Kallymenicola, rod crvenih algi iz porodice Meiodiscaceae, dio reda Palmariales. Porstoje tri priznate vrste, sve su morske

Rod je opisan 2017; tipična vrsta je K. superficialis

Vrste
 Kallymenicola invisibilis J.R.Evans & G.W.Saunders
 Kallymenicola penetrans J.R.Evans & G.W.Saunders
 Kallymenicola superficialis J.R.Evans & G.W.Saunders - tip

Izvori

Meiodiscaceae

Kallymenicola


USS Stickell (DD-888) was a  of the United States Navy in service from 1945 to 1972. She was renamed HS Kanaris (D212) (Greek: Φ/Γ Κανάρης) in 1972 on transfer to the Hellenic Navy.

Service history

1945–1950
Stickell (DD-888) was named for Lieutenant John H. Stickell USNR (1914–1943), who was killed in action at Jaluit Atoll in the Marshall Islands on 13 December 1943 and posthumously awarded the Navy Cross. She was laid down on 5 January 1945 at Orange, Texas, by the Consolidated Steel Corporation; launched on 16 June 1945; sponsored by Miss Sue Stickell; and commissioned on 31 October 1945.

Assigned to the Atlantic Fleet, Stickell operated under Commander, Amphibious Training, Galveston, Texas, for a month, 10 December 1945 to 11 January 1946. She then conducted shakedown training out of Guantánamo Bay, Cuba, before arriving in Charleston, South Carolina, on 11 March for post-shakedown availability. She shifted to Norfolk, Virginia, on 21 April and, until 6 May, supported carrier qualifications from that port with . She then screened Kearsarge to Guantanamo Bay and, from there, to the Panama Canal. She returned to Norfolk on 13 June. Two days later, she got underway for the west coast. Heading via the Panama Canal, she reached San Diego, California, on 29 June and joined Destroyer Division (DesDiv) 11. Over the next four and one-half years, Stickell made three cruises to the Far East to serve with the 7th Fleet. During these deployments, she visited the Philippines, the Marianas, Japan, North and South Korea, China, and Okinawa. After each tour of duty in the western Pacific, she returned to duty along the west coast and in Hawaiian waters. Drills and exercises occupied the bulk of her time during the postwar period.

Korea, 1950–1952
On 6 November 1950, Stickell completed overhaul at Mare Island Naval Shipyard and sailed for the Korean War Zone with DesDiv 52. She made Sasebo, Japan, on 27 November and, three days later, joined the screen of Task Force (TF) 77. The destroyer's first Korean War tour lasted until 20 July 1951. During that deployment, she operated with the fast carriers off the southern and eastern coasts of Korea, participated in anti-submarine warfare exercises off Yokosuka, Japan, conducted shore bombardments of the Songjin-Wonsan area and patrolled the waters off Shingjin, Yong-do, and Chongjin for enemy small craft. In addition, she landed Republic of Korea intelligence teams on hostile shores: and she rescued three air crewmen while on lifeguard duty for the carriers. On 20 July 1951, she headed east toward the United States and arrived in San Diego, California, on 4 August.

For almost seven months, Stickell remained on the west coast, conducting training operations out of San Diego. On 26 January 1952, she put to sea for the Far East once again. After stopping at Yokosuka from 19 to 23 February, she began her second combat tour in Korean waters. Between 23 February and 19 March, she operated with TF 77 off the coast of Korea and made three shore bombardments; one off Yong-do on 28 February with heavy cruiser ; one at the bombline on 5 March; and one off Singchong-Ni on 11 March with the cruiser . On 19 March, Stickell and the rest of DesDiv 52 joined the United Nations blockading and escort force, Task Group (TG) 95.2. As the bombardment and patrol element, Stickell not only blockaded Hŭngnam, but also delivered interdiction and shore bombardment fire.

After bombarding Wonsan Harbor on 31 March, she rejoined TF 77 on 1 April and retired with that force to Yokosuka. She remained at Yokosuka during the first two weeks in April; then resumed support for TF 77 air strikes and intermittent shore bombardments. She was in Yokosuka from 29 May to 18 June for dry-docking and repairs before conducting a brief operation along Korea's east coast, including a night landing in the vicinity of Pohang Dong. Stickell cleared the area on 23 June with DesDiv 52 for exercises out of Buckner Bay, Okinawa. The division returned to Yokosuka on 5 July and, the next day, was underway again to visit Hong Kong and to patrol the Taiwan Strait. She rendezvoused with Carrier Division 3 on 14 July and, with TG 50.3, conducted operations in the Philippines and in the South China Sea, before returning to the Taiwan area to rejoin TF 77 on 27 July. After further operations off the eastern coast of Korea, she entered Yokosuka on 6 August and, four days later, sailed for return to the United States.

1953–1962
Stickell arrived in San Diego on 26 August and remained there until 13 December, when she was decommissioned at Long Beach to begin conversion to a radar picket destroyer (DDR). On 2 September 1953, Stickell (DDR-888) was recommissioned at Long Beach. Following training out of Long Beach, she joined DesDiv 21 at San Diego on 18 January 1954. Two days later, she and her division headed for the western Pacific. This deployment consisted primarily of hunter-killer training and Taiwan Strait patrol. On 1 June, she departed Sasebo on a voyage to complete a circumnavigation of the globe. Along the way, she visited Hong Kong, Singapore, Ceylon, Kenya, South Africa, Brazil, and Trinidad, She reached Norfolk, Virginia, on 10 August 1954 and joined DesDiv 262 of the Atlantic Fleet.

For the next nine years, Stickell served the Atlantic Fleet as a radar destroyer. Between 1954 and 1958, she went through two complete training cycles, including yard overhauls, Mediterranean deployments, refresher training, and NATO and Atlantic Fleet exercises. She received the latest in electronic equipment during her 1958 overhaul; and, soon thereafter, she was outfitted with an experimental data processing and weapons analysis system. In 1961, she earned the Atlantic Fleet Destroyer force Antiair Warfare Trophy. Her seven-month Mediterranean cruise in 1962 was highlighted by an excursion into the Black Sea. In the fall of 1962, Stickell participated in the Cuban Quarantine and showed great efficiency by departing Norfolk on very short notice to assume her station.

1963–1965
In May 1963, she entered the Philadelphia Naval Shipyard for a Fleet Rehabilitation and Modernization (FRAM) overhaul. Stickell surrendered her anti-aircraft warfare electronics equipment in return for the latest in ASW gear, including ASROC missiles and DASH drone helicopters. Early in 1964, she rejoined the Atlantic Fleet in Destroyer Squadron (DesRon) 12 as a straight DD. Home ported at Newport, Rhode Island, she became the flagship of DesDiv 122. Following refresher training in April, she became a unit of the midshipman training squadron and made a cruise to northern European ports in June and July. From August to November, she served with the Atlantic Anti-submarine Warfare Forces; then she deployed to the Mediterranean until March 1965.

She returned to Newport and, in April, shifted to Norfolk to complete her DASH outfitting. In June, Stickell joined TF 124, in supporting United States and other OAS forces operating in the Dominican Republic during the 1965 upheavals in that country. After five weeks of patrolling, she entered the Bethlehem Shipbuilding Corporation shipyard at Boston, Massachusetts, for a six-week overhaul. In October, she took station off the west coast of Africa to participate in the recovery of Gemini 6. However, the mission was scrubbed, and Stickell returned, via Martinique, to Newport. In November and early December, she participated in amphibious exercises at Vieques Island, near Puerto Rico; then returned to Newport.

Vietnam, 1966
On 19 January 1966, Stickell, along with the other units of Destroyer Squadron 12, departed Newport for duty with the 7th Fleet in the Far East. After transiting the Panama Canal and brief stops at San Diego and Pearl Harbor, the ship commenced wartime operations in the South China Sea in support of the Republic of Vietnam. While attached to the 7th Fleet, Stickell was assigned to Search and Rescue (SAR) and helicopter inflight refueling duties in the Gulf of Tonkin; plane guarding for various attack carriers, especially ; and gunfire support duties. During the deployment, the ship visited the following Far East ports: Kaohsiung, Formosa; Yokosuka, Japan; Subic Bay, Philippines; Hong Kong; route back to Newport — completely circumnavigating the world — crossing the equator near Indonesia. After the Stickell visited Port Dickson, Malaysia; Cochin, India; and Aden. She transited the Suez Canal and touched at Athens, Greece; Palma, Mallorca; and Gibraltar. ship returned to Newport on 17 August 1966.

1966–1968
In October 1966, Stickell entered the Boston Naval Shipyard for overhaul. She emerged in February 1967 and headed toward Guantánamo Bay for refresher training. Stickell then headed for Culebra Island where she qualified as a naval gunfire support ship. After a short inport period, Stickell deployed on a four-month ASW cruise. During the northern European segment of the cruise, Stickell visited Bergen, Norway; Aarhus, Denmark; Sundsvall, Sweden; and Thurso, Scotland. She operated with ships and aircraft from the navies of Norway, Denmark, West Germany, Great Britain, and France. Stickell then entered the Mediterranean Sea and joined the 6th Fleet. She operated with the aircraft carrier  and several other destroyers as a "pouncer" ASW Task Force. While in the Mediterranean, Stickell visited Naples, Italy; Valletta, Malta; and Palermo, Sicily. On 19 September 1967, she steamed past Brenton Reef Light and was home again.

Before the end of the year, Stickell participated in two ASW exercises. The first, "Canus Silex," a combined Canadian-United States ASW exercise and the second, "Fixwex India." By February 1968, Stickell was preparing for a visit to the Caribbean and her part in "Springboard 68." After leaving frozen Newport behind, Stickell participated in a variety of training operations designed to sharpen her crew's already finely honed efficiency. Following "Springboard", she acted as sonar training ship at the Fleet Antisubmarine Warfare School at Key West, Florida.

The next several months were spent preparing for Stickells next deployment. On 2 July 1968, Stickell left Newport for a six-month, 13-nation cruise of the Indian Ocean as part of the Navy's Middle East Force. She visited San Juan, Puerto Rico; Recife, Brazil; Luanda, Angola; Lourenço Marques, Mozambique; Port Louis, Mauritius; Cochin, India; Karachi, Pakistan; Bahrain; Massawa, Ethiopia; Mombasa, Kenya; Assab, Ethiopia; Bandar Abbas, Iran; Bushehr, Iran; Kuwait; and Dakar, Senegal — touching some ports more than once. While in the Persian Gulf area, Stickell participated in the international naval exercise "Middlinx XL". Together with units of the United States, British, and Iranian navies, Stickell once again demonstrated her readiness in the fields of anti-submarine and anti-aircraft warfare. Stickell returned home on 10 January 1969.

1969–1972
Over the next three years, Stickell alternated deployments with operations off the east coast of the United States and in the Caribbean Sea. She was deployed to the Mediterranean again from September 1969 until late March 1970, when she returned to Norfolk, After post-deployment leave and upkeep, she headed to Davisville, Rhode Island, on 18 May for a month of hull repairs. Back in Norfolk again on 20 June, she remained there, except for two brief operations with the aircraft carrier  in July, until 9 November when she got underway to off-load ammunition at Yorktown, in preparation for drydocking at Newport News, Virginia, from 13 November until 7 December. For the remainder of the year, she prepared for deployment to the Indian Ocean. Her second deployment with the Middle Eastern Force began on 7 January 1971, when she put to sea from Norfolk and ended on 29 June, upon her return to Norfolk. In the meantime, she visited ports in Brazil, Angola, Mozambique, Madagascar, Mauritius, Bahrein, Saudi Arabia, Ethiopia, Iran, India, Pakistan, Kenya, and Senegal.

At the end of this, her last, deployment, Stickell remained in the Virginia Capes area - for the most part at anchor or in port. She spent most of the remainder of 1971 and the first half of 1972 preparing for decommissioning and transfers to the government of Greece. On 1 July 1972, Stickell was decommissioned and struck from the Navy list. Immediately thereafter, the Greek Navy took possession of her and recommissioned her as Kanaris.

Greek service

HS Kanaris (D212) (Greek: Φ/Γ Κανάρης) was named after Admiral Konstantinos Kanaris (1793–1877), a hero of the Greek War of Independence and later Prime Minister of Greece.

She was commissioned into the Hellenic Navy on 1 July 1972 at Norfolk, Virginia, by Cdr. K. Zografos HN. After sea trials and training she sailed to Greece where she arrived on 29 March 1973. She served in the Hellenic Navy for 20 years as part of the Destroyers Command Force. She performed many patrols in the Aegean Sea participated in Greek and NATO exercises and had active participation in the conflicts with Turkey in 1974 and 1987.

The ship's badge depicts the hand of a fire ship captain holding the torch used to set on fire the fire ship, while the fireship sails toward an Ottoman flagship during Greek War of Independence, the same badge used for the later frigate bearing the same name.

She was decommissioned on 15 September 1993, and sold for scrap in 2002.

Awards
Stickell (DD-888) earned six battle stars for Korean War service and one for service in the Vietnam War.

See also
 Gearing-class destroyer
 Konstantinos Kanaris
 United States Navy
 Hellenic Navy

References

External links

 Hellenicnavy.gr: Kanaris
 USS Stickell veterans site

Gearing-class destroyers of the United States Navy
Ships built in Orange, Texas
1945 ships
Cold War destroyers of the United States
Korean War destroyers of the United States
Vietnam War destroyers of the United States
Gearing-class destroyers of the Hellenic Navy

USS Stickell


Januar

 1. januar – Hans Rasmussen, dansk forbundsformand (født 1902).
 3. januar – Bernhard Baunsgaard, dansk politiker (født 1918).
 6. januar - Duane Hanson, amerikansk socialkritisk kunstner (født 1925).
 8. januar – François Mitterrand, tidligere fransk præsident (født 1916).
 20. januar – Thorvald Hagedorn-Olsen, dansk maler (født 1902).
 21. januar – Kaj Birksted, dansk flyverofficer og oberstløjtnant (født 1915).
 28. januar – Joseph Brodsky, russisk-amerikansk digter og nobelprismodtager (født 1940).
 31. januar – Claus Deleuran, dansk tegneserieskaber (født 1946).

Februar

 2. februar – Gene Kelly, amerikansk danser og skuespiller (født 1912).
 3. februar – Sven Peter Sabroe, dansk journalist og humorist (født 1906).
 3. februar – Knud Thomsen, dansk politiker og minister (født 1908).
 13. februar – Martin Balsam, amerikansk skuespiller (født 1919).
 14. februar – Helge Halkjær, dansk OL-roer (født 1916).
 18. februar – Kamma Laurents, dansk børnebogsforfatter (født 1903).
 19. februar – Georg S. Geil, dansk biskop (født 1930).
 21. februar – Herman Stilling, dansk maler, grafiker og forfatter (født 1925).
 21. februar – Lili Lani, dansk skuespiller (født 1905).
 23. februar – Birgit Brüel, dansk sanger og skuespiller (født 1927).

Marts

 3. marts – Marguerite Duras, fransk forfatter (født 1914).
 4. marts – Paul Gadegaard, dansk maler og billedhugger (født 1920).
 5. marts – William Fridericia, dansk maler og billedhugger (født 1909).
 9. marts – George Burns, amerikansk skuespiller og sanger (født 1896).
 11. marts – Knud Hansen, dansk teolog og højskoleforstander (født 1898).
 12. marts – Otto Møller Jensen, dansk skuespiller (født 1940).
 12. marts – Eigil Knuth, dansk greve, billedhugger, forfatter og polarforsker (født 1903).
 13. marts – Peer Guldbrandsen, dansk filminstruktør (født 1912).
 13. marts – Krzysztof Kieślowski, polsk filminstruktør (født 1941).
 17. marts – Edith Olsen, dansk forbundsformand (født 1901).
 17. marts – René Clément, fransk filminstruktør (født 1913).
 19. marts – Lise Østergaard, dansk politiker (født 1924).
 22. marts – Poul Gernes, dansk maler, grafiker og billedhugger (født 1925).
 26. marts – Lauge Dahlgaard, dansk politiker (født 1919).
 26. marts – Edmund Muskie, amerikansk politiker (født 1914).

April

 5. april – Bjørn Ploug, dansk skuespiller (født 1912).
 12. april – Grete Povlsen, dansk forfatter (født 1915).
 17. april – Piet Hein, dansk digter, arkitekt m.m. (født 1905).
 25. april – Saul Bass, amerikansk grafisk designer (født 1920).

Maj

 10. maj – Poul Borum, dansk forfatter (født 1934).
 26. maj – Ole Berntsen, dansk sejlsportsmand (født 1915).
 31. maj – Timothy Leary, amerikansk psykolog og aktivist (født 1920).

Juni

 15. juni – Ella Fitzgerald, amerikansk jazz sangerinde (født 1917).
 19. juni - Jef Blume, dansk lærer (født 1912).
 23. juni – Andreas Papandreou, græsk premierminister (født 1919).
 26. juni – Veronica Guerin, irsk journalist (født 1958).
 27. juni – Albert R. Broccoli, amerikansk filmproducer (født 1909).

Juli

 4. juli – Tage Hind, dansk forfatter (født 1916).
 18. juli – John Frandsen, dansk organist og dirigent (født 1918).
 29. juli – Erna Hamilton, dansk grevinde, æresminister og legatstifter (født 1900).
 30. juli – Claudette Colbert, amerikansk skuespillerinde (født 1903).
 30. juli – Magda Schneider, tysk skuespillerindeinde (født 1909).

August

 3. august – Hans Jørgen Garde, dansk admiral og forsvarschef (født 1939). – flyulykke
 8. august – Nevill Francis Mott, engelsk fysiker og nobelprismodtager (født 1905).
 11. august – Rafael Kubelík, tjekkisk komponist og dirigent (født 1914).
 13. august – David Tudor, amerikansk elektroakustisk komponist (født 1926).
 15. august – Sergiu Celebidache, rumænsk dirigent (født 1912).

September

 1. september – Vagn Holmboe, dansk komponist (født 1909).
 13. september – Tupac Amaru Shakur, amerikansk rapper (født 1971). – myrdet
 17. september – Spiro Agnew, amerikansk politiker og vicepræsident (født 1918).
 20. september – Paul Erdős, ungarsk matematiker (født 1913).
 29. september – Alfred Christensen, dansk musikhandler og olympisk kajakroer (født 1914).

Oktober

 3. oktober – Palle Lauring, dansk forfatter (født 1909).
 12. oktober – René Lacoste, fransk tennisspiller og grundlægger (født 1904).
 12. oktober – Roger Lapébie, fransk cykelrytter (født 1911).
 14. oktober – Hermod Lannung, dansk jurist og politiker (født 1895).
 27. oktober – Preben Knuth, dansk maler (født 1906).
 29. oktober – Jean Voigt, dansk scenograf, multikunstner og modeskaber (født 1940).

November

 2. november – Holger Friis Johansen, dansk klassisk filolog (født 1927).
 2. november – Eva Cassidy, amerikansk sangerinde (født 1963).
 3. november – Jean-Bedel Bokassa i Centralafrikanske Republik (født 1921).
 24. november – Racheed Lawal, dansk bokser (født 1965).

December

 4. december – Albert Winsemius, hollandsk økonom (født 1910).
 6. december – Kurt Westi, dansk operasanger (født 1939).
 7. december – Ryszard Szymczak, polsk fodboldspiller (født 1944).
 7. december – Phillip Reed, amerikansk skuespiller (født 1908).
 9. december – Mary Leakey, britisk arkæolog og antropolog (født 1913).
 9. december – Alain Poher, fransk politiker (født 1909).
 10. december – John Price, dansk skuespiller og instruktør (født 1913).
 12. december – Olle Tandberg, svensk sværvægtsbokser (født 1918).
 17. december – Li Han-hsiang, kinesisk filminstruktør (født 1926).
 18. december – Irving Caesar, amerikansk sangskriver (født 1895).
 18. december – Yulii Borisovich Khariton, russisk fysiker (født 1904).
 19. december – Marcello Mastroianni, italiensk skuespiller (født 1924).
 19. december – Lasse Holmqvist, svensk journalist, forfatter, tv-reporter og -vært (født 1930).
 20. december – Carl Sagan, amerikansk astronom og astrobiolog (født 1934).
 21. december – Margaret Rey, tysk børnebogsforfatter og illustrator (født 1906).
 23. december – Ronnie Scott, engelsk jazz tenor saxofonist (født 1927).
 26. december – Ingolf David, dansk skuespiller (født 1926).

Referencer

Døde i 1996


Aleksije II. Trapezuntski
 Aleksije II. Komnen
 Aleksije II. (patrijarh moskovski)

Aleksije II.


An Halophila japonica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M.Uchimura ngan E.J.Faye. An Halophila japonica in nahilalakip ha genus nga Halophila, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Halophila (Hydrocharitaceae)

Halophila japonica


Valencia Club de Fútbol, oftast kallað Valencia CF eða Valencia, er spænskt knattspyrnufélag frá València og spilar í La Liga. Það var stofnað árið 1919. Valencia hefur unnið alls sex La Liga deildartitla , átta sinnum konungsbikarinn Copa del Rey. Það hefur tvisvar sinnum unnið Borgakeppni Evrópu og einu sinni Evrópukeppni félagsliða og einu sinni Evrópukeppni bikarhafa. Einnig hefur liðið komist tvisvar í úrslit Meistaradeildar Evrópu. Árið 2000, þegar það tapaði gegn erkifjendunum í Real Madrid og ári síðar þegar þeir töpuðu í vítspyrnukeppni gegn Bayern München.

Heimavöllurinn Mestalla tekur 48.600 áhorfendur í sæti. Valencia er fjórða mest studda félag Spánar á eftir Real Madrid, Barcelona og Atletico Madrid.

Titlar
 La Liga
 Sigrar (6): 1941-42, 1943-44, 1946-47, 1970-71, 2001-02, 2003-04
 Copa del Rey
 Sigrar (9): 1940-41, 1948-49, 1953-54, 1966-67, 1978-79, 1998-99, 2007-08, 2018-19, 2021-22
 Borgakeppni Evrópu
 Sigrar (2): 1961-62, 1962-63
 Evrópukeppni félagsliða
 Sigrar (1): 2003-04
 Evrópukeppni bikarhafa
 Sigrar (1): 1979-80
 Evrópski ofurbikarinn
 Sigrar (2): 1980, 2004
 Valencia hefur tvisvar sinnum tapað í úrslitum Meistaradeildar Evrópu, árið 2000 og 2001 gegn Real Madrid (3-0) og á móti Bayern München (1-1 eftir venjulegan leiktíma., 5-4  í vítaspyrnukeppni).

Þekktir leikmenn
 Romário
 David Villa
 Santiago Cañizares
 Roberto Ayala
 Fernando Morientes
 Gaizka Mendieta
 David Silva
 Rubén Baraja
 Pablo Aimar
 Mario Kempes
 Kily González
 Vicente Rodríguez
 Juan Mata
 Roberto Soldado
 Pablo Hernandez
 Jordi Alba
 Raul Albiol
 David Albelda
 Joaquin Sanchez
 Mista
 Patrick Kluivert
 Éver Banega
 Claudio López
 Sergio Canales
 Shkodran Mustafi
 Diego Alves
 Simone Zaza

Þekktir þjálfarar
Alfredo Di Stéfano
Alejandro Scopelli
Claudio Ranieri
Rafael Benítez
Ronald Koeman

Spænsk knattspyrnufélög
stofnað 1919

Valencia CF


الأشقر انظر أدناه ، هو لون من ألوان الشعر يتميز بمستويات منخفضة من أصباغ " dark pigment eumelanin". واللون النهائي للشعر يعتمد على عدة عوامل، ولكن له دائما درجة من درجات اللون الأصفر. ويتدرج اللون الأشقر من الأشقر الشاحب (سببه ندرة توزيع الاصباغ) إلى الشاحب الأحمر «لون الفراولة» أو البني والذهبي الأشقر (وهذا الأخير هو أكثر في مادة يوميلانين).

نظرًا لأن لون الشعر يميل إلى التعتيم مع التقدم في العمر، فإن الشعر الأشقر الطبيعي أقل شيوعًا في مرحلة البلوغ. تم العثور على الشعر الأشقر الذي يحدث بشكل طبيعي في المقام الأول في السكان المنحدرين من أصل أوروبي شمالي وربما تطوروا لتمكين توليف أكثر فعالية من فيتامين د، بسبب انخفاض مستويات أشعة الشمس في شمال أوروبا. تطور الشعر الأشقر أيضًا في مجموعات سكانية أخرى، على الرغم من أنه ليس شائعًا في العادة، ويمكن العثور عليه بين السكان الأصليين لجزر سليمان وفانواتو وفيجي، وبين البربر في شمال إفريقيا، وبين بعض الآسيويين.

في الثقافة الغربية، ارتبط الشعر الأشقر بجمال الأنثى منذ فترة طويلة. تم وصف أفروديت، إلهة الحب والجمال اليونانية، بأنها ذات شعر أشقر. في اليونان القديمة وروما، كان الشعر الأشقر مرتبطًا في كثير من الأحيان بالبغايا، اللاتي يصبغن شعرهن باستخدام أصباغ الزعفران من أجل جذب العملاء.

في أوروبا الغربية خلال العصور الوسطى، كان الشعر الأشقر الطويل مثاليًا كمثال لجمال الأنثى. تم تصوير الإلهة الإسكندنافية وبطلة العصور الوسطى إيزولت أنها شقراء، وفي الأعمال الفنية في العصور الوسطى، غالبًا ما تظهر حواء وماري ومريم العذراء بشعر أشقر. في الثقافة الغربية المعاصرة، غالبًا ما تكون المرأة الشقراء مقولبة بشكل سلبي على انها جذابة جنسيًا، ولكنها غير ذكية.

في أواخر القرن التاسع عشر وأوائل القرن العشرين، صنف العنصريون العلميون الشعر الأشقر والعيون الزرقاء كخصائص للعرق الشمالي الأعلى (المثالي).

تطور الشعر الأشقر
يرتبط التفسير النموذجي الموجود في الأدبيات العلمية لتطور الشعر الفاتح أو الاصفر بتطور الجلد الفاتح (الابيض)، وبالتالي الحاجة إلى تخليق فيتامين د بسبب انخفاض اشعة الشمس في شمال أوروبا.

سبب نشوء الجلد الفاتح أو الابيض هو التركيز المنخفض في التصبغ، مما يسمح لمزيد من أشعة الشمس بتحفيز إنتاج فيتامين د. وبهذه الطريقة، فإن الترددات العالية للشعر الخفيف في خطوط العرض الشمالية هي نتيجة لتكيف الجلد الخفيف مع المستويات المنخفضة من اشعة الشمس، مما يقلل من انتشار الكساح بسبب نقص فيتامين دي.

التصبغ الداكن في خطوط العرض الأعلى في بعض المجموعات العرقية مثل الإنويت يفسر على انه بسبب المأكولات البحرية في نظامهم الغذائي والمناخ الذي يعيشون فيه، لأنه في المناخ القطبي هناك الكثير من الجليد أو الثلج على الأرض وهو يعكس الإشعاع الشمسي على الجلد، مما يجعل هذه البيئة تفتقر إلى الظروف التي يتمتع بها الشخص بالشعر الأشقر أو البني أو الأحمر، والجلد الفاتح والعيون الزرقاء أو الرمادية أو الخضراء.

تم تقديم فرضية بديلة من قبل عالم الأنثروبولوجيا الكندي بيتر فروست، الذي يدعي أن الشعر الأشقر تطور بسرعة كبيرة في منطقة معينة في نهاية العصر الجليدي الأخير عن طريق الانتقاء الجنسي. وفقًا لفروست، فإن ظهور الشعر الأشقر والعيون الزرقاء في بعض النساء في شمال أوروبا جعلهن أكثر جاذبية للرجال جنسيا، في وقت كان فيه التنافس على الرجال شرسا لندرتهم في ذلك الوقت، ويعزو ندرتهم لاسباب مجهولة لم تكتشف بعد.

الأليل المرتبط بالشعر الأشقر في الأوروبيين الحديثين موجود في العديد من الأفراد من سلالة سكان شمال أوراسيا القديمة، ولوحظ في أوروبا الشرقية من العصر الحجري الوسيط كما هو مرتبط بسلالة صيادي أوروبا الشرقية. أقرب فرد معروف بالأليل هو افرونتوفا غورا، وهو شخص يرجع تاريخه إلى 14,700 عامًا. تم العثور على الحمض النووي القديم لأصله في شمال أوروبا.

من الممكن أن يكون الشعر الأشقر قد تطور أكثر من مرة. نشرت دراسة عام 2012 في Sciencereport ان أصلًا وراثيًا مميزًا للشعر الأشقر لدى الأشخاص من جزر سليمان في ميلانيزيا، مرتبط بتغيير الحمض الأميني "TYRP1" الذي ينتج شعرًا أشقرًا لمن يملكه.

الانتشار

الشعر الأشقر يكون أكثر شيوعًا عند الرضع والأطفال ذوي البشرة الفاتحة، لدرجة أن مصطلح «أشقر» غالبًا ما يرتبط بالبيض. ولكن قد يولد الأطفال بشعر أشقر حتى بين المجموعات السمراء (البشرة السمراء).

نادرًا ما يكون لدى البالغين شعر أشقر، على الرغم من أن هذا الشعر الطبيعي عادة ما يتساقط بسرعة. يميل الشعر الأشقر إلى أن يصبح أغمق مع التقدم في العمر، ويتحول العديد من الأطفال ذوي الشعر الأشقر إلى اللون الفاتح أو المتوسط أو البني الداكن أو الأسود قبل أو خلال سنوات البلوغ.

نظرًا لأن الشعر الأشقر يميل إلى التحول إلى اللون البني مع التقدم في العمر، فإن الشعر الأشقر الطبيعي أقل شيوعًا في مرحلة البلوغ؛ وفقًا لعالم الاجتماع كريستي ديفيز، فإن حوالي خمسة بالمائة فقط من البالغين في أوروبا وأمريكا الشمالية هم شقر بشكل طبيعي.

وخلصت دراسة أجريت عام 2003 إلى أن أربعة بالمائة فقط من البالغين الأمريكيين هم شقر طبيعيًا. والغالبية العظمى من النساء القوقازيات (ربما تصل إلى ثلاث من كل أربعة) شعرهن مصبوغ باللون الأشقر، وهي نسبة أعلى بكثير من أي لون شعر آخر.

أوروبا

الشعر الأشقر هو الأكثر شيوعًا في الدول الاسكندنافية وبحر البلطيق، حيث يعتقد أن أصل الأشقر الحقيقي قد نشأ هناك. تصبغ كل من الشعر والعينين أخف حول بحر البلطيق، ويزداد بانتظام وبتركيز شبه مكثف حول هذه المنطقة.

في فرنسا، وفقًا لمصدر نُشر عام 1939، فإن الشقر أكثر شيوعًا في نورماندي، وأقل شيوعًا في جبال البرانس وساحل البحر الأبيض المتوسط. في دراسة تقول ان 26٪ من الفرنسيين لديهم شعر أشقر أو بني فاتح. وأظهرت دراسة أجريت عام 2007 على الإناث الفرنسيات أن 20 ٪ تقريبًا من منهن شقر، على الرغم من أن نصف هذه الشقراوات قيل بأنهن مزيفات بالكامل.

في البرتغال، يُظهر المتوسط الوطني للسكان 11 ٪ من آثار متفاوتة من الشقر، ويبلغ ذروته عند 15 ٪ من الشقر في بوفوا دي فارزيم في شمال البرتغال.

في شمال إسبانيا (غاليسيا وأستورياس)، يظهر 17٪ من السكان لونا أشقر، لكن في جنوب إسبانيا فقط 2٪ من الناس شقر.

في إيطاليا، أظهرت دراسة أجريت على رجال إيطاليين أجراها ريدولفو ليفي بين 1859 و 1863 على سجلات خدمة التجنيد الوطنية أن 8.2 ٪ من الرجال الإيطاليين يمتلكون شعرًا أشقرًا.
هناك درجة واسعة من التباين الإقليمي، تتراوح من حوالي 12.6٪ في فينيتو إلى 1.7٪ في سردينيا.

في دراسة أكثر تفصيلاً من عالِم الوراثة في القرن العشرين ريناتو بياسوتي، تظهر التباينات الإقليمية لتكرار الشقر بشكل أفضل، مع انتشار أكبر في المناطق الشمالية حيث قد يكون الرقم أكثر من 20 ٪، ويكون أقل في سردينيا حيث كان التردد أقل من 2٪. باستثناء بينيفينتو والمنطقة المحيطة بها في كامبانيا، حيث كانت ظلال مختلفة من الشعر الأشقر موجودة في 10-15٪ من السكان، وكان المتوسط في جنوب إيطاليا ككل بين 2.5٪ و 7.4٪.

أفريقيا
الشقر شائع بين البربر أو الامازيغ في شمال أفريقيا، وخاصة في منطقة الريف والقبايل. يختلف تواتر الشقر بين البربر من 1٪ بين جربان البربر و 4٪ بين البربر المزابيين والشاويين البربر، إلى 11٪ بين البربر. في جنوب أفريقيا حيث يوجد عدد كبير من البيض، بشكل رئيسي من أصول هولندية وإنجليزية، قد يمثل الشقر 3-4 ٪ من سكان جنوب إفريقيا.

تم العثور على عدد من الأجسام المحنطة بشكل طبيعي لأشخاص عاديين (أي ليست مومياوات) تعود إلى العصر الروماني في مقبرة فاج الجاموس في مصر. «من أولئك الذين تم الحفاظ على شعرهم، 54٪ كانوا من الشقر أو الرؤوس الحمراء، وتصل النسبة إلى 87٪ عند إضافة لون الشعر البني الفاتح». ومازال اكتشاف الاحافير مستمرا منذ الثمانينيات.

أوقيانوسيا

تم العثور على الشعر الأشقر أيضًا في بعض أجزاء أخرى من جنوب المحيط الهادئ، مثل جزر سليمان، وفانواتو، وفيجي، مع ارتفاع حالات الانتشار عند الأطفال. يحدث الشعر الأشقر في الميلانيزيين بسبب تغير الأحماض الأمينية في الجين "TYRP1". تحدث هذه الطفرة بتردد 26٪ في جزر سليمان وتغيب خارج أوقيانوسيا.

آسيا

اليوم، ينتشر تواتر أعلى للشعر الخفيف في آسيا بين مجموعات الباميريين، الكلش، النورستاني والأويغور. يعتبر 75٪ من روسيا جغرافيا من شمال آسيا. ومع ذلك، فإن الجزء الآسيوي من روسيا يساهم فقط في تقدير 20 ٪ من إجمالي سكان روسيا.

الأمريكتين

العديد من الممثلين والممثلات في أمريكا اللاتينية والولايات المتحدة من أصل إسباني لديهم شعر أشقر وعيون زرقاء وبشرة شاحبة اما الامريكيين من اصل أوروبي فينتشر بينهم الشعر الأشقر بكثافة تصل 10% إلى 20% .

مراجع

درجات الأصفر
لون الشعر

شعر أشقر


Viktor Alexeïevitch Radous-Zenkovitch (en ), né le  à Arkhangelsk et mort le  à Moscou, est un bolchevik russe ayant notamment présidé les Conseils des commissaires du peuple de la République socialiste soviétique autonome kirghize et de l'Union soviétique.

En marge de ses études à l'université de Moscou, il rejoint le Parti ouvrier social-démocrate de Russie (POSDR) en 1898. Exilé dans l'oblast d'Irkoutsk en 1902, il parvient à fuir vers Genève, où il devient compositeur pour le journal révolutionnaire Iskra. Lorsque les mencheviks en prennent possession, il retourne en Russie, où il mène des actions militantes pour le POSDR à Nikolaïev, Bakou et Moscou tout en contribuant à son organisation militaire à Saint-Pétersbourg et Helsinki.

Il est le beau-frère de Victor Noguine, autre éminent bolchevik.

Références

Liens externes

Naissance en décembre 1877
Naissance à Arkhangelsk
Naissance dans le gouvernement d'Arkhangelsk
Décès en octobre 1967
Décès à Moscou
Décès en RSFS de Russie
Personnalité politique soviétique
Étudiant de l'université d'État de Moscou
Bolchevik
Décès à 89 ans

Viktor Radous-Zenkovitch


Ratko Perić (Tuk perto de Bjelovar, Iugoslávia, 2 de fevereiro de 1944) é um clérigo católico romano croata e bispo emérito de Mostar-Duvno e administrador apostólico da Diocese de Trebinje-Mrkan na Bósnia e Herzegovina.

Ratko Perić foi ordenado sacerdote em 29 de junho de 1969 em Prisoj. Perić recebeu seu doutorado em teologia em 1971 pela Pontifícia Universidade Urbaniana de Roma. Foi então, entre outras coisas, professor da Pontifícia Universidade Gregoriana

Em 29 de maio de 1992, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo Coadjutor de Mostar-Duvno. O arcebispo de Zagreb, Franjo Cardeal Kuharic, o consagrou bispo em 14 de setembro. Os co-consagradores foram o arcebispo da Cúria Josip Uhač e Pavao Žanić, bispo de Mostar-Duvno.

Com a renúncia relacionada à idade de Pavao Žanić em 23 de julho de 1993, ele o sucedeu como Bispo de Mostar-Duvno. Ao mesmo tempo, tornou-se Administrador Apostólico de Trebinje-Mrkan.

Como seu antecessor, ele é um crítico afiado das alegadas aparições marianas no local de peregrinação de Medjugorje e se recusou a reconhecê-lo como um santuário ou local de peregrinação.

Em 2 de abril de 1995, durante a Guerra da Bósnia, foi mantido refém em Mostar por dez horas até ser libertado pela intervenção do prefeito de Mostar e da Força de Proteção das Nações Unidas. Ele já havia sido vítima de um assalto em sua residência em Mostar no mês anterior.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria como Bispo de Mostar-Duvno e Administrador de Trebinje-Mrkan em 11 de julho de 2020.

Ver também

Bispos católicos da Bósnia e Herzegovina

Ratko Perić


Samúrskaya  es una stanitsa del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en las vertientes septentrionales del Cáucaso Occidental, en la orilla derecha del río Psheja, afluente del Bélaya, que lo es del Kubán, 21 km al sur de Apsheronsk y 107 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 323 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Novopoliánskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Самурская.
 en Panoramio.
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar

Samúrskaya


La ligne S8 est une des dix-huit lignes de train de banlieue de l'agglomération barcelonaise. Elle relie Barcelone à Martorell et dessert au total dix communes sur le tracé de la ligne Llobregat - Anoia.

Elle est exploitée par les Chemins de fer de la généralité de Catalogne (FGC).

Historique
La ligne entre Plaça d'Espanya et Martorell reçoit le code S8 en , à l'occasion de la fin de l'électrification du tronçon de Martorell à Igualada et du retrait du service des locomotives diesel. Elle puise ses origines dans la ligne du Nord-Ouest entre Barcelone et Martorell, ouverte en .

Caractéristiques

Ligne
La ligne parcourt les infrastructures de la ligne Llobregat - Anoia. Elle compte , dont onze souterraines, et parcourt . Les rails sont à écartement métrique et la voie est double sur l'intégralité du trajet.

À partir de Plaça d'Espanya, elle dessert dix communes : Barcelone, L'Hospitalet de Llobregat, Cornellà de Llobregat, Sant Boi de Llobregat, Santa Coloma de Cervelló Sant Vicenç dels Horts, Pallejà, Sant Andreu de la Barca, Castellbisbal et Martorell, et partage son tracé avec la ligne L8 jusqu'à Molí Nou | Ciutat Cooperativa, la ligne S3 jusqu'à Can Ros, la ligne S9 jusqu'à Quatre Camins, et les lignes R5/50 et R6/60 jusqu'à son terminus de Martorell Enllaç.

Stations et correspondances

Exploitation

Matériel roulant
La ligne est servie par les rames de série 213 des FGC.

Horaires et tarification

Projets

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Chemins de fer de la généralité de Catalogne
 Métro de Barcelone – Rodalies de Catalogne

Liens externes
 .

S8
Lignes régionales de Catalogne

Ligne S8 des FGC


Eduard Bruce (eng. Edward Bruce; anglonorm. Edward de Brus; sred. irski Edubard a Briuis; škot. Eideard Bruis) (?, oko 1280. - Faughart, 14. listopada 1318.), škotski velikaš, grof od Carricka i posljednji visoki kralj Irske (1315. – 1318.). Bio je mlađi brat škotskog kralja Roberta I. Brucea iz dinastije Bruce.

Rodio se kao jedan od petoro sinova Roberta VI. de Brusa, lorda Annandalea i Marjorie, grofice od Carricka. Pomogao je brata Roberta za vrijeme škotskih ratova za neovisnost, u namjeri da se domogne škotske kraljevske krune, na koju je polagao pravo preko ženske rodbinske veze s dinastijom Dunkelda. Zapovijedao je dijelom škotske vojske u velikoj pobjedi nad Englezima tijekom bitke kod Bannockburna, koja se odigrala između 23. i 24. srpnja 1314. godine. Između 1309. i 1313. godine, naslijedio je od brata Roberta, naslov grofa od Carricka, koji je pripao obitelji Bruce, ženidbom njihova oca Roberta VI. s Marjorie, kćerkom grofa Nialla od Carricka.

Godine 1315. irski poglavari pozvali su škotskog kralja Roberta I. da dođe u Irsku i preuzme upražnjeno prijestolje velikog kralja Irske. Robert je doputovao u Irsku u svibnju iste godine s 6.000 vojnika, zajedno s bratom Eduardom i zetom Walterom Stewartom, u pokušaju da oslobodi Irsku od engleske vlasti. U lipnju 1315. godine, irski kraljevi i lordovi prisegli su odanost Eduardu Bruceu, kao novom velikom kralju Irske. Nakon početnih uspjeha u ratu protiv Engleza, Eduard se 1316. godine okrunio za velikog kralja Irske.

Nakon što je 1317. godine glad poharala Irsku, kralj Eduard je izgubio popularnost među narodom, što je omogućilo engleskom kralju Eduardu II. (1307. – 1327.) da pošalje vojsku pod vodstvom Johna de Berminghama. Škotsko-irska i engleska vojska sukobile su se 14. listopada 1318. godine u bitci kod Faugharta, u kojoj je Eduard izgubio rat i život.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Eduard Bruce, visoki kralj Irske - englishmonarchs.co.uk
 Eduard Bruce - undiscoveredscotland.co.uk

Životopisi, Škotska
Životopisi, Irska
Bruce
Irski vladari

Eduard Bruce


Iranski Gruzijci ili Iranski Gruzini (gruz. ირანის ქართველები, perzijski: گرجی‌های ایران) su građani Irana, a etnički Gruzini, te sačinjavaju jednu od etničkih grupa koja živi u Iranu. Sadašnja Gruzija bila je podložna Iranu od 16. stoljeća, kada su na vlasti bili Safavidi, do ranog 19. stoljeća. Šah Abas, njegovi prethodnici i nasljednici na silu se razmjestili stotine tisuća kršćanskih i židovskih Gruzina, kako bi umanjili moć Kizilbašija, razvijali industiju, ojačali vojsku i naselili novoizgrađene gradove u različitim područjima Irana, uključujući i provincije Isfahan i Mazandaran. Određeni broj je dobrovoljno migrirao kroz stoljeća. Gruzinska zajednica Ferejdunšahr je zadržala svoj jasan gruzinski identitet i dan-danas, ali su usvojili neke aspekte iranske kulture poput perzijskog jezika i dvanaestnike šiitskog islama, kako bi lakše bili uklopljeni u društvo.

Gruzijskim jezikom se koristi manjina Iranskih Gruzina. Njihov centar u Iranu nalazi se u Ferejdunšahru, malom gradu, 150 km zapadno od Ifsahana, povijsno poznatom kao Feridun. Oko Ferejdunšahra nalazi se još nekolicina gruzijskih gradova i sela. Upravo na ovom području najbolje se zadržao gruzinski identitet, kada se uspoređuje s ostalim mjestima u Iranu, te većina ljudi govori i razume gruzijski jezik. Bilo je i drugih kompaktnih naselja u Horasanu (Abasabad), Mazandaranu (Behšaher i Farah Abad), Gilanu, Isfahanu (Nadžafabad, Badrud, Jazdanšahr i Amir Abad). Ta se područja nazivaju "Gordži Mahala", ili u doslovnom prijevodu "Gruzijska četvrt". Mnogi Gruzini ili Iranci koji su djelomično podrijetlom Gruzini žive u većim iranskim gradovima poput Teherana, Rašta, Karadža i Širaza. Mnoge od tih zajednice ne govore gruzijskim jezikom, ali su zadržali neke aspekte gruzijske kulture i svjesni su svog gruzinskog podrijetla. Neki tvrde da su Iranski Gruzini zadržali ostatke kršćanskih tradicija, ali nema za to dokaza, jer oni poštuju šijitsku tradiciju.

Izvori

Etničke grupe Irana

Iranski Gruzijci


An Eragrostis humidicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Diana Margaret Napper. An Eragrostis humidicola in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eragrostis

Eragrostis humidicola


الرسالة قد تشير إلى:

رسائل مكتوبة مثل:

 الرسالة المكتوبة التي ترسل بين الأشخاص.
 الأطروحة الأكاديمية رسالة

إعلام

كتاب
 الرسالة أول مؤلف في أصول الفقه وضعه الشافعي.

مجلة
 الرسالة (مجلة) مجلة أدبية مصرية في القرن العشرين كان رئيس تحريرها أحمد حسن الزيات
 مجلة الرسالة (جبهة النصرة) مجلة ناطقة باسم جبهة النصرة

فيلم
 الرسالة (فيلم 1940) : فيلم أُصدر سنة 1940، من إخراج وليام يلر
 الرسالة (فيلم) فيلم الرسالة من إخراج العقاد.

موسيقى

تلفاز
 الرسالة (قناة) قناة الرسالة الفضائية.

صحيفة
 الرسالة (صحيفة) جريدة فلسطينية يومية

أخرى
 جمعية رسالة جمعية مصرية.

الرسالة (توضيح)


Malonogometni klub "Grahorova" (MNK Grahorova; Grahorova; Grahorova Zagreb) je bio futsal (malonogometni) klub iz Zagreba.

O klubu
MNK "Grahorova" je osnovan 1973. godine, a službeno registriran 1985. godine.
Kao osnivači kluba se navode Mirko Rožman, Dubravko Klement, Zoran Marković, Ivan Fajdetić, Boris Sotošek, Ferdo Pavlić.
Klub je uz "Uspinjaču" bio najuspješniji hrvatski klub 1980.-ih.
Zlatno doba kluba je bilo između 1983. i 1989. godine, kada su dva puta prvaci Jugoslavije, dva puta doprvaci Hrvatske, više puta prvaci Zagreba, pobjednici "Kutije šibica" i raznih turnira u inozemstvo. Od 1974. do 1991. godine klub je osvojio više od četrdeset malonogometnih turnira na području tadašnje Jugoslavije.
Klub je početkom 1990.-ih bio članom "1. HMNL".
Uz naziv "Grahorova", klub je nastupao i kao Bond Street Grahorova, Bond Street, Plamen Grahorova, Grahorova Spektar putovanja, Grahorova - Larasystem,  Grahorova - Sport Line

Uspjesi
 "Neslužbeno" prvenstvo Jugoslavije
 prvak: 1984., 1987.

 Prvenstvo SR Hrvatske
 doprvak: 1988., 1989.

 1. HMNL
 4. mjesto: 1992., 1993.

 Prvenstvo Zagreba
 prvaci - "Proljeće": 1984., 1985., 1986., 1992., 1993.
 prvaci - "Jesen": 1983., 1984., 1986., 1987., 1989

 Kup Zagreba
 pobjednik: 1985., 1986., 1990.

 Turnir "Kutija Šibica"
 pobjednik: 1987
 finalist: 1977., 1989.

 Turnir "Kup Sprinta"
 pobjedniK. 1987.

 Kup Karlovca
 pobjednik: 1983.

Plasmani po sezonama

Poznati igrači
 Stjepan Major, poginuli dozapovjednik 150. brigade HV-a
 Anton Samovojska, sportski novinar

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice
 24sata.hr, Mali, ti buš bil legenda: Švigir prvu Kutiju igrao sa 16 godina, objavljeno 29. 12. 2017., pristupljeno 11. kolovoza 2019.

Izvori

 Ico Kehrin, Miroslav Rede: Platinasti jubilej Zagrebačkog nogometnog saveza : 1919 - 1994 , Zagreb, 1995., UDK: 796.332(497.5 Zagreb)"1919/1994", str. 141-141
 blog.dnevnik.hr/mnkmartinovka, ''POVIJEST MALOG NOGOMETA - FUTSAL00, objavljeno 8. travnja 2007., pristupljeno 11. kolovoza 2019.
 poslovna.hr, MNK GRAHOROVA
 mojatvrtka.net, MALONOGOMETNI KLUB GRAHOROVA

Grahorova

MNK Grahorova Zagreb


An Helictotrichon agropyroides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Helictotrichon agropyroides in nahilalakip ha genus nga Helictotrichon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Helictotrichon

Helictotrichon agropyroides


Aden Young (Toronto, ) es un actor y cineasta canadiense, conocido por haber dirigido y escrito los cortos The Rose of Ba Ziz y The Order, y por dar vida a Daniel Holden en la serie Rectify. En la actualidad reside en Australia.

Biografía
Es hijo de una enfermera y del fallecido locutor canadiense Chip Young, quien murió luego de contraer una misteriosa enfermedad similar al lupus.

Se mudó siendo muy pequeño a Australia, allí estudio en el "Phillips Saint Theater" y "The Australian Theater for Young People".

Desde los 18 años Young es buen amigo del actor Hugo Weaving.
Aden sale con la actriz y cantante australiana Loene Carmen. En el 2007 la pareja tuvo su primer hijo, Duth Bon Young y en el 2011 el segundo, Chester Van Young. Su hijastra es la cantante Holiday Sidewinder hija de una relación anterior de Loene.

Carrera
En 1991 obtuvo su primer papel en una película cuando interpretó a Daniel en Black Robe.

Aden ha asistido al veterano cineasta australiano Paul Cox. En 1994 interpretó a Peter Costello en la película Exile de Cox. Ese mismo año apareció en la película Metal Skin donde interpretó al inadaptado psicosocial Joe. Por su actuación fue nominado y ganó un premio AFI en la categoría de "mejor interpretación hecha por un actor en el papel principal".

En 1999 dirigió el cortometraje The Order, la cual trata de un soldado que regresa de la Guerra de Vietnam y se entera de que su mejor amigo murió durante la guerra y que lo escogió para informarle a su viuda de su muerte.

En el 2006 interpretó al joven torutado Ejlert Lovborg y amante de Hedda (Cate Blanchett) en la obra Hedda Gabler.

En el 2007 fue el director, cinematógrafo y editor del video musical de su pareja Loene Carmen llamado "Nashville High". Ese mismo año dirigió el cortometraje The Rose of Ba Ziz, basada en un libro infantil escrito por su padre Chip Young y narrado por el famoso actor Hugo Weaving. El corto trata acerca de un Rey amado que deja su reino porque tiene una alergia y no quiere que las flores que se pusieron se destruyan.

En el 2009 apareció en la película Lucky Country donde interpretó al terrateniente Nat, un hombre con mala suerte que sufre la pérdida de su esposa durante el nacimiento de su hijo y tiene que adaptarse a su nueva vida, proteger su hogar y a sus hijos de la llegada de tres extraños que buscan oro mientras tiene que lidiar contra la aparición del tétanos. Ese mismo año apareció en la película 'Mao's Last Dancer, la cual estuvo basada en la autobiografía del bailarín chino Li Cunxin y en donde Young interpretó a Dilworth, un joven tejano que ayuda a Li.

En el 2010 apareció en la película The Tree donde interpretó a Peter O'Neil, el esposo de Dawn O'Neil (Charlotte Gainsbourg), la película cuenta la historia de Simone O'Neil una pequeña de ocho años que tras la muerte de su padre Peter debido a un ataque al corazón cree que su espíritu se encuentra en el árbol de Moreton Bay ubicado en la propiedad de la familia y que su padre ha regresado para protegerla.

En el 2011 apareció en la tercera temporada de la serie East West 101 donde interpretó al soldado James Kendrick.

Ese mismo año apareció en la película Killer Elite donde interpretó al asesino a sueldo Meier junto a los actores Jason Statham, Dominic Purcell e Yvonne Strahovski.

En el 2013 se unió al elenco principal del drama legal Rectify donde interpreta a Daniel Holden, un hombre que es erróneamente acusado de haber abusado y asesinado a su joven novia Hanna y que es liberado de prisión luego de que el ADN probara su inocencia.

En septiembre del 2016 se anunció que Aden se había unido al elenco de la serie piloto Damnation donde interpretaría a Seth Davenport, un hombre que se hace pasar por un predicador de un pequeño pueblo con la esperanza de iniciar una insurrección en contra toda regla del statu quo. Sin embargo a finales del mes se anunció que Aden había salido del proyecto debido a diferencias creativas.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Director, editor, productor, narrador y director de fotografía

Teatro

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Aden Young - zimbio
 Aden Young on TV.com

Actores de televisión de Australia
Actores de Toronto
Emigrantes canadienses hacia Australia
Nacidos en Toronto

Aden Young


Galeriile comerciale "Ștefan cel Mare și Sfânt" (cunoscute si sub numele de Galeriile Comerciale IASSIORUM sau Galeriile Comerciale "la Cub") este numele unui centru comercial situat pe Bulevardul Ștefan cel Mare și Sfânt din Iași. Întregul centru are o suprafață desfășurată de 10 150 m2 și o suprafață închiriabilă de 6300 m2. Inițial, galeriile aparțineau Cooperativelor Meșteșugărești care, după Revoluție, au înstrăinat imobilele unor societăți sau persoane fizice. Clădirea care găzduiește centrul comercial, dispusă pe trei nivele, a fost construită în 1988 si inaugurata în anul 1991 Cladirea centrului comercial cu integrarea in peisaj a ruinelor ansamblului arhitectonic, datand din perioada lui Alexandru cel Bun, intercalate cu blocurile de locuit A, B si C de pe Blvd. Stefan cel Mare, a fost proiectata de catre I.C.PROM – Iasi sub sef C.T.E. arhitect M. Lupu, sef atelier arh. V. Mihailovici si sef proiect arh. Cr. Constantinescu. Din cauza vadului comercial redus, în clădire au fost amenajate, de-a lungul timpului, baruri, cluburi, sedii de bănci și spații de birouri. De asemenea, din 14 decembrie 2012 Biblioteca Județeană "Gheorghe Asachi" Iași este găzduită de Galeriile Comerciale "Ștefan cel Mare".
Primul proprietar al galeriilor a fost ATCOM (Asociatia Teritoriala a Organizatiilor Cooperatiei Mestesugaresti) Iasi (CIF: 1963505, nr. inreg. reg. com. J22/1075/1993, Blvd. Stefan Cel Mare, nr.8, Iasi) care in prezent nu mai detine nici un centimetru de spatiu, cota parte detinuta fiind instrainata in urma cu cativa ani catre mai multe societati.

Note

Iasi
http://www.ziare.com/ziare-iasi/stiri-actualitate/puscaria-din-centrul-iasului-3368831

Galeriile comerciale „Ștefan cel Mare și Sfânt”


Adra (en bengalí, আদ্রা ) es una localidad de la India situada en el distrito de Purulia, en el estado de Bengala Occidental (en inglés, West Bengal). Según el censo de 2011, tiene una población de 14 956 habitantes.

Geografía
Está situada a una altitud de 185 metros sobre el nivel del mar, a unos 242 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Referencias

Localidades de Bengala Occidental

Adra (India)


Kanarya (Serinus canaria), ispinozgiller (Fringillidae) familyasının bir üyesi olan ve evcilleştirilip kafeslerde beslenebilen bir kuş türü. Kanarya, ismini Latince'de köpek anlamına gelen cannarie kelimesinden almıştır.

Yaşam alanları ve dağılımları
Kafeste veya küçük sürüler halinde etrafı ağaçlarla çevrili göl, dere gibi su kenarlarında yaşarlar. Kanarya adaları, Madeira ve Azorlar'da bulunur. Parklarda, bahçelerde, meyveliklerde, mezarlıklarda, bağlarda ve ırmak kenarlarında yaşarlar. Orta ve Güney Avrupa ile Ön Asya'da yaygındırlar. Türkiye'nin hemen hemen her yerinde bulunurlar.

Davranış

Evcilleştirme
Cennet papağanı ve muhabbet kuşu gibi papağan türleri kadar insanlara alışamazlar. Geç eve alınan kanaryalar insanları hep tehdit olarak algılar.

Beslenme
Tohum ve çörek otu, solucan, şalgam tohumu, yumurta sarısı, özel mama, marul, elma ve gibi taze bitkiyle beslenirler.

Üreme
Dişiler tüy, kıl yosun ve köklerden ağaç veya çalılara fincan şeklinde gizli yuvalar yaparlar.

Dişi, kahverengi benekli açık mavi renkli 3-5 yumurta yumurtlar. Kuluçka süresi 14 gündür.

Fotoğraf galerisi

Kaynakça

Kitap

Dış bağlantılar

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Serinus
İspanyolcadan Türkçeye geçen sözcükler
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Kanarya


Gara Mediaș este o gară care deservește municipiul Mediaș, județul Sibiu, România.

Mediaș
Mediaș

Gara Mediaș


Sara & Jappa, hrvatski jazz duo iz Splita. Čine ga Sara Brodarić i njezin otac Željko Brodarić Jappa. Ljubiteljima jazza poznati su po intimnim i sofisticiranim akustičnim vokalno-gitarskim interpretacijama američkih jazz klasika koje su izvodili Ella Fitzgerald, Peggy Lee, Etta James, Nat King Cole, Frank Sinatra i ine legende tog žanra. Sara & Jappa su idejni začetnici i organizatori splitskog festivala jazza Split At Night.

Izvori

Vanjske poveznice
  Facebook

Splitski glazbeni sastavi
Jazz

Sara & Jappa


Spondieae, tribus vonjača ili rujevki od osam priznatih rodova. Tipični rod je spondijas (Spondias) sa 23 vrste korisnog drveća u tropskoj Himalaji, južnoj Kini, Indokini i tropskoj Americi.

Poznatije vrste spondijasa su zlatna šljiva (ili slatka balzam šljiva; S. dulcis), žuta šljiva (S. mombin), mango šljiva (S. pinnata) i crvena Monbin šljiva (S. purpurea).

Rodovi
 Pseudospondias Engl. (2 spp.)
 Dracontomelon Blume (7 spp.)
 Pegia Colebr. (2 spp.)
 Allospondias (Pierre) Stapf (2 spp.)
 Spondias L. (23 spp.)
 Attilaea E. Martínez & Ramos (1 sp.)
 Haematostaphis Hook. fil. (1 sp.)
 Parishia Hook. fil. (8 spp.)

Izvori

Rujevke

Spondieae


Dracaena fischeri (Sansevieria fischeri) es una especie de Dracaena (Sansevieria) perteneciente a la familia de las asparagáceas, originaria de  África oriental en Kenia, Tanzania, Etiopía y Somalia.

Ahora se la ha incluido en el gen de Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia

Descripción
Es una planta herbácea  sin tallo, con rizoma geófito subterráneo, de 5-9 cm de largo, 32 mm de diámetro. Las hojas son solitarias, erectas, rígidas, cilíndricas, de hasta 3 m de largo, 23 mm de espesor en el centro, ligeramente rugosas, estrechándose ligeramente hacia arriba hasta el vértice, el estrechamiento es un robusto y agudo punto blanquecino casi espinoso, los márgenes de color rojo parduzco a gris-verde con una membrana gris blanquecina en el lado externo, el margen gris parduzco desaparece con la edad. La inflorescencia es lateral, aparece al lado de la hoja, en un corimbo de 8-10 cm de largo. El fruto es una baya globosa, de 13-15 mm de diámetro; con semillas de 1 ≈ 0,7 cm.

Taxonomía
Sansevieria fischeri fue descrita por (Baker) Marais y publicado en Kew Bull. 41: 58, en el año 1986.
Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

fischeri: epíteto otorgado en honor del explorador Gustav Fischer.
Sinonimia
Boophone fischeri Baker	basónimo
Sansevieria singularis N.E.Br.

Referencias

Enlaces externos

fischeri
Flora de África oriental
Plantas descritas en 1986
Plantas descritas por Baker
Plantas descritas por Marais

Sansevieria fischeri


A submarine simulator is a video game in which the player commands a submarine. The usual form of the game is to go on a series of missions, each of which features a number of encounters where the goal is to sink surface ships and to survive counterattacks by destroyers. Submarine simulators are notable for the highly-variable pace of the game; it may take hours of simulated time to get into position to attack a well-defended convoy, and sub simulators typically include an option for players to adjust the ratio of real time to simulated time up and down as desired.

Most submarine simulators use World War II as the setting; its submarine warfare was lengthy and intense, the historical material is extensive, and the limited capabilities of the period's submarines place a high premium on game playing skill. Games usually feature either US submarines in the Pacific Ocean, or German U-boats in the Atlantic Ocean. Another popular category is modern attack submarines, especially those of the  also known as "688s" after the hull identification number of the first vessel of the class.

Game displays generally include an overhead map or "radar" view, showing the submarine and any ships whose position can be detected, the periscope view if the sub is close enough to the surface, a set of gauges showing depth and course, and a boat plan showing torpedo availability, damage to various subsystems and other in-game issues that may arise.

The first submarine simulator available to the civilian public was Thorn EMI's Submarine Commander of 1982.

Titles

The adventure game Codename: ICEMAN (1989) by Sierra On-line contained a submarine simulator portion.

The vehicle simulator game Naval Ops: Warship Gunner 2 (2006) by Koei features submarine hulls & puts the player through several submarine piloting missions, though several other missions are also restricted against submarine use.

AUV simulators
There are also a number of simulators available for underwater robots such as AUVs. These simulators are commonly used by research institutes for testing robot control and coordination algorithms before or during the development of a submarine. One of them is UWSim, the Underwater Simulator, which was developed in the IRSLab for marine robotics research and development. UWSim started with the RAUVI and TRIDENT research projects as a tool for testing and integrating perception and control algorithms before running them on the real robots and has continued its development until today.

References

External links
Subsim.com, a comprehensive information and review site
IRSLab
UWSim

Submarine simulator


යුරෝපා අධිකරණය විසින් කිහිප වරක්ම යුරෝපා ප්‍රජාවේ (ප්‍රථම ස්තම්භය) නීතිය ජාතික නීතියට වඩා උත්තරීතර බව තීන්දුකොට ඇත. සාමාජික රටවල නීතිය සහ යුරෝපා ප්‍රජාවේ නීතිය අතර ඝට්ටනයක් ඇති වන විටක දී යුරෝපා ප්‍රජාවේ නීතියට ප්‍රමුඛතාවය ලැබෙන අතර එවිට සාමාජික රාජ්‍යයේ නීතිය අදාළ නොවිය යුතුය. මෙම සංකල්පය යුරෝපා ප්‍රජාවේ නීතියේ අඳාධිපත්‍යය ලෙස හැඳින්වෙන අතර මෙම සංකලපය ඉස්මතු වූයේ ඡඔසටඅ ව. ුණුළ නඩුවේ  දී යුරෝපා අධිකරණය විසින් ලබා දෙන ලද තීන්දුවත් සමඟය. මෙම නඩුවේ දී අධිකරණ තීන්දුව අනුව පෙනීයන්නේ ස්වායත්ත නීති ප්‍රභවයක් වන ගිවිසුමකින් හට ගනු ලබන නීතිය, කෙසේ සකස් කරන ලද්දක් වුවත් එහි විශේෂ සහ නියම ස්වාභාවය නිසා ප්‍රජා නීතියක ලක්ෂණ වලින් තොරව හෝ එහි නීතිමය පදනම ප්‍රජාව තුළින්ම ප්‍රශ්ණාර්ථයට ලක් කිරීමකින් තොරව දේශීය නීතිමය ප්‍රතිපාදන අභිභවා යා නොහැකිය. බොහෝ රටවල උපරිමාධිකරණ ප්‍රකාශ කරන පරිදි ප්‍රජා නීතිය උත්තරීතර වුවත් එය සාමාජික රටවල මූලික ව්‍යවස්ථාදායක මූලධර්මයන් ට දිගින් දිගටම ගරු කරන අතර අවසාන විනිශචය වන්නේ සාමාජික රාාජ්‍යය මිස යුරෝපා සංගම් ආයතනය නොවේ. මේ අනුව සාමාජික රටවල් තවදුරටත් ගිවිසුම් ප්‍රධානියා බවත් සහ ප්‍රජා නීතියේ බලපෑමේ පදනම බවත් අදහස් වේ.

සෘජු බලපෑම

ප්‍රජා නීතිය සාමාජික රාජ්‍යයන් තුළ නීති පද්ධතීයනට සාපේක්ෂව පුළුල් පරාසයක් ආවරණය කරනු ලබයි. ගිවිසුම් ප්‍රතිපාදන සහ යුරෝපා සංගම් රෙගුලාසි ප්‍රතිපාදන වල සමාන්තර ච සෘජු බලපෑම් ඇතැයි කියනු ලැබේ. මෙහි අර්ථය නම් පුරවැසියන් හට තවත් පුරවැසියෙකුට එරෙහිව ප්‍රදානය කරන ලද අයිතිවාස්කම් මත විශ්වාස කල හැකි ය. උදා ගුවන් සේවිකාවකට වෙනස්කම් කොට සැලකීමට එරෙහිව ඇගේ ගුවන් සේවා සේවායෝජකයාට නඩුවක් පැවරිය හැකිය. තවත් ප්‍රධාන නෛතික මෙවලමක් වන යුරෝපා සංගම් නියමයන් සිරස් වභයෙන් සෘජු බලපෑම් ඇත. මෙහි දී ඒවා මත පදනම්ව පුරවැසියන්ට තවත් පුරවැසියෙකුය විරුද්ධව නඩු පැවරිය නොහැක.

නියමයන් සාමාජික රටවලට තම ජාතික නීතියට මඟ පෙන්වීමක් වන පරිදි පරිවර්තනය කර ගැනීමට අවස්ථාව සැලසෙන අතර බොහෝ විට එක්සත් රාජ්‍යයේ දී මෙන් පාර්ලිමේන්තු පණතක් හෝ වෙනත් ව්‍යවස්ථාපිත මෙවලමක් මඟින්  සිදු කරනු ලැබේ. එවිට ජනතාව නීතිය ක්‍රියාත්මක කෙරෙන බවට විශ්වාස කරන අතර රජයට විරුද්ධව නඩු පවරන්නේ නියමයන් හරිහැටි ක්‍රියාත්මක නොකරන විට පමණි. උදා පාරිභෝභිකයිනට හානිදායක සහ අගුණ නිෂ්පාදන සඳහා සමාගම වගකිව යුතු බවට නියම කරන නිෂ්පාදන වගකීම් නියමය.

යුරෝපා සංගම් නීතිය යුරෝපා සංගම් නීති මූලධර්ම ආධිපත්‍යය


Volano (deutsch veraltet: Nussdorf; im trentinischen Dialekt: Volam bzw. Òlam) ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Trient, Region Trentino-Südtirol.

Geographie
Volano liegt etwa 13 Kilometer südlich von Trient im Vallagarina an der orographisch linken Seite der Etsch. Nachbargemeinden sind Calliano, Nomi, Pomarolo und Rovereto. Volano ist Teil der Talgemeinschaft Comunità della Vallagarina.

Geschichte
Erstmals urkundlich erwähnt wurde die Gemeinde 590 n. Chr. in der Historia Langobardorum von Paulus Diaconus als Avolano bzw. Avolani.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 12 dell'Abetone e del Brennero (Brennerstraße) von Pisa kommend zur österreichischen Grenze.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Trentino
Comunità della Vallagarina

Volano (Trentino)


Le nom Kropp peut désigner :

Patronyme
Kropp est un nom de famille notamment porté par :

 Göran Kropp (1966 - 2002), aventurier et alpiniste suédois.
 Lesław Kropp (1936 - 2013), lutteur polonais.
 Manfred Kropp (1947 -) historien et islamologue allemand.
 Otto Kropp (1907 - 1937), résistant allemand au nazisme.

Toponyme
Kropp, commune de l'arrondissement de Schleswig-Flensburg, dans le Schleswig-Holstein, en Allemagne.

Kropp (homonymie)


Gertrude de Habsbourg-Toscane, née au château de Wallsee, Autriche-Hongrie, le , et morte à Ravensbourg, Allemagne, le , est une archiduchesse d'Autriche et princesse de Toscane.

Biographie

Famille
Troisième fille et sixième des dix enfants de l'archiduc François-Salvator de Habsbourg-Toscane (1866-1939) et de sa première épouse l'archiduchesse Marie-Valérie d'Autriche (1868-1924), Gertrude de Habsbourg-Toscane naît au château de Wallsee, le . Son prénom se réfère à une courte comédie écrite par sa mère en 1884, intitulée Adelheid und Gertrud.

Elle est baptisée le  suivant, au château de Wallsee, étant la filleule de sa tante maternelle l'archiduchesse Gisèle d'Autriche. Par sa mère, elle est la petite-fille de François-Joseph , empereur d'Autriche et roi de Hongrie, qui assiste au baptême de Gertrude, et de son épouse, Élisabeth de Wittelsbach, connue sous le nom de « Sissi ».

Elle bénéficie, comme ses frères et sœurs, de l'enseignement de Elsa Koehler, pédagogue et psychologue de renom.

Mariage et postérité
Le  Gertrude épouse à Bad Ischl, Georges de Waldbourg à Zeil et Trauchbourg, né à Hohenems, le  et mort au château de Syrgenstein, Allgäu, le , fils de Clément comte de Waldbourg à Zeil et Trauchbourg et de Clémentine princesse de Oettingen-Oettingen et Oettingen-Spielber. Le marié est veuf, depuis 1930, de l'archiduchesse Élisabeth-Françoise de Habsbourg-Toscane, sœur aînée de Gertrude.

Le couple qui vit en famille au château de Syrgenstein a deux enfants :

 Marie Sophie de Waldburg-Zeil (née à Innsbruck le ), épouse à Maria-Thann bei Hergatz le  Clément Wenzel baron von Loë (né à Wissen, le ), exploitant agricole et forestier dont six enfants ;
 Joseph Clément de Waldburg-Zeil (né à Syrgenstein le ), docteur en droit, épouse à Hütting, civilement le  et à Bergen près Neubourg religieusement le  suivant Marie Bénédicte baronne de Redwitz, née à Wertheim am Main le , dont cinq enfants.

Mort et héritage
Veuve depuis 1955, Gertrude de Habsbourg-Toscane meurt à Ravensbourg, le , à l'âge de . Elle est inhumée à Maria-Thann, Wangen im Allgäu.

Les archives familiales de Gertrude de Habsbourg-Toscane ont été, grâce à sa permission, utilisées par les historiens Egon Corti et Richard Sexau. Elle avait déjà, en 1930, participé activement à la publication des lettres de l'empereur François-Joseph à sa mère par Franz Schnürer.

Honneur
Gertrude de Habsbourg-Toscane est :
  Dame noble de l'ordre de la Croix étoilée, Autriche-Hongrie.

Ascendance

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .

Liens externes

Gertrude
Récipiendaire de l'ordre de la Croix étoilée
Archiduchesse d'Autriche du XXe siècle
Naissance en novembre 1900
Décès en décembre 1962
Décès à Ravensbourg
Décès à 62 ans
Naissance dans l'archiduché de Basse-Autriche

Gertrude de Habsbourg-Toscane


ديبو بروفيرا  وهو عقار دوائي مانع للحمل مركب من البروجستيرون

التركيب الكيميائي
ميدروكسي بروجستيرون اسييتيتDepot medroxyprogesterone acetate

العبوات والاشكال الصيدلانية
يسوق العقار بشكل أمبولات أو فلاكونات تحتوي 150ملغ من الميدروكسي بروجستيرون من قبل شركة فايزر الدوائية  وشركة أبجون .

طريقة الاستخدام
حقنة عضلية كل 3 أشهر (12-13 اسبوع).
أو حسب ما ينصح به الطبيب، لأنّ استخدام العقار يحتاج إلى فحوصات مصاحبة قبل النصح باستخدامه

آلية العمل
 تعمل المستويات العالية للبروجستيرون على منع الاباضة عن المرأة. حيث يقوم البروجستيرون بإنقاص الحاثات من منطقة تحت المهاد بالدماغ، وبالتالي انقاص هرموني (FSH)و (LH) المفروزين من النخامى.
 الألية الثانية عن طريق تغيير مخاطية عنق الرحم وبالتالي تقوم بثبيط عمل الحيوانات المنوية.

نسبة الحمل
نسبة حدوث الحمل أثناء استخدام هذا العقار ضئيلة جداً حوالي 0.3%.

الفوائد
 تأثيره ممتاز في منع الحمل.
 سهل الاستخدام مرة كل 3 أشهر.
 خالي من هرمون الأستروجين مما يقلل خطر الصمات القلبية والرئوية والتهاب الوريد الخثري.
 تأثيرات جانبية هي الأقل بين وسائل منع الحمل الهرمونية الأخرى.
 تقليل نسبة الإصابة بسرطان باطن الرحم.
 تقليل نسبة الإصابة بفقر الدم بعوز الحديد (الأنيميا) لأنه يقوم بإيقاف الدورة الطمثية لدى المرأة وبالتالي ايقاف النزف الدوري للدم من جسم المرأة.
 تقليل أعراض الأندومتيروز (بطانة الرحم الهاجرة).
 تقليل أعراض عسرة الطمث (ألم ما قبل الدورة).
 تقليل نسبة حدوث التشنجات لدى النساء اللواتي لديهن صرع.
 تقليل شدة وأعراض فقر الدم المنجلي عند النساء اللواني اللواتي يعانين منه.

مضادات الأستطباب
 وجود عوامل خطورة لأمراض القلب الوعائية.
 التهاب وريد خثري فعال.
 صمة رئوية فعالة.
 قصة سابقة لسرطان الثدي.
 نزف مهبلي غير مشخص.
 الشقيقة المثار باستخدامه.
 مرض كبدي فعال.
 الحمل.

وصلات خارجية
 بحث عن الديبو بروفيرا
 موقع شركة فايزر الرسمي
 بحث عن حقن منع الحمل.

أدوية أساسية حسب منظمة الصحة العالمية
أدوية هرمونية مضادة للأورام
التحول الجنسي والطب
إسترات الأسيتات
بروجستيروني المفعول
عقاقير آلية عملها مجهولة
مثبطات الإنزيمات
معدلات تفارغية سلبية لمستقبل غابا أ
منتجات فايزر
هرمونات قشرية سكرية
وسائل تحديد النسل الهرمونية

ديبو بروفيرا


Svijet

Događaji

Osnivanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Događaji

 Hrvatski sabor donio Vlaški zakon

Osnivanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Pravo u 1629.


Jóhannes úr Kötlum (born Jóhannes Bjarni Jónasson, November 4, 1899 – April 27, 1972) was an Icelandic author/poet and a member of parliament. He is one of the most loved Icelandic poets – not least for his verse for children and how beautifully his words flow in the Icelandic language making them ideal for songs.  His poems has been a constant inspiration for composers, songwriters and musicians in Iceland. More than two hundred songs and compositions have been written based on his poems, some of them performed by internationally acclaimed artists such as Björk performing the song "The Christmas Cat".

One of the salient figures of modern Icelandic poetry, Jóhannes mastered both the intricate traditional forms and the modern, but as an outspoken, idealistic and sometimes scathing critic of political institutions, he courted controversy and often drew the ire of political opponents. Jóhannes began his career as a neo-romantic poet in the 1920s, but later became a leading force among the radical poets of the depression era. After WWII he revolted against the traditional form, renewing his poetry through his originality and artistry. He was a spokesman for peace throughout his life and fought vigorously against Iceland's occupation by foreign armies.

Life
Jóhannes was born in 1899 at Goddastaðir farmstead, near the head of Hvammsfjörður in the Dales of Northwestern Iceland. Despite poverty, Jóhannes was educated and graduated as a primary school teacher in 1921, a profession he practiced for more than a decade, first in the countryside and then in Reykjavík. From then on he worked as an editor and an author, first in Reykjavík and then in 1940 when he moved to Hveragerði, a small town in the South of Iceland which became known as the Artists Colony in the 1940s. He moved back to Reykjavík in 1959 where he lived from then on.

Works
In 1932, Jóhannes úr Kötlum published his best-loved children's book: Jólin koma (Christmas is Coming – Verse for Children). One of the poems in the book, "The Yuletide-Lads," reintroduced Icelandic society to Yuletide folklore and established what is now considered the canonical thirteen Yuletide-lads or Yule Lads, their personalities and connection to other folkloric characters. Since then Christmas is Coming has been an integral part of Icelandic Christmas traditions and helped preserve age-old folklore in modern culture. A seasonal bestseller from the start, few other books have been reprinted as many times in Iceland.

Awards and nominations
Jóhannes received awards for his celebratory verses in the Parliament Millennium Celebrations of 1930 and the Republic of Iceland Festivities in 1944. He was awarded the Silver Horse, the Icelandic Newspapers Literature Award, in 1970. He was nominated twice for the Nordic Council Literature Prize; in 1966 and 1973.

Bibliography

Poetry
 1926: Bí bí og blaka
 1929: Álftirnar kvaka, poems
 1932: Ég læt sem ég sofi, poems
 1932: Jólin koma, poems (for children) - established what is now considered the canonical thirteen Yule Lads
 1933: Ömmusögur (for children)
 1935: Samt mun ég vaka
 1937: Hrímhvita móðir
 1939: Hart er í heimi
 1940: Eilífðar smáblóm
 1941: Bakkabræður (for children)
 1945: Sól tér sortna
 1946: Ljóðið um Labbakút (for children)
 1949: Ljóðasafn I-II selected poems
 1952: Sóleyjarkvæði
 1952: Hlið hins himneska friðar
 1955: Sjödægra
 1959: Vísur Ingu Dóru (for children)
 1962: Óljóð
 1964: Tregaslagur
 1966: Mannssonurinn
 1970: Ný og nið
 1972-76: Ljóðasafn I-VIII, selected poems
 1984: Ljóðasafn IX, selected poems
 1987: Saga af Suðurnesjum (for children)
 1988: Segja vil ég sögu af sveinunum þeim (for children)
 2001: Jólin okkar (for children)
 2010: Ljóðaúrval, selected poems

Novels
 1934: Og björgin klofnuðu
 1943: Verndarenglarnir
 1949: Dauðsmannsey
 1950: Siglingin mikla
 1951: Frelsisálfan

Stories
 1938: Fuglinn segir (for children)

Essays
 1958: Roðasteinninn og ritfrelsið
 1965: Vinaspegill

Translations
 1934: Kak I (with Sigurður Thorlacius) Vilhjalmur Stefansson and Violet Irwin
 1935: Kak II (with Sigurður Thorlacius) Vilhjalmur Stefansson and Violet Irwin
 1935: Mamma litla I (with Sigurður Thorlacius) Élise de Pressensé
 1936: Mamma litla II (with Sigurður Thorlacius) Élise de Pressensé
 1938: Himalajaförin (with Sigurður Thorlacius) Queling
 1946: Salamöndrustríðið Karel Čapek
 1946: Fimm synir Howard Fast
 1948: Annarlegar tungur (various selected poets)
 1955: Saga af sönnum manni Boris Nikolaevich Polevoĭ
 1957: Vegurinn til lífsins I Anton Semyonovich Makarenko
 1957: Vegurinn til lífsins II Anton Semyonovich Makarenko
 1958: Frú Lúna í snörunni Agnar Mykle

References

External links
Jóhannes Bjarni Jónasson Encyclopædia Britannica entry
 johannes.is - Ritaskrár

Kotlum, Johannes ur
Kotlum, Johannes ur
Icelandic poets
Icelandic communists
20th-century Icelandic people
Johannes ur Kotlum

Jóhannes úr Kötlum


Als Reichsbesoldungsordnung (RBesO) werden im Allgemeinen die Anlagen zu den Besoldungsgesetzen des Deutschen Reiches bezeichnet, beispielsweise von 1909, 1920 und 1927. Sie enthielten die Zahlbeträge der Besoldung für die Ämter der Beamten und Dienstgrade der Soldaten. Gesetzliche Bezeichnung war ursprünglich Besoldungsordnung, erst ab dem 29. Änderungsgesetz von 1937 Reichsbesoldungsordnung. 1940 erfolgte eine komplette Neufassung der Teile A (aufsteigende Gehälter), B (feste Gehälter), C (Soldaten) und H (Hochschullehrer). Die Reichsbesoldungsordnung wurde auf das Vereinigte Wirtschaftsgebiet und von dort auf die Bundesrepublik Deutschland übertragen. Nachfolger wurde 1957 die Bundesbesoldungsordnung (BBesO) im Bundesbesoldungsgesetz (BBesG).

Besoldungsordnung A

Besoldungsordnung B

Fassung von 1927
Im Folgenden nun die in der Anlage 2 des Reichsbesoldungsgesetzes vom 16. Dezember 1927 festgelegte Besoldungsordnung B für feste Gehälter von planmäßigen Reichsbeamten.

Besoldungsgruppe B 1
 Reichskanzler (gestrichen am 27. März 1930)

Besoldungsgruppe B 2
 Reichsminister (gestrichen am 27. März 1930)

Besoldungsgruppe B 3, (seit 13. Dezember 1935) Besoldungsgruppe B 3a
 Staatssekretär und Chef der Präsidialkanzlei (eingefügt am 29. März 1935)
 Staatssekretär und Chef der Reichskanzlei (eingefügt am 29. März 1935)
 Staatssekretäre
Reichsministerium des Innern
 Präsident des Reichsverwaltungsgerichts
Reichsjustizministerium
 Präsident des Reichsgerichts
Rechnungshof
 Präsident des Rechnungshofs des Deutschen Reichs
Reichsfinanzministerium
 Präsident des Reichsfinanzhofs
Generalinspektion für das deutsche Straßenwesen (hinzugefügt am 13. Dezember 1933)
 Generalinspektor für das deutsche Straßenwesen

Quelle:

Besoldungsgruppe B 3a (eingefügt am 20. Juni 1935, seit 13. Dezember 1935) Besoldungsgruppe B 3b
 Reichskommissar für die Rückgliederung des Saarlandes
Reichsjustizministerium
 Kammergerichtspräsident (eingefügt am 13. Dezember 1935)

Quelle:

Besoldungsgruppe B 4
Auswärtiges Amt
 Botschafter
Reichsministerium für die besetzten Gebiete
 Reichskommissar für die besetzten rheinischen Gebiete

Besoldungsgruppe B 5
 Ministerialdirektoren
Reichsministerium des Innern
 Reichssportführer (eingefügt am 26. Juni 1935)
Reichswirtschaftsministerium
 Reichskommissar für das Bankgewerbe Reichskommissar für das Kreditwesen (ergänzt am 19. September 1931, geändert am 7. März 1935)
Reichskriegsministerium (eingefügt am 30. September 1936)
 Oberreichskriegsanwalt
Reichsjustizministerium
 Präsident des Reichs-Justizprüfungsamts (eingefügt am 26. Juni 1935)
 Vizepräsident des Reichsgerichts (eingefügt am 29. März 1935)
 Oberreichsanwalt
 Oberlandesgerichtspräsidenten (eingefügt am 13. Dezember 1935)
 Präsident des Landeserbhofgerichts in Celle (eingefügt am 13. Dezember 1935)
Reichsschuldenverwaltung
 Präsident der Reichsschuldenverwaltung

Besoldungsgruppe B 6
Reichsministerium des Innern
 Senatspräsidenten beim Reichsverwaltungsgericht (darunter 1 als ständiger Stellvertreter des Präsidenten)
 Präsident des Reichsgesundheitsamts
 Präsident der Physikalisch-Technischen Reichsanstalt
Reichsministerium für die besetzten Gebiete
 Präsident der Reichsvermögensverwaltung für die besetzten rheinischen Gebiete
Reichswirtschaftsministerium
 Präsident des Statistischen Reichsamts
 Präsident des Reichswirtschaftsgerichts
Reichsarbeitsministerium
 Präsident des Reichsversicherungsamts
 Präsident der Reichsversicherungsanstalt für Angestellte (hinzugefügt am 7. März 1935)
 Präsident der Reichsknappschaft (hinzugefügt am 26. Juni 1935)
Reichskriegsministerium (eingefügt am 30. September 1936)
 Senatspräsidenten beim Reichskriegsgericht
Reichsjustizministerium
 Senatspräsidenten beim Reichsgericht (darunter 1 als ständiger Stellvertreter des Präsidenten) (geändert am 29. März 1935)
 Präsident des Reichspatentamts
 Oberlandesgerichtspräsidenten (eingefügt am 13. Dezember 1935)
 Generalstaatsanwalt beim Kammergericht (eingefügt am 13. Dezember 1935)
Rechnungshof
 Vizepräsident des Rechnungshofs des Deutschen Reichs (eingefügt am 13. Dezember 1933)
Reichsfinanzministerium
 Senatspräsidenten beim Reichsfinanzhof (darunter 1 als ständiger Stellvertreter des Präsidenten)
 Präsidenten der Landesfinanzämter, soweit nicht in Besoldungsgruppe B 7
Reichspostministerium
 Präsidenten der Oberpostdirektionen Reichspostdirektionen (geändert am 19. März 1937) Berlin, Dresden, Düsseldorf, Hamburg, Köln und Stuttgart

Besoldungsgruppe B 7, (seit 13. Dezember 1935) Besoldungsgruppe B 7a
 Ministerialdirigenten bei den Reichsministerien und beim Reichssparkommissar
Reichskanzlei
 Vertreter der Reichsregierung in München mit der Amtsbezeichnung Gesandter
Auswärtiges Amt
 Gesandte I. Klasse
 Generalkonsuln I. Klasse
 Generalsekretär des Archäologischen Instituts des Deutschen Reichs
Reichsministerium des Innern
 Präsident des Bundesamts für das Heimatwesen
 Reichskommissar für Überwachung der öffentlichen Ordnung
 Präsident des Reichsarchivs (gestrichen am 26. Juni 1935)
 Präsident des Reichsamts für Landesaufnahme
Reichswirtschaftsministerium
 Reichskommissar für die Kohlenverteilung
 Präsident des Reichsaufsichtsamts für Privatversicherung
 Reichskommissar bei der Berliner Börse (hinzugefügt am 26. Juni 1935)
Reichsarbeitsministerium
 Treuhänder der Arbeit (eingefügt am 29. März 1935)
Reichskriegsministerium (eingefügt am 30. September 1936)
 Reichskriegsgerichtsräte
 Reichskriegsanwälte
Reichsjustizministerium
 Vizepräsident des Reichs-Justizprüfungsamts (eingefügt am 26. Juni 1935)
 Reichsgerichtsräte
 Reichsanwälte
 Vizepräsident des Kammergerichts (eingefügt am 13. Dezember 1935)
 Landgerichtspräsident in Berlin (eingefügt am 13. Dezember 1935)
 Amtsgerichtspräsident in Berlin (eingefügt am 13. Dezember 1935)
Rechnungshof
 Direktoren beim Rechnungshof (darunter 1 als ständiger Stellvertreter des Präsidenten) (gestrichen am 13. Dezember 1933)
Reichsfinanzministerium
 Präsident des Reichsentschädigungsamts für Kriegsschäden
 Präsident des Reichskommissariats für Reparationslieferungen
 Präsident des Reichsausgleichsamts
 Präsidenten der Landesfinanzämter Mecklenburg-Lübeck, Neiße, Oldenburg, Unterweser
 Präsident der Reichsmonopolverwaltung für Branntwein
Reichskommissariat für die Luftfahrt Reichsluftfahrtministerium (eingefügt am 27. Februar 1933, geändert am 5. Juli 1934)
 Präsident des Reichsamts für Flugsicherung
Reichspostministerium
 Präsident des Telegraphentechnischen Reichsamts (gestrichen am 19. März 1937)
 Präsident des Reichspostzentralamts (ergänzt am 15. Juli 1930)
 Präsidenten der Oberpostdirektionen Reichspostdirektionen (geändert am 19. März 1937) Breslau, Chemnitz, Dortmund, Erfurt, Frankfurt (Main), Hannover, Karlsruhe, Königsberg, Leipzig, München, Nürnberg, Speyer
 Direktor der Reichsdruckerei

Quelle:

Besoldungsgruppe B 7b (eingefügt am 13. Dezember 1935)
 Direktoren und Professoren der Kaiser-Wilhelm-Institute in Berlin-Dahlem, Düsseldorf, Mülheim (Ruhr) und Müncheberg

Besoldungsgruppe B 8
Reichsministerium des Innern
 Reichsverwaltungsgerichtsräte
 Direktor der Chemisch-Technischen Reichsanstalt (gestrichen am 19. März 1937)
 Vorsitzender der Zentraldirektion der Monumenta Germaniae Historica (gestrichen am 19. März 1937)
Reichswehrministerium
 Feldpröpste
Reichsjustizministerium
 Landgerichtspräsidenten bei Gerichten mit 60 oder mehr planmäßigen Richtern im Bezirk (eingefügt am 13. Dezember 1935)
 Generalstaatsanwälte bei den Oberlandesgerichten (eingefügt am 13. Dezember 1935)
 Generalstaatsanwalt beim Landgericht Berlin (eingefügt am 13. Dezember 1935)
Reichsministerium für Ernährung und Landwirtschaft
 Reichserbhofgerichtsräte (eingefügt am 5. Juli 1934)
 Direktor der Biologischen Reichsanstalt für Land- und Forstwirtschaft
Reichsverkehrsministerium
 Präsident der Deutschen Seewarte
Reichsschuldenverwaltung
 Vizepräsident der Reichsschuldenverwaltung
Reichsfinanzministerium
 Reichsfinanzräte beim Reichsfinanzhof
Reichspostministerium
 Präsidenten der Oberpostdirektionen Reichspostdirektionen (geändert am 19. März 1937), soweit nicht in den Besoldungsgruppen B 6 und B 7
Reichsministerium für Wissenschaft, Erziehung und Volksbildung (eingefügt am 19. März 1937)
 Leiter des Reichsinstituts für ältere deutsche Geschichtskunde (Monumenta Germaniae Historica)
 Direktor der Chemisch-Technischen Reichsanstalt
 Präsident des Reichsinstituts für Geschichte des neuen Deutschlands

Besoldungsgruppe B 9 (eingefügt am 13. Dezember 1935)
 Generalstaatsanwälte bei den Oberlandesgerichten, soweit nicht in der Besoldungsgruppe B 8
 Universitätskuratoren

Besoldungsgruppe B 10 (eingefügt am 13. Dezember 1935)
 Direktoren und Professoren bei wissenschaftlichen Versuchs- und Forschungsanstalten

Fassung vom März 1937
Im Folgenden nun die dem Reichsbesoldungsgesetze vom 16. Dezember 1927 (Reichsgesetzbl. I S. 349) als Anlage 2 beigefügte Besoldungsordnung B, Feste Gehälter, in der Fassung vom 19. März 1937.

Besoldungsgruppe B 3a
 Staatssekretär und Chef der Präsidialkanzlei
 Staatssekretär und Chef der Reichskanzlei
 Reichsführer SS und Chef der Deutschen Polizei
 Staatssekretäre
 Chef der Auslands-Organisation im Auswärtigen Amt
 Chef der Ordnungspolizei
 Chef der Sicherheitspolizei
 Präsident des Reichsverwaltungsgerichts
 Präsident des Reichsgerichts
 Präsident des Rechnungshofs des Deutschen Reichs
 Präsident des Reichsfinanzhofs
 Generalinspektor für das deutsche Straßenwesen

Besoldungsgruppe B 3b
 Reichskommissar für das Saarland
 Oberpräsidenten
 Stadtpräsident und Oberbürgermeister in Berlin
 Präsident des Volksgerichtshofs
 Kammergerichtspräsident

Besoldungsgruppe B 4
 Chef der Ordnungspolizei
 Chef der Sicherheitspolizei
 Botschafter

Besoldungsgruppe B 5
 Ministerialdirektoren
 Reichssportführer
 Reichskommissar für das Kreditwesen
 Oberreichskriegsanwalt
 Präsident des Reichs-Justizprüfungsamts
 Vizepräsident des Reichsgerichts
 Oberreichsanwalt
 Oberlandesgerichtspräsidenten
 Präsident des Landeserbhofgerichts in Celle
 Präsident der Reichsschuldenverwaltung

Besoldungsgruppe B 6
 Senatspräsidenten beim Reichsverwaltungsgericht (darunter einer als ständiger Stellvertreter des Präsidenten)
 Präsident des Reichsgesundheitsamts
 Präsident der Physikalisch-Technischen Reichsanstalt
 Regierungspräsidenten
 Präsident der Preußischen Bau- und Finanzdirektion in Berlin
 Polizeipräsident in Berlin
 Präsident des Statistischen Reichsamts
 Präsident des Reichswirtschaftsgerichts
 Präsident des Reichsversicherungsamts
 Präsident der Reichsversicherungsanstalt für Angestellte
 Präsident der Reichsknappschaft
 Senatspräsidenten beim Reichskriegsgericht
 Senatspräsidenten beim Reichsgericht
 Senatspräsidenten beim Volksgerichtshof
 Reichsanwalt als Leiter der Staatsanwaltschaft beim Volksgerichtshof
 Präsident des Reichspatentamts
 Oberlandesgerichtspräsidenten
 Generalstaatsanwalt beim Kammergericht
 Vizepräsident des Rechnungshofs des Deutschen Reichs
 Senatspräsidenten beim Reichsfinanzhof (darunter einer als ständiger Stellvertreter des Präsidenten)
 Oberfinanzpräsidenten
 Präsidenten der Reichspostdirektionen Berlin, Dresden, Düsseldorf, Hamburg, Köln und Stuttgart

Besoldungsgruppe B 7a
 Ministerialdirigenten bei den Reichsministerien
 Gesandte I. Klasse
 Generalkonsuln I. Klasse
 Präsident des Bundesamts für das Heimatwesen
 Präsident des Reichsamts für Landesaufnahme
 Generalmajore bei der Ordnungspolizei
 Reichskommissar für die Kohlenverteilung
 Präsident des Reichsaufsichtsamts für Privatversicherung
 Reichskommissar bei der Berliner Börse
 Reichstreuhänder der Arbeit
 Reichskriegsgerichtsräte
 Reichskriegsanwälte
 Vizepräsident des Reichs-Justizprüfungsamts
 Reichsgerichtsräte
 Reichsanwälte
 Vizepräsident des Kammergerichts
 Landgerichtspräsident in Berlin
 Amtsgerichtspräsident in Berlin
 Direktoren beim Rechnungshof des Deutschen Reichs
 Präsident der Reichsmonopolverwaltung für Branntwein
 Präsident des Reichsamts für Flugsicherung
 Präsident des Reichsamts für Wetterdienst
 Präsident des Reichspostzentralamts
 Präsidenten der Reichspostdirektionen Breslau, Chemnitz, Dortmund, Erfurt, Frankfurt (Main), Hannover, Karlsruhe, Königsberg, Leipzig, München, Nürnberg, Speyer
 Direktor der Reichsdruckerei
 Präsident des Archäologischen Instituts des Deutschen Reichs

Besoldungsgruppe B 7b
 Direktoren und Professoren der Kaiser-Wilhelm-Institute in Berlin-Dahlem, Düsseldorf, Mülheim (Ruhr) und Müncheberg

Besoldungsgruppe B 8
 Reichsverwaltungsgerichtsräte
 Polizeipräsident in Hamburg
 Feldbischöfe der Wehrmacht
 Volksgerichtsräte
 Landgerichtspräsidenten bei Gerichten mit 60 oder mehr planmäßigen Richtern im Bezirk
 Generalstaatsanwälte bei den Oberlandesgerichten
 Generalstaatsanwalt beim Landgericht Berlin
 Reichserbhofgerichtsräte
 Direktor der Biologischen Reichsanstalt für Land- und Forstwirtschaft
 Präsident der Deutschen Seewarte
 Vizepräsident der Reichsschuldenverwaltung
 Reichsfinanzräte beim Reichsfinanzhof
 Präsidenten der Reichspostdirektionen, soweit nicht in den Besoldungsgruppen B 6 und B 7a
 Leiter des Reichsinstituts für ältere deutsche Geschichtskunde (Monumenta Germaniae Historica)
 Direktor der Chemisch-Technischen Reichsanstalt
 Präsident des Reichsinstituts für Geschichte des neuen Deutschlands

Besoldungsgruppe B 9
 Generalstaatsanwälte bei den Oberlandesgerichten, soweit nicht in der Besoldungsgruppe B 8
 Universitätskuratoren

Besoldungsgruppe B 10
 Direktoren und Professoren bei wissenschaftlichen Versuchs- und Forschungsanstalten

Besoldungsordnung C

Fassung von 1927

Besoldungsgruppe C 1
 Chef der Heeresleitung
 Chef der Marineleitung
 Generale
 Admirale
 Generaloberstabsärzte (ab 1934)
Generaloberstabsveterinäre (ab 1934)

Besoldungsgruppe C 2
 Generalleutnante
 Vizeadmirale
 Generaloberstabsärzte (ab 1934 Generalstabsärzte)
 Generaloberstabsveterinäre (ab 1934 Generalstabsveterinäre)

Besoldungsgruppe C 3
 Generalmajore
 Konteradmirale
 Generalstabsärzte (ab 1934 Generalärzte)
 Admiralarzt (eingefügt am 26. Juni 1935)
 Generalstabsveterinäre (ab 1934 Generalveterinäre)

Besoldungsgruppe C 4
 Obersten
 Kapitäne zur See
 Generalärzte (ab 1934 Oberstärzte)
 Flottenärzte (eingefügt am 26. Juni 1935)
 Generalveterinäre (ab 1934 Oberstveterinäre)

Besoldungsgruppe C 5
 Oberstleutnante
 Fregattenkapitäne
 Generaloberärzte (ab 1934 Oberfeldärzte)
 Geschwaderärzte (eingefügt am 26. Juni 1935)
 Generaloberveterinäre (ab 1934 Oberfeldveterinäre)

Besoldungsgruppe C 6
 Majore
 Korvettenkapitäne
 Oberstabsarzt
 Marineoberstabsärzte (eingefügt am 26. Juni 1935)
 Oberstabsveterinäre

Besoldungsgruppe C 7
 Hauptleute
 Kapitänleutnante
 Stabsärzte
 Marinestabsärzte (eingefügt am 26. Juni 1935)
 Stabsveterinäre

Besoldungsgruppe C 8
 Oberleutnante
 Leutnante

Besoldungsgruppe C 9
 Oberärzte
 Marineoberassistenzärzte (eingefügt am 26. Juni 1935)
 Oberveterinäre
 Assistenzärzte
 Marineassistenzärzte (eingefügt am 26. Juni 1935)
 Veterinäre

Besoldungsgruppe C 10
 Obermusikmeister
 Oberwaffenwarte (hinzugefügt am 4. September 1934)

Besoldungsgruppe C 11
 Hufbeschlaglehrmeister

Besoldungsgruppe C 12
 Deckoffiziere

Besoldungsgruppe C 13
 Musikmeister

Besoldungsgruppe C 14
 Unterwaffenmeister

Besoldungsgruppe C 15
 Oberfeldwebel
 Unterärzte
 Unterveterinäre

Besoldungsgruppe C 16
 Feldwebel

Besoldungsgruppe C 17
 Unterfeldwebel
 Obermaate

Besoldungsgruppe C 18
 Unteroffiziere
 Maate
 Stabsgefreite

Besoldungsgruppe C 19
 Obergefreite

Besoldungsgruppe C 20
 Gefreite

Besoldungsgruppe C 21
 Oberschützen
 Obermatrosen

Besoldungsgruppe C 22
 Schützen
 Matrosen

Fassung von 1940
sowie Wehrmachtbesoldung und Wehrsold 1944

Literatur
 Vorschrift der Wehrmacht: H.Dv. 326 Gesetz über die Besoldung, Verpflegung, Unterbringung, Bekleidung und Heilfürsorge der Angehörigen der Wehrmacht bei besonderem Einsatz, 1943, ISBN 978-3-75781-303-1

Anmerkungen

Rechtsquelle (Weimarer Republik)
Rechtsquelle (20. Jahrhundert)
Rechtsquelle (Zeit des Nationalsozialismus)

Reichsbesoldungsordnung


أفكار ميديا شركة سورية ابتدأت عام 1997 مختصة في برمجيات الوسائط المتعددة وألعاب الحاسوب، ينسب إليها إطلاق أول لعبة حاسوب ثلاثية الأبعاد في الوطن العربي (تحت الرماد).

ألعابها
 قريش
 تحت الحصار
 قلعه النصر
 تحت الرماد
 سيوف الجنة
 Road Block Buster

رسوم متحركه

 كريم

أعلانات
 تويز أر أص
 موون توون
 لعبه تحت الحصار
 لعبه تحت الرماد
 لعبه قريش

شركات سورية
صناعات سوريا

أفكار ميديا


Chakdaha (en bengalí: চাকদহ ) es una ciudad de la India, en el distrito de Nadia, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 13  a 74 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 97 236 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Chakdaha


Þjóðfulltrúaráð (rússneska: Совет народных комиссаров; umritað: Sovet narodnykh kommíssarov), einnig kallað Sovnarkom (rússneska: Совнарком) voru æðsta framkvæmdarvald Rússneska alþýðusambandslýðveldisins, Sovétríkjanna og lýðvelda þeirra frá 1917 til 1946.

Heimildir

Sovésk stjórnmál

Þjóðfulltrúaráð


ඔක්තෝබර් 13 යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව මෙය මෙම වසරේ 286 වන දිනය යි. වසර අවසන්වීමට තව දින 79ක් ඇත.

ඔක්තෝබර්
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින
ග්‍රෙගරි දින දසුන

ඔක්තෝබර් 13


Argentina
 Río Chico, Río Negro, selo u pokrajini Río Negro
 Río Chico (departman, Tucumán), departman u pokrajini Tucumán
 Río Chico (departman, Santa Cruz), departman u pokrajini Santa Cruz
 Chico (rijeka u Argentini)

Čile
 Río Chico (rijeka u Čileu)

Venezuela
 Río Chico (Venezuela), grad u općini Páez

Río Chico


Alice Randall (4 de maio de 1959) é uma autora e compositora americana, mais conhecida por seu romance The Wind Done Gone, uma reinterpretação e paródia do popular romance de 1936, E o Vento Levou.

Vida pregressa
Nascida Mari-Alice Randall em Detroit, Michigan, cresceu em Washington, DC. Alice frequentou a Universidade de Harvard, se formando com honras em Literatura Inglesa e Americana, em 1983 se mudou para Nashville, onde se tornou uma compositora de música country. Atualmente, vive em Nashville, Tennessee, é casada com David Ewing, advogado. Ela é escritora residente na Universidade Vanderbilt e ministra cursos, incluindo um seminário sobre letras de música country na literatura americana.

Carreira

Música
Alice foi a primeira mulher afro-americana a ser coautora de um hit country número um nas paradas. O single XXX's and OOO's (An American Girl) foi lançado em 1994 por Trisha Yearwood, cantora de música country. Mais de 20 de suas músicas foram gravadas, onde várias delas atingiram o top 10 e o top 40 dos melhores discos. Suas músicas foram tocadas por Trisha Yearwood e Mark O'Connor.

Escrita

Ficção
Alice Randall é autora de seis romances, ainda não traduzidos para a língua portuguesa:

 The Wind Done Gone (Houghton Mifflin Company, 2001)
 Pushkin and the Queen of Spades (2004)
 Rebel Yell (2009)
 Ada's Rules: A Sexy Skinny Novel (2012)
 The Diary of B.B. Bright, Possible Princess (2013) winner of the Phillis Wheatley Award
 Black Bottom Saints (2020)

Seu primeiro romance, The Wind Done Gone, é uma reinterpretação e uma paródia do livro de Margaret Mitchell, E o Vento Levou, de 1936. O livro conta, essencialmente, a mesma história que E o Vento Levou, mas do ponto de vista da meia-irmã de Scarlett O'Hara, Cynara, uma  escrava mulata na plantação de Scarlett.

Em abril de 2001, Randall e sua editora, Houghton Mifflin, foram processadas por Margaret Mitchell, autora do livro E o Vento Levou, alegando que The Wind Done Gone violou os direitos autorais de seu livro. O processo foi resolvido, permitindo que The Wind  fosse publicado com a adição de um rótulo que o descrevesse como "uma paródia não autorizada". Além disso, Houghton Mifflin concordou em contribuir financeiramente com o Morehouse College, instituição de educação historicamente negra em Atlanta, apoiada pela empresa de Mitchell. O romance se tornou um best-seller do New York Times.

Pushkin and the Queen of Spades, seu segundo romance, foi considerado uma das "Melhores Ficções de 2004" do The Washington Post .

Não-ficção
Em 2015, o livro de receitas Soul Food Love, coescrito por Randall e sua filha, a poetisa e autora Caroline Randall Williams, foi publicado pela Random House. O livro recebeu o NAACP Image Award de Literatura em fevereiro de 2016.

Prêmios
No ano de 2001, Alice recebeu o prêmio Al Neuharth Free Spirit e o Prêmio de Excelência da Literatura da Conferência de Memphis Black Writers em 2002, neste ano ela foi finalista do prêmio de NAACP Image Awards. De 23 de junho de 2011 a 24 de julho de 2011, foi aceita por uma prestigiada residência de redação na famosa comunidade de artistas Yaddo. Alice e sua filha, Caroline Randall Williams, receberam o NAACP Image Award for Literature 2016 (instrucional) por seu livro Soul Food Love.

Música

 The Ballad of Sally Anne - Mark O'Connor, River City Ramblers
 Big Dream - Samantha Mathis
 Blinded By Stars - Adrienne Young
 Get the Hell Out of Dodge - Walter Hyatt
 Girls Ride Horses Too - Judy Rodman
 I'll Cry for Yours (Will You Cry for Mine) - Tamra Rosanes
 Many Mansions - Moe Bandy
 Reckless Night - The Forester Sisters
 Small Towns (Are Smaller for Girls) - Holly Dunn
 Solitary Hero - Carole Elliot
 The Resurrection - The Nitty Gritty Dirt Band
 Went for a Ride - Radney Foster
 Who's Minding the Garden - Glen Campbell
 XXX's and OOO's (An American Girl) - Trisha Yearwood

Referências

links externos

 Site oficial de Alice Randall
Afro-americanos do século XX
Alunos do Harvard College
Mulheres romancistas dos Estados Unidos
Pessoas vivas
Nascidos em 1959
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Alice Randall


Otopeni este o stație proiectată a metroului din București. Se va afla în orașul Otopeni, la intersecția dintre Calea Bucureștilor și strada 23 August. Termenul estimat de punere în funcțiune este a doua jumătate a anului 2025.

Note

Stații ale liniei 6 de metrou din București
Otopeni

Otopeni (stație de metrou)


An Neottia dentata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George King ngan Robert Pantling, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Neottia dentata in nahilalakip ha genus nga Neottia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neottia

Neottia dentata


Lee Goldberg, né le , est un écrivain, scénariste, producteur de télévision et éditeur américain.

Biographie

Lee Goldberg a étudié à l'université Université de Californie à Los Angeles, où son professeur Lewis Purdue lui offre l'occasion de débuter sa carrière d'auteur. Contacté par un éditeur pour créer une série de romans d'aventure, Purdue propose de la confier à Goldberg, promettant de reprendre la tache si Goldberg venait à échouer. Lee Goldberg ne fait pas défaut, lançant la série , qu'il publie sous le pseudonyme de Ian Ludlow. La société de production New World Pictures achète les droits de la série pour une adaptation au cinéma, dont Goldberg écrit le script. Le projet n'aboutit pas, mais il lance la carrière de scénariste pour la télévision et le cinéma de l'écrivain.

Lee Goldberg écrit ainsi pour des séries telles que Alerte à Malibu, Diagnostic : Meurtre, Monk. Il complète son activité de scénariste pour  en écrivant des romans basés sur la série.

À partir de 2013, il co-écrit avec Janet Evanovich la série Fox et O'Hare à propos des aventures d'une femme agent du FBI et d'un escroc haut en couleur.

En 2014, Lee Goldberg crée avec un autre auteur à succès de polars, Joel Goldman, une maison d'édition spécialisée dans la littérature policière, Brash Books.

Vie personnelle

Son frère, Tod Goldberg, est également écrivain.

Œuvre

Romans

Série Charlie Willis
 My Gun Has Bullets (1995)
 Beyond the Beyond (1997)

Série Mark Sloan
 The Silent Partner (2003)
 The Death Merchant (2004)
 The Shooting Script (2004)
 The Waking Nightmare (2005)
 The Past Tense (2005)
 The Dead Letter (2006)
 The Double Life (2006)
 The Last Word (2007)

Série Adrian Monk
 Mr. Monk Goes to the Fire House (2006)
 Mr. Monk Goes to Hawaii (2006)
 Mr. Monk and the Blue Flu (2007)
 Mr. Monk and the Two Assistants (2007)
 Mr. Monk in Outer Space (2007)
 Mr. Monk Goes to Germany (2008)
 Mr. Monk Is Miserable (2008)
 Mr. Monk and the Dirty Cop (2009)
 Mr. Monk in Trouble (2009)
 Mr. Monk Is Cleaned Out (2010)
 Mr. Monk on the Road (2011)
 Mr. Monk on the Couch (2011)
 Mr. Monk on Patrol (2012)
 Mr. Monk Is a Mess (2012)
 Mr. Monk Gets Even (2012)

Série Ian Ludlow
 True Fiction (2018)
 Killer Thriller (2019)
 Fake Truth (2020)

Série Eve Ronin
 Lost Hills (2020)
 Les Anges rouges, City thriller, (2020) , réédition City poche (2021)
 Bone Canyon (2021)
 Gated Prey (2021)
 Movieland (2022)

Série Walter Sharpe & Andrew Walker
 Malibu Burning (2023)

Autres romans
 The Walk (2004)
 The Man with the Iron-On Badge (2005)
 King City (2012)
 McGrave (2012)
 Fast Track (2013)

Recueil de nouvelles
 Three Ways To Die (2010)

Romans signés Ian Ludlow
Écrit en collaboration avec Lewis Perdue

Série Brett Macklin
 .357: Vigilante (1985)
 Make Them Pay (1985)
 White Wash (1985)
 Killstorm (2009)

Prix et nomination

Prix
 Malice Domestic Poirot Award

Nomination
 Prix Shamus 2006 du meilleur roman pour The Man with the Iron-On Badge

Notes et références

Liens externes

 Bibliographie

Romancier américain du XXe siècle
Romancier américain du XXIe siècle
Auteur américain de roman policier
Scénariste de télévision
Producteur américain de télévision
Naissance en février 1962
Étudiant de l'université de Californie à Los Angeles

Lee Goldberg


est un film dramatique psychologique ukrainien sorti en 2017 réalisé par Marina Stepanskaya. Le film était programme de la compétition principale du 52 Festival international du film de Karlovy Vary et au programme de la compétition nationale du 8 Festival international du film d'Odessa.

En août 2017, le film a été sélectionné pour la nomination du film ukrainien à la 90e cérémonie des Oscars dans la catégorie du « Meilleur long métrage international ».

Synopsis
Le film se déroule dans la Kiev moderne, où les principaux "non-héros" de 27 ans tentent de faire un choix difficile dans les conditions d'une "époque héroïque".

Anton, un prodige de la musique qui n'a pas su entreprendre ce qu'on attendait de lui, rentre au pays après deux ans d'études en Suisse et six mois de traitement pour dépendance à l'alcool dans un hôpital neuropsychiatrique près de Kiev. Son grand-père, un homme aux principes stricts, l'emmène au village, loin des charmes de la grande ville. Un jour, Anton rencontre Katya, qui, comme lui, tente de trouver son propre chemin dans la vie. Elle doit bientôt se rendre à Berlin avec son petit ami Johann, un photojournaliste allemand qu'elle a rencontré lors de la révolution. Cependant, sa rencontre avec Anton donne un nouvel élan à sa vie et a un impact profond sur tous les deux.

Fiche technique

Références

Liens externes

Film ukrainien sorti en 2017
Film dramatique ukrainien
Film romantique ukrainien
Film en ukrainien
Film se déroulant à Kiev

Falling (film, 2017)