Huambo is a province of Angola. With an area of 34,270 km2, it is one of the geographically smaller provinces, situated in the Central Region approximately 450 km south east of the capital, Luanda.

The province had a population of 2,019,555 according to the 2014 census, of which 48% are in urban areas.

Terrain and climate
The foundation of the Central Plateau is a vast slab of primeval crystalline rock that frequently outcrops in the form of isolated rocks or massive peaks. The most prominent peak in the province is Mt. Môco in Londuimbali, with 2,620 metres. The peak is the highest point in Angola. The headwaters of the Kunene River rise on the Central Plateau near Huambo town. Much of the soil in Huambo Province is of poor quality, and has been impoverished in many areas by overuse and erosion. However, it is generally of better quality than in the adjoining regions to the east, north and south.

Striking differences can be observed between the vegetation of the highlands and the lower zone towards the coast. One characteristic feature of the coastal area is the baobab (Adansonia Digitata, or imbondeiro, in Portuguese). Tropical forests can also be found in the areas that receive significant rainfall. Until recently, the highlands were covered with a variety of trees; today, however, except in isolated areas in Bailundo and other regions, grasslands have taken the place of forest and woodland. Traditional methods of agriculture, slash-and-burn techniques (queimadas) and overpopulation by large concentrations of people displaced from their homes during the war (1975–2002) have caused significant deforestation. The use of wood fuel for the Benguela Railway until the 1980s was also responsible for deforestation. Large extensions of native forest have been cut down and replaced by rapid-growing and soil-depleting eucalyptus and pine trees.

The Central Plateau is well within the tropical zone, but altitude and the effect of the southwestern Antarctic current combine to produce a moderate climate. The annual variation of temperature is small, with maximum temperatures varying between 17 and 28 °C during much of the year. The average maximum is approximately 22 °C. During the winter months (May–July), temperatures may reach as low as 5 to 8 °C. Mean annual rainfall varies from 800 to 1600 mm, according to region. In the Central Plateau, seasonal rains begin with a few showers during September, increase during October and November, have a break of two to four weeks in December, January or February, and continue until the end of April. The heaviest rainfall is usually in November or December.

Demography
The Province of Huambo has an area of 35,771.15 km2. It is divided into 11 municipalities that are sub-divided into 37 communes. It borders the Province of Kuanza Sul to the northwest, Bie to the north and east, Benguela to the west, and Huila to the south. According to the Provincial Department of Statistics and Planning, Huambo is a relatively populated province with 1,948,000 people (approximately 15% of the estimated national of 12.6 million). More than half, 55%, of the population is urbanized, concentrated in Huambo City (822,000 people) and Caála Municipality (239,000 people). Recent population movements towards the native rural areas and functional deficiencies of the Civil Administration make difficult to accurately estimate population figures. The Huambo Provincial Department of Statistics and Planning reports that 419,000, or approximately 22% of the population, are children under five years of age.

 Municipality: Bailundo:
 Commune: Bailundo: 106 villages, 838 km2
 Commune: Bimbe (M'Bimbi): 194 villages, 1,004 km2
 Commune: Hengue-Caculo: 123 villages, 1,510 km2
 Commune: Lunge: ?? villages, ??? km2
 Commune: Luvemba: 214 villages, 2,163 km2
 Municipality: Caála:
 Commune: Caála: 90 villages, 729 km2
 Commune: Calenga: 52 villages, 389 km2
 Commune: Catata: 74 villages, 1,090 km2
 Commune: Cuíma: 116 villages, 1,472 km2
 Municipality: Ekunha (Ecunha):
 Commune: Ecunha: 80 villages, 797 km2
 Commune: Quipeio: 67 villages, 880 km2
 Municipality: Huambo:
 Commune: Huambo: 164 villages, 668 km2
 Commune: Calima: 61 villages, 1,348 km2
 Commune: Chipipa (Tchipipa): 63 villages, 593 km2
 Municipality: Katchiungo (Catchiungo):
 Commune: Catchiungo: 66 villages, 645 km2
 Commune: Chinhama: 51 villages, 1,445 km2
 Commune: Chiumbo: 82 villages, 857 km2
 Municipality: Londuimbali (Londuimbale):
 Commune: Londuimbali: 71 villages, 589 km2
 Commune: Alto–Hama: 69 villages, 781 km2
 Commune: Cumbila (Kumbila): 34 villages, 305 km2
 Commune: Ngalanga (Galanga): 66 villages, 608 km2
 Commune: Ussoque: 25 villages, 415 km2
 Municipality: Longonjo:
 Commune: Longonjo: 60 villages, 790 km2
 Commune: Chilata: 57 villages, 880 km2
 Commune: Iava: 36 villages, 585 km2
 Commune: Lépi: 57 villages 660 km2
 Municipality: Mungo:
 Commune: Mungo: 139 villages, 3,500 km2
 Commune: Cambuengo: 127 villages, 1,900 km2
 Municipality: Tchicala Tcholoanga (Chicala-Choloanga):
 Commune: Chicala-Choloanga: 93 villages, 1,025 km2
 Commune: Mbave: ?? villages, ??? km2
 Commune: Sambo: 177 villages, 1,450 km2
 Commune: Samboto: 87 villages, 1,300 km2
 Municipality: Tchinjenje (Chinjenje):
 Commune: Chinjenje: 54 villages, 500 km2
 Commune: Chiaca: 57 villages, 300 km2
 Municipality: Ukuma (Ucuma):
 Commune: Ucuma: 97 villages, 750 km2
 Commune: Cacoma: 82 villages, 500 km2
 Commune: Mundundo: 55 villages, 350 km2

Source : Ministry of Planning, 2003

Government

The province is headed by a Governor, currently Faustino Muteka, assisted by two vice-governors (Social and Economical Affairs). The central Government is represented also by 3 Delegates who report to their Ministry and to the Governor: Finance, Justice and Interior. The rest of Ministerial Delegations became Directorates after a reform introduced in June 1998: Health, Education, Energy and Water, Urbanism, Agriculture, Social Assistance, strengthening thus even more the power of the Governor to whom they report.
All 11 Municipalities are headed by the civilian Administrators, under whom come 35 Communal Administrators. These have their own politically appointed Regedores (textually, Rulers) and the traditional leaders, the Sobas, who have lost much of their ancestral significance in the decision – making process.

Agriculture and food security
Huambo is the richest agricultural province in Angola. In 1999 the Province produced almost 22% of total national cereal production: 115,000 t out of a total of 530,000 t. As a result of improved security, areas used for cultivation in the Province have increased during the past years to about 500 km2. This represents the largest increase in the country since the end of the war.

The principal cereal crop is maize with 1950 km2 under cultivation. Yields are low, only 40 t/km2, compared with yields of between 50 and 120 t/km2 in other provinces.  The second cereal crop is millet/sorghum with approximately 160 km2 under production.  Grain production has increased significantly in recent years. Total output rose to a peak of 159,000 t in the 1997/1998 season compared to only 17,000 t in 1993/1994. Climate and pest conditions forced production back to 115,000 t in 1998/1999 and to an estimated 88,000 t in 1999/2000. Other crops produced in the province include beans (450 km2) and manioc (415 km2), sweet potatoes (95 km2) and Irish potatoes (32 km2).
Coffee (Arabica type) used to be a significant produce of Huambo thanks to the favourable altitude and weather conditions of the Province, and is currently being reintroduced as the main crop in many farms of the region.

Health and nutrition
Approximately 25 basic health facilities are operational within the Province, run by the Government or humanitarian agencies, covering 547,500 people in Huambo city and the municipality of Caála. According to the World Health Organization and the Ministry of Health, this represents an average of one facility per 20,778 people, close to the Angolan average of one health unit per 20,000 people. In Huambo, one health unit serves 18,000 people while in Caála, one unit covers 33,000 people.  The provincial hospital is based in Huambo city.

Vaccination coverage in Huambo city is higher than in other municipalities.  In Huambo city, 16 vaccination posts cover 89,800 children under five years of age (one post per 5,600 children). In Caála, two posts cover 19,700 children (2002).

Education
Approximately 40 primary and three secondary schools operate in Huambo city (2001). Five schools target displaced children. In Caála, seven schools target displaced children.

Water and sanitation
In Huambo, the main water treatment plant has not functioned properly since 1975 and the 400 km of water pipes are in poor condition. The population is currently dependent on wells for water access. During recent years, considerable work in the sector was undertaken by the Government and humanitarian agencies, including construction of 550 family latrines and 25 wells in villages and communities.

Mines
The number of mines and unexploded ordnance (UXO) in the Province is unknown. An average of eight mine accidents per month are reported. Mine accident statistics are gathered by humanitarian agencies through Huambo Central Hospital where all mine-related injuries are referred.
Demining activities happen throughout the Province and are currently being implemented by an International NGO. Other humanitarian institutions provide ongoing mine awareness programmes. During the year 2002, 145,000 people participated in these programmes. Mine awareness activities include theatre and puppet shows as well as exhibitions in schools and internally displaced people camps. Additionally, ten-minute radio programmes on the dangers of mines are broadcast two times per week.

List of governors

Notable natives
Georges Rebelo Chicoti, current Minister of Foreign Affairs
Paulo Kassoma, former Huambo Governor
José Eduardo Agualusa, writer
Sousa Jamba, writer

References

Citations

Bibliography
 Jornal de Angola (in Portuguese)

External links
 Official website of the Government of Huambo Province
 Information on this province at the Angolan ministry for territorial administration
 Information on this province at Info Angola
 Huambo Digital, a web page of the Association Anaphua (Friends of Huambo), in Portuguese
 The weather in Huambo
 Angola.uk.org
 Web page of Development Workshop, an international development organization based in Huambo and Luanda
 Province geographical info at geoview.info

Provinces of Angola

Huambo Province


A Praça de Barcelos é uma praça do início do , situada no centro da cidade de Pontevedra (Espanha), a leste do centro histórico de Pontevedra.

Origem do nome
A praça tem o nome da cidade portuguesa de Barcelos, com a qual Pontevedra é geminada desde 1970.

História
No , a feira de gado de Pontevedra, cujas origens remontam à Idade Média, realizava-se nos terrenos do que é hoje o Parque das Palmeiras. No final do , quando o Palácio da Deputação de Pontevedra foi construído e o Parque das Palmeiras foi criado, foi necessário mudar o recinto da feira para outro local devido à falta de espaço. Após várias controvérsias, a proposta do construtor Manuel Vidal Boullosa foi finalmente aceite em 1896, oferecendo um terreno (uma esplanada) situado entre a antiga rua do Progreso a sul (hoje rua Benito Corbal) e o muro do convento de Santa Clara a norte que se tornaria a actual Praça de Barcelos. Em 1898 o terreno foi comprado pela Câmara Municipal de Pontevedra por 40.000 pesetas.

O terreno foi nivelado e foram plantados plátanos para a instalação da feira e foi batizado de Campo da Feira, onde as feiras foram realizadas durante décadas, desde 1900.

Em Agosto de 1970, durante as festividades da Virgem Peregrina, a cidade foi geminada com a cidade portuguesa de Barcelos.

Em 1971, o recinto da feira passou a chamar-se Praça de Barcelos, em referência à geminação de Pontevedra com esta cidade portuguesa que teve lugar em Agosto de 1970. Na década de 1970, a praça foi transformada em estacionamento e o mercado de rua que anteriormente era realizado na Praça da Ferraria começou a ser realizado ali., O mercado em que os comerciantes vendiam os seus produtos têxteis e alimentares foi realizado na praça nos dias 1, 8, 15 e 23 de cada mês, até 23 de Setembro de 1988.

Entre março e outubro de 1997, a praça foi completamente reformada. Foi construído um grande parque de estacionamento subterrâneo de três andares no subsolo e a superfície foi completamente remodelada. Os plátanos foram cortados e apenas uma fila ficou no lado norte da praça, mais próximo da parede do convento de Santa Clara.

Em janeiro de 1998, o Monumento à Árvore, obra do escultor José Luis Penado, foi instalado no lado sul da praça como lembrança dos muitos plátanos que foram cortados durante a construção do parque de estacionamento subterrâneo e a urbanização da praça.

Em Setembro de 2016, foram instalados dois campos polidesportivos no norte da praça ao lado da parede do convento, constituídos por um campo com cestos e balizas e uma mesa de ténis de mesa.

Descrição
A praça tem uma forma quadrada e uma área de 16.000 metros quadrados. Aqui convergem as ruas Rouco, Xenaro Pérez de Villamil, Vasco da Ponte, Campo da Feira, San Antoniño e Perfecto Feijóo.

A praça é ajardinada, com jardins compartimentados, caminhos pavimentados, árvores, um parque infantil, uma área central com bancos e uma fonte de pedra. O lado norte da praça é dominado pelo grande muro de seis metros de altura dos jardins do convento de Santa Clara, que é protegido como um bem patrimonial. No centro-sul da praça encontra-se o Monumento à Árvore. Representa uma grande árvore de ferro de 6 metros de altura, cujos ramos são encimados pelas típicas cristas dos galos de Barcelos.

No subsolo da praça encontra-se o maior parque de estacionamento subterrâneo da cidade, com 906 lugares de estacionamento.

No lado sul da praça existem cafetarias e nos lados leste, oeste e sul há lojas. No lado sudoeste da praça está também a escola pública multilingue de Barcelos.

Galeria de imagens

Ver também

Artigos relacionados
 Convento de Santa Clara
 Rua Benito Corbal
 Parque das Palmeiras

Ligações externas
 Praza de Barcelos no site do Turismo Xunta de Galicia

Praças de Pontevedra
Monumentos da Galiza
Parques e jardins de Pontevedra
Barcelos

Praça de Barcelos


Giovanni Santinello (* 1. Februar 1922 in Padua; † 23. August 2003 ebenda) war ein italienischer Philosoph und Hochschullehrer mit dem Schwerpunkt Geschichte der Philosophie.

Biographie
Santinello schloss im Juli 1945 sein Studium der Philosophie an der Universität Padua ab, war seit 1949 ebendort Assistent und Lehrbeauftragter und erhielt dann einen Ruf auf die Professur für Geschichte der Philosophie an der Universität Lecce (1959–1963). Ab 1963 kehrte er in gleicher Funktion wieder an die Universität Padua zurück, zunächst als außerordentlicher Professor, ab 1970 als Ordinarius. Das Hauptarbeitsgebiet von Santinello war die Cusanus-Forschung; außerdem hat er sich mit der Methode der Historiographie der Philosophie beschäftigt, woraus das mehrbändige Projekt einer "Geschichte der Geschichtsschreibung der Philosophie" (Storia della storie generali della filosofia) erwachsen ist.

1993 wurde Santinello zu Ehren eine Festschrift publiziert mit dem Titel Concordia discors, die auch ein Schriftenverzeichnis von Santinellos zahlreichen über 250 Veröffentlichungen für die Jahre 1949–1993 enthält.

Literatur
 Concordia discors : studi su Niccolò Cusano e l'umanesimo europeo offerti a Giovanni Santinello, a cura di Gregorio Piaia, Editrice Antenore, Padova 1993
 Klaus Kremer: Zum Tode von Giovanni Santinello, in: Mitteilungen und Forschungsbeiträge der Cusanus-Gesellschaft, 30 (2005)
 Mario Signore: In memoriam Giovanni Santinello (1922–2003), in: Idee (Dipartimento di Filosofia dell'Università di Lecce), 52/53 (2003), p. 7–9 Digitalisat

Weblinks

Philosoph (20. Jahrhundert)
Philosophiehistoriker
Hochschullehrer (Università del Salento Campus Lecce)
Hochschullehrer (Universität Padua)
Italiener
Geboren 1922
Gestorben 2003
Mann

Giovanni Santinello


MEG AG war ein deutscher Finanzvertrieb für private Krankenversicherungen mit Sitz in Kassel.

Geschichte
Die AG entstand aus dem 2003 von Mehmet E. Göker gegründeten Einzelunternehmen MEG Versicherungsspezialist e. K. für Maklergeschäfte mit Versicherungen und Bausparverträgen. "MEG" sind die Initialen des Gründers. 2004 hatte er einen Umsatz von ca. 109.000 Euro. Ende 2005 hatte die MEG e.K. 40 Mitarbeiter.

2006 gründete Göker die MEG AG mit einem Grundkapital von 50.000 € und wurde ihr Vorstandsvorsitzender. Ende des Jahres hatte die Gesellschaft 150 Mitarbeiter und erwirtschaftete im Rumpfgeschäftsjahr bei einem Umsatz von 11,2 Millionen € einen Verlust von 2,1 Millionen €. 2007 wurde bei dem Umsatz von 33,3 Millionen € ein Gewinn von 0,3 Millionen Euro ausgewiesen. Im Jahr 2008 erreichte die MEG mit 53,7 Millionen € ihre größte Geschäftstätigkeit.

2007 begannen die Strafverfolgungsbehörden sich für das Unternehmen zu interessieren. Zunächst wurde dem Vorwurf der Scheinselbständigkeit nachgegangen und im April die Firmenräume und die Privatwohnungen mehrerer Vorstandsmitglieder durchsucht. Das Verfahren endete im August 2008 mit einer Verurteilung Mehmet E. Gökers zu 720 Tagessätzen à 1000 € wegen nachgewiesener Weisungsgebundenheit der angeblich selbstständig tätigen Vertriebsmitarbeiter.

Insolvenz

2009 kam es zu mehreren Fällen von Urkundenfälschung durch Mitarbeiter beim Einreichen von Kundenverträgen. Aufgrund dieser Vorkommnisse und finanzieller Probleme legte Göker am 11. September 2009 den Vorstandsvorsitz nieder. Der Jahresverlust per Ende August betrug 418.022 €.

Am 25. September 2009 wurde auf Drängen der Versicherungsgesellschaft Axa, die mit 11 Mio. Euro der größte Gläubiger der MEG war, die MEG AG ohne intensive Prüfung für 1 € von der Aragon AG vollständig übernommen. An Aragon war die AXA mit 28 Prozent beteiligt. Aragon gewährte der MEG in der Folge ein nachrangiges Sanierungsdarlehen über 6,5 Millionen €, besichert mit den Interessentendatensätzen der MEG. Diese Datensätze wurden nach der Insolvenz am 7. Dezember 2009 an die Inpunkto GmbH, eine andere Aragon-Tochtergesellschaft, übertragen. Eine erste Stundungsvereinbarung mit den fünf Hauptgläubigern über insgesamt 16 Millionen € wurde abgeschlossen. Als jedoch kurz darauf weitere Verbindlichkeiten in zweistelliger Millionenhöhe entdeckt wurden, scheiterte die Sanierung der MEG endgültig.

Am 28. Oktober 2009 wurde gerichtlich die vorläufige Verwaltung durch den vorläufigen Insolvenzverwalter  Fritz Westhelle angeordnet und am 1. Januar 2010 das Insolvenzverfahren eröffnet. Die MEG AG hatte insgesamt etwa 50 Millionen € Schulden. Die Insolvenz wurde durch das Amtsgericht Kassel verhandelt. Derzeitiger Stand ist eine Vergütungsabrechnung des Insolvenzverwalters zum 26. März 2010, dem Tag nach der Gläubigerversammlung, zu der 41 der 670 registrierten Gläubiger erschienen.

Dokumentationen
 Klaus Stern: Versicherungsvertreter – Die erstaunliche Karriere des Mehmet Göker. 79 Minuten, 2011 (Trailer auf YouTube).
 Oliver Schmid, Christian Landrebe: System Größenwahn – Mehmet Göker und die Geschäfte der Versicherer. Hessischer Rundfunk, ca. 45 Minuten, Erstausstrahlung am 20. März 2012 (Video auf YouTube).

Einzelnachweise

Krankenversicherungswesen
Finanzvertriebsunternehmen
Ehemaliges Unternehmen (Kassel)
Gegründet 2003
Aufgelöst 2009
Finanzdienstleister (Deutschland)
Ehemaliger Finanzdienstleister

MEG AG


An Liparis hawaiensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Horace Mann. An Liparis hawaiensis in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Liparis (Orchidaceae)

Liparis hawaiensis


Meinrad Tomann OCist (Beč, 19. srpnja 1957.) austrijski je redovnik-cistercit, svećenik i teolog. Dvadeset je godina, od 1995. do 2015., službovao u Rimu kao generalni prokurator cistercitskoga reda. Pored mnogih dužnosti koje je potom obnašao u matičnoj opatiji Heiligenkreuz, od srpnja 2017. do svibnja 2022. bio je i prior cistercitskoga samostana Heiligenkreuz u Donjoj Austriji.

Životopis
Josef Tomann pohađao je gimnaziju u Bečkome Novome Mjestu. Godine 1975. odlučio je biti redovnikom te je postao novakom kod cistercita u Heiligenkreuzu uzevši redovničko ime Meinrad. U samostanskoj radionici izučio je zanat knjigovesca, a 7. listopada 1976. položio je privremene redovničke zavjete. Potom je studirao teologiju na Filozofsko-teološkoj školi u Heiligenkreuzu (današnja Filozofsko-teološka visoka škola Benedikt XVI., njem. Philosophisch-Theologische Hochschule Benedikt XVI.) i na Papinskom liturgijskom institutu sv. Anselma (tal. Pontificio Ateneo Sant'Anselmo, također i Anselmianum) u Rimu.

Dana 20. travnja 1981. godine Tomann je zaređen za svećenika. Na Papinskom ateneumu Sant'Anselmo položio je 1982. licencijat iz teologije, gdje je pet godina poslije i doktorirao s temom »Konstitucije Austrijske kongregacije cistercita« (njem. Die Konstitutionen der Österreichischen Zisterzienserkongregation). Potom je najprije službovao kao učitelj novaka (njem. Novizenmeister) u opatiji Heiligenkreuz te kao župnik u Mönchhofu u austrijskoj saveznoj državi Gradišću. Godine 1994. seli u Rim te stanuje u glavnoj kuriji cistercita, gdje godinu dana obnaša dužnost tajnika vrhovnog opata cistercitskoga reda. Potom je u razdoblju od 1995. do 2015. godine u četiri uzastopna petogodišnja mandata službovao u Rimu kao generalni prokurator cistercitskoga reda.

Godine 2015. Tomann se vraća u opatiju Heiligenkreuz, gdje ponovno djeluje kao učitelj novaka te preuzima dužnost voditelja knjigovežnice i brigu o samostanskom vrtu. Uz suglasnost konventa cistercitske braće u Heiligenkreuzu, opat Maximilian Heim ga 2. srpnja 2017. imenuje priorom samostana, a tu je dužnost Tomann obnašao sve do svibnja 2022. godine.

Uza sve svoje redovničke dužnosti i obveze, Meinrad Tomann se kontinuirano zanima za mineralogiju i geologiju. U razdoblju od 1975. do 1980. bavio se katalogizacijom zbirke minerala opatije Heiligenkreuz, čiji veći dio potječe iz ostavštine češko-austrijskoga svećenika, zoologa i botaničara Dominika Bilimeka. Godine 2016. sastavio je kompilaciju o pojavnosti stijena u samostanskome okružju u kojoj, između ostaloga, opisuje i stijene korištene u gradnji samostana Heiligenkreuz. U svojim istraživanjima redovito surađuje sa znanstvenicima s Bečkog sveučilišta i Udrugom sakupljača minerala iz Bečkoga Novog Mjesta, s kojima povremeno organizira i zanimljive prodajne izložbe stijena i minerala.

Bibilografija
 Österreichische Zisterzienserkonstitutionen. Zeitdokumente einer Kongregation, ihre Geschichte und Entwicklung (1859 – 1984), Heiligenkreuz: Verein der Heiligenkreuzer Hochschulfreunde, 1987.

Izvori

Vanjske poveznice

  Stift Heiligenkreuz: Pater Meinrad Tomann als Generalprokurator des Ordens bestätigt
  www.mineral.at – Pater Meinrads marmorpapiere
  Katholische Männerbewegung der Erzdiözese Wien: Die Sakramente als Werkzeuge für mein Christsein
  Mein Bezirk.at – Sammlungen des Stifts Heiligenkreuz lebendig halten

Životopisi, Beč
Austrijski cisterciti
Austrijski katolički svećenici
Austrijski rimokatolički teolozi
Opatija Heiligenkreuz

Meinrad Tomann


මහ පොළොව හෙවත් පෘථිවිය සූර්යයාගේ සිට පිළිවෙලින් 3 වැනි ග්‍රහලෝකයයි. එය සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ඇති ග්‍රහලෝක 8 න් ඝණත්වයෙන් වැඩිම සහ 5 වැනි විශාලම ග්‍රහලොවයි. එමෙන්ම එය සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ඇති භූමියක් සහිත ග්‍රහලෝක අතුරින් විශාලතම ග්‍රහලොවයි. සමහර අවස්ථා වලදී එය ලෝකය , නිල් ග්‍රහලොව , හෝ එහි ලතින් නාමය වන "ටෙරා" යන නම් වලින් හඳුන්වයි.
මිනිසා ඇතුළු සත්ව විශේෂ මිලියන ගණනකට නිවහන වන පෘථිවිය දැනට සොයාගෙන ඇති පරිදි ජීවය පවතින එකම ආකාශ වස්තුවයි. මෙම ග්‍රහලෝකය මීට අවුරුදු බිලියන 4.54 කට පෙර නිර්මාණය වුණු අතර අදට අවුරුදු බිලියනයකට පෙර පෘථිවි පෘෂ්ඨය මත ජීවය බිහි විය.

පෘථිවි පෘෂ්ඨය

පොළවේ භූමි ප්‍රදේශය තැනින් තැන මහත් වෙනස්කම්වලින් යුතුවේ. පොළව මතුපිට 70.8% ජලයෙන් යටවී ඇති අතර වඩාත් මහද්වීපික ගල්පර පිහිටා ඇත්තේ මුහුදු මට්ටමට පහලින්ය. ලෝපුරා ජලයෙන් යටවූ ප්‍රදේශවල සාගරය මැද විහිදුන කඳුවැටි පන්ති, මුහුද යට ඇති ගිනිකඳු, සාගර අඟල්, මුහුදු යට කඳු අතර ඇති විශාල වළවල්, තැනිතලා සහ ආගාධ ඇතුළු අංගයන්ගෙන් යුක්තය. ජලයෙන් යට නොවී ඇති ඉතිරි 29.2% වූ ප්‍රදේශය කඳු, කාන්තාර, තැනිතලා සහ වෙනත් දැයින් යුක්තය.

ග්‍රහලෝකවල පිටතලය ටෙ‍ක්ටෝනික් හා සෝදා පාලුව නිසා භූ විද්‍යාත්මකව කාලයක් තිස්සේ නැවත හැඩ ගැසෙමින් පවතී. තැටි හෝ ටෙක්ටොනික් මඟින් සෑදුණු හෝ අංග වෙනස් වී පිටිතල අංග යටට බේරීමෙන්දැඩි දේශගුණික අවස්ථාවන්ට අනුගතවීම සිදුවේ. උෂ්ණත්වය සහ රසායනික හේතූන් නිසා හිමි දියවීම, වෙරළ ඛාදනය, කොරල් වැටි විනාශ වීම සහ විශාල උල්කාපාත ගැටීම් ද භූමි දර්‍ශනය වෙනස් වීමට හේතු වේ.

මහාද්වීපික පෘථිවිතල ග්‍රහලෝකය හරහා යෑමෙන් සාගර පතුල යට ප්‍රධාන මායිම් ඇතිවීමත්, ඒ අතරම ආවරණ ද්‍රව්‍ය ඇතිවීමත් හේතුවෙන් එකිනෙකට වෙනස් සීමාවන් සාගර මැද දිගටම ඇතිවේ. මේ ක්‍රම සම්බන්ධවීමෙන් සාගර පෘථිවිතල දිගටම ඇතිවේ. මුහුදු පතුලේ වැඩිහරියක්ම පෘථිවිතල වයසින් අවුරුදු මිලියන 100 ට අඩුවේ. පැරණිම සාගර තැටිය පිහිටා ඇත්තේ බටහිර පැසිපික්හීය. ඇස්තමේන්තුගත වයස අවුරුදු මිලියන 200 පමණ වේ. සංසන්දනාත්මකව බැලීමේ දී පෘථිවියෙන් සොයා ගනු ලැබු පැරණිම ගල් වූ ඇටකටු අවුරුදු මිලියන 3 ක් පමණ පැරණිය.

ගින්නෙන් සෑදුනු පර්‍වත, කළුගල් සහ ඇන්ඩිසයිට් වැනි ඝනතාවයෙන් අඩු ද්‍රව්‍ය මහද්වීපික තැටිවල අඩංගු වේ. සුලබත්‍වයෙන් අඩු 'බසාල්ට්' ඝන ගිනිකඳු ගල් පර්‍වතයකි. මඩ එක්කාසුවී එකට තද වීමෙන් 'සෙඩිමෙන්ටිරි' පර්‍වත සෑදී ඇත. මහද්වීපික පිටිතල වලින් 75% ම සෙඩිමෙන්ටිරි පර්‍වත වලින් ආවරණය වී ඇති නමුදු ඒවා භූ පටලයෙන් 5% පමණ සෑදේ. පොළවෙහි හමු වී ඇති තුන්වැනි පර්‍වත ද්‍රව්‍ය මෙටාමෝෆික් පර්‍වතය. අධික පීඩනය හා අධික උෂ්ණය යන දෙකම හේතුකරගෙන සැකසුණු ගල් වර්‍ගයකින් මෙම පර්වත නිර්මාණය වී ඇත. පෘථිවියේ මතුපිට වඩා බහුල ඇති සිලිකොට් ඛනිජ වල තිරිමාණ, පෙල්ස්පාර්,ඇම්fපිබෝල්, මයිකා(තලාතු මිනිරන්), පයිරෝසින් සහ ඔලිවීන්(මැග්නීසියම් හා යකඩ අඩංගු ඛනිජ විශේෂයක්)ය. පොදු කාබනේට් ඛනිජ ඇතුලත් වන්නේ කැලසයිට් (හුණු ගල්වල තිබේ) ඇගෙනයිට් සහ ඩොලමයිට්වලය.

පෘථිවියේ පිටස්තරම තට්ටුව පෙඩොස්ෆියර් වන අතර එය සෑදි ඇත්තේ පස්වලිනි. එය පස් සැකසීමේ ක්‍රියාවලියට යටත් වේ. එය පැවත එනුයේ ශිලාගෝලය, වායුගෝලය, ජලගෝලය සහ ජෛව ගෝලය ඇතුලතය. දැනට ගොඩබිමෙන් වගා කල හැකි බිම් ප්‍රමාණය 13.31% කි. එහි උපකාරක ස්ථිර ඵලදාව 4.71% වේ. පෘථි‍වියේ ගොඩබිම මත්තෙන් 40% ආසන්න භූමි ප්‍රමාණයක් තණ බිම් සඳහා වෙන්වී ඇත. එමෙන්ම ඇස්තමේන්තු ගත 1.3 x 107 කි.මි. පළදා බිම් සහ 3.4 x 107 කි.මි. ප්‍රමාණයක් තණ බිම් ද වේ.

පෘථිවි පිටිතලයේ ගොඩබිම් නැග්ම මළ මුහුදේ මීටර් 418 සිට මවුන්ට් එවරස්ට් මුදුන තෙක් වර්ෂ 2005 දී ඇස්තමේන්තු ගත උපරිම උස මිටර් 8848 කි.
මුහුදු මට්ටමින් උස අඩුම උස වනුයේ මීටර් 686 කි.

පෘථිවියේ අභ්‍යන්තරය
මහ පොළොව මතුපිට සිට මැදට කිලෝමීටර් හය දහසකට වැඩි දුරක් දක්වා තියෙන්නේ පාෂාණ. ඒ කියන්නේ දළවශයෙන්, ඉන්දියාවේ නව දිල්ලි නුවර ඉඳන් පැරීසියට තියෙන දුරට සමාන දුරක්. ඇතුළටම වෙන්න පෘථිවියේ අභ්‍යන්තර හරයේදී මේ ලෝහ බහුල පාෂාණ ඉහළින් එන ඉතා අධික පීඩනය හෙවත් තෙරපුම හේතුවෙන් ඝන යකඩ ලෙස කැටි ගැසී තිබෙනවා දැක ගන්න පුළුවන්. අභ්‍යන්තරයට යා ගන්න හැකියාවක් තියෙනවා නම් දිගින් මීටර සිය ගණනක් වෙන තනි තනි යකඩ ස්ඵටික එහි දැක ගන්නත් හැකිවේවි.

අභ්‍යන්තර හරයේ සිට පිටතට එද්දී පීඩනය අඩු බව දැනුණත්, උෂ්ණත්වය නම් තවමත් සූර්යයාගේ මතුපිට උෂ්ණත්වයට වඩා වැඩියි. ඝන යකඩ දැන් ද්‍රව (දියර) යකඩ ලෙස ගලායමින් පවතිනවා. පෘථිවියේ බාහිර හරය ලෙස හඳුන්වන මෙම කැළැඹුණු යකඩ සාගරයේ  භ්රමණය නිසා තමයි පෘථිවියේ චුම්භක කේෂ්ත්රය උත්පාදනයවෙන්නේත්, ඒ වගේම පෘථවියේ මතුපිට කොටස්වල චලනය සිදුවෙන්නේත්.

කහ මදය අර්ධ වශයෙන්  ඝනවූ  තම්බාපු බිත්තරයක් සිතට නගාගන්න. කලින් සඳහන් කළ ද්‍රවමය බාහිර හරය ඒ දියාරු කහ මද කොටස වාගෙයි. ඒ චිත්ත රූපය සිත තබාගෙන සලකා බලද්දී, තම්බාපු බිත්තරයේ  සුදු පැහැ කොටසින් සංකේතවත් වෙන්නේ බාහිර හරය වට කොටගත් මහත දෙහෙත, සැහැල්ලූ පාෂාණමය කොටසයි. මෙ තමයි පෘථිවියේ ප්රාවරණය. ගැඹුරින් පිහිටි මෙහි උෂ්ණත්වය  ප‍්‍රවාරණ පාෂාණය පහසුවෙන් උණුවීමට තරම් ප්රමාණවත්. එහෙත් අධිකතර  පීඩනය නිසා එය ඝනව, අඩුතරමින් උණුසුම් ක්ලේ හෙවත් ඇඹුම් මැටි (ප්ලැස්ටිසන්) තරමේ ඝන මට්ටමකින් තබා ගන්නට සමත්වෙනවා.

ප්රාවරණයට පිටතින් ඇත්තේ සංසන්දනාත්මකව තුනී ස්තරයක් වන පෘථිවියේ කබොලයි. මේ කට්ට හෙවත් කබොලෙහි ඝනකම කිලෝමීටර කිහිපයක් පමණයි.  එහි ඝනකම අඩුම සාගර පත්ලේදී. වැඩිම කඳුවලදීයි. මහද්වීප පිහිටි ප්රදේශ මහද්වීප කබොල ලෙසත් සාගර පිහිටි ප්රදේශ සාගරික කබොල ලෙසත් හඳුන්වනවා. තම්බාපු බිත්තර උදාහරණය නැවත ගත්තොත් මෙය සමාන වෙන්නේ බිත්තර කටුවටයි. කෙසේ හෝ මේ කබොල්ලේදී තමයි අවසානයේ පෘථිවියේ උෂ්ණත්වය සෙන්ටිගේ‍රඞ් අංශක සියයටත් (100°C>)වඩා අඩු මට්ටමකට පහත වැටෙන්නේ. පෘථිවිය අභ්‍යන්තරයෙන් එන අධිකතර උෂ්ණ ප‍්‍රවාහය සිසිල් කබොලෙහි ගැටී සීතලවී අපසු අභ්‍යන්තරයට ගමන් කරනවා. සංවහනය ලෙස හඳුන්වන මෙම ක‍්‍රියාවලිය නිරතුරුව සිදුවීම නිසා කබොල කැබැලි වෙනවෙලයි තියෙන්නේ. මේවාට කියන්නේ භූ තැටි කියලයි. මහද්වීපික තැටි හා සාගරික තැටි යනුවෙන් භූ තැටි දෙකොට්ඨාශයක් දැක්වෙනවා.

මේ භූ තැටි කැඩී පළුදුවන තැන්වලින් පෘථිවි අභ්‍යන්තරයේ පීඩනය මුදා හැරෙන නිසා, කබොල එක්කම පහතින් තිබෙන ප‍්‍රවාරණයේ ක්ලේ ස්වරූපයේ ද්‍රව්‍ය (බිත්තර සුදුමදය) ක්ෂණිකව උණුවී කබොල පළුදුවූ තැනින් නිකුත්වී උඩට ඇදෙනවා. එය පොළොව මතුපිටින් පුපුරා විදාරණයවෙන්නේ (පිටවන්නේ) යමහල් (ගිනි කඳු) ලාවා (ලෝ දිය) හැටියටයි. ගිනි කඳු වඩාත් පහසුවෙන් පැළී පුපුරන්නේ සාගර පතුලෙන්. පෘථිවි කබොලේ වඩාත්ම තුනීයට ඇත්තේ සාගර පතුල වීම ඊට හේතුවයි. මේ පළුදු සිසිල් වීමෙන් අලූත් කබොල බිහිවෙනවා.

බරෙන් වැඩි මහද්වීපික තැටියක් හා සාගරික තැටියක් එකට ගැටුණු විට, සාගරික තැටියට උඩින් මහද්වීපික තැටිය ගමන් කිරීම නිසා තැටි දෙක අතර දාරය ගිලා බසිනවා.එසේ ගිලා බසින තැන් වල ආගාධ හටගන්නවා.

භූකාරක තැටි

භූකාරක තැටි වාදයට අනුව පෘථිවියේ පිටතම කොටස තැනී ඇත්තේ ස්ථර දෙකකිනි. ශිලාගෝලය තැනී ඇත්තේ කබොල්ලෙන් සහ ඝනීභවනය වු ප්රාවරණයෙහි ඉහළ කොටසෙනි. ශී‍ලාගෝලයට පහළින් ඇති අධෝගෝලය සෑදී ඇත්තේ ඉහළ ප්රාවරණයේ ඇතුල් කොටසිනි. අධෝ‍ගෝලය සුපිරි තාපන ද්‍රව්‍යයක් මෙන් අර්ධ ද්‍රවීය ප්ලාස්ටික් වැනි තත්වයක පවතී.

ශීලාගෝලය අධෝ ගෝලය මත පාවෙමින් පවතින අතර එය භූකාරක තල වශයෙන් කොටස් වලට බෙදේ. මෙම තල දැඩි වන අතර එකිනෙකට සාපේක්ෂව විවිධ කාල සීමාවන්වලදී තුන් ආකාරයකින් චලනය වේ. ඒවා නම් අභීසාරී, අපසාරී හා පරිණාමන වේ. අවසානයට සඳහන් කළ ආකාරයට තල එකිනෙක හා චලනය වීමෙන් තිරස් විභේදන දෝෂය නැමැති තත්වය ඇතිවේ. භුමිකම්පා, ගිනිකඳු ක්‍රියාකාරිත්වය, කඳු සෑදීම හා සාගර අඟල් ඇතිවීම මෙම තල සීමා ඔස්සේ සිදු විය හැක.

ප්‍රධාන තල වන්නේ,

කුඩා තල අතර ඉන්දියානු, අරාබි, කැරිබියන්, දකුණු ඇමරිකාවේ බටහිර වෙරලාශ්‍රිත නැස්කා (Nazca) හා දකුණු අත්ලාන්තික් සාගරයේ පිහිටි ස්කෝටියා(scotia) තලය ප්‍රධාන වේ. වසර මිලියන 50-55 අතර කාලයකදී ඔස්ට්‍රේලියානු හා ඉන්දියානු තල එකිනෙක සම්බන්ධ විය. වඩාත්ම වේගයෙන් චලනය වන්නේ සාගර තල වන අතර Cocos තලය වර්ෂයකට 75 mm වේගයෙන්ද, පැසිෆික් තලය වර්ෂයකට 52-69 mm ප්‍රමාණයකින්ද චලනය වේ. අනෙක් අන්තය සලකා බැලුව විට යුරේසියානු තලය අවම වේගයකින් චලනය වන තලය වන අතර එය වර්ෂයකට 21mm කින් චලනය වේ.

පෘථිවි වායුගෝලය

පෘථිවි වායුගෝලය යනු පොළොව වටා ඇති වායු තට්ටුවයි.. එය පෘථිවි ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය නිසා පෘථිවිය ආසන්නයේ රැදී තිබේ. එහි 78.08% නයිට්‍රජන්ද, 20.95% ඔක්සිජන් ද, 0.93% ආගන් ද, 0.038% කාබන්ඩයොක්සයිඩ්ද,අනෙක් වායූන් අංශු මාත්‍ර වශයෙන්ද, වෙනස් වන ප්‍රමාණයකින් (1% පමණ) ජල වාෂ්ප ද අඩංගු වේ. මේ වායු මිශ්‍රණයට වාතය යැයි කියනු ලැබේ. මේ වායුගෝල‍ය පෘථිවියේ ජිවින් ආරක්ෂා කරනුයේ සූර්ය කිරණවල අඩංගු පාරජම්බුල වැනි අහිතකර කිරණ උරා ගැනීමෙන් හා දිවා රෑ අධික උෂ්ණත්වය අඩු කිරීමෙන් ය.

වායු‍ගෝලයත්, පිටසක්වළත් අතර ස්ථිර මායිමක් නොමැත. එය සෙමින් සෙමින් තුනී වි අවකාශයට නැතිවී යයි. වායුගෝලයෙන් ¾ ඇත්තේ ග්‍රහ ලෝකයේ මතුපිට සිට කි.මී. 11 ඇතුලත වේ. එක්සත් ජනපදයේ සිට කි.මී. 80.5 (සැ.50) පමණ උසකින් ගමන් කරන මිනිසුන් ගගනගාමීන් ලෙස නම් කෙරේ. කි.මී. 120 (සැ.75 ක් හෝ අඩි 400,000) සීමාවට නැවත ඇතුල් වීමේදී දී වායුගෝලයේ ප්‍රතිඵල පෙනේ. පොළවේ සිට කි.මී. 100 ක් පමණ උසකදී (සැ.62, හෝ අඩි 328,000) පිහිටි කර්මාන් රේඛාව වායුගෝලයේ හා පිටසක්වල අතර සීමාව සේ සැලකේ.

පීඩනය හා ඝනත්වය

මුහුදු මට්ටමේ සාමාන්‍ය වායුගෝලීය පීඩනය කිලෝ පැස්කල් 101.3 (14.7px ) වේ. මුළු වායුගෝලීය ස්කන්ධය කි.ග්‍රෑ. 5.136 x 108 පමණි.

පීඩනය මනිනු ලබන ස්ථානයට ඉහළින් වාතයේ මුළු බර වායු භාර ප්‍රමාණයේ සෘජු ප්‍රතිඵලයකි. මෙයින් අදහස් කෙරෙන්නේ වායු පීඩනය, පිහිටීම හා වේලාව අනුව වෙනස් වන බවයි.

මක්නිසාද යත් පොළොවට ඉහලින් ඇති වාතයේ බර ප්‍රමාණය, පිහිටීම හා රත්වීම සමඟ වෙනස්වේ. උස සමඟ වායුගෝලීය පීඩනයද අඩු වේ. එනම් 5.6 km (අඩි 18000) දී, 50% පමණ වායු ප්‍රමාණය අඩුම කි.මී. 5.6 ඇතුළතය.පොළොව මට්ටමෙන් ඉහළට යන,සෑම කි.මී. 5.6 ක දී ම වායුගෝලීය පීඩනය ආසන්න වශයෙන් හරි අඩකින් අඩුවේ.කෙසේ වෙතත් වායුගෝලීය තීරුවේ උෂ්ණත්වය දිගටම වෙනස් වීම නිසාත්, විශාල උස් ප්‍රමාණයක දී ගුරුත්වාකර්ෂණය අඩු වීමට පටන් ගැනීමත්, තනි සමිකරණයක් වායු පීඩනයේ සියලු තැන් නොසෑදෙන නිසාත් ය .(ඉහත දී ඇති සමීකරණයේ අඩු වී යන තට්ටු 7 ක් සෑදේ)
එක්ස්සොස්ෆියර් හිදී වූවද වායුගෝලය දැනටත් පවතී. (දැකිය හැකි පරිදි උදා : වශයෙන් සැටලයිට්වල වායුව ඇඳ ගැනීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් දැකිය හැකිය)

ඉහත සඳහන් තොරතුරු මත එක පීඩනය සමීකරණය වායුවේ ඝනකම ඇස්තමේන්තු කිරීම සඳහා කෙලින්ම යොදා ගත හැක. කෙසේ වෙතත් පහත සඳහන් ප්‍රකාශිත දත්ත බලා ගැනීම සඳහා දී ඇත.

·	විශාල වායු‍ගෝල‍යේ 50% කි.මි. 5.6 උසට වඩා පහත්ය.

·	විශාල වායුගෝලයේ 90% කි.මි. 16 උසට වඩා පහත් ය. වානිජමය අහස් යානාවලට පොදු උස. කි.මි . 10 ක් පමණ වේ.

·	විශාලත්වයෙන් 99.9999% වන උස කි.මි. 100 අඩුය. එම නිසා වායුගෝලයේ වැඩි හරියක්ම 99.9997% කි.මි. 100 අඩුය. ඝනත්වය මෙයට වඩා වැඩි ප්‍රදේශයක් වුවද අරුණාලෝකය හා වායු‍ගෝලීය ශක්තිය තිබේ.

පෘථිවියේ විකිරණ සමතුලිතතාව

පෘථිවියේ විකිරණ සමතුලිතතාව යනු පොළවට ළගා වන හා පොළවෙන් බැහැර වන තාප කිරණ වල සමතුලිතභාවයයි.

පොළවට පතිත වන කිරණ ලඝු තරංගය වේ. (Short wave) ඒ අනුව පහත ඇති සමීකරණය ලඝු තරංග සමතුලිතය (Q2) වේ.

	Qs	=	G - R = D + H - R හෝ ප්‍රභානුපාතය (Albedo) = G (1-a)
	G	=	පොළොවේ විකිරණ
	D	=	සෘජු කිරණ
	H	=	විසිරණ කිරණ
	R	=	පොළොවෙන් නැවත කිරණ ආපසු හැරීම
	a	=	ප්‍රහානුපාතය

පෘථිවි තලයත් වායුගෝලයත් තාප කිරණ මුදා හරි. මේ නිසා සුර්ය කිරණ සමග උපපරිපතනය (Overlap) සිදු වේ. මේවා දිගු තරංග වේ (q1)

	Q1	=	AE = AO - AG
	AE	=	ඵලදායි කිරණ
	AO	=	පොළෝ පෘෂ්ඨයේ සිට එන කිරණ
	AG	=	හරිතාගාර ආචරණය

ඉහත දැක්වෙන සමිකරණ දෙක යොදා මුළු ශක්තීන් ප්‍රමාණය මැනිය හැකිය.

Qt = Qs - Q1 = G - R- AE

මෙහි ඇති අපහසු කාර්යය නම් විකිරණ සමතුලිතතාව කෙරෙහි බලපාන අභ්‍යන්තර හා පිටත සාධක ද සැලකිල්ලට ගෙන නිවැරදි පිළිතුර ලබා ගැනීමයි. අභ්‍යන්තර සාධක වන්නේ යමහල්, ජෛව විද්‍යාත්මක ක්‍රියා හා මානව ක්‍රියාකාරකම්ය.

පිටත සාධක වන්නේ හිරු කිරණයි. හිරුගේ සාමාන්‍ය විකිරණ නිෂ්පාදනය සඳහා 25% වැය වී ඇති බව සොයාගෙන ඇත.

අභ්‍යන්තර හා පිටත සාධක තුළ සහ සම්බන්ධතාවයක් තිබේ. හිරු කිරණ වැඩි වු විට සාමාන්‍ය උෂ්ණත්වය ඉහළ ගොස් ජලය දරා ගැනීමේ හැකියාව වැඩි වේ. මේ මඟින් වලාකුළු ඇති වේ. මේ නිසා ප්‍රභානුපාතය වැඩිවේ.මෙය සංකීර්ණ වන්නේ ඉහත ශාඛා නිසාය.මේ නිසා මේ සංකල්පය ඉතා වැදගත් වේ.

මහ පොළොව
සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය
සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ග්‍රහලෝක

මහ පොළොව


Karum Alışveriş Merkezi, Ankara'nın Kavaklıdere semtinde bulunan alışveriş merkezi
 Karum, Asur dilinde liman ve rıhtım anlamına gelen, asıl anlamıyla "kentin yanında kurulan ticaret merkezi"dir. Asur ticaret kolonileri zamanında Anadolu'da Karumlar kurulmuştur. Anadolu'daki Karumlar Mezopotamya'dakilerden daha küçük yerleşimlerdir. En önemlileri; Kültepe'de Kaneş Karumu, Hattuşa Karumu ve Alişar Karumu'dur.

Karum


«My Heart Is Broken» (en español: "Mi corazón está roto") es una canción de la banda de americana de metal alternativo Evanescence. Fue lanzada el 31 de octubre de 2011, como segundo sencillo oficial del álbum homónimo de la banda. Fue escrita por Amy Lee, Terry Balsamo, Tim McCord and Zach Williams, y finalmente producida por Nick Raskulinecz. Musicalmente, My Heart is Broken es una balada que comienza con la voz de Amy Lee y desciende entre los sonidos de guitarra eléctrica y batería. Además Lee, ha declarado que esta canción fue inspirada en la explotación sexual.

Antedentes y composición
"My Heart is Broken" fue escrito por Amy Lee, Terry Balsamo, Tim McCord, Will Hunt y Zach Williams, mientras que Nick Raskulinecz se encargó de la producción. La canción fue grabada en Blackbird Studio en Nashville, Tennessee. Durante una entrevista, Amy Lee declaró que la banda escribió el sencillo junto con "What You Want", con la parte del piano y un arpa al comienzo de la canción, Lee consideró un instrumento más lento y fácil para ella. Sin embargo, durante la preproducción de Evanescence, la banda aceleró el ritmo de la canción, por lo que cuando el grupo intentó grabar la canción, tocar el arpa no era factible. Particularmente, Lee confesó que la canción sonaba mejor con el piano, ya que era un instrumento más fuerte y prominente que hizo de la canción "una de las canciones más apasionadas de todo el álbum". "My Heart Is Broken" retrata una balada que comienza con el piano y Lee cantando las líneas "I will never find a way to heal my soul/ And I will wander 'til the end of time/ Torn away from you/ My heart is broken". Chad Grischow del sitio web IGN notó que era similar a materiales antiguos de la banda.

Durante una entrevista con Kerrang!, Lee reveló la inspiración de "My Heart Is Broken"; "Un buen amigo mío dirige una organización en Nueva York que rescata a víctimas del tráfico sexual. Mi esposo y yo nos involucramos y realmente nos conmovimos y nos horrorizamos. Mientras escribía la canción me estaba poniendo en ese lugar, ¿qué sería? ser como estar atrapada, amenazada, sola, incapaz de decirle a nadie lo que esta sucediendote porque tienes miedo de lo que pueda pasarte".

Recepción
Tras su lanzamiento, el sencillo recibió críticas favorables de la prensa. Stephen Thomas Erlewine de AllMusic eligió a la canción como punto culminante del álbum.  Haciéndose eco de este pensamiento, Steve Beebee de la revista de rock Kerrang! agregó que "desarrolla en un coro de búsqueda y soul, que se destaca entre los mejores materiales que ha grabado esta banda". Lewis Corner de Digital Spy, escribió que "'My Heart Is Broken" suplicara fuertemente diferir, con un elegante riff de piano que se desliza sobre los rasgueos de guitarra que sirven de telón de fondo para su emotiva alto-soprano". Rick Florino de Artistdirect escribió: "En My Heart Is Broken, la magníficoa introducción del piano se eleva junto con la vibrante entrega vocal de Lee mientras la batería de Will Hunt impulsa la melodía a otro nivel". Tom Goodwyn de NME elogió "My Heart Is Broken", diciendo que " suena bastante a una balada de Disney, comenzando con Amy Lee gritando "Voy a vagar hasta el final de los tiempos" sobre una línea de piano directamente de Powers Ballad Vol.12. Sin embargo, al final se vuelve más pesado, no se preocupe ". Chris Willman de Reuters concluyó que la canción fue "sin título",  mientras que Sophie Schillaci de The Hollywood Reporter  lo llamó una balada "desgarradora". Al describir la canción como "ardiente", Chad Grischow de IGN notó que en "My Heart Is Broken", "la voz de Lee brilla como sirena, [y] la banda toma algunas oportunidades interesantes al final del álbum". Marc Hirsh de The Boston Globe, calificó el sencillo como "un aullido de rabia desafiante y autodestructiva". Christa Titus de la revista Billboard, escribió que la voz de Lee era "poderosa y flexible como siempre, como se escucha en sus agudos lamentos. Serene Dominic de The Arizona Republic confesó que, "Realmente, cuando tu corazón está roto, quieres una canción que tenga la misma idea que 'My Heart is Broken'. llevarte a través y eso es lo que ella [Lee] ofrece ". Además, Arwa Haider de Metro comentó:" Una fanfarronada romántica estándar de Evanescence".

Video musical
El video "My Heart is Broken" fue filmado el 1 de diciembre de 2011, Amy Lee dijo a  través de su cuenta de Twitter de que el video se estrenaría el 24 de enero de 2012 en la cuenta oficial de Evanescence en YouTube: "EvanescenceVEVO". Asimismo lo corroboró Emi Music, la discografía oficial de la banda. El vídeo se mostró como uno de los más abstractos y surrealistas de la banda; de hecho, Lee confirmó que a la hora de grabar el vídeo se había buscado conseguir una atmósfera similar a la película de fantasía oscura "Paperhouse".

Recepción

Durante el prelanzamiento del video, James Montgomery, de MTV News, señaló que el video era una "labor de amor, tanto para la banda como para su director". En un artículo publicado más tarde, calificó al vídeo como "algo oscuro que empuja las reflexiones claustrofóbicas de Amy Lee al siguiente nivel".
] Mientras Jason Lipshutz de Billboard vio el video musical como "místico", un escritor de Spin escribió: "[El video] presenta luces bonitas y un campo de trigo, además de la lider de Evanescence Amy Lee, un mundo de fantasía que involucra mucho situaciones desagradables". Melinda Newman de HitFix comparó las escenas de relámpagos del video con las pantallas de luces del Día de la Independencia de los Estados Unidos  y agregó que "todo está oscuro y dramático, y Lee, como siempre, se ve absolutamente impresionante y atormentado al mismo tiempo. Sus compañeros de banda obtienen el tiempo de pantalla suficiente para demostrar a sus padres que están en la banda".

Lanzamientos

Gráfica

Referencias

Sencillos de Evanescence
Canciones de metal alternativo
Canciones en inglés
Canciones de 2011

My Heart Is Broken


الشيخ أحمد فتح الله (ولد سنة 1266 هـ 1849م، الإسكندرية - توفي سنة 1337 هـ 1918م، القاهرة) أحد مشايخ الأزهر وأحد أعلام اللغة العربية في العصر الحديث. له مؤلفات متنوعة الموضوعات، أهمها ما يتصل باللغة العربية: المواهب الفتحية في علوم اللغة العربية في جزئين، ورسالة في الكلمات غير العربية الواقعة في القرآن، ورسالة في الترجمة والتعريب. وهو شاعر تقليدي، مغرق في جلب ألفاظ الحياة البدوية وصورها المأثورة في الشعر القديم، ألف بعضها في مدح شخصيات أوروبية، كملوك السويد.

حياته وتعليمه
هو من أصول مغاربية، فوالده من تونس ولكنه هاجر إلى مصر واستقر بها وعمل إماماً فيها وتوفي قبل أن يولد ابنه حمزة. كان حمزة تحت رعاية أخته وزوجها الذي كفله منذ صغره وحرص على تعليمه، فأرسله بداية إلى أحد الكتاتيب لحفظ القرآن الكريم، حيث أتم حفظه بإتقان في سن العاشرة. وتلقى العلم في أحد المساجد التي كانت تنتهج طرق الأزهر في التعليم والتدريس. وبعد فترة من الدراسة في حلقات العلم انتقل الشاب اليافع إلى القاهرة والتحق بالجامع الأزهر ودرس فيه بتوسع كبير علوم الفقه والتفسير والأدب واللغة وكان مهتماً باللغة العربية أشد الاهتمام حريصا على الحفظ والقراءة في علومها.

عمله في الصحافة
رجع حمزة فتح بعد أخذه الإجازة من الجامع الأزهر إلى الإسكندرية، حيث درس هنالك بعض الوقت ثم انتقل للعمل في المجال الصحفي، فعمل مساهماً في تحرير جريدة الكوكب الشرقي، وهي جريدة أسبوعية أنشأها سليم حموي سنة 1873، ثم تلقى دعوة من تونس ليترأس تحرير جريدتها الرسمية وهي جريدة الرائد التونسي، وعمل مع الحكومة التونسية بشكل نشيط عندما تولى إدارة المطبعة الأميرية التونسية.

عودته إلى الإسكندرية
أمضى فتح الله فترة 8 سنوات في تونس عاد بعدها إلى الإسكندرية عام 1881 وعمل مع محمد عوض في تحرير جريدة البرهان الأسبوعية التي كانت تصدر من الإسكندرية كل خميس، وكانت من الصحف الموالية للخديوي توفيق، ومن ثم أنشأ جريدة مستقلة أطلق عليها اسم «الاعتدال» عام 1882 وكانت كذلك موالية في آرائها للخديوي وحكمه، معارضة تغيير النظام السياسي بالقوة.

في مدرسة دار العلوم
عمل الشيخ حمزة مفتشاً للغة العربية، وتولى رئاسة قلم الإنشاء والترجمة، واستعان به علي مبارك في تطوير المناهج في مدرسة دار العلوم. وألقى فتح الله في هذه المدرسة محاضراته الشهيرة في علمي اللغة والأدب والتي جمعت في كتاب اسمه المواهب الفتحية في علوم اللغة العربية وكانت هذه المحاضرات تدور حول قول النبي محمد صلى الله عليه وسلم: «العالم أمين الله في الأرض». ويعد كتاب المواهب من أوائل الكتب في العصر الحديث التي كانت بداية نهضة أدبية في مصر مع الحفاظ على الحس الأصيل للغة العربية كما درسها الأوائل.

استكهولم
باكورة الكلام على حقوق النساء في الإسلام كان هذا عنوان المحاضرة التي ألقاها الشيخ حمزة في المؤتمر الثامن للمستشرقين في استوكهولم سنة 1889، والتي كانت بحثاً في هذا الشأن جاء في مقدمة وعشرة أبواب تناول فيه العديد من القضايا الإشكالية حول حقوق المرأة في الإسلام ومكانتها في الفقه الإسلامي كقضية تعدد الزوجات والطلاق وقضايا الزواج وأحكامه.

كما ألقى هناك قصيدة بائية في ختام المؤتمر، في مدح ملك السويد والنرويج، تجاوزت مائة وخمسة عشر بيتًا.

وفاته
توفي الشيخ حمزة فتح الله في 8 جمادى الأولى 1336 هجرية الموافق 19 شباط 1918 بإدكو بمحافظة البحيرة المصرية.

مؤلفاته
 العقود الدرية في العقائد التوحيدية
 الكلمات غير العربية في القرآن الكريم
 التحفة السنية في التواريخ العربية
 باكورة الكلام على حقوق المرأة في الإسلام
 المواهب الفتحية في علوم اللغة العربية

مراجع

المصادر
 الأعلام الشرقية. زكي مجاهد، دار الغرب الإسلامي، بيروت (1994)
 الوسيط في الأدب العربي، الإسكندري والعناني، مطبعة المعارف، القاهرة (1925)
 المواهب الفتحية، حمزة فتح الله، تقديم محمود الرضواني، مكتبة دار التراث، القاهرة (1996)

خريجو جامعة الأزهر
شعراء مصريون في القرن 19
لغويون مصريون
مصريون من أصل تونسي
مواليد 1266 هـ
مواليد 1849
وفيات 1337 هـ
وفيات 1918
وفيات بعمر 68
مواليد في الإسكندرية
إدكو
شعراء مصريون في القرن 20
لغويون عرب في القرن 20

حمزة فتح الله


Harmaja (en sueco: Gråhara) es una isla y un faro en las afueras de Helsinki, en el sur de la fortaleza de Suomenlinna. La isla ha estado funcionando como un punto de referencia desde el . Una estructura histórica fue construida en la isla en el  y un Faro en 1883. El primer faro fue de sólo 7,3 m de altura y pronto demostró ser demasiado bajo. En 1900 se duplicó la altura mediante la creación de un edificio rectangular de ladrillo sobre un basamento de granito. Una sirena alertó a grandes barcos en la niebla y en condiciones de mala visibilidad. El faro está totalmente automatizado hoy.

También hay una estación experimental en la isla. Durante los Juegos Olímpicos de Verano de 1952 era el centro del evento de vela olímpica.

Véase también
 Geografía de Finlandia
 Geografía de Europa

Referencias

Archipiélagos e islas de Uusimaa
Geografía de Helsinki
Instalaciones en los Juegos Olímpicos de Helsinki 1952

Harmaja


"Den yndigste rose er funden" er en dansk julesalme skrevet af Hans Adolph Brorson i 1732. Melodien er formodentlig fra Wittenberg-området i Tyskland, hvor den første gang er udgivet af Joseph Klug i 1542. Salmen er nummer 122 i Den Danske Salmebog. Salmens originale titel var "Jeg er en rose i Saron".

Salmen er optaget i Kulturkanonen fra 2006 under afsnittet 24 lyriske værker.

Tekst
Salmen består af otte vers a fire linjer på hver ni stavelser, hvor linjerne 1-2 og 3-4 rimer.

Rosen i titlen henviser til Jesus, der stråler blandt tornene, som er alle de syndige mennesker på Jorden. Gud har ladet rosen blomstre for at få menneskene til at vende sig til ham, men det går ikke så let ("mange har aldrig fornummen,/at rosen i verden er kommen"). Men den, der synger, forkynder at: "lad tornene rive og nage/(..) min rose jeg aldrig vil miste!"

Brorsons version er på 11 vers og længere end den, der står i Salmebogen. Det har været foreslået at tilføje et vers, så vers syv deles, og følgende linjer indsættes:

(første to linjer af vers 7)
du ganske mit hjerte betager,
din sødhed jeg finder og smager.

(8)
Min rose mig smykker og pryder,
min rose mig glæder og fryder;
(sidste to linjer fra det hidtidige vers 7)

Melodi

Indspilninger

Salmen er en af de mest kendte danske julesalmer og er indspillet af en række kunstnere, heriblandt
 Aksel Schiøtz (1938)
 Grethe Ingmann (1973)
 Ingolf Olsen (1982)
 Valdemar Rasmussen (1985)
 Pia Raug og Steve Dobrogosz (1997)

Frederik Magle har komponeret en fanfare over melodien for to trompeter og orgel til Sankt Pauls Kirkes 140-års jubilæum.
Fanfaren blev uropført den 3. december 2017.

Referencer

Eksterne henvisninger

Julesalmer
Salmer af Hans Adolph Brorson
Kulturkanonen
Salmer i Den Danske Salmebog

Den yndigste rose er funden


Agrilus malaspinai é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti & Dutto, 1999.

Referências

malaspinai

Agrilus malaspinai


Die Herstellung von Glas im Alten Ägypten taucht zum ersten Mal im Neuen Reich um ca. 1500 v. Chr. auf. Farbiges Glas war im Alten Ägypten ein sehr vielfältig eingesetztes Material, das vor allem für Schmuck, für Gebrauchsgegenstände und in Komposition z. B. als Reliefeinlage verwendet wurde.

Geschichte
Willkürlich hergestelltes Glas taucht im Alten Ägypten zum ersten Mal um ca. 1500 v. Chr. auf. Wie die Technik genau ins Land kam, ist unklar. Wahrscheinlich wurde sie im Zuge der Expansionspolitik des Neuen Reiches aus Nordsyrien und Palästina importiert. Im 10. Jahrhundert v. Chr. wurde die Glasherstellung von glasiger Fayence abgelöst und lebte im 4. Jahrhundert v. Chr. in Begleitung der Millefioritechnik wieder auf.

Zusammensetzung

Für die Herstellung von altägyptischem Glas verwendete man  Silicium, 10 % Calcium, das man aus zerpulvertem Wüstensand mit hohem Kalkgehalt gewann, und 20 % alkalisches Salz, das als Flussmittel diente. Für die Farbgebung fügte man Metalloxide oder Tonerden hinzu, die bereits zum Teil als Unreinheiten im Sand eingeschlossen waren. Blau-, Grün- und Rotfärbung wurde mit Zugabe von Kupferverbindungen erreicht. Für amethystfarbenes Glas verwendete man Mangan. Eine relativ seltene Gelbfärbung erzielte man mit einer Blei-Antimonverbindung.

Wichtig war vor allem die Art der Bindung und wie die Komponenten untereinander im Verhältnis standen. Die typische Undurchsichtigkeit der ägyptischen Gläser wurde durch Unreinheiten und Zinnoxid verursacht. Ziemlich selten kommt durchsichtiges, ungefärbtes Glas vor, das aufgrund des Eisenoxidgehaltes im Sand meist einen gelblich-grünen Farbton aufweist.

Herstellung und Verarbeitung

Schmelzvorgang
Über die Glasherstellung ist man nur von archäologischen Funden an ehemaligen Verarbeitungsplätzen informiert. Demnach wurden die Zutaten bei ungefähr 500 bis  in Pfannen gefrittet, bis die Partikel oberflächlich zusammenklebten und sich Glasgalle abschied. Für das eigentliche Glas schmolz man die Fritte dann bei ca.  in kleineren Tiegeln. Durch längeres Verweilen bei höheren Temperaturen stiegen die Kohlenstoffdioxidbläschen zur Oberfläche auf und Unreinheiten setzten sich am Boden ab.

Form und Verzierung

Da zwischen dem flüssigen und festen Zustand des ägyptischen Glases nur ein geringes Zeitintervall bestand, musste die Verarbeitung sehr schnell erfolgen. Feinheiten wurden nach der Abkühlung durch Schleifen, Meißeln und Bohren herausgearbeitet.

Für Reliefeinlagen und Figuren mit flacher Rückseite verwendete man Halbformen, wie sie auch bei der Fayenceherstellung eingesetzt wurden. Flache Rückseiten konnten derart veredelt werden, dass Rundplastiken entstanden. Für die Erzeugung von Kleinplastik setzte man das Wachsausschmelzverfahren ein oder schliff aus dem Block. Bei der Anfertigung von Cloisonné-Arbeiten schliff man Glasreliefs oder -plättchen in die passende Form und bettete diese in gleichfarbigen Gips ein.

Die Ägypter verstanden auch die Herstellung von kerngeformten Glasgefäßen. Dazu formte man zunächst einen Kern aus Ton und Sand und drehte diesen in zähflüssiger Glasschmelze oder umwickelte ihn mit einem dicken erhitzten Glasfaden, bis sich ein Mantel bildete. Nach dem Erkalten wurde der Sandkern herausgekratzt, so dass nur noch die Gefäßwandung übrig blieb. An dem Gefäß konnten diverse Verzierungen angebracht werden, die meist aus farbigen Glasfäden bestanden. Ränder und Füße arbeitete man mit Zangen heraus, Henkel wurden separat angesetzt. Muster, die aus farbigem Glas eingelegt oder aufemailliert wurden, erscheinen selten und beschränken sich nicht nur auf Gefäße, ebenso wie Gravuren, bei denen es sich meist um Hieroglyphen- oder Goldbandauflagen handelte.

Es sind einige Gefäße bekannt, die sich aus verschiedenfarbigen, aneinandergeschmolzenen und später abgeschliffenen Glasbatzen zusammensetzen. Diese Mosaikarbeiten können als Vorgänger der Millefiorittechnik angesehen werden, bei der in die Länge gezogene Glasstäbe in viele Bildplättchen zerlegt und zu einem Bild zusammengeschmolzen werden.

Objekte
Glas wurde als Material sehr vielfältig eingesetzt, vor allem für Schmuck. Hergestellt wurden Perlen, Anhänger, Armreifen, Ohrringe, Ringe, Pektorale und Amulette. Häufig sind auch Götterfigürchen und -symbole wie Skarabäen- und Tierfiguren oder Uschebtis. Bei Kompositfiguren werden gelegentlich Köpfe und Hände aus Glas geformt. Aus Glas finden sich auch Kleinplastiken, Spielsteine, Gefäße, Augeneinlagen sowie Reliefeinlagen von Schmuck und Möbeln. Bei Komposittempelreliefs werden insbesondere Körperteile und Hieroglyphen aus Glas gefertigt. Seltener sind Kopfstützen, Schreibgeräte, Mandragorenfrüchte, mumienförmige Modellsärge und Sphingen.

Werkstätten
Bekannte Herstellungszentren finden sich zur Zeit von Amenophis III. und Echnaton in Malqata und Tell el-Amarna. Während der 19. und 20. Dynastie sind Werkstätten in Lischt und Menschijeh bekannt. Als archäologische Überreste sind Tiegelreste, Holzkohle, Farbzutaten, Fritte, Glasschlacke, Rohglasklumpen, Glasproben, -streifen, -röhren sowie Mengen von Glasbruch überliefert.

Literatur

Weblinks

 Glaskelch von Thutmosis III. - 3D-Modell im Kulturportal bavarikon

Einzelnachweise

Altägyptische Technik
Altes Agypten
Altägyptische Kunst

Glas im Alten Ägypten


Spor motosikleti, hız için tasarlanmış sürüş rahatlığının ikinci planda kaldığı bir motosiklet türüdür. Spor motosikletlerin sokak (street), arazi (off-road) ve ikili spor (dual-sport) olmak üzere 3 farklı çeşidi vardır.

Tarihçe
1960'ların sonlarına kadar motosikletler 3 ana formatta üretilirdi:
 Çalışma motosikletleri: Motor ebatı genellikle 250 cc'nin altında olan ve düşük güçte kamu hizmetine sunulmuş motosikletler.
 Genel motosikletler: Motor ebatı genellikle 500-650 cc arasında değişen ve yüksek güçte olduğundan genel işler dışında eğlence amaçlı da kullanılabilen motosikletler.
 Seyahat motosikletleri: esas olarak uzun mesafeler için üretilmiş olan genel işlevli motosikletler.

Ayrıca bakınız
 Gezi motosikleti
 Arazi motosikleti

Spor motosikleti


ටූබා බයුකුස්ටූන් (උපත 1982 ජූලි 5) තුර්කි නිළියකි.

1982 උපත්
රංගන ශිල්පීන්

ආශ්‍රිත

ටූබා බයුකුස්ටූන්


الفِلِّينِيّة الأَمُورِِيّة (من أَمُور، وهي منطقة بروسيا)  أشجار من  السذابيات و الفلينية، تتأصل من شرقي آسيا.

معرض صور

مراجع

أشجار
فاغرية
نباتات شمال شرق آسيا
نباتات طبية
نباتات مستخدمة في الطب الصيني التقليدي

فلينية أمورية


Olimpia Mălai () este actriță de film, radio, televiziune, scenă și voce și traducătoare română.

Biografie

Educație
Absolventă a Universității Babeș-Bolyai din Cluj-Napoca și a Universității din București,

Activitate artistică
Olimpia Mălai a jucat în filme, piese de teatru pentru teatrele de Nord din Satu Mare, Tineretului din Piatra Neamț și Arca din București, dar și ca voice-over pentru numeroase producții de animație americane și nu numai. În 2007, Olimpia Mălai a fost prezentatoarea formatului S.O.S. Salvați-mi casa de la Prima TV.

Olimpia este prietenă cu actrița internațională Anamaria Marinca, împreună cu care a tradus în limba română textul Pescărușului lui Cehov. Între anii 1999–2000, Olimpia Mălai, împreună cu Doru Cătănescu, Anamaria Marinca și Constantin Lupescu, au pus bazele Grupului de Acțiune Teatrală 05 (GAT 05). Reuniți în jurul regizorului francez Christian Benedetti, cei patru au jucat teatru pentru deținuții minori din închisoare.

Pe lângă actorie, printre pasiunile Olimpiei se numără cântatul și dansul.

Filmografie

Film

Teatru
 Petru sau petele din soare de Vlad Zografi (1998)
 Căsătoria e un pas serios, spectacol coupé (1998)
 Prințesa adormită, adaptare după Charles Perrault (1998)
 Chirița se întoarce, adaptare după Vasile Alecsandri, regia Andrei Mihalache (1998)
 Ubu și Milena de Nina Țânțar, regia Ion Mânzatu (1998)
 Votați... Escu, adaptare după Tudor Mușatescu, regia Felicia Dalu (2001)
 Teatru Sport, regia Bogdan Dumitrescu (2003) – primul spectacol de improvizație din România
 2 frați de Fausto Pravidinio, regia Constantin Lupescu (2005)
 Totul despre ei de Clara Flores Aguilera, regia Antoaneta Zaharia (2009)

Dublaj
 Khumba (2013) – Nora/Zuki
 Cum să evadezi de pe Pământ (2013) – Gabby
 Boxtroli (2014) – Lady Broderick
 Coconut, micul dragon (2014) – Proselinda
 La capătul lumii (2015) – alte voci
 Barbie în tabăra de muzică (2015) – Svetlana Petranova/Profesoara
 Norm de la Polul Nord (2016) – Klubeck
 Kubo și lăuta magică (2016) – Maimuța/Mama Kubo
 Sunt un ticălos mic 3 (2017) – Marlena
 Cronicile Xiaolin (2013) - Wuya
 Uimitoarea lume a lui Gumball (2015 - prezent) Bunica Jojo, alte voci.
 Elevi interdimensionali Zero (2015) - alte voci
 Să-nceapă aventura (2015) - Mentosan, alte voci
 Angelo e cel mai tare (2015) - alte voci
 Ben 10 (2016) - alte voci
 Un show obișnuit (2015) - alte voci
 Aventurile fraților urși (2015) - alte voci

Note

Legături externe
 Olimpia Mălai pe Facebook
 Olimpia Mălai pe CineMagia
  Olimpia Mălai pe IMDb
 Olimpia Mălai, dubbing pentru Khumba (Ro Image via YouTube)
 Teatrul de Nord din Satu-Mare
 Suceava Media
 Despre Olimpia Mălai

Nașteri în 1977
Orădeni
Actori ai Teatrului de Nord din Satu Mare
Actrițe române
Actrițe române din secolul al XX-lea
Actrițe române din secolul al XXI-lea
Actrițe de film române
Actrițe de radio române
Actrițe de teatru române
Actrițe de televiziune române
Actrițe de voce române
Traducători români

Olimpia Mălai


Quickening conocido en América Latina como Resucitados y en España como Acelerando es el octavo episodio de la tercera temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Escrito por Jeffrey Bell y dirigido por Skip Schoolnik. Se estrenó originalmente el 12 de noviembre de 2001.

En este episodio Ángel y la pandilla tratan de determinar que es exactamente el hijo de Darla, con W&H y un culto de vampiros pisándoles los talones.

Argumento
En Nueva York en el año 1764, Holtz junto a sus hombres rastrea a los vampiros Darla y Ángelus, ,sin imaginarse que los mismos visitan a su familia para acabarlos. Cuando Holtz regresa a su casa se encuentra con los cadáveres de su familia. Nueve años después, Holtz es contactado por un demonio interdimensional que le promete que lo ayudará a vengarse de los vampiros si le promete su lealtad incondicional. En el presente Holtz está aprendiendo sobre el día actual y le exige al demonio que lo trajo llevarlo hasta el paradero de Ángelus. El demonio que se hace llamar Sahjhan le explica que no espero doscientos años para que su plan sea arruinado por los impulsos del cazador y admite que necesita de su ayuda porque no puede exterminar al vampiro por su cuenta. Acto seguido lo lleva a un gimnasio donde se encuentran el resto de sus sirvientes quienes esperan las órdenes de Holtz.

En el Hyperion la pandilla comienza a discutir si el bebé de los vampiros es o no es una amenaza, pero Ángel se niega a dejar que su hijo sufra del cualquier daño antes o después de su nacimiento, aun cuando Darla no está de acuerdo.

En Wolfram & Hart, Lilah y Gavin comienzan una nueva rivalidad cuando la primera es chantajeada por el último con un vídeo de Lilah y Ángel a punto de hacer el amor en la oficina de Wesley. Gavin revela que consiguió las imágenes por las cámaras que instaló en el hotel, pero cuando los dos se unen para ver lo que sucede con sus enemigos, se enteran muy sorprendidos al ver que Darla está embarazada por una noche de entrega con el mismo Ángel. Tratando de utilizar su más reciente descubrimientos ambos abogados le comentan todo a Linwood, un superior del despacho que se muestra interesado por los planes de los dos, pero también advierte que si la situación se sale de control, culpara de todo a Lilah por ser la única abogada disponible que trabajo en el alzamiento de la vampiresa Darla. Un espía dentro del despacho llamado Cyril, hace una llamada telefónica para llamar a su amo Tarfall y confirmarle que sus predicciones fueron correctas.

La pandilla junto a una embarazada Darla llegan a un hospital y usan un aparato de ultrasonido con el que consiguen probar un evento sorprendente: el hijo de Darla y Ángel es varón. Antes de poder dejar el lugar, la pandilla es acorralada por la venida de un culto de vampiros que veneran al primer hijo de unos vampiros y tienen planeado matar a todos los presentes y usarlos como comida para el niño. Sin más elección que escapar, IA junto a Darla luchan por sus vidas en contra de los vampiros.

Lilah llama entre sus contactos a una brigada especial de fuerza y a un Doctor para ir tras Darla y capturar vivo al niño. No obstante llegan antes que la pandilla al hotel y son encontrados por Holtz quien sin el menor reparo los mata a todos. Convencidos de que Los Ángeles no es una ciudad segura mientras el hijo de Darla y Ángel no nazca, la pandilla idea un plan para escapar y Ángel se ofrece entrar al hotel por la puerta trasera para evadir al culto de vampiros. Al entrar el vampiro se lleva la gran sorpresa de encontrar al grupo de W&H muertos y a Holtz esperándolo. Mientras los demás esperan fuera del Hyperion, Darla comienza a dar a luz a su hijo.

Elenco

Principal
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam-Pryce.
 J. Agust Richards como Charles Gunn.
 Amy Acker como Fred Burkle.

Continuidad
 W&H se enteran del regreso de Darla y de su embarazo por unas cámaras puestas por Gavin Parks algunos episodios atrás.
 Linwood Murrow aparece por primera vez en la serie
 Darla regresa a Investigaciones Ángel para darle a Ángel la noticia de que va a ser padre.
 Se muestra el asesinato de la familia Holtz, el cual solo había sido mencionado antes (Heartthrob).
 Se ve a Lilah hablando con las telepatas que ayudaron a Holland a enterarse la traición de Lee Mercer.

Enlaces externos

Episodios de la tercera temporada de Angel

Quickening (Angel)


El reino de Laos fue un estado soberano desde 1953 hasta diciembre de 1975, en que el Pathet Lao derrocó al gobierno y creó la República Democrática Popular Lao. Teniendo en cuenta la autonomía en 1949 como parte de una federación con el resto de la Indochina francesa, el tratado franco-laosiano de 1953 estableció finalmente un Estado soberano e independiente: Laos.

Pero esto se hizo sin establecer quién gobernaría el país. En los años siguientes, tres grupos lucharon por el poder: los neutralistas por el príncipe Souvanna Phouma, el partido de derecha que apoyaba al príncipe Boun Oum de Champassak, y la izquierda, representada por el Frente Patriótico de Laos respaldado por Vietnam (ahora llamado Pathet Lao) por el príncipe Souphanouvong y el futuro primer ministro Kaysone Phomvihane.

Gobierno
Tras el Tratado Franco-Laosiano de 1953, que dio la independencia de Laos, el Real Gobierno de Laos tomó el control del país. Este tratado estableció una monarquía constitucional, con Sisavang Vong como Rey y el Príncipe Souvanna Phouma como primer ministro. En este momento, Luang Prabang fue la capital real.

Muchos intentos se hicieron para establecer los gobiernos de coalición: un gobierno de unidad nacional fue establecido en 1958 por el príncipe Souvanna Phouma, pero solo sobrevivió unos meses. El presidente del Gobierno, que según la Constitución designó a sus ministros y recibió el asesoramiento del Rey, hizo un trato con su hermano, el príncipe Souphanouvong: Souvanna Phouma dio a los comunistas de dos asientos en el Consejo de Ministros, y a cambio Souphanouvong integraría 1500 de sus 6000 tropas comunistas en el ejército real. A su medio hermano se le dio el cargo de Ministro de Planificación, Reconstrucción y Urbanización, mientras que otro miembro del Partido Comunista fue nombrado ministro de la Religión y Bellas Artes

Fuerzas armadas
El Reino de Laos se dividió en cinco regiones militares.  El ejército se divide en tres ramas: el Real Ejército de Laos, la Real Marina Lao y la Real Fuerza Aérea Lao, que estaban bajo el control del Ministerio de Defensa en Vientián.

Estados Unidos suministró a la Real Armada con veinte barcos de patrullaje fluvial y dieciséis lanchas de desembarco anfibio. Entre 1962 y 1971, los Estados Unidos proporcionó a Laos $ 500 millones de dólares en ayuda militar, sin incluir el costo de equipar y entrenar a las fuerzas irregulares y paramilitares.

Relaciones exteriores
El Gobierno del Reino de Laos tenía estrechas relaciones con los Estados Unidos, quien dio apoyo y ayudó en la campaña contra el Pathet Lao y el movimiento comunista de Vietnam del Norte. El rey Savang Vatthana visitó los Estados Unidos en 1963 para reunirse con el presidente Kennedy.

Laos fue también apoyado por Francia, Australia, Birmania, Tailandia y Japón.

Caída del gobierno
En 1960, en medio de una serie de rebeliones, estalló la lucha entre el Ejército Real de Laos y el Pathet Lao. Un segundo gobierno provisional de unidad nacional formado por el príncipe Souvanna Phouma en 1962 fracasó, y la situación se deterioró a partir de entonces, ya que el conflicto en Laos se convirtió en un foco de rivalidad entre las superpotencias.

Alarmado por el creciente poder e influencia del Việt Minh, y por temor a la expansión del comunismo, Estados Unidos comenzó a prestar ayuda a Laos en 1953, en un proceso que engendra corrupción generalizada dentro del Gobierno del Reino. la participación de Estados Unidos volvió a aumentar en la década de 1960, cuando, en respuesta a lo que percibió como un intento comunista apoyado por los soviéticos de tomar el poder en Laos, Estados Unidos lanzó una guerra encubierta en Laos, que representaba una violación directa a la Conferencia de Ginebra de 1954. Se trataba de una gran cantidad de ayuda militar, incluyendo el entrenamiento y equipamiento de las fuerzas del general Vang Pao, en la Provincia de Xiangkhoang por Fuerzas Especiales de EE.UU, y el traslado de hombres y equipo a Laos desde Tailandia por las líneas aéreas comerciales de la CIA, Air America.

Finalmente, se consiguió un alto el fuego en febrero de 1973, tras los Acuerdos de Paz de París entre Estados Unidos y Vietnam del Norte. En abril de 1974, se estableció otro Gobierno Provisional de Unidad Nacional, una vez más con el príncipe Souvanna Phouma como primer ministro. Sin embargo, en este momento, las zonas controladas por las fuerzas del Pathet Lao abarcaban gran parte del país, y después de las caídas de Nom Pen y de Saigón en abril de 1975, avanzaron sobre la capital, que tomaron el 23 de agosto.

El 2 de diciembre de 1975 en Vientián, el príncipe Vongsavang presentó la carta de abdicación del rey Savang Vatthana al Pathet Lao. La República Democrática Popular Lao fue establecida con el príncipe Souphannavong como Presidente. Kaysone Phomvihane actuó como primer ministro y Secretario General del Partido Popular Revolucionario de Laos.

Véase también
 Historia de Laos
 Guerra civil de Laos
 Soulivong Savang

Referencias

Enlaces externos
 Country Study - Kingdom of Laos (en inglés)

Estados y territorios fundados en 1949
Estados y territorios desaparecidos en 1975
Laos
Estados desaparecidos del Sudeste Asiático
Kingdom Of Laos
Guerra de Vietnam
Laos en 1975
Antiguas monarquías de Asia
Indochina francesa
Francia en 1949
Laos en 1949

Reino de Laos


Seoni (en hindi; सिवनी जिला) es un distrito de la India en el estado de Madhya Pradesh. Código ISO: IN.MP.SO.

Comprende una superficie de 8 758 km².

El centro administrativo es la ciudad de Seoni.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1 378 876 habitantes, de los cuales 683 960 eran mujeres y 694 916 varones.

Localidades

 Ghansore

Referencias

Enlaces externos

Seoni

Distrito de Seoni


Göltarla, Antalya ilinin Elmalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Antalya iline 134 km, Elmalı ilçesine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Elmalı'nın mahalleleri

Göltarla, Elmalı


Forțele teritoriale regale ungare sau Honvezimea regală ungară (în , în ) constituiau structurile militare teritoriale cu rol defensiv corespunzătoare jumătății ungare a Monarhiei dualiste (Țările Sfintei Coroane Ungare). Corespondentul cisleithanic ("austriac") al honvezimii reg. ung. era reprezentat de Forțele de apărare cesaro-regale. Ponderea cea mai mare în forțele armate austro-ungare o avea Armata Comună, asistată de Marina de război. Honvezimea avea o ramură croato-slavonă, denumită Domobranstvo.

Istorie

Termenul Honvéd înseamnă "apărătorul patriei" și a apărut pentru prima dată în timpul revoluției din 1848. În acea vreme, așa era numit orice voluntar care se înrola pentru câteva săptămâni sau a gyözelemig ("până la victorie") și era trimis împotriva sârbilor și a croaților.

Cu prilejul restructurării forțelor armate după compromisul austro-ungar din 1867 (când Regatul Ungariei a insistat să posede o forță militară proprie, subordonată direct guvernului maghiar), noile unități militare ale Țărilor Coroanei Sfântului Ștefan au primit numele de Honvédség, adică "forțele de apărare".

Structură
Forțele de apărare regale maghiare erau compuse doar din recruți ai jumătății ungare a Dublei Monarhii (numită și Transleithania). Acesteia îi aparțineau, pe lângă Ungaria de astăzi, Slovacia (numită atunci "Ungaria de Sus", ung. Felvidék) și părți din următoarele state de astăzi: România (Transilvania în sensul larg contemporan și Banat), Serbia (Voivodina), Croația, Slovenia (Prekmurje) și Austria (Burgenland).

La nivelul dotării și al formării militare, Honvédség nu era o forță de mâna a doua în Dubla Monarhie, ci era comparabilă cu Armata Comună. Doar la nivelul personalului exista o diferență, un regiment de Honvéd fiind format din doar trei batalioane în loc de patru iar numărul regimentelor fiind de zece ori mai redus.

Forțele de apărare regale maghiare erau împărțite în forțele de apărare maghiare și în forțele de apărare croate în cadrul cărora, în urma "Compromisului croato-maghiar" din 1868, croații au primit dreptul de a introduce limba croată ca limbă de serviciu și de comandă în propriile lor unități de honvezi. Pe lângă asta, unitățile de honvezi croato-slavoni erau subordonate banului din Zagreb, nu Ministerului Apărării din Budapesta.

Formarea ofițerilor din Forțele de apărare regale maghiare avea loc la Academia Ludovika din Budapesta.

Bibliografie și surse
 Peter Fichtenbauer, Christian Ortner: Die Geschichte der österreichischen Armee von Maria Theresia bis zur Gegenwart in Essays und bildlichen Darstellungen, Verlag Militaria, Wien 2015, ISBN 978-3-902526-71-7
 Johann Christoph Allmayer-Beck, Erich Lessing: Die K.u.k. Armee. 1848–1918. Verlag Bertelsmann, München 1974, ISBN 3-570-07287-8.
 k.u.k. Kriegsministerium "Dislokation und Einteilung des k.u.k Heeres, der k.u.k. Kriegsmarine, der k.k. Landwehr und der k.u. Landwehr" in: Seidels kleines Armeeschema – Herausg.: Seidel & Sohn Wien 1914.
 Stefan Rest, Christian Ortner, Thomas Ilmig: Des Kaisers Rock im 1. Weltkrieg. Verlag Militaria, Wien 2002, ISBN 978-3950164206.
 k.u.k. Kriegsministerium "Adjustierungsvorschrift für das k.u.k. Heer, die k.k. Landwehr, die k.u. Landwehr, die verbundenen Einrichtungen und das Korps der Militärbeamten" Wien 1911/1912.

Vezi și
 k.u. Honvédministerium
 Forțele de apărare cezaro-crăiești

Armata Austro-Ungară

Forțele Teritoriale Regale Ungare


Kurt Reusser (* 9. September 1950) ist ein Schweizer Pädagoge und emeritierter Professor für Pädagogische Psychologie an der Universität Zürich.

Leben
Reusser erwarb am Staatlichen Lehrerseminar Hofwil-Bern 1966 das Primarlehrerpatent und unterrichtete bis 1970 in Büren an der Aare. 1972–1976 studierte er bei Hans Aebli, Klaus Foppa, Henri Lauener an der Universität Bern und erwarb das Seminarlehrerdiplom LSEB (Lehrer und Sachverständiger für Erziehungs- und Bildungsfragen). Das Doktorat machte er 1984 im Bereich Pädagogik mit Schwerpunkt Pädagogische Psychologie. An der University of Colorado at Boulder, Institute of Cognitive Science, U.S.A. folgten weitere Studien zur Artificial Intelligence bei Walter Kintsch. Die Habilitation erfolgte 1990 in Bern (venia docendi: Pädagogische Psychologie und Didaktik).

Von 1993 bis 2016 amtete Reusser als Professor für Pädagogik mit Berücksichtigung der Pädagogischen Psychologie und der Didaktik an der Universität Zürich.

Er ist Gründungsherausgeber der Fachzeitschrift Beiträge zur Lehrerinnen- und Lehrerbildung (seit 1982).

Werke (Auswahl)
 Hrsg.: Unterrichtsgestaltung und Unterrichtsqualität : Ergebnisse einer internationalen und schweizerischen Videostudie zum Mathematikunterricht, Waxmann, Münster u. a. 2010 ISBN 978-3-8309-2136-3
 Mit Peter Gautschi u. a.: Geschichtsunterricht heute: Eine empirische Analyse ausgewählter Aspekte, hep 2007 ISBN 978-3039053148
 Pauli, C. & Reusser, K. (2015). Discursive Cultures of Learning in (Everyday) Mathematics Teaching: A Video-Based Study on Mathematics Teaching in German and Swiss Classrooms. In L.B. Resnick, C. Asterhahn & C. Clarke (eds.), Socializing Intelligence Through Academic Talk and Dialogue (pp. 181–193). Washington DC: AERA.

Weblinks

 Guter Unterricht Folien (nicht mehr online)
 Researchgate-Seite

Pädagoge (20. Jahrhundert)
Pädagoge (21. Jahrhundert)
Psychologe
Schullehrer
Hochschullehrer (Universität Zürich)
Schweizer
Pädagogischer Psychologe
Didaktiker
Geboren 1950
Mann
Absolvent der Universität Bern

Kurt Reusser


Bakranjuša je umjetno akumulacijsko jezero u Istri. Nalazi se u blizini naselja Jadreški u sastavu općine Ližnjan. Ima površinu 117 109 m2, zapremina je 650 000 m3 vode.

Izvori

Umjetna jezera u Hrvatskoj

Bakranjuša


Kronoloji (Grekçe Chronos/zaman + logos/mantık), olayların tarihsel sıralanması ile ilgili bir bilim dalıdır. Tarih bilimi ile yakından ilgili bu bilim dalı, oluşum süreçlerinin tarihlenmesi ve raporlanması ile uğraşır.

Kronoloji, sadece tarih için değil astronomi, jeoloji, paleontoloji ve arkeoloji gibi birçok bilim dalı için önemlidir.

TDK Büyük Sözlük, sözcüğün Türkçeye Fransızca'dan (chronologie) girdiğini belirtir ve sözcüğü zaman bilimi, zaman dizini olarak Türkçeye çevirir.

Tarih öncesi Kronoloji
Geç 19.yüzyıl arkeologları, yazılı tarihin olmadığı dönemleri tarihlendirmek için toplumların çömlekçilik tekniklerini ve tarzlarını baz alan göreli kronolojiler kullanabileceklerini buldular.

Ayrıca bakınız
 Yeni Kronoloji
Takvim

Kronoloji


The astronomical system of units, formerly called the IAU (1976) System of Astronomical Constants, is a system of measurement developed for use in astronomy. It was adopted by the International Astronomical Union (IAU) in 1976 via Resolution No. 1, and has been significantly updated in 1994 and 2009 (see astronomical constant).

The system was developed because of the difficulties in measuring and expressing astronomical data in International System of Units (SI units). In particular, there is a huge quantity of very precise data relating to the positions of objects within the Solar System which cannot conveniently be expressed or processed in SI units. Through a number of modifications, the astronomical system of units now explicitly recognizes the consequences of general relativity, which is a necessary addition to the International System of Units in order to accurately treat astronomical data.

The astronomical system of units is a tridimensional system, in that it defines units of length, mass and time. The associated astronomical constants also fix the different frames of reference that are needed to report observations. The system is a conventional system, in that neither the unit of length nor the unit of mass are true physical constants, and there are at least three different measures of time.

Astronomical unit of time

The astronomical unit of time is the day, defined as  seconds. 365.25 days make up one Julian year. The symbol D is used in astronomy to refer to this unit.

Astronomical unit of mass

The astronomical unit of mass is the solar mass. The symbol  is often used to refer to this unit.
The solar mass (), , is a standard way to express mass in astronomy, used to describe the masses of other stars and galaxies.  It is equal to the mass of the Sun, about  times the mass of the Earth or 1 048 times the mass of Jupiter.

In practice, the masses of celestial bodies appear in the dynamics of the Solar System only through the products GM, where G is the constant of gravitation. In the past, GM of the Sun could be determined experimentally with only limited accuracy. Its present accepted value is .

Jupiter mass

Jupiter mass ( or MJUP), is the unit of mass equal to the total mass of the planet Jupiter, . Jupiter mass is used to describe masses of the gas giants, such as the outer planets and extrasolar planets. It is also used in describing brown dwarfs and Neptune-mass planets.

Earth mass

Earth mass () is the unit of mass equal to that of the Earth. 1  = . Earth mass is often used to describe masses of rocky terrestrial planets. It is also used to describe Neptune-mass planets. One Earth mass is  times a Jupiter mass.

Astronomical unit of length

The astronomical unit of length is now defined as exactly 149 597 870 700 meters. It is approximately equal to the mean Earth–Sun distance. It was formerly defined as that length for which the Gaussian gravitational constant (k) takes the value  when the units of measurement are the astronomical units of length, mass and time. The dimensions of k2 are those of the constant of gravitation (G), i.e., L3M−1T−2. The term "unit distance" is also used for the length A while, in general usage, it is usually referred to simply as the "astronomical unit", symbol au.

An equivalent formulation of the old definition of the astronomical unit is the radius of an unperturbed circular Newtonian orbit about the Sun of a particle having infinitesimal mass, moving with a mean motion of  radians per day.
The speed of light in IAU is the defined value c0 =  of the SI units. In terms of this speed, the old definition of the astronomical unit of length had the  accepted value: 1 au = c0τA = () m, where τA is the transit time of light across the astronomical unit. The astronomical unit of length was determined by the condition that the measured data in the ephemeris match observations, and that in turn decides the transit time τA.

Other units for astronomical distances

The distances to distant galaxies are typically not quoted in distance units at all, but rather in terms of redshift.  The reasons for this are that converting redshift to distance requires knowledge of the Hubble constant, which was not accurately measured until the early 21st century, and that at cosmological distances, the curvature of spacetime allows one to come up with multiple definitions for distance.  For example, the distance as defined by the amount of time it takes for a light beam to travel to an observer is different from the distance as defined by the apparent size of an object.

See also
 Astronomical constant
 Standard gravitational parameter
 Planetary mass
 Natural units

References

External links
The IAU and astronomical units
"2014 Selected Astronomical Constants " in .

Systems of units

Astronomical system of units


Maria Jesuína Carrilho Bernardo (25 de novembro de 1943 - 6 de fevereiro de 2022) foi uma política portuguesa.

Filiada ao Partido Socialista, serviu como deputada na Assembleia da República de 1995 a 1999 e novamente de 2005 a 2009. Ela também foi membro do Parlamento Europeu de 1999 a 2004.

Faleceu em Lisboa a 6 de fevereiro de 2022, aos 78 anos.

Deputados da Assembleia da República Portuguesa
Deputados de Portugal no Parlamento Europeu
Políticos do Partido Socialista (Portugal)
Mortos em 2022
Nascidos em 1943
Mulheres de Portugal na política

Maria Carrilho


Saurolophinae é uma subfamília de dinossauros hadrossaurídeos. Desde meados do século 20, geralmente é chamado de Hadrosaurinae, um grupo de hadrossauros em grande parte sem crista relacionados à subfamília Lambeosaurinae. No entanto, o nome Hadrosaurinae é baseado no gênero Hadrosaurus, que foi encontrado em estudos mais recentes como sendo mais primitivo do que "lambeossaurinos" ou outros "hadrossaurinos" tradicionais, como Edmontosaurus e Saurolophus. Como resultado disso, o nome Hadrosaurinae foi descartado ou restrito apenas a Hadrosaurus, e a subfamília que compreende os tradicionais "hadrossaurinos" foi renomeada para Saurolophinae. O trabalho filogenético recente de Hai Xing indica que o Hadrosaurus é colocado dentro do grupo monofilético que contém todos os hadrossaurídeos não lambeossaurinos. Sob esta visão, o Hadrosaurinae tradicional é ressuscitado, com o Hadrosauridae sendo dividido em dois clados: Hadrosaurinae e Lambeosaurinae.

Classificação
Saurolophinae foi definido pela primeira vez como um clado em uma análise filogenética de 2010 por Prieto-Márquez.  Tradicionalmente, o ramo "sem crista" da família Hadrosauridae foi nomeado Hadrosaurinae. No entanto, o uso do termo Hadrosaurinae foi questionado em um estudo abrangente das relações entre os hadrossaurídeos por Albert Prieto-Márquez em 2010. Prieto-Márquez observou que, embora o nome Hadrosaurinae tenha sido usado para o clado de hadrossaurídeos sem crista em quase todos os estudos anteriores , sua espécie-tipo, Hadrosaurus foulkii, quase sempre foi excluída do clado que leva seu nome, em violação às regras de nomenclatura de animais estabelecidas pelo Código Internacional de Nomenclatura Zoológica. Prieto-Márquez (2010) definiu Hadrosaurinae como apenas a linhagem contendo H. foulkii, e usou o nome Saurolophinae para o agrupamento tradicional.

O cladograma abaixo segue Godefroit et al. (2012) análise.

Este outro cladograma foi recuperado na análise filogenética de 2013 por Prieto-Márquez (as relações dentro de Lambeosaurinae e entre hadrossauróides basais não são mostradas).

Hadrosauridae
Dinossauros do Cretáceo

Saurolophinae


Mario Antonio Cargnello (San Fernando del Valle de Catamarca, Província de Catamarca, Argentina, 20 de março de 1952) é Arcebispo de Salta.

Mario Antonio Cargnello foi ordenado sacerdote em 8 de novembro de 1975.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Orán em 7 de abril de 1994. O Bispo de Catamarca, Elmer Osmar Ramón Miani, doou-lhe a consagração episcopal em 24 de junho do mesmo ano; Os co-consagradores foram Moisés Julio Blanchoud, Arcebispo de Salta, e Gerardo Eusebio Sueldo, Bispo de Santiago del Estero. A inauguração cerimonial (entronização) ocorreu em 16 de julho do mesmo ano.

Em 24 de junho de 1998, João Paulo II o nomeou Arcebispo Coadjutor de Salta. Depois que Moisés Julio Blanchoud se aposentou, sucedeu-o em 6 de agosto de 1999 como Arcebispo de Salta.

Ver também

Arcebispos católicos da Argentina
Naturais de San Fernando del Valle de Catamarca

Mario Antonio Cargnello


باريس هو ابن الملك بريام وشقيق الأمير هيكتور. عرف أيضًا باسم «أليكساندر» ويقال أنه كان رائع الجمال وأجمل أولاد بريام كلهم.

باريس وطروادة
يعتقد أن باريس هو المتسبب بحرب طروادة وحصارها الذي دام لعشرة سنوات كما أنه المتسبب بدمارها وذلك لأنه قام بخطف هيلين ملكة أسبرطة، وزوجة مينلاوس شقيق أجاممنون بن أتريوس. مما أدى لقيام تحالف بين أمراء الإغريق الذين حاولو جميعا كسب ودها قبل أن تختار مينلاوس، فحقدوا على باريس وأعلنو حلفا ضد طروادة بحجة الانتقام لشرف مينلاوس بتحريض من أجاممنون الذي وجد في الحادثة فرصة لبسط سيطرته على طروادة والاستيلاء على ثرواتها.

أثناء اجتياح طروادة صوب باريس سهمه نحو وتر قدم آخيل انتقاما لقتله أخيه هيكتور فمزقه ثم أجهز عليه وتركه آية. حيث يستعمل لفظ وتر آخيل في الثقافة والآداب الأوروبية للكناية عن نقطة الضعف في الشخص المعين، فإذا ضرب أو قطع وتر آخيل، فقد أصيب ذلك الشخص في أضعف نقطة من جسده.

بارس في الميثولوجيا اليونانية
في إلياذة هوميروس وبعض الأساطير الأخرى، تنبأت العرافات لملك طروادة بريام بأنه سيولد له ابن يكون سببًا في دمار طروادة، ويولد هذا الابن الذي يُسمى «باريس» فيأمر أبوه أحد خدمه بالتخلص منه، ويتركه هذا الأخير ليموت فوق جبل إيدا حيث يعثر عليه راعي أغنام ويربيه لينشأ راعيًا للأغنام.

و في جبل أوليمبوس تكون الآلهة الإثني عشر مختلفين متناحرين لأسباب متعددة، ويزيد الخلاف فيما بينهم بسبب غنى طروادة. ثم تأتي حادثة التفاحة حيث ألقت الإلاهة إريس بينهم تفاحة ذهبية كتب عليها «للأجمل» فنشبت مشادة بين الربات الثلاث هيرا وأفروديت وآثينا، حيث رأت كل منهن نفسها أنها الأجمل، واتفقن على الاحتكام إلى أول غريب يرينه، وقد كان الراعي الشاب باريس، فسردن عليه أمرهن وطلبن إليه أن يحكم بينهن بإعطاء التفاحة للأجمل منهن، وأغرته هيرا بالسلطة إن هو وهبها إياها، وآثينا بالحكمة والمجد، وقالت له أفروديت ربة الجمال أنها ستهبه أجمل نساء الأرض، ففضلها عليهن وأعطاها التفاحة ليغضب بذلك الربتين الأخرى ين.

حققت أفروديت وعدها لباريس، فأخذته إلى طروادة من جديد، وقدمته إلى أهله الذين ابتهجوا بعودته أميرًا بينهم بعد فوزه في مسابقة رياضية، ولم تفلح نبوءات أخته كاساندرا في ثنيهم عن عزمهم قبوله بينهم من جديد، لأن الإله أبولو أحبها ذات مرة فلما صدته وهبها البصيرة وحرمها من أن يصدقها أحد، فظل الجميع يتعاملون معها على أنها مجنونة.

عاد باريس أميرًا ولما تزل أفروديت تدين بوعدها له، ولتفك دينها أرسلته إلى أسبرطة حيث استقبله ملكها مينلاوس بكل كرم، فاستغل غيبة مينلاوس وأغوى زوجته هيلين التي فاقت كل نساء الدنيا جمالًا، وجاءها كل ملوك الإغريق خاطبين، فاختارت منهم مينلاوس ملك أسبرطة وطلب أبوها منهم جميعًا أن يقسموا على حماية شرفها. وهرب باريس بها إلى طروادة، فثار الإغريق لشرفهم، بينما لم يستطع الطرواديون تسليمها.

قامت أفروديت بحمايته أثناء مبارزته مع مينلاوس بأن أخفته من أمامه وأعادته إلى طروادة، كما ساعدته بقتل آخيل بأن قادت سهمه إلى كعب آخيل ولكن باريس نفسه قتل في نهاية حياته بسهم على يد فيلوكتاتيس.

انظر أيضًا
 حصار طروادة
 آخيل

مراجع

أشخاص من حرب طروادة
أمراء أسطوريون
أمراء في الأساطير اليونانية
حصان طروادة
شخصيات أسطورية إغريقية
شخصيات الإنيادة
شخصيات من الإلياذة
طرواديون
نبالون خياليون

باريس (أسطورة)


The Edge Act is a 1919 amendment to the United States Federal Reserve Act of 1913, codified at , which allows national banks to engage in international banking through subsidiaries chartered by the Board of Governors of the Federal Reserve System.  The act is named after Walter Evans Edge, a U.S. Senator from New Jersey who sponsored the original legislation for these types of subsidiaries.  The impetus for the act was to give U.S. firms more flexibility to compete with foreign firms.

Edge Act Corporation (EAC)
An Edge Act Corporation is a subsidiary of a bank or bank holding company or financial holding company, that is chartered by the Federal Reserve under Section 25A of the Federal Reserve Act, as amended in 1916 and 1919, to engage in foreign banking activities. The Federal Reserve Board authorizes U.S. and foreign banking and financial organizations to establish Edge Act Corporations. It also regulates and examines the foreign activities of Edge Act Corporations and their subsidiaries.  Foreign banks operating in the U.S. are permitted to organize and own an Edge Act Corporation. Prior to 1919, U.S. institutions were not permitted to own foreign banks. An EAC can own branches in the U.S., but may only conduct transactions directly linked to international trade.

Structure
By virtue of historical developments and funding considerations, an Edge Act Corporation is a domestic subsidiary that is generally held by a U.S. Member Bank; however, it may also be held directly by the bank holding company or financial holding Company.  As of the International Banking Act of 1978 (IBA), an Edge Act Corporation may also be held by a Foreign Bank.

Types

 Banking Edge or Agreement Corporation, which is directly under control of a U.S. member bank or bank holding company, can receive deposits (without Federal Deposit Insurance Corporation coverage) from, and make loans to, companies engaging in international business.  This structure allows foreign branches of U.S. banks.
 Investment Edge or Agreement Corporation functions as an investment company, taking equity positions in foreign commercial and industrial organizations;

An Agreement Corporation is chartered by a state to engage in international banking (essentially a state-chartered EAC, so named because the corporation enters into an "agreement" with the Fed's Board of Governors to limit its activities to those of an Edge Act Corporation, as if organized under Section 25A of the Federal Reserve Act. In reality, state supervision is superfluous, so Edge Act Corporations (rather than Agreement Corporations) are the vehicles of choice for international banking and financing operations.

Investment Edges expand the types of companies in which their parent banks may invest. By law, U.S. banks may invest abroad only in other banking organizations. However an Edge Act Corporation may invest in any type of foreign company, as long as it does not engage in business in the United States, including making any domestic loans.

Banking Edges extend the geographic reach of their parents because an Edge was not considered a bank and hence was not subject to the same interstate banking prohibitions. Thus in the 1960s, the trend was for banks from outside the state of New York to form Banking Edges and locate them in New York City for conducting international banking and for trading in foreign exchange. In the 1970s and 1980s, the trend was toward expansion into regional financial centers, such as Miami, Chicago, and San Francisco.

Legislation in the mid-1990s, providing for the removal of Federal Interstate Branching restrictions, undermined the appeal of Banking Edges, and their relative importance in international banking has therefore declined. Major disadvantages of a Banking Edge, compared with an agency, are the smaller size of its loans (due to its smaller capital base, compared with that of the agency's parent bank) and the limitation of domestic lending ability to international or foreign business transactions. Of the 82 Edge and Agreement Corporations in operation at year-end 1999, 27 were Banking Edges located mostly in New York City and Miami with total assets of $18 billion.

Largest Edges
As of 1999, the three largest Edges were all holding companies under the Federal Reserve Regulatory District of New York.

HSBC International Finance Corporation, an Investment Edge (Wilmington, Delaware)
HSBC Holdings plc (London)

Citibank International, a Banking Edge (Miami)
Citigroup Inc. (New York)

Banco Santander International, a Banking Edge (Miami)
 Banco Santander Central Hispano, S.A. (Madrid)

In 1999, these institutions accounted for 81.6 percent of all assets  (source: Board of Governors, Federal Reserve System).

In official documents, reference to an Edge Act Corporation typically mentions the state or city where it is domiciled.

See also
International Banking Facility

External links

Federal Reserve Entity look-up
 Federal Reserve National Information Center

Federal Reserve Act
 Federal Reserve Act

United States federal banking legislation
66th United States Congress
1919 in American law
Federal Reserve System

Edge Act


Rolandsmühle ist ein Wohnplatz der Ortsgemeinde Rheinbreitbach im rheinland-pfälzischen Landkreis Neuwied.

Er liegt am Rhein südlich des Lohfelds unmittelbar an der Grenze zur Stadt Bad Honnef. Erschlossen wird der etwa fünf Häuser zählende Wohnplatz durch die weitgehend parallel zum Rhein verlaufende Heerstraße. Direkt westlich verläuft der Grenzbach Honnefer Graben, der hier in den Rhein mündet. Nördlich grenzt der Uhlhof an, nach Süden hin erstrecken sich zahlreiche Kleingärten. Der Wohnplatz Rolandsmühle ist neben der südlicher gelegenen Siedlung Mühlenweg das einzige am Rhein gelegene, ständig bewohnte Gebiet von Rheinbreitbach.

Benannt ist der Wohnplatz nach der gleichnamigen Wassermühle, deren Ursprung im 16. bis 17. Jahrhundert vermutet wird. Betrieben wurde sie vom Wasser des etwa 500 m südlicher verlaufenden Breitbachs, das über einen Graben dorthin geleitet wurde. Sie hieß ursprünglich Lohfeldsmühle und war in den Jahren 1819 und 1845 als Schleifmühle gekennzeichnet. 1872 war sie zur Ölmühle, 1886 zur Farbmühle umfunktioniert worden. Die damaligen Besitzer stammten aus dem auf der anderen Rheinseite gegenüberliegenden Rolandseck und verliehen ihr ihren heutigen Namen. Sie wandelten die Mühle zu einem Chemiebetrieb um, in dem ein Schmelzofen zur Herstellung von Chlorbarium betrieben wurde. Aus Konkurrenzgründen wurde die 1893 als Barytwerk bezeichnete Rolandsmühle eingestellt und wird seither als Wohnhaus genutzt.

Literatur
 Jürgen Fuchs: Ehemalige Mühlen und Wasserräder in Rheinbreitbach, 2005/2006 bzw. in: Heimat-Jahrbuch des Landkreises Neuwied 2007, S. 127–134.

Weblinks

Ort im Landkreis Neuwied
Ort am Mittelrhein
Bauwerk im Landkreis Neuwied
Wassermühle in Rheinland-Pfalz
Rheinbreitbach
Einzelsiedlung
Mühle in Europa

Rolandsmühle


Narita may refer to:

Places
 Narita, Chiba, a city in Japan
 Narita International Airport, main international airport serving the Greater Tokyo Area
 Narita-san, temple in the city
 Narita Line
 Narita Station
 Narita, Illinois, an unincorporated community in the United States

People with the surname
, Japanese speed skater
 Ken Narita, voice actor
 , Japanese basketball player
 Mayumi Narita, Japanese Paralympic swimmer
, Japanese golfer
 Ryo Narita, model and actor
 Ryōgo Narita, novelist
 Tohl Narita, visual artist

People with the given name
 Narita Takaki, footballer

Other uses
 Narita (album)
 Narita (Nader), a character in Ice Blade

See also
 Narita Brian, a racehorse
Naruto

Japanese-language surnames

Narita


A dynode is an electrode in a vacuum tube that serves as an electron multiplier through secondary emission.  The first tube to incorporate a dynode was the dynatron, an ancestor of the magnetron, which used a single dynode.  Photomultiplier and video camera tubes generally include a series of dynodes, each at a more positive electrical potential than its predecessor. Secondary emission occurs at the surface of each dynode. Such an arrangement is able to amplify the tiny current emitted by the photocathode, typically by a factor of one million.

Operation
The electrons emitted from the cathode are accelerated toward the first dynode, which is maintained 90 to 100 V positive concerning the cathode. Each accelerated photoelectron that strikes the dynode surface produces several electrons. These electrons are then accelerated toward the second dynode, held 90 to 100 V more positive than the first dynode. Each electron that strikes the surface of the second dynode produces several more electrons, which are then accelerated toward the third dynode, and so on. By the time this process has been repeated at each of the dynodes, 105 to 107 electrons have been produced for each incident photon, dependent on the number of dynodes. For conventional dynode materials, such as BeO and MgO, a multiplication factor of 10 can normally be achieved by each dynode stage.

Naming
The dynode takes its name from the dynatron. Albert Hull did not use the term dynode in his 1918 paper on the dynatron, but used the term extensively in his 1922 paper.  In the latter paper, he defined a dynode as a "plate that emits impact electrons ... when it is part of a dynatron."

See also
 Microchannel plate detector
 Photoelectric effect
 Particle detector
 Photodetector

References

Electronic amplifiers
Particle detectors

Dynode


හැදින්වීම

ශ්‍රී ලංකාවේ ස්වාභාවික සෞන්දර්ය පිළිබඳ විමසීමේ දී එහි පිහිටා ඇති ස්වාභාවික කඳුවලට හිමි වන්නේ විශේෂ ස්ථානයකි. ඊට හේතුව, ඒවා ස්වභාවධර්මයාගෙන් ලැබුණු සෞන්දර්යාත්මක දේ බැවිනි. පුංචි සීගිරිය හෙවත් බතලේගල කන්ද ද එවැන්නකි. ලෝකයේ අටවන පුදුමය ලෙස නම් දැරූ සීගිරි පර්වතයට සමාන හැඩයක් තිබෙන නිසා බතලේගල කන්ද "පුංචි සීගිරිය" ලෙස හදුන්වනු ලැබේ. එසේ ම මෙම ස්න්ර හා ඵෙතිහාසිකත්වය ද කැටි වු සොබාදමේ අපූරු නිර්මානයක් ලෙස අවිවාදයෙන් පැවසිය හැකි ය.

පිහිටීම

උතුරින් සූරසරදියෙල්ගේ "උතුවන් කන්දෙන්" ද, දකුණින් "සාමසර" කන්දෙන් ද ,නැගෙනහිරින් සොබාදමේ තවත් ආකර්ෂණීය නිමැවුමක් වු "අම්බුළුවාව" කන්දෙනුත් ,බටහිරින් "ඌරා කන්දෙනුත් වටවුණු බතලේගල කන්ද ,මීට අමතරව අලගල්ල, දෙවනගල, හන්තාන, වාකිරිගල ආදී කඳුවලින් ද වට වූ හුදකලා කන්දක් ලෙස දැක්විය හැකි ය. මුහුදු මට්ටමේ සිට අඩි 2780ක් පමණ උසකින් පිහිටි බතලේගල කන්ද මුදුනේ වන පර්වතය අඩි 540ක් පමණ උස වේ. මෙය සබරගමුව පලාතේ කෑගල්ල දිස්ත්‍රීක්කයේ අරණායක නගරයට ආසන්නව පිහිටි "සබරගමු ලලනාවගේ" සොඳුරු බව ඔප්නංවන ආභරණයක් බඳු ය.

බතලේගල කන්දට යන ගමන්මඟ

මාවනැල්ල නගරයේ සිට දෙබන්ගමට යන බසයක නැගී අනතුරුව හත්ගම්පල නමැති හංදියෙන් "බතලේගල පර්වතයට" යන මාවත අසලින් බැස එතැන් සිට 2.5 km ක පමණ දුරක් පයින් ගමන් කළ යුතු ය. මෙම 2.5 km දුර ප්‍රමාණය අවසානයේ පර්වතයට නැගිය හැකි අතර , එතෙක් මෙම මාර්ගය අවට පර්වතය ආශ්‍රිතව ඇති අක්කර 150ක් පමණ වු රක්ෂිතය නැරඹිය හැකි ය. මෙය අපූරු ඡෛව විවිධත්වයෙන් අනූන වූවකි. බතලේගලට අයත් මෙම අක්කර 150ක පමණ වූ වපරිසරයෙන් යුත් බිම් ප්‍රමාණයෙන් අක්කර 06ක් පමණ පූඡා භූමියක් ලෙස විහාරස්ථානයට වෙන් කර ඇත. ඉතිරි භූමි ප්‍රමාණය තුළ ක්‍රමයෙන් මිනිසුන් පදිංචි වී ඇත.

කඳු මුදුනට යාමේ දී නැරඹිය හැකි දේ

ඈතින් පෙනෙන පර්වතය දෙසට ගමන් කිරීමේ දී මෙම පරිසර පද්ධතියේ දැක ගත හැකි ශාක රාශියකි. නැරඹිය හැකි සතුන් රාශියකි. දෙසවන් පිනවන විහඟ නාද රැසකි. අලංකාර උඩුවියනකින් යුත් ඡෛව විවිධත්වයෙන් අනූන මෙම පරිසර පද්ධතිය තුළ සුලභ ලෙස දැකිය හැකි ශාක හා පැළෑටි අතර , ඉතා දුර්ලභ හා ආවේණික ශාක රාශියක් ද ඇත. එමෙන් ම අලංකාර මල් පිපෙන ඕකිඩි වර්ග විශාල සංඛ්‍යාවක් ද මේ පරිසරයේ දක්නට ලැබේ.

මෙහි සුලභව දක්නට ඇති දුර්ලභ හා ආවේණික ශාක

ඇටඹ  - Mangifera zeylanica.
වල් දෙල් -artocarpus nobilis.
හල්මිල්ල -Berrya cprdifolia.
මිල්ල - Vitex ailissima.
බලබොඩ - Myristica dectylordes.
බදුල්ල - Semecarpus gardneri.
කළුමැදිරිය -
කිතුල් - Caryoto urens.
භූ කෙන්ද -
අත්කෙන්ද - Acronychia peduncularta.
වල් කුරුදු - Cinnamomum dubium.
මහෝ - Swietenia macrophyla.
පුස් වැල් -
රසකිඳලවැල් - Ainospora cordifoilia.
සත්සඳ -
කොතල හිඹටු
අරත්ත -
තෙඹු -
ගඳපාන -
කොටකිඹුල -
කැන්ද - Macaranga peitota.
හවරි නුග -Alstonia macrophyla.
පොඩිසිඤ්ඤාමරම් - Eupatorium odorotu.

මෙහි ශාක හා වැල් අතර ඖෂධීය අගයෙන් ඉතා ඉහළ වටිනාකමකින් යුත් ශාක රාශියක් ද වේ. මෙම කදුකර මාර්ගයේ ඇතැම් තැනක දැවැන්ත ඝන පදුරු රාශියකි. තවත් ප්‍රදේශයක් පුරා පැතිරුණු මාන, ඉලුක් පදුරු රාශියකි. ඇතැම් පෙදෙසක ගල් කුළු රාශියක් ඇති අතර, වැසි සහිත කාලගුණයක් ඇති කාලයේ දී ඒ අතරින් කුඩා දියඇලි ඇද හැළී ඇති බවට සාක්ෂි තිබේ.
බතලේගල පර්වතය හා රක්ෂිතය ආශ්‍රිතව විශාල සත්ත්ව විවිධත්වයක්  ඇත. මෙහි ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික මෙන් ම වඳ වී යෑමේ තර්ඡනයට ලක් වූ සත්ත්ව විශේෂ ද රාශියක් වාර්තා වී ඇත. අපා,දෙපා, සිවුපා, මෙන් ම බහුපාවුන් රාශියකගේ වාසස්ථානය බවට පත් වී ඇති මෙකී පරිසර පද්ධතිය තුළ අලංකාර සමනළ විශේෂ රාශියක් ද දක්නට ලැබේ.

මෙහි සුලභව දැකිය හැකි සතුන්

රිළවා -Macaca sinicaaurifrons.
මුවා -  Artiodactyla.
කළ වැද්දා -
හිකණලා - Mabuya macularia.
ගල් මුගටියා -Herpestesvitticollis.
හූණා -
වල් ඌරා -Susscrofa cristatus.
පිනුම් කටුස්සා -Octocryptis wigmanm.
උරුලෑවා - Viverricula indica mayori.
පළා පොළගා - Trimerasurus trimoncephalus.
කබල්ලෑවා - Manis crassi caudata.
පොළොං තෙලිස්සා -
බළල් දිවියා - prionailurus rubiginosa.
කනඋල්ලන් -
ඇටි කුකුළා -
ගැටහොඹු කටුස්සා -
කොට්ටෝරුවා -
දඩුලේනා - Ratufa macroura melanochra.
කිරි වව්ලා - Kirivaula picta.
නරියා - Canis aureus.
අළු කෑදත්තා -
ඌරු මීයා - Bandicota indica.
බකමූණා -
ඉත්තෑවා - Hystrix indica.
පිළිහුඩුවා -
වළි කුකුළා - Gallus iafayetti.
හාවා - Lagomorpha.
සර්ප උකුස්සා - spilornis cheela.
ලේනා - Redentia.
කහ කුරුල්ලා - Orioulus xontbornus.

අහිංසක මුව පොව්වන්ට මෙන් ම විෂඝෝර සර්පයන්ට ද මෙහි සෙවණ සැලසී ඇත. බතලේගල පර්වතය මතුපිට තැනිතලා ස්වරූපයක් ගනී. එහි දිග සාමාන්‍යයෙන් 350 mක් පමණ වන අතර, පළල 38m පමණ වේ.මෙහි මතුපිට අඩි 5-6 ක පමණ පස් තට්ටුවක් ඇති අතර, එම පස් තට්ටුව රතුකහ පොඩිසොලික් (Red Yellow Podisolic) හා ලැටරයිටි යන පාෂාණවලින් සමන්විත වේ. මෙකී තැනිතලා බිමේ මාන පදුරු, කහට ගස් ආදිය ද තැනින් තැන දක්නට ලැබේ. සාමාන්‍යයෙන් සෙල්සියස් අංශක 23 පමණ උෂ්ණත්වයක් ද වාර්ෂිකව 4500mmක් පමණ වර්ෂාපතනයක් ද ලැබේ. ආර්ද්‍රතාව 85% ක පමණ ඉහළ අගයක් ගනී.

සැලකිය යුතුයි
ඡෛව විවිධත්වයෙන් අනූන සොබාදම් මාතාවගේ අපූරු නිමැවුමක් වු බතලේගලට සත්තකින් ම අද ලබා ඇත්තේ එතරම් යහපත් කලදසාවක් නොවේ. ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික ශාක හා සත්ත්ව විශේෂ ගණනාවකින් සමන්විත ව , පාරිසරික තුල්‍යතාවට ඉමහත් මෙහෙයක් ඉටු කරන මෙකී පරිසරය රැකගැනීම අද දවසේ අප සැමගේ යුතුකම වේ.

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ
සඟරා.
මිහිමඬල : 3 කාණ්ඩය, 11 කලාපය, 2006 නොවැ/දෙසැම්බර්.

මේ අඩවිත් බලන්න
සීගිරිය

ස්වභාධර්මය
උද්භිද විද්‍යාව

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

බතලේගල