Thelema je ezoterični, okultni, socijalni i duhovni filozofski nauk, kao i novi religiozni pokret koji je početkom 1900-ih razvio britanski pisac, mistik i ceremonijalni magičar Aleister Crowley. Riječ thelema transliteriran je oblik imenice θέλημα koja na grčkom dijalektu koine znači "volja", prema glagolu θέλω (thélō): "željeti, htjeti".

Crowley je tvrdio ili vjerovao da je prorok novog doba, eona Horusa, na temelju duhovnog iskustva koje je 1904. u Egiptu doživio sa suprugom Rose Edith. Izjavio je da mu se vjerojatno netjelesno ili "nadljudsko" biće pod imenom Aiwass obratilo (preko Rose) i naknadno mu diktiralo tekst poznat kao Knjiga zakona ili Liber AL vel Legis, koji je ocrtao glavna načela Theleme.

Panteon Theleme čine bogovi i božice koji prema vjerovanju ili zaista postoje ili služe kao simbolični arhetipovi odnosno metafore. Ima ih nekoliko, ali ga uglavnom čini troje božanstava preuzetih iz egipatske mitologije koji su naknadno prilagođeni Thelemi i koji su govornici u Knjizi zakona: Nuit, Hadit i Ra-Hoor-Khuit. Crowley je barem jednom ulogu tih božanstava nazvao "zgodnim književnim postupkom".

Tri tvrdnje sažimaju praksu i etiku Theleme:

Thelema između ostalog opisuje i nešto što je nazvano "eon Horusa" ("okrunjeno dijete koje osvaja"), koji je odvojen od ranijih "eona Izide" (ideje majke božice) i "eona Ozirisa" (tipičan po arhetipskim religijama iz brončanog doba utemeljenim na otkupitelju, božanstvu posredniku ili ubijenom bogu – među njima su kršćanstvo, mitraizam, zoroastrizam, mandeizam, odinizam, Oziris, Atis, Adonis itd.). Mnogi sljedbenici (poznati i kao telemiti) ističu praksu magike (koju se uglavnom opisuje kao "znanost i umjetnost uzrokovanja promjena u skladu s voljom").

U Crowleyjevim se kasnijim spisima pojavljuju komentari i tumačenja povezanih tekstova, ali i dodatni "nadahnuti" tekstovi koje je skupno nazvao Svetim knjigama Theleme. Također je povezao duhovnu praksu Theleme s konceptima ukorijenjenim u okultizmu, jogi, misticizmu i ezoteriji, a posebno u hermetičkoj kabali.

Aspekti Theleme i Crowleyjeve filozofije nadahnuli su razvoj wicce i u određenoj mjeri doprinijeli su usponu neopoganstva, ali i magije kaosa i određenih inačica sotonizma. Neki učenjaci poput Hugha Urbana smatraju da je Thelema utjecala i na razvoj scijentologije, dok ostali poput J. Gordona Meltona negiraju takvu poveznicu.

Povijesni utjecaji
Riječ θέλημα (thelema) rijetka je u starogrčkom jeziku, u kojem "označava apetitnu volju: žudnju, katkad i seksualne prirode", no česta je u Septuaginti. Katkad se u ranokršćanskim zapisima odnosi na ljudsku volju, a nekad i na volju Božjeg kušača vjere i inkvizitora, Đavla, no uglavnom se odnosi na Božju volju.

Jedan poznat primjer nalazi se u "Očenašu"; "Dođi kraljevstvo Tvoje. Budi volja (θέλημα) Tvoja. Kako na nebu, tako i na zemlji." Pojavila se i u kasnijem dijelu Evanđelja po Mateju: "Opet, po drugi put, ode i pomoli se: "Oče moj! Ako nije moguće da me čaša mine da je ne pijem, budi volja tvoja!" U petom stoljeću sveti Augustin dao je sličnu zapovijed: "Ljubi i čini što hoćeš." (Dilige et quod vis fac).

Tijekom renesanse lik pod imenom "Thelemia" predstavlja volju ili želju u djelu Hypnerotomachia Poliphili dominikanca Francesca Colonne. Protagonist Polifil ima dva alegorijska vodiča, Logisticu (razum) i Thelemiju (volja ili želja). Kad je primoran izabrati jednu od njih, izabire ispunjenje vlastite seksualne volje nad logikom. Colonnin je rad uvelike utjecao na franjevca Francoisa Rabelaisa, koji se u 16. stoljeću poslužio francuskim oblikom riječi (Thélème) i njome nazvao izmišljeni samostan u svojem djelu Gargantua i Pantagruel. Jedino pravilo tog samostana glasilo je "fay çe que vouldras" ("Fais ce que tu veux" ili "Čini što želiš.").

Sredinom 18. stoljeća Sir Francis Dashwood taj je citat napisao na dovratak svojeg samostana u Medmenhamu, a služio je kao krilatica Hellfire Cluba. Na Rabelaisov samostan Theleme aludirali su i kasniji književnici; Sir Walter Besant i James Rice napisali su Redovnike Theleme (iz 1878.), a C. R. Ashbee napisao je utopijsko djelo Zgrada Theleme (iz 1910.).

Definicija "Theleme"

U starogrčkom jeziku

U klasičnoj filologiji pretečom današnjeg koncepta volje smatra se grčku riječ boule (βουλή), a ne thelo (θέλω) ili 'thelema'.

U grčkom jeziku postoje dvije riječi za volju koje se u Novom zavjetu pojavljuju kao djelomični sinonimi: thelema i boule.

 'Boule' znači 'volja', 'namjera', 'savjet', 'naum' (odnosno svrhovita volja)
 'Thelema' se rijetko pojavljivala kao riječ u starogrčkom jeziku. Posvjedočena je u malom broju zapisa, a najraniji među njima pripada Antifontu Sofistu iz 5. stoljeća pr. n. e. U doba antike označavala je podjednako božansku volju koju čovjek izvršava i čovjekovu volju za seksualnošću. Nije se toliko odnosila na volju samog pojedinca koliko na volju apsoluta.

Glagol thelo pojavljuje se prilično rano (u Homerovim djelima i ranim atičkim zapisima) i znači "pripremiti", "odlučiti" i "željeti" (Homer, 3, 272, također i u seksualnom smislu).

U Starom zavjetu
U Septuaginti se ta riječ odnosi na volju samog Boga, religioznu želju onih koji se boje Boga i na kraljevsku volju sekularnih vladara. Zbog toga se koristi samo u smislu prikazivanja visoke etičke volje u vjeri, izvršavanje ovlasti autoriteta ili neljudske volje, ali ne i za žudnje svjetovne naravi. U Septuaginti se također pojavljuju riječi boule i thelema, dok su u Vulgati ta dva pojma na latinski jezik prevedena kao voluntas ("volja"), zbog čega je različito značenje obaju koncepata izgubljeno u prijevodu.

U Novom zavjetu
U Novom zavjetu na dijalektu Koine thelema se pojavljuje 62 ili 64 puta, dvaput u množinskom obliku (thelemata). Božju se volju uvijek i isključivo opisuje riječju "thelema" (θέλημα, uglavnom u jednini). Istu riječ rabe i apostol Pavao i Ignacije Antiohijski.

François Rabelais

François Rabelais bio je franjevac, a kasnije i benediktinac iz 16. stoljeća. Naposljetku je napustio samostan kako bi studirao medicinu i 1532. preselio se u francuski grad Lyon. Ondje je napisao Gargantuu i Pantagruela, povezani serijal knjiga. Govore o dvama divovima – ocu (Garganutui) i sinu (Pantagruelu) i njihovim pustolovinama; stil pisanja je ekstravagantan i satiričan.

Većina današnjih učenjaka smatra da je Rabelais pisao s gledišta kršćanskog humanizma. Crowleyjev životopisac Lawrence Sutin ističe tu činjenicu pri usporedbi uvjerenja francuskog književnjika s Thelemom Aleistera Crowleyja. U serijalu se spominje samostan Thélème, za koji su kritičari izjavili da se djelomično odnosi na patnje kršćanskih reformista ili "evangelista" unutar francuske Crkve; aludiranje na grčku riječ θέλημα "objavljuje da u ovom samostanu vlada Božja volja". Sutin je izjavio da Rabelais nije preteča Theleme; njegova su se uvjerenja sastojala od čimbenika stoicizma i kršćanske dobrote.

U prvoj knjizi (poglavljima 52–57) Rabelais piše o samostanu Thélème koji je izgradio div Gargantua. U pitanju je klasična utopija kojom se kritiziralo i preispitivalo stanje društva u vrijeme Rabelaisa, što je u suprotnosti s modernim utopijskim tekstovima koji pokušava stvoriti scenarij u praksi. Riječ je o utopiji u kojoj se želje ljudi više ostvaruju. Budući da je djelo satirično, sažima ideale koji se uzimaju u obzir u Rabelaisovoj fikciji. Nad žiteljima samostana vladala je samo njihova slobodna volja i ugoda, a jedino je pravilo bilo "Čini što želiš". Rabelais je vjerovao da su časni oni ljudi koji su rođeni slobodni i dobro odgojeni, što ih prirodno vodi k časnim djelima. Ako ih se ograniči, njihova se plemenita narav posveti uklanjanju svojega ropstva jer ljudi žude za onim što im je zabranjeno.

Neki suvremeni Telemiti smatraju da je Crowleyjev rad utemeljen na Rabelaisovom sažetku instinktivno časne naravi Telemita. Rabelaisu se pripisuje stvaranje filozofskog nauka Theleme, da je jedan od najranijih pojedinaca koji je upućivao na nju ili da je bio "prvi telemit". Međutim, veliki majstor velike lože Ordo Templi Orientisa u SAD-u izjavio je:

Aleister Crowley u Prethodnicima Theleme (iz 1926.), nedovršenom djelu neobjavljenom za njegova života, govori da Rabelais ne samo da je uspostavio zakon Theleme na sličan način kao Crowley, nego da je predvidio i opisao Crowleyjev život i sveti tekst koji je primio, Knjigu zakona. Crowley je izjavio da je djelo koje je primio dubljeg značenja, da detaljnije opisuje praksu kojom bi se ljudi trebali baviti i da otkriva znanstvene misterije. Dodao je da se Rabelais ograničuje na oslikavanje ideala umjesto na razmatranja pitanja o gospodarskoj politici i sličnim temama – smatrao je da bi takvi problemi trebali biti riješeni kako bi se zakon mogao primijeniti u stvarnosti.

Rabelais se nalazi među svecima Gnostičke Katoličke Crkve.

Francis Dashwood i Hellfire Club

Sir Francis Dashwood preuzeo je određene Rabelaisove ideje i izreku "Čini što želiš" kad je osnovao grupu pod imenom Redovnici iz Medmenhama (poznatija pod imenom Hellfire Club). U Medmenhamu je osnovan samostan, i to na posjedu na kojem su se nalazili ostaci cistercitske opatije osnovane 1201. Grupa je također bila poznata pod imenom "Francisovci" – ne prema Franji Asiškom, nego prema osnivaču Dashwoodu. John Wilkes, George Dodington i ostali političari bili su članovi tog kluba. Malo je izravnih dokaza o tome čime se Dashwoodov Hellfire Club bavio i kakva su mu bila uvjerenja. Jedino izravno svjedočanstvo pripada Johnu Wilkesu, članu koji nikad nije stupio u poglavarsku odaju unutarnjeg kruga. Skupinu je nazvao hedonistima koji su se okupljali "da bi u vinu slavili ženu" i raznim idejama iskustvo činili dekadentnijim.

Autor Philip Coppens napisao je da grupa od Rabelaisa nije samo preuzela natpis iznad vrata; citirajući drugog proučavatelja izjavio je da se koristila pećinama kao dionizijskim proročištima na temelju Dashwoodova čitanja povezanih Rabelaisovih poglavlja. Sir Nathaniel Wraxall u svojem je djelu Povijesni memoari (iz 1815.) optužio Redovnike da održavaju sotonističke rituale, no te su tvrdnje odbačene jer su smatrane govorkanjem. Gerald Gardner i osobe poput Mikea Howarda komentirali su da su Redovnici štovali "Božicu". Daniel Willens pretpostavio je da se grupa bavila masonerijom, ali i da je Dashwood možda potajno dijelio rimokatoličke sakramente.

Vjerovanja

Definicija telemita

Definicija riječi "telemit" je, prema Merriam-Websteru, "onaj koji čini ono što želi." Prema tome, radi se o osobi koja "izvršava vlastitu volju".

Međutim, ne postoji standard što se tiče toga u što osoba treba vjerovati ili što treba činiti da bi bila telemit. Drugim riječima, ne postoje standardizirana telemička ortodoksija (grčki: ὀρθοδοξία orthodoxía, "pravo vjerovanje" iz starogrčkog: δόξα doxa, "vjerovanje") ni ortopraksija. (Greek: ὀρθοπραξία orthopraxia, "prava praksa".)

U temeljnom smislu telemit je bilo koja osoba koja ili izvršava svoju volju – prema Crowleyjevoj zamisli riječ je o istinskoj ili čistoj volji, a ne o "uobičajenoj" volji ega – ili pokušava otkriti i izvršiti tu volju. Prema toj predodžbi telemitom se može nazvati svaku individuu koja otkrije i izvršava svoju istinsku volju ili namjerava otkriti i izvršiti je, bilo svjesno ili nesvjesno i bilo da se pridržava Theleme na način kako ju je opisao Crowley ili ne. Primjerice, u sustavu telemičkog mističkog reda A∴A∴ Lao Ce, Buda i Muhamed smatraju se individuama koje su duhovnim postignućima postale magovi ili ipsissimi iako prethode razvoju Theleme; u kabalističkom smislu to znači da su dostigli barem razinu maga, odnosno da se nalaze na razini Hohma na Drvetu života; postati ipsissimus ekvivalent je dolasku na razinu pod imenom Keter, što bi značilo postizanje istinske volje.

U užem smislu telemit je osoba koja prihvaća zakon Theleme. U još užem smislu u pitanju je osoba koja prihvaća Knjigu zakona  (u kojoj se nalazi prethodno spomenuti zakon) ili je se pridržava, bez obzira na način na koji je interpretira. U najužem smislu riječ je o osobi koja se pridržava i Knjige zakona i do određene razine ostalih Crowleyjevih zapisa o Thelemi.

U Knjizi zakona Crowley je napisao: "Tko nas telemitima nazove neće pogriješiti, ako pobliže u riječ pogleda. Jer unutar toga tri ranga postoje: samotnik, ljubavnik i čovjek Zemlje."

Budući da Crowley sadržaj Knjige zakona prepušta interpretaciji, rangovi samotnika, ljubavnika i čovjeka Zemlje mogu označavati različite stvari. Međutim, telemički pisac IAO131 smatra da se odnose na različite stadije mističnog ili duhovnog puta koji počinje s čovjekom Zemlje, dolazi zo ljubavnika i stiže do samotnika, nakon čega kulminira prosvjetljenjem; čovjek Zemlje simbolizira duhovnu samodiscipliranost, ljubavnik predstavlja eksperimentalno zajedništvo s božanskim, a samotnik rastvaranje ega.

Aleister Crowley

Thelemu je osmislio Aleister Crowley, engleski okultist i književnik. Godine 1904. izjavio je da mu je Knjigu zakona prenio entitet pod imenom Aiwass i da je poslužila kao temelj religioznog i filozofskog sustava koji je nazvao Thelema.

Knjiga zakona
Crowleyjev sustav Theleme počinje Knjigom zakona, čije je službeno ime Liber AL vel Legis. Napisana je u Kairu u Egiptu dok je bio na medenom mjesecu sa svojom novom suprugom Rose Crowley (rođ. Kelly). U toj se knjizi omanjeg opsega nalaze tri poglavlja; Crowley je izjavio da je svako od njih napisao u točno sat vremena, da je s pisanjem krenuo u podne i da su poimence dovršena 8., 9. i 10. travnja 1904. Izjavio je da mu je sadržaj diktirao entitet pod imenom Aiwass, kojeg je kasnije nazvao vlastitim svetim anđelom čuvarom. Autor Israel Regardie, koji je bio Crowleyjev učenik i tajnik, smatra da taj glas pripada podsvijesti, premda među telemitima postoje različita mišljenja. Crowley je tvrdio da "nijedan krivotvoritelj ne bi mogao oblikovati tako složen skup numeričkih i slovnih zagonetki" i da bi proučavanje teksta moglo raspršiti sve sumnje o načinu na koji je knjiga nastala.

Uz aluzije na Rabelaisa analiza Davea Evansa prikazuje sličnosti s dramom The Beloved of Hathor and Shrine of the Golden Hawk Florence Farr. Evans tvrdi da je mogući razlog tomu činjenica da su "i Farr i Crowley bili iznimno umiješani u slikovitost i nauk Zlatne zore" i da je Crowley vjerojatno poznavao drevne materijale koji su nadahnuli neke od Farrinih motiva. Sutin je također pronašao podudaranja između Theleme i rada W. B. Yeatsa, što je pripisao "zajedničkom uvidu" i tome da je Yeats vjerojatno znao za Crowleyja.

Crowley je napisao niz komentatorskih tekstova o Knjizi zakona, a posljednji je napisao 1925. Kratka izjava u Knjizi zakona pod imenom "Komentar" upozorava da se o njezinu sadržaju ne smije raspravljati i da "sva pitanja Zakona treba rješavati jedino pozivanjem na moja djela"; potpisano ime glasi Ankh-af-na-khonsu.

Istinska volja
Prema Crowleyjevim riječima svaka individua ima istinsku volju koju treba razlučiti od uobičajenih htijenja i želja ega. Istinska volja u biti je "poziv" ili "svrha" u životu pojedinca. Neki su kasniji magičari zaključili da to podrazumijeva i cilj postizanja samoaktualizacije vlastitim trudom bez pomoći Boga ili drugog božanskog autoriteta. To te pojedince približava položaju u kojem se nalazio Crowley prije 1904. Ostali slijede kasnije radove poput Libera II i smatraju da je volja pojedinca u čistom obliku upravo božanska volja. Rečenicom Čini što ti volja i to neka ti bude sav Zakon Crowley se ne odnosi na hedonizam, odnosno na ispunjavanje svakidašnjih želja, nego na djelovanje prema pozivu. Telemit je mistik. Prema Lonu Milou DuQuetteu telemit je svatko tko svoja djela temelji na žudnji za otkrivanjem i ostvarivanjem istinske volje; kad osoba ispunjava svoju istinsku volju, ponaša se poput orbite – u svojoj je niši u svemirskom poretku, a svemir joj pomaže.

Kako bi osoba mogla slijediti svoju istinsku volju, treba nadvladati društveno uvjetovane inhibicije svakidašnje osobnosti. Crowley je vjerovao da se osoba koja želi otkriti svoju istinsku volju treba lišiti kontrole svjesnog uma nad željama podsvijesti, pogotovo ograničenja u pogledu ispoljavanja seksualnosti, koju je povezao s moći božanskog stvaranja. Istinsku volju svake individue povezao je sa svetim anđelom čuvarom, daimonom koji je jedinstven za svaku osobu. Duhovna potraga za onim što je osobi predodređeno da čini i da to na kraju i učini u Thelemi je poznata pod imenom Veliko djelo.

Kozmologija
Thelema preuzima glavna božanstva iz drevne egipatske religije. Najviše božansko biće u kozmologiji Theleme jest božica Nuit. Ona je noćno nebo savinuto iznad Zemlje, a simbolizirana je u obliku gole žene. Smatra ju se velikom majkom, iskonom svih stvari. Drugo glavno božanstvo u Thelemi je bog Hadit, predočen kao beskrajno smala točka, biće koje nadopunjuje Nuit i njezin je partner. Hadit simbolizira utjelovljenje, kretanje i vrijeme. U knjizi Liber AL vel Legis opisan je i kao "plamen koji gori u srcu svakog čovjeka i u srži zvijezde svake". Treće božanstvo u kozmologiji Theleme jest Ra-Hoor-Khuit, utjelovljenje Horusa. Simboliziran je kao muškarac sokolove glave koji sjedi na tronu i nosi žezlo. Povezuje ga se sa Suncem i aktivnim energijama telemske magike.

Među ostalim božanstvima Theleme još se nalaze: Hoor-paar-kraat (ili Harpokrat), bog tišine i unutarnje snage i brat Ra-Hoor-Khuita; Babalon, božica sve ugode, poznata kao Djevica Bludnica i Therion, zvijer koju Babalon jaše i koja predstavlja divlju životinju unutar čovjeka, silu prirode.

Bog, božanstvo i božansko

Telemiti se podosta razlikuju na temelju toga kako percipiraju božansko; ti pogledi često su povezani s vlastitim paradigmama, pa tako i shvaćanju što određuje objektivnu i subjektivnu stvarnost, kao i laž i istinu: pogledi nekih sljedbenika o naravi božanskog jedinstveni su ili vrlo specifični i složeni; mnogi vjeruju u nadnaravno, odnosno tvrde da u određenoj mjeri postoje nadnaravne i paranormalne pojave, i te stavove na neki način uvrštavaju u duhovne obrede; ostali su religiozni ili duhovni naturalisti, to jest vjeruju u duhovno ili sveto i jednako im je onome što je materijalno, prirodno ili tjelesno. Naturalisti, bez obzira na to jesu li religiozni ili duhovni, uglavnom smatraju da je vjera u natprirodno utemeljena u laži ili pogrešci odnosno da bi ga se moglo objasniti zabludom ili halucinacijom.

Za Knjigu zakona može se reći da implicira neku vrstu panteizma ili panenteizma: panteizam je vjerovanje da božansko ili ultimativna stvarnost supostoji s potpunošću kozmosa, da prodire kroz sve fenomene i da je sveto identično sa svemirom; panenteizam se uglavnom podudara s prethodnim pojmom, ali od njega se razlikuje u vjerovanju da božansko, sveto ili ultimativna stvarnost na neki način nadilaze uobičajeno.

Mnogi telemiti božansko promatraju kao unutarnje, usavršeno stanje individue – "istinsko ja" ili "više ja" koje se često prikazuje kao sveti anđeo čuvar (iako određeni telemiti smatraju da je anđeo zaseban entitet) – koje oblikuje suštinu svake osobe. Međutim, u Knjizi zakona Nuit kaže: "Ja sam Nebo i nema drugog boga osim mene i mojeg gospoda Hadita".

Neki su telemiti politeisti ili henoteisti, dok su ostali ateisti, agnostici ili apateisti. Kozmos često promatraju monistički, odnosno vjeruju da je sve nastalo iz jednog prvotnog i sveopćeg stanja, koje često percipiraju kao Nuit. Knjiga zakona tvrdi da je Hadit, koji predstavlja kretanje, tvar, energiju i prostor-vrijeme, to jest fizičke fenomene, zapravo utjelovljenje Nuit. (Knjiga zakona započinje rečenicom "Had! Očitovanje Nuit-e! [sic!]) Drugim riječima, kozmos i sve što ga čini utjelovljenje je temeljne božanske stvarnosti ili monade, što je analogno tau u taoizmu.)

U ritualima Theleme božansko, kako god da ga se percipira, naziva se različitim imenima, uglavnom mističnim imenima iz Kabale, među kojima su IAO (ιαω; ta se riječ spominje tijekom gnostičke mise) – rani grčki prijevod hebrejskog tetragrama – i Ararita (אראריתא) – hebrejski notarikon za frazu "Achad Rosh Achdotho Rosh Ichudo Temurato Achad", koja ugrubo znači "Jedan je početak njegova jedinstva, početak njegove jedinstvenosti; njegova permutacija je jedna." (אחד ראש אחדותו ראש יחודו תמורתו אחד; frazu se spominje pri Manjem obredu heksagrama, obredu koji se nalazi u Crowleyjevu djelu Liber O.)

IAO zauzima važno mjesto u ceremonijalnoj magici Theleme, a služba mu je dvojaka; kao ime za božansko i kao čarobna formula. Crowley je tu formulu povezivao s jogom i istaknuo da njezina slova mogu označavati Izidu, Apopa i Ozirisa ili poimence rođenje, smrt i uskrsnuće, stanja promjene za koja mnogi telemiti smatraju da su analogna procesima u kojima se fizički svemir stalno nalazi.

Crowley je u svojoj četvrtoj knjizi o magiki napisao da je IAO "glavna i najkarakterističnija formula Ozirisa, otkupljenja ljudske vrste. "I" je Izida, priroda, koju ruši "A", Apop Unišitelj i koju u život vraća Oziris Otkupitelj."

Crowley je također oblikovao novu formulu na temelju IAO koju je nazvao "jedinstvenim hijeroglifom Rituala samoinicijacije u ovom eonu Horusa": VIAOV (piše se i FIAOF), koja je nastala dodavanjem hebrejskog slova vau na početak i kraj "IAO". Prema Crowleyjevim riječima VIAOV je proces tijekom kojeg se osoba uzdiže na božanski status, ostvaruje svoju istinsku volju, a opet ostaje u ljudskom obličju i "otkupljuje svijet": "Tako je Bog nastao od Čovjeka, uzvišen i željan; svjesno je stekao punu visinu i spreman je otići na put kojim će otkupiti svijet." (Usporedi ulogu bodisatve u mahajanskom budizmu.)

Magika i ritual
Telemska magika sustav je fizičkih, mentalnih i duhovnih vježbi za koje oni koji ih izvode tvrde da im koriste. Crowley je magiku definirao kao "znanost i umjetnost uzrokovanja promjena u skladu s voljom" i u engleskom jeziku napisao ju je sa slovom k' ('magick') da bi je odvojio od mađioničarstva. Preporučio je magiku kao sredstvo za otkrivanje istinske volje. Magija u Thelemi uglavnom je oblikovana tako da pomogne u potrazi i očitovanju istinske volje, premda se katkad koristi i za slavljenje. Crowley je bio plodan autor i povezao je istočnjačku magijsku praksu sa zapadnjačkom iz Hermetičkog reda Zlatne zore. Nekoliko je tih praksi preporučio svojim sljedbenicima, a među njima bile su: joga (asana i pranajama); rituali koje je samostalno osmislio ili utemeljio na ritualima Zlatne zore, kao što je Manji ritual pentagrama, za istjerivanje i prizivanje; Liber Samekh, ritual za prizivanje svetog anđela čuvara; euharistijski rituali poput Gnostičke mise i Feniksove mise i na koncu Liber Resh, koji se sastoji od četiri dnevna klanjanja suncu. Raspravljao je i o seksualnoj magici i seksualnoj gnozi u različitim oblicima, a među njima su samozadovoljavanje, heteroseksualne i homoseksualne prakse; bile su neki od prijedloga koje je uputio onima u višim razinama Ordo Templi Orientisa. Crowley je vjerovao da nakon otkrića istinske volje magičar treba ukloniti sve elemente samog sebe koji mu stoje na putu do uspjeha.

Magika Theleme ne usredotočuje se izravno na materijalne rezultate; iako mnogi telemiti prakticiraju magiku radi ciljeva kao što su bogatstvo i ljubav, to nije nužno. Oni koji su u magijskim redovima Theleme kao što su A∴A∴ i Ordo Templi Orientis nakon inicijacije prolaze kroz niz razina ili razreda. Telemiti koji rade samostalno ili su u nezavisnoj grupaciji taj uspon pokušavaju postići koristeći se Svetim knjigama Theleme i/ili Crowleyjevim sekularnijim radovima kao vodičem. Telemiti, bilo da su nezavisni ili povezani s kakvim redom, mogu održati oblik performativne molitve pod imenom Liber Resh.

Jedan cilj u studiji Theleme u magijskom redu A∴A∴ jest da magičar stekne znanje i stil razgovora kao sveti anđeo čuvar: svjesnu komunikaciju s vlastitim daimonom, što mu omogućuje da spozna svoju istinsku volju. Glavni zadatak za osobu koja je to postigla zove se "prelaženje ponora"; tijekom toga posve se lišavaju ega. Ako aspirant nije dovoljno spreman, zadržat će ego i postati Crni brat. Umjesto da postane jedno s Bogom, Crni brat smatra da je bog zapravo njegov ego. Prema Crowleyju Crni brat polako se raspada dok podriva ostale kako bi povećao svoju moć.

Crowley je studente poučavao skeptičnom provjeravanju svih rezultata postignutih meditacijom ili magikom. To je povezao s nužnosti vođenja magijskih dnevnika u kojima bi se trebalo navesti sve okolnosti događaja. O sličnosti izjava koje su duhovno napredne individue dale za svoja iskustva Crowley je komentirao da će pedeset godina nakon nekog vremena postojati znanstveno ime utemeljeno na "razumijevanju fenomena" i da će potisnuti termine kao što su "duhovno" ili "nadnaravno". Izjavio je i da se u radu on i njegovi sljedbenici koriste "znanstvenom metodom; religijskim ciljem" i da stvarne sile magičara mogu biti testirane na objektivan način. Tu su ideju preuzeli i kasniji praktičari Theleme, magije kaosa i magike općenito, koji u određenim slučajevima mogu smatrati da svakim magijskim eksperimentom testiraju hipoteze. Problem leži u opsegu definicije uspjeha, odnosno da bi kao dokaz uspjeha mogli navesti stvari koje osoba koja nije magičar ne bi tako definirala, zbog čega dolazi do potvrdne pristranosti. Osoba ne treba nužno izvoditi obrede da bi bila telemit; Crowley je izjavio da je "svaki namjerni čin magički čin" jer je u magici Theleme u središtu istinska volja.

Etika
Knjiga zakona ipak određuje standarde ponašanja. Glavno pravilo jest "Čini što ti volja" koje je predstavljeno kao sav zakon, ali i kao pravo. Neki tumači Theleme vjeruju da je u tom pravilu sadržana obaveza omogućivanja drugima da ispunjavaju svoju volju bez upletanja, iako sama knjiga to ne potvrđuje službeno. Crowley je napisao da nema potrebe razraditi etiku Theleme jer sve proizlazi iz "Čini što ti volja". Crowley je napisao nekoliko dodatnih dokumenata u kojima je prikazao osobna vjerovanja o tome kako bi se pojedinci trebali ponašati prema zakonu Theleme, a među njima ima i onih koji govore o odnosu s drugima: Liber OZ, Dužnost i Liber II.

Liber Oz navodi neka prava pojedinca koje implicira glavno pravilo "Čini što ti volja": "Čovjek ima pravo živjeti prema vlastitom zakonu – živjeti na način koji mu je po volji; raditi što mu je volja; odmarati se kako mu je volja; umrijeti kada i kako mu je volja. Čovjek ima pravo jesti što mu je volja; piti što mu je volja; živjeti gdje mu je volja; kretati se licem zemlje kako mu je volja. Čovjek ima pravo misliti što mu je volja; govoriti što mu je volja; pisati što mu je volja; crtati, slikati, klesati, gravirati, modelirati, graditi kako mu je volja; oblačiti se kako mu je volja. Čovjek ima pravo voljeti kako mu je volja; [...] Čovjek ima pravo ubiti one koji mu žele osujetiti ova prava."

Dužnost je opisana kao "komentar o glavnim pravilima ponašanja u praksi koja bi trebali promatrati svi koji prihvaćaju zakon Theleme." Za razliku od ostalih dokumenata u nazivu joj nema riječi "Liber"; razlog tomu jest taj što ju Crowley nije namijenio redu A∴A∴ nego Ordo Templi Orientisu. Sastoji se od četiri dijela:

A. Tvoja dužnost prema sebi: navodi da je bitak središte svemira i da je pozvan otkriti vlastitu unutrašnju narav. Napominje čitatelju da razvije svaku sposobnost na uravnotežen način, da uspostavi vlastitu autonomiju i posveti se službi vlastitoj istinskoj volji.
B. Tvoja dužnost prema ostalima: Napomena da treba eliminirati iluziju odvojenosti između sebe i svih ostalih, da se treba boriti kad je nužno, da treba izbjegavati uplitanje u volju drugih, da treba prosvijetliti druge kad se pojavi potreba i da treba slaviti božansku narav svih ostalih bića.
C. Tvoja dužnost prema čovječanstvu: Tvrdi da bi zakon Theleme trebao biti jedini temelj ponašanja i da bi zakoni zemlje trebali osigurati najveću slobodu svim pojedincima. Kriminal se opisuje kao kršenje vlastite istinske volje.
D. Tvoja dužnost prema svim ostalim bićima i stvarima: Tvrdi da bi zakon Theleme trebao biti primijenjen na sve probleme i iskorišten u odlukama o bilo kakvom etičkom pitanju. Zakon Theleme krše svi koji se služe životinjama ili objektima za ciljeve koji za njih nisu prikladni i svi koji uništavaju stvari da više ne bi mogle služiti svojoj svrsi. Čovjek se smije koristiti prirodnim resursima, ali ne bez razloga jer će biti kažnjen za kršenje zakona.

U tekstu Liber II: The Message of the Master Therion zakon Theleme sažet je u rečenici "Čini što ti volja – i nakon toga ne čini više ništa." Crowley je komentirao da se u potrazi za voljom osoba mora odvojiti od mogućih rezultata i neumorno joj se posvetiti. Izjavio je da je u pitanju nirvana koja je dinamična, a ne statična. Istinsku volju opisao je kao orbitom pojedinca i dodao da ako pojedinac pokuša uraditi bilo što drugo, na putu će mu se naći prepreke jer je izvršavanje bilo čega osim volje nešto što je remeti.

Suvremene sljedbe

Raznolikost
Srž Theleme čini ideja "Čini što ti volja". Međutim, osim nje postoji širok spektar različitih tumačenja Theleme. Moderna Thelema sinkretizam je filozofije i religije, a mnogi telemiti pokušavaju izbjeći čvrste dogmatske ili fundamentalističke stavove. Sam je Crowley snažno isticao da je jedinstvena narav volje urođena svakom pojedincu i da nije želio voditi stado ovaca. Zbog toga neki suvremeni telemiti mogu prakticirati više od jedne religije, među kojima su wicca, gnosticizam, sotonizam, setijanizam i luciferijanstvo. Mnogi sljedbenici Theleme nalaze sukladnosti između telemističkog i ostalih sustava vjerovanja; većina slobodno preuzima medote i prakse ostalih tradicija kao što su alkemija, astrologija, kabala, tantra, tarot i joga. Primjerice, za Nu i Hada smatra se da odgovaraju tau i teu u taoizmu, Šakti i Šivi u hinduističkoj tantri, Śūnyati i Bodhicitti u budizmu i na kraju Ain Sofu i Keteru u hermetičkoj kabali.

Neki telemiti prihvaćaju Knjigu zakona, no ne i ostatak Crowleyjevih tekstova ili učenja. Ostali preuzimaju samo određene dijelove njegova sustava kao što su magijske tehnike, etika, misticizam ili religijske ideje, a sve ostalo zanemaruju. Ostali pojedinci koji se smatraju telemitima smatraju da je ono što se uglavnom predstavlja kao Crowleyjeva Thelema samo jedan od oblika Theleme, pa su stoga oblikovali vlastite sustave; među takvim pojedincima su Nema i Kenneth Grant. Još jednu kategoriju čine nereligiozni telemiti koji se samo pridržavaju aksioma Theleme.

Crowley je ohrabrivao ljude da samostalno razmišljaju, posluže se idejama koje im se sviđaju i odbace one koje ne smatraju nužnima ili razumnima. U tekstu Magical and Philosophical Commentaries on The Book of the Law Crowley je napisao: "Neuvježban će um tvrditi da njegovi procesi vrijede za sve ljude i da su njegova rasuđivanja apsolutna istina."

Blagdani
Knjiga zakona navodi nekoliko svetih dana kojih se telemiti trebaju pridržavati. Ne postoje uspostavljeni ili dogmatski načini na koje se te dane može slaviti, pa ih telemiti često slave samostalno ili u grupama, pogotovo unutar Ordo Templi Orientisa. Ti sveti dani uglavnom se slave na ove datume:

 Dana 20. ožujka slavi se Svetkovina za Vrhunski ritual, kojim se slavi Zaziv Horusa, obred koji je na taj dan 1904. održao Crowley i time započeo novi eon.
 Dana 20. ili 21. ožujka slavi se Ekvinocij bogova, koji se uglavnom naziva Telemskom novom godinom (iako neki sljedbenici Novu godinu slave 8. travnja). Premda se ekvinocij i Zaziv Horusa često odvijaju istog dana, uglavnom ih se smatra odvojenim događajima. Na južnoj polutki na taj datum dolazi do jesenske ravnodnevice.
 Od 8. travnja do 10. travnja slavi se Svetkovina za tri dana pisanja Knjige zakona. Tijekom tih tri dana slavi se tri dana iz 1904. za vrijeme kojih je Crowley napisao Knjigu zakona. Prvo je poglavlje napisno 8. travnja, drugo 9. travnja, a treće 10. travnja. Iako ne postoji službeni način proslave bilo kojeg blagdana Theleme, te se svete dane uglavnom slavi čitanjem zasebnih poglavlja u podne svakog dana.
 Dana 20. lipnja ili 21. lipnja slavi se ljetni solsticij na sjevernoj polutki i zimski solsticij na južnoj polutki.
 Dana 12. kolovoza slavi se Svetkovina za Proroka i Nevjestu njegovu. Taj blagdan slavi brak Aleistera Crowleyja i njegove prve supruge Rose Edith Crowley. Rose je bila ključna osoba u pisanju Knjige zakona.
 Dana 22. rujna ili 23. rujna slavi se jesenski ekvinocij na sjevernoj polutki i proljetni ekvinocij na južnoj polutki.
 Dana 21. prosinca ili 22. prosinca slavi se zimski solsticij na sjevernoj polutki i ljetni solsticij na južnoj polutki.
 Svetkovina za život slavi se na dan rođenja telemita i njegove naknadne rođendane.
 Svetkovina za oganj / Svetkovina za vodu; ti se blagdani slave kad dijete uđe u pubertet i krene prema odrasloj dobi. Svetkovina za oganj slavi se ako je u pitanju dječak, a Svetkovina za vodu ako je u pitanju djevojčica.
 Svetkovina za smrt slavi se na dan smrti telemita i njegove naknadne obljetnice smrti. Crowleyjeva smrt slavi se 1. prosinca.

Literatura
Aleister Crowley bio je iznimno plodan autor i o Thelemi je pisao preko 35 godina; mnoge njegove knjige i danas se tiskaju. U njegovo vrijeme još su neki autori pisali o Thelemi, a među njima su veliki majstor američkog O.T.O.-a Charles Stansfeld Jones, čiji su radovi o kabali i dalje u tisku, i major general J. F. C. Fuller.

Jack Parsons bio je znanstvenik koji se na Kalifornijskom institutu za tehnologiju bavio istraživanjem različitih goriva za rakete i jedan od prvih Crowleyjevih američkih studenata; neko je vrijeme vodio ložu Agape Ordo Templi Orientisa u SAD-u. Napisao je nekoliko kraćih radova, a neka su kasnije okupljena u zbirci Sloboda je dvosjekli mač. Umro je 1952. u eksploziji. Iako nije bio plodan autor, o njemu su napisane dvije biografije; Seks i rakete Johna Cartera i Čudni anđeo Georgea Pendlea.

Od Crowleyjeve smrti 1947. pojavili su se drugi telemistički autori, primjerice Israel Regardie, koji je uređivao mnoga Crowleyjeva djela i napisao njegov životopis Oko u trokutu, kao i knjige o kabali. Kenneth Grant napisao je nekoliko knjiga o Thelemi i okultnom, među kojima je i Tifonska trilogija.

Organizacije
Telemističku organizaciju čini bilo koja grupa, društvo ili organizacija utemeljena na filozofiji Theleme ili na filozofiji i principa Knjige zakona.

Nekoliko suvremenih organizacija različite veličine tvrde da slijede načela Theleme. Među dvjema najpoznatijim su organizacije kojima je Crowley za života bio na čelu: A∴A∴, mistični red za magiku koji je osnovao Crowley, a utemljen je na razredima sustava Zlatne zore, i Ordo Templi Orientis, red koji se razvio iz Obreda Memfisa i Mizraima početkom 20. stoljeća; čine ga i crkveni i religiozni ogranak Gnostička Katolička Crkva i inicijacijski red Mysteria Mystica Maxima.

Od Crowleyjeve smrti 1947. nastale su ostale organizacije kojima je cilj nastaviti njegov prvotni rad; među njima su Tifonski red Kennetha Granta i Red Zlatne zore otvorenog koda. Među ostalim grupama različitog karaktera koje su nadahnute Thelemom nalaze se Iluminati Thanaterosa i Setov hram. Neke grupe prihvaćaju zakon Theleme, ali odbacuju određene dijelove Crowleyjeva sustava dok istovremeno uvrštavaju radove ostalih mistika, filozofa ili religioznih sustava.

Fraternitas Saturni (Saturnovo bratstvo) osnovan je 1928. u Njemačkoj i prihvaća zakon Theleme, ali proširuje ga frazom "Mitleidlose Liebe!" ("Ljubav bez suosjećanja!"). Društvo Theleme, koje se također nalazi u Njemačkoj, prihvaća Knjigu zakona i većinu Crowleyjevih radova o magici, ali prihvaća i ideje ostalih mislilaca kao što su Friedrich Nietzsche, Charles Sanders Peirce, Martin Heidegger i Niklas Luhmann.

Hram srebrne zvijezde (ne misli se na treći ili "unutarnji red" reda A∴A∴) akademska je ili obrazovna organizacija koja priprema studente na ulazak u A∴A∴. Osnovala ju je Phyllis Seckler.

Među ostalim telemističkim organizacijama nalaze se Ordo Astri, Ordo Sunyata Vajra, Hram Naše Gospe od bezdana, Axis Ordo Mundi Saturna, Red izabranih svećenika i samoinicijacijski Telemistički red Zlatne zore (koji je osnovao Christopher Hyatt).

Telemiti se nalaze i u ostalim organizacijama. Nekadašnja predsjednica Crkve svih svjetova LaSara FireFox smatra se telemisticom. Manjina pripadnika te Crkve također se smatra telemitima.

Vidi i
Bratstvo slobodnog duha
Kategorički imperativ

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
 Thelema 101 – kompletan uvod u duhovnu filozofiju Theleme
 Thelema u internetskoj arhivi svetih tekstova – zbirka tekstova o Thelemi
 The Law of Thelema  Alexandera Duncana
 Thelemistički red Zlatne zore

Okultizam
Misticizam
Ezoterija

Thelema


Daniel da Silva (født 27. juli 1973) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Brasiliens fodboldlandshold

|-
|2002||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Daniel da Silva


Endon and Stanley es una parroquia civil del distrito de Staffordshire Moorlands, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Endon and Stanley tiene una superficie de 10,86 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Endon and Stanley tenía 3134 habitantes (48,76% varones, 51,24% mujeres) y una densidad de población de 288,58 hab/km². El 16,37% eran menores de 16 años, el 73,36% tenían entre 16 y 74, y el 10,27% eran mayores de 74. La media de edad era de 45,03 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 17,4% estaban solteros, el 68,14% casados, y el 14,46% divorciados o viudos.

El 98,28% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,67% de la población, mientras que el 1,05% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,6% eran blancos, el 1,02% mestizos, el 0,29% asiáticos, y el 0,1% chinos. El cristianismo era profesado por el 85,19%, el budismo por el 0,16%, el hinduismo por el 0,16%, el judaísmo por el 0,13%, y cualquier otra religión, salvo el islam y el sijismo, por el 0,16%. El 8,23% no eran religiosos y el 5,97% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 1277 hogares con residentes, 40 vacíos, y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Parroquias civiles de Staffordshire

Endon and Stanley


Itana Grbić (født 1. september 1996 i Podgorica) er en kvindelig montenegrinsk håndboldspiller, der spiller for franske Brest Bretagne Handball og Montenegros kvindehåndboldlandshold. Grbić er lillesøster til den montenegrinske fodboldspiller Petar Grbić.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Montenegro
Håndboldspillere fra ŽRK Budućnost
Håndboldspillere fra ŽRK Vardar
Personer fra Podgorica

Itana Grbić


NGC 283 este o galaxie spirală situată în constelația Balena. A fost descoperită în 2 octombrie 1886 de către Francis Leavenworth. De asemenea, a fost observată încă o dată de către Herbert Howe.

Note

Vezi și
 NGC 282
 NGC 284

Legături externe
 NGC 283 pe spider.seds.org
 NGC 283 pe WikiSky

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1886
Obiecte astronomice descoperite de Francis Leavenworth

NGC 283


La Unión Ciclista Internacional creó a partir del año 2005  los Circuitos Continentales UCI. En enero de ese año comenzó el UCI Oceania Tour. Se llevó a cabo entre enero y septiembre donde se disputaron 2 competiciones por etapas en enero (las únicas profesionales en el continente durante esos meses de competición) otorgando puntos a los primeros clasificados de las etapas y a la clasificación final. Además, a pesar de no estar en el calendario, también puntuaron los campeonatos nacionales con un baremo dependiendo el nivel ciclista de cada país.

El ganador a nivel individual fue el Australiano Robert McLachlan, por equipos triunfó el MG XPower-Bigpond de Estados Unidos, mientras que por países fue Australia quién obtuvo más puntos.

Calendario
Contó con las siguientes pruebas, tanto por etapas como de un día.

Enero 2005

Clasificaciones
Debido a las pocas pruebas resultó decisivo en la clasificación el segundo puesto de Robert McLachlan en el Campeonato de Australia de Ciclismo en Ruta (70 puntos) y el segundo puesto de William Walker en el Campeonato Mundial de Ciclismo en Ruta sub-23 (70 puntos) que excepcionalmente ese año el corredor se llevó los puntos del campeonato mundial hacía el circuito de su país.

Individual

Equipos

Países

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial del UCI Oceania Tour

2005
Ciclismo en 2005

UCI Oceania Tour 2005


Als Jaguarthron wird ein Herrschersitz der Mayafürsten bezeichnet. Diese Throne wurden in mehreren Ruinenstätten der Maya gefunden. Es gibt sie in ein- und zweiköpfiger Ausführung.

Bedeutung des Jaguars
Einer der wichtigsten Tiergötter der Maya war der Jaguar. Diese geschmeidige und gefährliche Großkatze diente ihnen als ein Symbol der Königsmacht und wurde daher besonders verehrt. Für die Maya galt der Jaguar außerdem als ein Symbol der Sonne in der Unterwelt Xibalbá, assoziiert mit Tod und Opferung. Schon in olmekischen Reliefs kann man möglicherweise die Kopulation eines Jaguars mit einer Menschenfrau erkennen, aus dem charakteristische Wesen entstammten, die als Wer-Jaguar angesehen werden. In der frühen olmekischen Kultur galten Jaguarklauen oder -zähne als Symbole für übernatürliche Kräfte. Die Azteken setzten den Jaguar mit einer Verkörperung ihres Gottes Tezcatlipoca gleich. Von Teotihuacán verbreitete sich der Jaguarkult weit über Mittelamerika. In der Mythologie verschlingt der Jaguar als Tier der Nacht die Sonne. Auch die Chilam Balam ("Jaguarpriester" und die Aufzeichnungen der Priester) weisen auf den hohen Stellenwert des Jaguars hin.

Fundorte
In Uxmal befindet sich vor dem so genannten Gouverneurspalast ein Jaguarthron mit je einem Kopf an den Seiten. In Chichén Itzá gab es gleich mehrere, von denen sich einer im unteren Jaguartempel befindet und ein weiterer im Inneren der Pyramide des Kukulcán gefunden wurde. Auch in Palenque findet sich eine Abbildung eines Herrschers auf einem Jaguarthron.

Bildergalerie

Literatur
 Marcia Castro Leal: Archäologie in Mexico. Bonechi (Original. Monclem Editiones), Florenz 1990, ISBN 968-6434-03-8.
 Nicholas J. Saunders: Jaguars and Pumas. in: Oxford Encyclopedia of Mesoamerican cultures. Oxford University Press, Oxford 2001, ISBN 0-19-510815-9. Band 2, S. 66–68.
 David M. Jones, Brian L. Molyneaux: Mythologie der Neuen Welt: Die Enzyklopädie der Mythen in Nord-, Meso- und Südamerika. Anness Publishing Limited, 2001, ISBN 3-89736-313-5.

Weblinks
 Jaguar Throne. auf archaeology.about.com (englisch)
 The Jaguar Throne. auf americanegypt.com (englisch)

Einzelnachweise

Maya
Thron

Jaguarthron


Nicolas Lecomte, né en  à Paris et mort dans cette même ville le , est un écrivain français.

Biographie
Célestin, né à Paris en 1620, il avait fait une étude particulière de la langue italienne, et charma par la traduction de quelques ouvrages les loisirs que lui laissait la retraite. II entretenait une correspondance suivie avec des amis sur des objets de littérature, et ses lettres doivent exister manuscrites dans le cabinet de quelques curieux. L'un de ses amis, l'abbé CouIon, étant tombé malade pendant qu'il travaillait à son Histoire des Juifs, il en remit les matériaux au P. Lecomte, qui termina et surveilla l'impression du  volume, lequel fut publié en 1665. Ce religieux mourut à Paris, le 10 février 1689.

Œuvres

 Voyages de Pietro della Valle dans la Turquie, l'Egypte, etc., trad. de l'italien ; Paris, 1662, 4 vol. in-4° ; il y a des exemplaires datés de 1663 et d'autres de 1670 ; Paris, 1745, 8 vol. in-12. Le P. Carneau, confrère de Lecomte, a eu part à cette traduction.
 Histoire nouvelle et curieuse des royaumes de Tonquin et de Lao, trad. de l'italien du P. de Marini ; Paris, 1666, in-4°. C'est par erreur que quelques biographes donnent à Lecomte le prénom de François.

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Écrivain français du XVIIe siècle

Nicolas Lecomte


Nikola Vaptsarov (Bulgarca: Никола Вапцаров) (d. 7 Aralık 1909, Bansko - ö. 23 Temmuz 1942, Sofya) Bulgar şair.

Hayatı
Günümüzde Bulgaristan topraklarında yer alan Pirin Makedonyası'nda bulunan Bansko şehrinde dünyaya geldi. Makine teknisyeni olan Vaptsarov çeşitli işlerde çalıştı. Ancak siyasi nedenlerden dolayı bir süre sonra işsiz kalması nedeniyle zor şartlar altında yaşadı. 1940 yılında tek kitabı olan "Motor Türküleri" yayınlandı. II. Dünya Savaşı sırasında Bulgaristan Komünist Partisi saflarında politik faaliyetlerde bulunmasından dolayı 1942 yılında tutuklandı. Ölüm cezasına çarptırılan Vaptsarov, 23 Temmuz 1942'de kurşuna dizilerek idam edildi.

Türkiye' de Eserlerinin Yayımlanması
Vaptsarov'un; "Ölümden Önce", "Ayrılık" ve "Bahar" şiirleri 1970 yılında Özdemir İnce tarafından Fransızca'dan tercüme edilerek "Dost Dergisi"nde yayımlandı. 1971 yılında Özdemir İnce'nin derlediği "Bulgar Şiiri Antolojisi"nde diğer Bulgar şairlerin şiirleriyle birlikte Vaptsarov'un "Ölümden Önce", "Ayrılık (Veda/Karıma)", "Bahar", "Korkmayın Çocuklar" ve "İnanç" şiirleri de yayımlandı. Vaptsarov'un şiirlerinin Türkçeye çevrilmesi, Ataol Behramoğlu Yeni Türkü şiir yayınları tarafından 1982 yılında yayımlanan "Kardeş Türküler-32 Ozan 44 Şiir" başlıklı derlemeyle devam etmiştir. "Ölümden Önce" ve "Veda-Karıma" şiirleri bu derlemede yer almıştır. 1983 yılında Adam Yayıncılık tarafından yayımlanan "Çağdaş Bulgar Şiiri Antolojisi"nde "Doğduğum Ülke", "Mektup", "Veda-Karıma" ve "İnanç" şiirleri yayımlandı. 1998 yılında Adam Yayıncılık Erdal Alova'nın çevirisiyle Vaptsarov'un "Mektup", "Türkü" ve "Veda-Karıma" şiirleri "Çağdaş Dünya Şiiri Antoloji"sinde yayımlandı. 2003 yılında Evrensel Basım, şairin şiirlerinden oluşan İnsana Adanmış Şarkılar adlı derlemeyi yayımladı.

Şairin Türkçede en çok tanınan şiirlerinden biri Veda'''dır. Dilimizde şiirin Fransızcasından Ataol Behramoğlu tarafından yapılmış bir çevirisi vardır. Behramoğlu'nun Karıma adıyla yaptığı çeviri Grup Ekin tarafından Geleceğim adıyla, Kavga adlı şiiri Mehmet Celal tarafından bestelendi.

 Yapıtları
 Motorların Türküsü, (Bulgarca: Моторни песни'')

Dış bağlantılar
  Nikola Vaptsarov'un Şiirleri

1909 doğumlular
1942 yılında ölenler
Bulgar şairler
Makedonya Bulgarları
İdam edilmiş yazarlar
Kurşuna dizilerek idam edilmiş kişiler

Nikola Vaptsarov


Anthony "Tuba Fats" Lacen (September 15, 1950 – January 11, 2004) was a jazz tubist and band leader. Tuba Fats was New Orleans' most famous tuba player and played traditional New Orleans jazz and blues for over 40 years.

Biography

Of African American heritage, he was born, spent most of his life, and died in New Orleans, Louisiana. His music also took him on a number of tours of Europe, Asia, Australia, and South America.

He was known for many years to lead a band playing for tips in Jackson Square in the French Quarter, where he gave much encouragement to younger musicians.  He played professionally with brass bands such as the Young Tuxedo,  E. Gibson, Doc Paulin, Onward, Algiers, Treme, and Olympia Brass Bands, and with his own band, Tuba Fats & the Chosen Few Brass Band. Tuba Fats made many important jazz recordings; notably those under his own name on the Jazz Crusade label.

He died of an apparent heart attack on January 11, 2004 and was buried on January 18 after a jazz funeral.

Personal life
Tuba Fats was first married to Barbara Lacen-Keller in 1980. He later married the blues shouter "Lady Linda" Young (d. 1997), with whom he often toured in Europe.

Discography
 After You've Gone (with Linda Young) (Jazz  Crusade, 1985)
 Street Music (Jazz  Crusade, 1986 & 2003)
 A Jazz Gumbo Vols. 1 & 2 (with Linda Young) (Jazz  Crusade, 1993)
 In the Gutter (Jazz  Crusade, 1997)
 Big Bill Bissonnette's International Jazz Band Vols. 1 & 2 (Jazz  Crusade, 1997)
 Chosen Few Jazzmen (Jazz  Crusade, 2003)
 The Legendary Tuba Fats (A Wise and Barking Production, 2003)

External links
 Jazz Funeral of Anthony "Tuba Fats" Lacen, January 18, 2004

1950 births
2004 deaths
American jazz tubists
American male jazz musicians
American jazz bandleaders
Jazz musicians from New Orleans
20th-century American musicians
20th-century American male musicians
Olympia Brass Band members
Young Tuxedo Brass Band members
Onward Brass Band members
Treme Brass Band members
Fairview Baptist Church Marching Band members
20th-century African-American musicians
21st-century African-American people

Anthony Lacen


La reprise de l'Île de Ré est une bataille ayant eu lieu en France pendant les Révoltes huguenotes en . Les troupes du roi Louis XIII affrontent celles de l'amiral protestant Benjamin de Rohan ainsi que les forces huguenotes de La Rochelle, qui occupaient l'île de Ré depuis .

Contexte

Dans un contexte de tensions entre les protestants et le pouvoir central royal débute en  la première rébellion huguenote, menant à la bataille navale de Saint-Martin-de-Ré le  entre les forces navales de La Rochelle et la flotte royale, sous le commandement de Charles Ier de Guise. Une paix est trouvée avec le traité de Montpellier, ne satisfaisant aucun des deux partis.

En , le protestant Benjamin de Rohan, duc de Soubise, mène une révolte contre le roi Louis XIII et, après avoir publié un manifeste, envahit et occupe l'île de Ré. Il s'empare de l'île avec  et . De là, il navigue jusqu'aux côtes bretonnes où il vainc la flotte royale lors de la bataille du Blavet. Benjamin de Rohan retourne alors à Ré avec  et occupe rapidement l'île d'Oléron, contrôlant ainsi la côte atlantique de Nantes à Bordeaux. Il est reconnu comme le chef de la Réforme et se déclare « amiral de l'Église protestante ». Au contraire, la marine française se retrouve épuisée, laissant le pouvoir central vulnérable.

Le , les habitants de la ville huguenote de La Rochelle votent pour se joindre à Benjamin de Rohan.

Confrontation et capture de l'île

Flotte du pouvoir royal français
Charles Ier de Guise prépare un débarquement afin de reprendre les deux îles, en utilisant  empruntés aux Provinces-Unies, ainsi que  anglais, sous les ordres d'Henri II de Montmorency.

La flotte néerlandaise de  est fournie conformément aux termes du traité de Compiègne de . Elle est sous le commandement de l'amiral . Après une résolution des États généraux en , elle est retirée du service français en .

Les navires anglais ont été négocié avec le roi d'Angleterre Charles Ier et le duc de Buckingham George Villiers par le régent français Richelieu. En échange de l'aide française contre l'Espagne occupant le Palatinat du Rhin, les Anglais fournissent à la couronne de France des navires contre les huguenots. Cet accord pose problème pour le Parlement anglais.  sont livrés après de nombreuses hésitations par le capitaine Pennington et sont employés contre les rebelles huguenots, essentiellement manœuvrés par des équipages français, la plupart des Anglais refusant de se battre contre leurs coreligionnaires et débarquant à Dieppe. Les navires anglais ont néanmoins bien servi contre La Rochelle.

Bataille navale du pertuis Breton

Le , Benjamin de Rohan réussit à détruire le navire néerlandais du vice-amiral , tuant .

Bataille navale de Saint-Martin-de-Ré et débarquement
En , Henri II de Montmorency mène son importante flotte hors des Sables-d'Olonne et vainc finalement la flotte de La Rochelle, commandée par Jean Guiton et Benjamin de Rohan, au large de Saint-Martin-de-Ré, le .

 des troupes royales, commandés par Jean de Saint-Bonnet de Toiras, sont débarqués sur l'île de Ré et vainquent Benjamin de Rohan et ses . L'île est investie, obligeant Benjamin de Rohan à fuir pour l'Angleterre avec les quelques navires lui restant. Henri II de Montmorency réussit ainsi à reprendre les îles de Ré et d'Oléron.

Conséquences

Le  est signé, après de longues négociations, le traité de Paris, un accord de paix entre la ville de La Rochelle et le roi Louis XIII, préservant la liberté de religion mais imposant des garanties pour éviter de possibles révoltes. Ainsi, La Rochelle est interdit de posséder une flotte de guerre et doit détruire un fort à Tasdon. Le Fort Louis, sous contrôle royal et situé près de la porte ouest de la ville, est censé être détruit « dans un délai raisonnable ».

L'officier français Toiras est nommé gouverneur de l'île de Ré et renforce les fortifications en vue de futures attaques, notamment au Fort La Prée et à Saint-Martin-de-Ré.

En , une offensive anglaise est lancée pour capturer l'île de Ré, dans le cadre du siège de La Rochelle, menant à un second siège de Saint-Martin-de-Ré par le duc de Buckingham Georges Villiers contre Toiras.

Le conflit montre la dépendance de la France vis-à-vis des marines étrangères. Cela mène Richelieu à lancer d'ambitieux plans pour construire une flotte nationale.

Notes et références

Références

1625 en France
Bataille de 1625
Histoire de la Charente-Maritime
Histoire de l'île de Ré
Septembre 1625

Reprise de l'Île de Ré


Gazanfer-begova  (poznata i kao Gazanferija džamija), džamija je u Banjoj Luci, u Donjem Šeheru, na desnoj obali Vrbasa. Nalazi se u sastavu Medžlisa Islamske zajednice Banjaluka, u okvirima Banjalučkog muftiluka.

Povijest

Natpis na džamiji nije sačuvan, ali s obzirom na činjenicu da je Gazanfer bio suvremenik Ferhad-paše Sokolovića i Hasan-efendije Defterdara, najvjerojatnije je Gazanfer-begova džamija izgrađena krajem 16. stoljeća. Osnivač džamije Gazanfer-beg je supotpisnik kao svjedok na Ferhad-pašinoj vakufnami iz 1578. godine. O Gazanfer-begu se zna da je bio zaim (lenski vitez) i vojvoda Bosanskog pašaluka. Njegova vakufnama nije sačuvana.

Zbog toga što je imala čistu kvadratičnu osnovu vjeruje se da je prvobitno džamija imala kupolu, a s kupolom ucrtana je na kartama iz 1737. godine. Vjeruje se da je nakon rušenja prvobitne kamene kupole ova džamija dobila četverovodan krov i drvenu kupolu ispod njega. Drvena kupola je bila oslikana arabeskom u austrougarskom periodu. Vjeruje se da bi zidovi, prozori, portal, mihrab, dva mala mihraba, i mahfil kod ove džamije mogli biti iz vremena podizanja džamije.

U 19. stoljeću otvori sofa koje su bile na drvenim stupovima su zazidani i cijeli prostor je povećan. To je učinio hadži Feslija, tadašnji upravnik  vakufa. Zazidani prostor sofa sa skromnim dvokrilnim prozorima nije dopuštao da se nasluti nekadašnji izgled. Zahvaljujući velikoj širini sofa, i na tom mjestu bilo je moguće obavljati namaz. Na vanjskom dijelu ulaznog zida nalazila su se simetrično postavljena, u odnosu na ulaz, dva kamena mihraba pomne klesarske obrade s četiri reda lijepih stalaktitnih ukrasa. Ovaj prostor sve dok nije srušen (1993.) služio je za mekteb. Glavni portal džamije bio je nešto reprezentativnije obrade, s kamenom pločom, na kojoj je bio tekst iz Kurana.

Jedinstven prostor za namaz, kvadratičnog oblika bio je prostraniji. Nad njim, u sredini ravne drvene tavanice, bila je podignuta drvena kupola, ožbukana i oslikana. Ona je bila sastavni dio stropne konstrukcije, pa molitveni prostor nije imao podupirača. Drveni stupovi, koji su nosili mahfil, produžavali su se do ravnog dijela stropa koji su podupirali.

Džamija je građena od kamena, ožbukana s vanjske i unutrašnje strane. Četverovodan krov pokrivao je centralni molitveni prostor i sofe. Na njemu je nekada bio biber crijep, kasnije zamijenjen falcovanim crijepom. Zidovi u prostoru sofa, bili su od ćerpiča, koji je činio ispunu između drvenih stupova.

Ispred džamije su bila simetrično postavljena dva kamena turbeta, međusobno spojena zidom, u kome je bila kapija, flankirala su ulaz u dvorište džamije, pa je tako vanjski izgled kompleksa podsjećao na utvrđeni prostor. U dvorištu je bio šadrvan novije izrade.

Harem oko džamije, kao i dva kamena turbeta nastali su vjerojatno krajem 16. i početkom 17. stoljeća. Pretpostavlja se da ih je gradio sam Gazanfer za sebe i članove svoje obitelji. Osnivačevo turbe se nalazilo lijevo od ulaza. U drugom turbetu, koje se nalazilo desno od ulaza, su prema predanju nalazili mezari dvojice Gazanferovih sinova nepoznatih imena.

U turbetu, gdje je bio sarkofag osnivača Gazanferije, osim dva prozora pravougaonog oblika s demirima, bile su i dvije niše u kojima su stajale knjige. U turbetu se nalazi kamena kubura osnivača džamije. Ulazna vrata imala su segmentni luk s dovratnicima. U drugom turbetu, prema legendi, bila su sahranjena njegova dva sina. Zid koji je spajao ova dva turbeta bio je pokriven krovićem, oslonjenim na dva osmougaona stupa izgrađena od kamena. U turbetu su bile dvije kubure koje su pripadale potomcima osnivača. Sarkofazi u turbetu su od kamena. Na jugoistočnoj strani, kao i na lokaciji preko puta džamije, nalazila su se dva harema s nišama.

Uz Gazanferiju se nalazi veće groblje sa stotinjak mezara. Kod minareta se nalazilo desetak starih mezara s otvorenim sarkofazima i nišama s piramidalnim završetkom, koji bi mogli biti iz 17. stoljeća. Ispred džamije se nalazi i mezar reis-ul-uleme hfz. Ibrahima ef. Maglajlića.

Gazanferija džamija je minirana je i srušena 4. srpnja 1993. za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini, pri čemu su djelomično oštećena turbeta koja i danas postoje, a lokalitet djelomično raščišćen. Turbeta osnivača džamije su čitava, ali su u vrlo lošem stanju. Krov na turbetima je propao, vrata su odvaljena a njihov otvor je ispunjen ciglom.

Godine 2003. područje i ostaci graditeljske cjeline Gazanferije džamije je proglašeno je nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine.

Izvori

Vanjske povezice

Džamije u Bosni i Hercegovini
Nacionalni spomenici Bosne i Hercegovine

Gazanferija džamija


Hope Amelia Solo (født 30. juli 1981) er en amerikansk fodboldspiller, målmand, der er dobbelt olympisk mester og verdensmester i fodbold med USA. Hun var USAs målmand fra 2000 til august 2016. Efter at have spillet på college-niveau for University of Washington, spillede hun professionelt for Philadelphia Charge i Women's United Soccer Association (WUSA). Da WUSA blev nedlagt efter hendes første sæson, rejste hun til Europa for at spille topliga fodbold i Sverige og Frankrig. Fra 2009 til 2011 spillede hun i Women's Professional Soccer (WPS) for Saint Louis Athletica, Atlanta Beat og magicJack. Efter at WPS blev nedlagt tidligt i 2012 spillede hun for Seattle Sounders i W-League. Det sidste hold hun spillede for var Seattle Reign FC i National Women's Soccer League, USAs topliga i kvindernes fodbold.

Solo betragtes som en af verdens bedste kvindelige målmænd og har rekorden som den målmand i USA der har flest rene mål i karrieren.

Hæder

High school

 Parade Magazine All-American: 1997, 1998
 Washington State Championship: 1998

College

 NSCAA All-American: 2000, 2001, 2002
 Pac-10 Selection: 1999, 2000, 2001, 2002

Klub

 WPS Årets målmand: 2009

International

 USA
 Olympisk guldmedalje: 2008, 2012
 VM i fodbold for kvinder Mester: 2015Toer: 2011
 Algarve Cup: 2005, 2007, 2008, 2010, 2011, 2013, 2015
 Four Nations Tournament: 2006, 2007, 2008
 CONCACAF Women's Gold Cup: 2006, 2014

 Individuel
 U.S. Soccer Female Athlete of the Year: 2009
 VM i fodbold for kvinder Guldhandsken: 2011, 2015
 VM i fodbold for kvinder Bronzebolden: 2011
 VM i fodbold for kvinder All-Star Holdet: 2011, 2015
 CONCACAF Women's Gold Cup Guldhandsken: 2014
 CONCACAF Åreets kvindelige målmand: 2015
 SheBelieves Cup Guldhandsken: 2016
 FIFPro: FIFA FIFPro World XI 2015 2016
 IFFHS World's Women Best Goalkeeper: 2012, 2013, 2014, 2015

Anden hæder

 Do Something Award – Sportsperson: 2012
 Phoenix Mercury Woman of Inspiration: 2012
 Hall of Game She's Got Game Award: 2012
 Sports Spectacular Female Athlete of the Year: 2013

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra USA
Verdensmestre i fodbold
Fodboldspillere fra OL Reign
Olympiske mestre fra USA
Olympiske medaljevindere i fodbold
Fodboldspillere ved sommer-OL 2004
Fodboldspillere ved sommer-OL 2008
Fodboldspillere ved sommer-OL 2012
Medaljevindere ved sommer-OL 2008
Medaljevindere ved sommer-OL 2012

Hope Solo


Fumiaki Aoshima (født 12. juli 1968) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yamaha Motors og Shimizu S-Pulse.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Fumiaki Aoshima


مدينة مالانج  هي ثاني أكبر مدن محافظة شرق جاوة الإندونيسية، كما اعتبرت منذ عام 2008 رابع أكبر المدن الإندونيسية. يعود تاريخها القديم إلى مملكة ماتارام، وتسكنها اليوم حوالي 1.5 مليون نسمة. خلال فترة الاستعمار الهولندي كانت المدينة وجهة سياحية للزوار الأوروبيين. تعرف المدينة بالمناخ المعتدل، وتحيط بها مناطق تمبانج، وباتو، وسينجوساري، وتورن. يسميها السكان المحليون أحياناً "Paris van East Java" أي «باريس شرق جاوة». مساحتها 252136 . أغلب سكانها مسلمون، واللغة السائدة هناك هي الجاوية.
التركيبة العرقية للمدينة من الجاوية ومادورا، مع نسبة ضئيلة من الأصول العربية والصينية. كما هناك تمييز عنصري واضح ضد أبناء الأقلية الصينية، ويرجع هذا إلى أن الأقلية الصينية تشمل أغنى عوائل المدينة.
تبعد المدينة 200 كيلومتر من مدينة سورابايا و14 ساعة بالقطار من مدينة جاكرتا.
تتراوح درجة الحرارة في مالانق بين 20 و27 درجة، وهي معروفة بالأمطار طيلة السنة، إلا أنها تزيد في فصل الشتاء والذي يستمر لمدة ستة أشهر، بداية من أكتوبر وحتى مارس.

المناخ

يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لمالانغ:

أعلام

 فيرديانسياه
 سونارتو
 هانس كرون
 كريستين ماري بيرخاوت
 محمد إمام
 فرد يونغ

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي

أماكن مأهولة في جاوة الشرقية
مدن إندونيسيا

مالانغ


"Arena" este o povestire științifico-fantastică scrisă de autorul american Fredric Brown. A apărut inițial în revista Astounding Science Fiction în iunie 1944 și apoi a fost aleasă de către Science Fiction Writers of America pentru a fi publicată în colecția de povestiri The Science Fiction Hall of Fame, Volume One, 1929–1964 (o antologie din 1970 editată de Robert Silverberg). În limba română a apărut în Almanahul Anticipația din 1985, traducere de Mihai-Dan Pavelescu. Episodul original Star Trek "Arena" prezintă anumite similarități cu această povestire și, pentru a se evita unele probleme legale, Brown a fost plătit pentru acest episod TV. Un episod La Limita Imposibilului, "Fun and Games", de asemenea are un scenariu asemănător cu această povestire, la fel ca un episod Blake's 7, denumit "Duel".

Prezentare
Misterioșii "Outsiders" (în română necunoscuți) au atacat cu navele lor spațiale coloniile Pământului. Navele lor sunt mai rapide și manevrabile, dar nu la fel de bine înarmate ca cele terestre. Supraviețuitorii acestor întâlniri nu pot furniza prea multe informații despre inamic. Temându-se de ce este mai rău, Pământul își construiește o flotă de război. Într-adevăr, exploratorii raportează că un grup mare de nave extraterestre se apropie de sistemul solar. Apărătorii Pământului se duc să se confrunte cu ei.

Carson este pilotul unei nave de explorare cu un singur loc. În timp ce se luptă cu omologul său necunoscut, acesta leșină. Când se trezește, descoperă că este gol într-o mică zonă circulară închisă de aproximativ 239 de metri ca diametru. Prin vegetația și nisipul albastru, el poate vedea doar la distanță o sferă roșie cu diametrul de 90 de centimetri. Sfera se dovedește a fi un extraterestru, un "Outsider", care are câteva tentacule subțiri cu care manipulează obiectele.

O altă forță din spațiu, superioară celor două rase în conflict, i-a adus aici pentru a se confrunta într-o arenă pentru a hotărî soarta războiului și a celui învins care își va condamna specia la o dispariție instantanee.

Traducere
A apărut în Almanah Anticipația 1985 din 1984 sub traducerea lui Mihai-Dan Pavelescu.

A apărut în 1999 în volumul omonim Arena de la Editura Nemira, Colecția Nautilus, nr. 154 sub traducerea lui Mihai-Dan Pavelescu.

Referințe și note

Legături externe

 Escape Pod reading of the story http://escapepod.org/2013/11/24/ep423-arena/

Vezi și
Arena

Povestiri americane
Povestiri de Fredric Brown
Povestiri din 1944
Povestiri științifico-fantastice

Arena (povestire)


Jens Otto Busch (født 16. august 1904 i København, død 13. januar 1983 i Fårevejle) var en dansk hockeyspiller, der deltog på det danske landshold ved OL 1928 i Amsterdam, 1936 i Berlin og 1948 i London. Otto Busch spillede først for Københavns Hockeyklub, senere for Skovshoved IF og opnåede i alt 17 landskampe i perioden 1925-1948.

Ved OL i 1928 blev Danmark delt nummer fem blandt de ni deltagende hold efter i indledende rundet at have vundet over Schweiz og Østrig samt tabt til Indien og Belgien. Dette var ikke nok til at avancere til slutspillet om medaljerne. Otto Busch spillede alle fire kampe.

Ved OL i 1936 blev Danmark delt nummer syv blandt de elleve deltagende hold efter nederlag i indledende runde til Tyskland og uafgjort mod Afghanistan samt nederlag i to placeringskampe mod henholdsvis Schweiz og Japan. Busch spillede her de to indledende kampe samt placeringskampen mod Schweiz; han scorede et enkelt mål i kampen mod Afghanistan.

Ved Buschs sidste OL-deltagelse i 1948 blev Danmark nummer 13 og sidst, og Otto Busch, som var den ældste på holdet med sine 43 år, spillede en enkelt kamp, nederlaget til Holland.

Referencer

Hockeyspillere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1928
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1936
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1948

Otto Busch


Ophonus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Su disribución original es el Paleártico. Dos especies han sido introducidas en el Neártico. Hay 70 especies en 6 subgéneros.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Ophonus achilles Sciaky, 1987
 Ophonus ardosiacus (Lutshnik, 1922)
 Ophonus austrocaspicus Kataev & Belousov, 2001
 Ophonus azureus (Fabricius, 1775)
 Ophonus bartoni (Maran, 1935)
 Ophonus battus Reitter, 1900
 Ophonus berberus Antoine, 1925
 Ophonus brevicollis (Audinet-Serville, 1821)
 Ophonus castaneipennis Sciaky, 1987
 Ophonus chlorizans Solsky, 1874
 Ophonus convexicollis Menetries, 1832
 Ophonus cordatus (Duftschmid, 1812)
 Ophonus cribratus (Peyron, 1858)
 Ophonus cribrellus Reiche & Saulcy, 1855
 Ophonus cribricollis (Dejean, 1829)
 Ophonus cunii Fairmaire, 1880
 Ophonus davatchii (Morvan, 1981)
 Ophonus diffinis (Dejean, 1829)
 Ophonus elegantulus Sciaky, 1987
 Ophonus ferrugatus Reitter, 1902
 Ophonus franziniorum Sciaky, 1987
 Ophonus gabrieleae Wrase, 1987
 Ophonus gammeli (Schauberger, 1932)
 Ophonus heinzi Wrase, 1991
 Ophonus hittita Sciaky, 1987
 Ophonus houskai (Jedlicka, 1955)
 Ophonus hystrix Reitter, 1894
 Ophonus incisus (Dejean, 1829)
 Ophonus israelita Brulerie, 1876
 Ophonus jailensis (Schauberger, 1926)
 Ophonus jeanneli Sciaky, 1987
 Ophonus judaeus Brulerie, 1876
 Ophonus krueperi (Apfelbeck, 1904)
 Ophonus laticollis Mannerheim, 1825
 Ophonus libanigena Brulerie, 1876
 Ophonus longicollis Rambur, 1838
 Ophonus longipilis Sciaky, 1987
 Ophonus melletii (Heer, 1837)
 Ophonus minimus Motschulsky, 1845
 Ophonus oblongus (Schaum, 1858)
 Ophonus opacus (Dejean, 1829)
 Ophonus ophonoides (Jedlicka, 1958)
 Ophonus parallelus (Dejean, 1829)
 Ophonus phoenix (Tschitscherine, 1902)
 Ophonus pumilio (Dejean, 1829)
 Ophonus puncticeps Stephens, 1828
 Ophonus puncticollis (Paykull, 1798)
 Ophonus quadricollis (Dejean, 1831)
 Ophonus rebellus (Schauberger, 1926)
 Ophonus rotundatus (Dejean, 1829)
 Ophonus rufibarbis (Fabricius, 1792)
 Ophonus rupicola (Sturm, 1818)
 Ophonus sabulicola (Panzer, 1796)
 Ophonus sahlbergianus (Lutshnik, 1922)
 Ophonus scharifi (Morvan, 1977)
 Ophonus schaubergerianus (Puel, 1937)
 Ophonus sciakyi Wrase, 1990
 Ophonus similis (Dejean, 1829)
 Ophonus stictus Stephens, 1828
 Ophonus stricticollis Tschitscherine, 1893
 Ophonus subquadratus (Dejean, 1829)
 Ophonus subsinuatus Rey, 1886
 Ophonus syriacus (Dejean, 1829)
 Ophonus transversus Motschulsky, 1844
 Ophonus veluchianus (G.Muller, 1931)
 Ophonus vignai Sciaky, 1987
 Ophonus wolfi Wrase, 1995
 Ophonus wrasei Sciaky, 1987
 Ophonus xaxarsi (Schauberger, 1928)

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Harpalina

Ophonus


Den Store Landbokommission var en kommission nedsat i slutningen af 1700-tallet for at gennemføre en vidtgående omlægning af dansk landbrug, hvorunder landsbyfællesskabet, fæstevæsen og hoveri skulle afskaffes og et individuelt, selvejet og selvkørende landbrug skulle gennemføres. Foruden forbedringer i landbrugernes vilkår blev der også arbejdet med husmændenes levevilkår.

Baggrund

Allerede fra midten af det 18. århundrede havde der været skrevet og talt meget om, at fæstevæsen og hoveri burde ophæves, og en del godsejere havde ved privat overenskomst med deres fæstebønder allerede indført disse reformer på deres godser.

Den første landbokommission

I 1757 nedsatte regeringen "den første landbokommission", som havde til opgave at fremkomme med forslag til ordningen af det skadelige fællesskab godsejerne imellem.

Til trods for, at reformbevægelsen snart blev støttet, snart blev modarbejdet fra regeringens Side — dette sidste var ikke mindst tilfælde i den guldbergske periode, kom der dog flere gode forordninger, blandt andet en så betydningsfuld som den af den 23. april 1781 om fællesskabets ophævelse, en forordning, der i virkeligheden åbnede de store landboreformer. Rigtig fart i reformarbejdet kom der dog først i året 1784, da Guldberg var blevet styrtet og Kronprins Frederik var trådt i spidsen for regeringen og omkring sig samlede en række dygtige mænd som brødrene Christian D.F. Reventlow og Johan Ludvig Reventlow, Christian Colbjørnsen og Andreas Peter Bernstorff, hvilke fire mænd blev hoveddrivkræfterne bag landboreformernes gennemførelse.

Den lille landbokommission

Den 3. november 1784 nedsattes "Den Lille Landbokommission", der skulle undersøge, hvorledes bøndernes stilling på de kongelige godser i Frederiksborg og Kronborg Amter kunne forbedres. Dette skete nu ved, at bønderne fik deres jorder udskiftede, fik gårdene til selveje eller i arvefæste, og endelig blev tienden i naturalier ophævet og erstattet med en fast afgift.

Den Kongelige Kommission angaaende Landbosagen

Ved kongelig resolution af 27. juli 1786 nedsattes Den Kongelige Kommission angaaende Landbosagen, populært kendt som "Den Store Landbokommission", med det formål, at "undersøge og gøre forslag om adskillige poster, betræffende proprierærernes såvel som fæstebøndernes rettigheder og pligter i Danmark".

Kommissionen bestod af repræsentanter for kancelliet, rentekammeret, godsejerne samt juridisk sagkyndige. Danske Kancelli blev repræsenteret ved B. Luxdorph, Peter Aagaard og O.L. Bang. Rentekammeret var repræsenteret ved Christian Ditlev Frederik Reventlow, John Erichsen og V.A. Hansen. Jurister var højesteretsassessorne S.H. Cordsen og Mads Fridsch, tidligere højesteretsassessor Bartholin Eichel samt hof- og statsassessor Andreas Bang. Godsejerne blev repræsenterede ved Chr. Ludvig Scheel-Plessen, Poul Abraham Lehn, Morten Qvistgaard og P. Wormskiold. Endelig blev militæret repræsenteret ved generalauditør Vilhelm Bornemann. Kommissionens første sekretær blev jurist og forhenværende kammeradvokat Christian Colbjørnsen.

I løbet af kommissionens lange virketid skete der visse forandringer, således indtrådte undervejs Jacob Edvard Colbjørnsen, der var broder til Christan Colbjørnsen, og Andreas Bjørn Rothe, der var søn af Tyge Rothe.

Kommissorium

Ifølge sit kommissorium af 25. august 1786 skulle man overveje og fremkomme med forslag inden for alle spørgsmål af juridisk eller økonomisk art, som endnu ikke var blevet regulerede ved lov for så vidt angik forhold imellem godsejere og deres bønder samt andre af almuen, der var stavnsbundne. Kommissionen skulle tage udgangspunkt i eksisterende lovbestemmelser og fremkomme med forslag til forbedringer af bøndernes vilkår dog uden derved at krænke godsejernes rettigheder, som det hed i dens kommisorium:
"være forpligtet at se på alt, hvad der kan tjene til forbedring af bondestandens kår, uden at nogen af jorddrotternes lovlige ejendomsrettigheder derved indskrænkes og uden at jorddrotterne hindres i deres godsers lovlige brug og benyttelse". Reelt blev kommissionens arbejde samlet om spørgsmålene vedrørende stavnsbåndets ophævelse, regulering af hoveriet samt indretningen af et fremtidigt militær. Desuden kom spørgsmålet om husmændenes fremtidige stilling til at indtage en betydelig plads i kommissionens virke. Derimod kom udskiftningen af landsbyer ikke til at spille nogen større rolle, da denne allerede var i fuld gang ved kommissionens nedsættelse.

Kommissionen var igennem flere år et central sted for tidens landbodebatter. Flere af dens medlemmer fremkom med og lod offentliggøre egne udspil til hvorledes, de dagsaktuelle spørgsmål burde løses.

Kommissionens virke

Jord til husmænd
Et af de første spørgsmål, der blev taget op i kommissionen efter dens nedsættelse var spørgsmålet om husmændenes forhold. Under landsbyfællesskabet havde husmænd haft ret til græsning for deres dyr, men med udskiftningen forsvandt denne ret, fordi overdrevene nu blev udstykkede til private brug. En udbredt holdning i samtiden var, at husmændene burde have deres egen jordlod til erstatning for den tidligere græsningsret. I nogle tilfælde fik husmændene tildelt et jordstykke, ofte på det tidligere overdrev og ofte i hele "kolonier". I andre tilfælde blev gårde nedlagt for at skaffe jord til husmænd. I atter andre tilfælde blev der ingen tilfredsstillende løsning fundet. Spørgsmålet var derfor yderst aktuelt.

I et promemoria af 18. september 1786 fremlagt af Christian Colbjørnsen kommenterede han en bestemmelse i Danske Lov (3-13-7), ifølge hvilken godsejere kunne fratage bønder et jordstykke imod at denne til gengæld fik en nedsættelse af landgilde og skatter. Colbjørnsen foreslog, at bonden også skulle have kompensation i sit hoveri, som han fandt mere byrdefuldt. Endvidere fandt han det uheldigt, at bestemmelsen åbnede mulighed for, at en bonde kunne miste et jordstykke, som han havde ofret tid og kræfter på at gøre mere dyrkningsegnet. I samme spørgsmål forelagde godsejeren på Frydendal, V.A. Hansen, på mødet i kommissionen den 4. december 1786 et forslag om, at der skulle kunne fratages bønder jord "for at forsyne jordløse huse med nogle få tdr. land" for "at afværge, at husmændene med deres familier ej skal udsættes for at sulte ihjel, især hvor udskiftningen sker mand og mand imellem". Dette udspil blev taget og og udvidet af kommissionen, som foreslog, "at det ikke alene skulle tillades ved udskiftninger at tillægge husmændene nogen jord til dyrkning, hvilket dog ikke måtte overgå 3 á 4 tønder land middelmådig jord, men at dette endog skulle have sted, hvor udskiftningen allerede var sket, når husmændene derved ingen jord var bleven tillagt, dog at der i det sidste tilfælde ikke blev taget mere jord til dette brug fra nogen gård end 4 tønder land". Det skulle være amtmandens og landvæsenskommissærernes opgave ved eventuelle klager at undersøge, om sådanne var berettigede og under alle omstændighed sikre, at ingen gård mistede så megen jord, at den ikke længere lod sig drive på rimelige vilkår. Det blev endvidere fastlagt, at husmænd skulle pålægges en afgift af den jord, som de derved fik tillagt, "hvilken afgift skal erlægges til husbonden, som igen godtgør fæsteren samme i sin landgilde". Skoleholdere skulle tildeles en jordlod, der var dobbelt så stor som husmænd, i overensstemmelse med en forordning fra 1781. Der var med andre ord tale om et forslag, der skulle tage lige stort hensyn til alle berørte parter.

Dette standpunkt blev til dels imødekommet ved forordningen af 8. juni 1787, der fastslog, at hvis en bonde blev frataget en del af sin jord, burde denne "ikke alene nyde billig afkortning derfor i de skatter, landgilde og hoveri, som svares af gården, men endog forholdsmæssig tilbagebetaling af de ved tiltrædelsen givne indfæstningspenge".

Regulering af egaliseringsbestemmelser
I en forordning fra 1781, altså inden kommissionens nedsættelse, havde der været bestemmelser, som åbnede mulighed for en egalisering af gårdene således, at disse blev lige stillede med hensyn til hartkornsansættelse og hoveri. Også disse bestemmelser blev nu taget op til revision.

På samme møde den 4. december, hvor V.A. Hansen havde fremlagt sit forslag, var der opnået enighed om, at fratagelse af jord også skulle kunne ske som led i en egalisering af gårdene, samt i forbindelse med "skovs fredning og opelskning". Også dette standpunkt blev forordnet den 8. juni 1787, idet det blev bestemt, at hvis udskiftning fandt sted for at egalisere gårde i henhold til §20 i udskiftningsforordningen af 1781, måtte der ikke fratages fæstebønder jord for at oprette nye gårde, hvilket hidtil havde været muligt.

Det bør bemærkes, at dette var første gang, at spørgsmålet om skovenes beskyttelse blev rejst. Men først ved fredskovsforordningen af 1805 fandt dette spørgsmål sin endelige løsning.

Ophævelsen af stavnsbåndet

Et at tidens mest brændende spørgsmål var ophævelsen af stavnsbåndet. I samtidens liberale kredse i hovedstaden var der ingen tvivl om, at dette skulle ske, men samtidig var der et hensyn at tage til det nationale forsvar; ikke uden grund havde kommissionen blandt sine medlemmer også en repræsentant fra militæret. Allerede den 24. oktober 1786 havde Reventlow udarbejdet et udspil, hvori han behandlede flere aspekter, således om det ville krænke godsejeres rettigheder at ophæve stavnsbådet, om militærudskrivningen burde ske efter hartkorn eller folkemængde, samt hvem der burde undtages fra udskrivning. Han argumenterede for en forkortelse af tjenestetiden. Han gjorde sig til talsmand for ophævelse fra år 1800. Dette udspil kom til at danne grundlag for efterfølgende diskussioner.

Af stor betydning var det, da Christian Colbjørnsen den 30. oktober 1786 (på kommissionens tredje møde) fik udformet et udkast til en foreløbig indstilling, som blev indført i mødeprotokollen: "Intet stavnsbånd skal have sted, undtagen for så vidt samme er grundet på landmilitie-indretningen, så at når en person af bondestanden enten har fået sin afsked fra krigstjenesten eller opnået den alder, at han ikke kan antages til soldat, eller og af landmilitiesessionen er bleven erklæret utjenstdygtig, bør han være løst fra alt stavnsbånd og være berettiget til at nedsætte og opholde sig, hvor han finder for godt i landet". Det var en væsentlig indskrænkning, der fuldt ud tilgodeså nødvendige hensyn til forsvaret. Spørgsmålet blev senere taget op på en række kommissionsmøder fra den 15. januar 1787 til den 28. april 1788.

Allerede den 8. januar 1787 fremlagde Colbjørnsen et promemoria, hvori han gjorde sig til talsmand for stavnsbåndets fuldstændige ophævelse fra 1. januar 1800 men samtidig fastslog, "at enhver af bondestanden uden undtagelse bør tjene en vis tid som soldat, når han dertil er duelig". Dette indebar implicit en væsentlig afkortning af den mulige værnepligtsperiode til 6-8 år, hvorved unge mænd allerede i en alder af 26-30 kunne etablere sig som landmænd. Samtidig skulle der kunne tages visse humane hensyn, således skulle enker, hvis de kun havde en eneste søn, kunne få denne fritaget, og en lignende fritagelse skulle kunne ske for studerende almuesønner, hvis de havde "troværdige vidnesbyrd fra offentlige lærere". Dette udspil skulle efterfølgende blive grundlag for forhandlinger på følgende kommissionsmøder.

Colbjørnsens udspil blev af Generalitetet fremsendt til de fire danske udskrivningschefer til udtalelse. Kun en af den mente, at bevarelse af stavnsbåndet var nødvendig af hensyn til udskrivningen. Generalitetet bestod af fire deputerede, som var imod ophævelsen, og erklærede, at Colbjørnsens udspil hvilede på misforståelser og var uhensigtsmæssige, ligesom man erklærede sig imod nedsat tjenestetid. Imidlertid fandt Reventlow en tidligere afgivet udtalelse af Generalitetet fra 1769, hvori man havde erklæret, at de den gang påtænkte lettelser i bondestandens vilkår ikke ville være til hinder for landmilitsens fortsatte beståen. Da Generalitetet fastholdt sin modstand, skete der en udskiftning af de reformfjendtlige kræfter med nye, mere reformvenlige personer.

På et møde i kommissionen den 22. februar 1787 fremlagde Reventlow en række tabeller udarbejdet af nationaløkonomen Johan Zoëga på grundlag af folketællingen fra 1769, disse antydede en skæv aldersfordeling i de enkelte landsdele indbyrdes (således havde Ålborg stift 50% flere i aldersgruppen 16-40 år end Fyn og Sjælland stifter), og på dette grundlag anbefalede kommissionen den 1. marts, at der på godser med "tilstrækkeligt" stort antal værnepligtige skulle være mulighed for fritagelse. Dette foreslog Reventlow på et møde den 8. marts præciseret til, at fritagelse kunne ske, hvis ansøgere herom betalte 30 rigsdaler "til landmilitievæsenets fordel" og kunne stille en anden tjenestedygtig karl i stedet. En sådan erstatningssoldat kunne være en adopteret søn, hvilket også tidligere havde været tilfældet. Folk uden for bondestanden, som ejede en landbrugsejendom, skulle kunne gå fri mod at lade opføre et hus med 3-4 tønder land jord. Endelig skulle sønner af forpagtere af hovedgårde på mindst 200 tønder land, være fritaget. Alle disse forslag blev optaget i kommissionens endelige forslag.

Ordningen med erstatningssoldater udviklede sig først til et forslag om, at en sådan soldat med hus og jord skulle kunne tjene i op til 24 år uden opsigelse og kort tid efter til et forslag om at oprette regulære soldaterhuse i lighed med en ordning, som forekom i Sverige. Reventlow støttede forslaget men andre, således V.A. Hansen og O.L. Bang, var imod af flere forskellige årsager.

Da landbokommissionen afgav sin indstilling den 28. april 1788, var baron Poul Abraham Lehn ikke blandt underskriverne. Han var blandt andet imod udskrivning efter folkemængde i stedet for - som hidtil - hartkornet, idet dette bevirkede, at nogle godsejere efter hans opfattelse kom til at stille soldater for andre. Han præciserede sin modstand med, at han "aldeles ikke [var] imod friheden, men imod måden".

Den endelige ordning fremkom ved forordningen af 20. juni 1788, men den trådte først i kraft den 1. januar 1800. Flere medlemmer foreslog en hurtigere afvikling: V.A. Hansen foreslog 1. januar 1795, Bartholin Eichel foreslog 1. januar 1794 og Morten quistgaard erklærede i 1793, at ophævelsen burde ske jo før, jo bedre.

Hoveriet
Blandt alle de emner, som Den Store Landbokommission behandlede, var hoveriet det mest ømtålelige, og kommissionen måtte gå på kattepoter i spørgsmålet for ikke at overtræde sit kommisorium. Spørgsmålet havde allerede været behandlet i årevis før kommissionens nedsættelse. I landbokommissionen blev Reventlow den første til at forsøge et udspil, en betænkning dateret den 11. februar 1788. Hans udspil tog udgangspunkt i hoveriets omfang i 1771, da en forordning af 20. februar dette år udtrykkeligt havde bestemt, at hoveriet i fremtiden ikke måtte forøges. Imidlertid havde en ny forordning fra 1773 ophævet den tidligere forordnings bestemmelser.

I sin betænkning vender Reventlow sig især imod "ubestemt" hoveri, som han anså som skadelig. I betænkningen gennemgår han forskellige hoveriydelser og deres betydning, spørgsmål om hoveriforseelser og godsejernes mulighed for at fjerne besværlige bønder fra gårdene, og han erklærer det som et mål at få en ny hoverianordning, der skulle træde i kraft 1. maj 1789. Hans udspil blev rundsendt og gav anledning til en omfattende debat, men nogen egentlig løsning i spørgsmålet nåede man ikke.

Ved forordning af 25. marts 1791 om håndhævelse af god orden ved hoveriet blev det indskærpet bønderne at "vise sig hørige og lydige såvel imod jorddrotten som imod dem, han betror tilsynet ved eller bestyrelsen af arbejdet", men hoveriforordningen fra 1773 forblev gyldig. Reventlow tilbød på et møde i landbokommissionen den 10. marts 1791 at udarbejde forslag til en ny hoverianordning, men det løb ud i sandet.

Den hårdknude, som hoverispørgsmålet var endt i, resulterede i en plakat af 24. juni 1791, der foreslog godsejere og bønder at forhandle om omfanget af det fremtidige hoveri på de enkelte godser. Dersom det ikke lykkedes dem selv at nå til enighed inden udgangen af oktober måned samme år, forbeholdt kongen sig ret til at udpege særlige kommissioner til at afgøre spørgsmålet i hvert tilfælde. Kun få steder nåede man et resultat inden den fastsatte frist, men regeringen tøvede med at grøre brug af sin trussel og forsøgte først ved en ny plakat af 23. december 1791 at formå bønderne til besindighed i forhandlingerne med godsejerne. Derefter stod spørgsmålet i stampe, og først ved en forordning af 15. juni 1792 blev det tilladt for godsejerne i forbindelse med udskiftningen at forhandle om landgilde og afgifter på de udskiftede og udflyttede gårde. Derved blev også hoveriet kædet sammen med andre spørgsmål vedrørende forholdet mellem godsejere og bønder. Først ved plakat af 5. juni 1795 blev nedsat de kommissioner, der skulle løse problemerne på de godser, hvor der fortsat ikke var enighed, og fra efteråret begyndte to kommissioner - en for Sjælland og Fyn, en for Jylland - deres virke.

I realiteten kom bønderne under pres, blandt andet fordi de ofte ikke havde indsigt i lovgivningen, så den 23. marts 1797 besluttede landbokommissionen, at det da gældende hoveri ikke måtte forøges for nye fæstere inden, at Rentekammeret havde udtalt sig i sagen.

Endelig, ved forordning af 6. december 1799, fik landbokommissionen fastlagt endegyldige regler for hoveriets fremtidige udvikling: de gik ud på, at alt hoveri i fremtiden skulle være entydigt fastlagt, at det ikke måtte overstige bøndernes kræfter og at nye fæstere kun måtte få deres hoveri forøget efter forudgående undersøgelse og godkendelse fra Rentekammerets side. I praksis var det ikke lykkedes kommissionen at løse spørgsmålet men kun at bringe det i faste rammer. Endnu i 1810, da kommissionen reelt var ophørt at fungere, var de fleste fæstebønder helt eller delvist hoveripligtige. Forhåbninger om en egentlig hoveriafløsning måtte opgives i denne omgang.

Betydning
Den store landbokommissions arbejde resulterede i en række forordninger, som på afgørende måde greb ind og regulerede forholdene i det daværende landbosamfund.

Et første resultat af dens arbejde blev to forordninger af 8. juni 1787, af hvilke den ene angik de "Rettigheder og Pligter, som bør have Sted imellem Jorddrotter og Fæstebønder i Danmark ved Fæstegaardes Til- og Fratrædelse", den anden gav regler for, når husbonden mod godtgørelse kunne fratage bonden nogen del af hans jord. Ved disse love blev fæstevæsenet ordnet efter ensartede, bestemte regler, og bonden blev retslig sikret.

Året efter udkom den bekendte forordning af 20. juni 1788 om stavnsbåndets løsning. Efter, at forordningerne af 1787 havde gjort bonden økonomisk fri, fik han ved denne lov nu også borgerlig frihed, godsejerens magt over hans person blev ophævet, det var ikke længere godsejeren men loven (eller "loddets kast"), der afgjorde, om han skulle være soldat.

Noter

Litteratur
 Lotte Dombernowsky: "Ca. 1720-1810" (i: Claus Bjørn (red.): Det danske landbrugs historie II: 1536-1810; Landbohistorisk Selskab, Odense 1988; ; s. 211-393)
 Thorkild Kjærgaard: Konjunkturer og afgifter. C.D. Reventlows betænkning af 11. februar 1788 om hoveriet; København 1980;
 Fridlev Skrubbeltrang: Husmand og Inderste. Studier over sjællandske Landboforhold i Perioden 1660-1800; København 1940
 Fridlev Skrubbeltrang: Det danske Landbosamfund 1500-1800; Den danske historiske Forening 1978;

Danmark i 1700-tallet
Landbrug

Den Store Landbokommission


El afilado de cuchillos se realiza por abrasión contra una superficie dura, típicamente piedra, o contra una superficie blanda con unas partículas duras, como una lija. Adicionalmente es recomendable utilizar un asentador para asentar el filo y eliminar la rebaba sobrante del proceso de afilado.

Diferentes cuchillos se afilan de forma diferente en función de la geometría del filo y su aplicación. Por ejemplo, las hojas de los bisturís quirúrgicos son muy afiladas, pero frágiles, y generalmente no se afilan sino que directamente se descartan luego del uso. Las cuchillas de afeitar deben cortar con mínima presión, y por lo tanto deben estar muy afiladas con un ángulo pequeño y perfil cóncavo, se las afila diariamente o con mayor frecuencia. Los cuchillos de cocina son menos afilados, y en general cortan por deslizamiento en lugar de por presión y también se los afila regularmente por lo que existen utensilios para realizar la tarea. En el otro extremo, un hacha para cortar leña será menos afilada aún, y se utiliza principalmente para cortar madera mediante presión, no deslizamiento, y aunque puede rectificarse, no es común afilarla diariamente. En general, aunque no siempre, cuanto más duro es el material menos agudo es el filo.

Piedras de agua

Piedras de grano grueso
Las piedras consideradas de grano grueso son aquellas que poseen una granulometría de entre 200 y 500  son útiles para desgastar el filo y eliminar graves imperfecciones o para modificar el filo del instrumento mediante la quita del material. Cabe destacar que este tipo de piedras utilizan mucha agua, rayan el metal y consumen mucho material del mismo.

Piedras de grano medio
Este tipo de piedras son aquellas cuya granulometría es de entre 700 y 1500 y sirve para quitar las imperfecciones del pre-afilado, creadas por la piedra de grano grueso, y se utiliza con una cantidad moderada de agua. Cabe destacar que en este punto el filo ya se encuentra preparado para realizar un corte con relativa eficacia y sus imperfecciones serán pequeñas.

Piedra de grano fino
Son aquellas que poseen una granulometría de entre 1800 y 5000 y están destinados a lograr un excelente mas no perfecto filo, puesto que existen piedras de grano 10.000, las cuales aportan pulido al filo y una precisión aun mayor. Cabe destacar que este tipo de piedras no requiere prácticamente del uso de agua y quita casi todas las imperfecciones dejando un filo con una gran capacidad de corte y una excelente estética.

Véase también
afilador
afiladora

Cuchillos

Afilado de cuchillos


Dolores Eileen Mary O'Riordan (født 6. september 1971, død 15. januar 2018) var en irsk musiker og singer-songwriter. Hun var leder af rockbandet The Cranberries i 13 år, før bandet tog en længere pause i 2003, inden medlemmerne igen fandt sammen i 2009.

O'Riordan udgav i bandets pause to soloalbum, Are You Listening? (2007) og No Baggage (2009). Hun var kendt for at bruge den traditionelle gæliske sangform lilting samt jodling samt for sin markante Limerick-dialekt. I 2014 kom hun med i newyorker-bandet Jetlag.

I maj 2017 afslørede O'Riordan, at hun var blevet diagnosticeret med bipolar affektiv sindslidelse. Hun døde helt uventet i forbindelse med en pladeindspilning i London 15. januar 2018.

Diskografi

Referencer

Eksterne henvisninger

Singer-songwritere fra Irland
Irere i 1900-tallet
Irere i 2000-tallet
Sangere fra Irland

Dolores O'Riordan


Der Traumgörge (Görge el soñador) es una ópera en dos actos y un epílogo con música de Alexander von Zemlinsky y libreto de Leo Feld. Zemlinsky empezó a componerla en 1904 y la terminó en 1906. En 1907, el mismo año que Der Traumgörge fue programada, Mahler contrató a Zemlinsky como director ayudante, pero después de que Mahler dimitió su sucesor, Felix Weingartner, quitó Der Traumgörge de la programación, incluso aunque la obra ya había sido ensayada.  Zemlinsky se dedicó a otros proyectos y pensó que la obra necesitó revisiones. Los materiales originales se descubrieron en los archivos de la Ópera estatal de Viena en los años 1970, un período de renovado interés en la música de Zemlinsky. Esto llevó a que la ópera se estrenara con retraso en Núremberg, el 11 de octubre de 1980.

Es una ópera actualmente poco representada; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo 2 representaciones en el período 2005-2010.

Personajes

Referencias

András Batta: Opera - Komponisten, Werke, Interpreten (Könemann Verlagsgesellschaft mbH, 2000, traducción al holandés)

Enlaces externos

Óperas de Alexander Zemlinsky
Óperas en alemán
Óperas de 1906
Óperas de 1980
Óperas estrenadas en Alemania

Der Traumgörge


The marbled duck or marbled teal (Marmaronetta angustirostris) is a medium-sized species of duck from southern Europe, northern Africa, and western and central Asia. The scientific name, Marmaronetta angustirostris, comes from the Greek marmaros, marbled and netta, a duck, and Latin angustus, narrow or small and -rostris billed.

Distribution, habitat and breeding

This duck formerly bred in large numbers in the Mediterranean region, but is now restricted to a few sites in southern Spain, southern Italy, northwest Africa and the broader Levant. Further east it survives in the Mesopotamian marshland in southern Iraq and in Iran (Shadegan Marshes - the world's most important site), as well as isolated pockets in Armenia, Azerbaijan, South European Russia, western India and western China. In general the species has nomadic tendencies. In some areas birds disperse from the breeding grounds, and have been encountered in the winter period in the Sahel zone, south of the Sahara.

Its preferred breeding habitat is temporary and shallow fresh, brackish or alkaline waters with densely vegetated shores in regions that otherwise are fairly dry. It may also breed in coastal lagoons, along slow rivers or man-made waters like reservoirs. The on average  12 eggs are placed in a nest covered by dense vegetation at the waters edge. It is usually on the ground, but occasionally higher among reeds or on huts made from reeds. They are common in captive collections but are a nervous and flighty bird.

These are gregarious birds, at times even when nesting. Outside the breeding season flocks are often small, although large wintering flocks have been reported in some areas. The largest winter concentration known is in Khuzestan, Iran.

In 2011, a group of Iraqi ornithologists counted a single flock of the rare marbled teal on the lakes of the Iraqi marshes, numbering at least 40,000 birds.

Description and diet

The marbled duck is approximately  long. Adults are a pale sandy-brown colour, diffusely blotched off-white, with a dark eye-patch and shaggy head. The female averages smaller than the male, but otherwise the sexes are alike. Juveniles are similar but with more off-white blotches. In flight, the wings look pale without a marked pattern, and no speculum on the secondaries.

These birds feed mainly in shallow water by dabbling or up-ending. Adults feed mostly on seeds (for example, from Scirpus and Ruppia), but also take significant quantities of invertebrates (especially aquatic insect larvae and pupae, tiny crustaceans, and—highly unusual for a duck—ants) and green plants (for example, Potamogeton). Their gizzard allows them to break down seeds and the lamellae in their beak allow them to filter feed on zooplanktonic organisms. Young marbled ducks feed mostly on invertebrates. Although they may take tiny seeds, they lack the large gizzard necessary to break down the larger seeds commonly consumed by adults.

Conservation
This bird is considered near threatened by the IUCN due to a reduction in population caused by habitat destruction and hunting. It is one of the species to which the Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA) applies.

References

External links

marbled duck
marbled duck
Birds of Europe
Birds of North Africa
Birds of Azerbaijan
Birds of West Asia
Birds of the Middle East
Birds of Central Asia
Birds of Pakistan
Birds of West Africa
marbled duck

Marbled duck