(Nume spaniole: primul, numele de familie al tatălui : Fernández, al doilea, numele de familie al mamei: Romo)

Emilio "El Indio" Fernández (născut Emilio Fernández Romo, la 26 martie 1904 – d. 6 august 1986) a fost un regizor, actor și scenarist mexican. A fost unul dintre cei mai prolifici regizori din Epoca de aur a cinematografiei mexicane  (în spaniolă Época de Oro del Cine Mexicano) între anii 1940 și 1950. Este mai bine cunoscut pentru lucrarea sa regizorală a filmului María Candelaria (1944), cu care a câștigat  Palme d'Or la Festivalul Internațional de Film de la Cannes din 1946.  Ca actor, a jucat în numeroase filme de producție mexicană și din Hollywood.

Biografie

Filmografie selectivă

Regizor
 1934 Cruz Diablo
 1942 Sunt un mexican sadea (Soy puro Mexicano)
 1943 Floare de câmp (Flor Silvestre)
 1943 María Candelaria
 1946 Enamorada
 1947 Perla (La perla) (după nuvela "Perla" de John Steinbeck)
 1948 Rio Escondido
 1948 Salón Mexico
 1948 Maclovia
 1949 Antipatica (La malquerida)
 1949 Paloma
 1949 Fata mexicană (Pueblerina)
 1950 Torța (The torch /Bandit general /Del odio nació el amor)
 1950 Victimas del pecado
 1953 Plasa (La red)
 1953 Reportaje, regia Emilio Fernández
 1954 Cuando levanta la niebla
 1977 Mexiko-Nord
 1978 Erótica
 1982 Ahora mis pistolas hablan

Actor

 1959 La Cucaracha, regia Ismael Rodríguez
 1960 Cei șapte magnifici (The Magnificent Seven), regia John Sturges
 1964 The Reward
 1964 Noaptea iguanei  (The Night of the Iguana), regia John Huston
 1965 Omul din Sierra (The Appaloosa), regia Sidney J. Furie
 1966 Întoarcerea celor șapte magnifici (Return of the Seven), regia Burt Kennedy
 1969 Hoarda sălbatică (The Wild Bunch), regia Sam Peckinpah : generalul Mapache
 1973 Pat Garrett și Billy the Kid (Pat Garrett and Billy The Kid), regia Sam Peckinpah
 1974 Phantom Gunslinger
 1974 Bring me the Head of Alfredo Garcia
 1975 Breakout

Scenarist
{{Coloane-listă|colwidth=30em|
 1936 Cielito Lindo 	(¡Cielito Lindo!)
 1937 ¡Adiós, Nicanor!
 1941 La isla de la pasión /Clipperton
 1942 Sunt un mexican sadea (Soy puro Mexicano)
 1943 Floare de câmp (Flor Silvestre)
 1943 María Candelaria
 1944 Las abandonadas
 1944 Bugambilia
 1944 Entre hermanos
 1945 Pepita Jiménez
 1945 Perla (La perla)
 1946 Enamorada
 1948 Río Escondido
 1948 Maclovia
 1948 Salón México
 1949 Fata mexicană (Pueblerina)
 1949 La malquerida
 1949 Duelo en las montañas
 1949 The torch o beloved /Del odio nace el amor (EUA)
 1950 Un día de vida
 1950 Víctimas del pecado
 1950 Islas Marías
 1951 La bienamada
 1950 Siempre tuya
 1951 Acapulco
 1951 El mar y tú
 1953 La red
 1953 Reportaje
 1953 El rapto
 1953 Trandafirul alb (La rosa blanca / Momentos de la vida de Martí) (México, Cuba)
 1954 Nosotros dos
 1955 La Tierra del Fuego se apaga (México, Argentina)
 1961 Sătucul (Pueblito)
 1962 Paloma herida (México, Guatemala)
 1966 Un soldat credincios al lui Pancho Villa (Un dorado de Pancho Villa)
 1968 El crepúsculo de un dios
 1973 La Choca
 1975 Zona roșie (Zona roja)
 1977 México Norte
 1978 Erótica
}}

 Producător
 1946 Evadatul (El fugitivo)
 1963 Noaptea iguanei  (The night of the iguana)
 1966 Un dorado de Pancho Villa 1968 El crepúsculo de un dios''

Referințe

Bibliografie

Legături externe

 Regizori de film mexicani
 Scenariști mexicani

Emilio Fernández


ඇමරිකානු පරිඝණක විද්‍යාඥයෙකු මෙන්ම අන්තර්ජාල ව්‍යවසායකයෙකුද වන සර්ජි මිකලොවිච් බ්‍රින්, 1973 අගෝස්තු මස 21 වන දින රුසියාවේදී උපත ලැබුවෙකි. ලොව ප්‍රමුඛතම හා වඩාත්ම ලාභ ලබන අන්තර්ජාල ආයතනය වන ගූගල් ආයතනය මොහු සහ ලැරී පේජ් විසින් ස්ථාපිත කරන ලද්දකි. 2012 වර්ෂය වන විට මොහුගේ ඇස්තමේන්තුගත පෞද්ගලික වත්කම් ප්‍රමාණය ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 20.3කි. මේ අතර මොහු සහ ලැරී පේජ් ගූගල් ආයතනයේ 16%ක කොටස් ප්‍රමාණයකට වර්තමානයේ හිමිකම් කියනු ලබයි.

සර්ගේ බ්‍රින්


Albert Dupontel (* 11. Januar 1964 in Saint-Germain-en-Laye, Yvelines; eigentlich Philippe Guillaume) ist ein französischer Komiker, Schauspieler, Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben
Dupontel wuchs als Sohn eines Ärztepaares in Conflans-Sainte-Honorine auf. Er studierte zunächst vier Jahre lang Medizin, beschloss dann jedoch, sein Studium abzubrechen, um Schauspieler zu werden. An der École du théâtre national de Chaillot in Paris ließ er sich von 1986 bis 1988 zum Schauspieler ausbilden und trat dabei in kleinen Rollen auf der Bühne auf. 1989 ließ er sich für kurze Zeit von Ariane Mnouchkine unterrichten. Nebenbei erhielt er bereits erste kleine Filmrollen wie in Jacques Rivettes Die Viererbande (1989). Erstmals auf sich aufmerksam machen konnte er 1990, als er ein Videoband von seinen Auftritten als Stand-up-Comedian im Théâtre Graslin in Nantes an den Fernsehmoderator Patrick Sébastien schickte, der ihn anschließend in seine Show Carnaval einlud. Sein Auftritt als Komiker verschaffte ihm daraufhin eine Anstellung als Gagschreiber und Darsteller einer Sketch-Show von Canal+, die jedoch nach nur einer Staffel wieder eingestellt wurde. Noch während er beim Fernsehen arbeitete, trat er in Paris von 1990 bis 1992 regelmäßig in seiner One-Man-Show Sale spectacle auf. 1992 stand er erstmals auch hinter der Kamera und drehte mit Désiré einen dystopischen Kurzfilm über gynäkologische Laboratorien der fernen Zukunft.

Mit seinem Langfilmdebüt als Regisseur, der Low-Budget-Produktion Bernie, für die er auch das Drehbuch schrieb und die Titelrolle übernahm, konnte er 1996 mit über einer Million Zuschauern einen beachtlichen Erfolg verbuchen. Die düstere Komödie über einen geistig minderbemittelten und der Gewalt zuneigenden Mann, der mit 30 Jahren ein Waisenhaus verlässt, um seine Eltern zu finden, wurde zudem 1997 mit einer Nominierung für den César in der Kategorie Bestes Erstlingswerk bedacht. Für eine seiner ersten größeren Filmrollen in Jacques Audiards Filmdrama Das Leben: Eine Lüge (1996), das im Frankreich der Nachkriegszeit spielt, war Dupontel noch im selben Jahr auch in der Kategorie Bester Nebendarsteller für den französischen Filmpreis nominiert.

Seine nächste Regiearbeit, Le Créateur (1999), über einen Schriftsteller, der um des besseren Schreibens willen zum Mörder wird, erwies sich bei Kritikern wie Publikum als Flop. Für die Rolle des Mediziners in Michel Devilles Tagebuch eines Landarztes war Dupontel im Jahr 2000 in der Kategorie Bester Hauptdarsteller erneut für den César nominiert. Noch im selben Jahr kam er in der Rolle eines Polizisten in Bertrand Bliers hochkarätig besetzter Filmkomödie Les Acteurs zum Einsatz, die in das mehr oder weniger echte Leben von französischen Schauspielgrößen wie Jean-Paul Belmondo, Jean-Claude Brialy, Alain Delon und Gérard Depardieu eintaucht. 2002 hatte er neben Monica Bellucci und Vincent Cassel eine der drei Hauptrollen in Gaspar Noés Vergewaltigungsdrama Irreversibel inne. Der rückwärts erzählte und wegen seiner expliziten Gewaltszenen kontrovers diskutierte Film hatte bei den Internationalen Filmfestspielen von Cannes seine Premiere und lief im Wettbewerb um die Goldene Palme.

Im Jahr 2004 folgten die Hauptrolle in dem Actionthriller Cash Truck – Der Tod fährt mit an der Seite von Jean Dujardin und eine Nebenrolle in Jean-Pierre Jeunets historischem Filmdrama Mathilde – Eine große Liebe mit Audrey Tautou in der Titelrolle. Zusammen mit Cécile de France, Valérie Lemercier und Claude Brasseur gehörte Dupontel 2006 in der Rolle eines sinnsuchenden Pianisten zur Besetzung des Ensemblefilms Ein perfekter Platz, bei dem Danièle Thompson die Regie führte. In der romantischen Filmkomödie Odette Toulemonde, dem Regiedebüt des Schriftstellers Éric-Emmanuel Schmitt, spielte Dupontel 2007 einen Bestsellerautoren, der in eine Sinnkrise stürzt und erst durch die Liebe zu seiner Verehrerin, gespielt von Catherine Frot, neue Lebenslust entdeckt. Noch im selben Jahr folgten Auftritte in dem Science-Fiction-Thriller Chrysalis – Tödliche Erinnerung und dem Kriegsfilm Intimate Enemies – Der Feind in den eigenen Reihen. 2008 war er zunächst unter der Regie von Cédric Klapisch als Obst- und Gemüsehändler in So ist Paris zu sehen. Anschließend verkörperte er in Jean Beckers Tragikomödie Tage oder Stunden (2008) einen todkranken Mann, der seine Familie verlässt und im Ausland seinen Vater besucht. Für die Filmkomödie Der Klang von Eiswürfeln (2010) stand er als personifizierte Krebserkrankung erneut neben Jean Dujardin und ein weiteres Mal unter der Leitung von Bertrand Blier vor der Kamera.

Für seine Filmkomödie 9 mois ferme (2013), die insgesamt für sechs Césars nominiert wurde, konnte Dupontel 2014 den César in der Kategorie Bestes Originaldrehbuch gewinnen. Seiner Hauptdarstellerin Sandrine Kiberlain bescherte die Rolle einer Richterin, die von einem mutmaßlichen Verbrecher (Dupontel) ungewollt schwanger wird, den zweiten César ihrer Karriere. In dem Filmdrama Im Gleichgewicht war Dupontel 2015 in der Rolle eines querschnittgelähmten Stuntman nach Ein perfekter Platz erneut an der Seite von Cécile de France zu sehen.

Im Jahr 2018 war sein Film Au revoir là-haut über zwei Soldaten, die nach dem Ersten Weltkrieg Monumente für erfundene Kriegshelden verkaufen, für 13 Césars nominiert. Die Verfilmung des gleichnamigen Romans von Pierre Lemaitre wurde am Ende mit fünf Césars prämiert, unter anderem in den Kategorien Beste Regie und Bestes adaptiertes Drehbuch. Zwei Jahre später übernahm er die Regie, die männliche Hauptrolle und schrieb das Drehbuch zur Tragikomödie Was dein Herz dir sagt – Adieu ihr Idioten! (2020). Die Geschichte um eine schwer kranke Frau in den Vierzigern (dargestellt von Virginie Efira), die sich auf die Suche nach ihrem vor mehr als 25 Jahren zur Adoption freigegebenen Kind macht, gewann 2021 sechs Césars, darunter in den Kategorien Bester Film, Beste Regie und Bestes Originaldrehbuch.

Dupontel, der Vater eines Kindes ist, lebte mehrere Jahre mit Claude Perron zusammen, die in seinem Film Bernie ihr Debüt als Schauspielerin gab und danach mehrfach mit ihm zusammenarbeitete.

Filmografie (Auswahl)
Als Darsteller
 1988: Encore
 1989: Die Viererbande (La bande des quatre)
 1993: Die dreifache Locke (Chacun pour toi)
 1994: Giorgino
 1996: Das Leben: Eine Lüge (Un héros très discret)
 1996: Bernie
 1998: Serial Lover – Der letzte räumt die Leiche weg (Serial Lover)
 1999: Le créateur
 1999: Tagebuch eines Landarztes (La maladie de Sachs)
 1999: Eine andere Welt (Du bleu jusqu'en Amérique)
 2000: Les acteurs
 2001: L'origine du monde
 2002: Petites misères
 2002: Irreversibel (Irréversible)
 2002: Monique
 2003: Les clefs de bagnole
 2004: Cash Truck – Der Tod fährt mit (Le convoyeur)
 2004: Mathilde – Eine große Liebe (Un long dimanche de fiançailles)
 2006: Ein perfekter Platz (Fauteuils d'orchestre)
 2006: Enfermés dehors
 2006: Avida
 2006: Président – Ränkespiele der Macht (Président)
 2007: Odette Toulemonde
 2007: Jacquou le croquant
 2007: Chrysalis – Tödliche Erinnerung (Chrysalis)
 2007: Intimate Enemies – Der Feind in den eigenen Reihen (L'ennemi intime)
 2008: So ist Paris (Paris)
 2008: Tage oder Stunden (Deux jours à tuer)
 2008: Louise Hires a Contract Killer (Louise-Michel)
 2009: Le vilain
 2010: Der Klang von Eiswürfeln (Le bruit des glaçons)
 2011: On the Run (La proie)
 2011: La brindille
 2012: Der Tag wird kommen (Le grand soir)
 2013: 9 mois ferme
 2015: Im Gleichgewicht (En équilibre)
 2016: Das Ende ist erst der Anfang (Les premiers, les derniers)
 2017: Au revoir là-haut
 2020: Was dein Herz dir sagt – Adieu ihr Idioten! (Adieu les cons)

Als Regisseur und Drehbuchautor
 1992: Désiré (Kurzfilm)
 1996: Bernie
 1999: Le créateur
 2006: Enfermés dehors
 2009: Le vilain
 2013: 9 mois ferme
 2017: Au revoir là-haut
 2020: Was dein Herz dir sagt – Adieu ihr Idioten! (Adieu les cons)
 2023: Second tour

Auszeichnungen

César
 1997: Nominierung in der Kategorie Bestes Erstlingswerk für Bernie
 1997: Nominierung in der Kategorie Bester Nebendarsteller für Das Leben: Eine Lüge
 2000: Nominierung in der Kategorie Bester Hauptdarsteller für Tagebuch eines Landarztes
 2009: Nominierung in der Kategorie Bester Hauptdarsteller für Tage oder Stunden
 2014: Bestes Originaldrehbuch für 9 mois ferme
 2014: Nominierung in den Kategorien Bester Film, Beste Regie und Bester Hauptdarsteller für 9 mois ferme
 2018: Beste Regie und Bestes adaptiertes Drehbuch (zusammen mit Pierre Lemaitre) für Au revoir là-haut
 2018: Nominierung in den Kategorien Bester Film und Bester Hauptdarsteller für Au revoir là-haut
 2021: Bester Film, Beste Regie und Bestes Originaldrehbuch für Was dein Herz dir sagt – Adieu ihr Idioten!
 2021: Nominierung in der Kategorie Bester Hauptdarsteller für Was dein Herz dir sagt – Adieu ihr Idioten!

 Étoile d'Or
 2014: Bestes Drehbuch für 9 mois ferme

 Globe de Cristal
 2007: Nominierung in der Kategorie Bester Darsteller für Enfermés dehors
 2009: Nominierung in der Kategorie Bester Darsteller für Tage oder Stunden
 2014: Nominierung in der Kategorie Bester Darsteller für 9 mois ferme
 2014: Bester Film für 9 mois ferme
 2018: Nominierung in den Kategorien Bester Film und Bester Darsteller für Au revoir là-haut

 Louis-Delluc-Preis
 2013: Nominierung in der Kategorie Bester Film für 9 mois ferme

 Prix Lumières
 2014: Nominierung in den Kategorien Beste Regie und Bestes Drehbuch (zusammen mit Laurent Turner) für 9 mois ferme
 2018: Nominierung in den Kategorien Beste Regie und Bestes Drehbuch (zusammen mit Pierre Lemaitre) für Au revoir là-haut
 2021: Nominierung in den Kategorien Bester Film, Beste Regie und Bester Darsteller für Adieu les cons

 Weitere
 2007: Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres (Ritterkreuz des Ordens der Künste und der Literatur)

Literatur
 Charlie Michael: Star Study Albert Dupontel. In: Charlie Michael, Tim Palmer: Directory of World Cinema. France. Intellect Books, 2013, ISBN 978-1-84150-563-3, S. 21–24.

Weblinks

 Albert Dupontel auf allocine.fr (französisch)
 Offizielle Website (französisch)

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Filmregisseur
Drehbuchautor
Komiker
César-Preisträger
Franzose
Geboren 1964
Mann

Albert Dupontel


Plusieurs bâtiments italiens sont nommés Palais de la Banque d'Italie (en italien, Palazzo della Banca d'Italia) :
 Palais de la Banque d'Italie à Bologne
 Palais de la Banque d'Italie à Florence
 Palais de la Banque d'Italie à Gênes
 Palais de la Banque d'Italie à Milan
 Palais de la Banque d'Italie à Naples
 Palais de la Banque d'Italie à Trieste.

Palais de la Banque d'Italie (homonymie)


Ansie S. Dippenaar-Schoeman, née en  à Roodepoort (Afrique du Sud), est une arachnologiste sud-africaine.

Biographie

Récompenses et distinctions

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1948
Naissance à Roodepoort
Naissance au Transvaal
Arachnologiste sud-africain
Zoologiste sud-africain du XXe siècle
Zoologiste sud-africain du XXIe siècle
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)

Ansie S. Dippenaar-Schoeman


An Pitcairnia nigra in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Élie Abel Carrière, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Éduard-François André. An Pitcairnia nigra in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. n. nigra
 P. n. pulchella

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia nigra


Minx est une série télévisée américaine créée et écrite par Ellen Rapoport. Sa première saison a été mise en ligne le  sur le service HBO Max. Sa deuxième saison est diffusée depuis le  sur Starz.

En France, elle est diffusée depuis le  sur OCS. Elle reste inédite dans les autres pays francophones.

Synopsis

Dans les années 1970, une jeune féministe de Los Angeles (Ophelia Lovibond) s'associe à un éditeur véreux pour créer le premier magazine érotique féminin.

Distribution

Principaux
 Ophelia Lovibond  : Joyce Prigger
 Michael Angarano  : Glenn
 Jessica Lowe  : Bambi
 Oscar Montoya  : Richie
   : Shelly
 Idara Victor  : Tina
 Jake Johnson  : Doug Renetti

Invités
 Taylor Zakhar Perez  : Shane Brody
 Stephen Tobolowsky  : Conrad Ross
 Amy Landecker  : la conseillère Bridget Wesbury
 Austin Nichols : Billy Brunson
 Al Sapienza  : Vince
 Samm Levine  : Franco
 Josh Stamberg : George
 Gillian Jacobs  : Maggie
 David Paymer : Myron

 et cartons télévisés du doublage français.

Production
Le , la série est renouvelée pour une deuxième saison. Par contre le , HBO Max annule la série pour raisons économiques et retirera la série de sa plateforme, alors qu'il ne restait qu'une semaine de tournage à la deuxième saison.

En , la série est récupérée par Starz.

Épisodes

Première saison (2022)
Composée de dix épisodes, elle a été mise en ligne le  sur le service HBO Max.

 Au Revoir, Le Double Dong

Deuxième saison (2023)
La deuxième saison de huit épisodes est diffusée depuis le  sur Starz.

Accueil critique

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2022
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée de HBO Max
Série télévisée de Starz
Série télévisée féministe
Féminisme aux États-Unis
Série télévisée humoristique
Série télévisée se déroulant dans les années 1970
Série télévisée se déroulant à Los Angeles
Série télévisée en anglais américain

Minx (série télévisée)


Nicola Riganti (Molfetta, 24 de março de 1744 - Roma, 31 de agosto de 1822) foi um cardeal italiano.

Nascimento
Nasceu em Molfetta em 24 de março de 1744. Filho de Michele Riganti. Sobrinho de Mons. Giambattista Riganti.

Educação
Ele foi para Roma para continuar seus estudos de direito e frequentou o Collegio dei Protonotari Apostolici (doutorado in utroque iuris , direito canônico e civil, 15 de fevereiro de 1767).

Vida antiga
Referendário do Tribunal da Assinatura Apostólica, fevereiro de 1767.

Sacerdócio
Ordenado em 14 de agosto de 1768. Relator da SC de Bom Governo, janeiro de 1770. Participou da promulgação do decreto de supressão da Companhia de Jesus, encarregando-se da ocupação do Collegio Grieco , agosto de 1773. Auditor civil geral da Câmara Apostólica, setembro de 1773. Auditor do Tribunal da Assinatura Apostólica, janeiro de 1783. Primeiro tenente do auditor geral da Câmara Apostólica, fevereiro de 1785. Vice-auditor de Sua Santidade. Secretário da Sagrada Consulta .

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 8 de março de 1816; recebeu o chapéu vermelho em 11 de março de 1816; e o título de Ss. Marcellino e Pietro, 29 de abril de 1816.

Episcopado
Eleito bispo de Ancona e Umana, em 8 de março de 1816. Consagrado em 21 de março de 1816, na capela privada do papa, em Roma, pelo Papa Pio VII, auxiliado por Francesco Bertazzoli, arcebispo titular de Edessa, e por Giuseppe Bartolomeo Menocchio, bispo titular de Porfireone, sacristão papal; na mesma cerimônia foi consagrado o cardeal Antonio Lamberto Rusconi, bispo de Imola.

Morte
Morreu em Roma em 31 de agosto de 1822. Exposto na igreja de S. Maria sopra Minerva, Roma, onde se realizou o funeral, e sepultado nessa mesma igreja.

Cardeais nomeados pelo papa Pio VII

Nicola Riganti


කොළොම්බියා අභ්‍යවකාශ ෂටලය මෙම ඛේදවාචකයට ලක්වුණේ 2003 පෙබරවාරි පළමුවන දින ෂටලය පෘථිවි වායු ගෝලයට ඇතුළු වන මොහොතේදීය. ටෙක්සාස්හි ඉහළ අහසේදී යානය කොටස්වලට වෙන් වූ අතර එහි වූ ගගනගාමීන් සත් දෙනාම මරණයට පත් විය. ඒ කොළොම්බියා ෂටලයේ විසිඅට වන මෙහෙයුම (STS-107) අතරවාරයේදීයි. 1986 චැලේන්ජර් ෂටලය විනාශ විමෙන් පසුව අභ්‍යවකාශ ෂටල වැඩසටහනේ සිදුවූ දෙවන ව්‍යසනය මෙය විය.

කොළොම්බියා ඛේදවාචකයට හේතුව වූයේ දියත් කිරීමේදී සිදුවූ හානියකි. එහිදී "රයිට් බයිහෙඩ් ෆෝම් රෑම්ප්" නමින් හැඳින්වෙන කුඩා (බ්‍රීෆ් කේසයක විශාලත්වය ගත්) ෆෝම් පරිවාරකයක් අභ්‍යාවකාශ ෂටලයේ බාහිර ටැංකියෙන් (ප්‍රධාන ඉන්ධන ටැංකිය) වායුගතික බල හේතුවෙන් කැඩී වෙන්වීය. එහි සුන්බුන් වම් තටුවේ පිටදාරයේ අංක 7 දරණ වැර ගැන්වූ කාබන් පියන මත වැදුණු අතර එය ෂටලයේ තාප පරිවාරක පද්ධතියට හානි කළේය. (TPS) කොළොම්බියා කක්ෂ ගතව සිටියදීම සමහර ඉන්ජිනේරුවන් මෙම හානිය ගැන සැක කළද නාසා කළමණාකරුවෝ පරීක්ෂණ කටයුතු සීමා කළේ, ගැටළුව සොයා ගත්තද ගගනගාමීන් හට එය විසඳීමට තිබූ හැකියාව අල්ප බැවිනි. යානය පෘථිවි වායුගෝලයට නැවත ඇතුල්වීමේදී, හානි වූ ප්‍රදේශයෙන් උණුසුම් වායූන් තටුව අභ්‍යන්තරයට ගමන් කිරීමට ඉඩ සැලසුනු අතර, මේ නිසා තටුවේ අභ්‍යන්තර ව්‍යුහය බිඳ වැටී යානය අස්ථායි වී අවසානයේ විනාශ වීමට හේතු විය.

නාසා ෂටල ආරක්ෂක රේගුලාසි මගින් බාහිර ටැංකි පෙණ වැගිරීම හා පසුව සිදුවන සුන් බුන් ෂටලයේ ගැටීම ආදිය දියත් කිරීමට පෙර තීරණය කළ යුතු ආරක්ෂක ඵලයක් බව සඳහන් වුවද ඉන්ජිනේරුවන්ගේ අසාර්ථක "පෙරන වැගිරීම් ගැටළුව" අධ්‍යයන නිසා  නිරතුරුවම මෙවැනි දියත් කිරීම් සිදුවිය. ෂටල දියත් කිරීම් වැඩි ප්‍රමාණයක මෙවැනි පෙණ වැගිරීම් හා තාප පියන සිරීමකට ලක්වීම් (ආරක්ෂක රේගුලාසි උල්ලංගනය වන ආකාරයට) වාර්තා විය. ටෙක්සාස්, ලුසියානා, ආකන්සා ප්‍රාන්තවල සිදුකෙරුණු අති විශාල භූමි පරීක්ෂාවන් මගින් ගගනගාමීන්ගේ ශේෂයන් හා ෂටල සුන්බුන් විශාල ප්‍රමාණයක් සොයා ගන්නා ලදී. කොළොම්බියා හදිසි අනතුරු පරීක්ෂා කිරීමේ මණ්ඩලය (Columbia Accident Investigation Board) විසින් නිකුත් කරන ලද නිර්දේශයන් තාක්ෂණික හා සංවිධානාත්මක යන අංශ දෙකටම බලපෑවේය. අභ්‍යවකා‍ශ ෂටල වැඩසටහන අවුරුදු දෙකකින් පසුබෑමකට ලක්වූ අතර මෙය සැසැඳිය හැක්කේ චැලෙන්ජර් ඛේදවාචකය නිසා සිදුවූ ප්‍රමාදය සමග පමණි. මෙයට සමගාමීව අන්තර්ජාතික අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානයේ ගොඩනැගීම් කටයුතුවලට ද නැවතීමේ තිත තැබුණු අතර, STS-114 මෙහෙයුම තෙක් ගගනගාමීන් මාරුකිරීම හා ද්‍රව්‍ය සැපයීම වැනි කාර්‍යයන් සම්පූර්ණයෙන්ම රුසියානු ෆෙඩරල් අභ්‍යාවකාශ ඒජන්සිය හට පැවරුනි.

අභ්‍යවකාශ ෂටල

කොළොම්බියා අභ්‍යාවකාශ ෂටලයේ අනතුර


Elise Johnson McDougald (Nova Iorque, 13 de outubro de 1885 – 10 de junho de 1971), também conhecida como Gertrude Elise McDougald Ayer, foi uma educadora, escritora, ativista e a primeira mulher afro-americana diretora de escolas públicas da cidade de Nova Iorque após a consolidação do cidade em 1898. Ela foi precedida por Sarah J. Garnet, que tornou-se a primeira diretora afro-americana de Brooklyn, distrito de Nova Iorque, enquanto ainda era considerada uma cidade separada.

O ensaio de McDougald "The Double Task: The Struggle for Negro Women for Sex and Race Emancipation" foi publicado na edição de março de 1925 da revista Survey Graphic, Harlem: The Mecca of the New Negro. Esta edição em particular, supervisionado por Alain Locke, ajudou a inaugurar e definir o que hoje é conhecido como Renascimento do Harlem. A contribuição de McDougald para esta revista, que Locke adaptou para inclusão como "The Task of Negro Womanhood" em sua antologia de 1925 The New Negro: An Interpretation é um dos primeiros exemplos de escrita feminista afro-americana.

Primeiros anos e educação
Johnson nasceu na cidade de Nova Iorque, onde seu pai, Dr. Peter Augustus Johnson, foi um dos primeiros médicos afro-americanos e um dos fundadores da National Urban League. Sua mãe se chamava Mary Elizabeth Whittle, uma inglesa da Ilha de Wight, e seu irmão mais velho, Travis James Johnson, foi o primeiro afro-americano a se formar no Colégio de Médicos e Cirurgiões da Universidade de Columbia em 1908. Ele nasceu em Chichester, na Inglaterra, em 1883, e a família mudou-se para Nova Iorque em 1884. Elise passou seus primeiros dias crescendo em Manhattan, mas também passava os verões em Nova Jérsia, pois a família de seu pai era dona de uma fazenda de caminhões lá. Mais tarde, ela herdaria e administraria a fazenda.

Johnson tornou-se a primeira afro-americana a se formar na Escola Técnica Feminina em 1903 e foi eleita presidente de sua turma do último ano. Depois de terminar o colegial, ela ganhou um certificado de ensino da New York Training School for Teachers. Ela nunca recebeu seu diploma de bacharel, embora tenha concluído cursos no Hunter College (Universidade Columbia) e no New York City College.

Carreira
Sua carreira de professora começou em 1905 no PS 11 na parte baixa de Manhattan. Ela renunciou ao PS 11 em 1911 para se concentrar em sua família. Em 1916, ela voltou a trabalhar como conselheira vocacional na Manhattan Trade School. Ela então trabalhou como secretária industrial na filial local da National Urban League, onde iniciou uma pesquisa documentando as condições de trabalho das mulheres afro-americanas da cidade de Nova Iorque. A pesquisa foi patrocinada não apenas pela Urban League, mas também pela Women's Trade Union League e pela YWCA. Sua obra New Day for the Colored Woman in Industry in NY City, em coautoria com Jessie Clark, foi publicada em 1919. Seu trabalho como secretária executiva do Comitê Sindical para a Organização dos Trabalhadores Negros a colocou em contato com outros organizadores políticos, como o historiador WEB Du Bois.

Em março de 1925, seu ensaio "The Double Task: The Struggle for Negro Women for Sex and Race Emancipation" foi publicado na edição da revista Survey Graphic intitulada Harlem: The Mecca of the New Negro  (e foi relançado em 1992 na antologia Daughters of Africa, supervisionada por Margaret Busby).

Em 1935, foi nomeada temporariamente diretora do PS 24 durante os tempos da Grande Depressão, onde mais de 60% das famílias e bairros estavam desempregados. Elise fazia parte de um fórum comunitário de proeminentes nova-iorquinos interraciais que avaliavam as condições de sua cidade e as mudanças que precisavam ser feitas. Ela testemunhou nas audiências e discutiu como queria trabalhar para ganhar a confiança dos pais, impor um ambiente mais descontraído e ajudar a aliviar as dificuldades das famílias. Esse ativismo a ajudou a se tornar uma das primeiras pioneiras a criar o Programa de Atividades, que dava grande ênfase ao currículo intercultural. Este programa implementou educação progressiva centrada na criança nas escolas públicas de ensino fundamental da cidade de Nova Iorque. A ideia geral desse programa era mudar a ênfase do assunto para as crianças. Algumas mudanças nas escolas incluíram aprendizado experiencial, projetos autodirigidos, currículo interdisciplinar e transformar experimentos em sala de aula em "vida democrática". Posteriormente, foi transferida após dez anos para PS 119. Após a conclusão de suas atividades em 1954, ela permaneceu ativa, escrevendo uma coluna no Amsterdam News sobre as escolas do Harlem, entre outras coisas.

Vida pessoal
Johnson casou-se duas vezes. Seu primeiro marido foi o advogado Cornelius W. McDougald; eles se divorciaram. Posteriormente, o casamento com seu segundo marido, o médico Vernon A. Ayer, ocorreu em 1928.

Ela morreu em sua casa em 10 de junho de 1971, aos 86 anos. Ela deixou seu segundo marido e dois filhos de seu primeiro casamento, Dra. Elizabeth McDougald e o advogado Cornelius McDougald Jr.

Escritores afro-americanos
Feministas dos Estados Unidos
Feministas afro-estadounidenses
Mortos em 1971
Nascidos em 1885
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Elise Johnson McDougald


Vasile Nicoară (n. 1887, Măgurele – d. 19 iulie 1942, Măgurele) a fost un delegat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Vasile Nicoară a finalizat studiile școlii primare, ulterior, pe parcursul vieții, remarcându-se prin intermediul activității sale ca agricultor.A decedat la data de 19 iulie 1942, în Măgurele, satul natal..

Activitatea politică

În 1918, Vasile Nicoară  s-a remarcat ca membru al Consiliului Național Român Central, la nivelul localității Măgurele. Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a reprezentat, ca delegat, cercul electoral Bistrița.. De asemenea, conform unui tabel întocmit de către Pretura Plășii Șieu din județul Năsăud, datat la 8 august 1938, numele lui Vasile Nicoară apare într-o listă a locuitorilor din circumscripția Plășii Șieu care, în anii 1918-1919, au făcut parte din Garda Națională. Potrivit însemnărilor din tabel, numele întreg al acestuia era Nicoară Vasile Lica.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Adrian Onofreiu, Ioan Pintea, Cornelia Vlașin (coord.), Anul 1918 în județul Bistrița-Năsăud.Contribuții documentare, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2018, ISBN 978-606-543-956-6

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1887
Decese în 1942
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Agricultori români

Vasile Nicoară


La Nueva Era de Revista Estadio fue una revista deportiva publicada en Chile desde septiembre de 2003, editada por la empresa Publicaciones Los Sports Ltda., e impresa en los talleres del diario La Nación. La redacción de la revista estaba ubicada en Santiago.

Historia
Su origen gracias al gestor Francisco Díaz tenía como base la idea de retornar o más bien reconstruir la desaparecida revista Estadio. Bajo el eslogan "La revista de todos los deportes" se publicó, en una primera etapa, desde septiembre a diciembre de 2003, editándose con una periodicidad mensual sólo cuatro revistas. A contar de diciembre de 2003, se produce una innovación en la publicación con dos revistas, bajo los siguiente títulos:

 El Constructor Deportivo, que se comenzó a distribuir gratuitamente en Ferreterías, Constructoras y/u Obras, desde diciembre de 2003 a mayo de 2007 (en total 19 revistas).
 Nueva Era Revista Estadio, nuevamente desde el número 1 en diciembre de 2006 hasta junio de 2010, publicación número 31. ( En total 35 revistas ).

Entre sus periodistas se destacaron: Julio Salviat Wetzig, Benjamín Benzaquén, Esteban Gómez U., Gilberto Villarroel Herrera, Juan Carlos Coloma O., Humberto Ahumada, Javier Carrera P.

Formato de ediciones
Su formato contempló el siguiente número de páginas:

 42 en el N.º 1,
 34 en los N.º 2 al N.º 4. (2003), y
 20 del N.º 4 (2007) al N.º 31 (2010).

Directores
 Francisco Díaz B., N.º 1 y 2.
 Hernán Serrano Nijamkin, N.º 3
 Luis Urrutia O'Neill, N.º 4 y 5.
 Jorge Creus Valenzuela, N.º 6
 Emilio José Ugarte, del N.º 21 al N.º 31.
 Humberto Ahumada Acevedo "Tito Norte", N° 31 en adelante

También fue Director en el Constructor Deportivo, el periodista Vladimiro Mimica Cárcamo.

Referencias
 Colección Revista Nueva Era Revista Estadio. (2003-2010).

Enlaces externos
 Catálogo en línea de la Biblioteca Nacional

Revistas deportivas de Chile
Revistas de fútbol
Revistas desaparecidas de Chile
Publicaciones fundadas en 2003
Publicaciones desaparecidas en 2007

Nueva Era Revista Estadio


Birigui es un municipio del estado de São Paulo, en el Brasil. La ciudad es una de las principales de la región oeste paulista.

Topónimo
"Birigui" es un nombre de origen tupí y se refiere a un tipo de mosquito común en la región. Proviene del vocablo tupí mberu'wi, que significa "mosca pequeña".

Geografía
Se localiza a una latitud 21º17'19" sur y a una longitud 50º20'24" oeste, estando a una altitud de 450 metros.
Posee un área de 530,651 km².

 Clima: subtropical húmedo, con máximas de 36 °C y mínimas de 0 °C. El tipo climático de Birigui es el tropical de sabana (Aw), de acuerdo con la clasificación climática de Köppen.

 Precipitación Pluviométrica: Lluvias de enero a diciembre en torno a 2 300 mm/año.
 Relieve: Meseta arenítica basáltica, con colinas suavemente onduladas.

Hidrografía
 Río Tietê
 Río Baixotes
 Río Gran
 Río Tabapuã
 Arroyo Baguaçu
 Río de la Colonia
 Río del Imbé
 Río Barro Negro
 Río Agua Blanca
 Río Parpinelli

Demografía
Demografía en 2008

Población Total: 110 911

 Urbana: 108 629
 Rural: 2 282

Densidad demográfica (hab./km²): 177,72

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 9,64

Expectativa de vida (años): 74,96

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,01

Tasa de Alfabetización: 92,81%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,829

 IDH-M Salario: 0,761
 IDH-M Longevidad: 0,833
 IDH-M Educación: 0,893

(Fuente: IPEAFecha)

Infraestructura

Carreteras
 SP-300
 SP-461

Referencias

Bibliografía
 RIZZO, Marçal Rogério. La Evolución de la Industria Del calzado de Birigui. Birigui: Boreal, 2005.
 ESTEVES, Áurea. Conto, Canto y Encanto con la minha Historia… Birigui - Ciudad Pérola.

Enlaces externos

 Prefectura Municipal de Birigui
 Cámara de Concejales de Birigui

 Birigui en el WikiMapia
 Historia de la Industria Del calzado Biriguiense y sus principales personalidades
 Encontra Birigui - Por toda la ciudad de Birigui

Localidades de São Paulo
Toponimia guaraní de Brasil

Birigui


URZ AP (Univerzální Ruční Zbraň Automatická Puška) este o pușcă de asalt ce are origine cehoslovacă.

Istoric
Conceptul "serie de arme" a fost primul pionierat de francezi cu pușca de mașină Berthier, iar Stoner 63 a fost dezvoltat de către Jiri Cermak la sfârșitul anilor 1960, care a proiectat și SA Vz. 58 pușcă. Seria de arme trebuia să înlocuiască totul, de la pistoale cu mitralieră, până la mitralierele de uz general. Aparatul URZ APT a folosit receptorul, care în toate variantele a fost alimentat cu curea dintr-un recipient cilindric. Cele mai neobișnuite pentru o țară din cadrul Pactului de la Varșovia, URZ AP a fost comandat în 7,62 × 51mm NATO, deoarece era destinat exportului.

Aparatul URZ AP este o pușcă de asalt cu întârziere cu lovitură de 7,62x51 milimetri NATO. Arma utilizează o operație de întoarcere la întoarcere a șuruburilor cu 2 urechi cu role pentru a depăși o întoarcere de tip quater pentru a accelera suportul șurubului și a debloca. Pentru a ușura extracția, cilindrul are o cameră fluctuantă pentru a preveni ruperea cartușelor. Capabilitatea de selectare a focului se declanșează de la șurubul închis în șurubul semi-auto și deschis în plin automat. Cureaua de alimentare utilizează un rotor de alimentare care se găsește în cutia de muniție.

Legături externe

 L. Popelínský, Československé automatické zbraně a jejich tvůrci
 Little, Joseph; URZ - CZECHOSLOVAKIAN WEAPONS SYSTEM; FROM'75 (Notebook), no. 2, year 19, str. 6-7.
URZ AP

Puști de asalt

URZ AP


Die Deichreihensiedlung Ditzumerhammrich gehört zum Ortsteil Dollart in der Gemeinde Bunde im ostfriesischen Rheiderland.

Geografie
Durch das lang gezogene Gebiet von Ditzumerhammrich verläuft eine Deichstraße in nord-südlicher Ausrichtung, die heutige L 16. Der Ort grenzt im Süden an Ditzumerverlaat und im Norden an die Gemeinde Jemgum in Richtung Ditzum. Die Siedlung liegt an beiden Seiten des Altdeichs aus dem 16. Jahrhundert, der nach dem großen Einbruch im Jahr 1509 errichtet wurde, mit dem der Dollart seine größte Ausdehnung erreichte. Der Deich sicherte Hatzumerfehn vor Überflutungen und erreicht heute eine Höhe von bis zu zwei Metern über dem Meeresspiegel.

Im Westen von Ditzumerhammrich grenzt der Heinitzpolder an, der im ausgehenden 18. Jahrhundert durch Landgewinnung entstanden war. Das im Osten befindliche Marschland liegt 0,80 m unter dem Meeresspiegel, weist also gegenüber dem aufgeschlickten Polderland auf der anderen Deichseite einen beträchtlichen Höhenunterschied auf. Dort verläuft das Ditzumer Sieltief, das als Entwässerungskanal für das tiefliegende Land dient.

In einem seit 1804 entwässerten Niederungsmoor befindet sich der Wynhamster Kolk, ein 72 Hektar großes Gebiet, das durch verschiedene Sturmfluten und damit verbundene Deichbrüche wahrscheinlich um 1715 entstanden war. In unmittelbarer Nähe des Kolks befindet sich ein Gebiet, das mit seinen 2,50 m unter Normalnull eine der tiefst gelegenen Stellen Deutschlands ist.

Geschichte
Im Jahr 1469 ist die erste Erwähnung des Ortsnamens als Ditzumer hammerke bezeugt. Ditzumerhammrich bedeutet demnach 'Ditzumer Marschland'. Die in der Neuzeit gewonnenen Landgebiete wurden in Erbpacht vergeben und seit 1818 verkauft.

Im Hochmittelalter vor den großen Dollarteinbrüchen im 15. Jahrhundert war Ditzumerhammrich möglicherweise ein eigenes Kirchspiel Ditzumerwold. Vermutlich handelt es sich um den 1475 in einem Pfarrregister des Bistums Münster genannten Ort Dertsamewolt, der als vom Wasser bedroht und dessen Pfarrstelle als vakant beschrieben wird. Den Namen nach betraf es eine Moorsiedlung, die, wie vergleichbare Siedlungen im 10. oder 11. Jahrhundert entstanden war und vielleicht im 13. oder 14. Jahrhundert eine eigene Kirche bekam. Nach Aufhebung des Kirchspiels gehörte der Ort gehörte in kirchlicher Hinsicht zusammen mit Ditzumerverlaat fortan zu Ditzum. Hier befand sich bis etwa 1475 auch der Burg der adlige Familie Wynham, jetzt der Waterborg an der Klosterlohne in Ditzumerverlaat.

Teile des ertrunkenen Gebietes wurden bereits im 16. Jahrhundert neubedeicht.

Während der französischen Herrschaft gehörte Ditzumerhammrich ab 1807 zum niederländischen Departement Ems-Occidental. 1815 wurde das Gebiet dem Königreich Hannover zugeschlagen und kam mit ihm 1866 zu Preußen. Ditzumerhammrich und Ditzumerverlaat waren bis 1852 Teil der politischen "Gemeinde Ditzum". Von 1885 bis 1932 gehörte es zum Kreis Weener in der preußischen Provinz Hannover, danach zum Landkreis Leer.

Die Deichsiedlung wurden bis ins 20. Jahrhundert hinein vorwiegend von Landarbeitern, Fischern, Landwirten und Handwerkern bewohnt, die im Schatten von Ditzumerverlaat standen und es nicht zu größerem Vermögen brachten. Im 19. Jahrhundert wanderten 30 Bewohner in die USA aus. Die Situation der Nachkriegszeit führte im April 1919 zu Plünderungen. Im Jahr 1935 erfuhren 40 Familien Unterstützung durch das Winterhilfswerk.

Erhalten ist die Wind-Wasserschöpfmühle, ein Erdholländer aus dem Jahr 1804 beim Wynhamster Kolk, der mit einer archimedischen Schraube bis 1957 seinen Dienst tat. Heute übernehmen elektrische Pumpen die Entwässerung in das höher gelegene Sieltief.

Im Jahr 1966 ging die Schule in Ditzumerhammrich in die Grundschule Bunderhammrich und die Oberstufe in Ditzumerverlaat über. Im Zuge der 1969 eröffneten Mittelpunktschule in Bunde besteht seitdem nur noch eine Grundschule in Ditzumerverlaat, die für den ganzen Ortsteil Dollart zuständig ist.

Im Jahr 1966 wurde die nach dem nahen Meerbusen benannte Samtgemeinde Dollart gegründet, die aus den Ortschaften Ditzumerhammrich, Ditzumerverlaat, Bunderhammrich, Heinitzpolder und Kanalpolder bestand, aber im Jahr 1973 ihre Selbstständigkeit verlor und in die Samtgemeinde Bunde eingegliedert wurde. Ditzumerhammrich wurde am 1. Januar 1973 in die neue Gemeinde Dollart eingegliedert. Der Ort gehört seit dem 1. November 2001 zur Einheitsgemeinde Bunde.

Ditzumerhammrich verzeichnet folgende unauffällige Einwohnerentwicklung:

Literatur

 Johann Schulte: Verlaat – (K)eine Chronik der ehemaligen Gemeinde Dollart. Festschrift zur 250-Jahrfeier von Ditzumer-Verlaat. Artline, *

Weblinks
 Homepage der Gemeinde Bunde
 Beschreibung von Ditzumerhammrich in der Historischen Ortsdatenbank der Ostfriesischen Landschaft

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Leer
Geographie (Bunde)
Rheiderland
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Leer)
Gemeindeauflösung 1973
Wüstung in Niedersachsen
Dollartdorf

Ditzumerhammrich


The convertible mark (Serbo-Croatian: , Cyrillic: ; sign: KM; code: BAM) is the currency of Bosnia and Herzegovina. It is divided into 100  or  (/) and locally abbreviated KM. While the currency and its subunits are uniform for both constituent polities of Bosnia and Herzegovina, namely the Federation of Bosnia and Herzegovina (FBiH) and Republika Srpska (RS), the designs of the KM 10, KM 20, KM 50, and KM 100 banknotes are differentiated for each polity.

History

The convertible mark was established by the 1995 Dayton Agreement. It replaced the Bosnia and Herzegovina dinar, Croatian kuna and Yugoslav novi dinar as the single currency of Bosnia and Herzegovina in 1998. Mark refers to the Deutsche Mark, the currency to which it was pegged at par.

Etymology

The names derive from German. The three official languages of Bosnia and Herzegovina, Bosnian, Serbian and Croatian, have adopted the German nouns  and  as loanwords marka and pfenig. The Official Gazette of BiH (Bosnian: ), Official newspaper of FBiH (Bosnian: ) and other official documents recognised pfenig or пфениг (depending on the script; Bosnian and Serbian use both Latin and Cyrillic equally, while Croatian uses only Latin) as the name of the subdivision.

Banknotes of 50 fenings circulated from 1998 to 2003. They were denoted "50 KONVERTIBILNIH PFENIGA" / "50 КОНВЕРТИБИЛНИХ ПФЕНИГА"; technically, the word convertible should not qualify the word pfenig because only the mark is convertible. (See Errors for all of the errors on banknotes and coins.) Coins of 10, 20, and 50 pfenigs have circulated since 1998 (the 5-pfenigs coin was released in 2006). All of them are inscribed "" / "" on the obverse. The misspelling / has never been corrected, and it took such a hold that it was officially adopted and not recognised as incorrect.

Plurals and cases

Serbo-Croatian is subject to a case system. For the purposes of pluralizing currency terms, three situations are relevant:

In combination with numbers 1, 21, 31, 41, 51, 61, 71, 81, 101, 1001, et cetera (i. e. all numbers ending in "1" except 11), nouns use the nominative case singular (the base form):
màrka (màr: a – short vowel, rising tone) and pfénig/féning ((p)fé: e – short vowel, rising tone)
In combination with numbers whose final digit is 2, 3, or 4 (except 12, 13, and 14), nouns use the genitive case singular (the "paucal form"):
màrke (màr: a – short vowel, rising tone) and pféniga/féninga ((p)fé: e – short vowel, rising tone)
In combination with numbers 0, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 100, 1000, 10000, et cetera (i. e. all numbers ending in 5, 6, 7, 8, 9, 0, 11, 12, 13, or 14), nouns use the genitive case plural:
mȁrākā (mȁr: a – short vowel, falling tone; vowels ā are not accented but have genitive length) and pfénīgā/fénīngā ((p)fé: e – short vowel, rising tone; vowels ī and ā are not accented but have genitive length)
(For further information on accents in BSC, see Serbo-Croatian phonology and Shtokavian dialect#Accentuation.)

For the pfenig, the plural is pfeniga/feninga with a short unaccented a, whereas the genitive plural is the same pfeniga/feninga but with a long unaccented i and a. A syllable after an accented syllable whose vowel is pronounced long and with a continuous tone, i. e. neither rising or falling, is said to have a genitive length (although the word does not necessarily have to be in the genitive case in order to have genitive length on its syllable; it can be in the locative also).

These matters should be noted when the local names are used in English. For example, the English plural "ten pfenigas" / "ten feningas" is incorrect because the final a in the BSC plural pfeniga/feninga already indicates the plural. Therefore "ten pfenigs" / "ten fenings" should be used. The Central Bank of Bosnia and Herzegovina (CBBH) uses "fenings" as the English plural. Likewise, "twenty-one markas", "two markes", and "twelve marakas" are incorrect; "twenty-one marks", "two marks", and "twelve marks", respectively, are correct.

Coins

In December 1998, coins were introduced in denominations of 10, 20 and 50 fenings. Coins of 5 fenings, KM 1, KM 2 and KM 5 were introduced later. The coins were designed by Bosnian designer Kenan Zekic and minted at the Royal Mint in Llantrisant (Wales, UK).

Banknotes

In 1998, notes were introduced in denominations of 50 fenings, KM 1, KM 5, KM 10, KM 20, KM 50, and KM 100. km 200 notes were added in 2002, while the 50-fening and KM 1 and KM 5 notes were later withdrawn from circulation. All current notes are valid throughout the nation.

The Central Bank of Bosnia Herzegovina issues the banknotes, with distinct designs for the constituent polities of the Federation of Bosnia and Herzegovina and the Republika Srpska,1 except for the largest denomination, i. e. the KM 200 note. On the notes for the Republika Srpska, inscriptions are printed first in Cyrillic and then Latin script, and vice versa. Banknotes, with the exception of the KM 200 note, are printed by the French company Oberthur.

Federation of Bosnia and Herzegovina issues

Republika Srpska issues

Nationwide issues
The portraits of Ivan Franjo Jukić and Meša Selimović, which are both writers, were featured by consensus between both entities on all KM 1 and KM 5 notes used between 1998 and 2010.

On 15 May 2002, a KM 200 banknote, designed by Robert Kalina, was introduced during a promotion that was held in the Central Bank of BH. The reverse design which depicts a bridge is meant to resemble the euro banknotes, which were also designed by Robert Kalina. After an international tender, the Austrian company Oesterreichische Banknoten und Sicherheitsdruck GmbH (OeBS) in Vienna was chosen to print the notes. Initially, six million were ordered.

Exchange rates

Initially the mark was pegged to the Deutsche mark at par. Since the replacement of the German mark by the euro in 2002, the Bosnian convertible mark uses the same fixed exchange rate to euro that the German mark had (that is,

Errors

Banknotes and coins of Bosnia and Herzegovina have many mistakes and inconsistencies.

Officially, only one banknote has not been released in circulation because of a mistake, even though other banknotes with mistakes had been issued.

Banknote examples

These are the most important mistakes that have been noticed to date:
 Both designs of the 50 fening banknote imprinted the adjective "convertible" next to the noun "pfenig", although only the mark has the "convertible" prefix ("50 KONVERTIBILNIH PFENIGA" / "50 КОНВЕРТИБИЛНИХ ПФЕНИГА").
 The KM 1 banknote for Republika Srpska was imprinted "ИВО АНДРИЂ / IVO ANDRIĐ" instead of "ИВО АНДРИЋ / IVO ANDRIĆ". This banknote was immediately removed from circulation.
 Both designs of the KM 5 banknote had the Cyrillic word "five" incorrectly printed in Latin script on its reverse ("PET КОНВЕРТИБИЛНИХ МАРАКА", instead of "ПЕТ ..."). Also, Meša Selimović's name is written in Cyrillic as "Меща Селимовић" instead of "Meша Селимовић" (the letter щ is not used in any of the Balkan Cyrillic-written languages except Bulgarian).
 The KM 10 banknote for Republika Srpska, first series, 1998, had Aleksa Šantić's name printed in Latin script although it should have been printed in Cyrillic script as it is on all other examples of the 1998 series.
 Both designs of the KM 100 banknote were incorrectly printed with the Cyrillic abbreviation of the Central Bank of Bosnia and Herzegovina with "Џ / Dž" instead of "Ц / C" (i. e. "ЏББХ / DžBBH" instead of "ЦББХ / CBBH") in the safety bar.
 In 2017, Edin Bujak of the Department of Archaeology of the Faculty of Philosophy in Sarajevo noticed a mistake on the KM 10 banknote for the Federation of B&H. The picture of the stećak on the reverse is actually a picture of a stećak from Križevići, Olovo and not from the Radimlja necropolis as stated on the banknote. The Central Bank of Bosnia and Herzegovina confirmed this mistake, and it will be corrected in future printing of the banknote.

Coin examples

These are the most important mistakes that have been noticed to date:

 The name of the subdivision of the convertible mark has been incorrectly engraved on coins: the word "pfenig" has been engraved as "fening". This mistake has taken such a hold, especially because there were and are no 50 pfenig/fening banknotes in circulation, that "fening" was officially adopted as the name of the hundredth unit of the KM and is not recognized as incorrect.

See also
Currencies related to the euro
Economy of Bosnia and Herzegovina

Notes

References

External links
Historical and current banknotes of Bosnia and Herzegovina

Circulating currencies
Currencies introduced in 1998
currency
Fixed exchange rate
Currencies with multiple banknote issuers

Bosnia and Herzegovina convertible mark


Lynch ist ein Familienname irischer und englischer Herkunft.

Namensträger

A
 Albert Lynch (1860–1950), peruanischer Maler
 Alfred Lynch (1931–2003), britischer Schauspieler
 Andrea Lynch (* 1952), britische Leichtathletin
 Anna Lynch-Robinson, Bühnenbildnerin und Ausstatterin
 Aoife Lynch (* 1999), irische Sprinterin
 Arthur Alfred Lynch (1861–1934), australo-irischer Schriftsteller, Politiker, Arzt, Oberst im Burenkrieg und Mitglied des britischen Unterhauses (für Irland)

B
 Becky Lynch (* 1987), irische Wrestlerin
 Benito Lynch (1885–1951), argentinischer Schriftsteller
 Benny Lynch (1913–1946), britischer Boxer
 Bernárd Lynch (* 1947), irischer Priester, Autor und Psychotherapeut
 Bobby Lynch (1935–1982), irischer Musiker
 Brendan Lynch, irischer Politiker

C
 Calam Lynch (* 1994), britisch-irischer Schauspieler
 Carl Lynch (* um 1920), US-amerikanischer Jazz- und Studiomusiker

 Cedric Lynch (* 1955), britischer Industrieller und Erfinder
 Colin Lynch (* 1970), irischer Paracycler

D
 Daire Lynch (* 1998), irischer Ruderer
 Damian Lynch (* 1979), irischer Fußballspieler

 Denis Lynch (* 1976), irischer Springreiter
 Don Lynch, US-amerikanischer Marinehistoriker und Sachbuchautor
 Donald Lynch (1915–2007), US-amerikanischer Agrarwissenschaftler
 Doug Lynch (* 1983), kanadischer Eishockeyspieler
 Dustin Lynch (* 1985), US-amerikanischer Countrysänger

E
 Edmund C. Lynch (1885–1938), US-amerikanischer Bankier
 Edward J. Lynch (1860–1912), US-amerikanischer Politiker
 Eliza Lynch (1833–1886), irische Kurtisane und Lebensgefährtin des paraguayischen Präsidenten Francisco Solano López
 Eugene F. Lynch (* 1931), US-amerikanischer Jurist
 Evanna Lynch (* 1991), irische Schauspielerin

F
 Finbar Lynch (* 1959), irischer Schauspieler
 Fionán Lynch (Fionán Ó Loingsigh; 1889–1966), irischer Richter und Politiker (Sinn Féin, Cumann na nGaedheal, Fine Gael)
 Frank Lynch-Staunton (1905–1990), kanadischer Politiker

G

 Gerard E. Lynch (* 1951), US-amerikanischer Jurist
 Grayston Lynch (1923–2008), US-amerikanischer Soldat und CIA-Offizier

H
 Hal Lynch (1927–2006), US-amerikanischer Schauspieler
 Heike Hanold-Lynch (* 1962), deutsche Schauspielerin
 Henry Lynch-Staunton (1873–1941), britischer Sportschütze
 Holly Lynch (* 1986), britische Politikerin (Labour) und Parlamentsabgeordnete

I
 Isidore Lynch (1755–1838) französischer General

J
 Jack Lynch (1917–1999), irischer Politiker

 Jane Lynch (* 1960), US-amerikanische Schauspielerin
 Jane Denvil Lynch (* 1941), wirklicher Name der britischen Autorin Jane Gaskell
 Jeffrey Lynch, US-amerikanischer Zeichner und Grafiker
 Jennifer Chambers Lynch (* 1968), US-amerikanische Regisseurin und Drehbuchautorin
 Jessica Lynch (* 1983), US-amerikanische Soldatin

 Joel Lynch (* 1987), englischer Fußballspieler

 Julia Lynch (* 1986), australische Springreiterin

K

 Kathy Lynch (Kathleen Lynch; * 1957), neuseeländische Radsportlerin
 Kelly Lynch (* 1959), US-amerikanische Schauspielerin
 Kenyan-Desmond Lynch (* 1985), Fußballer aus St. Vincent und die Grenadinen
 Kerry Lynch (* 1957), US-amerikanischer Nordischer Kombinierer

L
 Lashana Lynch (* 1987), britische Schauspielerin

 Lorenzo Lynch (* 1963), US-amerikanischer Footballspieler
 Loretta Lynch (* 1959), US-amerikanische Regierungsbeamtin und Politikerin

M
 Mark Lynch (* 1981), englischer Fußballspieler
 Marta Lynch (1925–1985), argentinische Schriftstellerin
 Marshawn Lynch (* 1986), US-amerikanischer American-Football-Spieler

N
 Nancy Lynch (* 1948), US-amerikanische Informatikerin
 Noel Lynch (* 1955), irischer Bogenschütze

P

 Patricio Lynch (1829–1886), chilenischer Admiral
 Paul Lynch (* 1946), britisch-kanadischer Regisseur
 Paxton Lynch (* 1994), US-amerikanischer American-Football-Spieler
 Peg Lynch († 2015), US-amerikanische Schauspielerin und Drehbuchautorin
 Peter Lynch (* 1944), US-amerikanischer Fondsmanager
 Phillip Lynch (1933–1984), australischer Politiker

R
 Rachael Lynch (* 1986), australische Hockeyspielerin
 Ray Lynch (* 1943), US-amerikanischer Musiker
 Reese Lynch (* 2001), schottischer Boxer
 Ricardo Lynch (* 1984), jamaikanischer Bahnradsportler
 Richard Lynch (1940–2012), US-amerikanischer Schauspieler
 Rick Lynch (* um 1955), Pensionierter US-amerikanischer Generalleutnant
 Riker Lynch (* 1991), US-amerikanischer Musiker, Bassist der Band R5
 Rob Lynch (* 1986), englischer Singer-Songwriter
 Robert Nugent Lynch (* 1941), US-amerikanischer Geistlicher, Bischof von Saint Petersburg
 Ross Lynch (* 1995), US-amerikanischer Sänger, Schauspieler und Tänzer
 Rocky Lynch (* 1994), US-amerikanischer Musiker, Gitarrist und Schauspieler
 Rydel Lynch (* 1993), US-amerikanische Sängerin, Tänzerin, Sängerin
 Ryland Lynch (* 1997), US-amerikanischer DJ

S
 Sam Lynch (* 1975), irischer Ruderer
 Sandra Lynch (* 1946), US-amerikanische Juristin
 Scott Lynch (* 1978), US-amerikanischer Autor

 Shane Lynch (* 1976), irischer Sänger
 Sinéad Lynch (* 1976), irische Ruderin und Radsportlerin
 Stan Lynch (* 1955), US-amerikanischer Musiker und Produzent

 Steve Lynch (* 1955), US-amerikanischer Gitarrist
 Susan Lynch (* 1971), britische Schauspielerin

T

 Tomas Lynch (* 1949), argentinischer Tennisspieler

W
 Walter A. Lynch (1894–1957), US-amerikanischer Politiker

Z
 Zoya Lynch (* 1991), kanadische Skispringerin

Familienname
Irischer Personenname
Englischer Personenname

Lynch (Familienname)


Rawlins may refer to:

People
Rawlins (surname)

Places
Rawlins, Wyoming
Rawlins County, Kansas
Rawlins Cross, St. John's
Rawlins Township, Jo Daviess County, Illinois

Schools
Rawlins Community College

Music
Rawlins Cross - Newfoundland Celtic Rock band

See also
Rawlings (disambiguation)

Rawlins


Quaqua est un genre de plante à fleurs de la famille des Apocynaceae et à la tribu de plantes connues collectivement sous le nom de stapelias. Toutes les stapelias, y compris Quaqua, sont des succulentes à tige de l'Ancien Monde   .

Les espèces du genre Quaqua sont exceptionnellement variées et endémiques du sud-ouest de l'Afrique, et localement très communes au Namaqualand.

Description

Les espèces de Quaqua se caractérisent généralement par des tiges robustes, fermes, à 4 ou 5 côtés portant des
tubercules coniques qui ont souvent une pointe dure et effilée à leurs extrémités. Quelques espèces n'ont pas d'épis ou ont des tubercules légèrement arrondis .

Les fleurs de Quaqua se distinguent de celles des autres stapéliacées d'Afrique australe par leurs nombreuses inflorescences émergeant de chaque tige, en particulier plus près des extrémités. Il y en a souvent une dizaine le long de chaque tige, disposés verticalement en séries distiques. Les fleurs de certaines espèces ont une odeur douce (délicate de miel ou de citron ), attrayantes et plutôt petites (entre 7 et 15 mm de diamètre). Les fleurs des autres espèces sont cependant plus grandes, atteignant un diamètre maximum de 27 mm et sont sombres, papillaires et ont généralement une odeur repoussante d'urine ou d'excréments. Ces espèces sont pollinisées par les mouches .

Distribution
Dans la distribution, le genre Quaqua est limité à la région occidentale (pluies hivernales) de l'Afrique du Sud et de la Namibie. Sa distribution reflète étroitement celle du genre apparenté Tromotriche.

Espèces

 Quaqua acutiloba  (N.E.Br.) Bruyns
 Quaqua albersii   Plowes
 Quaqua arenicola  (N.E.Br.) Plowes
 Quaqua arida      (Masson) Plowes ex Bruyns
 Quaqua armata     (N.E.Br.) Bruyns
 Quaqua aurea      (C.A.Lückh.) Plowes
 Quaqua bayeriana  (Bruyns) Plowes
 Quaqua cincta     (C.A.Lückh.) Bruyns
 Quaqua framesii   (Pillans) Bruyns
 Quaqua incarnata  (L.f.) Bruyns
 Quaqua inversa    (N.E.Br.) Bruyns
 Quaqua linearis   (N.E.Br.) Bruyns
 Quaqua mammillaris  (L.) Bruyns
 Quaqua multiflora  (R.A.Dyer) Bruyns
 Quaqua pallens     Bruyns
 Quaqua parviflora  (Masson) Bruyns
 Quaqua pillansii   (N.E.Br.) Bruyns
 Quaqua pruinosa    (Masson) Bruyns
 Quaqua pulchra     (Bruyns) Plowes
 Quaqua ramosa      (Masson) Bruyns

Les espèces de ce genre peuvent être divisées en deux groupes principaux, en fonction de leur structure florale : un groupe porte des fleurs seules ou par paires ; l'autre porte des fleurs en grappes de 4 à 20. Les espèces du deuxième groupe peuvent à leur tour être divisées en deux sections : une avec des fleurs violettes à brun foncé plus larges que 25 mm (par ex. Quaqua mammillaris ou Quaqua pillansii ); l'autre avec des fleurs jaunes à crème plus étroites que 25 mm .

Références

Asclepiadoideae
Genre d'Apocynaceae (nom scientifique)
Dicotylédone d'Afrique
Flore en Afrique du Sud
Flore en Namibie

Quaqua


Pueblo Nuevo est la capitale de la paroisse civile de Pueblo Nuevo de la municipalité de Santa Ana dans l'État d'Anzoátegui au Venezuela.

Références

Localité dans l'État d'Anzoátegui

Pueblo Nuevo (Pueblo Nuevo)


Oberbreitenau ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Geslau im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt am Hirtenbachl, der ein linker Zufluss des Froschbächleins ist, der mit weiteren Bächen zum Hagenbach zusammenfließt. 0,5 km westlich liegen die Waldgebiete Spitalseck und Mittelholz, im Norden das Stiftsholz und die Prell. 0,5 km südlich liegt das Roßholz. 1,25 km östlich erhebt sich der Ameisberg ().

Die Kreisstraße AN 7 führt nach Oberndorf (1,6 km nordöstlich) bzw. zur Staatsstraße 2249 beim Speierhof (1,1 km südwestlich). Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Schönbronn ebenfalls zur St 2249 (1,4 km südlich).

Geschichte
Im 16-Punkte-Bericht des brandenburg-ansbachischen Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1608 wurden für Oberbreitenau acht Mannschaften verzeichnet, die alle das Stiftsamt Ansbach als Grundherrn hatten. Das Hochgericht übte das Vogtamt Colmberg aus. Im 16-Punkte-Bericht des Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1681 waren die grundherrschaftlichen Verhältnisse für Oberbreitenau unverändert. Das Hochgericht wurde jedoch von Hohenlohe-Schillingsfürst strittig gemacht, was erst 1710 durch einen Vertrag zugunsten des Vogtamts Colmberg beigelegt werden konnte.

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Oberbreitenau 9 Anwesen (1 Gut, 8 Köblergüter). Das Hochgericht übte das Vogtamt Colmberg aus. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft und Grundherrschaft über alle Anwesen hatte das Stiftsamt Ansbach. Neben den Anwesen gab es noch kommunale Gebäude (Hirtenhaus, Brechhaus). Es gab zu dieser Zeit 8 Untertansfamilien. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justizamt Leutershausen und Kammeramt Colmberg.

Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Oberbreitenau dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Schwabsroth und der 1810 gegründeten Ruralgemeinde Schwabsroth zugeordnet. Am 1. Januar 1972 wurde Oberbreitenau im Zuge der Gebietsreform nach Geslau eingemeindet.

Baudenkmäler
 Haus Nr. 2: eingeschossiges Fachwerkwohnstallhaus, 1807
 Haus Nr. 3: erdgeschossiges Wohnstallhaus in Fachwerk mit massiver Stubenfront; im Türsturz eingehauen "18 GM ST 07"
 Haus Nr. 4: zugehöriger Altsitz. Fachwerkkleinhaus des frühen 19. Jahrhundert.
 Haus Nr. 5: zugehöriger Altsitz, zweigeschossiger Putzbau, 1848.
 Haus Nr. 7: eingeschossiger Mansardwalmdachbau, 18./19. Jh.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Maria und Michael (Kirnberg) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Geslau)
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Oberbreitenau (Geslau)


Tenis klub Bosna, teniski klub iz Sarajeva.

Povijest
Pravi zamah tenisa u Sarajevu zbio se 14. zimskih Olimpijskih igara. Godine 1985. skupina zanesenjaka (Husein
Arslanagić, Zehrudin Ahmetović, Urfet Vejzagić, Fadil Ademović, Fetah Ramović, Sead Trhulj, Berta Martinović) dosjetili su se osnovati teniski klub pri ššUSD Bosna|USD Bosnićć. Zetra je odigrala važnu ulogu. Po osnivanju osnovana je i teniska škola koju je inicirao Husein Arslanagić. U njoj je bilo petstotinjak polaznika. Iz nje je izašla nadarena generacija igrača koji su bili okosnica kluba do rata u BiH. Natjecateljski teret su uz njih iznijeli Željko Lastavec, Slaven Vejzagić, Sulejman Vejzagić, Joško Štern, Goran Vučičević, Mićo Knežević i ostali. Treneri su bili Željko Lastavec, braća Vejzagić, Zoran Dikosavljević, a u organizaciji Željko Arapović, Damir Bilalagić, Malik Hadžiomerović. Na razini BiH TK Bosna je 1986. bila nadmoćna. 1986. i 1989. je osvojila republičku ligu SR BiH. Igrala je i u drugoj saveznoj ligi.

Izvori

Tenis u Bosni i Hercegovini
Šport u Sarajevu
Bosna

TK Bosna Sarajevo


An Disa renziana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Disa renziana in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Zaire. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa renziana


A tentativa de golpe de Estado em El Salvador de 1972 ocorreu entre 25 a 26 de março de 1972, quando jovens militares tentaram derrubar o governo de Fidel Sánchez Hernández, impedir a presidência de Arturo Armando Molina e proclamar José Napoleón Duarte como presidente de El Salvador. O golpe foi suprimido e seus líderes foram exilados do país.

Contexto

A eleição presidencial salvadorenha de 1972 foi marcada para 20 de fevereiro de 1972. O governista Partido de Conciliação Nacional (PCN) selecionou o Coronel Arturo Armando Molina como seu candidato para a eleição, enquanto a União Nacional Opositora (UNO), uma coalizão do Partido Democrata Cristão, do Movimento Nacional Revolucionário e da União Democrática Nacionalista, selecionou José Napoleón Duarte como seu candidato.

A eleição de 1972 foi comparada à eleição presidencial chilena de 1970, onde o candidato socialista Salvador Allende foi eleito presidente do Chile. A ditadura militar governante estava preocupada com a influência do Partido Comunista Salvadorenho (PCS) e da Igreja Católica na política nacional e acreditava que Duarte e outros membros da UNO tinham simpatias comunistas.

No dia da eleição, era esperado que o PCN obtivesse a vitória, porém Duarte teve um desempenho superior em San Salvador e compensou o reduto rural do PCN. Os observadores da votação reivindicaram a contagem final de votos contabilizando 327.000 votos para Duarte e 318.000 votos para Molina. O governo suspendeu os resultados das eleições e encarregou a Assembleia Legislativa de eleger o Presidente. O PCN teve uma maioria esmagadora na Assembleia Legislativa e elegeu Molina como presidente em 25 de fevereiro, efetivamente cancelando a eleição.

Golpe
A Juventude Militar de El Salvador não aprovou o resultado da eleição e tentou reverter a decisão da Assembleia Legislativa. Na manhã de 25 de março, o Coronel Benjamin Mejía declarou que a Juventude Militar estava em rebelião, incluindo o Regimento de Artilharia e os quartéis de San Carlos e El Zapote, e anunciou a criação da Junta Revolucionária. A Junta Revolucionária pretendia instalar Duarte como presidente de El Salvador, depondo o presidente em exercício Fidel Sánchez Hernández, cujo mandato expiraria em 1 de julho. Sánchez Hernández foi feito refém pela Juventude Militar, mas eles não conseguiram obter o apoio do restante das Forças Armadas de El Salvador. A Força Aérea salvadorenha começou a bombardear a capital e as posições rebeldes e, embora houvesse alguns manifestantes a favor dos rebeldes, houve mais protestos a favor do governo. Duarte fez uma transmissão de rádio ao meio-dia pedindo aos civis que evacuassem San Salvador, mas sua transmissão não conseguiu provocar uma reação dos cidadãos. Duarte buscou refúgio na embaixada venezuelana em San Salvador, mas acabou sendo capturado pela Agência Nacional de Segurança Salvadorenha (ANSESAL) depois que eles invadiram a embaixada. O golpe fracassou no dia seguinte.

Consequências
Após o golpe, Duarte foi torturado e exilado na Guatemala e depois na Venezuela. Mejía foi exilado e posteriormente assassinado em 1981 por forças da Junta Revolucionária de Governo. Molina assumiu o cargo em 1 de julho e governaria a nação até 1977, quando foi sucedido por Carlos Humberto Romero.

Ver também
Golpe de Estado em El Salvador em 1979

Notas

Bibliografia

Ditadura militar em El Salvador (1931-1979)
Golpes de Estado em El Salvador
Tentativas de golpes de Estado
1972 em El Salvador

Tentativa de golpe de Estado em El Salvador em 1972


فاينل فانتسي 13 ، هي لعبة تقمص الأدوار لمنصات الألعاب تطورها شركة سكوير إنكس اليابانية. وهي الجزء الرئيسي الثالث عشر في السلسلة الشهيرة فاينل فانتسي. تعمل اللعبة على أجهزة البلاي ستيشن 3 وإكس بوكس 360 . أول ظهور للعبة كان في العام 2006 في معرض E3. اللعبة تتميز بعناصرها المستقبلية، حيث تجري أحداثها في عالم متطور تكنولوجياً.

صدرت اللعبة في اليابان في 17 ديسمبر 2009. وصدرت في أوروبا وشمال أمريكا في 21 مارس عام 2010

فاينل فانتسي XIII هي الإصدار الرئيسي في مجموعة فابولا نوفا كريسستاليس فاينل فانتسي

أحداث اللعبة
اما قصة الجزء الثالث عشر من السلسلة فهى بكل بساطة تبدا في القطار لايتننق مع زاش والحراس قادمون للتفتيش فيقومن بضربهم حتى يسقط القطار واعضاء فريق نورا الاخرين وقائدهم سنو يصدون قوات كوكون الحكومية ويطلبون العون من المواطنين الابرياء فتقوم سيدة ولها ابن وحيد باخذ السلاح وفي إحدى المعارك يسقط الجسر وتتعلق بسنو وطبيعى ان تفلتة وتموت ويرى ابنها هوب الامر فيحقد على سنو ويقرر الانتقام باى وسيلة وياخذ سنو على عاتقة حماية هوب ورعايتة وتقوم فانيل بمواساتة وتكون لة اختا كبرى وزاش فقد ابنة ولايتننق لها اخت اسمها سارا هي زوجة سنو ولكن فجاة يكون هنالك علامات على جسم سارة ويقرر سنو حمايتها ولكن الفالاسيل ياخذها في قلبة ويمتصها وتتغير حالتها من البشر إلى كرستالة في النهاية ويبتدا القصة في مجاولة الفريق انقاذها واعادتها ويصابون هم كذالك بهذا المرض مما يرسم وشما على اجسامهم واذرعهم وفخوذهم وبعد مدة تتحول هذة الرسومات والزخارف والوشم إلى وحوش الاستدعاء وتظطر مع الاسف كما في الجزء السابق لمحاربتها لكى تنظم اليك.

الشخصيات الرئيسية
 لايتنينغ (Lightning):

اسمها الحقيقي: كلير فارون (Claire Farron)

جندية سابقة في جيش كوكون(المدينة التي تدور أحداث اللعبة فيها)،و هي فتاة ذات شعر أحمر فاتح وطويل، وطولها 1.70 متر. تتميز بالغموض وبشخصيتها الباردة. ولايتنينغ هو لقبها، أما اسمها الحقيقي فقد تخلت عنه بعد وفاة والديها. لايتنينغ أصبحت عضوة في منظمة تسمى Team Nora (تيم نورا أي "فريق نورا")، هذه المنظمة مناهضة لمدينة كوكون.
 سنو فيليارس (Snow Villiers):

سنو هو أحد الشخصيات الرئيسية القابلة للعب بها، وهو رئيس منظمة Team Nora.
 أوروبا ديا فانيل (Oerba Dia Vanille):

فانيل شابة صغيرة ذات شعر أحمر وتعيش في Pulse (العالم السفلي في فاينل فانتسي XIII).
 هوب إستهايم (Hope Estheim):
هو صبى صغير قتلت امه في المعارك بين المقاومة والقوات الحكومية عندما كانت تقاتلهم ويلوم Snow بموت امه.
 ساز كاتسروي (Sazh Katzory):
هو محارب يستخدم المسدسات وفقد ابنة في السوق وأصبح كسارة كرستالة.
 أوروبا يون فانغ Oerba Yun Fang:
فانغ هي امراة مع المقاومة ولكنها تساعد ضابطا شابا في القوات الحكومية ويخونها بالنهاية ويتم هزيمتة من قبل الفريق في أول مرحلة من الرحلة لمدينة ايدن ولكنة يقوم يتفجير نفسة مع الوحوش.

وحوش الاستدعاء في اللعبة:

- أودين (Odin):
هو المحارب الذي تستدعيه لايتنينغ، وهو محارب يستخدم السيف والدرع في القتال ويستطيع ان يتحول الي حصان، وعنصره هو البرق.

- الأخوات شيفا (Shiva Sisters):
هما عبارة عن توأمان يستطيع ان يستدعيهما سنو، يستطيعان ان يتحولا الي دراجة نارية، وعنصرهما هو الثلج.

- هيكاتونخير (Hecatoncheir):
هو عبارة عن وحش متعدد اليدين وفانيل هي الوحيدة التي قابلة على استدعائه، يستطيع ان يتحول الي آلة كهربائية تحتوي على أسلحة نارية، وعنصره هو الأرض.

- برونهيلدر (Brynhildr):
هي الوحش التي يستدعيها ساز، قادرة على التحول إلى سيارة رياضية، عنصرها هو النار.

- اليكساندر (Alexander) :
هو وحش عملاق يستدعيه هوب، يستطيع ان يتحول إلى قلعة، وعنصره هو الضوء.

- بهموت (Bahamut):
هو وحش مأخوذ من الاساطير العربية تستطيع ان تستدعيه فانغ، قادر على التحول إلى تنين وليس لديه عنصر محدد.

وصلات خارجية

 Final Fantasy XIII الموقع الرسمي للعبة باللغة اليابانية
 Final Fantasy XIII الموقع الرسمي لشمال أمريكا
 Final Fantasy XIII الموقع الرسمي لأوروبا

المراجع

http://www.computerandvideogames.com/article.php?id=222756

فاينل فانتسي 13
ألعاب آي أو إس
ألعاب أندرويد
ألعاب إكس بوكس 360
ألعاب بلاي ستيشن 2 ملغاة
ألعاب بلاي ستيشن 3
ألعاب تقمص الأدوار اليابانية
ألعاب سكوير إنكس
ألعاب فاينل فانتسي
ألعاب فيديو 2009
ألعاب فيديو تضم بطلات
ألعاب فيديو تقع أحداثها على كواكب خياليون
ألعاب فيديو تقمص الأدوار
ألعاب فيديو حول المدينة الفاسدة
ألعاب فيديو خيال علمي
ألعاب فيديو عن الحروب
ألعاب فيديو فانتازيا علمية
ألعاب فيديو فردية
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب ويندوز
التمييز في الأعمال الخيالية
الدعاية في الأعمال الخيالية
تمردات في الأعمال الخيالية
حروب في الأعمال الخيالية

فاينل فانتسي 13


Krechiatik () est une station de la ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située dans le raïon de Chevtchenko de la ville de Kiev en Ukraine.

Mise en service en 1960, elle est desservie par les rames de la ligne M1. Elle est en correspondance avec la gare de Kiev-Passajyrsky. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Krechiatik, est une station de passage de la Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située entre la station Teatralna, en direction du terminus ouest Akademmistetchko, et la station Arsenalna, en direction du terminus est, Lisova.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Krechiatik est mise en service le . La station est due aux architectes N. Alyoshkin, A. Krushinsky, T. Tselikovskaya et à l'artiste A. Kushch.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Krechiatik est desservie par les rames de la ligne M1.

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kiev
 Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M1 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 1960

Krechiatik (métro de Kiev)


Povijest Iraka odnosi se na povijest ove države u zapadnoj Aziji, koja se velikim dijelom poklapa s teritorijem drevne Mezopotamije. Povijest Mezopotamije proteže se od razdoblja donjeg paleolitika do uspostave kalifata u kasnom 7. stoljeću, nakon čega je regija postala poznata kao Irak. Iračkim teritorijem obuhvaćena je drevna zemlja Sumer, koja je nastala između 6000. i 5000. godine prije Krista tijekom neolitskog Ubaidskog razdoblja mezopotamske povijesti, a naširoko se smatra najstarijom civilizacijom u zabilježenoj povijesti. Također je povijesno središte Akadskog, Neosumerskog, Babilonskog, Novoasirskog i Novobabilonskog Carstva, niza lokalnih vladajućih dinastija koje su vladale Mezopotamijom i raznim drugim regijama drevnog Bliskog istoka tijekom brončanog i željeznog doba.

Irak je tijekom antike bio svjedok nekih od najranijih svjetskih zapisa, književnosti, znanosti, matematike, zakona i filozofije; otuda i njegov zajednički epitet, kolijevka civilizacije. Ovo doba trajalo je do 539. pr. Kr., kada je Novobabilonsko Carstvo osvojilo susjedno Ahemenidsko Carstvo pod Kirom Velikim, koji se proglasio "kraljem Babilona". Istoimeni drevni grad, koji je bio titularno središte obiju babilonskih civilizacija, postao je najvažniji od četiri prijestolnice Ahemenida.

Tijekom sljedećih 700 godina, regije koje su formirale moderni Irak došle su pod grčku, partsku i rimsku vlast, pri čemu su Grci i Parti uspostavili nove carske prijestolnice na tom području s gradovima Seleukijom i Ktesifonom. Do 3. stoljeća, kada je područje ponovno palo pod perzijsku (sasanidsku) kontrolu, nomadska arapska plemena podrijetlom iz Južne Arabije (koja se većinom sastoji od današnjeg Jemena) počela su migrirati i naseljavati se unutar Donje Mezopotamije, što je kulminiralo nastankom sasanidskog Lahmidskog Carstva oko 300. godine; arapski naziv al-ʿIrāq datira otprilike u to vrijeme. Sasanidsko Perzijsko Carstvo na kraju je pokorio Rašidunski Kalifat u 7. stoljeću, a Irak je posebno pao pod islamsku vlast nakon bitke kod al-Kadisije 636. godine. Grad Kufa osnovan je ubrzo nakon toga u neposrednoj blizini prethodne lahmidske prijestolnice Al-Hiraha, i postao je dom dinastije Rashidun od 656. do njihovog svrgavanja od strane Omejida 661.

S usponom Abasida 750. Irak je ponovno postao središte vladavine kalifata — prvo u Kufi od 750. do 752., zatim u Anbaru sljedeće desetljeće, i konačno u gradu Bagdadu nakon njegova osnutka 762. godine. Bagdad će ostati prijestolnica Abasidskog Kalifata do kraja većinu svog postojanja, tijekom kojeg je vremena postao kulturno i intelektualno središte svijeta u onome što je danas poznato kao islamsko zlatno doba. Nakon brzog rasta i prosperiteta Bagdada u 9. stoljeću uslijedit će razdoblje stagnacije u 10. stoljeću zbog invazija Bujida i Seldžuka, ali je ostao od središnje važnosti sve do mongolske invazije 1258. Nakon toga, Irak je postao pokrajina Ilhanidskog Carstva i pala mu je važnost. Nakon raspada Ilhanida, Irakom su vladali Jalairidi i Kara Koyunlu sve do njegovog konačnog pripajanja Osmanskom Carstvu u 16. stoljeću, povremeno potpadajući pod kontrolu iranskih Safavida i Mameluka.

Osmanska vladavina završila je s Prvim svjetskim ratom, nakon čega je Britansko Carstvo upravljalo Mandatnim Irakom zajedno s nominalno samoupravnom hašemitskom monarhijom na čelu s kraljem Faisalom I. Kraljevini Irak na kraju je dana potpuna neovisnost 1932. prema uvjetima anglo-iračkog sporazuma, koji su potpisali visoki povjerenik Francis Humphrys i irački premijer Nuri al-Said dvije godine prije. Republika je nastala 1958. nakon državnog udara. Saddam Hussein vladao je od 1968. do 2003., a u tom razdoblju dogodili su se Iransko-irački rat i Zaljevski rat. Sadam Husein svrgnut je nakon invazije na Irak 2003. godine.

Izvori

Povijest Iraka


أنزور كافازاشفلي، من مواليد 19 يوليو 1940، لاعب كرة قدم سوفييتي سابق، ومدرب كرة قدم سوفييتي سابق.

لعب مع منتخب الاتحاد السوفييتي لكرة القدم.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية سوفيت
لاعبو كرة قدم رجالية من جورجيا
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
جورجيون من أصل يوناني
رياضيون من باطوم
لاعبو الدوري السوفيتي الممتاز لكرة القدم
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو توربيدو كوتيسي
لاعبو زينيت سانت بطرسبرغ
لاعبو سبارتاك موسكو
لاعبو كأس العالم 1966
لاعبو كأس العالم 1970
لاعبو كرة قدم جورجيون
لاعبو كرة قدم سوفيت
لاعبو منتخب الاتحاد السوفيتي لكرة القدم
لاعبو نادي توبيدو موسكو
لاعبو نادي دينامو تبليسي
مدربو كرة قدم جورجيون
مدربو كرة قدم سوفيت
مدربو كرة قدم سوفيت مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في غينيا
مواليد 1940
مواليد في باطوم
مدربو كرة قدم مغتربون في تشاد

أنزور كافازاشفلي


Un enfriador por evaporación (también llamado enfriador evaporativo, enfriador del desierto, y enfriador por aire húmedo) es un dispositivo que enfría el aire mediante la evaporación de agua. El enfriamiento por evaporación, es distinto de los sistemas de aire acondicionado típicos que utilizan ciclos de refrigeración por compresión del vapor o absorción.

El principio de funcionamiento del enfriamiento por evaporación se basa en emplear la gran entalpía de vaporización del agua. La temperatura del aire seco puede ser reducida en forma significativa mediante la transición de fase de agua líquida a vapor de agua, que requiere de un consumo de energía mucho menor que el consumo de energía de las unidades que funcionan mediante refrigeración. En climas extremadamente secos, además posee el beneficio adicional de acondicionar el aire al agregarle humedad para mayor confort de los ocupantes de la casa. A diferencia de la refrigeración, los dispositivos que funcionan a base de evaporación requieren disponer de una fuente de agua y para su funcionamiento consumen agua de manera continua.

Los air washers y las torres de refrigeración húmedas utilizan los mismos principios de funcionamiento que los refrigeradores por evaporación, pero se encuentran optimizados para propósitos diferentes al de enfriar aire dentro de un edificio. Por ejemplo, se puede diseñar un refrigerador por evaporación para enfriar serpentines y tuberías de un gran sistema de aire acondicionado con el fin de aumentar su eficiencia.

Usos
La refrigeración por evaporación es especialmente conveniente para climas en los cuales el aire se encuentra caliente y la humedad es baja. En Estados Unidos, los estados del oeste y montañosos son buenas ubicaciones, y por ello los refrigeradores por evaporación son utilizados en ciudades tales como Denver, Salt Lake City, Albuquerque, El Paso, Tucson, y Fresno, en las cuales hay agua en cantidades adecuadas. El acondicionamiento del aire mediante evaporación también es popular y apropiado en la zona sur de Australia. En climas secos y áridos, los costos de instalación y operación de un refrigerador por evaporación pueden ser mucho menores que los costos de un equipo de aire acondicionado por ciclos refrigerativos, a menudo del orden de un 80% menos. Sin embargo, a veces se utilizan en forma combinada los sistemas de aire acondicionado mediante refrigeración por evaporación y los sistemas mediante compresión de vapor para obtener resultados óptimos. Algunos refrigeradores por evaporación pueden también ser utilizados como humidificadores en la temporada fría.

Además de su uso en zonas con climas secos, en sitios con niveles moderados de humedad existen muchos usos ventajosos desde un punto de vista económico para la refrigeración por evaporación. Por ejemplo, en plantas industriales, cocinas comerciales, lavaderos, lavaderos con limpieza a seco, invernaderos, refrigeración de sitios específicos (zonas de carga, almacenes, fábricas, sitios de construcción, eventos de atletismo, talleres, garajes) y zonas de prácticas agropecuarias en ambientes cerrados (criaderos de aves, cerdos y vacas lecheras) a menudo se utilizan sistemas basados en enfriamiento por evaporación. Finalmente en climas con humedad elevada, son muy limitados los beneficios del uso de la refrigeración mediante evaporación.

Véase también
 Ingeniería de la edificación
 Climatización
 Acondicionamiento de aire
 Refrigerador de dos vasijas

Referencias

Enlaces externos

 Inventario de tecnología PATH: enfriador por evaporación de dos etapas
 Inventario de tecnología PATH: enfriador por evaporación
 Simulación de enfriamiento por evaporación
 Enfriamiento por evaporación indirecto
 Reparación de aire acondicionado de autoayuda
 ¿Cómo funciona un enfriador evaporativo?

Climatización

Refrigeración por evaporación


Uzbuđujuće sredstvo, kemijska tvar. Aktivira SŽS povećavajući tako i produžujući budnost, odgađaj pojavu umora i stimuliraju psihomotoriku. Ponekad ove kemijske tvari izazovu euforiju. Razlikuje se od pojmova psihostimulatora odnosno psihostimulansa.

Izvori

Medicina

Uzbuđujuće sredstvo


La Coupe du Kazakhstan 1994 est la  édition de la Coupe du Kazakhstan depuis l'indépendance du pays. Elle prend place du  au .

Cette édition concerne en tout 27 équipes. Cela inclut les seize clubs de la première division 1994 auxquels s'ajoutent onze participants de la deuxième division.

La compétition est remportée par le Vostok Öskemen qui s'impose en finale contre l'Aktioubinets Aktobe pour remporter sa première coupe nationale. Ce succès permet au Vostok de se qualifier pour la Coupe d'Asie des vainqueurs de coupe 1995 ainsi que pour l'édition 1995 de la Supercoupe du Kazakhstan.

Premier tour
Cette phase concerne seulement vingt-deux équipes, les cinq autres participants passant directement au tour suivant. Les matchs aller sont joués entre le 31 mai et le 17 juillet 1994 et les matchs retour entre le  juin et le 21 juillet suivants.

Huitièmes de finale
Les matchs aller sont joués les  et le 3 août 1994  et les matchs retour entre le 4 août et le 20 septembre suivants.

Quarts de finale
Les matchs aller sont joués entre le 21 septembre et le 21 octobre 1994 et les matchs retour entre le 11 et le 22 octobre suivants.

Demi-finales
Les matchs aller sont joués le 29 octobre 1994 et les matchs retour le 3 novembre suivant.

Finale
Cette finale oppose le Vostok Öskemen à l'Aktioubinets Aktobe. Les deux équipes disputent à cette occasion leur première finale de coupe.

La rencontre est disputée le 7 novembre 1994 au stade central d'Almaty. Après une première mi-temps vierge en buts, il faut attendre la  pour voir Andreï Avdeïenko inscrire l'unique but du match pour donner l'avantage au Vostok, permettant au club de remporter sa première coupe nationale.

Notes et références

Liens externes
  Site officiel
  Coupe du Kazakhstan 1994 sur le site de la RSSSF

1994
Sport au Kazakhstan en 1994
Kazakhstan

Coupe du Kazakhstan de football 1994


Uvertür, opera, bale veya konçertonun açılışındaki parçadır.

Opera, baştan sona bestelenmiş, sololu, korolu, orkestralı sahne oyunudur. Oyuncuların her şeyi şarkıyla anlattığı oyunun metnine "libretto" denir. Oyun süresinin çoğunu sözlü bölümler oluşturur. Sözler, konunun akışına göre belli başlı şu müzik türleri içinde bestelenir: Arya bir kişinin duygu ve düşüncelerini yansıtır. Düet, terzet, kuartet, kentet vb iki, üç, dört ve beş kişinin duygu, düşünce ve konuşmalannı iletir. Resitatif kişilerin sözlerini konuşurcasına bir şarkıyla söyledikleri bölümdür. Koro ise oyundaki kamu vicdanının sesini ortaya koyar.

Bunların dışında oyun başlarken genellikle bir giriş parçasına (uvertür) ve oyun içinde yer yer orkestra bölümleri ya da geçitleri gibi çalgısal bölümlere yer verilir. Bazı operalarda bale sahneleri de bulunur. Operalarda bütün bu müzik tür ve biçimleri genellikle ayrı parçalar olarak arka arkaya gelir. Ama bazılarında (örn. Richard Wagner'inkiler) müzik bir perde boyunca kesintisiz sürer.

Kaynakça
 Anon. 1957. "Music: Op. I for Vacuum Cleaners " Time (22 Nisan)
 Blom, Eric. 1954. "Overture". Grove's Dictionary of Music and Musicians, fifth edition, edited by Eric Blom. London: Macmillan Publishers; Toronto, Canada: Macmillan Publishers.
 Burrows, Donald. 2012. Handel, second edition. Master Musicians Series. Oxford and New York: Oxford University Press

Müzik terminolojisi

Uvertür


90MM Gun Motor Carriage M36 (Slugger) Amerikan Ordusu tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan tank imha edicidir.

Tarihi
Amerikan Ordusu tarafından kullanılan M10 tank imha edicide kullanılan M7 topu yeni nesil Alman Tiger ve Panther tanklarına karşı etkisiz kalmaktaydı. Bu sebepten Amerikalı mühendisler yeni bir tankın yapımına ve üzerine de M3 90 mm top koymaya karar verdiler.

M10A1 modelinin kasası üzerine yeni bir taret koydular. Bu taretin üzerinde M3 90mm top ve .50 cal Browning M2HB Makineli tüfek bulunmaktaydı. Diğer Amerikan tank imha araçları gibi bununda üzeri açıktı. Bu sayede hem daha iyi bir görüş açısı sağlanıyor hem de tank hafifliyordu. Bunun yanında mürettebatı şarapnel ateşinden korumak için kulenin üzerine koruyucu kapak eklendi.

İlk 1944 Eylül ayında kullanıldı. Toplamda savaş sonuna kadar 1.400 adet üretildi. 1944 sonbaharında acil ihtiyaçtan dolayı 300 adet M4 tankına 90 mm toplu taret takılarak göreve gönderildi. M36'lar her zaman mürettebatı tarafından sevildi. Bunun en önemli sebebi Amerika ordusunun elinde Alman tankları ile baş edebilen birkaç araçtan birisi olmasıydı.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra M36'lar Kore Savaşı savaşı sırasında Kore Ordusu'nda kullanılan Sovyet yapımı ZSA karşı kullanıldı. Savaş sırasında yardımcı sürücü yerine bir adet makinalı tüfek daha yerleştirilmişti.

M36 Jacson'lar ayrıca çeşitli ülkelere de satıldı. Yugoslav Ordusu Sovyet ordusunun T-55 tankında da kullanılan 500 beygirlik dizel motoru bu araca adapte etti. Yugoslavya iç savaşı sırasında Hırvatlar bu araçları kullandılar. Şu anda hala M36'lar Hırvatistan Zırhlı Kuvvetleri'ne hizmet veriyor.

Versiyonları
 M36
90 mm toplu taret 3" GMC M10A1 kulesi ve M4A3 şaseli. (1.298 üretildi veya modifiye edildi)Renkli çizimi

 M36B1
90 mm toplu taret Medium Tank M4A3 kulesi ve şasesi. (187 üretildi veya modifiye edildi). Renkli çizimi

 M36B2
90 mm toplu taret 3" GMC M10 kulesi ve M4A2 şaseli, dizel. (287 üretildi veya modifiye edildi)renkli çizimi

Dış bağlantılar
 OnWar
 WWII Vehicles
 Militaria: Tank Destroyers

Amerika Birleşik Devletleri tank imha edicileri

M36 Jackson


أنيس شرّوش مبشر مسيحي من أصل عربي ولد في الناصرة في فلسطين ثم هاجر إلى الأردن وواصل دراسته بجامعة ميسيسيبي (Mississippi college)، حصل على الدكتوراه مرتين من معهد أمريكا للكهنوت ثم معهد لوثر رايس الدولي للكهنوت وكان يعمل في فلسطين، ومن ذلك عمله في كنيسة القدس المعمدانية. كما عمل في الضفة الغربية من سنة 1959 إلى 1966م وعمل منصراً في أفريقيا في كينيا وكيبتاون وديربان ويوهانسبورغ، في التسعينات وفي سنة 1995 عمل في نيوزيلندا، ثم انتقل إلى إنجلترا، ثم إلى البرتغال.

اعتقلته الشرطة في مدينة دافني بولاية ألاباما الأمريكية بتهمة محاولة إحراق برج سكني في المدينة، وكان القس أنيس شروش قد اشعل النار في صندوق القمامة بالعمارة وتعتقد الشرطة أن القس أنيس شروش أراد حرق جميع المنازل بالعمارة، وخطط لذلك بأن قام لمحاولة تخريب الأجهزة الوقائية ولم تكشف الشرطة بعد عن الدوافع غير ان الشرطة وجدت في القمامة مستندات للضرائب تخص منظمته التبشيرية، الجدير بالذكر ان القس أنيس شروش قد ناظر الشيخ أحمد ديدات وركز جهوده في الفترة الأخيرة على الهجوم الشرس على شخص النبي محمد، وقد أصدر عدداً من الكتب يتهم فيها نبي الإسلام بالإرهاب واختطاف زوجاته، إضافة إلي ذلك يقوم القس أنيس شروش بحملة إرهاب الشعب الأميركي من الإسلام، وقد حاول بعض المسلمين المتشددين اغتياله ثلاث مرات.

مناظرات
ناظر الشيخ أحمد ديدات مرتين، المرة الأولى سنة 1980 في لندن والموضوع: هل عيسى إله؟، حضر المناظرة 5000 شخص. المرة الثانية في برمنغهام والموضوع: القرآن والإنجيل أيهما كلام الله، وحضرها 12000 شخص. كما ناظر شبير علي أربع منظرات عام 2005 في سكوتلندا، وله في موقع أمازون.كوم أنه مؤلف «الفرقان الحق» وهو ما اعتبر محاولة لتأليف ترجمة محرفة للقرآن.

مصادر

 نسخ الكتب من أمازون
 كتاب المحررون الفلسطينيون
 كتاب المسيح، النبوة في الشرق الأوسط

أشخاص من الناصرة
إنجيليون فلسطينيون
لاجئون فلسطينيون
مبشرون
مترجمو القرن 20
مترجمون فلسطينيون
مسيحيون إسرائيليون
مسيحيون فلسطينيون
مهاجرون فلسطينيون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1933
وفيات 2018

أنيس شروش


Vostok 2, bir günden uzun süren ilk uzay uçuşu. Sovyetler Birliği tarafından gerçekleştirilen uçuşun amacı, sadece 108 dakika süren Vostok 1'in ardından, daha uzun süreli bir uzay görevinin insan organizması üzerindeki etkilerini araştırmaktı.

Mürettebat, kozmonot German Titov'dan oluşuyordu. Yedek kozmonot Andrian Nikolayev idi.

Titov, uçuş sırasında Yuri Gagarin'in aksine kısa bir süre aracı otomatik kontrolden çıkararak kendisi idare etti.

Uçuş büyük ölçüde başarılıydı. Sadece Titov'un, uzay hastalığına yakalanan ilk insan olması bir aksilik olarak nitelenebilirdi. Ancak bu durum da hastalığın tanınması için fırsat yarattı. Kabindeki bir ısıtıcının çalışmaması nedeniyle sıcaklık 6,1°'ye kadar düşmüştü. Dönüşte, Vostok 1'deki aksilik tekrar etti ve hizmet modülü, iniş modülünden ayrılmadı. Titov, daha önce Gagarin'in başına geldiği gibi, iki aracı bağlayan kabloların yanarak kopmasına kadar aracın çılgınca dönmesine katlanmak zorunda kaldı.

Ayrıca bakınız
 German Titov
 Sergey Korolyov
 Vostok programı

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi, Vostok 2 maddesi, 3 Şubat 2007, 22:01 sürümü

2
İnsanlı uzay uçuşları
1961'de Sovyetler Birliği
1961'de uzay çalışmaları
1960'larda fırlatılan uzay gemileri

Vostok 2


La Unión Nacional Estudiantil (UNE) fue un partido político venezolano, de orientación socialcristiano fundado el de 6 de mayo de 1936, producto de la separación de la Federación Estudiantes Venezolanos, Organización Política (FEV-OP), impulsados por las radicales «visiones izquierdistas» que dicha organización propugnaba, surgiendo UNE, como una alternativa, al representar el «catolicismo tradicional militante», siendo su fundador y máximo líder Rafael Caldera. Fue el primer núcleo organizado del socialcristianismo en Venezuela.

Historia

La UNE nace el 8 de mayo de 1936 de escisión de la Federación de Estudiantes de Venezuela ante la decisión de esta última organización de solicitar al gobierno la expulsión de la Compañía de Jesús del país así como de otras órdenes religiosas y de su manifestación en contra de la enseñanza religiosa.

El partido se mantuvo en funcionamiento hasta la integración del mismo, a un nuevo proyecto político que el mismo Rafael Caldera había establecido, denominado Movimiento de Acción Nacional (MAN), que a su vez se transformaría en el partido conocido como Acción Electoral, gracias al cual Rafael Caldera sería electo por primera vez al Congreso de Venezuela. Tras el Golpe de Estado en Venezuela de 1945, la UNE manifiesta inmediatamente su respaldo a la Junta Revolucionaria de Gobierno. Esta última nombra al líder copeyano Rafael Caldera como procurador general de la república ocho días después del golpe de Estado.

Disolución
Posteriormente todos los integrantes de acción electoral se fundirían en COPEI (Comité de Organización Política Electoral Independiente), a fin de participar en las elecciones convocadas por la Junta Revolucionaria de Gobierno para conformar una asamblea nacional constituyente, lo que convierte a UNE en el punto de origen de dicho partido.

Véase también

 Copei

Referencias

Partidos políticos desaparecidos de Venezuela
Partidos políticos fundados en 1936
Rafael Caldera
Partidos políticos disueltos en 1936
Partidos conservadores
Organizaciones políticas juveniles de Venezuela
COPEI

Unión Nacional Estudiantil


Çukurelma, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya

Diyarbakır il merkezine 150 km, Çermik ilçesine 57 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Çukurelma, Çermik


La Première Nation de Marten Falls est une Première Nation anichinabée du Nord de l'Ontario au Canada. La bande possède une seule réserve, Marten Falls 65, située dans le district de Kenora, mais elle occupe également la communauté d'Ogoki Post (Ogookiing en ojibwé) dans le district de Cochrane, toutes deux situées le long de la rivière Albany. En , la bande a une population inscrite totale de .

Démographie
Les membres de la Première Nation de Marten Falls sont des Anichinabés. En , la bande a une population inscrite totale de  dont 442 vivaient hors réserve.

Géographie
La Première Nation de Marten Falls possède une seule réserve nommée Marten Falls 65. Celle-ci se trouve sur la rive nord de la rivière Albany dans le district de Kenora à  au nord-est de Nakina et couvre une superficie de . En plus de cette réserve, la bande occupe également la communauté d'Ogoki Post située sur l'autre rive de la rivière Albany dans le district de Cochrane.

Gouvernance
La Première Nation de Marten Falls est administrée par un conseil de bande élu pour un mandat de deux ans selon la section 11 de la Loi sur les Indiens. Pour le mandat de 2021 à 2023, celui-ci est composé du chef Ambrose Achneepineskum et de huit conseillers.

La Première Nation de Marten Falls est affiliée au conseil tribal des Premières Nations Matawa.

Histoire
La Première Nation de Marten Falls est signatarie du Traité 9.

Transports
La Première Nation de Marten Falls est desservie à l'année par l'aéroport d'Ogoki Post. La communauté n'est pas accessible par la route, à l'exception de routes d'hiver.

Services
La communauté comprend une clinique médicale, une école primaire et une station de radio communautaire. Elle est desservie par le .

Personnalité notoire
 Chanie Wenjack

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Aéroport d'Ogoki Post
 Premières Nations Matawa
 Anichinabés
 District de Kenora
 Nord de l'Ontario

Lien externe
 Détails sur la Première Nation sur le site de Relations Couronne-Autochtones et Affaires du Nord Canada

Gouvernement amérindien au Canada
Première nation en Ontario
District de Kenora
District de Cochrane
Réserve indienne au Canada
Poste de traite de la Compagnie de la Baie d'Hudson

Première Nation de Marten Falls


Ion Ion () este un fost fotbalist român.

A înscris 18 goluri în 189 meciuri în toată cariera sa din Divizia A.

În cariera de antrenor, acesta a pregătit mai multe echipe din țările arabe, Oman, Bahrain, Emiratele Arabe Unite și Qatar.

Palmares (ca jucător)
 De 2 ori Campion al României (1975-76, 1977-78)
 De 1 ori Cupa României (1975–76)
Fotbaliști români
Antrenori români de fotbal
Fotbaliști ai FC Steaua București

Ion Ion (fotbalist)


Gliese 876 c je egzoplanet u orbiti oko zvijezde Gliese 876, za koju se procjenjuje da je udaljena 15,3 svjetlosnih godina. Drugi je otkriveni planet u tom sustavu.

Izvori

c

Gliese 876 c