Crkva sv. Ivana i Teodora nalazi se u Bolu na otoku Braču.

Opis
Crkva sv. Ivana podignuta je na zapadnoj strani poluotoka Glavice na prostoru kasnoantičkog castruma. Jednobrodna građevina s četvrtastom apsidom ima više građevnih faza od 7. do 11. stoljeća. U unutrašnjosti je presvođena bačvastim svodom i raščlanjena nišama, a pokrivena je bazilikalnim krovom od kamenih ploča. Prilikom pregradnje 11. st. u unutrašnjosti su prizidani pilastri spojeni lukovima koji pridržavaju novi bačvasti svod. Iza pilastara pronađene su freske s florealnim motivima i marmoriziranim poljima. Pred crkvom je otkrivena velika prostorija ukrašena freskama s motivom mramornih oplata u koju je bila uzidana cisterna presvođena bačvastim svodom.

U neposrednoj blizini je i dominikanski samostan i crkva sv. Marije Milosne te bolsko groblje.

Zaštita
Pod oznakom Z-4773 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Vanjske poveznice

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Ivan

Crkva sv. Ivana i Teodora u Bolu


Regina de Cupă este un personaj fictiv din cartea Alice în Țara Minunilor a scriitorului Lewis Carroll, unde este principalul antagonist. Personajul este un monarh cu un temperament furios, pe care Carroll însuși îl descrie ca fiind de "o furie oarbă" și care îi condamnă rapid pe supuși la pedeapsa cu moartea pentru cea mai mică supărare. Una din cele mai faimoase replici ale Reginei este "Tăiați-le capul!"

Regina este prezentată ca având aspectul unei cărți dintr-un pachet de cărți de joc, dar este deopotrivă capabilă să vorbească și este conducătoarea tărâmului din poveste, alături de micuțul ei soț, Regele de Cupă. Ea este adesea confundată cu Regina Roșie din continuarea Alice în Țara Oglinzilor, deși cele două sunt foarte diferite.

Privire de ansamblu
Alice observă trei cărți de joc vopsind trandafirii albi în roșu. Ei se aruncă cu fața la pământ la apropierea Reginei de Cupă, pe care Alice nu a întâlnit-o niciodată. Când Regina sosește și o întreabă pe Alice cine sunt cei întinși pe jos (din moment ce partea din spate a tuturor cărților de joc este identică), Alice îi spune că nu știe. Regina se înfurie atunci și poruncește să-i fi retezat capul. Ea este împiedicată de soțul ei blând, care-i amintește că Alice este doar un copil. Cartea o prezintă astfel:
 Toate problemele Reginei, mai mari sau mai mici, nu puteau fi rezolvate decât într-un singur fel. - Tăiați-i capul! strigă ea, fără să privească măcar.
Unul dintre hobby-urile Reginei - pe lângă ordonarea execuțiilor - este crochetul; este vorba de un crochet specific Țării Minunilor, în care bilele sunt arici vii și ciocanele niște păsări flamingo. Scopul jocului este ca ciocurile ciudate ale păsărilor să lovească aricii, dar, după cum observă Alice, jocul însuși este îngreunat de faptul că acestea se răsucesc înapoi pentru a se uita la jucători, precum și de tendința ariciului de a fugi fără a aștepta să fie lovit. Soldații Reginei îndeplinesc rolul de arcuri și porți pe terenurile de crochet, dar trebuie să plece de fiecare dată când Regina apelează la călău, astfel încât, până la sfârșitul jocului, singurii jucători care rămân sunt Regina, Regele și Alice.

În ciuda frecvenței condamnărilor la moarte, s-ar părea că puțini oameni sunt de fapt decapitați, căci Regele de Cupă îi iartă în liniște pe mulți dintre supușii lui atunci când Regina nu se uită, iar soldații ei o aprobă, dar nu-i îndeplinesc ordinele. Grifonul îi spune lui Alice: "Așa-și închipuie ea, dar de executat nu se execută nici o execuție, dacă vrei să știi". Cu toate acestea, toate creaturile din Țara Minunilor se tem de Regină. În capitolele finale, Regina o condamnă din nou pe Alice (pentru apărarea Valetului de Cupă) și oferă o abordare bizară a justiției: sentință înainte de verdict.

Origini
Regina este considerată de unii a fi o caricatură a reginei Victoria, cu elemente reale astfel că Dodgson a crezut că ar fi ușor de recunoscut de către părinții care citeau povestea pentru copii, dar, în același timp, destul de fantastice pentru a o face de nerecunoscut pentru copii. Referința este explicită în versiunea de televiziune din 1966 a lui Jonathan Miller în care ea și Regele de Cupă sunt portretizați fără nici o încercare de fantezie sau deghizare, ci cu adevărata lor personalitate.

Regina poate fi, de asemenea, o trimitere la regina Margareta din Casa de Lancaster. În timpul Războiului celor Două Roze, un trandafir roșu era simbolul Casei de Lancaster. Rivala ei, Casa de York, avea ca simbol un trandafir alb. Vopsirea de către grădinari a trandafirilor albi în culoarea roșie poate fi o referire la aceste două case.

Ilustrații

După ce a încercat fără succes să ilustreze el însuși cartea Alice în Țara Minunilor, Lewis Carroll a fost convins să angajeze un artist profesionist pentru a realiza ilustrațiile. El a apelat la caricaturistul John Tenniel, care era cunoscut pentru contribuțiile regulate la revista satirică Punch, care apărea în epocă. Sursa de inspirație a lui Tenniel pentru Regina de Cupă a fost o imagine a lui Elizabeth de Mowbray, Ducesă de Norfolk de pe unul din vitraliile medievale de la Biserica Sfânta Treime din Long Melford, Suffolk.

Ilustrațiile cărților cu Alice au fost gravate pe blocuri de lemn pentru a fi imprimate în procesul de tipărire. Blocurile originale de lemn se află acum în colecția Bibliotecii Bodleiene din Oxford, Anglia. Ele nu sunt, de obicei, prezente publicului, dar au fost expuse în anul 2003.

Confuzia cu Regina Roșie
Ea este frecvent confundată cu Regina Roșie din continuarea poveștii, Alice în Țara Oglinzilor, dar, în realitate, nu are niciuna dintre trăsăturile ei, în afară de cea de a fi regină. Într-adevăr, Carroll, în timpul vieții sale, a făcut distincție între cele două Regine, spunând:

Filmul animat Alice în Țara Minunilor (1951) perpetuează confuzia de lungă durată între Regina Roșie și Regina de Cupă. În film, Regina de Cupă rostește multe dintre replicile Reginei Roșii, cea mai cunoscută fiind că "toate drumurile de aici îmi aparțin". Ambele personaje spun asta pentru a-și sugera importanța și aroganța, dar în cazul Reginei Roșii ea are o dublă semnificație, deoarece statutul ei de regină în jocul de șah înseamnă că se poate deplasa în orice direcție dorește. Personajele sunt confundate și în adaptarea American McGee's Alice a cărților.

Adaptări

Alte variante și adaptări
 În diverse versiuni de film și televiziune ale romanului, Regina a fost interpretată de May Robson, Ronald Lang, Zsa Zsa Gabor, Eve Arden, Jayne Meadows și, în filmul de televiziune Alice în Țara Minunilor (1999), de Miranda Richardson, a cărei portretizare amintește mult de rolul ei ca răsfățata Queenie din Blackadder.
 Într-un episod din Magicienii din Waverly Place care parodiază romanul, Alex Russo se află la tribunal și conversează inteligent cu Regina de Cupă (interpretată de Theresa Russo).
 În serialul Disney Channel Adventures in Wonderland (1991), Regina a fost interpretată de Armelia McQueen. Ea apare ca o conducătoare supărăcioasă și copilăroasă, dar în esență binevoitoare. Ea a fost numită, alternativ, "Regina de Cupă" și "Regina Roșie" pe parcursul serialului.
 În Sandra the Fairytale Detective, numele ei este Theressa.
 În serialul Pandora Hearts apare un personaj pe nume Miranda Barma care va deveni mai târziu Demios Călăul, fiind poreclită, de asemenea, Regina de Cupă pentru că are o obsesie similară față de tăierea capetelor.
 Regina este unul dintre personajele introduse de Gwen Stefani în videoclipul tematic Țara Minunilor What You Waiting For?. Ea poartă o rochie roșie și o coroană care amintește de Coroana Imperială din Bijuteriile Coroanei Britanice. Regina rătăcește printr-o grădină populată cu păsări flamingo și o împinge pe Alice (interpretată tot de Stefani) într-o piscină din propriile ei lacrimi.
 Regina de Cupă apare în opera Alice în Țara Minunilor (2007) a lui Unsuk Chin; rolul a fost creat pentru Dame Gwyneth Jones.
 Regina este un personaj important în baletul Aventurile lui Alice în Țara Minunilor (2011) al lui Christopher Wheeldon, creat pentru Baletul Regal. Rolul a fost creat pentru dansatoarea principală Zenaida Yanowsky și include o parodie hilară a Rose Adagio din baletul Frumoasa din pădurea adormită.
 Regina a apărut pentru scurt timp în timpul ceremoniei de deschidere a Jocurilor Olimpice de Vară din 2012 de la Londra într-un segment dedicat personajelor malefice din literatura britanică pentru copii.
 În romanul Heartless (2016) al Marissei Meyer se spune că ea era o fată tânără care dorea să devină brutăriță, dar cursul vieții ei a fost schimbat de cererea ei în căsătorie de către Regele de Cupă.
 Regina de Cupă apare în episodul 12 ("And the Broken Staff") al serialului Bibliotecarii. Ea este adusă la viață de către vrăjitorul Prospero ca o distragere a atenției pentru bibliotecari, dar este păcălită ulterior să-și atace propria ei reflexie, transformând-o într-un pachet de cărți de joc (reflectând încheierea povestirii originale).

Note

Bibliografie

Alice în Țara Minunilor

Regina de Cupă (Alice în Țara Minunilor)


توموكي هاسيغاوا (長谷川智樹 هاسيغاوا توموكي) هو ملحن ياباني ولد في 19 يوليو 1958 في إيكيدا، أوساكا.

أعماله في الدراما اليابانية
 فراق الزهور

أعماله في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 سايونارا زِتسبو سينسيه
 زوكو سايونارا زِتسبو سينسيه
 زان سايونارا زِتسبو سينسيه
 دي إن إنجل (بالتعاون مع تاكاهيتو إغوتشي)
 DearS
 نيورو نوغامي المتحري الشيطاني
 نانا
 الخليلة الغامضة X
 القط ميكان
 مغامرات حنين
 غوكسين 2
 ويدينغ بيتش (بالتعاون مع هيرويوكي كوزو)
 ميزان نيل أدميراري

أوفا أنمي
 غوكو سايونارا زِتسبو سينسيه

أعماله في ألعاب الفيديو
 رايز أوف ذا فينيكس
 رومانس أوف ذا ثري كينغدومز VII

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من إكيدا (أوساكا)
ملحنو ألعاب فيديو
ملحنو أنمي
مواليد 1957
مواليد 1958
مواليد في إكيدا (أوساكا)
موزعون موسيقيون يابانيون
مؤلفو موسيقى أفلام
مؤلفو موسيقى أفلام يابانيون

توموكي هاسيغاوا


A Lei C-16, (em inglês: Bill C-16): An Act to amend the Canadian Human Rights Act and the Criminal Code (em françês: Loi modifiant la Loi canadienne sur les droits de la personne et le Code criminel) foi uma lei aprovada pelo Parlamento do Canadá em 2017. A lei é relativa à expressão da identidade de género e à regulação de linguagem com propósito de proteger pessoas transgénero através do controlo e regulamentação legal da linguagem. É amplamente considerada uma das leis mais mediáticas e discutidas na história da Common law. A lei é também conhecida pela proeminência que deu ao psicólogo clínico Jordan Peterson depois da sua audiência no Senado do Canadá, manifestamente contra a mesma.

Parlamento do Canadá
Leis do Canadá

Lei C-16


A Liga das Nações da UEFA A de 2022–23 é a primeira divisão da edição 2022–23 da Liga das Nações da UEFA, a terceira temporada da competição internacional de futebol envolvendo as seleções masculinas das 55 federações membros da UEFA.

Formato
A Liga A consiste nos melhores classificados entre 1º a 16º na classificação geral da Liga das Nações da UEFA de 2020–21, sendo estes divididos em quatro grupos de quatro. Cada equipe jogará seis partidas dentro de seu grupo, usando o formato de partidas em casa e fora em junho e setembro de 2022. Os vencedores de cada grupo avançam para as finais da Liga das Nações, e o quarto colocado de cada grupo será rebaixado para a Liga das Nações da UEFA B de 2024–25.

As Finais da Liga das Nações serão disputadas em um formato eliminatório que consiste em semifinais, disputa de terceiro lugar e final. Os semifinalistas serão determinados por sorteio. O país anfitrião será escolhido entre as quatro equipes qualificadas pelo Comitê Executivo da UEFA, sendo os vencedores da final coroados como campeões da Liga das Nações.

Equipes

Mudanças de equipe
A seguir estão as mudanças de equipe da Liga A da temporada 2020–21:

Chaveamento
Na lista de acesso de 2022–23, a UEFA classificou as equipes com base na classificação geral da Liga das Nações da UEFA de 2020–21. Os potes para a fase de grupos foram confirmados em 22 de setembro de 2021, e foram baseados na classificação da lista de acesso.

O sorteio para a fase de grupos ocorreu na sede da UEFA em Nyon na Suíça em 16 de dezembro de 2021.

Grupos
A lista de partidas foi confirmada pela UEFA em 17 de dezembro de 2021. A lista de partidas do Grupo 4 foi alterada após o adiamento do Caminho A das eliminatórias da UEFA para a Copa do Mundo de 2022.

Horário das partidas segue o fuso horário UTC+2 (os horários locais, se diferentes, estão entre parênteses).

Grupo 1

Grupo 2

Grupo 3

Grupo 4

Fase final

O país sede da fase final das Liga das Nações foi definido entre os quatro classificados. As quatro associações do Grupo 4 (Bélgica, Países Baixos, Polônia e País de Gales) declaram interesse em sediar a fase final da competição. Os Países Baixos foi escolhido como sede da fase final. As partidas desta fase foram definidas por sorteio realizado em 25 de janeiro de 2023.

Semifinais

Disputa pelo terceiro lugar

Final

Classificação geral
As 16 equipes da Liga A serão classificadas entre 1º à 16º na Liga das Nações da UEFA de 2022–23 de acordo com as seguintes regras:

Ligações externas

Liga das Nações da UEFA de 2022–23
Liga das Nações da UEFA A

Liga das Nações da UEFA A de 2022–23


Connarus, biljni rod iz porodice Connaraceae, dio reda Ceceljolike (Oxalidales). Pripada mu blizu 100 vrsta grmova, drveća i lijana u tropskim krajevima Amerike, Azije, Afrike i Australije.

Vrste

 Connarus acutissimus G.Schellenb.
 Connarus africanus Lam.
 Connarus agamae Merr.
 Connarus andamanicus M.S.Mondal
 Connarus annamensis Gagnep.
 Connarus aureus C.Toledo
 Connarus bariensis Pierre
 Connarus beyrichii Planch.
 Connarus blanchetii Planch.
 Connarus brachybotryosus Donn.Sm.
 Connarus bracteosovillosus Forero
 Connarus celatus Forero
 Connarus championii Thwaites
 Connarus cochinchinensis (Baill.) Pierre
 Connarus conchocarpus F.Muell.
 Connarus congolanus G.Schellenb.
 Connarus cordatus L.A.Vidal, Carbonó & Forero
 Connarus coriaceus G.Schellenb.
 Connarus costaricensis G.Schellenb.
 Connarus culionensis Merr.
 Connarus cuneifolius Baker
 Connarus detersoides G.Schellenb.
 Connarus detersus Planch.
 Connarus ecuadorensis G.Schellenb.
 Connarus elsae Forero
 Connarus erianthus Benth. ex Baker
 Connarus euphlebius Merr.
 Connarus fasciculatus (DC.) Planch.
 Connarus favosus Planch.
 Connarus ferrugineus Jack
 Connarus gabonensis Lemmens
 Connarus grandifolius Planch.
 Connarus grandis Jack
 Connarus griffonianus Baill.
 Connarus guggenheimii Forero
 Connarus impressinervis B.C.Stone
 Connarus incomptus Planch.
 Connarus jaramilloi Forero
 Connarus kingii G.Schellenb.
 Connarus lambertii (DC.) Britton
 Connarus lamii Leenh.
 Connarus latifolius Wall. ex Planch.
 Connarus lentiginosus Brandegee
 Connarus longestipitatus Gilg
 Connarus longipetalus Gagnep.
 Connarus lucens G.Schellenb.
 Connarus manausensis C.Toledo & V.C.Souza
 Connarus marginatus Planch.
 Connarus marleneae Forero
 Connarus martii G.Schellenb.
 Connarus megacarpus S.F.Blake
 Connarus monocarpos L.
 Connarus nervatus Cuatrec.
 Connarus nicobaricus King
 Connarus nodosus Baker
 Connarus oblongus G.Schellenb.
 Connarus odoratus Hook.f.
 Connarus ovatifolius (Mart.) G.Schellenb.
 Connarus panamensis Griseb.
 Connarus paniculatus Roxb.
 Connarus parameswaranii Ramam. & Rajan
 Connarus patrisii (DC.) Planch.
 Connarus peltatus Forman
 Connarus perrottetii (DC.) Planch.
 Connarus perturbatus Forero
 Connarus pickeringii A.Gray
 Connarus planchonianus G.Schellenb.
 Connarus poilanei Gagnep.
 Connarus popenoei Standl.
 Connarus portosegurensis Forero
 Connarus punctatus Planch.
 Connarus ramiflorus C.Toledo & V.C.Souza
 Connarus regnellii G.Schellenb.
 Connarus renteriae Carbonó, Forero & L.A.Vidal
 Connarus reticulatus Griseb.
 Connarus rostratus (Vell.) L.B.Sm.
 Connarus ruber (Poepp.) Planch.
 Connarus salomoniensis G.Schellenb.
 Connarus schultesii Standl. ex R.E.Schult.
 Connarus sclerocarpus (Wight & Arn.) G.Schellenb.
 Connarus semidecandrus Jack
 Connarus silvanensis Cuatrec.
 Connarus staudtii Gilg
 Connarus stenophyllus Standl. & L.O.Williams ex Ant.Molina
 Connarus steyermarkii Prance
 Connarus suberosus Planch.
 Connarus subfoveolatus Merr.
 Connarus subinaequifolius Elmer
 Connarus subpeltatus G.Schellenb.
 Connarus thonningii (DC.) G.Schellenb.
 Connarus tomentosus C.Toledo
 Connarus touranensis Gagnep.
 Connarus turczaninowii Triana & Planch.
 Connarus venezuelanus Baill.
 Connarus villosus Jack
 Connarus vulcanicus J.F.Morales
 Connarus whitfordii Merr.
 Connarus wightii Hook.f.
 Connarus williamsii Britton
 Connarus winkleri G.Schellenb.
 Connarus wurdackii Prance
 Connarus xylocarpus L.A.Vidal, Carbonó & Forero
 Connarus yunnanensis G.Schellenb.

Izvori

Connaraceae

Connarus


L'adénopathie cervicale tuberculeuse chronique est une maladie qui se caractérise par des fistules purulentes localisées sur les ganglions lymphatiques du cou. L'agent infectieux responsable de cette maladie est une mycobactérie. Chez les adultes, c'est la , aussi nommé bacille de Koch, le même agent pathogène que pour la tuberculose pulmonaire. Chez les enfants, la maladie est surtout causée par des mycobactéries atypiques ou non-tuberculeuses.

Historique

Au Moyen Âge, cette maladie était appelée « écrouelles » ou « scrofule » et ses traitements étaient appelés « antiscrofuleux » pour cette raison.

En médecine médiévale, selon la théorie des humeurs, les écrouelles correspondent à un dépôt de pituite (humeur du cerveau) qui tombe petit à petit dans les ganglions du cou. Cette théorie a laissé sa trace dans le langage avec l'expression « rhume de cerveau » qui se manifeste par un écoulement du nez dont la muqueuse est toujours appelée pituitaire.

Symptômes

Ce sont des adénopathies (ganglions) chroniques, unique ou multiples, surtout cervicales ou sus-claviculaires. Elles sont d'abord discrètes, indolores, de consistance molle et mobiles sous la peau. Puis elles gonflent, devenant fluctuantes (caoutchouteuses), en pouvant s'amasser en tas. Au fil du temps, elles deviennent dures et fixées. L'inflammation est peu marquée (abcès froid).

En fin d'évolution (qui est lente et longue, durant plusieurs mois), elles se nécrosent et s'ouvrent à la peau (fistules) pour laisser échapper des écoulements de pus blanchâtre, contenant le bacille de Koch. La plaie se recouvre de croûte en laissant une cicatrice indélébile.

Diagnostic
Le diagnostic se fait habituellement par une ponction ou une biopsie, pour un examen histologique ou bactériologique.

Traitement
Le traitement est surtout basé sur l'antibiothérapie antituberculeuse, par tri- ou quadrithérapie, pendant 6 mois. La chirurgie est possible, mais elle est surtout réservée à des cas particuliers.

Notes et références

Symptôme en otorhinolaryngologie
Tuberculose

Adénopathie cervicale tuberculeuse chronique


Olaylar
 Birinci İstanbul Konsili, Aya İrini Kilisesi'nde 381 yılının Mayıs ile Temmuz ayları arasında toplanmıştır.

Doğumlar

Ölümler

381


Thorin may refer to:
 Thorin II Oakenshield, a Dwarf in J. R. R. Tolkien's The Hobbit
 Thorin (chemistry), an organic arsenic compound used in the determination of thorium and barium
 Donald E. Thorin (1934–2016), American cinematographer
 Olof Thorin (1912–2004), Swedish mathematician
 Thorin, Germanic name for males, representing the Germanic God Thor

Thorin


Această pagină conține lista completă a acțiunilor militare desfășurate de Armata României în timpul participării la Primul Război Mondial.

Campania anului 1916
Operația ofensivă în Transilvania
 Lupta din pasul Merișor
 Lupta din bazinul Petroșani
 Luptele din Munții Cernei
 Luptele de pe Olt
 Lupta de la Miercurea Ciuc
 Luptele din Munții Călimani
 Lupta de la Răstolița
 Lupta de la Odorhei
 Lupta de la Răstolița
 Lupta de la Glâmboaca-Cornățel
 Lupta de la Orlat
 Bătălia dintre Olt și Mureș
 Lupta de la Movile
 Lupta de la Porumbacu
 Lupta de la Bărcuț-Moha
 Lupta de la Praid-Sovata
 Lupta de la Șinca
 Lupta de la Țânțaru
Operația de apărare pe frontul de sud
Acțiunile militare din Dobrogea
Luptele de la Bazargic
Lupta de la Sarsânlar
Luptele de pe vechea frontieră din Dobrogea
Bătălia de pe aliniamentul Rasova-Cobadin-Tuzla
Lupta de la Oltina
Lupta de la Arabagi
Lupta de la Cocargea
Lupta de la Cobadin
Lupta de la Amzacea
Lupta de la Pervel
Lupta de la Topraisar
Lupta de la Muratan-Tuzla
Lupta de la Cernavodă
Luptele de pe aliniamentul Topalu-Tașaul
Bătălia de la Turtucaia
Operația de la Flămânda
Operația de apărare a trecătorilor din Munții Carpați
Bătălia de la Sibiu
Bătălia de la Brașov
Lupta de la Sâmpetru
Lupta de la Bartolomeu
Bătălia de pe Valea Prahovei
Lupta de la Predeal
Luptele din trecătorile Bratocea și Buzău
Bătălia din zona Bran-Câmpulung
Bătălia de pe Valea Oltului
Lupta de la Pietrosu și Veverița
Lupta de pe Valea Topologului
Prima bătălie de pe Valea Jiului
Lupta de la podul Jiului
Prima bătălie de la Oituz
Lupta de la Măgheruș
Lupta de la Hârja
A doua bătălie de la Oituz
A doua bătălie de pe Valea Jiului
Bătălia de la Târgu Jiu
Operația de apărare a teritoriului Munteniei
Acțiunile militare din Oltenia
Lupta de la Turnu Severin
Șarja de la Robănești
Operația de pe Argeș și Neajlov
Lupta de la Călugăreni
Lupta de la Bălăria
Șarja de la Prunaru
Luptele de pe aliniamentul Cricov-Ialomița
Luptele de pe aliniamentul Râmnicu Sărat-Viziru
Bătălia de la Râmnicu Sărat
Lupta de la Filipești
Lupta de la Bordei Verde-Viziru
Stabilizarea frontului pe Siret
Lupta de la Cașin
Lupta de la Focșani
Lupta de la Pralea
Lupta de la Momâia
Acțiunile militare pentru apărarea Deltei Dunării
Campania anului 1917
Ofensiva de la Nămoloasa
Lupta de artilerie de la Nămoloasa
Bătălia de la Mărăști
Luptele de la Mărăști și Mănăstioara
Lupta de la Poiana Încărcătoarea
Lupta de la Momâia
Luptele din Munții Vrancei
Lupta de la Măgura Cașinului
Bătălia de la Mărășești
Lupta de la Doaga
Lupta de Pătrășcani
Contraofensiva din Valea Siretului
Lupta de la Panciu
Lupta de la Chicera
Lupta de la Prisaca
Lupta de la Muncelu
Lupta de la Răzoare
A Treia Bătălie de la Oituz
Lupta de la Cireșoaia
Lupta de la Târgu Ocna
Lupta de la Coșna
Lupta de la Cașin
Acțiunile militare din Dealurile Vrancei
Lupta de la Răchitașul
Lupta de la Cocoșilă
Bătălia de la Varnița-Muncelu
Lupta de la Irești
Lupta de la Varnița
Lupta de la Dealul Porcului
Bătălia de la Cireșoaia
Campania anului 1918
Intervenția Armatei României în Basarabia
Lupta de la Galați
Lupta de la Pașcani
Lupta de la Spătărești
Lupta de la Mihăileni
Lupta de la Tighina

Referințe și note

Bibliografie
 Dabija, Gheorghe (general), Armata română în răsboiul mondial (1916-1918), vol.I-IV, Tipografia "Lupta" N. Stroilă, București, 1932-1936
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial

Operațiile Armatei României în Primul Război Mondial

Acțiunile militare ale Armatei României în Primul Război Mondial


John Lawrence Thomas (* 11. März 1936; † 7. Februar 1995 in Melbourne) war ein australischer Eishockeyspieler.

Karriere
John Thomas nahm für die australische Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1960 in Squaw Valley teil. Mit seinem Team belegte er den neunten und somit letzten Platz. Er selbst kam im Turnierverlauf in allen sechs Spielen seiner Mannschaft zum Einsatz und erzielte bei der 2:19-Niederlage gegen Finnland ein Tor. Zudem trat er für Australien bei der B-Weltmeisterschaft 1962 an sowie bei der Qualifikation zu den Olympischen Winterspielen 1964.

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Australien)
Olympiateilnehmer (Australien)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1960
Australier
Geboren 1936
Gestorben 1995
Mann

John Thomas (Eishockeyspieler)


Carrum Downs ist ein Stadtteil der australischen Metropole Melbourne. Er befindet sich ca. 34 km südöstlich des Stadtzentrums und hatte im Jahr 2016 etwa 20.700 Einwohner.

Geschichte
Vor Ankunft der Europäer war die Gegend von Aborigines besiedelt, die sie Karrum Karrum (Bumerang) nannten. Der Name bezieht sich wahrscheinlich auf den schmalen Sandstreifen, der vom Oliver's Hill aus betrachtet an die Form eines Bumerangs erinnert. Zu jener Zeit bestand das Gebiet hauptsächlich aus sumpfigem Marschland.

In den Jahren 1865–66 bereiste T. E. Rawlinson das Gebiet. Die einzige europäische Besiedlung, die er vermerkte, war eine Fischerhütte im heutigen Aspendale. Bereits im Dezember 1865 wurde das Land in einer ersten Auktion in Melbourne an mehrere Investoren verkauft. Vornehmlich entwickelte sich zunächst nur das Fischerdorf Mordialloc, auch, weil die Gouverneursverwaltung sich zurückhielt und keine Sträflinge für die Trockenlegung des Sumpfs bereitstellen wollte.

1909 eröffnete das Postamt von Carrum Downs. Während der Weltwirtschaftskrise unterhielt die gemeinnützige Organisation Brotherhood of St. Laurence eine Einrichtung, um notleidenden Familien in der Gegend zu helfen. Nach Ende des Zweiten Weltkriegs sollte der Stadtteil zunächst in eine Art Sun City, also eine Siedlung für Senioren, umgewandelt werden.

In den 1980er und 1990er Jahren wurde das Gebiet neu erschlossen. Aufgrund günstiger Preise und der Nähe zu Frankston zogen viele Familien in das Gebiet.

Einzelnachweise

Stadtteil von Melbourne
Frankston City

Carrum Downs


Nils Erik Mattias Bjärsmyr (Hestra, Gislaved, Suecia, 3 de enero de 1986) es un exfutbolista de Suecia que jugaba de defensa.

Selección nacional
Fue internacional con la  en tres ocasiones.

Clubes

Palmarés

Títulos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en SvFF

Futbolistas del Husqvarna Fotbollförening
Futbolistas del IFK Göteborg
Futbolistas del Panathinaikos
Futbolistas del Rosenborg Ballklub
Futbolistas del Sivasspor
Futbolistas del Gençlerbirliği Spor Kulübü
Futbolistas de la selección de fútbol sub-17 de Suecia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-19 de Suecia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Suecia
Futbolistas de la selección de fútbol de Suecia en los años 2000

Mattias Bjärsmyr


Paleoarte es un término informal acuñado por Mark Hallett para la expresión artística que representa temas relacionados con la paleontología, principalmente la representación de  criaturas hoy extintas, recreadas como debieron ser en vida, y como pudieron comportarse en sus ecosistemas originales. Con el fin de precisar este término y distinguirlo de otras expresiones del arte y de la mera fantasía, se ha definido paleoarte como cualquier manifestación artística que intenta reconstruir o representar la vida prehistórica de acuerdo con el conocimiento y evidencias científicas en el momento de la creación de la obra.

Producción
El trabajo de los paleoartistas no es mero resultado de la fantasía que proceda de la imaginación de un artista, sino que parte de las discusiones y la cooperación entre los diversos expertos en paleontología. Cuando se intenta la reconstrucción de un organismo extinto, el artista debe utilizar una mezcla a partes iguales de sentido estético y conocimiento científico. El artista James Gurney, conocido por su serie literaria de ficción Dinotopia, ha descrito esta interacción como una relación en la cual el artista se convierte en los ojos del científico, dado que sus ilustraciones le dan forma a sus teorías; el paleoarte determina como el público percibe a los organismos ya extintos hace un largo tiempo.

Impacto científico
El arte ha sido importante para divulgar el conocimiento de criaturas extintas como los dinosaurios, desde que este término fuera acuñado por Sir Richard Owen en 1842. Junto a Benjamin Waterhouse Hawkins, Owen ayudó a crear las primeras esculturas de tamaño natural que representaban dinosaurios tal y como él pensaba que pudieron haber sido en vida. Algunos de los modelos fueron creados en principio para la Gran Exposición de 1851, pero 33 más fueron producidos eventualmente cuando el Palacio de Cristal fue reubicado en Sydenham, en South London. Owen dio una célebre cena para 21 prominentes hombres de ciencia dentro de una escultura hueca, concretamente la de un Iguanodon en la víspera del Año Nuevo de 1853. Sin embargo, en 1849, unos años antes de su muerte en 1852, Gideon Mantell se dio cuenta de que Iguanodon, del cual él fue su descubridor, no era un animal pesado con apariencia de paquidermo, como Owen lo había estado pregonando, sino que tenía miembros delanteros más delgados; su muerte hizo que no participara en la creación de las esculturas de dinosaurios del Palacio de Cristal, y por lo tanto la visión de Owen de los dinosaurios se convirtió en la que el público conoció. Él tuvo casi dos docenas de esculturas de varios animales prehistóricos construidos con concreto esculpido sobre una armazón de acero y ladrillo; dos Iguanodon, uno de pie y otro descansando sobre su vientre fueron incluidos. Los dinosaurios permanecen aún en el parque del sitio, pero sus recreaciones están muy desactualizadas en varios aspectos.

Un estudio realizado en 2013 descubrió que el paleoarte antiguo aún influenciaba la cultura popular mucho después de que los descubrimientos científicos lo hicieran obsoleto. Esto fue explicado como un caso de inercia cultural. En artículo de 2014, los paleontólogos Mark P. Witton, Darren Naish y el paleoartista John Conway delinearon el significado histórico del paleoarte, y lamentaron su actual estado.

Reconocimiento

Desde 1999, la Sociedad de Paleontología de Vertebrados (SVP, por sus siglas en inglés) ha otorgado el Premio de PaleoArte John J. Lanzendorf para los logros en este campo. La sociedad expresa que el paleoarte "es uno de los más importantes vehículos para comunicar descubrimientos y datos entre los paleontólogos, y es crítico para la promulgación de la paleontología de vertebrados a través de las disciplinas y para establecer públicos". La SVP es también la sede de la ocasional "Exhibición de Afiches de PaleoArte" (Exhibit of PaleoArt Posters), una competición de afiches que son mostrados en la recepción de inauguración de los encuentros anuales de la SVP.

El Museu da Lourinhã organiza el Concurso Internacional de Ilustraciones de Dinosaurios anual (Annual International Dinosaur Illustration Contest) para promover el arte de dinosaurios y de otros fósiles.

Paleoartistas notables e influyentes

 Robert T. Bakker 1960s-90s, lideró el renacimiento de los dinosaurios "activos"
 Zdeněk Burian 1960s-81, una influencia cultural durante varios años (por ejemplo, juguetes)
 Mark Hallett 1970s-Presente
 Gerhard Heilmann 1920s, primero en reconstruir dinosaurios con las colas en el aire
 Doug Henderson 1980s-00s
 Charles R. Knight 1890s-1940s, unna de las mayores influencias en la primera parte del  (en películas)
 Gregory S. Paul 1970s-Presente, notable influencia entre finales del  a principios del
 Rudolph F. Zallinger 1950s-60s, influencia cultural durante estos años (juguetes)

Paleoartistas antiguos 2D

 Othenio Abel fallecido, activo en 1910s
 James E. Allen fallecido, activo en 1950s
 Andrew Avinoff fallecido, activo en 1930s
 Robert T. Bakker activo en 1960-90s, lideró el "Renacimiento de los dinosaurios"
 Bill Berry fallecido, activo en 1960s
 Frank Bond fallecido, activo en 1890s-1900s
 Zdeněk Burian fallecido, activo en 1960s-81
 Kenneth Carpenter activo en 1980s
 Erwin Christman fallecido, en activo 1910s
 Margaret Colbert activo en 1970s
 Henry de la Beche fallecido, activo en 1900s
 Carroll Lane Fenton fallecido, activo en 1930s-50s
 Amédée Forestier (1854 – 1930) - notable por sus ilustraciones del Hombre de Nebraska y de Glastonbury Lake Village.
 Rudolf Freund fallecido, activo en 1930s-40s
 James M. Gleeson fallecido, en 1890s-1900s
 Heinrich Harder fallecido, en 1910s-20s
 Benjamin Waterhouse Hawkins fallecido, activo en 1850s-1870s
 Gerhard Heilmann fallecido, activo en 1920s
 Ferdinand von Hochstetter fallecido, activo en 1850s-1870s
 Matthew Kalmenoff fallecido, activo en 1950s-80s
 Eleanor M. Kish activo en 1970s
 Vladmir Krb activo en 1980s
 Othniel Charles Marsh fallecido, activo en 1890s
 Jay Matternes activo desde fines de 1960s al presente
 Charles R. Knight fallecido, activo en 1890s-1940s
 John Martin fallecido, activo en 1830s
 William Diller Matthew fallecido, activo en 1900s-10s
 Arthur Miles fallecido, activo en 1910s, bajo la dirección de L. Lambe
 Mary Mason Mitchell fallecido, 1910s, under Oliver Hay's direction
 Edward Newman fallecido, activo en 1840s
 George Olshevsky activo en 1980s
 Richard Owen fallecido, activo en 1850s
 Neave Parker fallecido, activo a principios de 1960s
 G.E. Roberts fallecido, activo en 1910s
 William E. Scheele fallecido, activo en 1960s
 J. Smit fallecido, activo en 1890s-1910s
 Ernest Untermann fallecido, activo en 1930s
 Alice B. Woodward fallecida, activa en 1910s
 Jean Day Zallinger fallecido, en activo en 1950s-80s
 Peter Zallinger activo en 1970s
 Rudolph F. Zallinger fallecido, activo en 1950s-60s

Paleoartistas en 2D publicados del Post"Renacimiento"

 Mauricio Anton 1990s-
 Andrey Atuchin 2000s-
 Wayne D. Barlowe 1990s
 John Bindon 1990s-
 Davide Bonadonna 2000s-
 Donna Braginetz 1990s
 Karen Carr 2000s-
 John Conway 2000s-
 Julius T. Csotonyi 2000s-
 Ricardo Delgado 1990s
 Alex Ebel 2000s
 Larry Felder 1990s
 Tracy Lee Ford 1990s-
 Brian Franczak 1990s
 John R. Gurche 1980s
 James Gurney 1990s
 Tess Kissinger 1990s
 Gabriel Lio 2000s
 Jorge Antonio González 2000s
 Todd S. Marshall 2000s-
 Raúl Martín 1990s-
 John McLoughlin 1970s
 Mike Milbourne 1990s
 Josef Moravec 1980s-
 Robert Nicholls 2000s-
 Takashi Oda 1990s-
 William Parsons 1990s-
 Fabio Pastori 2000s
 David Peters 1980s-
 Patrick Redman 1990s
 Luis Rey 1980s-
 Paul Sereno 1990s
 John Sibbick 1980s-
 Michael Skrepnick 1990s-
 Jan Sovak 1980s-
 Christopher Srnka 2000s-
 Gary Staab 1990s
 William Stout 1970s-
 Aibou Tanaka 1980s
 Franco Tempesta 2000s-
 Peter Trusler 1990s-
 Joe Tucciarone 2000s-
 Robert F. Walters 1980s-
 Mark Witton 2000s-
 Seiji Yamamoto 2000s-

Paleoartistas actuales en 3D

 Kazunari Araki 1980s-
 Jorge Blanco 1990s-
 Jorge Antonio Gonzalez 2000s-
 Davide Bonadonna
 Roby Braun 1990s-
 Jason Brougham 1990s-
 Brian Cooley 1980s-
 Sean Cooper 1990s-
 Guy Darrough 1990s-
 Shane Foulkes 1990s-
 Cliff Green 1990s-
 Tyler Keillor 1990s-
 David Krentz 1990s-
 Shinobu Matsumura 1990s-
 Charles McGrady 1990s-
 Tony McVey 1970s-
 Bruce Mohn 2000s-
 Galileo Nuñez 2010s
 Jon Rader 2000s-
 David Rankin 2000s-
 Mark Reykopf 2000s-
 Forest Rogers 1980s-
 Matt Smith 1980s-
 Paul Sorton 2000s-
 Joe Tippmann 1990s-
 Hirokazu Tokugawa 1990s-
 Hall Train 1980s-
 Carlos Papolio 1990-

Paleoartistas de 3D anteriores
 Juan Carlos Alonso 1990s-00s
 Roby Braun 1990s-00s
 Steven Czerkas 1970s-00s
 Sylvia Massey Czerkas 1970s-80s
 Floyd Easterman 1980s
 Vernon Edwards 1910s-20s
 Jerry Finney 1990s
 Charles Whitney Gilmore
 Benjamin Waterhouse Hawkins 1850s-1870s
 Charles R. Knight 1900s-40s
 Richard Swann Lull 1910s
 Dan LoRusso 1990s-00s
 Tony Merrithew 1990s
 Garfield Minott 1990s-00s
 Bob Morales 1990s
 Máximo Salas 1990s-00s
 Ron Seguin 1980s
 David Thomas 1980s-90s
 Michael Trcic 1990s-00s
 Gregory Wenzel 1990s
 Larry Williams 1980s

Referencias

Enlaces externos
 Salón de la fama de los paleartistas

Paleontología
Paleoarte

Paleoarte


පරිගණක මවුසය - පරිගණක කටයුතු පහසුකිරීම සදහා මෙම උපකරණය භාවිතා කරයි.
පරිගණක භාවිතයේ දී තිරයෙහි ස්ථානයන් සළකුණු කිරීම සඳහා යොදාගනු ලබන විශේෂිත උපකරණයයි.

ප්‍රවර්ගය :පරිගණක දෘඩාංග
පරිගණක විද්‍යාව

මවුසය


Hardik Singh (en , et en ) est un joueur de hockey sur gazon indien qui joue comme milieu de terrain pour l'équipe nationale indienne.

Carrière internationale
Après être devenu vice-capitaine de l'équipe indienne junior, il a fait ses débuts internationaux seniors au Champions Trophy d'Asie masculin 2018 et a fait partie de l'équipe indienne à la Coupe du monde masculine de hockey sur gazon 2018.

Vie personnelle
Le père de Singh Varinderpreet Singh Ray, qui travaille comme policier, a joué pour l'Inde, et son grand-père Preetam Singh Ray était entraîneur de hockey dans la marine indienne. Il considère son oncle paternel et ancien  indien Jugraj Singh comme son mentor. Sa tante Rajbir Kaur a également joué au niveau international pour l'Inde tandis que son mari Gurmail Singh a participé aux Jeux olympiques d'été de 1980 où l'Inde a remporté la médaille d'or.

Références

Liens externes

Hardik Singh sur Hockey India

Naissance en septembre 1993
Joueur indien de hockey sur gazon
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Médaillé de bronze olympique indien

Hardik Singh


Reach steht für:
 Halo: Reach, Ego-Shooter aus der Spieleserie Halo
 Reach (Cambridgeshire), Gemeinde in Cambridgeshire, Vereinigtes Königreich

REACH steht für:
 Verordnung (EG) Nr. 1907/2006 (REACH), eine EU-Chemikalienverordnung

Reach


Pyrola morrisonensis er tegund blómplantna af lyngætt. Hún er ættuð frá Tævan.

Tilvísanir

Lyngætt

Pyrola morrisonensis


Eysteinn getur átt við eftirfarandi:
 Eysteinn Magnússon (konungur)
 Eysteinn Ásgrímsson
 Eysteinn Haraldsson (konungur)
 Eysteinn Erlendsson
 Eysteinn Jónsson
 Eysteinn Rauðúlfsson
 Eysteinn meinfretur Álfsson

Sjá einnig
 Eysteinn
Íslensk mannanöfn

Eysteinn (aðgreining)


توم هينينغ أفريبو ، من مواليد 26 يونيو 1966 حكم كرة قدم نرويجي دولي.

ذاعت شهرته في العالم بعد لقاء تشلسي وبرشلونه في نصف نهائي ابطال أوروبا 2009 المثير للجدل

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أوسلو
حكام الدوري الأوروبي
حكام بطولة أمم أوروبا 2008
حكام دوري أبطال أوروبا
حكام كرة قدم نرويجيون
رياضيون من أوسلو
علماء نفس نرويجيون
مواليد 1966

توم هينينغ أوفريبو


Die Berwick Township ist eine von 15 Townships im Warren County im Westen des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die Berwick Township liegt Westen von Illinois. Der Mississippi, der die Grenze zu Iowa bildet, befindet sich rund 55 km westlich.

Die Berwick Township liegt auf 40°44′59″ nördlicher Breite und 90°30′05″ westlicher Länge und erstreckt sich über 93,01 km².

Die Berwick Township liegt im Südosten des Warren County und grenzt an im Osten an das Knox County sowie im Südosten an das Fulton County. Innerhalb des Warren County grenzt die Berwick Township im Süden an die Greenbush Township, im Südwesten an die Swan Township, im Westen an die Roseville Township, im Nordwesten an die Lenox Township und im Norden an die Floyd Township.

Verkehr
Durch die Township führt in West-Ost-Richtung die Illinois State Route 116. Alle weiteren Straßen sind County Roads und weiter untergeordnete und zum Teil unbefestigte Fahrwege.

Der nächstgelegene Flugplatz ist der rund 30 km nordöstlich der Township gelegene Galesburg Municipal Airport bei Galesburg, dem Zentrum der gesamten Region.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 327 Einwohner. Neben Streubesiedlung existiert in der Township mit Berwick nur eine gemeindefreie Siedlung.

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Berwick Township
 Histopolis - Berwick Township

Berwick Township (Illinois)


10217 Richardcook este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10217 Richardcook este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Haleakala în cadrul programului NEAT. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,26 și o înclinație de 13,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

10217 Richardcook


ඇමරිකානු එක්සත් ජනපදයේ  35 වන ජනාධිපතිවරයා වූ  ජෝන් ෆිට්ස්ජෙරල්ඩ් කෙනඩි, 1963 නොවැම්බර් 22 වන සිකුරාදා දිනදී,    ටෙක්සාස් ජනපදයේ,  ඩලස් නුවර,  ඩීලී ප්ලාසා පෙදෙසේදී,  මධ්‍යම සම්මත වේලාවෙන් ප.ව. 12:30 ට (18:30 UTC) වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදී.  ලී හාවි ඔස්වල්ඩ් විසින්, කෙනඩි වෙත මරණීය තුවාල ගෙන දෙන ලෙසින් වෙඩි තබන ලද්දේ, ජනාධිපති බිරිය වූ ජැකොලින්, ටෙක්සාස් ආණ්ඩුකාරවර ජෝන් කොනලි සහ, කොනලිගේ බිරිය නෙලී සමගින්, ජනාධිපතිමය  මෝටර් රථ පෙරහරක ගමන් කරමින් සිටියදීය. 1963 නොවැම්බර සිට 1964 සැප්තැම්බර දක්වා දස-මසක් පුරා පවත්වන ලද විමර්ෂණයට පසුව, වොරන් කොමිෂන් සභාව විසින් අවසන් තීරණයකට එළඹියේ, කෙනඩි ඝාතනය අරභයා ඔස්වල්ඩ් විසින් ස්වීය ලෙසින් ක්‍රියා කරන ලද බවත්, ඔස්වල්ඩ් නඩු විභාගයකට පෙනී සිටීමට හැකි වීමට පෙර ඔහු මරාදැමූ, ජැක් රූබි විසින් ද ස්වීය ලෙසින් ක්‍රියා කරමින් එසේ කල බවත්ය.

සටහන්

ආශ්‍රිත

 ඇමරිකානු දේශපාලනයෙහි 1963 වසර
ටෙක්සාස්හී 1963 වසර
එක්සත් ජනපදයෙහි 1963 වසරෙහි වූ මිනීමැරුම්
 ඩලස්, ටෙක්සාස් හී 20වන සියවස
ටෙක්සාස්හී ගිනි අවියකින් සිදු කල මරණ
ජෝන් එෆ්. කෙනඩි
ටෙක්සාස්හී මිනීමැරුම්
ටෙක්සාස්හී අපරාධ

ජෝන් එෆ්. කෙනඩි ඝාතනය


Masca lui Tezcatlipoca este un craniu uman pe care au fost lipite mozaicuri de turcoaz albastru și lignit negru. Masca datează din secolele XV - XVI e.n. și este expusă în Camera 27 a Departamentului Africii, Oceaniei și al Americilor din British Museum din Londra, Anglia. Masca i-a fost dăruită lui Hernán Cortés de către Montezuma al II-lea.

Zeul Tezcatlipoca

Tezcatlipoca este deobicei asociat cu oglinzile de obsidian. El a fost o zeitate centrală în religia aztecă, unul din cei patru fii ai lui Ometeotl, el este asociat cu o gamă largă de concepte, inclusiv cu cerul nopții, vânturile din noapte, uragane, cu obsidianul, nordul, pământul, dușmănia, discordia, autoritatea, divinația, ispita, jaguarul, vrăjitoria, frumusețea, războiul și cu conflictele. Numele lui în limba Nahuatl este adesea tradus ca "oglindă fumătoare" și face aluzie la legătura sa cu obsidianul, materialul din care oglinzile au fost făcute în Mezoamerica și care era utilizat pentru ritualuri șamanice.

El era reprezentat ca zeu de către un tânăr ales. Tânărul era tratat ca un adevărat zeu, însă la sfârșitul unui an el avea un sfârșit tragic. Era oferit ca ofrandă zeului pe care îl reprezenta, apoi era ales alt tânăr. Acest ritual se repeta în fiecare an.

Descrierea măștii
Pe acest craniu uman au fost executate benzi de mozaicuri de turcoaz albastru și lignit negru. Ochii măștii sunt realizați din pirită și scoică, nasul fiind făcut tot dintr-o scoică.

Galerie

Vezi și
 Arta precolumbiană
 Șarpele aztec cu două capete, care se află tot în Camera 27 din British Museum
 Turcoaz (mineral)
 Lignit
 Mască
 Azteci

Azteci

Masca lui Tezcatlipoca


Terni er hovedbyen i provinsen Terni i regionen Umbria i Italien. Terni ligger ved floden Nera som er den største biflod til Tiberen.

Terni har 111.455 indbyggere pr. 31. december 2016.

Referencer

Byer i Umbria
Oldtidsbyer

Terni


Aleksandra Mitrofanovna Beļcova (, ) a fost o pictoriță letonă și rusă.

Biografie
Aleksandra Beļcova a absolvit gimnaziul pentru femei în Novozibkov în 1912. Mai târziu a început studiile la școala de artă din orașul Penza, pe care a absolvit-o în 1917. În timp ce se afla în Penza s-a întâlnit cu câțiva pictori letoni care au studiat acolo ca refugiați. Printre ei se afla Romans Suta, Jēkabs Kazaks, Konrads Ubāns și Voldemārs Tone. S-au format relații strânse între ea și Romans Suta, un alt pictor leton care a studiat în Penza. În 1917 a mers la Petrograd și a studiat în Atelierul de Stat pentru Artă Liberă sub îndrumarea lui Nathan Altman. Aici, la Petrograd,  prima sa expoziție solo a avut loc în 1919. Imediat după expoziție, s-a mutat în Letonia împreună cu Romans Suta și a devenit membru al grupului de artiști din Riga. Cuplul s-a căsătorit în 1922 la Riga și după căsătorie au vizitat Paris, Berlin și Dresda. În 1923, fiica lor Tatiana s-a născut la Paris.

În 1925 a pictat Alb și negru (Baltā un melnā). Pictura este din perioada de început a artistei și se numără printre cele mai faimoase picturi ale sale. A fost pictată cu vopsele în ulei și are dimensiunile de 100x120 cm. Pictura se află la Muzeul Național de Artă al Letoniei din Riga. Pictura prezintă  două femei - o fată de culoare din Thailanda în prim plan și o femeie caucaziană din Italia pe o canapea, purtând o tunică și ținând un evantai în mâna dreaptă. Femeia de pe canapea este Biruta Ozolina, soția ambasadorului italian în Thailanda, Amadori. Împreună cu familia sa, Biruta Ozolina a vizitat adesea Letonia.

Ea a fost implicată în expozițiile grupului Roller și în Asociația Artiștilor Plastici din Riga în anii următori. Picturile sale au fost în cea mai mare parte portrete și natură statică, începând cu influențe cubiste, au preluat din stilul realist în anii următori. Mediile sale preferate erau uleiurile, acuarelele și artele grafice, ea a pictat și pe porțelan .

Beļcova a decedat la 1 februarie 1981.

Casa Aleksandrei Belcova și a lui Romans Suta de pe strada Elizabetes 57A-26 din Riga este acum transformată în muzeu memorial și galerie de artă.

Referințe

Legături externe
 Muzeul Romans Suta și Aleksandra Belcova la Institutul Cultural Google

Vezi și
 Listă de pictori letoni

Nașteri în 1892
Decese în 1981
Pictori ruși
Pictori letoni
Artiste din secolul al XX-lea

Aleksandra Beļcova


Randsfjord Station (Randsfjord stasjon) var en jernbanestation på Randsfjordbanen, der lå i Jevnaker kommune i Norge. Stationen lå på vestbredden af den sydlige ende af Randsfjorden, hvor denne går over i Randselva og overfor det nuværende centrum i byområdet Jevnaker. Området omkring stationen kaldes også for Randsfjord.

Stationen åbnede 12. oktober 1868 som endestation for Randsfjordbanen. I 1909 fuldførtes Bergensbanen med Roa-Hønefossbanen, der anlagdes på østsiden af Randselva med en ny Jevnaker Station, ca. 1 km fra den gamle station. Den nye station overtog snart meget af trafikken, fordi den lå bedre i forhold til Hadeland Glassverk og de nærliggende savværker.

Persontrafikken på Randsfjordbanen mellem Hønefoss og Randsfjord blev indstillet 26. maj 1968, efter lige under 100 år. Trafikken på strækningen mellem Bergermoen og Randsfjord ophørte helt 1. januar 1981, og i 1984 blev sporene på denne strækning fjernet og erstattet af en gang- og cykelsti. Drejeskiven på Randsfjord Station blev flyttet til Garnes Station og genanlagt der til brug for veterantogene på Gamle Vossebanen i 1987.

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Randsfjord Station på Norske jernbanestasjoner

Noter

Stationer på Randsfjordbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1868
Ophørt i 1981
Jernbanestationer i Oppland

Randsfjord Station


Diskografija Lady Gage, pop pjevačice iz Manhattana, New York, SAD. Objavila je 4 studijska albuma te 5. studijski album koji izlazi krajem listopada ove godine. Izdala je tri kompilacijska albuma, četiri EP-a, dvadeset i četiri singlova te dvadeset i sedam glazbenih video spotova.

Studijski albumi
 The Fame (2008.)
 Born This Way (2011.)
 ARTPOP (2013.)
 Cheek to Cheek (s Tonyjem Bennettom) (2014.)
 Joanne (2016.)

 EP-ovi
 The Cherrytree Sessions (2009.)
 Hitmixes (2009.)
 The Fame Monster (2009.)
 A Very Gaga Holiday (2011.)

 Kompilacije
 The Remix (2010.)
 The Singles (2010.)
 Born This Way: The Remix (2011.)

Koncertne turneje
 The Fame Ball Tour (2009.)
 The Monster Ball Tour (2009. – 2011.)
 The Born This Way Ball Tour (2012. – 2013.)
 ArtRave: The Artpop Ball (2014.)
 Cheek to Cheek Tour (s Tony Bennett) (2014. – 2015.)
 Dive Bar Tour (2016)
 Singlovi

 S albuma The Fame
 Just Dance feat. Colby O'Donis (2008.)
 Poker Face (2008.)
 Eh, Eh (Nothing Else I Can Say) (2009.)
 LoveGame (2009.)
 Paparazzi (2009.)

 S albuma The Fame Monster
 Bad Romance (2009)
 Telephone feat. Beyoncé (2010.)
 Alejandro (2010.)
 Dance in the Dark (2010.)

 S albuma Born This Way
 Born This Way (2011.)
 Judas (2011.)
 The Edge of Glory (2011.)
 Yoü and I (2011.)
 Marry the Night (2011.)

 S albuma ARTPOP
 Applause (2013.)
 Do What U Want (2013.)
 G.U.Y.(Girl Under You) (2014.)

 S jazz albuma Cheek To Cheek s Tonyjem Bennettom
 Anything Goes (2014.)
 I Can't Give You Anything But Love (2014.)
 Nature boy (2014.)

  Za dokumentarni film The Hunting Ground
 Til It Happens To You (2015.)

 S petog studijskog albuma Joanne
 Perfect Illusion'' (2016.)

Lady Gaga
Lady Gaga

Diskografija Lady Gage


Stephen Pon est un verrier d'art québécois.

Biographie
Stephen Pon apprend son métier au Centre des métiers du verre du Québec (renommé depuis Espace VERRE) de 1997 à 2000. Dès la fin de cette formation, il installe son atelier à Lavaltrie dans Lanaudière.

Les œuvres de Pon sont réalisées grâce à différentes techniques de travail du verre : la pâte de verre, le verre soufflé et le moulage au sable. L'artiste est représenté par différentes galeries spécialisées au Canada et aux États-Unis. Il réalise également quelques projets d'art public dont Éclats de nature à Terrebonne.

Distinctions
2009, 2014, 2018 : Grands prix Desjardins catégorie Métiers d'art décerné par Culture Lanaudière.

2012, 2014 : Créateur de l'année dans Lanaudière décerné par le CALQ.

2021 : Prix Jean-Marie Gauvreau décerné par le Conseil des métiers d'art du Québec.

Notes et références

Bibliographie

Articles

Vidéos

Articles connexes

 Liste de verriers québécois

Liens externes

Maître verrier canadien

Stephen Pon


حمد محمد السعيدان (1939 - 27 أغسطس 1991) باحث ومؤرخ كويتي. أبرز ما ألفه الموسوعة الكويتية المختصرة والذي استمر في كتابتها لمدة 7 سنوات لتغطي العديد من المواضيع التي تخص الكويت.

حياته
ولد الأديب والمؤرخ حمد محمد الحمد السعيدان في حي المرقاب بمدينة الكويت في 25نوفمبر عام 1939. وبدأ مشواره الدراسي في مدرسة ملا مرشد الأهلية حيث حفظ القرآن الكريم ودرس الفقه الإسلامي واللغة العربية والخط العربي والحساب الي مباديء اللغة الإنجليزية وثم انتقل الي الشامية وكان والده رجلا تقيا ورعا وتاجر يمتلك متجرا في سوق الزل، ثم درس في المعهد الديني ثم انتقل إلى مدرسة صلاح الدين الأيوبي وثانوية كيفان لم يكملها بسبب التحاقه بأول وظيفة في إذاعة الكويت ثم اتبعها في دراسات اللغة الإنجليزية والرسم والطبوغرافيا في أكاديمية وشنهل في بريطانيا.

بدأ الكاتب حمد السعيدان عمله في ا سبتمبر عام 1959 في الإذاعة الكويتية عمل مذيعا وكاتبا ومقدما لعدد من البرامج الإذاعية ومنها«من الدريشة» و«يوميات بو جسوم» الإذاعية، كان من أوائل المجموعة المؤسسة لمسرح الخليج العربي قبل إشهاره عام 1963 وقد استقال ثم انتقل إلى مكتبة الإذاعة وتخصص في تاريخ الكويت وتراثها ليكون مرجعا أساسيا للباحثين والدارسين. ثم انتقل إلى العمل في وزارة الخارجية في 7 ديسمبر 1963 في بدايتها في الاستقبال والمراسم ثم حيث عمل في سفارة الكويت في نيروبي عام 1966 حتى 1970. ثم التحق بسفارة الكويت لدى المملكة المتحدة 1972_1985لمدة 14 عاما ملحق إعلامي ومستشار إعلاميا في السفارة وبناءا على رغبته عاد إلى الكويت في عام 1985ليعمل مستشارا في وزارة الخارجية وأمين عام لمكتبتها واستمر حتى قبيل الغزو العراقي الغاشم لدولة الكويت فأصيب بمرض عضال ونقل للعلاج في لندن برغبة سامية من الشيخ جابر الأحمد الصباح والشيخ صباح الأحمد الصباح في 20يوليو 1990 وتوفي في إحدى المستشفيات البريطانية بعد معاناة مع المرض امتدت حوالي عاما في 27 أغسطس 1991م..ولكنه انطلاقا من التزامه الوطني وترجمة لانتمائه وتعبيرات عن إيمانه بأن الحق لا بد وأن ينتصر تجاوز كل النصائح وأخذ قلمه وداوم على الكتابة بشكل يومي تقريبا وشهر قلمه سلاحا في وجه المعتدي لتكون كل كلمة كتبها أيام المحنة -محنة وطن-انعكاسا لأصالة الانتماء وروح الإيمان، برحيل المؤرخ والدبلوماسي والكاتب حمد السعيدان خسرت الصحافة الكويتية وفقدت الكويت وجها من وجوه الثقافة والعلن والدبلوماسية الكويتية

أهم مؤلفاته

ترك الكاتب ثروة ثقافية مهمة حيث وثق العديد من المواضيع التاريخية في كتبه وأشهرها

شارك في إعداد مجلة المعهد الديني العدد الأول للسنة الأولى 1957م
 الموسوعة الكويتية المختصرة (1970)هي أول إنتاجه الأدبي فقد بدأ في تجميع موادها وكتابتها في عام 1963واتمها عام 1970 والموسوعة جهد دؤوب فردي استمر 7 سنوات من الكتابة والبحث والتنقيب والمقارنة والتجميع والدراسة، تقع في ثلاثة أجزاء من الحجم المتوسط، الجزءان الأول والثاني تمت طباعتهما في الكويت عام 1970، أما الجزء الثالث فتمت طباعته في بيروت عام 1971، إن مجموع صفحات الموسوعة بأجزائها الثلاثة 1671صفحة، احتوت على التراث الكويتي بمفهومه الشامل من أدوات ومسميات ومصطلحات تعبيرية في اللهجة الكويتية كما تضمنت الموسوعة الأماكن والمهن والحرف وأعلام الكويت وغير ذلك الكثير وكان ينوي إضافة جزء رابع للأمور التي استدركها بعد الطباعة إلا إن المنية أدركته قبل تحقيقها وأصبحت مرجعا عاما في تاريخ الكويت وتراثه. لقد نفدت الموسوعة من الأسواق منذ السنوات الأولى لنشرها وجرت إعادة طباعتها ثانية مزيدة ومنقحة عام 1981 وبعد وفاة المؤرخ حمد السعيدان تم إعادة طباعتها بدعم من مؤسسة الكويت للتقدم العلمي عام 1992/1993

 العالم حقائق وأرقام (1971) ويقع هذا الكتاب في 575 صفحة كن الحجم الكبير وقد صدر في عام 1971ويستعرض العالم الذي نعيش فيه بما فيه من شعوب وقبائل ووحدات سياسية وما يشتمل من صحاري وبحيرات وجبال وبما فيه من مخلوقات وأجناس بشرية وما احتوت من باطن الأرض من ثروات ومعادن طبيعية كما يستعرض الكتاب الأجناس البشرية على سطح الأرض من جهة الأديان واللغات والمبادئ والأنشطة السياسية، المؤرخ عضو في الجمعية الوطنية الجغرافية الأمريكية وعضو في الجمعية الملكية الجغرافية في بريطانيا.
 دليل شوارع الكويت كتاب من الحجم المتوسط يقع فيه228صفحة وهو عبارة عن دليل تفصيلي لخرائط مدينة الكويت وضواحيها والمناطق السكنية والصناعية دونت البيانات والمعالم وأسماء الشوارع وأرقامها باللغة الإنجليزية والعربية وبهذا الكتاب وفر الوقت واختصر الجهد لمن أراد أن يصل إلى أي عنوان أو منزل أو مؤسسة أو حديقة أو مبنى صحي في أي منطقة سكنية بالسرعة المناسبة حيث احتوى الكتاب على خرائط مفصلة واضحة لجميع مناطق الكويت والهدف من إعداد هذا الكتاب يجيب عليه المؤلف في مقدمة كتابه:«الكويت وهي في انطلاقتها الحضارية والمدنية لفي أمس الحاجة إلى دليل لمدنها وطرقها فهو في الواقع من مقومات النظام».
 إعداد خريطة لمدينة الكويت بتفاصيلها والأماكن السياحية للسواح والكويتيين طبعت في بريطانيا عام 1976

 تاريخ العلم الكويتي (1985) وهو كتاب يحكي قصة مولد العلم الكويتي منذ عام 1871والتعريف بتاريخ أعلام دولة الكويت منذ النشأة وحتى الاستقلال والتطورات والمراسلات مع الحكومة البريطانية وإضافة إلى التغيرات التي طرأت على أشكاله وصولا الي علم الاستقلال 1961وقد صدر هذا الكتاب عام 1985 ويحتوي على عدد 136صفحة.
 «عندما كنت في شرق افريقيا» كتاب ممتع من نوعية كتب أدب الرحلات من الحجم المتوسط يقع في 173صفحة، سجل من خلاله ذكريات ومشاهده والمواقف الظريفة التي صاحبه خلال عمله الدبلوماسي في سفارة الكويت بكينيا عام 1966 وهو عبارة عن مجموعة من القصص والحكايات الواقعية والانطباعات والمشاهدات الشخصية التي سجلها المؤلف وصدر في عام 1988.
 سفراء الكويت في ثلاثين عاماً مخطوطة لم تطبع تقع في 220 صفحة من الحجم الكبير تشتمل على ترجمة للسيرة الذاتية لما يقارب 90 سفيرا كويتيا خدموا الكويت في الخارج والداخل، بذل المؤلف جهدا كبيرا في تقصي المعلومات والإعداد التبويب وترتيب الأسماء حسب الأقدمية ولقد اشتملت المخطوطة على معلومات قيمة ومفيدة عن السيرة للسفراء وخاصة من برز منهم في مجال الفكر والأدب والقلم أو من أبناء الرعيل الأول ممن تقلدوا المناصب القيادية في الكويت وكان ينوي طباعة هذه المخطوطة في عام 1991 تمشيا مع عنوان الكتاب «سفراء الكويت في ثلاثون عاما».
 وزراء كويتيون «تحت الطباعة» مخطوطة تقع في 220 صفحة من الحجم الكبير تشتمل على ترجمة للسيرة الذاتية لوزراء كويتيون خدموا الكويت، بذل المؤلف جهدا كبيرا في تقصي المعلومات والإعداد التبويب وترتيب الأسماء وكان ينوي طباعة هذه المخطوطة في عام 1991
 تاريخ طوابع الكويت مخطوطة تمت طباعتها على الآلة الكاتبة وتشمل 40 صفحة من الحجم الكبير وإذا ما اشتملت على الصور والرسوم التوضيحية والمقدمات فإن عدد صفحاتها يتجاوز 150 صفحة من الحجم المتوسط، فهي كاملة وشاملة لتاريخ الطوابع الكويتية منذ عام 1923، يقول المؤلف في مقدمة المخطوطة في عام 1973 احتفل البريد في دولة الكويت بمرور خمسين عاما على إصدار أول طابع يحمل اسم الكويت.
 تاريخ أعلام دول الخليج العربي، كان ينوي إصدار كتاب عن تاريخ أعلام دول الخليج العربي على غرار تاريخ العلم الكويتي وقد قطع شوطا كبيرا في إعداد الكتاب وتجميع المعلومات والصور.
 ترجمة كتاب «عرب الصحراء» تحت الطباعة، قام المؤلف بأخذ الموافقة الرسمية من أم سعود لترجمة كتاب عرب الصحراء وتم ترجمته وبعد التحرير تم تسليمه لوزارة الإعلام لطباعته بأمر سامي من الشيخ سعد العبد الله الصباح تعرض للضياع وفقد 1992وتم العثور على مراسلات من المؤلف ومركز الوثائق للتراث التاريخية في مملكة البحرين وتم توثيقها ونشر ترجمة حمد السعيدان في دورية الوثيقة الصادرة من المركز على 7 أجزاء.
 كتاب «في بلاد الإنجليز» تحت الطباعة، كتاب من الحجم المتوسط جمع فيه المؤلف خلاصة تجربته وخبرته التي قضاها في بريطانيا أثناء فترة عمله في سفارة الكويت في لندن وتم تسليم الكتاب لوزارة الإعلام لطباعته بأمر من الشيخ سعد العبد الله الصباح بعد التحرير وتعرض للضياع أيضا.
 مخطوطة«بيان البيان للاستشفاء بالقرآن» مخطوطة من الحجم الكبير تقع في 70 صفحة مطبوعة على الآلة الكاتبة وإذا ما تمت طباعتها على شكل كتاب بالحجم المتوسط فإنها سوف تتجاوز 120 صفحة وهو عبارة عن دليل المعالجين بالقرآن الكريم لكل مرض أو عاهة أو مس من الجن أو مرض نفسي، إن ترتيب بيان البيان أبجدي حسب بداية أحرف تسلسل الأمراض وذلك لتسهيل معرفة نوع المرض وكيفية العثور عليه بين الصفحات ومن ثم اتباع خطوات علاجه.
 مخطوطة كتاب «الصحافة الكويتية» مخطوطة من جزئين تشتمل على جميع الصحف والجرائد والمجلات التي صدرت منذ نشأت دولة الكويت ومراحل تطورها، لم ترى النور بسبب عدم استكمالها لظروف مرض المؤلف والغزو العراقي ثم وفاته.
 النافذة الضبابية - مجموعة مقالاته، للمؤلف زاوية يومية في الصحافة الكويتية «جريدة السياسة»«صوت الكويت» النافذة الضبابية واستمر في الكتابة في هذه الزاوية لمدة 15عاما منذ 1976 وحتى قبيل وفاته، كتل خلالها أكثر من ثلاثة آلاف مقالة ممتعة، كان قلما حرا يدافع عن الحق ويثري ثقافة القارئ بالمعلومات المفيدة ودافع عن الكويت فترة الغزو العراقي الغاشم بمقالاته وهو على فراش المرض في جريدة «صوت الكويت» كانت تصدر في لندن.
 كانت كتب المؤرخ حمد السعيدان مرجعا لمناهج وزارة التربية والتعليم «تاريخ_وطنية_الاجتماعيات» بمراحلها المختلفة وكذلك مرجعا للكثير من الكتاب والباحثين والمؤرخين ومرجع لبلدية الكويت.
 شارك المؤرخ حمد السعيدان بحلقات تلفزيونية في شهر رمضان 1990بعنوان«سوالف من الماضي» ثلاثون حلقة على تلفزيون دولة الكويت وشارك في الكثير من المقابلات التلفزيونية وكان صاحب مواهب متعددة منها:
 هواية جمع الطوابع والعملات الكويتية النادرة، لديه جميع الطوابع الكويتية منذ أن كانت الطوابع الهندية هي الوحيدة المتداولة في الكويت وتحمل في أعلاها اسم الكويت وكان يحتفظ بالعديد من مجموعات الطوابع الكويتية النادرة التي صدرت عام 1923 ثم المراحل والسنوات والإصدارات التي تلت ذلك وتخصص بجمع العملات التي تم تداولها مثل الريال النمساوي والقران الفارسي والعملة العثمانية والروبية الهندية ولقد تلقى كتاب شكر من مدير إدارة الآثار والمتاحف السيد إبراهيم البغلي على تبرع وإهدائه عملات نادرة لمتحف الكويت الوطني قبل الغزو العراقي.
 موهبة الخط واستثمر هذه الموهبة في مؤلفاته.
 موهبة الرسم، في عام 1962 صدرت مجلة صوت الخليج وكانت تحمل رسومات حمد السعيدان لمدة زادت على السنتين واستفاد من هذه الموهبة في مؤلفاته ونشر الرسومات الكاريكاتيرية في جريدة السياسة الكويتية والشرق الأوسط اللندنية.
 يمتلك المؤرخ حمد السعيدان أرشيف ضخم عبارة عن ملفات لكل شيء عن الكويت قديما أوحديثا يجد الباحث في هذه الملفات المبوبة والمفهرسة ضالته في أي معلومة في التاريخ والأدب والتراث والشخصيات والقوانين التي صدرت والمراسيم منذ تأسيس دولة الكويت.
 شارك في إعداد وكتابة أكثر من ثمانين حلقة إذاعية مدتها 15دقيقة بعنوان «الموسوعة الخليجية» إخراج حامد حنفي وتقديم حمد المؤمن وسعاد عبد الله، تطل على التراث الخليجي في إطار ثقافي علمي مستمد من عيون المصادر والمراجع.
 مكتبة المؤرخ حمد السعيدان الخاصة بدأ في جمع الكتب منذ مطلع الخمسينات وافتتح مكتبة مع صديقه جواد النجار في دكان والده محمد السعيدان في سوق الزل وسماها مكتبة«النجاح» في عام 1961 كانا يبيعان الجرائد اليومية والكتب والقصص والروايات العالمية المترجمة ولم تستمر طويلا وتقاسما الكتب ولكنه استمر في جمع الكتب والمخطوطات والوثائق النادرة التي سرقت واتلفت معظمها أثناء الغزو العراقي الغاشم، تم إهداء مكتبة حمد السعيدان الضخمة الي جهات عديدة مثل المكتبة الوطنية ومركز الأبحاث والدراسات الكويتية والأمانة العامة للأوقاف مكتبة علوم الوقف ومكتبة ماما أنيسة للطفل في الامانة العامة ومتحف د.صالح العجيري قسم الفلك بالنادي العلمي ودعم نادي الثقافي الإبداعي التابع لهيئة الشباب والرياضة بمجموعة كتب قيمة وقفية مكتبة مكونة من أكثر 700 كتاب وكتيب وموسوعة للجامعة الإسلامية بكينيا بالتعاون مع الأمانة العامة للأوقاف، واهداء مجموعة من الكتب الخاصة بالطوابع والعملات لدعم مكتبة الجمعية الكويتية لهواة الطوابع والعملات لتكون مرجعا للباحثين والمهتمين.

المصادر

 جريدة القبس الكويتية. الجمعة 25 أغسطس 2006 ,30 رجب 1427، العدد 11936
 أسرة المؤرخ حمد السعيدان
 كتاب «شخصيات كويتية» د.عادل العبد المغني
 المؤرخ فرحان عبد الله الفرحان حلقات تلفزيونية عن سيرة حمد السعيدان
 مقالة بقلم الأديب عبد الله خلف
 مقالة بقلم د.عادل العبد المغني في جريدة صوت الكويت
 مقالة بقلم المؤرخ فرحان عبد الله الفرحان في جريدة القبس

مواليد 1939
مؤرخون كويتيون
وفيات 1991

حمد محمد السعيدان


Der Bauxitbergbau in Australien wird durch die großen Lagerstätten begünstigt, dies machte 2010 u. a. Australien zum größten Produzenten von Bauxit mit 71,5 Millionen Tonnen und 2009 war dieses Land der fünftgrößte Hersteller von Aluminium. Aus Bauxit wird Aluminium hergestellt. In Australien gibt es fünf große Bergwerke, in denen Bauxit abgebaut, sieben Aluminiumoxid-Raffinerien, die das Bauxit mittels des Bayer-Verfahrens zu Aluminiumoxid verarbeiten und sechs Aluminiumhütten, die mit großindustriellen Anlagen der Schmelzelektrolyse Aluminium mit hohem Energieaufwand herstellen.

Die Bauxitvorkommen, die abgebaut werden, befinden sich in Western Australia, Queensland und im Northern Territory; nicht erschlossene Vorkommen in den Gebieten des Mitchell Plateaus und Cape Bougainville in Western Australia, Cape York Peninsula in Queensland und im zentralen New South Wales.

2008 wurden 80 Prozent des in Australien produzierten Aluminiums exportiert und die wirtschaftlich verwertbaren Ressourcen werden auf 6,2 Gigatonnen geschätzt.

Der Absatz von Aluminium gilt als ein Konjunkturindikator der Weltwirtschaft, beispielsweise sank die weltweite Aluminiumproduktion infolge der Finanzkrise 2008 im Folgejahr um mehr als 10 Prozent. Aluminium wird vor allem im Flugzeug-, Motoren- und Leichtbau verwendet.

Geschichte

Die Aluminiumverarbeitung in Australien begann 1914 mit Druckguss aus importiertem Aluminium. Aluminiumleitungen für elektrische Anwendungen wurden hier ab 1922 hergestellt.

Erst in den 1930er Jahren weitete sich die industrielle Produktion aus. 1936 wurde die Australian Aluminium Company bei Grainville bei Sydney gegründet, die sich auf die Herstellung militärischer Ausrüstung beschränkte. Im April 1941 beschloss die australische Regierung, die Unabhängigkeit von ausländischen Aluminiumlieferungen zu erreichen und erteilte eine Lizenz zum Bau einer Aluminiumhütte. Die erste Aluminiumhütte war die Bell-Bay-Aluminiumhütte in Tasmanien, deren Bau 1948 begann und die im September 1955 die erste Aluminiumbarren produzierte. Im ersten Produktionsjahr wurden insgesamt 9.000 Tonnen Aluminium hergestellt, das hierfür erforderliche Bauxit hierfür kam allerdings noch aus Malaysia und Indonesien.

Bauxit wurde in der Darling Range in Western Australia bereits in den frühen 1940er Jahren entdeckt. In den 1950er Jahren wurden weitere große Bauxitvorkommen entdeckt, die weltweites Interesse hervorriefen. Das Unternehmen Western Australia Mining erkundete eine dieser großen Bauxit-Lagerstätten und die Jarrahdahle-Bauxitmine wurde 1963 von Alcoa World Alumina and Chemicals (AWAC) als der erste großindustrielle Bauxit-Bergbau in Australien eröffnet.

Die Bell-Bay-Aluminiumhütte auf Tasmanien war überhaupt die erste industrielle Aluminiumhütte, die in der südlichen Hemisphäre entstand, als sie 1955 als Gemeinschaftsunternehmen der australischen und tasmanischen Regierung gegründet wurde. Im ersten Jahre der Produktion entstanden 1.200 Tonnen Aluminium. 1960 übernahm Comalco Industries Pty Limited diese Aluminiumhütte, ein Unternehmen, das in der späteren Rio Tinto Alcan aufging.

1955 entdeckten Geologen das große Bauxitvorkommen auf der Gove-Halbinsel im Reservat der Aborigines der Yolngu bei Weipa in Queensland. Durch den Comalco Act of 1957 wurde der Status des Reservats aufgehoben und die Jarrahdahle-Bauxitmine erhielt eine Bergbaulizenz auf 5.760 km² des Aborigines-Reservats an der Westküste der Cape York Peninsula. Der Bauxitabbau begann im Jahr 1960. Die Yolngu waren mit diesem Gesetz und dem Abbau in ihrem Gebiet nicht einverstanden. Später stellte sich heraus, dass die Aborigines nicht am Gesetzesvorhaben beteiligt waren, sondern dass die Regierung lediglich mit Vertretern der dortigen Aborigines-Missionsstation in Yirrkala verhandelt hatte. 1963 entschied die liberalkonservative Regierung von Robert Menzies, dass der Bergbau genehmigt wird. Daraufhin wandten sich die Yolngu mit der Yolngu Bark Petition, die sie 1963 auf eine Baumrinde schrieben, gegen die Errichtung einer Bauxit-Mine auf ihrem traditionellen Land. Später gab es weitere vertragliche Regelungen, die den weiteren Bauxitabbau ermöglichten und die Interessen der Aborigines am Abbau berücksichtigen und sie beteiligen.

Das Interesse an den australischen Bauxitvorkommen stieg in den 1970er Jahren an, weil sich Öl stark verteuerte und dieses vor allem zur Erzeugung elektrischer Energie für die Aluminiumherstellung verwendet wurde. Auf der Suche nach preisgünstigeren Alternativen bot sich Australiens Energieerzeugungs-System mit den Kohlekraftwerken an.

2010 stellte AWAC zwischen 10 und 11 Prozent der Aluminiumoxid-Weltproduktion her.

Lagerstätten

Das Volumen der australischen Bauxitproduktion lag im Jahr 2010 bei 71,5 Millionen Tonnen.

Die fünf großen Bauxit-Bergwerke mit dem größten Abbauvolumen im Jahr 2010 waren die Boddington- (BHP Billiton), Wollowdale- und Huntly- (beide Alcoa World Alumina and Chemicals) in Western Australia, Gove- im Northern Territory und Weipa-Bauxitmine (beide Rio Tinto Alcan) in Queensland. Die Bergwerke werden von international agierenden Bergwerkskonzernen betrieben.

Gegen die Errichtung der Bauxitbergwerke in der Darling Range in Western Australia gab es langanhaltende Proteste und in der zweiten Hälfte 1979 energischen Widerstand von Natur- und Umweltschützern.

Die Bauxit-Lagerstätten auf der Gove-Halbinsel und bei Weipa in Queensland haben einen Aluminiummineral-Anteil von nahezu 50 Prozent und gehören damit zu den Lagerstätten mit dem höchsten Gehalt. In den Lagerstätten Western Australias, die in der Darling Range und auf dem für den Bergbau noch nicht erschlossenen Mitchell Plateau liegen, ist der Gehalt mit etwa 30 Prozent relativ niedrig.

Die meisten australischen Lagerstätten führen einen hohen Gehalt an Kieselsäure, der einen höheren Anteil von Natriumhydroxid bei der Herstellung erfordert, was die Herstellkosten erhöht und die Entsorgungsproblematik verschärft. Dem steht gegenüber, dass diese Lagerstätten oberflächennah liegen, bergbaulich relativ einfach zu erschließen und kostengünstig zu betreiben sind.

Die sechs australischen Aluminiumhütten produzierten 2010 1,94 Millionen Tonnen Aluminium, davon wurden 1,69 Millionen Tonnen exportiert.

Entstehung

Bauxit ist das am häufigsten vorkommende Erz in der Erdkruste und die Mineralform von Aluminium. Um aus Bauxit Aluminium herzustellen, muss das in Mineralform vorliegende Bauxit zu Aluminiumhydroxid durch Aufschließen in Natronlauge im Bayer-Verfahren gewonnen werden. Anschließend wird durch Entziehen des Wassers durch Brennen, Sintern oder Kalzinieren Aluminiumoxid hergestellt, das in Aluminiumhütten zu Aluminium unter hohem Energieaufwand im Hall-Héroult-Prozess verarbeitet wird.

Die in Australien vorkommenden Bauxite werden in der Geologie als Lateritbauxite beschrieben, die durch lateritische Verwitterung unterschiedlicher silikatischer Gesteine wie Granit, Gneis, Syenit, Ton und Tonschiefer entstanden. In diesem mineralogisch-chemischen Prozess werden Gesteine an der Erdoberfläche unter dem Einfluss hoher Temperaturen und durch Niederschläge tiefgründig zersetzt, wobei die in den Ausgangsgesteinen befindlichen Minerale weitestgehend gelöst werden. In der Verwitterungsphase werden die leicht löslichen Elemente Natrium, Kalium, Calcium, Silicium (Kieselsäure) usw. durch das einsickernden Niederschlagswasser ausgespült und es kommt zu einer Anreicherung der schwer löslichen Elemente Eisen und Aluminium.

In Australien ist Bauxit in verwitterten Gesteinen als Pisoid in einer durchschnittlichen Größe von etwa 5 Millimetern gebildet worden. Die Bauxitschichten, die normalerweise in Australien eine Mächtigkeit von 3 bis 5 Metern erreichen, liegen etwa einen halben Meter unterhalb des Mutterbodens.

Umwelt

Die Bauxitvorkommen Australiens, die abgebaut werden, liegen in geringer Entfernung zu Australiens Küsten. Die Aluminiumhütten liegen unmittelbar an der Küste, wo auch Energie in ausreichender Menge zur Verfügung steht, die zur Herstellung von Aluminium in großem Umfang erforderlich ist. Beispielsweise betreibt Alcoa of Australia drei Raffinerien in der Nähe bewohnter Gebiete. Es ist die Pinjarra-, Kwinana- und Wagerup-Aluminiumoxidraffinerie, die Aluminiumoxid herstellen. In diesen Anlagen wird fein gemahlener Bauxit mit konzentrierter Natronlauge im Bayer-Verfahren bei ca. 7 bar und etwa 180 °C versetzt, was neben hohem Energieverbrauch auch zu Umweltbelastungen führen kann.

Da in Australien elektrische Energie vor allem durch Kohlekraftwerke erzeugt wird, kommt es zu weiteren Umweltbelastungen. Beispielsweise verbrauchen die beiden Schmelzelektrolyse-Anlagen von Alcoa in der Portland-Aluminiumhütte im Westen von Victoria und Point-Henry-Aluminiumhütte in Geelong 18 bis 25 Prozent der Elektroenergie des gesamten Bundesstaates Victoria. In diesen Anlagen wird Aluminiumoxid unter Zusatz von Kryolith als Schmelzmittel bei etwa 1000 °C geschmolzen und in Elektrolyse-Zellen bei hohem Energieeinsatz zu Aluminium im Hall-Héroult-Prozess, einer Schmelzflusselektrolyse hergestellt.

Sofern auf dem Bergwerksgelände keine Verarbeitungsanlagen des Erzes vorhanden sind, erfolgt ein Transport des Erzes auf Eisenbahnen, LKWs oder mit Förderbändern. Dies geschieht beispielsweise in Western Australia mit einem 51 Kilometer langen Förderband von der Boddington-Bauxitmine zur Worsley-Aluminiumoxidraffinerie.

Neben dem Energieaufwand und der entweichenden Wärme bei der Bauxitaufbereitung zur Aluminium-Herstellung werden beim Abbau von Bauxit große Landschaftsflächen verbraucht, die rekultiviert werden müssen. Dies kann dadurch bewerkstelligt werden, dass der ursprüngliche Mutterboden deponiert und anschließend zur Rekultivierung wieder verwendet wird. Bei der Lösung des abgebauten Bauxits entsteht basischer Rotschlamm, der deponiert und sicher gelagert werden muss. Rotschlamm enthält ätzende Natronlauge, giftige Schwermetalloxide und etwa ein Prozent Schwermetallhydroxide. Die giftigen Komponenten wie Fluoride, Arsenate, Chromate und Vanadate können aus dem Schlamm ausgewaschen werden. Die Aluminium-Ionen sind für Mikroorganismen schädlich und toxisch für Tiere und Pflanzen. Rotschlammdeponien sollten deshalb an ihrer Oberfläche abgedeckt sein und keinen Kontakt mit Grundwasser haben. Bei der Herstellung von Aluminium entweicht Fluor und Fluorwasserstoff, was in Gänze nicht zu vermeiden ist und Kohlenmonoxid (CO) und Kohlendioxid (CO2) werden freigesetzt.

Bewohner im Gebiet der Wangerup-Raffinerie, insbesondere die von Yarloop, beschweren sich seit langem über gesundheitliche Beeinträchtigung und Erkrankungen, deren Ursache ihrer Meinung in der Luftverschmutzung liegt.

Übersicht

Bauxitminen
Die fünf Bauxitminen in Australien, sortiert nach Bundesstaat, sind (Stand 2010):
 Boddington-Bauxitmine in Western Australia (BHP Billiton und Worsley Alumina)
 Huntly-Bauxitmine in Western Australia (Alcoa of Australia)
 Willowdale-Bauxitmine in Western Australia (Alcoa of Australia)
 Gove-Bauxitmine im Northern Territory (Rio Tinto Alcan)
 Weipa-Bauxitmine in Queensland (Rio Tinto Alcan)

Aluminiumoxid-Raffinerien
Die sieben Aluminiumoxid-Raffinerien, sortiert nach Bundesstaat, sind (Stand 2010):
 Gove-Aluminiumoxidraffinerie im Northern Territory (Rio Tinto Alcan)
 Yarwun-Aluminiumoxidraffinerie in Queensland (Rio Tinto Alcan)
 Queensland Alumina Limited (QAL) in Queensland (Rio Tinto Alcan und RUSAL)
 Kwinana-Aluminiumoxidraffinerie in Western Australia (Alcoa of Australia)
 Pinjarra-Aluminiumoxidraffinerie in Western Australia (Alcoa of Australia)
 Wagerup-Aluminiumoxidraffinerie in Western Australia (Alcoa of Australia)
 Worsley-Aluminiumoxidraffinerie in Western Australia (BHP Billiton und Worsley Alumina)

Aluminiumhütten
Die sechs Aluminiumhütten, sortiert nach Bundesstaat, sind (Stand 2010):
 Bell-Bay-Aluminiumhütte in Tasmanien (Rio Tinto Alcan)
 Boyne-Island-Aluminiumhütte in Queensland (Rio Tinto Alcan)
 Kurri-Kurri-Aluminiumhütte in New South Wales (Hydro Aluminium)
 Tomago-Aluminiumhütte in New South Wales (Rio Tinto Alcan, CSR, Hydro Aluminium)
 Point-Henry-Aluminiumhütte in Victoria (Alcoa of Australia)
 Portland-Aluminiumhütte in Victoria (Alcoa of Australia)

Sonstiges
Des Weiteren gibt es in Australien zwölf Extrusionsmühlen zur Erzverarbeitung und zwei Aluminium-Walzwerke.

In Australien bildet das Aluminium Council die Spitzenorganisation der Aluminiumproduzenten, die ihre Interessen wahrnimmt. Nach Angaben dieses Interessenverbandes waren 2010 in der Aluminiumproduktion 16.700 Personen (2009: 13.000) und 2.900 Vertragsarbeiter (2009: 4.400) beschäftigt.

Einzelnachweise

Aluminiumerzeugung

Geologie Australiens

Bauxitbergbau in Australien


Time Is Up ist das zweite Studioalbum der US-amerikanischen Thrash-Metal-Band Havok. Es erschien am 22. April 2011 bei Candlelight Records.

Entstehung
Das Album wurde vom Sänger und Gitarristen David Sanchez aufgenommen und produziert. Der Aufnahmeprozess fand in Sanchez' Haus statt, in dem er sich ein kleines Tonstudio eingerichtet hat. Für das Lied "The Cleric" benutzen die Musiker eine Waschmaschine und einen Wäschetrockner als Perkussionsinstrumente. Gemischt wurde Time Is Up von Peter Rutcho, während James Murphy das Mastering übernahm.

Sanchez erklärte in einem Interview, dass der Albumtitel zu den textlichen Inhalt jedes Liedes passen würde. Allerdings würde jedes Lied auch für sich allein stehen, so dass Time Is Up kein Konzeptalbum ist. Das Lied "Scumbag in Disguise" bezieht sich auf Menschen, die im Internet schlecht über einen reden, aber bei einer persönlichen Begegnung plötzlich sehr freundlich zu dieser Person sind. In Prepare for Attack geht es um eine hypothetische Situation, in der ein Diktator die Weltherrschaft übernimmt und die Menschen sich gegen ihn auflehnen müssen.

Titelliste

 Prepare for Attack – 3:56
 Fatal Intervention – 4:27
 No Amnesty – 3:29
 D.O.A. –  3:43
 Covering Fire – 4:15
 Killing Tendencies – 5:23
 Scumbag in Disguise – 4:33
 The Cleric – 4:45
 Out of My Way – 3:20
 Time Is Up – 3:59

Rezeption
Patrick Schmidt vom deutschen Magazin Rock Hard bezeichnete Time Is Up als das "Thrash-Album des Jahres" und stellte fest, dass sich "namhafte Konkurrenz aus der Bay Arena warm anziehen müsse". Schmidt vergab neun von zehn Punkten. Tobias Meyns vom Onlinemagazin Metalnews bezeichnete die technischen Fähigkeiten der Band als "atemberaubend" und schrieb, dass sich Havok "zu einer ernstzunehmenden Genregröße entwickelt haben" und vergab sechs von sieben Punkten. Hingegen bemängelte Chris P. vom Onlinemagazin Musikreviews, dass Time Is Up ein "gesichtsloses Album" wäre und bat die Band "um mehr Mut zur Individualität". Er gab dem Album acht von 15 Punkten.

Einzelnachweise

Album 2011
Album (Thrash Metal)

Time Is Up


Sangju (en coreano: 상주시; Romanización revisada: sangjusi, léase "Sángchu") es una ciudad en la provincia de Gyeongsang del Norte, al suroeste de la república de Corea del Sur. Está ubicada al sur de Seúl, a unos 166 km, y a 73 km al noroeste del corazón de Daegu. Su área es de 1.254,82 km², midiendo 49 km de norte a sur y 43 km de oeste a este. Su población total en 2008 era de 106.000 habitantes.

Por la ciudad pasa la línea Gyeongbu (경부선) que conecta a Seúl con Busan.

Administración
La ciudad de Sangju se divide en 1 eup, 17 myeon y 6 dong.

Clima
La temperatura media de la ciudad es entre 12C y 13C, siendo enero el más frío con -5 °C y agosto el más caliente con 26C. La precipitación media anual es de 1050 mm.

Geografía
El terreno es montañoso, siendo la parte más alta el monte Songni (속리산), de 1.058 m, y el monte Nam (남산), de 810 metros sobre el nivel del mar. Por esta razón el 67% del área es virgen, ya que no es utilizada para la agricultura u otros prepósitos. Además el Río Nakdong fluye por la zona, nutriendo la economía y el transporte.

Economía
La principal fuente de ingresos de la ciudad es la agricultura, en especial la venta de uvas, peras y el pepino. La ciudad es apodada "Los tres blancos" debido a sus productos destacados, como el arroz, los capullos de la mariposa de la seda y los caquis secos.

Ciudades hermanas
  Yichun, Jiangxi
  Davis, California

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial de la ciudad de Sangju

Localidades de Gyeongsang del Norte

Sangju


Max og Antonette er et kassettebånd fra 1988, og blev senere genudgivet som CD i 1999. Den blev lavet i samarbejde med Rådet for større færdselssikkerhed, og blev udgivet for Børnenes Trafikklub for at lære børn at færdes sikkert i trafikken. Historien handler om byrotten Antonette, der hjælper pindsvinet Max med at finde tilbage til sine forældre ude på landet.

Max og Antonette, er indtalt af Anne Marie Helger og Jørn Faurschou, og historien samt musikken er skrevet af Jan Irhøj og Thorstein Thomsen. Siden udgivelsen er det blevet udgivet i over 400.000 eksemplarer.

Handling
Max er blevet væk fra sine forældre inde i byen, og kan ikke finde hjem. Senere nede i kloakken, møder han Antonette, som lover ham at hjælpe ham sikkert hjem igen.

Undervejs kommer de to venner ud for lidt af hvert, hvor de færdes igennem byens trafikerede gader. Her møder de bl.a. en allike, som lærer dem om at færdes i trafikken.

Senere drømmer Max, at han møder et gurpeldyr, et fantasifoster som også lærer ham om trafikken. Efter Max er vågnet fortsætter de to venner. De ender til sidst ude på landet, hvor der ikke er så meget trafik. Her lærer Max Antonette, hvordan man begår sig i trafikken, når der ikke er fortov. Til sidst finder de Max' forældre i udkanten af skoven.

Sange
 "Byens lyde"
 "Her er et fortov"
 "Derfor skal I se jer for"
 "Rød mand, grøn mand"
 "Gurpeldyret"
 "Langt ind til siden"
 "Farvelsang"

Se også
 Badmads - Udgivet af Børnenes Trafikklub i 1989

Referencer

Musik i 1988
Album fra Danmark

Max og Antonette


132524 APL, asteroid
Applied Physics Laboratory
IATA-in kod za zračnu luku Nampulu
kratica za časopis Applied Physics Letters, također se rabi kratica Appl. Phys. Lett.
 .apl, datotečna ekstenzija za Monkey's Audio-ov metapodatkovnu datoteku
APL (programski jezik)

APL


Moolman ist der Familienname folgender Personen:

 Ashleigh Moolman (* 1985), südafrikanische Radrennfahrerin
 Bradley Moolman (* 1991), südafrikanischer Rugby-Union-Spieler
 Kobus Moolman (* 1964), südafrikanischer Dichter
 Louis Moolman (1951–2006), südafrikanischer Rugby-Union-Spieler

Moolman


Notes et références

 OpenStreetMap, permettant de consulter des cartes détaillées de la ligne et de son environnement.
 Google Maps, permettant de consulter les images satellitaires de la ligne et de son environnement.
 Raccordement :
 Postes de redressement :

Métro Rennes B

Schéma de la ligne B du métro de Rennes


ඉතිහාසය

පිළියන්දල මධ්‍ය මහා විදුහල ඇති වුයේ පුජ්‍ය මාම්පේ සරණපාල හිමියන් විසිනි. ක්‍රිස්තියානි අධ්‍යාපන ක්‍රමයට බෞද්ධ ළමුන් ඇතුලත් කර ගැනීමේදී ඔවුන් රහසේ බෞතීස්ම කරවා ක්‍රිස්තියානි ආගමට හරවා ගැනීමට මාම්පේ ක්‍රිස්තියානි පාසැල ගෙනගිය වැඩසටහනට විරුද්ධව උන් වහන්සේ විසින් පිහිටවන ලද බෞද්ධ පාසලක් ලෙස මෙම පාසැල අරබිනි.

1887 වසරේ මාම්පේ සරණපාල හිමියන් විසින් උන්වහන්සේ වැඩසිටි මාම්පේ පන්සලේ පොල් අතු සෙවිලි කර ධර්ම ශාලාවේ ළමුන්ට ඉගැන්වීම ආරම්භ කරන ලදී. ඉන් නොනැවතුණු උන් වහන්සේ ප්‍රදේශයේ බෞද්ධ පාසල් අරබන ලෙස උපාසක උපාසිකාවන් ගෙන් කරන ලද ඉල්ලීමේ ප්‍රතිපලයක් ලෙස ප්‍රදේශයේ පාසල් රැසක් බිහි විය. මත්තේගොඩ පාසැල , වෙනිවැල්කොල පාසැල , කැස්බෑව බාලිකා විදුහල මෙම පාසල් වන අතර , මෙම පාසල් උන්වහන්සේ විසින් කළමනාකරණය කරන ලදී.

විදුහල්පති නාමාවලිය

ක්‍රීඩා

 මලල ක්‍රීඩා
 බැඩ්මින්ටන්
 පැසි පන්දු
 ක්‍රිකට්
 රගර්

 චෙස්
 ජිම්නාස්ටික්
 අත්පන්දු
සටන් කළාව -  වූෂූ

 පාපන්දු
 පිහිනුම්

නිවාස
විජය
පරාක්‍රම
තිස්ස
ගැමුණු

මුලාශ්‍ර

පිළියන්දල මධ්‍ය මහා විදුහල


"Nightswimming" er en sang af det alternative rockband R.E.M. Den blev udgivet i 1993 som den femte single fra gruppens ottende studiealbum Automatic for the People (1992). "Nightswimming" er en ballede med sangeren Michael Stipe akkompagneret af bassisten Mike Mills på klaver (tekst og musik er skrevet af hver af dem, men er krediteret som hele gruppen som sædvanlig), et strengearrangement af den tidligere bassist i Led Zeppelin John Paul Jones, og en prominent obo af Deborah Workman i den sidst den af sangen. Stipe synger om en gruppe venner der nøgenbader om natten, og trækker på en lignende oplevelse fra bandets tidlige dage.

Spor
Alle sange er skrevet af Bill Berry, Peter Buck, Mike Mills og Michael Stipe.

7" Single
 "Nightswimming" – 4:16
 "Losing My Religion" (akustisk liveversion) – 4:55

12" og CD Maxi-Single
 "Nightswimming" – 4:16
 "World Leader Pretend" (akustisk liveversion) – 5:16
 "Belong" (akustisk liveversion) – 4:40
 "Low" (akustisk liveversion) – 4:59

(Alle fire akustiske liveversion B-sider er indspillet i Charleston den 28. april 1991 til radioprogram,et Mountain Stage. "Belong" og "Low" er begge taget fra albummet Out of Time)

Hitlister

Referencer

R.E.M. sange
Sange fra 1993

Nightswimming


Nefertitina bista je oslikana i fino izrađena portretna bista koje se smatra za remekdjelo staroegipatske umjetnosti, ne samo iz vremena Amarne iz kojega potječe, već svih egipatskih epoha zbog skladnih načela simetrije i proporcija zbog kojih deluje vrlo upečatljivo, prefinjeno i meko. Bista predstavlja kraljicu Nefertiti, suprugu faraona Eknatona koji je uveo monoteizam (proglasivši boga Atona za jedinog boga) i vladao 17 godina iz nove prijestolnice u Amarni (1352. – 1336. pr. Kr.). Vjeruje se kako je bistu izradio kipar Tutmozis, jer je pronađena u njegovoj radionici u Amarni.

Povijest

Nefertitinu bistu pronašao je Ludwig Borchardt, vođa iskapanja njemačkog istočnjačkog društva (DOG), 6. prosinca 1912. godine u kući P47,2, u tada tek otkrivenom studiju egipatskog glavnog kipara, Tutmozisa. Zajedno s drugim iskopanim objektima iz Amarne u siječnju 1920. godine je donesena u Njemačku i danas se nalazi u Novom muzeju u Berlinu pod inventarnim brojem Nr.213000 kao glavna atrakcija muzejske zbirke staroegipatske umjetnosti.

Egipatske vlasti, koje su u nekoliko navrata zahtijevale povratak umjetnine u Egipat, tvrde kako su tadašnje pruske vlasti do nje došle na ilegalan način, odnosno švercom. God. 2009. njemačke vlasti su ponovno odbile zahtjev Egipta i zabranile povratak ovog vrijednog umjetničkog djela u Kairo, uz konstataciju da je djelo iznimno vrijedno i vrlo osjetljivo, te da bi ga transport mogao oštetiti. Nadalje, oni tvrde da je tadašnja Pruska do umjetnine stare više od 3.300 godina došla legalno. S tim se stavom slaže i direktorica muzejske kolekcije berlinskog muzeja Friederike Seyfried, koja tvrdi da je "pozicija njemačke strane jasna i nedvosmislena", te da je Pruska država umjetninu nabavila na posve legalan način.

Ona je jedna od najviše kopiranih djela Starog Egipta, zahvaljujući kojoj je Neferititi postala jednom od najpoznatijih žena starog vijeka i ikonom ženske ljepote.

Odlike

U vrijeme otkrića iz bilježaka Ludwiga Borchardta saznajemo da visina biste iznosi 47 cm, teži 20 kg i sastoji se od jednog komada vapnenca. U desnom oku se nalazi oko od kvarca u kojemu je fino urezena šarenica i pričvršćeno voskom, dok lijevo oko nedostaje i nema nikakvih tragova da je ono bilo izrađeno. Nafertiti na glavi nosi karakterističnu plavu krunu sa zlatnom dijademom uvezanom u petlju oko vodoravnih vrpci koje se povezuju straga, te s uzdignutom kobrom na čelu, koja je sada odlomljena. Također, oko vrata nosi široku ogrlicu s cvjetnim uzorkom.

Oslikavanje biste je uslijedilo tek poslije završetka modeliranja spoljnih površina biste slojem gipsa i na osnovu mikroskopskih ispitivanja Ludwiga Borchardta utvrđeno je kako je korišteno šest različitih boja: plava od bojenog stakla, bijela od vapna, zelena od stakla i bakra, žuta od arsenovog sulfida, crna od uglja i voska i na kraju crvena od vapna sa željeznim oksidom.

Neki vjeruju kako ova bista kraljice nije bila predviđena da bude izložena, nego je služila samo kao uzor prema kojemu su se trebale izrađivati identične biste kraljice.

U poređenju s drugim plastikama kraljice, ovaj rad je jedinstven. Dorothea Arnold razlikuje pet tipova predstavljanja portreta kraljice Neferiti: "Idealiziran prikaz" (Berlin br. 21300. i 21352.), "Vladarica" (Egipatski muzej Kairo, JE 45547), "Ljepotica" (Berlin, br. 21220.), "Poodmaklo doba" (Berlin, br. 21263.), "Spomenik" (Berlin, br. 21358.).

Iako je Nefertiti vrlo često portretirana i u drugim umjetničkim formama poput reljefa, njezin stvarni izgled i osobnost ostali su nam tajanstveni i nepoznati.

Izvori

 Nicholas Reeves, Faszination Ägypten. Die großen archäologischen Entdeckungen von den Anfängen bis heute, Frederking & Thaler, München 2001., str. 134. – 136.,
 Oliver Simons, Der Raub der Nofretete, iz Ulrich van der Heyden, Joachim Zeller (Hrsg.): "... Macht und Anteil an der Weltherrschaft." Berlin und der deutsche Kolonialismus, Unrast-Verlag, Münster 2005., str. 191. – 196.,

Vanjske poveznice

 Ägyptisches Museum Berlin: Why is Nefertiti so famous?/Who actually was Nefertiti?
 Kraljica Nefertiti nije bila prirodna ljepotica, tportal.hr, 31. ožujka 2009.

Staroegipatske skulpture

Nefertitina bista


Akbaba, iri ve leş yiyen bir kuştur. Şu anlamlara da gelebilir:

 Akbaba (dergi), haftalık siyasi mizah dergisi
 Akbaba (grup), hard rock ve rock 'n' roll müzik grubu
 Akbaba (soyadı), Türkçe soyadı
 Akbaba, Bartın
 Akbaba, Beykoz
 Akbaba, Çaybaşı
 Akbaba, Divriği
 Akbaba, Kars
 Akbaba, Köse
 Akbaba, Sultandağı
 Akbaba, Tortum

Akbaba (anlam ayrımı)


كاذب كاذب أو لاير لاير  فيلم كوميدي أمريكي بطولة جيم كيري وهو يحكي قصة محامي كثير الكذب منشغل عن ابنه كثيرا، وفي يوم عيد ميلاد ابنه وعد الأب ابنه بان يأتي للحفلة لكنه لم يفعل فتمنى الابن أمنية بان أبوه لا يكذب لمدة يوم كامل وتحققت هذه الأمنية.ويواجه الاب مشاكل كثيرة بسبب عدم مقدرة على الكذب.

شباك التذاكر
كان أداء الفيلم جيدا في شباك التذاكر : كانت أرباحه في عطلة نهاية الأسبوع الافتتاحي 31423025 $ في 2845 دار سينما. في أمريكا الشمالية، ربح الفيلم 181410615 $ .

وصلات خارجية

أفلام أمريكية في عقد 1990
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 1997
أفلام إنتاج كولومبيا بيكتشرز
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1990
أفلام تقع أحداثها في لوس أنجلوس
أفلام فانتازيا كوميدية أمريكية
أفلام سجلها جون ديبني
أفلام عن الأسر المفككة
أفلام عن تحقيق الرغبات
أفلام عن محامين
أفلام فانتازيا كوميدية في عقد 1990
أفلام قانونية أمريكية
أفلام قانونية عقد 1990
أفلام قانونية كوميدية
أفلام كوميديا
أفلام كوميدية 1997
أفلام مصورة في كاليفورنيا
أفلام مصورة في لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أفلام من إنتاج براين جرازير
أفلام واقعية سحرية
أفلام يونيفرسال بيكتشرز

كاذب كاذب


ආෂිල් ගෝර්කි (උපත් නාමය - වොස්ටැනික් මැනුජ් ඇඩොයාන්), (1904 අප්‍රේල් 15 – 1948  ජුලි 21) ආමේනියාවේ උපත ලද ඇමරිකානු චිත්‍ර ශිල්පියෙකුවන අතර අමූර්ත ප්‍රතාශනවාදය කෙරහි විශාල බලපෑමක් ඇතිකළ අයෙකි .

1904 උපත්
1948 මරණ

ආෂිල් ගෝර්කි


Toru Irie (født 8. juli 1977) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol, Vissel Kobe og Gamba Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Toru Irie


Venusvagn eða Bláhjálmur (fræðiheiti: Aconitum napellus) er fjölært blóm af sóleyjaætt sem er upprunnið frá vestur og mið-Evrópu.

Á Íslandi finnst hann sem slæðingur í yfirgefnum görðum eða þar sem garðaúrgangi hefur verið hent. Hann er ein af elstu garðplöntum landsins.

Venusvagn er mjög eitraður og skal gæta varúðar við meðhöndlun hans, sérstaklega rætur og stöngla.

Tilvísanir

Eiturplöntur
Sóleyjaætt
Plöntur á Íslandi

Venusvagn


Pixeline Skolehjælp: Engelsk 2 – Pixeline goes to London er det syvende spil i Pixeline Skolehjælp serien. Spillet er fra 2006 og er udgivet af Krea Media.
Spillet starter med at Pixeline tager til London. Her skal hun hjælpe inspektør Scotty og Betjent Bobby med at fange mestertyvene Mr Blue Potato, Mr Red Potato og Mr Yellow Potato.

På Scotland Yard hovedkvateret er der et kort der viser de fem gerningssteder som det er gået ud over.

Undervejs i spillet skal man hjælpe en raven der har set Mr Potato stjæle viserne på det berømte ur Big Ben. Herefter skal man så indstille viserne på forskelige klokkeslæt , som raven angiver. Derefter skal man så klister nogle navneskilte tilbage på nogle af disse ting der står på museet. Den ting der så er tilbage er så den stjålet ting. Derudover skal man hjælpe med at sætte Tower Bridge sammen igen. Dette gøres ved at sætte de rette bro elementer tilbage igen, ved at danne en korrekt sætning som f.eks "Today it is Saturday".

Senere i Tower of London skal man ud og finde kronjuvelerne ned i slottes kælder. Her bliver man anvist af Bobby om man skal gå til højre eller venstre. Derefter skal man opklare hvor Lord Nelsons statue er. Tre duer hjælp er med til at opklare hvad der er sket. Duerne har vært et ord, som skal placeres i en sætning i den rigtige sammenhæng.

Til sidste skal man finde ud af hvor Mr Potato er og fange ham, og få ham hjem til Scotland Yard. Gør man ikke det mister man et spor, og må klare sporet igen.

Referencer

Engelsk 2 - Pixeline goes to London
Computerspil fra 2006


Jarkko Laine ist der Name folgender Personen:

* Jarkko Laine (Schriftsteller) (1947–2006), finnischer Schriftsteller, Dichter und Übersetzer
 Jarkko T. Laine (* 1969), finnischer Kameramann

Jarkko Laine


Borthwickia, monotipski biljni rod iz porodice Resedaceae (katančevke). Jedina vrsta je B. trifoliata, zimzeleni grm ili manje stablo iz južne Kine (Yunnan), Vijetnama, Mjanmara i Laosa.

Naraste do 6 metara visine.

Izvori

Katančevke
Flora Yunnana
Flora Vijetnama
Flora Laosa
Flora Mjanmara

Borthwickia


Çimen üzerinde otların büyüdüğü ve ziraat amaçlı kullanılmayan bir alan. Çoğunlukla bahçelerde ve parklarda hoş görünüşünden dolayı ya da üzerinde spor yapma amaçı ile stadyumlarda ve golf alanlarında yapılır.

Çimenin en önemli özelliği kısa kesilmiş olmasıdır. Genelde 5–10 cm uzunluğunda bırakılır (Golf kortlarında 4-5 milimetre). 10 cm'den daha uzun otları olan alanlara kır denir.

Avrupa'da tüketicilere belli bir kalite standardı garanti edebilmek için çimen için kullanılacak ot-tohumları karışımi Devlet kuruluşları tarafından kategorize edilip belirlenirler.

Çimen için kullanıma en uygun olan -soğuk iklime sahip olan yerler için- çim türleri Lolium, Poa, Festuca, Agrostis çimidir.

Çimen


L'Hameçon méridional (Watsonalla uncinula) est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Drepanidae, de la sous-famille des Drepaninae. L'espèce a été décrite par le naturaliste allemand Moritz Balthasar Borkhausen en 1790.

Distribution
Espèce à répartition méditerranéenne, on la retrouve au Portugal, en Espagne, en Italie, en Grèce et en France où elle est aussi présente sur la façade atlantique. Elle a aussi été observée à la frontière entre l'Italie et la Suisse.

Description
L'Hameçon méridional est très similaire à l'Hameçon avec qui il peut co-habiter. Cependant, la différence majeure entre ces espèces est la zone sombre se trouvant à l'apex des ailes antérieures, celle-ci est nettement plus délimitée et parfois surmontée d'une tache claire chez l'Hameçon méridional. De plus, les mâles arborent, sur les ailes antérieures, une teinte violacée qui n'est pas présente chez l'Hameçon.

Biologie
Espèce univoltine dont la période de vol s'étend de mars à octobre l'Hameçon méridional affectionne les garrigues et les chênaies. Bien que le chêne vert (Quercus ilex) soit la principale plante nourricière de cette espèce, il semblerait que la chenille puisse se nourrir des feuilles de plusieurs autres espèces de chêne tel que le chêne pédonculé (Quercus robur) et le chêne rouvre (Quercus petrea).

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Watsonalla uncinula (Borkhausen, 1790).

L'espèce a été initialement classée dans le genre Phalaena sous le protonyme Phalaena uncinula Borkhausen, 1790.

Watsonalla uncinula a pour synonymes :
 Drepana binaria subsp. uncinula (Borkhausen, 1790)
 Drepana uncinula Borkhausen, 1790
 Drepana uncula Hübner, 1800
 Phalaena uncinula Borkhausen, 1790

Liens externes

Notes et références

Drepanidae

Hameçon méridional


RST.b ist ein Computervirus für Linux. Die Angaben über die Entdeckung schwanken zwischen Ende 2001 und Anfang 2002.

Funktion

Infektionsroutine
RST.b ist ein sogenannter direct-action Infector und versucht bei Ausführung, alle Dateien im Verzeichnis /bin- und dem aktuellen Verzeichnis zu infizieren. Die Datumsinformationen der Dateien ändert das Virus auf das Datum der Infizierung, die Dateigröße nimmt um 4096 Bytes zu.

Erkennen kann man eine Infektion an den Dateiveränderungen. Der Hersteller Sophos bietet ein Tool zur Erkennung.

Payload
Wird das Virus mit Rootrechten ausgeführt, richtet er eine Hintertür ein.

Situation im Jahr 2003
Verbreitung fand das Virus auch, indem es mit infizierter Original-Software auf die Computer gelangte. Ein koreanischer Mozilla Downloadmirror bot eine infizierte Firefox-Version zum Download an, ein Diagnoseprogramm des BIOS- und Motherboard-Herstellers American Megatrends wurde auf der Herstellerseite ebenfalls infiziert zum Download bereitgestellt. Mindestens eine Version des Wurms Lupper war standardmäßig mit RST.b infiziert.

Einzelnachweise

Linux-Malware
Dateivirus

RST.b