HSCT as one of the standard second-line treatments for such diseases as lymphoma.

For other cancers such as acute myeloid leukemia, though, the reduced mortality of the autogenous relative to allogeneic HSCT may be outweighed by an increased likelihood of cancer relapse and related mortality, so the allogeneic treatment may be preferred for those conditions.

Researchers have conducted small studies using nonmyeloablative HSCT as a possible treatment for type I (insulin dependent) diabetes in children and adults. Results have been promising, but , speculating whether these experiments will lead to effective treatments for diabetes is premature. Autologous HSCT is an effective treatment against aggressive Multiple Sclerosis. The type of autologous HSCT used as a Multiple Sclerosis treatment is considered safe and the serious adverse events rare.

Allogeneic
Allogeneic HSCT involves two people – the (healthy) donor and the (patient) recipient. Allogeneic HSC donors must have a tissue (human leukocyte antigen, HLA) type that matches the recipient. Matching is performed on the basis of variability at three or more loci of the HLA gene, and a perfect match at these loci is preferred. Even if a good match exists at these critical alleles, the recipient will require immunosuppressive medications to mitigate graft-versus-host disease. Allogeneic transplant donors may be related (usually a closely HLA-matched sibling), syngeneic (a monozygotic or identical twin of the patient – necessarily extremely rare since few patients have an identical twin, but offering a source of perfectly HLA-matched stem cells) or unrelated (donor who is not related and found to have very close degree of HLA matching). Unrelated donors may be found through a registry of bone-marrow donors, such as the National Marrow Donor Program (NMDP) in the U.S. People who would like to be tested for a specific family member or friend without joining any of the bone-marrow registry data banks may contact a private HLA testing laboratory and be tested with a blood test or mouth swab to see if they are a potential match. A "savior sibling" may be intentionally selected by preimplantation genetic diagnosis to match a child both regarding HLA type and being free of any obvious inheritable disorder. Allogeneic transplants are also performed using umbilical cord blood as the source of stem cells. In general, by transfusing healthy stem cells to the recipient's bloodstream to reform a healthy immune system, allogeneic HSCTs appear to improve chances for cure or long-term remission once the immediate transplant-related complications are resolved.

A compatible donor is found by doing additional HLA testing from the blood of potential donors. The HLA genes fall in two categories (types I and II). In general, mismatches of the type-I genes (i.e. HLA-A, HLA-B, or HLA-C) increase the risk of graft rejection.  A mismatch of an HLA type II gene (i.e. HLA-DR or HLA-DQB1) increases the risk of graft-versus-host disease.  In addition, a genetic mismatch as small as a single DNA base pair is significant, so perfect matches require knowledge of the exact DNA sequence of these genes for both donor and recipient.  Leading transplant centers currently perform testing for all five of these HLA genes before declaring that a donor and recipient are HLA-identical.

Race and ethnicity are known to play a major role in donor recruitment drives, as members of the same ethnic group are more likely to have matching genes, including the genes for HLA.

, at least two commercialized allogeneic cell therapies have been developed, Prochymal and Cartistem. Omidubicel was approved for medical use in the United States in April 2023.

Sources and storage of cells
To limit the risks of transplanted stem-cell rejection or of severe graft-versus-host disease in allogeneic HSCT, the donor should preferably have the same HLA-typing as the recipient. About 25 to 30% of allogeneic HSCT recipients have an HLA-identical sibling. Even so-called "perfect matches" may have mismatched minor alleles that contribute to graft-versus-host disease.

Bone marrow

In the case of a bone-marrow transplant, the HSCs are removed from a large bone of the donor, typically the pelvis, through a large needle that reaches the center of the bone. The technique is referred to as a bone-marrow harvest and is performed under local or general anesthesia.

Peripheral blood stem cells

Peripheral blood stem cells are now the most common source of stem cells for HSCT. They are collected from the blood through a process known as apheresis. The donor's blood is withdrawn through a sterile needle in one arm and passed through a machine that removes white blood cells. The red blood cells are returned to the donor. The peripheral stem cell yield is boosted with daily subcutaneous injections of granulocyte-colony stimulating factor, serving to mobilize stem cells from the donor's bone marrow into the peripheral circulation.

Amniotic fluid
Extracting stem cells from amniotic fluid is possible for both autologous and heterologous uses at the time of childbirth.

Umbilical cord blood
Umbilical cord blood is obtained when a mother donates her infant's umbilical cord and placenta after birth. Cord blood has a higher concentration of HSCs than is normally found in adult blood, but the small quantity of blood obtained from an umbilical cord (typically about 50 ml) makes it more suitable for transplantation into small children than into adults.  Newer techniques using ex vivo expansion of cord blood units or the use of two cord blood units from different donors allow cord blood transplants to be used in adults.

Cord blood can be harvested from the umbilical cord of a child being born after preimplantation genetic diagnosis for HLA matching (see PGD for HLA matching) to donate to an ill sibling requiring HSCT.. Leading cord blood banks include Americord, Cord Blood Registry, and Viacord.

Storage of HSC
Unlike other organs, bone-marrow cells can be frozen (cryopreserved) for prolonged periods without damaging too many cells. This is a necessity with autologous HSCs because the cells must be harvested from the recipient months in advance of the transplant treatment. In the case of allogeneic transplants, fresh HSCs are preferred to avoid cell loss that might occur during the freezing and thawing process. Allogeneic cord blood is stored frozen at a cord blood bank because it is only obtainable at the time of childbirth. To cryopreserve HSCs, a preservative, dimethyl sulfoxide, must be added, and the cells must be cooled very slowly in a controlled-rate freezer to prevent osmotic cellular injury during ice-crystal formation. HSCs may be stored for years in a cryofreezer, which typically uses liquid nitrogen.

Conditioning regimens

Myeloablative
The chemotherapy or irradiation given immediately prior to a transplant is called the conditioning regimen, the purpose of which is to help eradicate the patient's disease prior to the infusion of HSCs and to suppress immune reactions. The bone marrow can be ablated (destroyed) with dose-levels that cause minimal injury to other tissues. In allogeneic transplants, a combination of cyclophosphamide with total body irradiation is conventionally employed. This treatment also has an immunosuppressive effect that prevents rejection of the HSCs by the recipient's immune system. The post-transplant prognosis often includes acute and chronic graft-versus-host disease that may be life-threatening. In certain leukemias, though, this can coincide with protection against cancer relapse owing to the graft-versus-tumor effect. Autologous transplants may also use similar conditioning regimens, but many other chemotherapy combinations can be used depending on the type of disease.

Nonmyeloablative
A newer treatment approach, nonmyeloablative allogeneic transplantation, also termed reduced-intensity conditioning (RIC), uses doses of chemotherapy and radiation too low to eradicate all the bone-marrow cells of the recipient. Instead, nonmyeloablative transplants run lower risks of serious infections and transplant-related mortality while relying upon the graft versus tumor effect to resist the inherent increased risk of cancer relapse. Also significantly, while requiring high doses of immunosuppressive agents in the early stages of treatment, these doses are less than for conventional transplants. This leads to a state of mixed chimerism early after transplant where both recipient and donor HSC coexist in the bone marrow space.

Decreasing doses of immunosuppressive therapy then allow donor T-cells to eradicate the remaining recipient HSCs and to induce the graft-versus-tumor effect. This effect is often accompanied by mild graft-versus-host disease, the appearance of which is often a surrogate marker for the emergence of the desirable graft versus tumor effect, and also serves as a signal to establish an appropriate dosage level for sustained treatment with low levels of immunosuppressive agents.

Because of their gentler conditioning regimens, these transplants are associated with a lower risk of transplant-related mortality, so allow patients who are considered too high-risk for conventional allogeneic HSCT to undergo potentially curative therapy for their disease. The optimal conditioning strategy for each disease and recipient has not been fully established, but RIC can be used in elderly patients unfit for myeloablative regimens, for whom a higher risk of cancer relapse may be acceptable.

Engraftment
After several weeks of growth in the bone marrow, expansion of HSCs and their progeny is sufficient to normalize the blood cell counts and reinitiate the immune system. The offspring of donor-derived HSCs have been documented to populate many different organs of the recipient, including the heart, liver, and muscle, and these cells had been suggested to have the abilities of regenerating injured tissue in these organs.  However, recent research has shown that such lineage infidelity does not occur as a normal phenomenon.

Chimerism monitoring is a method to monitor the balance between the patient's own stem cells and the new stem cells from a donor. In cases where the patient's own stem cells are increasing in number after treatment, the treatment may potentially not have worked as intended.

Complications
HSCT is associated with a high treatment-related mortality in the recipient, which limits its use to conditions that are themselves life-threatening. (The one-year survival rate has been estimated to be roughly 60%, although this figure includes deaths from the underlying disease, as well as from the transplant procedure.) Major complications include veno-occlusive disease, mucositis, infections (sepsis), graft-versus-host disease, and the development of new malignancies.

Infection
Bone-marrow transplantation usually requires that the recipient's own bone marrow be destroyed (myeloablation). Prior to the administration of new cells (engraftment), patients may go for several weeks without appreciable numbers of white blood cells to help fight infection. This puts a patient at high risk of infections, sepsis, and septic shock, despite prophylactic antibiotics. However, antiviral medications, such as acyclovir and valacyclovir, are quite effective in prevention of HSCT-related outbreak of herpetic infection in seropositive patients. The immunosuppressive agents employed in allogeneic transplants for the prevention or treatment of graft-versus-host disease further increase the risk of opportunistic infection. Immunosuppressive drugs are given for a minimum of six months after a transplantation, or much longer if required for the treatment of graft-versus-host disease. Transplant patients lose their acquired immunity, for example immunity to childhood diseases such as measles or polio. So, transplant patients must be retreated with childhood vaccines once they are off immunosuppressive medications.

Veno-occlusive disease
Severe liver injury can result from hepatic veno-occlusive disease (VOD), newly termed sinusoidal obstruction syndrome (SOS). Elevated levels of bilirubin, hepatomegaly, and fluid retention are clinical hallmarks of this condition. The appreciation of the generalized cellular injury and obstruction in hepatic vein sinuses is now greater. Severe cases of SOS are associated with a high mortality rate. Anticoagulants or defibrotide may be effective in reducing the severity of VOD but may also increase bleeding complications. Ursodiol has been shown to help prevent VOD, presumably by facilitating the flow of bile.

Mucositis
The injury of the mucosal lining of the mouth and throat is a common regimen-related toxicity following ablative HSCT regimens. It is usually not life-threatening, but is very painful, and prevents eating and drinking. Mucositis is treated with pain medications plus intravenous infusions to prevent dehydration and malnutrition.

Hemorrhagic cystitis
The mucosal lining of the bladder is affected in about 5% of children undergoing HSCT. This causes hematuria (blood in urine), frequent urination, abdominal pain and thrombocytopenia.

Graft-versus-host disease

Graft-versus-host disease (GvHD) is an inflammatory disease that is unique to allogeneic transplantation. It is an attack by the "new" bone marrow's immune cells against the recipient's tissues. This can occur even if the donor and recipient are HLA-identical because the immune system can still recognize other differences between their tissues. It is aptly named graft-versus-host disease because bone-marrow transplantation is the only transplant procedure in which the transplanted cells must accept the body rather than the body accepting the new cells.

Acute GvHD typically occurs in the first three months after transplantation and may involve the skin, intestine, or liver. High-dose corticosteroids, such as prednisone, are a standard treatment, but this immunosuppressive treatment often leads to deadly infections. Chronic GvHD may also develop after allogeneic transplant. It is the major source of late treatment-related complications, although it less often results in death. In addition to inflammation, chronic GvHD may lead to the development of fibrosis, or scar tissue, similar to scleroderma; it may cause functional disability and require prolonged immunosuppressive therapy. GvHD is usually mediated by T cells, which react to foreign peptides presented on the major histocompatibility complex of the host.

Further research is needed to determine whether mesenchymal stromal cells can be use for prophylaxis and treatment of GvHD.

Graft-versus-tumor effect

Graft-versus-tumor effect (GVT), or "graft versus leukemia" effect, is the beneficial aspect of the GvHD phenomenon. For example, HSCT patients with either acute, or in particular chronic, GvHD after an allogeneic transplant tend to have a lower risk of cancer relapse. This is due to a therapeutic immune reaction of the grafted donor T lymphocytes against the diseased bone marrow of the recipient. This lower rate of relapse accounts for the increased success rate of allogeneic transplants, compared to transplants from identical twins, and indicates that allogeneic HSCT is a form of immunotherapy. GVT is the major benefit of transplants that do not employ the highest immunosuppressive regimens.

Graft versus tumor is mainly beneficial in diseases with slow progress, e.g. chronic leukemia, low-grade lymphoma, and in some cases multiple myeloma, but is less effective in rapidly growing acute leukemias.

If cancer relapses after HSCT, another transplant can be performed, infusing the patient with a greater quantity of donor white blood cells (donor lymphocyte infusion).

Malignancies
Patients after HSCT are at a higher risk for oral carcinoma. Post-HSCT oral cancer may have more aggressive behavior with poorer prognosis, when compared to oral cancer in non-HSCT patients.

A meta-analysis showed that the risk of secondary cancers such as bone cancer, head and neck cancers, and melanoma, with standardized incidence ratios of 10.04 (3.48–16.61), 6.35 (4.76–7.93), and 3.52 (2.65–4.39), respectively, was significantly increased after HSCT. So, diagnostic tests for these cancers should be included in the screening program of these patients for the prevention and early detection of these cancers.

Prognosis
Prognosis in HSCT varies widely dependent upon disease type, stage, stem-cell source, HLA-matched status (for allogeneic HSCT), and conditioning regimen. A transplant offers a chance for cure or long-term remission if the inherent complications of graft versus host disease, immunosuppressive treatments and the spectrum of opportunistic infections can be survived. In recent years, survival rates have been gradually improving across almost all populations and subpopulations receiving transplants.

Mortality for allogeneic stem cell transplantation can be estimated using the prediction model created by Sorror et al., using the Hematopoietic Cell Transplantation-Specific Comorbidity Index (HCT-CI). The HCT-CI was derived and validated by investigators at the Fred Hutchinson Cancer Research Center in the U.S. The HCT-CI modifies and adds to a well-validated comorbidity index, the Charlson Comorbidity Index (CCI) (Charlson, et al.) The CCI was previously applied to patients undergoing allogeneic HCT, but appears to provide less survival prediction and discrimination than the HCT-CI scoring system.

Patients who were successfully treated with HSCT and total body irradiation in childhood were found to have increased fat mass percentage, leading to significantly decreased exercise capacity in adulthood. This suggests patients who underwent successful treatment with HSCT have an increased predisposition to cardiovascular disease later in life.

Risks to donor
The risks of a complication depend on patient characteristics, health care providers, and the apheresis procedure, and the colony-stimulating factor used (G-CSF). G-CSF drugs include filgrastim (Neupogen, Neulasta), and lenograstim (Graslopin).

Drug risks
Filgrastim is typically dosed in the 10 microgram/kg level for 4–5 days during the harvesting of stem cells. The documented adverse effects of filgrastim include splenic rupture, acute respiratory distress syndrome, alveolar hemorrhage, and allergic reactions (usually experienced in first 30 minutes). In addition, platelet and hemoglobin levels dip postprocedurally, not returning to normal until after a month.

The question of whether geriatrics (patients over 65) react the same as patients under 65 has not been sufficiently examined.  Coagulation issues and inflammation of atherosclerotic plaques are known to occur as a result of G-CSF injection. G-CSF has also been described to induce genetic changes in agranulocytes of normal donors. There is no statistically significant evidence either for or against the hypothesis that myelodysplasia (MDS) or acute myeloid leukaemia (AML) can be induced by G-CSF in susceptible individuals.

Access risks
Blood is drawn from a peripheral vein in a majority of patients, but a central line to the jugular, subclavian, and femoral veins may be used. Adverse reactions during apheresis were experienced in 20% of women and 8% of men, these adverse events primarily consisted of numbness/tingling, multiple line attempts, and nausea.

Clinical observations
A study involving 2,408 donors (aged 18–60 years) indicated that bone pain (primarily back and hips) as a result of filgrastim treatment is observed in 80% of donors. Donation is not recommended for those with a history of back pain. Other symptoms observed in more than 40 percent of donors include muscle pain, headache, fatigue, and difficulty sleeping. These symptoms all returned to baseline 1 month after donation in the majority of patients.

In one meta-study that incorporated data from 377 donors, 44% of patients reported having adverse side effects after peripheral blood HSCT. Side effects included pain prior to the collection procedure as a result of G-CSF injections, and postprocedural generalized skeletal pain, fatigue, and reduced energy.

Severe reactions
A study that surveyed 2,408 donors found that serious adverse events (requiring prolonged hospitalization) occurred in 15 donors (at a rate of 0.6%), although none of these events was fatal. Donors were not observed to have higher than normal rates of cancer with up to 4–8 years of follow-up.
One study based on a survey of medical teams covered about 24,000 peripheral blood HSCT cases between 1993 and 2005, and found a serious cardiovascular adverse reaction rate of about one in 1,500. This study reported a cardiovascular-related fatality risk within the first 30 days of HSCT of about two in 10,000.

History
In 1939, a woman with aplastic anaemia received the first human bone marrow transfusion. This patient received regular blood transfusions, and an attempt was made to increase her leukocyte and platelet counts by intravenous bone marrow injection without unexpected reaction.

Stem-cell transplantation was pioneered using bone marrow-derived stem cells by a team at the Fred Hutchinson Cancer Research Center from the 1950s through the 1970s led by E. Donnall Thomas, whose work was later recognized with a Nobel Prize in Physiology or Medicine. Thomas' work showed that bone-marrow cells infused intravenously could repopulate the bone marrow and produce new blood cells. His work also reduced the likelihood of developing a life-threatening graft-versus-host disease. Collaborating with Eloise Giblett, a professor at the University of Washington, he discovered genetic markers that could confirm donor matches.

The first physician to perform a successful human bone-marrow transplant on a disease other than cancer was Robert A. Good at the University of Minnesota in 1968.
In 1975, John Kersey, also of the University of Minnesota, performed the first successful bone-marrow transplant to cure lymphoma. His patient, a 16-year-old-boy, is today the longest-living lymphoma transplant survivor.

Donor registration and recruitment
At the end of 2012, 20.2 million people had registered their willingness to be a bone-marrow donor with one of the 67 registries from 49 countries participating in Bone Marrow Donors Worldwide. Around 17.9 million of these registered donors had been ABDR typed, allowing easy matching.  A further 561,000 cord blood units had been received by one of 46 cord blood banks from 30 countries participating.  The highest total number of bone-marrow donors registered were those from the U.S. (8.0 million), and the highest number per capita were those from Cyprus (15.4% of the population).

Within the U.S., racial minority groups are the least likely to be registered, so are the least likely to find a potentially life-saving match.  In 1990, only six African Americans were able to find a bone-marrow match, and all six had common European genetic signatures.

Africans are more genetically diverse than people of European descent, which means that more registrations are needed to find a match. Bone marrow and cord blood banks exist in South Africa, and a new program is beginning in Nigeria. Many people belonging to different races are requested to donate as a shortage of donors exists in African, mixed race, Latino, aboriginal, and many other communities.

Two registries in the U.S. recruit unrelated allogeneic donors: NMDP or Be the Match, and the Gift of Life Marrow Registry.

Research

HIV
In 2007, a team of doctors in Berlin, Germany, including Gero Hütter, performed a stem-cell transplant for leukemia patient Timothy Ray Brown, who was also HIV-positive. From 60 matching donors, they selected a [CCR5]-Δ32 homozygous individual with two genetic copies of a rare variant of a cell surface receptor. This genetic trait confers resistance to HIV infection by blocking attachment of HIV to the cell. Roughly one in 1,000 people of European ancestry have this inherited mutation, but it is rarer in other populations. The transplant was repeated a year later after a leukemia relapse. Over three years after the initial transplant, and despite discontinuing antiretroviral therapy, researchers cannot detect HIV in the transplant recipient's blood or in various biopsies of his tissues. Levels of HIV-specific antibodies have also declined, leading to speculation that the patient may have been functionally cured of HIV, but scientists emphasise that this is an unusual case. Potentially fatal transplant complications (the "Berlin patient" developed graft-versus-host disease and leukoencephalopathy) mean that the procedure could not be performed in others with HIV, even if sufficient numbers of suitable donors were found.

In 2012, Daniel Kuritzkes reported results of two stem-cell transplants in patients with HIV.  They did not, however, use donors with the Δ32 deletion. After their transplant procedures, both were put on antiretroviral therapies, during which neither showed traces of HIV in their blood plasma and purified CD4+ T cells using a sensitive culture method (less than 3 copies/ml). The virus was once again detected in both patients some time after the discontinuation of therapy.

In 2019, a British man became the second to be cleared of HIV after receiving a bone-marrow transplant from a virus-resistant (Δ32) donor. This patient is being called "the London patient" (a reference to the famous Berlin patient).

Multiple sclerosis
Since McAllister's 1997 report on a patient with multiple sclerosis (MS) who received a bone-marrow transplant for chronic myelogenous leukemia (CML), over 600 reports have been published describing HSCTs performed primarily for MS. These have been shown to "reduce or eliminate ongoing clinical relapses, halt further progression, and reduce the burden of disability in some patients" who have aggressive, highly active MS, "in the absence of chronic treatment with disease-modifying agents". A randomized clinical trial including 110 patients showed that HSCT significantly prolonged time to disease progression compared to disease-modifying therapy. Long-term outcome in patients with severe disease has showed that complete disease remission after HSCT is possible.

Other autoimmune neurological diseases
HSCT can also be used for treating selected, severe cases of other autoimmune neurological diseases such as neuromyelitis optica, chronic inflammatory demyelinating polyneuropathy, and myasthenia gravis.

References

Further reading

External links

 Bone marrow transplant – What happens on NHS Choices
 HCT-CI (Sorror et al. 2005) online calculator

Transplantation medicine
Lymphology
Hematology
Surgical oncology
Stem cells

Hematopoietic stem cell transplantation


Belpre Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Belpre Township (Kansas)
 Belpre Township (Ohio)

Belpre Township


في علم الاجتماع وعلم الإنسان، تشير الجماعة الفرعيّة أو الثقافة الثانوية أو الفرعية أو الخاصة إلى مجموعة من الناس أو شريحة اجتماعية معينة تختلف في وجهة معينة عن ثقافة أكبر هي جزء منها، وقد يكون الاختلاف متعلق بنمط الحياة والمعتقدات أو التخصص في أحد مجالات المعرفة أو طريقة رؤية العالم.

الثقافة الفرعية يمكن أن تجمع بين مجموعات من الناس ذات خصائص مماثلة، مثل العمر والعرق والطبقة الاجتماعية أو الدين أو المعتقدات السياسية. كل ثقافة فرعية معينة تعكس المعارف والممارسات أو التفضيلات —الجمالية أو الدينية، أو السياسية أو الجنسية أو غير ذلك — وتعرف في بعض الأحيان بطبقة اجتماعية أو أقلية— لغوية و/أو عرقية و/أو سياسية و/أو دينية — أو منظمة اجتماعية. إن التعريف الوارد للفرعية في كثير من الأحيان هو معارضة لقيم الثقافة الأكبر التي وكأنهم فيها منغمسون، ولكن على هذا لم يكن هناك اتفاق بين علماء الاجتماع.

من النادر أن يطلق على أعضاء وظيفة معينة تسمية «ثقافة فرعية» أو «فئة فرعية». وقد ينطبق تعبير الفئة الفرعية على بعض المهن التي تتطلب الانتقال من مكان إلى مكان مثل البحارة أو الدبلماسييين أو المبشرين، بحكم انتمائهم إلى شعوبهم من جهة، ويختلفون عن الأغلبية في بعض التفضيلات التي اكتسبوها في الغربة.

وفي عصر الحاسوب ظهرت فئة من المبرمجين المتمكنين تسمى هكر تنتمي إلى الفئة الكبيرة للمبرمجين، وتعودت وسائل الإعلام على إنساب هذه التسمية إلى المفسدين الذين يقومون بأعمال تخريب في الإنترنت والذين يسميهم البعض قراصنة الحاسوب.

كما أنه يمكن القول بأن الفئة الارستقراطية في مجتمع تنتمي إلى «ثقافة فرعية» حيث أن لهم عادات وتفضيلات تختلف بعض الشيء عن الطابع العام.

المراجع

روابط خارجية

ثقافات فرعية
علم الاجتماع

ثقافة فرعية


William Earle Welby,  baronnet (vers 1734 - ) est un propriétaire foncier britannique, baronnet et député de Grantham de 1802 à 1806. Il est également haut shérif du Lincolnshire de 1796 à 1797.

Jeunesse
William Earle Welby est baptisé le 22 août 1734 à Denton dans le Lincolnshire. Il est le fils unique de William Welby de Denton et sa femme, Catherine, fille de James Cholmeley d'Easton et de sa femme Catherine Woodfine. L'aîné Welby est colonel dans la milice du Lincolnshire et shérif du Lincolnshire en 1746.

Le jeune Welby fait d'abord ses études à Eton, avant d'être admis au Clare College de Cambridge en 1753, puis au Middle Temple en 1756.

Famille
Welby se marie deux fois. Il épouse Penelope Glynne, la fille de , et sa femme Honora Conway, fille et cohéritière de Henry Conway. Avec elle, il a un fils et une fille qui arrivent jusqu'à l'âge adulte et, selon le Baronetage d'Angleterre de Collin, deux autres enfants qui sont morts en bas âge :

  (1768–1852), qui succède à son père comme baronnet.
 Penelope Welby (décédée en 1792). Elle épouse, comme sa première épouse, , de Cleve, Dévon. Il est né en 1766 et mort en 1851. Elle meurt le 7 novembre 1792. Ensemble, ils ont un enfant, Thomas Welby Northmore (1791–1829) qui épouse Katherine Welby, fille de William Earle Welby,  baronnet.

Il se remarie à Elizabeth Cope, fille et héritière de Robert Cope de Spondon ; ensemble, ils ont plusieurs filles, décédées célibataires, Catherine Welby (1776–1849), Elizabeth Welby (1782–1862), Eleanora Charlotte Welby (1783–1855), Maria Rebecca Welby (né en 1788)  et Selina Charlotte Welby (décédée jeune, avant 1806), et les autres enfants suivants :

 Thomas Earle Welby (décédé en 1838). Admis à l'Emmanuel College de Cambridge en 1793, il est ensuite admis au Middle Temple en 1795. Il est mort célibataire
 Charles Cope Earle Welby (1777–1846). Il fait ses études à l'Emmanuel College de Cambridge, où il est admis en 1793. Il est ensuite admis au Middle Temple en 1795. Il est mort célibataire .
 Montague Earle Welby (vers 1778–1871). Formé à Emmanuel College, Cambridge (immatriculé 1797; BA 1801). Ordonné diacre en 1802 et prêtre en 1803; il est recteur de Long Bennington, Lincolnshire (1808–1849) et de Newton Harcourt, Leicestershire (1802–1847). Il est mort célibataire.
 Richard Earle Welby (1779–1834). Il fait ses études à l'Emmanuel College de Cambridge, où il est admis en 1797. Cornet chez les life guards ; lieutenant 1802 ; capitaine 1806. Marié en 1812 avec Catherine Judd, veuve d'Henry Penton (1736–1812), député de Winchester
 John Earle Welby, juge de paix (1786-1867). Il est admis à l'Emmanuel College, Cambridge, en 1806, BA en 1811 et MA en 1814. Il est ensuite admis au Lincoln's Inn en 1805. Vicaire de Keddington, 1812–16 ; recteur de Haceby et Sapperton, 1813–16 ; de West Allington, 1814-1867; de Stroxton, 1816-1867 ; de Harston, 1816-1867. Il épouse, en 1819, Felicia Eliza Hole, fille d'Humphrey Aram Hole et sa femme Sarah Horne, fille du  George Horne, évêque de Norwich. Avec sa femme, il a sept enfants, dont Reginald Welby (1er baron Welby), secrétaire permanent au Trésor.

Carrière publique
La famille Welby fait partie de la petite noblesse terrienne du Lincolnshire au milieu du . Welby lui-même est seigneur du manoir de Denton, près de Grantham . À la fin des années 1760, Welby entre dans les cercles de la haute société, épousant la fille de Sir John Glynne, issue d'une ancienne famille de propriétaires terriens, les baronnets de Glynne. L'année suivant son mariage, lui et sa femme sont peints par le portraitiste à la mode Francis Cotes ; le tableau est décrit comme l'un des chefs-d'œuvre de Cotes lorsqu'il est vendu en 2012 par la maison de vente aux enchères Christies pour . Les vingt années suivantes de sa vie ne sont pas consacrées à des fonctions publiques, même si, en tant que seigneur du manoir, il aurait été concerné par la gestion de ses domaines. Après la mort de sa première femme en 1777, Welby se remarie avec une héritière, complétant sa fortune ; en effet, il peut envoyer tous ses fils issus de ce mariage à l'université de Cambridge.

Sa première entrée en fonction officielle a lieu en 1796-1797, lorsqu'il est haut shérif du Lincolnshire (suivi par John Cracroft ), et entre au Parlement six ans plus tard. Pendant ce temps, il est créé baronnet, en 1801 . Son entrée à la Chambre a lieu en 1802, lorsque le duc de Rutland et Lord Brownlow, qui sont les principaux propriétaires fonciers autour de Grantham, résistent aux tentatives de Sir William Manners, pour acheter l'arrondissement et s'établir comme son député. Bien que Welby prétende être indépendant de tout clientélisme, il représente essentiellement les nobles de l'arrondissement opposés à Manners et est donc soutenu par Rutland et Brownlow. Malgré les efforts de Manners, Welby termine deuxième avec .

En tant que député, Welby est en grande partie silencieux et n'est pas connu pour avoir prononcé des discours à la Chambre. Il soutient Addington puis Pitt, bien qu'il semble être un votant peu fréquent et que sa loyauté envers le gouvernement ne pouvait pas être facilement comptée. Il vote contre la censure de Lord Melville en 1805. En 1806, après avoir exercé un mandat de quatre ans, Welby ne se représente pas.

Il reste hors de la fonction publique jusqu'à sa mort en 1815, âgé d'environ 82 ans. Il est remplacé dans ses titres par son fils aîné.

Références

Bibliographie

 Burke, J. (1833). Dictionnaire général et héraldique de la pairie et du baronnetage, vol. 2.
 Burke, B. (1869). Un dictionnaire généalogique et héraldique de la pairie et baronetage.
 Collins, A. (1806). Le Baronetage d'Angleterre.
 Courthope, W. (éd.) (1835). Baronetage d'Angleterre de Debrett . [p. 289]
 Ruvigny et Raineval, le marquis de (1911). Le rouleau Plantagenêt du sang royal étant un rouleau complet de tous les descendants vivant actuellement d'Edouard III, volume Mortimer-Percy, partie 1.
 Port, MH (1986). "Welby, Sir William Earle, 1er Bt. (?1734–1815), de Denton Hall, Lincs." , L'histoire du Parlement : la Chambre des communes 1790–1820, éd. par Thorne, R.
 Port, MH, Thorne, RG (1986). "Grantham", L'histoire du Parlement : la Chambre des communes 1790–1820, éd. par Thorne, R.
 En ligneTemple, P. (2008). Enquête de Londres, vol. 47
 Venn, J., Venn, JA (1954). Alummni Cantabrigenses, partie 2, tome 6.
 Blanc, EA, Armytage, GJ (eds.) (1897). Les registres de baptême, de mariage et de sépulture de l'église cathédrale ... de Durham: 1609–1896 (Harleian Society Publications, Register Series, vol. xxiii)

Liens externes

High sheriff du Lincolnshire
Député du 2e Parlement du Royaume-Uni
Représentant de l'Angleterre à la Chambre des communes
Membre du Middle Temple
Étudiant de Clare College
Décès en novembre 1815
Baronnet

William Earle Welby (1er baronnet)


Cornel Albu (n. 31 ianuarie 1880, Mânerău - d.  Șiria ) a fost un delegat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A urmat cursurile la Facultatea de Drept din Budapesta.

A fost avocat și în această calitate a îndeplinit funcția de secretar în statul major al Gărzilor Naționale Române pentru Transilvania și Ungaria. După Marea Unire de la 1918 a fost avocat în Reghinul Săsesc și în Arad (1930-1939), apoi notar public în Șiria.

Activitatea politică

A fost delegat titlular al cercului electoral Arad.  Marea Adunare Națională de la Alba Iulia.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1884
Nașteri pe 31 ianuarie
Decese în secolul al XX-lea
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Avocați români

Cornel Albu


Trink mein Blut, trink meine Tränen (span. ) ist ein Roman von José María Arguedas, der 1964 im Verlag Losada in Buenos Aires erschien.

Spanischstämmige Latifundienbesitzer verlieren nach 1945 in den peruanischen Anden den Kampf gegen das global Edelmetalle abbauende ausländische Wisther-Bozart-Konsortium.

Inhalt
Großgrundbesitzer Don Bruno Aragón de Peralta, Herr auf der Hacienda "Providencia", kündigt Zwangsarbeit am Berg Apark'ora in der Silbermine seines Bruders an. Zwar sind die Brüder verfeindet, doch Don Bruno borgt die kostenlosen Arbeitskräfte trotzdem für ein paar Wochen aus. Gleich nach der Ankündigung lässt er den ersten Aufseher Nemesio Carhuamayo vor seinen mit dem ersten Sonnenstrahl angetretenen fünfhundert leibeigenen "Indios" bis aufs Blut auspeitschen. Carhuamayo hatte Don Bruno gebeten, den Leibeigenen Handel mit den freien "Indios" der Gemeinde Paraybamba im Bezirk Todos los Santos zu gestatten. Das ist unmöglich, denn aller Besitz auf der Hacienda gehört Don Bruno. Wetterwendisch, wie Don Bruno ist, bestraft er den Auspeitscher und gestattet den erbetenen Handel doch noch. Don Brunos Bruder, der ehrgeizige Don Fermín Aragón de Peralta, Herr auf der Hacienda "Esmeralda", begibt sich in Begleitung von Demetrio Rendón Willka nach San Pedro de Lahuaymarca zum Silberschmied, dem alten Bellido. Rendón Willka ist ein freier "Indio" mit Schulbildung. Nachdem das Geschäftliche erledigt ist, gewinnt Don Fermín den 22-jährigen Mestizen Perico Bellido – das ist der Sohn des Schmieds – als Buchhalter für seine Silbermine. Perico Bellido, der Don Fermín mehrfach über den Mund fährt, wird von Rendón Willka mit einem Tritt in den Hintern zur Räson gebracht. Der liberale Don Fermín nennt seinen neuen Buchhalter einen Rebellen, einen Halbstarken und einen konfusen Paradiesvogel. Mit seinem Chefingenieur Hernán Cabrejos Seminario verkehrt Don Fermín beinahe freundschaftlich. Man ist sich einig – mit den fünfhundert rasch eingewiesenen, arbeitswütigen Hauern aus der Hacienda Don Brunos wird die Silber-Hauptader in Bälde erreicht werden. Die verarmten Nachfahren spanischer Minenbesitzern in San Pedro – mit ihrem Bürgermeister Ricardo de la Torre an der Spitze – sind allerdings Don Fermíns Feinde. Das Erz aus deren Minen ist längst abgebaut und Don Fermín hat den Grund und Boden größtenteils für sein beabsichtigtes lukratives Großprojekt Silberabbau an sich gebracht. Don Fermín vertraut seiner Ehefrau Matilde de Ribera de Aragón de Peralta, die aus Chiclayo stammt, an, wenn er durch sein Silber reich geworden ist, will er die "Indios" befreien. Seinen ganz großen Reichtum verhindert jedoch Chefingenieur Cabrejos. Dieser ausgemachte Schurke, im Dienste des Zaren und eines gewissen Palalo agierend, verursacht in der Silbermine einen Unfall mit Todesfolge. Cabrejos stachelt seinen bestechlichen Diener Gregorio Altamirano, einen ehemaligen Folkloremusiker, zu einer Unter-Tage-Aktion gegen die gottesfürchtigen "Indios" an. Gregorio wird während seiner bezahlten Aktion von korrekt gesetzten und gezündeten Dynamitladungen zerfetzt. Asunta de la Torre, die Tochter des Bürgermeisters, trauert dem toten Geliebten Gregorio nach. Den Chefingenieur hatte die schöne Jungfrau zurückgewiesen. Obwohl jeder in San Pedro Cabrejos einen Mörder nennt, hält Don Fermín weiter zu seinem Chefingenieur. Das zahlt sich aus. Als die Hauer auf eine ergiebige Rotgültigader stoßen, wird Don Fermín zwar von Palalo und dem Zaren ausgebootet, erhält aber ein millionenschweres Schmerzensgeld. Der Zar gründet die Aparcora Mines Gesellschaft. Die peruanische Regierung enteignet das Land, auf dem das Kraftwerk der Mine errichtet werden soll. Cabrejos übernimmt anstelle von Don Fermín die Leitung der Mine. Cabrejos und Generaldirektor Palalo sind sich einig – Rendón Willka und Don Bruno müssen als potentielle Anführer eines "Indio"-Aufstandes ausgeschaltet werden. Perico Bellido kündigt und bezichtigt Don Fermín und Cabrejos des Mordes an dem Musiker Gregorio. Militär rückt an. Über die Provinz wird der Ausnahmezustand verhängt. Perico Bellido wird erschossen.

Don Bruno will sich bessern. Er lässt das Huren sein und schwängert die Mestizin Vicenta aus Santa Cruz. Die Frau bringt einen Erben zur Welt. Rendón Willka wird Don Brunos Verwalter. Dieser Anführer der unfreien "Indios" in der Region soll sogar Vormund des neugeborenen Sohnes werden, falls Don Bruno sterben sollte. Nachdem Don Fermíns und Don Brunos Mutter verstorben ist, wird Anto, ihr treuer Diener, von den Brüdern reich beschenkt. Auf seinem neuen Grundbesitz baut er sich ein Haus. Don Bruno bessert sich in der Tat. Der Bruder sagt über ihn, er sei "zugleich grausam und zärtlich, Grandseigneur und demütiger Sünder". Zwei von Don Brunos Nachbarn – Don Lucas und der reich gewordene Mestize Don Adalberto Cisneros, beide sind Peiniger der "Indios" – werden seine Todfeinde. Wie es scheint, liebt Don Bruno, der sich als Patriot sieht, diese Feinde. Als die freien "Indios" von Paraybamba ihren Tyrannen Don Cisneros auspeitschen, bittet Don Bruno den Alkaden mit Erfolg, Don Cisneros nicht zu kastrieren. Dank erntet der Bittsteller nicht. Don Cisneros will ihn umbringen.

Asunta de la Torre rächt ihren Geliebten, den Musiker Gregorio Altamirano. Die Tochter des Bürgermeisters erschießt den Mörder Cabrejos. Sie wird verhaftet. Generaldirektor Palalo ernennt mit einem gewissen Velazco sofort den nächsten gewissenlosen Ingenieur zum Leiter der Mine. Jugendliche zünden die Kirche von San Pedro an. Als Antos Haus mit Bulldozzern eingeebnet werden soll, tötet der alte Diener drei fremde Arbeiter und setzt zwei Raupenfahrzeuge außer Gefecht. Daraufhin verabschiedet sich Don Bruno von Frau und Kind. Er startet einen privaten Rachefeldzug. Zuerst erschießt er Don Lucas, einen schlimmen Drangsalierer der "Indios". Dann verwundet er noch den Bruder. Don Fermín kommt durch. Don Bruno wird ins Gefängnis gesteckt.

Die "Indios" vertreiben Don Cisneros. Sie machen den Vertriebenen frösteln. Das Militär erschießt den "Indio"-Anführer Rendón Willka. Der Zar bedauert, dass Don Bruno den Bruder nicht richtig getroffen hat.

Zitate
 "Man sollte nicht sprechen, wenn das Blut kocht."
 "Man soll gemessen und ruhig, aber auch energisch sein."
 "Wenn man Familie hat, leidet man."

Form und Interpretation
Das Leben und Sterben der über 115 Figuren erstreckt sich über vierzehn Kapitel. Oben wurde ein Versuch gemacht, die überbordende Stofffülle in ein paar Zeilen zu drängen. Ausgehend von einem beliebigen Protagonisten, könnte Relevantes leicht hinzugefügt werden. Zum Beispiel wurde nicht erwähnt, Don Bruno "ist ein sexuell Besessener, der in der Pubertät ein verkrüppeltes Mädchen [Gertrudis] vergewaltigte." Somit müsste noch über Gertrudis erzählt werden, über Don Brunos Elternhaus und so weiter.

Selbst Nebenfiguren dürfen bei Arguedas denken. Zum Beispiel während der Auseinandersetzung Don Brunos mit Don Cisneros vor dem Subpräfekten wünscht sich letzterer insgeheim, ein Widerpart müsste den anderen auf der Stelle umbringen.

Nemesio Carhuamayo liegt im Sterben und stirbt. Arguedas teilt Ungereimtes von den Todesumständen mit.

Hasstiraden und politische Diskussionen überwiegen in den letzten beiden Dritteln des Romans. Zum Beispiel werden immer wieder Figuren plakativ als Kommunisten beschimpft, sind aber in den allermeisten Fällen gar keine. Gerhards umschreibt dieses Faktum: Arguedas wolle mehr aufzeigen als erzählen.

Rezeption
Gerhards sieht den "Indio" Rendón Willka und den Nachfahren der spanischen Kolonisatoren Don Bruno als die beiden Schlüsselfiguren für den finalen Triumph der Indigenen im Roman.

Das Dorf San Pedro de Lahuaymarca – eine Fiktion – läge in der Provinz Lucanas. Das liegt in der Region Ayacucho.

Verfilmung
Der Roman wurde 1987 von Michel Gomez verfilmt. Es spielten Ricardo Tosso, Rafael Delucchi, Pilar Brescia, Andrés Alencastre, Oswaldo Sivirichi und Juan Manuel Ochoa.

Literatur

Verwendete Ausgabe
 Trink mein Blut, trink meine Tränen. Roman. Aus dem Spanischen von Susanne Heintz. Anmerkungen (Worterklärung indianischer und spanischer Begriffe) am Schluss des Bandes. Verlag Neues Leben, Berlin 1983 (Lizenzgeber: Kiepenheuer & Witsch, Köln 1983). 595 Seiten, Leinen, ohne ISBN

Sekundärliteratur
 Ernst Gerhards: Das Bild des Indio in der peruanischen Literatur. Mythos und Mystifikation der indianischen Welt bei José María Arguedas. Diss. FU Berlin (FB Neuere Fremdsprachliche Philologien) am 2. Februar 1972, Universitätsdruckerei FU Berlin, Berlin, Kelchstraße 41, 272 Seiten, Broschur, ohne ISBN

Anmerkungen

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Spanisch)
Peruanische Literatur
Roman, Epik

Trink mein Blut, trink meine Tränen


Anke Bruns (* in Ibbenbüren) ist eine deutsche Journalistin, Fernseh-, Hörfunkautorin, Moderatorin und Redakteurin.

Leben
Bruns studierte in Münster Soziologie, Politik und Neuere Geschichte. 1989/90 war sie in Chile als Mitarbeiterin des politischen Wochenmagazins Análisis tätig. Ab 1993 war sie in Bielefeld im WDR-Landesstudio beschäftigt. Sie wechselte 1996 nach Köln, wo sie ab 1997 ihr Volontariat beim WDR absolvierte und später dort als festangestellte Redakteurin arbeitete. Im Jahr 1999 kam ihre Tochter zur Welt. Seit September 2002 ist sie freiberuflich tätig. Sie arbeitet überwiegend für das WDR Fernsehen und moderiert Diskussionsveranstaltungen, Tagungen und Kongresse.

Filmografie
 Lokalzeit Köln: "Sprechzeit"
 2010: Tatort (Folge: Der Fluch der Mumie)

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Journalist (Deutschland)
Hörfunkautor
Moderator
Deutscher
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Anke Bruns


HiTNet, Türkiye'nin ilk İnternet mesaj ağıdır. Açılımı "Hi! Türkiye Network". Önceleri 1993 yılında Türkiye'de FidoNet tarzı mesajlaşma ağı olarak yaygınlaşmıştır. Daha sonra İnternet'in yayılmasıyla popülerliğini yitirmiş, ve tamamen e-posta listelerine geçilmiştir.

HiTNet, amatör, ücretsiz bir mesaj ağı, bir "e-posta listeleri topluluğu"dur. HiTNet, fido ve usenet benzeri, türünün başka örneği olmayan kapalı bir mailing-listtir. Aslında eskiden tamamen fido tabanli olan HiTNet bu teknolojinin eskimesi, insanların internete olan ilgisi ve BBS ahalisinin internete göçmesinden dolayı kullanıcılarını tek tek kaybetmiş ve işlemez hale gelmiştir. Bu yüzden önce basit bir mailing list seklinde internet üstünde faaliyete başlamış daha sonra da birtakım evrimler geçirerek bu hale gelmiştir. En başta gönüllülerin çabasıyla ortaya çıkan HiTNet hala da gönüllülerin çabasıyla gelişip şekil değiştirmektedir.
HitNet her ne kadar varlığını sürdürmese de geçmişte oluşum içerisinde yer almış olan kullanıcılar çeşitli sosyal paylaşım sitelerinde HitNet adıyla sayfalar açmaktadır.

HitNet aynı zamanda amatör BBS'lerin yaygınlaşmaya başladığı dönemin sembollerinden biridir. Bu BBS'ler Istanbul, İzmir, Ankara gibi kentler başta olmak üzere Türkiye'nin büyük kentlerinde ortaya çıkmıştı. Oldukça dar olanaklara sahip olan bu BBS'lere çoğu zaman tek bir kullanıcı, modem aracılığıyla bugüne kıyasla oldukça düşük hızlarda bağlanabiliyordu. Daha fazla kullanıcının bağlanabilmesi için daha fazla telefon hattı gerektiğinden, kurumsal BBS'ler dışında kalanlar bu sistemleri bir posta kutusu gibi kullanıyor yazılan mesajlar mevcut kullanıcı hattan ayrılıp yeni kullanıcılar geldikçe onlarla paylaşılıyordu. HitNet üye BBS'lerin belli periyotlarla otomatik olarak bağlanıp mesaj dosyalarını alıp verdikleri oluşumun adıydı. Bu sayede, e-maile göre çok daha yavaş olsa da, örneğin İstanbul'daki bir kullanıcı, İzmir ya da Konya'daki başka kullanıcılarla günaşırı mesajlaşabiliyor ya da forum alanlarında tartışabiliyorlardı. HitNet'in en popüler zamanlarında, Başbakanlık ve Cumhurbaşkanlığı görevlerinde bulunmuş olan Turgut Özal'ın da forumlarda görüldüğüne dair rivayetler vardır.

HitNet kullanıcıları o yıllarda kendi aralarında pek çok toplantılar düzenlemişlerdir. Bu toplantılara çok genç yaşlarda katılan BBS işleticilerinden bir kısmı sonraki yıllarda Türkiye'de IT sektörünün gelişimine önemli katkıda bulunan insanlar haline gelmişlerdir.

Dış bağlantılar
 http://www.hitnet.bbs.tr

İnternet terimleri

HiTNeT


Ahone (Rawottonemd), Ahone je veliki bog kreator plemena Powhatan, ponekad poznat kao Veliki duh ili Stvoritelj na engleskom. Poput većine algonkvinskih visokih božanstava, čini se da je Ahone bio apstraktan, dobronamjeran stvaralački duh koji nije bio personificiran u folkloru (i vjerojatno nije imao spol). Kršćanski misionari su rano stigli u pleme Powhatan i imali veliki utjecaj na njihovu kulturu, uzrokujući da se Ahone izjednači s kršćanskim Bogom i preuzme mušku englesku zamjenicu "on".

Izvori

Indijanska mitologija (bogovi stvaratelji)
Powhatan

Ahone


Ursula Mattheuer-Neustädt, geb. Neustädt, (* 10. Juli 1926 in Plauen; † 13. März 2021 in Leipzig) war eine deutsche Zeichnerin, Grafikerin, Autorin und Lehrerin.

Werdegang
Ursula Neustädt besuchte die Schule in ihrer vogtländischen Heimatstadt, bis sie 1943 zur Arbeit in der Kriegsrüstung gezwungen wurde. Sie erlebte die Zerstörung Plauens und half aktiv bei der Beseitigung der Trümmerschäden. 1946 begann sie ein Architekturstudium an der Bauhochschule Weimar. Noch im selben Jahr wechselte sie an die Kunstgewerbeschule Leipzig, wo sie ihrem späteren Lebensgefährten Wolfgang Mattheuer begegnete. Beide studierten ab 1948 an der Hochschule für Grafik und Buchkunst (HGB) in Leipzig bei den Professoren Egon Pruggmayer, Elisabeth Voigt, Max Schwimmer und Walter Arnold. 1950–52 war sie zudem Gasthörerin an der Universität Leipzig bei Ernst Bloch, Hans Mayer und Johannes Jahn.

Seit dem Abschluss ihres Studiums 1952 war sie als Zeichnerin und Grafikerin tätig, illustrierte und gestaltete zahlreiche Bücher. 1960–64 war sie außerdem als Lehrerin an der Abendakademie der Hochschule für Grafik und Buchkunst in Leipzig tätig. Für ihre Buchgestaltungen erhielt sie 1958, 1961, 1965 und 1973 die Auszeichnung "Schönste Bücher". 1965 wurden ihr zwei Silbermedaillen der Internationalen Buchkunstausstellung in Leipzig (IBA) für Lithografien zu Brechts Mutter Courage und für die Beteiligung am Shakespeare-Wettbewerb verliehen. 1972 erhielt sie den Kunstpreis der Stadt Leipzig.

1989 beteiligte sie sich zusammen mit ihrem Ehemann Wolfgang Mattheuer an den Montagsdemonstrationen in Leipzig.

Nach dem Tod ihres Mannes Wolfgang Mattheuer gründete sie 2006 die "Ursula Mattheuer-Neustädt und Wolfgang Mattheuer Stiftung" mit Sitz in Leipzig. Anliegen und Zweck der Stiftung ist es, das künstlerische Werk beider Künstler zu bewahren und der Öffentlichkeit zugänglich zu machen sowie das Wirken von Wolfgang Mattheuer als akademischer Lehrer und seine Ausstrahlung auf Schüler und künstlerische Nachfahren hervorzuheben.

Ursula Mattheuer-Neustädt wurde auf dem Leipziger Südfriedhof im Grab ihres Gatten beerdigt.

Buchillustrationen
 Anneliese Probst: Sagen und Märchen aus dem Harz. Altberliner Verlag Lucie Groszer
 Otto Schöndube: Marokkanisches Abenteuer. Jugendbuchverlag Ernst Wunderlich, Leipzig, 1957
 Otto Schöndube: Schiffsjunge Helga. Jugendbuchverlag Ernst Wunderlich, Leipzig, 1958
 Irma Harder: Ein unbeschriebenes Blatt . Verlag Neues Leben, Berlin, 1958
 Epigramme. Verlag Müller & Kiepenheuer, Hanau, 1960
 Rudi Czerwenka: Geheimnisvoller Strom. Prisma-Verlag Leipzig, 1962
 Jonas Lie: Der Lotse und seine Frau. Verlag Neues Leben, Berlin, 1963
 Hans-Christian Lothe: Sichel des Zorns. Prisma-Verlag Leipzig, 1971
 Eberhard Panitz: Die sieben Affären der Dona Juanita. Mitteldeutscher Verlag, Halle, 1972
 Axel Schulze: Zu ebenere Erde. Gedichte. Mitteldeutscher Verlag, Halle, 1973
 Alexander Puschkin: Gabrieliade. Aufbau Verlag Berlin und Weimar, 1974
 Elisabeth Hartenstein: Der rote Hengst. Prisma-Verlag Leipzig, 1974
 Georg Maurer: Unterm Maulbeerbaum. Ausgewählte Gedichte (Reproduktionen der 15 Lithographien umfassenden Blattfolge "Dialoge"), Verlag Philipp Reclam jun. Leipzig, 1977
 Rudyard Kipling: Rikki-Tikki-Tavi. Erzählungen aus dem Tschungelbuch. Verlag Philipp Reclam jun. Leipzig, 1982

Veröffentlichungen
 Bilder als Botschaft – Die Botschaft der Bilder. Am Beispiel Wolfgang Mattheuer. Verlag Faber & Faber, Leipzig, 1997
 Wolfgang Mattheuer. Abend, Hügel, Wälder, Liebe. Der andere Mattheuer. Kerber Verlag, Bielefeld, 2007
 Mitherausgeberin von: Meine Sonnen heißen Trotzalledem! Erinnerungen an Wolfgang Mattheuer. Verlag Faber & Faber, Leipzig, 2007

Ehrungen
 1972: Kunstpreis der Stadt Leipzig

Weblinks
 Mattheuer-Stiftung

Einzelnachweise

Grafiker (Leipzig)
Grafiker (DDR)
Grafiker (Deutschland)
Illustrator (Deutschland)
Buchgestalter
Stifter
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1926
Gestorben 2021
Frau

Ursula Mattheuer-Neustädt


Carnavalul de la Veneția (numit și Carnavalul venețian; în italiană: Carnevale di Venezia) este un festival anual sărbătorit în Veneția, Italia. Carnavalul se termină odată cu celebrarea creștină a Postului Mare, la 40 de zile înainte de Paște, pe data Lăsatului secului de carne, în ziua de dinaintea Miercurii Cenușii. Acest festival este cunoscut în toată lumea datorită măștilor extravagante specifice.

Istorie
Despre Carnavalul Venețian se spune că a început de la o victorie a Republicii Venețiene împotriva Patriarhului din Aquileia, din anul 1162. În onoarea acestei victorii, oamenii au început să danseze și să se adune în Piața San Marco. În secolul al XV-lea, carnavalul baroc a fost o modalitate de a salva imaginea de prestigiu a Veneției în lume.

Sub domnia lui Francisc al II-lea al Sfântului Imperiu Roman și mai târziu al Imperiului Austriei, festivalul a fost interzis în întregime în 1797, iar utilizarea măștilor a fost strict interzisă. A reapărut treptat în secolul al XIX-lea, dar numai pentru perioade scurte și mai ales pentru sărbători private, unde a devenit o ocazie pentru creațiile artistice.

După o lungă pauză, carnavalul a revenit în 1979. Guvernul italian a decis să readucă istoria și cultura din Veneția, aproximativ 3 milioane de vizitatori vin la în fiecare an pentru carnaval.

Galerie

Referințe

Cultura Veneției
Veneția
Fondări în 1268
Evenimente în Europa

Carnavalul de la Veneția


Împingătorul dipol (în engleză: Dipole repeller) este o zonă a Universului care exercită o forță de repulsie față de Marele Atractor Shapley.

Împingătorul dipol se află în vecinătatea Căii Lactee și a fost detectat pentru prima dată în 2017. Descoperirea sa a fost anunțată la 30 ianuarie 2017, de către o echipă compusă din oameni de știință ai Comisariatul pentru Energie Atomică și Energii Alternative din Franța, de Universitatea Claude Bernard Lyon I, de Hebrew University of Jerusalem și University of Hawaï. Grupul nostru Local de galaxii se deplasează în raport cu radiația cosmică de fond cu 631 ± 20 km/sec îndeosebi din cauza acestui Împingător dipol.

Împingătorul dipol se poziționează la o distanță de 220 megaparseci () de Calea Lactee, și coincide cu vidul de densitate galactică.
O altă zonă în partea opusă (din punctul de vedere al Căii Lactee), Atractorul Shapley, creează o forță atractivă asupra mișcării galaxiilor. Această atracție localizată, completată prin poziția Împingătorului dipol, sunt principalii contributori ai anizotropiei dipolare a radiației cosmice de fond.

Acest ansamblu, al Atractorului Shapley cu Împingătorul dipol, acoperă aproape 1,7 miliarde de ani-lumină și constituie, în 2017, cea mai vastă zonă cartografiată a Universului observabil.

Cosmologul Jean-Pierre Petit (fr) a oferit o explicație pentru acest fenomen repetabil folosind modelul Janus (fr) . Prezența maselor negative nedetectabile în centrul decalajului ar produce, de asemenea, efecte negative ale câmpului gravitațional.

Aceeași echipă de cercetători a identificat în septembrie 2017 un al doilea deficiență cu o forță respingătoare: la "Cold Spot Repeller".

Aceste numeroase goluri, care resping materia printr-o forță gravitatională inversă, se numără printre componentele principale ale "Cosmic V-Web".

Referințe și note

Legături externe
  The Dipole Repeller  Film produced as part of the original publication: "The Dipole Repeller" by Yehuda Hoffman, Daniel Pomarède, R. Brent Tully, and Hélène Courtois, in Nature Astronomy.
  The Cosmic V-Web Film produced as part of the original publication: "The Cosmic V-Web" by Yehuda Hoffman, Daniel Pomarède, R. Brent Tully, Hélène Courtois in Astrophysical Journal.
 A VR rendering of the cosmic v-web is available on the platform Sketchfab verfügbar.

Vezi și
Atractorul Shapley
Marele Magnet
Radiație cosmică de fond
Super-roiul lui Shapley
 (en) List of largest structures and voids

2017 în astronomie
Super-roiul lui Shapley

Împingător dipol


Quarnford es una parroquia civil del distrito de Staffordshire Moorlands, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Quarnford tiene una superficie de 12,7 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Quarnford tenía 244 habitantes (50% varones, 50% mujeres) y una densidad de población de 19,21 hab/km². El 22,54% eran menores de 16 años, el 72,95% tenían entre 16 y 74, y el 4,51% eran mayores de 74. La media de edad era de 38,78 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 23,28% estaban solteros, el 63,49% casados, y el 13,23% divorciados o viudos.

El 96,4% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,4% de la población, mientras que el 1,2% había nacido en cualquier otro lugar. Todos los habitantes eran blancos. El cristianismo era profesado por el 70,9% y el budismo por el 1,23%, mientras que el 15,16% no eran religiosos y el 12,7% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 86 hogares con residentes, 3 vacíos, y 5 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Parroquias civiles de Staffordshire

Quarnford


ويب مايكل بيرس  (8 أغسطس 1921 - 24 فبراير 1991) كان أحد مغني الهونكيتونك الأمريكيين الأكثر شعبية في الخمسينات، وحقق أغاني ناجحة احتلت المركز الأول أكثر من أي فنان ريفي آخر أثناء العقد. أصبح بيرس للكثيرين ببدلاته نيودي المبهرجة وسيارتيه الكاديلاك الفضيتين الفاخرتين، الوجه الأكثر شهرة في دنيا موسيقى الريف وقتها. أنجح أغانيه «هناك تقف الزجاجة» There stands the glass. كان بيرس عضوا سابقا لغراند أول أوبري وأدخل بعد موته إلى قاعة مشاهير موسيقى الريف.

سيرة
ولد في ويست مونرو، لويزيانا في 1921، وعندما كان ولدا فتن بيرس بأفلام جين أوتري واسطوانات أمه الريفية، خصوصا اسطوانات جيمي روجرز والسوينغ الغربي وموسيقى الكاجون. وبدأ بعزف الإيتار قبل سنوات مراهقته وفي سن الخامسة عشر كان لديه برنامجه الخاص لربع ساعة أسبوعيا، أغاني من ويب بيرس، على كي إم إل بي أيه إم في مونرو، لويزيانا.

سجل نفسه في الجيش الأمريكي، وفي عام 1942 تزوج بيتي جين لويس. بعد وبعد تسريحه، انتقل الزوج إلى شريفبورت، لويزيانا، حيث عمل بيرس في قسم الرجال في إحدى محلات سيرز روباك. في عام 1947 ظهر الزوجان على برنامج كي تي بي إس الصباحي في «ويب بيرس مع بيتي جين، الحبيبان المغنيان.» وغنى بيرس أيضا في المسارح المحلية، وطور أسلوبه الفريد.

الشهرة
في 1949، وقعت شركة تسجيلات فور ستار ومقرها في كاليفورنيا مع عائلة ويب تحت عقود منفصلة، مع زوجته وقع للثنائيين باسم بيتي جين وأصدقاؤها، لكن النجاح أتى لبيرس فقط، وفي صيف 1950، تطلق الزوجان.

انتقل إلى كي دبليو كي إتش أيه إم وانضم إلى لويزيانا هيرايد أثناء سنته الأولى، وابتكر خطة لتحقيق نجومية سريعة. وقبل المعرض، اشترى التذاكر لعدة بنات في الصف وطلب منهن الجلوس في الصف الأول، وبعد كل أغنية يصرخن ويطلبن المزيد. عمل؛ وانتشر حماسهن في بين الجمهور.

جمع بيرس وغنى مع فرقة من موسيقيي شريفبورت المحليين، ومنهم عازف البيانو فلويد كريمر، عازف الإيتار والمطرب فارون يونغ، عازف الإيتار تيلمان فرانكس والمغنون تيدي ودويل ويلبورن (الإخوة ويلبورن). أسس أيضا شركة تسجيلات بيسميكر؛ وأرك لا تكس ميوزيك وهي شركة نشر، مع هوراس لوغان، مدير لويزيانا هيرايد. على بيسميكر، سجل بيرس عدة أغاني بين عامي 1950 و1951 صممت لجذب مقدمي الراديو في لويزيانا.

من شريفبورت إلى ناشفيل
في 1951، ترك بيرس عقده مع فور ستار ووقع بسرعة مع تسجيلات ديكا. وأغنيته المنفردة الثانية، «أتسائل»، أصبح ناجحة جدا، وارتفعت إلى المركز الأول في وقت مبكر من العام 1952. وانتقل بيرس إلى ناشفيل، حيث اجتمع وتزوج بزوجته الثانية، أودري غريشام. في يونيو 1952، كان عنده أغنية منفردة أخرى احتلت المركز الأول الثاني مع «ذلك القلب ينتمي لي.»

في سبتمبر 1953، احتاج غراند أول أوبري لملء المكان الفارغ الذي تركه بطرد هانك وليامز، ودعي بيرس للانضمام إلى فريق المغنين. بعد موت وليامز، أصبح المغني الأكثر شعبية في دنيا موسيقى الريف؛ للسنوات الأربع التالية، كل أغنية منفردة أصدرها وصلت للمراتب العشرى الأولى على قوائم موسيقى الريف، ومنها «هناك تقف الزجاجة» (1953)، «ببطء» (1954)، «أكثر فأكثر» (1954)، و«في السجن الآن»(1955). وبقيت أغانيه المنفردة بما مجموعه 113 أسبوع في المركز الأول أثناء الخمسينات، عندما دخلت 48 أغنية منفردة له في قوائم أغاني الغرب. تسعة وثلاثون منها وصلت لأعلى عشرة، و26 وصلت لأعلى أربعة و13 وصلت للمركز الأول.

من الأغاني الناجحة الأخرى «باك ستريت أفير»، «لماذا يا حبيبتي لماذا»، «سنوات كثيرة»، و«أخيرا»؛ والاثنتان الأخيرتان سجلهما في ثنائي كيتي ويلز. وأغنيته عام 1954 «ببطء» كنت واحدة من أولي أغاني الريف التي تتضمن غيتار فولاذي بدواسة. وكان يظهر بانتظام في برنامج أوزارك جوبيلي كضيف مرة كل شهر أثناء العام 1956. في عام 1958، سجل أغنيتي روكابيلي «نيو رونتشي»/«سأعبر بطريقة ما» I'll Get by Somehow لتسجيلات ديكا تحت اسم شيدي وول. (شيدي وول (1922 – 1985) كان عضو مجلس النواب في لويزيانا ومصرفيا من ويست مونرو. ولا يعرف إذا كان بيرس يعرف السياسي أو أنه اخترع الاسم فقط للاسطوانة دون أن يدري عن وول الحقيقي).

في 19 فبراير 1957، استقال بيرس من الأوبري بعد أن رفض دفع الرسوم على الحجوزات.
استمر بيرس في إدخال أغانيه في قوائم أغاني الغرب حتى عام 1982 بما مجموعه 96 أغنية؛ ووأقام جولات على نطاق واسع وظهر في أفلام مثل أسلحة بوفالو، مدينة الموسيقى في أمريكا، دور ثانوي لغيتار فولاذي، الطريق إلى ناشفيل.

الحياة المترفة وسنواته التالية
بينما كانت موسيقاه تختفي عن الساحة، أصبح بيرس معروفا بأسلوب حياته الباذخ. فقد جعل خياط هوليود نيودي كوهين، الذي صنع لبيرس بدلات مبهرجة، يطرز له سيارتين مكشوفتين من طراز بونتياك بونفيل بالدولارات الفضية. وبنى مسبحا على هيئة غيتار بكلفة 30,000 دولار في بيته في ناشفيل وأصبحت مصدر جذب للسواح – تقريبا 3,000 شخص كانوا يزورونها كل أسبوع – مما حدا بجيرانه، ويقودهم المغني راي ستيفنس، لإقامة الدعوى ضد لإنهاء الجولات السياحية وربحها.
بقى مع ديكا ووريثها، إم سي أيه، حتى السبعينات، لكن في عام 1977 وقع عقدا مع تسجيلات بلانتيشن. ومع أنه سجل أغاني ذات نجاح متوسط، وسجل في عام 1982 ألبوما ثنائيا مع ويلي نيلسون في إعادة إنتاج لأغنية «في السجن الآن،» فقد أمضى سنواته الأخيرة في الاهتمام بأعماله التجارية، وأسطورته أصبحت منطفئة بسبب سمعته كمفرط في الشرب.
كان بيرس قد خاض معركة طويلة ضد سرطان البنكرياس، والتي خسرها في 24 فبراير 1991، ودفن في مقبرة وودلون ميموريال بارك في ناشفيل.

التراث

«كوت إن ذا ويب – تقدير إلى ويب بيرس الأسطوري» هو ألبوم أصدر على تسجيلات أوديوم في عام 2001. وأنتج من قبل المغنية غايل ديفيس، واشترك في هذا الألبوم ويلي نيلسون، وكريستال غايل، وجورج جونز، إيميلو هاريس، فرقة ديل مكوري، تشارلي برايد، أليسون مورر، دوايت يواكام، وبام تيليس، وجوردانيرز والعديد من الفنانين الآخرين. وتم التبرع بالإيرادات إلى مؤسسة ميني بيرل للسرطان.

ويب بيرس عنده نجمة على ممشى المشاهير في هوليوود في 1600 شارع فاين. وأدخل قاعة مشاهير موسيقى ريفية في أكتوبر من عام 2001 وإلى صالة مشاهير موسيقى لويزيانا في عام 2008. وأغنية «هناك تقف الزجاجة» عرضت عام 2005 في البرنامج الوثائقي لا طريق للبيت للمخرج مارتن سكورسيزي حول التأثيرات المبكرة على فن بوب ديلان. وكذلك أغنيته الناجحة «أكثر فأكثر» عرضت في فيلم الرعب للعام 2006 التلال لها عيون.

ديسكوغرافيا

الألبومات

أغاني منفردة

Guest singles

روابط خارجية

مراجع

ملاحظات

وصلات خارجية (بالإنكليزية)
 صفحة ويب بيرس في قاعة مشاهير موسيقى الريف
 صفحة ويب بيرس في قاعة مشاهير موسيقى لويزيانا
 سيرة ويب بيرس في ميوزيك غايد musicianguide.com
 سيرة ويب بيرس في The 9513.com
 غيتار ويب بيرس في متحف الموسيقى الوطني
 Video فيديو عن سيارة ويب بيرس البونتياك بونفيلفي قاعة مشاهير موسيقى الريف

مغنون وكتاب أغاني أمريكيون في القرن 20
أشخاص من ويست مونرو
أعضاء قاعة مشاهير موسيقى الكانتري
عازفو غيتار كانتري أمريكيون
عازفو قيثارة أمريكيون
عازفو قيثارة أمريكيون في القرن 20
عازفو قيثارة من لويزيانا
كتاب أغان من لويزيانا
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون من لويزيانا
مغنون وكتاب أغان أمريكيون
مغنون وكتاب أغاني كنتري أمريكيون
مواليد 1921
مواليد في ويست مونرو
موسيقيو كانتري من لويزيانا
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 20
موسيقيون من شريفبورت
وفيات 1991
وفيات بسبب سرطان البنكرياس
مغنون وكتاب أغان من لويزيانا

ويب بيرس