Harry George Hawker, MBE, AFC (22 January 1889 – 12 July 1921) was an Australian aviation pioneer. He was the chief test pilot for Sopwith and was also involved in the design of many of their aircraft. After the First World War, he co-founded Hawker Aircraft, the firm that would later be responsible for a long series of successful military aircraft. He died on 12 July 1921 when the aircraft he was to fly in the Aerial Derby crashed in a park at Burnt Oak, Edgware, not far from Hendon Aerodrome.

Early life
Hawker was born on 22 January 1889 at Moorabbin, Victoria in Australia, the second son of George Hawker, a blacksmith, and Mary Ann Gilliard Anderson. He attended Moorabbin Primary School. As an 11-year-old, he worked at the Melbourne garage of Hall & Warden, helping to build engines for five shillings a week, moving on to the Tarrant Motor & Engineering Co, helping make Tarrant cars, where he qualified as a mechanic. In 1907, he moved again to become the chauffeur and mechanic for Ernest De Little in Caramut, Western Victoria. In 1910 he travelled to Diggers Rest, north-west of Melbourne, to see the first public demonstrations of powered flight made in Australia, and decided to go to England to become involved in aviation, arriving in May 1911.

On 14 November 1917, Hawker married Muriel Alice Peaty at St Peter's Church, Ealing.

Aviation career
In England, Hawker obtained a job with the Commer Car Company, moving to the Mercedes company in January 1912 and then to Austro Daimler. During this time he spent much of his spare time at Brooklands, then the hub of British aviation, and in June 1912 he got a job as a mechanic for the Sopwith Aviation Company.

He soon persuaded Sopwith to teach him to fly, and succeeded in making his first solo flight after only three lessons. He was awarded his Royal Aero Club pilot's licence, No. 297, in September 1912 and shortly afterwards, on 24 October, he won the Michelin Cup for flight endurance with a flight lasting 8 hr 23 min.

He also appears to have been the first person to perform an intentional spin and recovery, demonstrating in 1914 one method (though generally not the one used today) to return to level flight from this unusual attitude. Because spins had killed several pilots, this was a major advance in aviation safety.

Having established his name as an aviator, he became chief test pilot for Tom Sopwith. At Sopwiths in 1916, Hawker had the personal use of a small aircraft, the Sopwith Bee. He was also a regular competitor in motor car and motorcycle races at Brooklands before and after the First World War. Among his competitive achievements were a number of altitude records set in June 1913 He also won a £1,000 consolation prize in the Daily Mail Circuit of Britain Waterplane Race on 25 August 1913.

Brief return to Australia
In 1914, Harry Hawker returned to Australia to demonstrate the advanced Sopwith Tabloid, which he had helped design. A wild crowd nearly wrecked the plane on one occasion, and he further damaged it during stunt flying. On his return to England, he continued designing and testing aircraft with Sopwith throughout the First World War.

Attempt at first transatlantic flight
After the war, together with navigator Kenneth Mackenzie Grieve, he attempted to win the Daily Mail £10,000 prize for the first flight across the Atlantic in "72 consecutive hours". On 18 May 1919, they set off from Mount Pearl, Newfoundland, in the Sopwith Atlantic biplane. After fourteen and a half hours of flight, the engine overheated and they were forced to change course to intercept the shipping lanes, where they were able to locate a passing freighter, the Danish Mary. The Mary did not have a functioning radio, so that it was not until six days later, when the steamer reached Butt of Lewis, Scotland, that word was received that they were safe. Hawker and Grieve were awarded a consolation prize of £5,000 by the Daily Mail. Hawker later named his second daughter Mary after the ship that had rescued him and Grieve.

The Atlantic was found afloat and recovered by the US steamer Lake Charleville. The wheels from the undercarriage, jettisoned soon after takeoff were later recovered by local fishermen and later donated to the Rooms Provincial Museum in St John's. One wheel is currently on display at Admiralty House Communications Museum in Mount Pearl.

A new beginning
In September 1920, Sopwith Aviation was liquidated because of fears the government would examine the wartime aircraft production contracts of companies like Sopwith and impose a crippling retrospective tax liability on them.

Harry Hawker, Tom Sopwith, Fred Sigrist, and Bill Eyre then formed a new company, each contributing £5,000. To avoid any possible claims against the new company for the wartime contracts of the old company, they chose to call it H.G. Hawker Engineering. (It was renamed Hawker Aircraft in 1933.) As Tom Sopwith put it: to avoid any muddle if we had gone on building aeroplanes and called them Sopwiths—there was bound to be a muddle somewhere—we called the company the Hawker Company. I didn't mind. He was largely responsible for our growth during the war.

Death
Hawker was killed on 12 July 1921 when his Nieuport Goshawk crashed while he was climbing away from Hendon Aerodrome while practising for the Aerial Derby.  "Medical examination led physicians to believe that Hawker had suffered a haemorrage and that he had tried to get back down on the ground."  Fire in the air and spinal tuberculosis were considered contributing factors to his death.

"The king sent a message of condolence, asserting 'The nation had lost one of its most distinguished airmen.'"

Hawker is buried in St Pauls' Church, Hook, Chessington, Surrey. He was survived by his wife, Muriel, and two daughters.

Honours
In 1978, he was honoured with a postage stamp depicting his portrait issued by Australia Post. In addition five hundred commemorative First Day Covers were printed, many of which were purchased by the families of children attending the Moorabbin School.

In 1989, Moorabbin Airport at Mentone in Australia was renamed "Moorabbin (Harry Hawker) Airport"

In 2007, Kingston University London named the extension to their Roehampton Vale Campus the "Hawker Wing".

Moorabbin Primary School has named one of the school houses Hawker House in his honour.

Notes

References

 Hawker, Muriel. (1922) H. G. Hawker, airman: his life and work, London: Hutchinson & Co.
 Harry Hawker Pioneer Aviator Society Home Page

1889 births
1921 deaths
Australian aerospace engineers
Australian Members of the Order of the British Empire
Australian aviation record holders
Aviators from Melbourne
Aviators killed in aviation accidents or incidents in England
Victims of aviation accidents or incidents in 1921
People from Moorabbin, Victoria

Harry Hawker


Bregunica (lat. Riparia riparia) jedna je od najmanjih predstavnica obitelji lastavica, koje se gnijezde u cijeloj Europi i na Mediteranu, kao i dijelovima Sjeverne Amerike, a zimi se seli na jug u Istočnu i Južnu Afriku, južnu Aziju i Južnu Ameriku.

Opis
Na gornjem dijelu tijela je sivo-smeđe boje, trbuh i prsa su bijeli, s izuzetkom smeđeg pojasa, koji odvaja grlo i grudi. Spolovi se ne razlikuju po perju. Potomci imaju sivkasto grlo s manje izraženom crtom preko prsa.

Ekologija

Bregunica se gnijezdi u kolonijama na vertikalnim pješčanim obalama, na šljunčarama i uz obale rijeka, gdje otkopavanjem rade do jednog metra duboku duplju. Kopaju oba partnera, malo nagnuto prema gore, da gnijezdo ne poplavi. Gnijezdo se sastoji od grančica i perja u maloj sobici na kraju duplje. Često postaje pravo žarište parazita. Neke vrste buha su toliko specijalizirane, da se javljaju samo kod bregunica.

U koloniji može biti nekoliko desetaka do nekoliko stotina parova, ovisno o raspoloživom prostoru. Bregunica je jedna od prvih lastavica u proljeće, krajem ožujka i početkom travnja vraća se u migraciji. U jesen također među prvima leti na jug.

Brojnost u svijetu se procjenjuje do 46 milijuna primjeraka. Lokalno joj prijeti gubitak staništa zbog regulacije vodotoka i uništavanja pješčanih nasipa, gdje se gnijezdi. U Hrvatskoj se znatno smanjila brojnost od 30,000 parova 1980.-ih do 6,000 do 8,000 parova danas. Kod nas se može naći na rijekama kao što su: Sava, Drava, Dunav i Mura. Proglašena je pticom godine 2016., kako bi se više radilo na njenoj zaštiti.

Izvori

Lastavice

Bregunica


Die evangelische Filialkirche St. Jodokus ist ein auf die Gotik zurückgehender Sakralbau im Gunzenhäuser Gemeindeteil Unterwurmbach im mittelfränkischen Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen.

Lage
Die Kirche steht am westlichen Ortsende parallel zur Hauptstraße.

Pfarr- und Baugeschichte
Die Kirche wurde, vielleicht im Zusammenhang mit einem Siechenhaus, im 15. Jahrhundert erbaut. Eventuell gab es einen Vorgängerbau, denn an Stelle des heutigen Unterwurmbach existierte schon seit dem 8. Jahrhundert zur Sicherung der rechten Seite des Altmühlübergangs eine fränkisch-karolingische Siedlung mit Wirtschaftshöfen des königlichen Eigenklosters Gunzenhausen bzw. ab 823 des Klosters Ellwangen. Das Dorf wurde im 12./13. Jahrhundert von einem Niederadel beherrscht, der im Dienste der Edlen von Truhendingen stand und in Unterwurmbach auf ellwangischem Kirchengrund einen Burgsitz hatte. Nach dem Aussterben der Truhendinger verfügte das Kloster Ellwangen wieder über das Ritterlehen. Zur Erbauungszeit der ersten nachweisbaren Kirche – um 1520 ist sie als Kapelle St. Jodokus erwähnt – findet man den wohlhabenden Hans Bunikheim, Sohn eines Gunzenhäuser Bürgers ritterlicher Herkunft, im Besitz des Unterwurmbacher Ritterlehens. Er übergab es 1459 an seinen Schwiegersohn Hermann Kautsch und 1476 ging es auf dem Erbweg an Engelhard von Muhr über. Da der Pfarrer von Unterwurmbach stets ein Geistlicher der Stadtkirche Gunzenhausen war, wie 1580 berichtet wird, kam hier in der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts die Reformation zum Tragen, das Gotteshaus wurde protestantisch. In der Folge wurden spätestens im 19. Jahrhundert ein festes Gestühl, die West- und, der Kanzel gegenüber, die Nordempore sowie der Taufstein (die Kirche besitzt zwei) zu wesentlichen Elementen der Kirche.

Der Ort litt unter dem Dreißigjährigen Krieg schwer; 1632 wurde Unterwurmbach von den Schweden gebrandschatzt. Der damalige Pfarrer Dürr bat deshalb um seine Entlassung, und sein Nachfolger, Pfarrer Ernst Hornung, wollte schon 1635 die verarmte und verschuldete Gemeinde wieder verlassen. 1669 verkaufte das Kloster Ellwangen das Dorf um 200 Gulden an die Markgrafen von Brandenburg-Ansbach, die nunmehr für Kirche zuständig waren. 1678 erfolgte eine grundlegende Reparatur der schwer beschädigten Kirche; das Langhaus wurde neu errichtet, zeigt aber noch Reste der alten Kirche.

Im 18. Jahrhundert musste das Sakralgebäude mehrmals repariert werden; 1785 erhielt es einen Dachreiter, und 1787 wurden zwei Fenster zur Verbesserung der Lichtverhältnisse eingebrochen. 1862 wurde der Dachreiter wegen Baufälligkeit abgetragen und 1871 durch einen Kirchturm an der Westseite ersetzt, in dem sich auch der Emporenaufgang befindet. Er ist bis knapp unter dem Dachfirst des Langhauses quadratisch aufgeführt und verputzt, während beim unverputzten Obergeschoss die Ecken abgeflacht sind.

Von jeher gehörte Unterwurmbach zur Pfarrei Gunzenhausen. Erst in bayerischer Zeit, 1815, wurden Ober- und Unterwurmbach eine eigenständige Pfarrei. Diese wurde bereits 1827 wieder aufgelöst, so dass Unterwurmbach heute von der Pfarrstelle Gunzenhausen II versorgt wird.

Baubeschreibung
Die Kirche mit ihrem gotischen Chor ist west-ost ausgerichtet. Sie wird an der Südseite durch ein Spitzbogen-Portal mit profilierter Leibung betreten. Das flachgedeckte Langhaus hat drei Fensterachsen; unter dem Dach hat sich die "interessante" Holztonnenkonstruktion der Spätgotik erhalten. Die zweiteiligen Spitzbogenfenster zeigen ein Maßwerk aus Pässen und Nasen, an der Nordseite allerdings nicht das ursprüngliche. Der Chorbogen mit profilierter Leibung verläuft spitz zu. Der eingezogene und einjochige, mit einem Rippennetzgewölbe versehene Chor hat einen polygonen Schluss; die Rippen enden auf gestützten Dreiviertelsäulen bzw. an den Seitenwänden des Chorjoches auf Kopfkonsolen.

Die Sakristei an der Nordseite des Chores hat ein Kreuzrippengewölbe.

Ausstattung
Die neugotische Inneneinrichtung der Kirche stammt von 1848. Der Altar im Chor ist dem der Gunzenhäuser Stadtkirche nachempfunden. Das neugotische Altarbild zeigt die Auferstehung Christi, zwei Flachskulpturen bilden Petrus und Johannes ab. Letztere schuf 1904 der Nürnberger Bildhauer Jan Stöttner, von dem auch die Kanzel mit den vier Evangelistensymbolen stammt. Die Orgel auf der Westempore kam nach dem Zweiten Weltkrieg in die Kirche.

Auf dem Langhausdach befindet sich im Osten eine "hübsche" barocke schmiedeeiserne Windfahne.

Literatur
 Clauss: Bausteine zur Geschichte von Wurmbach. In: Alt-Gunzenhausen 12 (1935), S. 15–35.
 Das Siechenhaus Gunzenhausen und die Pfarrkirche zu Unterwurmbach. In: Gunzenhauser Heimatbote, Bd. III, S. 29
 Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Bayern I: Franken. Die Regierungsbezirke Oberfranken, Mittelfranken und Unterfranken. Bearbeitet von Tilmann Breuer und anderen; 2., durchgesehene und ergänzte Auflage, München/Berlin: Deutscher Kunstverlag 1999, S. 1055.

 Johann Schrenk und Karl Friedrich Zink: GottesHäuser. Kirchenführer Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen; Treuchtlingen/Berlin: wek-Verlag 2008, S. 230f.
 Unterwurmbach. In: Heimatbuch der Stadt Gunzenhausen; Gunzenhausen: Stadt Gunzenhausen 1982, S. 267–272.
 Martin Winter: Wurmbach im frühen Mittelalter. In: Alt-Gunzenhausen 45 (1989), S. 4–24.

Weblinks

Einzelnachweise

Gunzenhausen, Jodokus
Jodokus
Gunzenhausen
Baudenkmal in Gunzenhausen
Kirchengebäude in Europa

St.-Jodokus-Kirche (Unterwurmbach)


Ludo De Witte (né en 1956) est un historien et sociologue belge.

Biographie
En septembre 1999, il publie une étude sensationnelle sur l'assassinat du premier Premier ministre congolais, Patrice Lumumba. Dans cette analyse, il conclut que le meurtre a été commis avec la connaissance et le soutien actif des principaux milieux belges. La controverse et l'attention médiatique qui ont suivi ont conduit à la création en décembre 1999 d'une commission d'enquête parlementaire chargée d'enquêter sur l'implication de la Belgique dans le meurtre.

De Witte a contribué à deux documentaires télévisés sur le meurtre de Patrice Lumumba : Mord im Kolonialstil sur la chaîne de télévision allemande Das Erste et Qui a tué Patrice Lumumba? sur la VRT flamande.

Travaux
 L'ascension de Mobutu ; comment la Belgique et les USA ont installé une dictature (préface Jean Ziegler) (Bruxelles : Investig'Action 2017)
 Crise au Congo : le rôle des Nations Unies, du gouvernement Eyskens et de la famille royale dans le renversement de Lumumba et la montée en puissance de Mobutu (Louvain : Van Halewyck, 1996)
 Le meurtre de Lumumba (Van Halewyck, 1999)
 Qui a peur des musulmans ? Notes sur Abou Jahjah, ethnocentrisme et islamophobie ( Van Halewyck, 2004)
 Mercenaires, agents secrets et diplomates (Van Halewyck, 2014)
 Quand le dernier arbre sera abattu, nous mangerons notre argent : le capitalisme contre la terre ( EPO, 2017)
 Meurtre au Burundi : la Belgique et la liquidation du Premier ministre Louis Rwagasore ( OEB, 2021)

Notes et références

Sociologue belge

Ludo De Witte


Ariocarpus, biljni rod iz porodice kaktusovki. Postoji sedam priznatih vrsta iz Meksika i Texasa.

Vrste
 Ariocarpus agavoides (Castañeda) E.S.Anderson
 Ariocarpus bravoanus H.M.Hern. & E.F.Anderson
 Ariocarpus × drabi Halda & Sladk.
 Ariocarpus fissuratus (Engelm.) K.Schum.
 Ariocarpus kotschoubeyanus (Lem.) K.Schum.
 Ariocarpus retusus Scheidw.
 Ariocarpus scaphirostris Boed.
 Ariocarpus trigonus (F.A.C.Weber) K.Schum.

Sinonimi
 Anhalonium Lem.
 Neogomesia Castañeda
 Roseocactus A.Berger
 Stromatocactus Karw. ex C.F.Först. & Rümpler

Vanjske poveznice

Izvori

Cacteae

Ariocarpus


Elisa Agnini Lollini, née le  à Finale Emilia et morte le  à Rome, est une militante italienne, précurseur du mouvement féministe.

Biographie
En 1885, elle épouse Vittorio Lollini, avec qui elle aura quatre filles : Olga, Clara, Livia et Clelia. Elle est la sœur de Gregorio Agnini, Son frère est  l'un des fondateurs du parti socialiste,  il est  député pendant onze législatures. Elle participe au groupe socialiste des femmes romaines.

La condition difficile des femmes, exploitées dans leur famille et au travail, et le manque de droits fondamentaux deviennent les thèmes principaux de son engagement politique et social. En 1896, Giacinta Martini, Alina Albani, Virginia Nathan, Eva De Vincentiis et Elisa Agnini fondent  l'Associazione per la Donna. C'est l'une des premières associations féministes italiennes.

En 1911 au congrès de Turin de l'Associazione per la Donna qu'elle préside, elle proteste contre l'occupation de la Libye par les troupes italiennes.

Elle a également été active au sein des comités demandant le droit de vote pour les femmes.

Au début de la Première Guerre mondiale, internationaliste et pacifiste convaincue, Elisa s'oppose à la participation de l'Italie au conflit.

Elle est également très impliquée dans l'éducation de l'enfant qu'elle jugeait nécessaire au développement de la société. Dans ses dernières années, elle consacre une grande partie de son activité au Comité international des femmes pour la paix permanente.

En 1922, elle décède d'une tumeur à l'œsophage.

Notes et références

Liens externes

Naissance à Finale Emilia
Naissance en mars 1858
Décès en juin 1922
Décès à Rome
Féministe italienne
Décès à 64 ans

Elisa Agnini Lollini


Alfred Tofft (født 2. januar 1865 i København, død 30. januar 1931 på Frederiksberg) var en dansk komponist, og kulturanmelder ved Berlingske Tidende.
Han startede som ung en handelsuddannelse, men skiftede allerede som 20 årig til musikken og debuterede i 1887 som organist og komponist i Sankt Johannes Kirken i København. Han blev senere formand for bl.a. Dansk Komponist Forening og KODA.

Alfred Tofft skrev primært vokalmusik, men også klaverstykker. Han skrevet musik til en del af Jeppe Aakjærs sange, med Ole sad på en knold og sang som den mest kendte. Skrev også scenemusik og to operaer

Eksterne henvisninger

 Alfred Tofft på Den Store Danske

Personer fra København
Komponister fra Danmark
Organister fra Danmark
Musikkritikere fra Danmark
Foreningsformænd fra Danmark
Riddere af Dannebrog
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)

Alfred Tofft


An Saccharum officinarum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Saccharum officinarum in nahilalakip ha genus nga Saccharum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Saccharum

Saccharum officinarum


Janko Perić (born February 24, 1949), is a former Canadian politician. Perić was the Liberal Party MP for the riding of Cambridge from 1993 to 2004.

He was born in Orehovica near Bedekovčina, Croatia and was a welder.

Perić was defeated in the 2004 federal election by Gary Goodyear of the Conservative Party, with a margin of 224 votes. Perić tried to win his seat back in the 2006 federal election, but lost by almost 6000 votes.

Electoral record

External links

1949 births
Living people
Canadian people of Croatian descent
Liberal Party of Canada MPs
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Politicians from Cambridge, Ontario
People from Bedekovčina
21st-century Canadian politicians

Janko Peric


Die Aparai, auch Apalai genannt, gehören zu der indigenen Bevölkerung Brasiliens, die in den brasilianischen Staaten Amapá und Pará sowie in den Nachbarländern Französisch-Guyana und Suriname leben.

Leben
Die Aparai leben in kleinen Dorfgemeinschaften. Ihr heutiges Leben ist stark von der Außenwelt und von Missionaren beeinflusst und die Traditionen nehmen ab. Das Leben spielt sich in verschiedenen dedizierten Hütten ab, die nach Bedarf organisiert sind, d. h. zum Schlafen, zur Maniokfladenherstellung, Kochen, Korbhandwerk und weiteres.

Die Aparai sind eine sehr egalitäre Gesellschaft. Jeder ist gleich viel wert, auch wenn Frauen und Männer ihren spezifischen Tätigkeitsbereichen nachgehen. Doch wenn ein Mann nicht mehr fähig ist, zu jagen, wird er Künstler, und wenn er dies nicht mehr kann, kümmert er sich um die Kinder oder findet eine andere Art von Bestimmung. Heute ist das Volk bedroht. Goldschürfer dringen ein, und verschmutzen die Flüsse mit Quecksilber und Holzfäller zerstören mehr und mehr ihren Lebensraum.

Sprache

Bevölkerungsentwicklung
Die Bevölkerung der Aparai hat in den letzten 200 Jahren stark abgenommen. 1993 wurde die Bevölkerung der Aparai in Brasilien mit 450 und 2010 mit 398 angegeben. Für 2011 wurden 40 Stammesangehörige in Französisch-Guyana und 10 in Suriname gemeldet, dazu 2014 vom Siasi/Sesai 514 weitere Aparai in Pará/Amapá.

Literatur
 Manfred Rauschert, "Materialien zur geistigen Kultur der ostkaraibischen Indianerstämme", Anthropos Institute, Bd. 62, H. 1./2. (1967), S. 165–206
 Stephanie-Thalia Dietrich, Magisterarbeit: Kulturerhalt oder Revitalisierung?, 2009

Weblinks

Einzelnachweise

Indigenes Volk in Südamerika
Indigenes Volk in Brasilien

Aparai


Svjetionik Punta Carena () je aktivni svjetionik, smješten na otoku Capri na istoimenom vrhu, oko 3 km jugozapadno od Anacaprija. Svjetionik radi od 1867. godine; izgradnja je započela 1862.

Opis

Sastoji se od kule od opeke oblika oktogonalne prizme  s lanternom i galerijom, iznad dvokatnice. Svjetionik je nedavno prebojan i sada je bijel s crvenim okomitim prugama, dok je čuvareva kuća u crvenoj boji.

Svjetionik ima rotirajući pogled koji emitira bljeskove bijele svjetlosti svake 3 sekunde. Svjetionik se nalazi na vrhu dvokatnice, visok je 28 metara, a žarišna ravnina nalazi se na 73 metra nadmorske visine. Svjetionik ima domet od 25 nautičkih milja (oko 46 km), te je stoga definiran kao svjetionik na moru.

Izvori

Vanjske poveznice

 Capri.it
  Servizio Fari Marina Militare

Svjetionici
Infrastruktura vodenog prometa u Italiji
Građevine u Anacapriju

Svjetionik Punta Carena


HMS Suffolk ha sido el nombre utilizado por seis buques de la Royal Navy en honor al condado de Suffolk:

 HMS Suffolk fue un navío de línea de tercera clase armado con 70 cañones, botado en 1680, reconstruido en 1699, 1718 y 1739, y desguazado en 1765.
 HMS Suffolk fue un buque almacén armado con 30 cañones adquirido en 1694 y vendido en 1713.
 HMS Suffolk fue un navío de línea de tercera clase armado con 74 cañones, botado en 1765 y vendido en 1803.
 HMS Suffolk fue un buque prisión botado en 1775 como el navío de línea de tercera clase armado con 74 HMS Sultan. Fue transformado en prisión en 1797, y renombrado HMS Suffolk en 1805, fue vendido en 1816.
 HMS Suffolk fue un crucero acorazado de clase Monmouth botado en 1903 y vendido en 1920.
 HMS Suffolk fue un crucero pesado de clase County botado en 1926 y vendido para desguace en 1948.

Véase también
El buque de ficción  HMS Suffolk, interpretado por la fragata de tipo 23  HMS Grafton, aparece en la serie Making Waves

Nombres de buques británicos

HMS Suffolk


Görünmez Kentler (Le Città Invisibili) Italo Calvino'nun 1972 yılında yayınladığı yapıtıdır.

Kitapta, Marko Polo ile Kubilay Han'ın satranç oyunları esnasında gerçekleşen sohbetlerini konu alır. Sohbetler Marko Polo'nun gezileri üzerinedir. Anlatılan yerler, her birine bir kadın ismi verilmiş kurmaca kentlerdir. Calvino, anlatıyı göstergeler üzerine kurmuştur ve kitap göstergebilim açısından temel yazınsal yapıtlar arasında yer alır. Yapıtta, diyalektik ikili karşıtlıklar ön plandadır.

1972 romanları
20. yüzyıl İtalyan romanları
İtalyan tarihî romanları
Italo Calvino romanları
Kubilay Han hakkındaki kültürel tasvirler
Marco Polo hakkındaki kültürel tasvirler
Tiyatroya uyarlanmış İtalyan romanları
Şehirler ile ilgili romanlar
13. yüzyılda geçen romanlar
Postmodern romanlar

Görünmez Kentler


Department of Apocalyptic Affairs drugi je studijski album norveškog sastava avangardnog metala Fleurety. Diskografska kuća Supernal Music objavila ga je 2000.

Stil
Fleurety na albumu napušta black metal i priklanja se avangardnom metalu, a u pjesme uvrštava i elemente death metala, trip hopa, elektroničke glazbe, jazza, art rocka i industrijalne glazbe. William York sa sajta AllMusic usporedio je zvuk albuma sa zvukom Mr. Bunglea, Portisheada i drugih norveških sastava kao što su Ulver i Arcturus.

Na albumu je gostovalo mnogo glazbenika s norveške glazbene scene, a među njima se nalaze članovi (ili bivši članovi) sastava kao što Mayhem, Ulver, Head Control System, Borknagar, Arcturus, Winds, Tritonus, Beyond Dawn, Virus, Ved Buens Ende, Aura Noir i Dødheimsgard.

Popis pjesama

Osoblje

Fleurety

 Alexander Nordgaren – gitara
 Svein Egil Hatlevik – vokal (na pjesmama 2., 5., 6.), bubnjevi (na pjesmama 3., 4., 6.), klavijature

Ostalo osoblje

 Bjørnar Slensvik – fotografije
 G. Playa – produkcija, snimanje
 Knut Magne Valle – snimanje
 Bogus – produkcija, miks

Gostujući glazbenici

Vokal

 Karianne Horn (na pjesmama "Exterminators" i "Fingerprint")
 Maniac (na pjesmi "Shotgun Blast")
 Heidi Gjermundsen (na pjesmama "Facets 2.0" i "Barb Wire Smile")
 Vilde Lockert (na pjesmi "Last-Minute Lies")
 G. Playa (na pjesmi "Last-Minute Lies")

Gitara

 Knut Magne Valle (na pjesmi "Exterminators")
 Carl August Tidemann (na pjesmama "Face in a Fever" i "Fingerprint")

Bubnjevi

 Hellhammer (na pjesmi "Exterminators")
 Einar Sjursø (na pjesmi "Face in a Fever")
 Carl-Michael Eide (na pjesmi "Facets 2.0")

Bas-gitara

 Per Amund Solberg (na pjesmama 1. – 6.)

Ostalo instrumenti

 Mari Solberg – saksofon (na pjesmama 1., 2., 5. i 7.)
 Sverd – solo na sintesajzeru (na pjesmi "Face in a Fever")
 Tore Ylwizaker – računalo (na pjesmama 3., 4. i 6.)
 James Morgan – remiks (pjesme "Barb Wire Smile")

Izvori

Norveški glazbeni albumi
Albumi iz 2000.

Department of Apocalyptic Affairs


Otto Adolf Eichmann ( ; ; 19 Mart 1906 - 1 Haziran 1962), Hitler'e sunduğu "Yahudi Sorununun Nihai Çözümü" önerisiyle Holokost'un en büyük organizatörlerinden biri olmuş Alman-Avusturyalı SS-Obersturmbannführerdi.

İlk yılları
Otto Adolf Eichmann, 5 çocuğun en büyüğü olarak 1906 yılında Almanya'nın Solingen kentinde Kalvinist Protestan bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Anne ve babası muhasebeci Adolf Karl Eichmann ve ev hanımı Maria (kızlık soyadı Schefferling) idi. Eichmann'ın babası Adolf 1913 yılında Linz Tramvay ve Elektrik Şirketi'nde ticari müdür olarak işe başlamak üzere Avusturya'nın Linz kentine taşındı ve ailenin geri kalanı da 1 yıl sonra onu takip etti. Maria'nın 1916'da ölümünden sonra Eichmann'ın babası, 2 oğlu olan dindar bir Protestan olan Maria Zawrzel ile evlendi.

Eichmann, Adolf Hitler'in 17 yıl önce gittiği Linz'deki Kaiser Franz Joseph adlı devlet okuluna gitti. Keman çaldı ve çeşitli sağcı milislerin üyesi olan bazı büyük çocukların da dahil olduğu Wandervogel ahşap işleri ve izcilik grubu da dahil olmak üzere spor ve kulüplere katıldı. Okuldaki kötü performansı, babasının onu devlet okulundan alıp Höhere Bundeslehranstalt für Elektrotechnik, Maschinenbau und Hochbau adlı meslek yüksekokuluna kaydettirmesiyle sonuçlandı. Diploma almadan ayrıldı ve babasının yeni işletmesi olan Untersberg Madencilik Şirketi'ne katıldı ve burada birkaç ay çalıştı. 1925'ten 1927'ye kadar Oberösterreichische Elektrobau AG adlı radyo şirketinde satış memuru olarak çalıştı. Ardından, 1927 ile 1933'ün başları arasında Eichmann, Yukarı Avusturya ve Salzburg'da Vacuum Oil Company AG'nin bölge temsilcisi olarak çalıştı.

Bu süre zarfında, Hermann Hiltl'in sağcı gaziler hareketinin gençlik kolu olan Jungfrontkämpfervereinigunga katıldı ve Nazi Partisi tarafından yayınlanan gazeteleri okumaya başladı. Parti platformu, Almanya'daki Weimar Cumhuriyeti'nin feshedilmesini, Versay Antlaşması'nın şartlarının reddedilmesini, radikal antisemitizmi ve Bolşevizm karşıtlığını içeriyordu. Güçlü bir merkezi hükûmet, Cermen halkları için daha fazla Lebensraum (yaşam alanı), ırka dayalı bir ulusal topluluk oluşturma ve vatandaşlık ve medeni hakları ellerinden alınacak olan Yahudilerin aktif bir şekilde bastırılması yoluyla ırksal temizlik vadediyorlardı.

Nazi kariyeri
Vatandaşı olan ve daha sonraki yıllarda Üçüncü Reich'ın en önemli isimlerinden biri olacak Ernst Kaltenbrunner'in önerisi üzerinde Avusturya Nazi Partisi'ne 1 Nisan 1932'de üye oldu. 1933 yılından itibaren 14 ay Avusturya Bölüğünde askeri eğitim aldı. 1934 Eylülünde Himmler'in SD (Güvenlik Servisi)'yi açmasıyla kendini gösterme fırsatını yakaladı.

1935 yılının başında Yahudi problemi ile yakından ilgilendi. Avusturya'nın Almanya ile birleşmesinden sonra Viyana'dan Yahudiler için çıkış izni verilmeye başlanarak Almanya'daki toplama kamplarına aktarılmaktaydı. Bu sırada SD'nin üst kademelerine kadar yükselen Eichmann, 18 ay içerisinde 150.000 Avusturyalı Yahudi'nin toplama kamplarına aktarılmasını sağlamıştır.

Alman Ordusunun 1939 yılında Polonya'ya girmesiyle beraber Eichmann Gestapo'ya transfer oldu. Gestapo'nun IV B4 bölümü yani Yahudi sorunu bölümünün başına geçti. Bu yılı takip eden 6 yıl boyunca "Nihai Çözüm" projesinin karargahı burası oldu. Nihai Çözüm, Yahudi nüfusun kitleler halinde yok edilmesini amaçlayan projenin kodadıydı. 1941 yılında toplama kamplarının yenilenip elden geçirilmesi, yeni kampların açılması, gaz ve tren sistemlerinin geliştirilmesiyle bizzat ilgilendi.

20 Ocak 1942 yılında yapılan Wannsee Konferansı sonrası Adolf Eichmann "Yahudi Uzmanı", diğer deyişle soykırım uzmanı haline gelmişti. "Nihai Çözüm"ün en büyük akıl hocası şüphesiz Eichmann'dı. Yıllardır Yahudi sorunu ile yakından ilgilenmişti. Himmler'den sonra gelen en büyük "Yahudi uzmanı"ydı. Himmler Eichmann'a dozajı arttırma emrini verince hiç tereddüt etmeden Mobilize Ölüm Birlikleri'ni (Einsatzgruppen) kullanmaya başladı. Bu şekilde iki milyona yakın Yahudiyi öldürdüğü tahmin ediliyor.

Savaştan sonraki hayatı
Savaşın sonunda, Eichmann ABD güçleri tarafından yakalandı ve kendisini Otto Eckmann olarak tanımlayan sahte belgeler ile SS subaylarının kaldığı birkaç kampta zaman geçirdi. Kimliğinin keşfedildiğini fark edince, Almanya'nın Cham kentindeki işinden kaçtı. Otto Heninger adıyla yeni kimlik belgeleri aldı ve sonraki birkaç ay içinde sık sık yer değiştirdi ve sonunda Lüneburg Fundalığına taşındı. Başlangıçta ormancılık endüstrisinde iş buldu ve daha sonra 1950'ye kadar yaşadığı Altensalzkoth'ta küçük bir arsa kiraladı. Bu arada, Auschwitz'in eski komutanı Rudolf Höss ve diğerleri, 1946'da başlayan büyük savaş suçlularının Nürnberg mahkemelerinde Eichmann hakkında ezici kanıtlar sundular.

1948'de Eichmann, Arjantin'e gidiş izni aldı ve o zamanlar İtalya'da bilinen Nazi sempatizanı olan Avusturyalı bir din adamı olan Piskopos Alois Hudal tarafından yönetilen bir örgüt aracılığıyla Ricardo Klement adı altında sahte kimlik elde etti. Bu belgeler, Uluslararası Kızılhaç Komitesi insani pasaportu ve 1950'de Arjantin'e göçe izin verecek kalan giriş izinlerini almasını sağladı. Güvenli evler olarak kurulmuş bir dizi manastırda kalarak Avrupa'yı dolaştı. 17 Haziran 1950'de gemiyle Cenova'dan ayrıldı ve 14 Temmuz'da Buenos Aires'e vardı.

Eichmann başlangıçta bir devlet müteahhitinde çalıştığı Tucumán Eyaletinde yaşadı. 1952'de ailesini çağırdı ve Buenos Aires'e taşındılar. Bölüm başkanlığına yükseldiği Mercedes-Benz'de iş bulana kadar bir dizi düşük ücretli işte çalıştı. Aile, 14. Garibaldi Caddesi'nde (günümüzde 6061 Garibaldi Caddesi) bir ev inşa etti ve 1960 yılında taşındı.

Eichmann, 1956'nın sonlarından başlayarak dört ay boyunca bir hayat hikâyesi üretmek amacıyla Nazi gurbetçi gazeteci Willem Sassen tarafından kapsamlı bir şekilde röportaj yaptı. Eichmann kasetler, transkriptler ve el yazısı notlar üretti. Hayatta kalan ses kayıtları 2022'de halka açıldı. Eichmann, aslında milyonlarca Yahudi ve diğer insanların öldürülmekte olduğunu bildiğini itiraf etti: "Auschwitz'e sürülen Yahudilerin yaşayıp yaşamamaları umurumda değildi. Führer'in emriydi: Çalışmaya müsait olan Yahudiler çalışacak, olmayanlar Nihai Çözüme gönderilecekti." Sassen ona şöyle sordu: "Nihai Çözüm derken, bunların ortadan kaldırılması gerektiğini mi kastediyorsunuz?" Eichmann, "Evet" cevabını verdi.

Anıları, 1960 sonlarında Life ve Stern dergilerinde yayınlanan bir dizi makalede temel olarak kullanıldı. Sassen kasetleri, 2022'de İsrail televizyonunda gösterilen Şeytanın İtirafı: Kayıp Eichmann Bantları adlı belgesel dizisinin temelini oluşturmaktadır. Yariv Mozer'in yönettiği ve yapımcılığını Kobi Sitt'in yaptığı belgeselde, Eichmann'ın Almanca konuşmalarından alıntılar yer aldı.

Yakalanışı
Aralarında Yahudi Nazi avcısı Simon Wiesenthal'ın da bulunduğu Holokost'tan sağ kurtulan birkaç kişi, kendilerini Eichmann ve diğer Nazileri bulmaya adadılar. Wiesenthal, 1953'te kendisine gösterilen bir mektuptan Eichmann'ın Buenos Aires'te görüldüğünü öğrendi ve bu bilgiyi 1954'te Viyana'daki İsrail konsolosluğuna iletti. Eichmann'ın babası 1960'ta öldü ve Wiesenthal, özel dedektiflerin aile üyelerinin gizlice fotoğraflarını çekmesi için düzenlemeler yaptı; Eichmann'ın erkek kardeşi Otto'nun güçlü bir aile benzerliği taşıdığı söylendi ve Eichmann'ın şu anki fotoğrafı yoktu. Bu fotoğrafları 18 Şubat'ta Mossad ajanlarına verdi.

1938'de Arjantin'e göç eden Yahudi bir Alman olan Lothar Hermann da Eichmann'ın kimliğinin ifşa edilmesinde etkili oldu. Kızı Sylvia, 1956'da babasının Nazi maceralarıyla övünen Klaus Eichmann adında bir adamla çıkmaya başladı ve babası Hermann, Batı Almanya'daki Hessen eyaletinin başsavcısı Fritz Bauer'i uyardı. Hermann daha sonra kızını bir gerçeği bulma görevine gönderdi; Klaus'un amcası olduğunu söyleyen Adolf Eichmann tarafından kapıda karşılandı. Ancak çok geçmeden Klaus geldi ve Eichmann'a "Baba" diye hitap etti. 1957'de Bauer, bilgileri bizzat Mossad direktörü Isser Harel'e iletti, o da casusları gözetleme yapmak üzere görevlendirdi, ancak başlangıçta somut bir kanıt bulunamadı. Bauer, Alman polisine veya hukuk sistemine güvenmiyordu ve onları bilgilendirirse, muhtemelen Eichmann'ı ihbar edeceklerinden korkuyordu. Böylece doğrudan İsrail makamlarına başvurmaya karar verdi. Üstelik Bauer, Alman hükûmetine Eichmann'ın Arjantin'den iadesini talep ettiğinde, hükûmet hemen olumsuz yanıt vermişti. İsrail hükûmeti, bilgiyi sağlamasından on iki yıl sonra, 1971'de Hermann'a bir para ödülü verdi. 1950'lerin başında Eichmann ile çalışmış olan Alman jeolog Gerhard Klammer, Bauer'e Eichmann'ın adresini ve fotoğrafını verdi. Klammer'in kimliği ancak 2021'de ortaya çıktı.

Harel, Şin Bet'in baş sorgulayıcısı Zvi Aharoni'yi 1 Mart 1960'ta Buenos Aires'e gönderdi ve birkaç hafta süren soruşturmanın ardından Eichmann'ın kimliğini doğrulayabildi. Arjantin'in Nazi suçlularının iade taleplerini geri çevirme geçmişi vardı, bu nedenle İsrail Başbakanı David Ben-Gurion muhtemelen boşuna bir iade talebinde bulunmak yerine Eichmann'ın yakalanıp yargılanmak üzere İsrail'e getirilmesine karar verdi.
Harel, 1960 Mayıs'ında yakalama operasyonunu denetlemek için Arjantin'e geldi. Mossad ajanı Rafi Eitan, çoğu Shin Bet ajanı olan sekiz kişilik ekibin lideri seçildi.

Ekip, Eichmann'ı 11 Mayıs 1960'ta Buenos Aires merkezinin 20 kilometre (12 mil) kuzeyindeki bir sanayi bölgesi olan San Fernando, Buenos Aires'teki Garibaldi Caddesi'ndeki evinin yakınında ele geçirdi. Ajanlar Nisan'da geldiler ve onun rutinini günlerce gözlemlediler ve her akşam yaklaşık aynı saatte işten eve otobüsle geldiğini belirlediler. Otobüs durağından evine kadar açık bir arazide yürürken onu yakalamayı planladılar. Plan, belirlenen günde neredeyse terk edildi. Eichmann genellikle eve bindiği otobüste değilken ancak yaklaşık yarım saat sonra başka bir otobüsten indi. Mossad ajanı Peter Malkin, Eichmann'a yaklaştı ve İspanyolca "Momentito, señor" (Bir dakika, efendim) dedi. Eichmann hayatı için endişelenip kaçmaya çalıştı, ancak Malkin'in ajanlarından birkaçı Eichmann'ın yolunu kesti. Malkin onu boyun kilidinden yakaladı, yerde boğuştu ve Buenos Aires'in dışındaki güvenli bir eve götüren arabaya bindirdi. Eichmann'ı arabada yerde bir battaniyenin altına sakladılar.

Mossad'ın güvenli evinden birine götürülen Eichmann, dokuz gün boyunca orada tutuldu, bu süre zarfında kimliği iki kez kontrol edildi ve doğrulandı. O günlerde Harel, Mossad'ın Buenos Aires'te yaşadığı bilgisine sahip olduğu Auschwitz'in kötü şöhretli Nazi doktoru Josef Mengele'nin yerini bulmaya çalıştı. Mengele'yi aynı uçakla İsrail'e geri getirmeyi umuyordu. Ancak, Mengele şehirdeki bilinen son ikametgâhını çoktan terk etmişti ve Harel'in elinde başka ipucu yoktu, bu yüzden onu yakalama planlarından vazgeçildi. Eitan 2008'de Haaretz gazetesine, ekibin Eichmann operasyonunu tehlikeye atabileceği için Mengele'yi takip etmemeye karar verdiğini söyledi.

20 Mayıs gece yarısına doğru Eichmann'a, Mossad ekibindeki İsrailli bir doktor tarafından uyuşturucu iğne yapıldı ve uçuş görevlisi gibi giydirildi. Birkaç gün önce İsrail heyetini Mayıs Devrimi'nin resmi 150. yıldönümü kutlamalarına taşıyan El Al Bristol Britannia uçağıyla Arjantin'den kaçırıldı. Uçuş izni verileceği zamanı beklerlerken, havaalanında gergin bir gecikme yaşandı, ardından uçak İsrail'e gitmek için havalandı ve yakıt ikmali için Senegal'in başkenti Dakar'a iniş yaptılar. 22 Mayıs'ta İsrail'e vardılar ve Ben-Gurion ertesi öğleden sonra Knesset'e Adolf Eichmann'ın yakalandığı haberini verdi.

Arjantin'de, kaçırılma haberleri, Tacuara Milliyetçi Hareketi de dahil olmak üzere aşırı sağ unsurlar tarafından yürütülen şiddetli bir antisemitizm dalgasıyla karşılandı. Arjantin, İsrail ile yapılan başarısız müzakerelerin ardından, Eichmann'ın kaçırılmasını egemenlik haklarının ihlali olarak gördükleri için Haziran 1960'ta Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nden acil bir toplantı talep etti. Devam eden tartışmada, İsrail temsilcisi (ve daha sonra başbakan) Golda Meir, kaçıranların İsrail ajanları değil, özel kişiler olduğunu iddia etti, bu da olayın yalnızca "Arjantin yasalarının münferit bir ihlali" olduğu anlamına geliyordu. 23 Haziran'da BM Konseyi, Arjantin egemenliğinin ihlal edildiğini kabul eden ve İsrail'den tazminat ödemesini talep eden 138 sayılı Kararı kabul etti. İsrail ve Arjantin, müzakerelerin devam etmesinden sonra 3 Ağustos'ta, Arjantin egemenliğinin ihlal edildiğini kabul eden ancak anlaşmazlığı sona erdiren ortak bir bildiri yayınladı. İsrail mahkemesi, Eichmann'ın yakalanmasının koşullarının, davasının yasallığı üzerinde hiçbir etkisi olmadığına karar verdi.

2006'da gizliliği kaldırılan ABD Merkezi İstihbarat Teşkilatı (CIA) belgeleri, Eichmann'ın yakalanmasının CIA ve Batı Alman Bundesnachrichtendienst'te (BND) alarma neden olduğunu gösteriyor. Her iki örgüt de Eichmann'ın Arjantin'de saklandığını en az iki yıldır biliyorlardı, ancak Soğuk Savaş'taki çıkarlarına hizmet etmediği için harekete geçmediler. Her ikisi de Eichmann'ın Nürnberg Yasaları da dahil olmak üzere birçok Yahudi karşıtı Nazi yasasını birlikte yazan Batı Alman ulusal güvenlik danışmanı Hans Globke hakkındaki ifadesinde neler söyleyebileceği konusunda endişeliydi.
Belgeler ayrıca her iki kurumun da Avrupa komünist ülkeleri hakkında casusluk yapmak için Eichmann'ın eski Nazi meslektaşlarından bazılarını kullandığını ortaya çıkardı.

CIA'in Eichmann'ın yerini bildiği ve bu bilgiyi İsraillilerden sakladığı iddiasına "tarih dışı" olduğu iddiasıyla karşı çıkıldı. Özel dedektif Eli Rosenbaum, 1958'de güvenilir olmayan bir CIA kaynağına atıfta bulunarak, Eichmann'ın İsrail'de doğduğunu, 1952'ye kadar "Clemens" takma adı altında Arjantin'de (yanlış) yaşadığını ve Kudüs'te yaşadığını söyledi.

Yargılanması

Eichmann, İsrail'deki Yagur'daki müstahkem bir polis karakoluna götürüldü ve burada dokuz ay kaldı. İsrailliler, onu yalnızca belgelerdeki kanıtlara ve tanık ifadelerine dayanarak yargılamak istemediler, bu nedenle, dökümleri toplam 3.500 sayfadan fazla olan günlük sorgulamalara tabi tutuldu. Sorguyu yapan kişi, ulusal polisten Başmüfettiş Avner Less'ti. Öncelikli olarak Yad Vaşem ve Nazi avcısı Tuviah Friedman tarafından sağlanan belgeleri kullanan Less, Eichmann'ın ne zaman yalan söylediğini veya kaçamak davrandığını çoğu zaman belirleyebiliyordu. Eichmann'ı yaptıklarını kabul etmeye zorlayan ek bilgiler ortaya çıktığında, Eichmann, Nazi hiyerarşisinde hiçbir yetkisi olmadığı ve yalnızca emirlere uyduğu konusunda ısrar edecekti. Müfettiş Less, Eichmann'ın suçlarının büyüklüğünü fark etmediğini ve pişmanlık göstermediğini kaydetti. Eichmann'ın 2016'da yayınlanan af talebi bununla çelişmedi: "Sorumlu liderler ile benim gibi liderlerin elinde sadece araç olarak hizmet etmeye zorlanan insanlar arasında bir sınır çizmeye ihtiyaç var" diye yazdı Eichmann. "Sorumlu bir lider değildim ve bu nedenle kendimi suçlu hissetmiyorum."

Eichmann'ın kaldığı hücre üçe dört metre büyüklüğündeydi. Güvenlik önlemleri muazzamdı çünkü İsrail hükûmeti Eichmann'ın intihar edebileceğinden korkuyordu. Hücresinde günün her saati bir gardiyan oturuyordu ve hücre kapısının arkasında bir anlığına meslektaşını gözetleme deliğinden izliyordu. Çıkış kapısının arkasında başka bir koruma görevlisi duruyordu. Hücrede gece gündüz ışıklar yanıyordu ve bir polis doktoru günde iki kez Eichmann'ı muayene ediyordu.

Eichmann'ın Kudüs Bölge Mahkemesi'ndeki özel bir mahkemede yargılanması 11 Nisan 1961'de başladı. Eichmann'a yöneltilen suçlamaların yasal dayanağı 1950 Nazi ve Nazi İşbirlikçileri (Ceza) Yasasıydı, bu yasa uyarınca insanlığa karşı suçlar, savaş suçları, Yahudi halkına karşı suçlar ve bir suç örgütüne üyelikti. Duruşmaya üç yargıç başkanlık etti: Moshe Landau, Benjamin Halevy ve Yitzhak Raveh. Başsavcı, İsrail Başsavcısı Gideon Hausner, Başsavcı Yardımcısı Gabriel Bach ve Tel Aviv Bölge Savcısı Yaakov Bar-Or tarafından destek verildi.

Eichmann'ın yakalanmasından kısa bir süre sonra İsrail kabine toplantısında, Adalet Bakanı Pinchas Rosen, "Onu savunmayı kabul edecek bir İsrailli avukat, bir Yahudi veya bir Arap bulmanın imkansız olacağını" ve bu nedenle yabancı bir avukatın gerekli olduğunu belirtti.

Savunma ekibi Alman avukat Robert Servatius, hukuk asistanı Dieter Wechtenbruch'dan oluşuyordu. Savcı Gabriel Bach, 14 Haziran 1960'ta biri Şilili, biri Amerikalı ve biri Servatius'tan olmak üzere üç avukatın mektuplarını Eichmann'a teslim edip onlardan birini kendi savunma avukatı olarak seçmesini isteyince, Eichmann hemen Servatius'u seçti. Avukatı Servatius 27 Haziran 1960 tarihli yazdığı bir mektupta, İsrail Adalet Bakanı'na Eichmann'ı savunmaya istekli olduğunu beyan etti, Ağustos ayında Nazi Partisi'ne hiç üye olmadığına dair bir sertifika verdi ve ardından avukatı olarak atandı. Yabancı bir avukatın İsrail mahkemesine çıkmasına izin vermek için yasada bir değişiklik yapılması gerekiyordu. Servatius'un 20.000 dolarlık avukatlık ücreti İsrail hükûmeti tarafından karşılandı.

Duruşma boyunca yüzden fazla tanık çağrıldı ve binlerce belge delil olarak sunuldu. Özellikle, toplama kamplarından sağ kurtulanların ifadeleri, Avrupa Yahudilerine yönelik zulmün ve imha edilmesinin dehşetinin geniş bir kamuoyunun dikkatine sunulmasına katkıda bulundu. Uluslararası medya bu muhteşem dava hakkında kapsamlı haberler yaptı ve Adolf Eichmann kısa sürede bir Nazi büro memuru klişesi haline geldi. "Eichmann davası" özellikle Alman kamuoyunda büyük ilgi uyandırdı. Tüm büyük Alman günlük gazeteleri ve televizyonları, Kudüs davası hakkında kapsamlı ve neredeyse her gün haber yaptı. İsrail hükûmeti, duruşmanın medyada önemli yer bulmasını sağladı. Amerika Birleşik Devletleri Capital Cities Broadcasting Corporation, televizyon yayını için işlemleri videoya almak için münhasır haklar elde etti. Dünyanın dört bir yanından birçok büyük gazete muhabirler gönderdi ve haberin ön sayfalarını yayınladı. Duruşma, Kudüs'ün merkezindeki bir oditoryum olan Beit Ha'am'da (günümüzde Gerard Behar Merkezi olarak bilinir) yapıldı. Eichmann'ın suikast girişimlerinden korunması için kurşun geçirmez camdan bir kabinin içinde oturtuldu. Bina, gazetecilerin duruşmayı kapalı devre televizyonda izlemesine izin verecek şekilde değiştirildi ve oditoryumda 750 koltuk mevcuttu. Video kasetler, ertesi gün yayın için Amerika Birleşik Devletleri'ne günlük olarak gönderildi.

Yüzlerce belge ve 112 tanığın (çoğu Holokost'tan kurtulan) dahil olduğu kovuşturma davası 56 gün boyunca sunuldu. Hausner, polisin sadece 30 tanık çağırma tavsiyelerini görmezden geldi; Çağrılan tanıklardan sadece 14'ü savaş sırasında Eichmann'ı görmüştü. Hausner'ın niyeti yalnızca Eichmann'ın suçunu göstermek değil, aynı zamanda tüm Holokost hakkında materyal sunarak kapsamlı bir kayıt oluşturmaktı. Hausner'ın açılış konuşması şöyle başlıyordu: "Bu tarihi davada tek başına sanık sandalyesinde olan Nazi rejimi değil, tarih boyunca antisemitizmdir." Savunma avukatı Servatius, Eichmann ile doğrudan ilgili olmayan materyallerin sunumunu defalarca engellemeye çalıştı ve çoğunlukla başarılı oldu.
Savaş zamanı belgelerine ek olarak, kanıt olarak sunulan materyaller arasında Eichmann'ın sorgulamasından ve Sassen'in Arjantin'deki görüşmelerinden alınan kayıtlar yer aldı. Sassen görüşmelerinde, yalnızca Eichmann'ın elle yazılmış notları delil olarak kabul edildi.

Savunma daha sonra Eichmann'ın uzun bir doğrudan incelemesine girişti. Moshe Pearlman ve Hannah Arendt gibi gözlemciler, Eichmann'ın görünüşünün sıradanlığına dikkat çekmişlerdir. Eichmann, duruşma boyunca verdiği ifadede, Hitler'e bağlılık yemini ile bağlı olduğu için emirlere uymaktan başka seçeneği olmadığında ısrar etti. Bu ifade, 1945-1946 Nürnberg davalarında bazı sanıklar tarafından kullanılan üst düzey emir savunmasının benzeridir. Eichmann, kararların kendisi tarafından değil, Müller, Reinhard Heydrich, Heinrich Himmler ve nihayetinde Hitler tarafından verildiğini iddia etti. Servatius ayrıca Nazi hükûmetinin kararlarının devlet kararları olduğunu ve bu nedenle normal adli işlemlere tabi olmadığını öne sürdü.
Wannsee Konferansı ile ilgili olarak Eichmann, sonunda bir tatmin ve rahatlama hissettiğini belirtti. Üstleri tarafından kesin bir imha kararı verildiğinden, mesele onun elinde değildi; herhangi bir suçluluktan kurtulduğunu hissetti. Muayenenin son gününde nakilleri düzenlemekten suçlu olduğunu ancak sonuçlarından dolayı suçluluk duymadığını belirtti.

Savcı Hausner çapraz sorgusu boyunca Eichmann'ın kişisel olarak suçlu olduğunu kabul ettirmeye çalıştı, ancak böyle bir itiraf gelmedi. Eichmann, Yahudileri sevmediğini ve onları düşman olarak gördüğünü itiraf etti, ancak onların yok edilmesini hiçbir zaman haklı görmediğini belirtti. Hausner, Eichmann'ın 1945'te "Mezarıma gülerek atlayacağım çünkü vicdanımda beş milyon insan olduğu hissi benim için olağanüstü bir tatmin kaynağı" dediğine dair kanıtlar sunduğunda, Eichmann "dünyanın düşmanlarını" kastettiğini söyledi: Reich" Sovyetler gibi. Yargıçlar tarafından daha sonra yapılan incelemede, Yahudileri kastettiğini kabul etti ve sözlerin o zamanki görüşünün doğru bir yansıması olduğunu söyledi.

Duruşma 14 Ağustos'a ertelendi ve karar 12 Aralık'ta okundu. Eichmann, insanlığa karşı suçlar, savaş suçları, Yahudi halkına karşı suçlar ve bir suç örgütüne üyelikten 15 farklı suçtan hüküm giydi. Yargıçlar, Eichmann'ı kimseyi bireysel olarak öldürmekten ve Einsatzgruppen'in faaliyetlerini denetlemekten ve kontrol etmekten suçlu olmadığını ilan etti. Tehcir trenlerindeki korkunç koşullardan ve bu trenlere Yahudilerin doldurulmasından sorumlu tutuldu. Yahudilere karşı işlenen suçlardan suçlu bulunmasının yanı sıra Polonyalılar, Slovenler ve Romanlara karşı işlenen suçlardan da hüküm giydi. Ayrıca, Eichmann, Nürnberg davalarında suçlu ilan edilen üç örgüte üyelikten suçlu bulundu: Gestapo, SD ve SS. Yargıçlar, cezayı değerlendirirken, Eichmann'ın sadece emirlere uymadığı, aynı zamanda Nazi davasına yürekten inandığı ve soykırımın kilit faillerinden biri olduğu sonucuna vardılar. 15 Aralık 1961'de Eichmann asılarak ölüme mahkum edildi.

İtirazlar ve infazı

Eichmann'ın savunma ekibi, kararı İsrail Yüksek Mahkemesi'ne taşıdı. Temyiz, Yargıtay Başkanı Yitzhak Olshan ve yargıçlar Shimon Agranat, Moshe Zilberg, Yoel Zussman ve Alfred Witkon'dan oluşan beş yargıçlı bir Yüksek Mahkeme heyeti tarafından görüldü. Savunma ekibi çoğunlukla İsrail'in yargı yetkisi ve Eichmann'ın suçlandığı yasaların yasallığı hakkındaki yasal argümanlara dayanıyordu. Temyiz duruşmaları 22 ve 29 Mart 1962 arasında gerçekleşti. Eichmann'ın karısı Vera İsrail'e uçtu ve onu son kez Nisan sonunda gördü. 29 Mayıs'ta Yüksek Mahkeme temyizi reddetti ve Bölge Mahkemesi'nin kararını her açıdan onayladı. Eichmann derhal İsrail Cumhurbaşkanı Yitzhak Ben-Zvi'ye affedilmesi için dilekçe verdi. Mektubunun içeriği ve diğer dava belgeleri 27 Ocak 2016'da kamuoyuna açıklandı. Buna ek olarak, Eichmann, Servatius Ben-Zvi'ye af talebinde bulunmuş ve Batı Alman hükûmetine iade edilmesi için planlanan temyiz başvurularını bekleyene kadar yürütmenin durdurulması için dilekçe vermiştir. Eichmann'ın karısı ve erkek kardeşleri de Ben-Zvi'ye mektup yazarak af talebinde bulundular. Hugo Bergmann, Pearl Buck, Martin Buber ve Ernst Simon gibi önde gelen kişiler ölüm cezasının uygulanmasına karşı çıktılar. Ben-Gurion sorunu çözmek için özel bir kabine toplantısı düzenledi. Kabine, Başkan Ben-Zvi'ye Eichmann'a af verilmemesini tavsiye etmeye karar verdi ve Ben-Zvi af dilekçesini reddetti. Akşam saat 8.00'de 31 Mayıs'ta Eichmann'a cumhurbaşkanlığı affı talebinin reddedildiği bilgisi verildi.

Eichmann saatler sonra Ramla'daki bir hapishanede asıldı. 31 Mayıs'ın sonunda gece yarısı olarak planlanan infazı biraz ertelendi ve bu nedenle 1 Haziran 1962'de gece yarısından birkaç dakika sonra gerçekleşti. İnfaza küçük bir memur grubu, dört gazeteci ve hapishanedeyken Eichmann'ın manevi danışmanı olan Kanadalı din adamı William Lovell Hull katıldı. Önde gelen Holokost tarihçisi ve Londra Üniversitesi Tarih Araştırmaları Profesörü David Cesarani'ye göre, Eichmann'ın son sözleri şöyle olmuştur:

Eichmann'a idama eşlik eden Rafi Eitan, 2014'te Eichmann'ın daha sonra "Umarım hepiniz beni takip edersiniz" diye mırıldandığını duyduğunu iddia ederek en son ki sözlerinin bu olduğunu belirtti. Birkaç saat içinde Eichmann'ın cesedi özel olarak tasarlanmış bir fırında yakıldı ve sabaha karşı saat 04.00'da, külleri bir İsrail Donanması devriye botu tarafından Akdeniz'e, İsrail karasularının dışına saçıldı. Eichmann'ın Celladı Shalom Nagar'dı. Eichmann, İsrail yargısı tarafından yargılandıktan sonra ölüme mahkum edilen ve idam edilen tek kişidir.

Eichmann'ın en küçük oğlu Ricardo Eichmann, babasını idam ettiği için İsrail'e kızgın olmadığını söyledi. Babasının "emirlere uyma" argümanının eylemlerini mazur gösterdiğini kabul etmemiş ve babasının pişmanlık göstermemesinin, Eichmann ailesi için nasıl "zor duygulara" yol açtığını belirtmiştir. Ricardo, 2020 yılına kadar Alman Arkeoloji Enstitüsü'nde arkeoloji profesörüydü.

Sonrası
Dava, Batı Almanya'daki basında geniş yer buldu ve birçok okul, müfredatlarına bu davayı inceleyen materyaller eklendi. İsrail'de, duruşmadaki tanıkların ifadesi, özellikle genç vatandaşlar arasında, Holokost'un hayatta kalanlar üzerindeki etkisi konusunda daha derin bir farkındalığa yol açtı. Bu nedenle mahkeme, Yahudilerin "kesilen koyunlar gibi" gittiklerine dair daha önce yaygın olan yanlış kanıyı büyük ölçüde azalttı.

"Eichmann"ın bir arketip olarak kullanılması, Hannah Arendt'in "kötülüğün sıradanlığı" kavramından kaynaklanmaktadır. Eichmann'ın The New Yorker gazetesi için yargılanması hakkında rapor veren siyaset teorisyeni Arendt, Eichmann'ı Kudüs'te Eichmann adlı kitabında "kötülüğün sıradanlığının" somutlaşmışı olarak nitelendirdi, çünkü Eichmann sıradan bir kişiliğe sahip olduğunu düşündü, ne suçluluk ne de nefret sergiledi. 1988 tarihli Adalet, İntikam Değil adlı kitabında Wiesenthal şunları söyledi: "Dünya artık 'masa katili' kavramını anlıyor. Milyonlarca insanı öldürmek için fanatik, sadist veya akıl hastası olmaya gerek olmadığını biliyoruz; görevini yapmaya hevesli sadık bir takipçisi olması yeterlidir." "Küçük Eichmann'lar" terimi, dolaylı ve sistematik olarak başkalarına zarar vermekle suçlanan bürokratlar için aşağılayıcı bir terim haline geldi.

Bettina Stangneth, büyük ölçüde Sassen röportajlarına ve Eichmann'ın sürgündeyken yaptığı notlara dayanan 2011 tarihli Eichmann Before Jerusalem kitabında, bunun yerine şunu savunuyor: Eichmann'ın, duruşmada sunulmak üzere kasıtlı olarak meçhul bürokrat olarak bir kişilik inşa eden, ideolojik olarak motive olmuş bir antisemit ve ömür boyu kararlı bir Nazi olduğunu belirtti. Christopher Browning, Deborah Lipstadt, Yaacov Lozowick ve David Cesarani gibi tarihçiler de benzer bir sonuca vardılar: Eichmann, Arendt'in sandığı gibi düşüncesiz bürokratik görevli değildi.

Popüler kültürde
Eichmann'ın çocukluğundan ölümüne kadar olan hayatını, Yahudilere yaptığı soykırımı anlatan biyografisi filmlere de konu olmuştur. 2018 ABD yapımı Operation Finale isimli bir film mevcuttur. Bu filmde Eichmann'ı ünlü aktör Ben Kingsley canlandırmaktadır.

Notlar

Kaynakça

 Literatura.
 Tuviah Friedman Institute of Documentation Israel
 Captured Adolf Eichmann Document-Book by Germany National Bibliothek - Korrespondenz the Blind Lothar Hermann

1906 doğumlular
Solingen doğumlular
1962 yılında ölenler
Alman Naziler
SS-Obersturmbannführer
II. Dünya Savaşı'nda Nazi Almanyası'nın askerleri
Porajmos'ta kişiler
İdam edilmiş kişiler
Kudüs'te ölenler
Holokost failleri
Cenazesi yakılarak icra olunan kişiler
Nazi toplama kampları

Adolf Eichmann


Tame Impala ( /teɪm ɪmˈpɑːlə/) er et australsk psykedelisk musikprojekt grundlagt af Kevin Parker i 2007. Projektet, startede som et solo hjemmestudieprojekt for Parker, som både spiller, skriver, indspiller og producerer musikken. Som et live-band, består projektet af Parker (guitar, vokal), Jay Watson (synthesizer, vokal, guitar), Dominic Simper (guitar, synthesizer), Cam Avery (bas, guitar, vokal), og Julien Barbagallo (trommer, vokal). Tame Impalas pladeselskab i USA er Interscope Records (tidligere Modular Recordings), og Fiction Records i Storbritannien. Tame Impala spillede på Roskilde Festival 2011 og senere som hovednavn til en anmelderrost koncert i 2016.

Efter en række singler og EP'er, i 2010, udgav Tame Impala deres debutalbum, Innerspeaker, som blev certificeret til guld i Australien, og godt modtaget af anmeldere. Projektets 2012 opfølgning, Lonerism, blev også hyldet, opnåede platin i Australien, og modtog en Grammy - nomineret for Best Alternative Music Album. Projektets tredje album, Currents, blev udgivet i juli 2015, og ligesom sin forgænger, vandt det ARIA Awards for Best Rock Album og Årets Album. Parker vandt APRA Award for Årets Sang 2016 for Currents' første nummer, "Let It Happen".

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikgrupper fra 2007
Musikgrupper fra Australien
Har spillet på Roskilde Festival

Tame Impala


Stelletta eduardoi est une espèce d'éponges de la famille des Ancorinidae.

Distribution
L'espèce est décrite des îles Galápagos, dans l'Océan Pacifique.

Taxinomie
L'espèce Stelletta eduardoi est décrite en 1997 par Ruth Desqueyroux-Faúndez et Rob W. M. van Soest. L'épithète spécifique rend hommage au spongiologiste brésilien Eduardo Hajdu.

Voir aussi

Bibliographie

Références biologiques

Notes et références

Ancorinidae
Espèce d'éponges (nom scientifique)

Stelletta eduardoi


Tina DeRosa (uneori transcrisă și ca De Rosa, născută Antoinette Marie De Rosa; ) a fost o scriitoare americană de origine italiană, cunoscută îndeosebi pentru romanul Paper Fish. De asemenea, a scris poezii și nuvele.

Biografie
Născută în Chicago în 1944, tatăl fiind Anthony DeRosa, ofițer de poliție, și mama Sophie Norkus, a crescut în cartierul Little Italy.

După ce și-a pierdut tatăl și bunica în adolescență, s-a confruntat cu sentimentele de durere în scris. A absolvit colegiul Mundelein în 1966, predând compoziția în timp ce lucra la teza sa de masterat.

În 1980 a publicat romanul său autobiografic Paper Fish (Hârtie de pește), lansat în Italia în 2007, cu titlul de Pesci di carta.

A trăit ultimii ani de viață în Park Ridge, Illinois. În 2005, s-a convertit de la catolicism la religia ortodoxă greacă. A murit la 3 februarie 2007.

Citat
 Nu sunt un scriitor italiano-american. Sunt doar Tina și eu sunt doar un scriitor.

Note

Nașteri în 1944
Decese în 2007
Scriitoare americane
Scriitoare din secolul al XX-lea
Scriitoare din secolul al XXI-lea
Americani de origine italiană

Tina DeRosa


Great Dane Airlines A/S var et dansk flyselskab, der begyndte charter- og ruteflyvninger den 14. juni 2019. Selskabet havde salgskontor i Aalborg Lufthavn, og på første sal kontrolcenter for operation af flyene (flight operation).

Den første flyvning fandt sted den 14. juni 2019, da de fløj til Rhodos med 118 passagerer ombord. Den 11. oktober 2021 erklærede selskabet sig konkurs.

Historie
Den 14. februar 2019 holdt selskabet pressemøde i Aalborg Lufthavn. Her præsenterede stifterne Thomas Hugo Møller og Duc Huy Nguyen en opstart den 14. juni med charterflyvninger for Bravo Tours. I denne anledning sagde den administrerende direktør, Thomas Hugo Møller:

Stifteren Duc Huy Nguyen trak sig fra bestyrelsen såvel som den daglige ledelse den 3. marts 2019, da Nordjyske havde opdaget uoverensstemmelser med de faktiske omstændigheder i hans cv. I stedet indtrådte i ejerkredsen Eigild B. Christensen fra SEBC Aviation Leasing ApS, der udlejer fly til Great Dane Airlines.

I november 2019 blev selskabet tilført yderligere kapital efter større underskud end forventet i opstartsperioden, hvorefter Eigild B. Christensen ejer 90 procent af Great Dane Airlines. Ruteflyvninger havde medført for store tab, hvorfor man i stedet koncentrerer sig om charterflyvning og såkaldt ad-hoc, for eksempel hvis en fodboldklub har behov for at leje et fly. Selskabet kommer til at råde over i alt fire fly. Med fire fly kommer selskabet op på 100 medarbejdere, hvoraf 50 var ansat i slutningen af 2019.

Den 28. april 2020 offentliggjorde selskabet, at de starter på ruteflyvning til København og Malaga. Tre andre ruter til Dublin, Edinburgh og Nice kom ikke i gang, og Malagaruten blev ramt af coronaviruspandemien. Det første regnskabsår for 2019 blev et underskud på 25 millioner kroner, og selv om der var budgetteret med underskud, var det større end ventet. I årsrapportens revisorerklæring stod der bl.a., at "[s]elskabets fortsatte drift er betinget af, at virksomheden i resten af 2020 kan realisere forventningerne til charterflyvninger, belægningsprocenter på ruteflyvninger samt udviklingen i markedsbestemte variable omkostninger." Great Dane Airlines besluttede sig for at nedlægge rutetrafik og i stedet satse på charterflyvning.

Vietnam

Da coronapandemien brød ud i Marts 2020, fortalte Thomas Hugo Møller, som er direktør i Great Dane Airlines at de håbede på at nedlukningen af landet kun varede et par uger. Han fortalte også at de  som et nyetableret selskab, som var nødt til at holde sig i luften for ikke at miste for mange penge. Derfor hookede han sig sammen med en flymægler i Dubai, som havde en kontrakt på syv måneder med indenrigsflyvninger i Vietnam for Bamboo Airways. Derfor rykkede 45 medarbejde og to fly pløkkerne op i Aalborg og fløj i slutningen af september mod Vietnam til en masse indenrigsflyvning for Bamboo Airways. De forskellige medarbejdere måtte gerne tage hjem til familien med jævne mellemrum, men meningen var at man var ansat på løn derude i syv måneder. Så kom man til slut marts, start april 2021 og det var ved at være tid til at vende hjem, 2 fly (OY-GDB & OY-GDC) vendte atter hjem mod Aalborg sammen med alle medarbejdere, en uges tid efter satte endnu et hold medarbejdere kursen mod Hanoi, Vietnam med ét fly (OY-GDA) for at flyve nogle ture, som Bamboo Airways havde brug for at få fløjet indtil midten af juni 2021, herefter lettede holdet og OY-GDA for sidste gang fra Hanoi International Airport, efter 9 måneders virksomhed i Vietnam med en masse oplevelser i tasken.

Flyflåde
Great Dane Airlines flyver pr. 27. november 2019 med 3 Embraer ERJ-195.

OY-GDA Embraer ERJ-195

OY-GDB Embraer ERJ-195

OY-GDC Embraer ERJ-195

OY-GDD Embraer ERJ-195 (Forventes leveret i efterår 2021)

Internationale ruter
Charterflyvninger fra:

Referencer

Eksterne henvisninger

Flyselskaber i Danmark
Etableret i 2018
Ophørt i 2021

Great Dane Airlines


Det indopacifiske øresvin (Tursiops aduncus) er en delfinart, der udbredt i Det Indiske Ocean og i det vestlige Stillehav. Den ligner øresvinet, men er generelt mindre med et relativt længere næb og med pletter på dele af kroppens underside. Den har desuden flere tænder – 23 til 29 tænder i begge sider af hver kæbe mod  21 til 24 hos øresvinet.

Udbredelse
Det indopacifiske øresvin er udbredt fra kysten ud fra Sydafrika i vest langs randen af Det Indiske Ocean (inklusiv Rødehavet, Den Persiske Bugt og Det Malajiske Arkipelag så langt østpå som Salomonøerne og muligvis Ny Kaledonien) til det sydlige Japan og sydøstlige Australien i øst. Inden for dette område findes den også på øer fjernt fra større landmasser.

Kilder

Delfiner

Indopacifisk øresvin


الشريف ناصر بن علي بن حسين بن فهد بن راضي، (1890 - 1934)م قائد من قادة المدينة المنورة والثورة العربية الكبرى. وشقيق الأمير الشريف شحات بن علي أمير المدينة المنورة عام 1908.

ولادته
ولد ناصر بن علي في المدينة المنورة عام 1890م، ونشأ فيها وتلقى علومه في مدارسها.

كان في السابعة والعشرين من عمره عندما أعلنت الثورة العربية الكبرى، فكان من أول من أعلنها في المدينة المنورة ولحق فيصل الأول فقاتل العثمانيين ودخل دمشق مع فيصل أوائل سنة 1916م. ثم توجه إلى حلب فدخلها ثم عاد إلى دمشق فسكنها لسنتين ثم غادرها بعد احتلال الفرنسيين لها إلى مكة فلما لم يجد بمكة ما يرضيه من رعاية ملكها الحسين بن علي الهاشمي فتوجه إلى بغداد.

وفاته
توفي في بغداد يوم 15 من شهر ديسمبر سنة 1934م.

انظر أيضا
 الشريف شحات بن علي

المراجع

 الألبوم الهاشمي؛ رقم الإيداع لدى المكتبة الوطنية: ( 230/ 3/ 1994). والذي أخذ المعلومات من كتاب ( صور من البطولة) لسليمان موسى، صفحة 10 إلى 11.

أشخاص من المدينة المنورة
أشراف المدينة
عرب الدولة العثمانية
قادة عسكريون في الحرب العالمية الأولى
قوميون عرب عثمانيون
مواليد 1890
هاشميون
وفيات 1934

ناصر بن علي بن حسين


Morlocks are a group of mutant characters appearing in American comic books published by Marvel Comics. The characters are usually depicted as being associated with the X-Men in the Marvel Universe. Created by writer Chris Claremont and artist Paul Smith, they were named after the subterranean race of the same name in H. G. Wells' novel The Time Machine, but unlike in the Wells book, they are not a faceless, threatening mass of villains. They first appeared as a group in The Uncanny X-Men #169 (May 1983). Caliban appeared prior to that, but he was not yet a member of the Morlocks.

The Morlocks were depicted as an underground society (both literally and figuratively) of outcast mutants living as tunnel dwellers in the sewers, abandoned tunnels, and abandoned subway lines beneath New York City. The Morlocks were composed of mutant misfits, especially those mutants who, because of physical mutations or other conspicuous manifestations of their mutant genetics, were unable to pass as human in normal society. Subjected to hate, fear, and disgust from human society due to their "deformed" appearances, dangerous mutations, or otherwise outcast or misfit statuses, most of the Morlocks viewed humans (and even more mainstream mutants such as the X-Men) with distrust and anger, and they occasionally committed criminal or antisocial acts upon the above-ground human society.

Due to a series of tragedies, the original Morlocks no longer reside in subterranean New York City (except Marrow, who was one of the original Morlocks as a child), although a violent splinter cell Gene Nation and a comparable group called Those Who Live in Darkness have emerged. Similar groups, called Morlocks by readers and/or the X-Men themselves, have appeared under Chicago and London.

History
According to Callisto, she formed the Morlocks by first recruiting Caliban, and then using his power to track down other mutants who were unable to integrate into normal society. The Morlocks initially squatted in a network of abandoned, interconnected tunnels beneath Manhattan, which had originally been built as Cold War bomb shelters and then forgotten.

The X-Men were alerted to the existence of the Morlocks when their leader Callisto kidnapped Angel and intended to make him her mate. This brought Storm to challenge Callisto to a duel for leadership of the Morlocks. Victorious, Storm orders an end to their attacks on normal humans, but she does not assume leadership of the Morlocks full-time. Against her wishes, several Morlocks later kidnap the child superheroes Power Pack so that they could be raised by the Morlock Annalee, who had lost her own children. When Callisto discovers what was going on, she forces Annalee to let them go. They promise to return in the future to keep her company.

A majority of the Morlocks are slaughtered by Mister Sinister's Marauders in the "Mutant Massacre". Most of the survivors move on to join Gene Nation, having lived in a pocket dimension led by Mikhail Rasputin. Leech instead becomes a ward of Generation X. Other survivors include Erg and Beautiful Dreamer (whose whereabouts were unknown until "Decimation"), Thornn, (who would join X-Corporation), and Caliban.

It is later revealed that many of the Morlocks were actually failed experiments of the Dark Beast, although he made certain that they did not remember being tampered with, however Mister Sinister recognized that the Morlocks were based on his own genetic studies (which the Dark Beast learned from the Sinister of his reality), and that's why he ordered the Marauders to kill the entire underground society.

A new group called the Tunnel Rats which also calls itself "Those Who Live in Darkness" have inhabited the sewer tunnels just below the surface of Mutant Town/District X. District X writer David Hine claims to never have intended this group to have any ties to the original Morlocks.

During the "Decimation" storyline, some of the remaining powered Morlocks sought out asylum at the X-Mansion. There were some Morlocks that remained underground under Marrow's protection.

During the "Endangered Species" storyline, Masque and the Morlocks with him began their search for Magneto where they had some future-telling diaries with them where one of them states that Magneto is still a mutant in light of M-Day.

At the time when the Terrigen Cloud was loose on Earth infecting mutants with M-Pox since the "Infinity" storyline, the number of mutants that are living underground had increased. In addition to these mutants, Callisto showed sympathy towards the humans who sought out refuge from the global landscape. As a way to live out the dream of Professor X, this unified society of humans and mutants lived together as the New Morlocks. The Morlock are further decimated by the Mauraders, but Cyclops helps the Chechnyan government expel rebels in exchange for a Morlock sanctuary.

When Krakoa was established as a mutant paradise, the known Morlocks that reside there are Callisto, Caliban, Cybelle, Erg, a revived Healer, Leech, Masque, Marrow, Mole Piper, Skids, and a revived Tommy.

Membership

Founding members
Debuting along with the rest of the Morlocks (with the exception of Caliban) it was revealed that Masque, Caliban, Callisto and Sunder founded the Morlocks under the streets of Manhattan.

 Caliban - Caliban became Death, and later Pestilence - Served on X-Force for a time. Joined the X-Men after "Decimation". He was killed by the Purifiers saving James Proudstar.
 Callisto - Former leader of the Morlocks. Arms were turned into tentacles by Masque. Aided Magneto and Professor X in Genosha. Depowered. Former member Of X-Cell. Currently working in the Hellfire Club on Krakoa.
 Dark Beast - Creator of the Morlocks. From the Age of Apocalypse and the Brotherhood. Infiltrated the X-Men for a time posing as the original Beast. Although not classed as a Morlock, he sees himself as their creator and has been called the "first one" by members of Gene Nation. He was recruited by Norman Osborn as scientist and member of Dark X-Men. Recently he gained control over Clan Akkaba and rebuilt the portal to his own dimension. There he is a member of that reality's Clan Akkaba as well.
 Masque - Former leader after the "Mutant Massacre". Led a splinter group for a time called The Tunnelers. Impaled by Shatterstar's sword but was revealed alive.
 Sunder - Joined the impromptu Muir Island "X-Men" team. Shot by Pretty Boy of the Reavers.

Pre-Mutant Massacre
 Annalee - Emotion projector. Adopts Leech. Shot by Scalphunter in the "Mutant Massacre".
 Ape - Shapeshifter. Captured by the Weapon X program and sent to its Neverland concentration camp and killed.
 Beautiful Dreamer - Altered memories of those "recruited" as Morlocks. Believed killed in the "Mutant Massacre", but listed as alive and powered after "M-Day". Was later infused with the Legacy Virus by the Purifiers and died from the virus's effects.
 Healer - A mutant whose healing powers only work on mutants. He burned himself out to heal and restore Callisto. Healer was later revived when Krakoa was established as a mutant nation.
 Erg - Electrical blaster. Erg was a painter before becoming a Morlock. He was one of the 198. Joined Masque's recent incarnation. Later resurfaced as part of the mutant community on the living island Krakoa.
 Jo - Only appearance as a Morlock was her debut issue as Kitty Pryde's bridesmaid. Current whereabouts unknown.
 Leech - Has been in the first few incarnations of the Morlocks. Adopted son of Annalee. Formerly of X-Terminators and Generation X. Captured by the Weapon X program and used as the Neverland power damper. He was one of The 198 who retained their mutant powers after "House of M". Used by Masque because of the prophecies of Qwerty. Currently a member of Future Foundation.
 Piper - Controlled animals using music. Killed by the Marauders. Resurfaced later, resurrected, as part of the mutant community on Krakoa.
 Plague - Became Pestilence, one of the Horsemen of Apocalypse. Died after falling off her flying horse.
 Skids - Resented because she was seen as the prettiest of the Morlocks (her force field protected her from scars and Masque's powers). She left them and became a ward of X-Factor. After "M-Day", she became a follower of Apocalypse and is friends with Scalphunter. Was part of Masque's new group of Morlock Extremists, as a spy for S.H.I.E.L.D.
 Storm - X-Man who defeated Callisto in a duel to become the Morlocks' leader, although not classified as a Morlock. Former Fantastic Four member and former Queen of Wakanda. Currently a member of the X-Men.
 Tar Baby - Secretes adhesive. Captured by the Weapon X program, sent to the Neverland concentration camp and killed.
 Annalee's four children - Shot by Scalphunter. Only later revealed that Scalphunter was the one who killed the four children.

Mutant Massacre

The "Mutant Massacre" was one of Marvel's annual crossovers events, centering on the Morlocks. The event resulted in the Marauders killing many of the Morlocks under orders of Mr. Sinister. Only a few survived, with the protection of the X-Men, X-Factor, Power Pack and Thor. The event spanned The Uncanny X-Men #210–212, X-Factor #9–11, The New Mutants #46, Thor #373–374 and Power Pack #27. Many new Morlocks debuted, although many were killed in their first appearance.

 Berzerker - An electric mutant who was formerly part of Masque's splinter group, The Tunnelers. Killed by electrocuting himself with his own powers.
 Blowhard - A wind-exhaling mutant who was formerly part of Masque's splinter group The Tunnelers. Shot by the Savage Wolf Gang leader.
 Cybelle - Acid-secreting Tunneler. Killed by Harpoon. Resurfaced later as one of the many resurrected mutants on Krakoa.
 Scaleface - A female mutant who was formerly part of Masque's splinter group, The Tunnelers. Shot by the police in her reptile form. Subsequently revived several times as a zombie.
 Tommy - A young girl capable of adopting a two-dimensional form. Shot by Scalphunter after she accidentally led the Marauders to the entrance to the Morlocks' home. It was later revealed that this was Gambit's doing. She resurfaced years later as one of the many resurrected mutants on Krakoa.
 Zeek - Killed by Harpoon.

Post-Mutant Massacre
Most of the surviving Morlocks relocated themselves throughout New York City after the massacre. Few, however, returned to the Alley, their original home. There, Masque assumed leadership. Many new surviving Morlocks were introduced when Sabretooth decided to finish his original task. He is stopped by a newly "upgraded" Caliban. Later, a splinter group of the Morlocks is introduced. This group, led by Pixie, attempts to escape Masque.

 Alex - Alex is an amorphous, blob-like creature, able to engulf and smother others. Current whereabouts and status unknown.
 Bertram - Current whereabouts and status unknown.
 Bliss - Has the power of a poisonous bite. Was a part of Masque's new group of Morlock Extremists.
 Bouncer - Mass teleporter. Current whereabouts and status unknown.
 Brute - Shot by Cable.
 Chickenwings - Killed by Sabretooth.
 Ent - Superhuman strength. Current whereabouts and status unknown.
 Feral - Left the Morlocks. She was depowered as a result of "Decimation" but she regained her physical mutation, only to be killed by Sabretooth. She does return again but as a ghost to serve as a tracker for deities and demons.
 Hump - Brute's brother. Current whereabouts and status unknown.
 Lightning Bug - Killed in the "Mutant Massacre". Astral essence survived and searches out a new form to inhabit.  Its essence later perished.
 Mole - Could tunnel through solid matter. It is strongly implied that Mole was killed by Sabretooth However, he actually survived by digging to safety and laid low until Krakoa was established as a mutant nation.
 Mother Inferior - Could communicate with rats, cockroaches, and other vermin. Crushed by falling debris.
 Pester - Daughter-in-law of Mother Inferior. Possesses superhuman speed and fangs. Current whereabouts and status unknown.
 Pixie - Led a splinter group of Morlocks on the run from Masque. Murdered by Blackout.
 Samson - Killed by Sabretooth
 Thornn - Left the Morlocks after the Great Flood. Depowered as a result of "Decimation", but she regained her physical mutation.

The Hill
With Masque presumed killed, an insane Mikhail Rasputin takes over as leader of the Morlocks in The Uncanny X-Men #293. He floods the tunnels, attempting to destroy the remaining Morlocks. It is revealed later that he actually transported the Morlocks to another dimension dubbed the Hill, whose timeline moved faster than the main Marvel Universe. There, he set himself up as their king and forced them to fight for the right to live.

 Brain Cell - Current whereabouts and status unknown.
 Marilou - Killed by Mikhail Rasputin.
 Marrow - One of the Morlocks that were transported to the Hill dimension by Mikhail Rasputin. Returned to lead a terrorist faction known as Gene Nation. Seemingly killed by Storm. Revealed to have survived with the help of a second heart. Formerly of the X-Men, S.H.I.E.L.D., X-Cell and the Weapon X program. Only Gene Nation member who was a real Morlock (not being born in The Hill). Depowered.
 MeMe - Mind shut down by Jean Grey to rescue humans he absorbed.
 Monte - Current whereabouts and status unknown.
 Mikhail Rasputin - Former leader of the Morlocks. Transported them to the Hill dimension. Banished himself to Kapalan.
 Sack - A mutant with possession ability.

Africa/Gene Nation
With the Morlocks presumed dead from the floods caused by Mikhail Rasputin, some of the remaining Morlocks were relocated to Selima Oasis in North Africa. When attacked by Humanity's Last Stand, an emotional backlash caused D'Gard to assume control over Storm, who relinquished her leadership role. In X-Men: Prime many of the Hill Morlocks returned to found Gene Nation. As the new group, they attacked the human oppressors of the past Morlocks under the leadership of Marrow. It is unknown whether the remaining Morlocks of Africa stayed there or relocated to New York. A few have been seen there since, as well as a few Morlocks who chose to remain in New York City despite previous attempts on their lives.

 Boost - One of the surviving Morlocks. Helped the Brotherhood of Mutants escape in exchange for being relocated to North Africa. Depowered.
 Carver - Leader of a splinter group of five Morlocks who survived the Massacre and the Flood and who still followed the old Morlock rules.
 D'Gard - Became leader of the Morlocks while in North Africa when he made Storm relinquish her leadership. Killed by Marrow as a sign of loyalty to the new Weapon X program
 Fever Pitch - A mutant whose body is composed of organic flames.
 Fugue - Member of the splinter group of five who still follow the old Morlocks rule.
 Revelation - Revealed to have been in suspended animation around the time of Storm's becoming the Morlock leader as a result of her death-powers. Died in the Punisher's arms.
 Soteira - Revealed to be around at the time Storm became Morlock leader. Was the scientist that put Revelation in suspended animation. Appeared as a hologram telling Wolverine and the Punisher she will die as a result of prolonged exposure to Revelation's powers.
 Tether - One of the surviving Morlocks. Helped the Brotherhood of Mutants escape in exchange for being relocated to North Africa. Depowered.
 Ever - Member of Gene Nation and later member of Havok's Brotherhood. His body was composed of brain matter, granting him telepathic abilities.
 Reverb - Member of Gene Nation. Can focus his mental powers psychometrically, conducting clairvoyance and psychic bursts through the walls and floor of his surroundings. Killed by Storm.
 Membrain - Member of Gene Nation. Composed of mucous membrane, allowing him to liquify himself and flow at will, mucous has psychic properties that allow him to view distant places and stun his opponents.
 Vessel - Member of Gene Nation. Can drain the physical and psychic residue released from the recently deceased, increasing his physical size, strength, endurance, and resistance to injury. Killed by Agent Zero.
 Integer - Member of Dark Beast's Gene Nation. Exists in a conceptual mathematical state, making him intangible and capable of scrambling the thought patterns of others.
 Opsidian - Member of Dark Beast's Gene Nation. Exists in a state of pure darkforce, which makes him intangible, invisible while in shadow, able to stretch in light, and allows him to cast a negative empathic effect over others

After M-Day
After M-Day, some former Morlocks who lost their powers were Angel Dust, Boost, Callisto, Delphi, Irving, Marrow, Postman, Qwerty, Shatter, Tether and the probability of Feral and Thornn. However, Feral and Thornn were later seen re-powered; but this was later to be revealed in Wolverine vol. 3 #54-55 that only their physical mutations were restored, not their mutant powers, which led to Feral being killed by Sabretooth.

In one of Generation M's "Ex-Mutants' Diaries", Sally interviews Marrow about the Morlocks. Marrow reports that 80% of the remaining Morlocks (which was most likely already very small) are depowered now and look like humans. She states that most of them are still afraid about going out of the tunnels.

Currently, Marrow works as a watchman of the Morlocks, as she is called by the remaining ones when problems occur. She explained this status in the aftermath of thirteen depowered Morlocks murdered by Ghoul.

One character commented that, post-M-Day, the chance of meeting a Morlock in the tunnels under New York is now harder than meeting an alligator in the Floridian sewers.

Some former Morlocks who actually kept their powers sought refuge at Xavier's Institute and became known as the 198. They are Beautiful Dreamer, Caliban, Erg, Leech, and Skids.

Dark Beast and Mikhail Rasputin are also still powered, though Mikhail is in Kapalan.

The Extremists
During Ed Brubaker's "The Extremists" arc, the Morlocks reappear under the leadership of Masque and now consisting of Bliss, Erg, Litterbug, Skids and a recently captured Leech. Later in this story, it was revealed Skids only joined the Morlocks to spy on them on behalf of S.H.I.E.L.D.

Morlocks Appearing During the Decimation Era
Powered
 Beautiful Dreamer - Killed by the Purifiers using a new form of the Legacy Virus
 Bliss - A resident of Utopia
 Joe Bugs - An insect-like mutant who was shown only in flashback. Killed by a clone of Kraven the Hunter called Xraven.
 Caliban - Killed by the Reavers during the events of Messiah Complex
 Erg - a resident of Utopia
 Feral - originally depowered on M-Day; her physical mutations were restored by Romulus for unknown reasons before she was killed by Sabretooth
 Fever Pitch - killed by the Purifiers using a new form of the Legacy Virus
 Leech - a member of the Future Foundation
 Litterbug - a resident of Utopia
 Masque - whereabouts are unknown
 Sack - formerly a resident of Utopia; killed by a Nimrod Sentinel during the events of "Second Coming"
 Skids - an agent of S.H.I.E.L.D.

Depowered
 Callisto - in the tunnels
 Marrow - a member of X-Force. She has had a simulacrum of her powers reactivated through technological means
 Thornn - her physical mutations were restored by Romulus for unknown reasons; whereabouts are unknown

Former leaders not involved with group
 Dark Beast - the leader of Clan Akkaba
 Mikhail Rasputin - banished himself to Kapalan
 Storm - affiliated with the X-Men and the Jean Grey School of Higher Learning and Uncanny X-Force

Other groups
There are other groups that are related to the main Morlocks group:

Chicago Morlocks
In June 2002, Marvel released a four-part limited series, Morlocks. In it, a small group of mutants living in the sewers of Chicago help each other to fulfill their one last wish on the surface while trying to escape the mutant-hunting Sentinels.

 Angel Dust - She ran away from home upon discovering she was a mutant, to protect her family from possible Sentinel attacks. Adrenaline gives her bursts of super-strength. Confirmed to be depowered by S.H.I.E.L.D.
 Cell - Robber and gang member whose body transformed into a giant, single-celled body capable of extending pseudopods and engulfing objects which then are digested.  Executed by the Sentinels.
 Electric Eve - Former heroin addict and prostitute whose body produces massive amounts of electrical energy that can be extended outward in bolts of electricity. As a side-effect of her powers, the synapses in her brain short-out from time to time, incapacitating her for several minutes. Current whereabouts and status unknown.
 Litterbug - Former soldier who went AWOL upon his transformation into a giant, cockroach-like creature with massive strength, invulnerability, and a keen burrowing ability. He has difficulty speaking in this form. Member of the recent incarnation of New York Morlocks.
 Postman - Leader of the Chicago Morlocks. Can telepathically erase specific memories from targets (such as an event) or complex and deeply rooted facts or knowledge. Depowered.
 Shatter - His body is composed of a hard crystalline material that can regenerate lost body parts over time, and also can crystallize liquids upon contact. Depowered.
 Trader - Former stockbroker who has a chameleon-like ability to camouflage into his surroundings. Killed taking a bullet meant for Electric Eve.

London Tunnel Dwellers
In The Uncanny X-Men #397–398, parts 3 and 4 of the Poptopia story, a group of Morlocks living in the tunnels of London are introduced. They were being pursued by an agent of the Church of Humanity named Mr. Clean, a genetically engineered human who was stalking and killing mutants. This was their only appearance. It is unknown whether or not they survived the persecution of the Church of Humanity.

 Burning Puddle - Son of Miss Saccharine. Sweats acid. Current whereabouts and status unknown.
 Carla - Mole-like woman. Current whereabouts and status unknown.
 Cyclops - A one-eyed mutant with super-strength who is not to be confused with the X-Men member of the same name. He died buying his fellow London Tunnel Dwellers some time to get away from Mr. Clean.
 Double Helix - A two-headed man. Current whereabouts and status unknown.
 Harmony - Mother of Hope; has gills. Current whereabouts and status unknown.
 Hope - Harmony's newborn baby. Current whereabouts and status unknown.
 Miss Saccharine - Elderly woman and mother of Burning Puddle whose sweat is a sugar-like substance. Current whereabouts and status unknown.

Other versions

Age of Apocalypse
In the 10th anniversary of the Age of Apocalypse event, which takes place after the nuclear attack in X-Men: Omega, several characters who were not in the original storyline are introduced, among them are the Morlocks which includes Feral, Leech, Marrow, Skids and Thornn among many other unnamed mutants.

The Morlocks were largely a peaceful group that refused to follow Apocalypse's regime and for that decision they were all captured and imprisoned in the Breeding Pens for gruesome experiments by Sinister and the Beast. One known Morlock member was Artemis.

After the fall of Apocalypse, a trail of escaped mutants from the Breeding Pens lead the X-Men underground, they encountered a group of scared, orphaned children called the Morlocks. The X-Men offered to help bring them out of hiding in the sewers, but the Morlocks lashed out at them for fear of being locked up and thrown back into cages by the X-Men, now mutant-hunting officers of the newly restored human government. The X-Men emerged victorious and the Morlocks were brought back to the Xavier Institute where they were detained.

Ultimate Marvel
The Morlocks in the Ultimate Marvel universe have a more sophisticated underground living situation than the mainstream Morlocks, including at least one mutant with energy-generating powers to provide electricity, hydroponic gardens to provide or supplement their food supply, and external air-exchange vents.

In Ultimate X-Men #80 Nightcrawler saves the Morlock named Pyro, who was outnumbered while fighting the Friends of Humanity and the police. Other members shown as of issue #82 are Caliban, Callisto, Sparks and Sunder (who was the leader). After a fight with the X-Men (who were trying to rescue Toad), the Morlocks elected Nightcrawler as their new leader. In #90 Mister Sinister finishes his 10 mutant kills at the Morlock base. His kills include Leech and Angel.

In other media

Film
 The Morlocks appear in X-Men: The Last Stand, though never mentioned by that name. Instead, they are referred to as The Omegas sharing a name of the Omega Gang from the comics. Callisto is still the leader (she possessed Caliban's mutant sensory ability and Quicksilver's speed), but other members (including Arclight, Glob Herman, Phat, Psylocke, Quill/Kid Omega, and Spike) are pulled from other parts of The X-Men universe. Leech also appears in the film, with no apparent connection to The Omegas.
 Angel Dust appears in Deadpool, portrayed by Gina Carano. This Angel Dust is a partner to Ed Skrein's Ajax as she is there when giving Wade Wilson the serum designed to awaken his mutant genes and eventually turn him into Deadpool. She fights alongside Ajax in the final act of the film against Wilson, Colossus, and Negasonic Teenage Warhead and is defeated by the latter two.

Television
 The Morlocks appear in X-Men: The Animated Series, consisting of Annalee, Ape, Caliban, Callisto, Erg, Glowworm, Leech, Masque, Mole, Marianna, Plague, Scaleface, Sunder, Tar Baby, and Tommy. They first appear in "Captive Hearts" where the Morlocks captured Cyclops and Jean Grey. The X-Men led by Storm then came to get Jean and Cyclops back. In the end after a duel between Storm and Callisto, not only did the X-Men get Cyclops and Jean back, Storm also gained leadership of the Morlocks. They would have a major role to play in the episode "Out of the Past" and were last seen in "Have Yourself a Morlock Little X-Mas". Several of the Morlocks would have subsequent cameos in this show outside of the sewers where Tar Baby was seen in "Sanctuary", Ape and Mole were seen in "Secrets, Not Long Buried" among the inhabitants of Skull Mesa, and Callisto and Mole were in "Graduation Day" among the mutants that form an army for Magneto to lead.
 The Morlocks appear in X-Men: Evolution, consisting of Caliban, Callisto, Cybelle, and Scaleface, as well as series-original characters Facade (a mutant boy with camouflage powers who can blend with his surroundings), Lucid (a mutant with X-Ray vision who is voiced by Lee Tockar), and Torpid (a mute mutant little girl with a paralyzing touch). Unlike their comic counterparts, they have no facial reconstructions as bestowed by Masque (who is not featured in this series), although some are naturally ugly due to their mutations. The Morlocks first appear attacking a beverage factory because something in the drinks is poisonous to mutants. It leaked into the tunnels, causing some of the unnamed members to fall ill. Spyke later joined them to protect the weaker Morlocks. In the episode "Uprising", Spyke protects the Morlocks and convinces them not to stay hidden. The Morlocks later help Spyke and the X-Men fight Duncan Matthews and his friends when they start attacking mutants.
 The Morlocks appear in The Gifted episode "coMplications".

Video games
 In the video game X-Men Legends, the X-Men must go on a mission to rescue Gambit from the Morlocks. Marrow is the leader of the militant Gene Nation which is represented as a faction of Morlocks. Healer also plays an important part in the game as he sells health and energy potions to the player. Aside from Marrow and Healer are a substantial number of unnamed Morlock Grunts, Morlock Claws, Morlock Goths, Morlock Lieutenants, Morlock Giants, Morlock Leviathans, and Morlock Blades.
 In X-Men Legends II: Rise of Apocalypse, the Morlocks have been brainwashed by Apocalypse and Mister Sinister, leaving Marrow as a known survivor where she has joined Moira MacTaggert and others in helping rescue refugees.
 The Morlock Tunnels appear in the video game Marvel Heroes. The Morlock Tunnels come under attack by the Purifiers.

Reception
The Morlocks were ranked #14 on a listing of Marvel Comics' monster characters in 2015.

References

External links
 Morlocks at Marvel.com
 Morlocks at Marvel Wiki
 Morlocks at Comic Vine
 Uncannyxmen.net feature on Morlocks

Marvel Comics mutants
Marvel Comics titles
Characters created by Chris Claremont
X-Men
Fictional secret societies
Fictional organizations in Marvel Comics

Morlocks (comics)


Franz Fischler (23 de setembro de 1946) é um engenheiro agrônomo e político austríaco, que foi Comissário Europeu para a Agricultura, Desenvolvimento Rural e Pescas entre 1995 e 2004.

Nascido en Absam, no Tirol, estudou agronomia na Universidade de Ciências da Agricultura de Viena, e fez o seu doutoramento em 1978. Trabalhou como assistente na Universidade de 1973 até 1979, e na Câmara de Agricultura do Tirol, para ocupar finalmente o posto de diretor desta última de 1985 até 1989.

Entre 1989 e 1994 Fischler foi o Ministro Federal para a Agricultura e Silvicultura, e a partir de 1990 membro eleito do Conselho Nacional da Áustria. Em 1995 tomou posse como Comissário Europeu em Bruxelas, sendo responsável pela agricultura e desenvolvimento rural. Em 1999 as pescas passaram também a estar entre as suas responsabilidades.

No conselho celebrado em 1999, em Berlim, Franz Fischler teve grande influência na Agenda 2000.

Ligações externas
Comissão de Franz Fischler nos arquivos da CE

Agrônomos da Áustria
Políticos da Áustria
Comissários Europeus da Áustria
Medalha Robert Schuman

Franz Fischler


Les Masters 2022 sont la  édition de ce tournoi professionnel de snooker non-classé comptant pour la saison 2021-2022. L'épreuve se tient du  au  à l'Alexandra Palace de Londres, en Angleterre. Elle est organisée par la WPBSA et parrainée par le concessionnaire automobile britannique Cazoo.

Déroulement

Contexte avant le tournoi
Cette compétition est classée en catégorie non-classée (ne comptant pas pour le classement mondial). Comme le veut la tradition, elle rassemble les seize meilleurs joueurs au classement mondial : le tenant du titre Yan Bingtao et le dernier champion du monde Mark Selby sont systématiquement sélectionnés en tant que têtes de séries . Les 14 autres places sont allouées aux joueurs les mieux classés du moment selon la  révision du classement mondial de la saison (après le championnat du Royaume-Uni de décembre 2021).

Ce tournoi se présente comme la deuxième épreuve de la Triple Couronne (Triple Crown en anglais), un ensemble de trois tournois britanniques universellement reconnus comme étant les plus prestigieux dans le snooker. Les autres tournois constituant la Triple Couronne sont le Championnat du Royaume-Uni qui s'est déroulé en décembre 2021 et le Championnat du monde qui se tiendra en mai 2022. Les joueurs qui ont remporté au moins une fois ces trois tournois arborent une couronne dorée brodée sur leur veston.

Yan Bingtao est le tenant du titre, il s'était imposé l'an passé contre John Higgins en finale 10 à 8, lors d'une édition tenue à huis clos à la Marshall Arena de Milton Keynes.

Faits marquants
Au  tour, seules deux têtes de série sont éliminées. Il s'agit de Shaun Murphy et du champion en titre Yan Bingtao.

En quart de finale, les deux légendes du snooker John Higgins et Mark Williams se sont affrontées pour la  fois de leur carrière. Avant ce match, l'historique favorise très légèrement l'écossais avec 21 victoires contre 19 pour le gallois. Williams s'impose 6-5 à l'issue d'un match très serré. Les joueurs ont bénéficié d'une standing ovation de la part du public à l'entame de la manche décisive. Williams a déclaré que .

Au stade des quarts de finale également, Barry Hawkins et Mark Selby ont disputé leur rencontre avec un public assez agité. À une spectatrice qui criait ses encouragements à Selby, l'arbitre Jan Verhaas a répondu : . À un spectateur qui demandait un taxi pour Selby, Verhaas a rétorqué : . Sur le plan sportif, Selby ne parvient pas à réaliser un break supérieur à 47 points et s'incline 6-1, qualifiant sa performance de « pathétique ».

La demi-finale entre Mark Williams et Neil Robertson se dénoue par une manche décisive. Robertson est hors score et a besoin de deux snookers. La bille noire se situant juste devant une poche, l'australien colle la dernière bille rouge à la bille noire, puis il s'ensuit une série de coups de défense délicats. Robertson réussit à obtenir ses deux snookers et empoche les six billes de couleur, remportant le match sur la dernière bille noire. Presque en pleurs lors de l'interview d'après match, il exhorte les gens à « ne jamais abandonner ».

Robertson remporte les Masters pour la deuxième fois de sa carrière, après un premier succès en 2012. Il domine Barry Hawkins en finale sur le score de 10 manches à 4.

Dotation
La répartition des prix pour cette année est la même que l'année précédente :
 Vainqueur :
 Finaliste :
 Demi-finalistes :
 Quart de finalistes :
  de finalistes :
 Meilleur break :
Dotation totale :

Tableau

Finale

Centuries du tournoi
 139, 132  Stuart Bingham
 135, 101, 101  Judd Trump
 130, 119, 119, 114, 105, 102  Neil Robertson
 128  Zhao Xintong
 127, 126, 104, 100  John Higgins
 127, 125, 102  Ronnie O'Sullivan
 124, 103  Barry Hawkins
 122  Yan Bingtao
 116, 104  Mark Williams
 115  Anthony McGill
 104  Jack Lisowski

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Masters 2021
 Masters
 Snooker
 Glossaire du billard

Liens externes
  Site officiel

2022
Snooker en Angleterre en 2022
Sport en janvier 2022
Sport à Londres en 2022

Masters de snooker 2022