السبايس جيرلز هي فرقة فتيات بريطانية أصدرت ثلاث ألبومات إستوديو، وألبوم واحد لأفضل الأعمال، و 13 أغنية عالمية بين يوليو 1996 إلى فبراير 2008، المجموعة مع أعضائها المكونين من: ميلاني شيزولم، جيري هاليويل، إيما بونتون، فيكتوريا بيكهام، ميلاني براون، باعوا أكثر من 55 مليون ألبوم وتصدرت ألبوماتهم قوائم الأغاني حول العالم منها القوائم البريطانية والأمريكية والأسترالية واليابانية والكندية والفرنسية والألمانية، وبعد انفصال ما يقارب السبع سنوات، إجتمع أعضاء المجموعة الخمسة مرة أخرى للم شملهم في عام 2007 لعمل ألبومهم «أفضل الأعمال» و«جولة العودة»

جوائز الموسيقى الأمريكية
 1998: الفرقة المفضلة، دويتو أو مجموعة (بوب/روك)
 1998: الألبوم المفضل (بوب/روك)- التوابل
 1998: الفنان الجديد المفضل (بوب/روك)

جوائز البيلبورد الموسيقية
 1997: ألبوم السنة: التوابل
 1997: فنان جديد: سبايس جيرلز

جوائز البيلبورد للجولات
 2008: أفضل نتائج الصندوق

قوائم البيلبورد الموسيقية لنهاية السنة
 1997: أفضل فنان بوب – دويتو/مجموعة (أغنية أو ألبوم)
 1997: أفضل فنان بوب جديد
 1997: قمة البيلبورد لأفضل 200 ألبوم: التوابل
 1997: قمة البيلبورد لأفضل 200 ألبوم فنان – دويتو/مجموعة
 1997: أفضل 100 أغنية لفنان – دويتو/مجموعة
 1997: أفضل فنان بوب (أغنية أو ألبوم): سبايس جيرلز #2
 1997: قمة البيلبورد لأفضل 200 ألبوم فنان: سبايس جيرلز #2
 1997: أفضل 100 أغنية لفنان: سبايس جيرلز #2
 1998: قمة البيلبورد لأفضل 200 ألبوم فنان – دويتو/مجموعة
 1998: قمة البيلبورد لأفضل 200 ألبوم فنان: سبايس جيرلز #3
 1998: أفضل فنان بوب – دويتو/مجموعة: سبايس جيرلز #4

الجوائز البريطانية
 1997: أفضل فيديو: "Say You'll Be There"
 1997: أفضل أغنية: "Wannabe"
أيضاً ترشحت لأفضل فرقة بريطانية، وأفضل أداء خارق وأفضل منتج
 1998: أفضل مبيعات ألبوم بريطاني حول العالم
جوائز التميز الخاصة لمبيعات الألبوم العالمي.
أيضاً ترشحت لأفضل فيديو ("Spice Up Your Life")
 2000: المساهم البارزة في صناعة الموسيقى البريطانية
جوائز التميز الخاصة لتقدير المواهب البارزة، الفائزون السابقون هم: إلتون جون، آني لينوكس، يو تو، البيتلز وكوين

الأكاديمية البريطانية لجوائز إيفور نوفيلو للملحنين ومؤلفي الأغاني
 1997: أفضل أغنية عالمية في السنة ("Wannabe")
 1997: أفضل مؤلف أغنية بريطانية: ("Wannabe")

جوائز مبيعات شركات الفونوجرافيك البريطانية
الجوائز الفضية (منحت لشحن 60,000 ألبوم / 200,000 أغنية في بريطانيا)
 "Wannabe" (1 يوليو 1996)
 "Say You'll Be There" (1 أكتوبر 1996)
 التوابل (ألبوم) (1 نوفمبر 1996) (منحت للمراكز المتقدمة)
 "Who Do You Think You Are"/"Mama" (1 مارس 1997)
 "Spice Up Your Life" (17 أكتوبر 1997)
 عالم التوابل (ألبوم) (7 نوفمبر 1997)
 "Too Much" (19 ديسمبر 1997)
 "Stop" (13 مارس 1998)
 "Viva Forever" (24 يوليو 1998)
 "Goodbye" (18 ديسمبر 1998)
 "Holler"/«Let Love Lead The Way» (27 أكتوبر 2000)
 Forever (ألبوم) (17 نوفمبر 2000)
 "Greatest Hits" (ألبوم) (11 نوفمبر 2007)
الجوائز الذهبية (منحت لشحن 100,000 ألبوم / 400,000 أغنية في بريطانيا)
 "Wannabe" (1 يوليو 1996)
 "Say You'll Be There" (1 أكتوبر 1996)
 التوابل (ألبوم) (1 نوفمبر 1996)
 "Who Do You Think You Are"/"Mama" (1 مارس 1997)
 "Spice Up Your Life" (17 أكتوبر 1997)
 Spiceworld (ألبوم) (7 نوفمبر 1997)
 "Too Much" (19 ديسمبر 1997)
 "Viva Forever" (24 يوليو 1998)
 "Goodbye" (18 ديسمبر 1998)
 Forever (ألبوم) (17 نوفمبر 2000)
 "Greatest Hits" (ألبوم) (25 نوفمبر 2007)
الجوائز البلاتينية (منحت لشحن 300,000 ألبوم / 600,000 أغنية في بريطانيا)
 "Wannabe" (1 أغسطس 1996)
 "Say You'll Be There" (1 أكتوبر 1996)
 التوابل (ألبوم) (1 نوفمبر 1996)
 "Who Do You Think You Are"/"Mama" (1 مارس 1997)
 "Spice Up Your Life" (17 أكتوبر 1997)
 Spicworld (ألبوم) (7 نوفمبر 1997)
 "Too Much" (9 يناير 1998)
 "Viva Forever" (13 أغسطس 1998)
 "Goodbye" (18 ديسمبر 1998)
 Forever (ألبوم) (17 نوفمبر 2000)
 "Greatest Hits" (ألبوم) (1 ديسمبر 2007)

الجزائز البلاتينية المتعددة (منحت لشحن 300,000 ألبوم / 600,000 أغنية في بريطانيا)
 التوابل (ألبوم) 2xPlatinum (1 نوفمبر 1996)
 التوابل (ألبوم) 3xPlatinum (1 نوفمبر 1996)
 التوابل (ألبوم) 4xPlatinum (1 ديسمبر 1996)
 التوابل (ألبوم) 5xPlatinum (1 ديسمبر 1996)
 التوابل (ألبوم) 6xPlatinum (1 ديسمبر 1996)
 التوابل (ألبوم) 7xPlatinum (1 يناير 1997)
 التوابل (ألبوم) 8xPlatinum (1 مارس 1997)
 التوابل (ألبوم) 9xPlatinum (1 أبريل 1997)
 التوابل (ألبوم) 10xPlatinum (1 أغسطس 1997)
 عالم التوابل (ألبوم) 2xPlatinum (7 نوفمبر 1997)
 عالم التوابل (ألبوم) 3xPlatinum (7 نوفمبر 1997)
 عالم التوابل (ألبوم) 4xPlatinum (7 نوفمبر 1997)
 عالم التوابل (ألبوم) 5xPlatinum (19 ديسمبر 1997)

جوائز مبيعات اتحاد شركات التسجيل الكندية (CRIA)
الجوائز الذهبية (منحت لشحن 50,000 ألبوم أو أغنية في كندا)
 التوابل (10 يناير 1997)
 عالم التوابل (4 نوفمبر 1997)
 "Goodbye" (12 يناير 1999)
 Forever (14 ديسمبر 2000)

الجوائز البلاتينية (منحت لشحن 100,000 ألبوم أو أغنية في كندا)
 التوابل (17 يناير 1997)
 عالم التوابل (4 نوفمبر 1997)
 "Goodbye" (12 يناير 1999)
 Forever (14 ديسمبر 2000)

الجوائز البلاتينية المتعددة (منحت لشحن 100,000 ألبوم أو أغنية في كندا)
 التوابل 2x Platinum (28 فبراير 1997)
 التوابل 3x Platinum (31 مارس 1997)
 التوابل 4x Platinum (22 أبريل 1997)
 التوابل 5x Platinum (23 مايو 1997)
 التوابل 6x Platinum (14 يوليو 1997)
 التوابل 7x Platinum (18 أغسطس 1997)
 التوابل 8x Platinum (Oct 26 1997)
 عالم التوابل 2x Platinum (4 نوفمبر 1997)
 عالم التوابل 3x Platinum (4 نوفمب 1997)
 عالم التوابل 4x Platinum (4 نوفمب 1997)
 عالم التوابل 5x Platinum (15 يناير 1998)
 عالم التوابل 6x Platinum (28 مايو 1998)
 عالم التوابل 7x Platinum (28 مايو 1998)
 عالم التوابل 8x Platinum (7 يوليو 1998)
 التوابل 9x Platinum (7 يوليو 1998)
 عالم التوابل 9x Platinum (28 أغسطس 1998)
 "Goodbye" 2x Platinum (12 يناير 1999)
 Forever 2x Platinum (14 ديسمبر 2000)

الجوائز الماسية (منحت لشحن مليون ألبوم أو أغنية في كندا)
 التوابل (7 يوليو 1997)
 عالم التوابل (23 أكتوبر 1998)

جوائز كابيتال FM
 1997: الفرقة النسائية المفضلة في لندن
 2008: جوائز أيقونة كابيتال

جوائز قناة V الموسيقية (الهند)
 1997: أفضل ألبوم عالمي (التوابل)

جوائز ديزني
 1998: أفضل نجم بوب

جوائز سيدة السنة الفاتنة
 2008: أفضل فرقة

الاتحاد الدولي لجوائز مبيعات شركات الفونوجرافيك
أصدر لمبيعات الألبوم في أوروبا (الحالة البلاتينة = مليون نسخة شحنت)
 1997: التوابل - جوائز 8xPlatinum
 1998: عالم التوابل - جوائز 5xPlatinum

اتحاد تسجيلات الموسيقى الأيرلندية (IRMA)
 1997: أفضل ألبوم بوب عالمي (التوابل)

جوائز جونو (كندا)
 1998: أفضل ألبوم عالمي في السنة (التوابل)

جوائز MTV الأوروبية الموسيقية
 1997: أفضل فرقة
أيضاً رشحت لأفضل رقص
 1998: أفضل فرقة
 1998: أفضل أداء بوب

جوائز MTV للفيديو الموسيقي
 1997: أفضل فيديو راقص ("Wannabe")
أيضاً رشحت لجائزة اختيار المشاهدين لـ "Say You'll Be There"

الاتحاد الوطني لمبيعات التجزئة (NARM) (US)
 1998: التسجيل الأكثر مبيعاً (التوابل)
 1998: التسجيل الأكثر مبيعاً في القوائم خلال السنة (التوابل)

جوائز الإنترنت الموسيقية
 1998: ألبوم السنة (التوابل)

جوائز مبيعات اتحاد شركات التسجيل الأمريكية (RIAA)
الجوائز الذهبية (منحت لشحن 500,000 ألبوم أو أغنية)
 1997: "Wannabe"
 1997: "Say You'll Be There"
 1997: "2 Become 1"
 1997: التوابل (ألبوم)
 1997: عالم التوابل (ألبوم)
 1998: "Spice Up Your Life"
 1998: "Goodbye"
 2007: أفضل الأعمال (ألبوم)

الجوائز البلاتينية (منحت لشحن مليون ألبوم/أغنية و 100,000 فيديو كليب)
 1997: "Wannabe"
 1997: التوابل (ألبوم)
 1997: عالم التوابل (ألبوم)
 1999: مباشر في ويمبلي
 1999:  قوة الفتاة! مباشر في إسطنبول
 2007: أفضل الأعمال (ألبوم)

الجوائز البلاتينية المتعددة (منحت لشحن مليون ألبوم)
 1997: التوابل (ألبوم) 2xPlatinum
 1997: التوابل (ألبوم) 3xPlatinum
 1997: التوابل (ألبوم) 4xPlatinum
 1997: التوابل (ألبوم 5xPlatinum)
 1997: عالم التوابل (ألبوم) 2xPlatinum
 1997: عالم التوابل (ألبوم) 3xPlatinum
 1998: التوابل (ألبوم) 6xPlatinum
 1998: التوابل (ألبوم) 7xPlatinum
 1998: عالم التوابل (ألبوم) 4xPlatinum

جوائز سماش هيتس! (النجاحات الساحقة)
 1996: أفضل فرقة بريطانية
 1996: أفضل عمل جديد
 1996: أفضل فيديو بوب ("Say You'll Be There")
 1997: أفضل فرقة

جوائز صن بيزار
 2007: أفضل عودة

جووائز فودافون للحفلات الموسيقية
 2008: أفضل حفل عودة

جوائز الموسيقى العالمية
 1997: أفضل نساء جدد
 1998: أفضل مبيعات عالمية لفنان بوب/فرقة
 1998: أفضل مبيعات لفنان بريطانين/فرق

المراجع

سبايس جيرلز

قوائم متعلقة بموسيقى بريطانية

قائمة جوائز السبايس جيرلز


Lucija Bešen (Zagreb, 29. ožujka 1998.), hrvatska rukometašica članica ŽRK Lokomotiva Zagreb. Igra na mjestu vratara.

Karijera
Dolazi iz Sesveta gdje je i započela karijeru u RK Sesvete Agroproteinka. Godine 2020. prelazi u zagrebačku Lokomotivu. Nastupala je za Hrvatsku na Europskom prvenstvu 2020. u Danskoj gdje je osvojila brončanu medalju, a igrala je također i na Svjetskom prvenstvu 2021. u Španjolskoj. Ima sestru Gabrijelu koja je također rukometna vratarka.

Izvori

Hrvatski rukometni vratari
Životopisi, Zagreb
Rukometašice ŽRK Lokomotiva Zagreb

Lucija Bešen


Cortinarius varius (Jacob Christian Schäffer, 1783 ex Elias Magnus Fries, 1838), sin. Cortinarius variiformis Malençon (A. Ortega & Mahiques, 1970), a încrengăturii Basidiomycota, din familia Cortinariaceae și genul Cortinarius, este o ciupercă comestibilă denumită în popor hreanul pădurii. Acest burete coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). În România, Basarabia și Bucovina de Nord, se dezvoltă în grupuri, de la câmpie la munte, în păduri de conifere calcaroase, mai ales sub molizi, dar de asemenea pe lângă brazi și pini, din (iulie) august până în octombrie (noiembrie), fiind o specie frecvent întâlnită.

Taxonomie

Numele binomial a fost determinat drept Agaricus varius de faimosul savant german Jacob Christian Schäffer, în volumul 4 al marii sale opere Fungorum qui in Bavaria et Palatinatu circa Ratisbonam nascuntur Icones, nativis coloribus expressae din 1774.

Apoi, în 1838, renumitul savant suedez Elias Magnus Fries a transferat specia la genul Cortinarius sub păstrarea epitetului, de verificat în in cartea sa Epicrisis systematis mycologici, seu synopsis hymenomycetum, fiind și numele curent valabil (2022).

Toate celelalte încercări de redenumire sunt de asemenea acceptate, dar pot fi neglijate, nefiind folosite, cu excepția formei și a variațiilor (vezi infocaseta).

Epitetul specific este derivat din adjectivul latin (=felurit, variat, multicolor, etc.), datorită aspectului ciupercii.

Descriere

 Pălăria: are un diametru între 5 și 12 cm, este la început boltită semisferic cu marginile răsucite înspre interior, dar devine în  scurt timp convexă și apoi plată, purtând în tinerețe fragmente ale vălului parțial în formă de cortină, formată din fibre foarte fine ca păienjeniș între marginea pălăriei și piciorul. Cuticula este netedă, compactă, foarte regulată și lucioasă, suprafața devenind unsuroasă pe vreme umedă. Culoarea pălăriei arată diverse tonuri de galben și ocru, variind până la gălbui-roșcat sau brun-cărămiziu, în nuanțe mai deschis gălbuie către margine.
 Lamelele: sunt dese, subțiri, ușor bombate, înalte și bifurcate precum aderate la picior, fiind învăluite la început de sus menționata cortină, aici de culoare albuie. Coloritul este deja în tinerețe caracteristic palid violet, devenind apoi palid albăstrui, palid lila, în sfârșit ocru-roșcat.
 Piciorul: de 5-8 cm lungime și 1,5- 2,5 cm grosime este foarte consistent, robust, cu un bulb pronunțat la bază și plin pe dinăuntru. Coloritul este albui, spre pălărie ușor palid-violet precum de culoare crem la bază. Nu poartă un inel.
 Carnea: este foarte compactă, tare, albă, albicios-gălbuie în interiorul piciorului, cu miros slab și gust dulceag.
 Caracteristici microscopice: are spori gălbui, elipsoidali, punctați cu veruci negre verucoși, puțin în formă de migdale cu un apicol, măsurând 9 (10)-12 x (5) 6-7 microni. Pulberea are un colorit roșu-ruginiu. Basidiile clavate cu 4 sterigme fiecare au o dimensiune de 30-35 x 8-10 microni și prezintă cleme. Cistidele (elemente sterile situate în stratul himenal sau printre celulele din pielița pălăriei și a piciorului, probabil cu rol de excreție) de mărime asemănătoare și tot cu cleme, au forma de măciucă cu vârfuri rotunjite.
 Reacții chimice: carnea se decolorează cu hidroxid de potasiu în galben spre galben-portocaliu.

Confuzii
Acest burete este ușor de recunoscut datorită contrastului evident între coloritul galben-viu al pălăriei și nuanțele lila ale lamelor. Dar o confundare prin începători nu este mereu nepericuloasă. Următoarele ciuperci au o anumită asemănare:

Câteodată soiul se confundă cu unele specii al genului Hebeloma,  cu toate necomestibile prin gustul și/sau mirosul lor nepotrivit, ca de exemplu cu Hebeloma laterinum sin. Hebeloma edurum (pălărie crem până ocru-maronie cu tonuri roșiatice, lamele la început albicioase, apoi maronii și picior albicios-ocru.

Imagini de specii similare

Valorificare
Datorită gustului precum mirosului său slab, hreanul pădurii nu se potrivește pentru unii foarte bine pregătit singur. Dar prin carnea sa tare se oferă ca adăugare la mâncăruri cu alte ciuperci, în primul rând cu hribii. Pentru alții buretele este predestinat pentru prepararea în legătură cu legume fine sau adăugați la jumări de ou, omletă precum sufleu ori folosiți pentru un foitaj cu șuncă respectiv într-o plăcintă (de exemplu ""în stilul reginei", cu carne de vițel sau pui, sparanghel și mazăre).

Note

Bibliografie
 Bruno Cetto: "I funghi dal vero", vol. 1-7, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1976-1993 (pentru cercetarea în total)
 Ettore Bielli: "Funghi - Conoscere, riconoscere e ricercare tutte le specie di funghi più diffuse", Editura DeAgostini Editore, Novara 2012, ISBN: 978-8841876954
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau: "Kryptogamenflora für Anfänger: Eine Einführung in das Studium der blütenlosen Gewächse für Studierende und Liebhaber", vol. 2, Editura Julius Springer, Berlin 1922
 Csaba Locsmándi, Gizella Vasas: "Ghidul culegătorului de ciuperci: ciuperci comestibile și otrăvitoare", Editura Casa, Oradea 2013
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser în Helmut Gams: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Cortinarius varius, mai multe imagini 1
 Cortinarius varius, mai multe imagini 2

Cortinarius
Micoriză
Ciuperci comestibile
1783 în știință

Cortinarius varius


Düşük tansiyon ya da hipotansiyon, düşük kan basıncı demektir; sistolik kan basıncının (büyük tansiyon) 90 mmHg'dan az olmasıdır.

Normal kan basıncının alt limitleri bireyden bireye değişmekle birlikte, sistolik 90, diastolik (küçük tansiyon) 60 mmHg kabul edilmektedir.

Düşük tansiyonun nedeni parasempatik sinir faaliyetinin artması ya da başka rahatsızlıklardır ve genelde halsizlik sendromu göstermektedir. Vücuttaki sodyum ve iyonların dengesizliği ve yetersizliğinde de baş göstermektedir.

Tansiyon düşüklüğünde sık görülen şikayetler baş dönmeleri, kulak çınlaması ve bayılmadır.

Hipotansiyona aşırı egzersiz, aşırı ısı, düşük kan hacmi (hipovolemi),, hormonal değişiklikler,kan damarlarının genişlemesi, anemi, kalp sorunları, veya endokrin sorunları  neden olabilir.

Bazı ilaçlar da hipotansiyona neden olabilir. ortostatik hipotansiyon, vazovagal senkop, ve diğer daha nadir durumlar dahil olmak üzere hastalarda hipotansiyona neden olabilen sendromlar da vardır.

Birçok insan için aşırı düşük kan basıncı baş dönmesine ve bayılmaya neden olabilir veya ciddi kalp, endokrin veya nörolojik bozukluklar belirtisi olabilir.

Egzersiz yapan ve fiziksel durumu en iyi olan bazı kişiler için düşük tansiyon normal olabilir.

Tek bir egzersiz seansı hipotansiyonu indükleyebilir ve su bazlı egzersiz hipotansif bir yanıtı indükleyebilir.

Hipotansiyon tedavisi intravenöz sıvılar veya vazopresörler kullanımını içerebilir. Vazopresörleri kullanırken 70 mm Hg'den yüksek bir ortalama arter basıncı (MAP) elde etmeye çalışmak, yetişkinlerde 65 mm Hg'den daha yüksek bir MAP elde etmeye çalışmaktan daha iyi sonuçlar vermiyor gibi görünmektedir.

Nedenleri
Düşük tansiyon, az kan hacmi, hormonal değişiklikler, kan damarlarının genişlemesi, ilaç yan etkileri, anemi, kalp problemleri veya endokrin problemlerinden kaynaklanabilir.

Azalan kan hacmi hipovolemi hipotansiyonun en yaygın nedenidir. Bunun nedeni kanama; açlıktaki gibi yetersiz sıvı alımı; veya ishal veya kusmadan kaynaklanan aşırı sıvı kaybıdır. Hipovolemi, diüretiklerin aşırı kullanımı ile uyarılabilir. Düşük tansiyon ayrıca terleme yokluğu, baş dönmesi ve koyu renkli idrarla gösterilebilen sıcak çarpmasına da bağlanabilir.

Diğer ilaçlar, farklı mekanizmalarla hipotansiyon oluşturabilir. Alfa blokerlarının ya da beta blokerlarının kronik kullanımı hipotansiyona neden olabilir. Beta blokerlar hem kalp atış hızını yavaşlatarak hem de kalp kasının pompalama kabiliyetini azaltarak hipotansiyona neden olabilir.

Normal kan hacmine rağmen şiddetli konjestif kalp yetmezliği, büyük miyokardiyal enfarktüs, kalp kapakçığı sorunları veya çok düşük kalp hızı (bradikardi nedeniyle azalmış kardiyak çıktı) sıklıkla hipotansiyona neden olur ve hızla kardiyojenik şoka ilerleyebilir. Aritmi genellikle bu mekanizma ile hipotansiyona neden olur.

Aşırı vazodilasyon veya kan damarlarının yetersiz daralması (çoğunlukla arteriyoller) hipotansiyona neden olur. Bunun nedeni beyin veya omuriliğin yaralanmasının bir sonucu olarak sempatik sinir sistemi çıktısının azalması veya parasempatik aktivitenin artması olabilir.

Otonomik sistemin işleyişinde içsel bir anormallik olan Dysautonomia da hipotansiyona yol açabilir. Aşırı vazodilatasyon ayrıca sepsis, asidoz veya nitrat preparatları, kalsiyum kanal blokerları veya AT1 reseptör antagonistleri (Anjiyotensin II, AT1 reseptörleri üzerinde etkilidir) gibi ilaçlardan da kaynaklanabilir. Spinal anestezi ve çoğu inhalasyon ajanları dahil olmak üzere birçok anestezik ajan ve teknik önemli vazodilasyon üretir.

Meditasyon, yoga veya diğer zihinsel-fizyolojik disiplinler hipotansif etkiler yaratabilir.

Düşük tansiyon bazı bitkisel ilaçların yan etkisidir ve aynı zamanda birkaç ilaçla etkileşime girebilir. Bir örnek "Theobroma cacao" 'daki teobromin, hem vazodilatör hem de diüretik, olarak hareketleri yoluyla kan basıncını düşüren ve yüksek tansiyonu tedavi etmek için kullanılmıştır.

Tedavi
Hipotansiyon tedavisi, nedenine bağlıdır. Kronik hipotansiyon nadiren bir semptomdan daha fazlası olarak bulunur. Sağlıklı kişilerde asemptomatik hipotansiyon genellikle tedavi gerektirmez. Diyete elektrolitler eklemek hafif hipotansiyon semptomlarını hafifletebilir. Sabah dozu kafeini de etkili olabilir. Hastanın hala duyarlı olduğu hafif vakalarda, kişiyi dorsal dekübit (sırt üstü yatarak) pozisyonuna yatırmak ve bacakları kaldırmak toplardamarın (venöz) dönüşü artırarak göğüs ve kafadaki kritik organlara daha fazla kan gitmesini sağlar. Trendelenburg pozisyonu, tarihsel olarak kullanılmasına rağmen artık önerilmemektedir.

Hipotansif şok tedavisi her zaman aşağıdaki ilk dört adımı takip eder. Mortalite açısından sonuçlar, hipotansiyonun düzeltilme hızıyla doğrudan bağlantılıdır. Hipotansiyonu düzeltmedeki ilerlemeyi değerlendirmek için kriterler olduğu gibi hala tartışılan yöntemler parantez içindedir. Septik şok üzerine yapılan bir çalışma, bu genel ilkelerin tanımlanmasını sağlamıştır. Bununla birlikte, enfeksiyona bağlı hipotansiyona odaklandığından, tüm şiddetli hipotansiyon formlarına uygulanamaz.

 Hacim resüsitasyonu (genellikle kristaloid veya kan ürün'leri ile)
 Vazopressor ile kan basıncı desteği (hepsi ölüm riski açısından eşdeğer görünür, norepinefrin ile dopamin'den muhtemelen daha iyi). 70 mmHg'den daha yüksek bir ortalama arter basıncı (MAP) elde etmeye çalışmak, yetişkinlerde 65 mm Hg'den daha yüksek bir MAP elde etmeye çalışmaktan daha iyi sonuçlar vermiyor gibi görünmektedir.
 Yeterli doku perfüzyonunu sağlayın (kan veya dobutamin kullanımıyla SvO2 >70'i koruyun)
 Altta yatan sorunu ele alın (yani, enfarktüs için enfeksiyon, stent veya CABG (koroner arter baypas greft cerrahisi) için antibiyotik, steroidler için adrenal yetmezlik, vb...)

Bir kişinin sıvılardan fayda sağlayıp sağlamayacağını belirlemenin en iyi yolu, pasif bacak kaldırma yapmak ve ardından kalpten çıkış ölçmektir.

İlaç tedavisi
Kronik hipotansiyon bazen ilaç kullanımını gerektirir. Yaygın olarak kullanılan bazı ilaçlar arasında Midodrin ve Noradrenalin ve öncül (L-DOPS gibi Fludrokortizon, Eritropoietin ve Sempatomimetikler bulunur).
 Fludrokortizon, kronik hipotansiyonu veya dirençli ortostatik hipotansiyonu olan hastalar için (kalp yetmezliğinin yokluğunda) birinci basamak tedavidir. Damar içi hacmi artırarak çalışır.
 Midodrin şiddetli ortostatik hipotansiyon için kullanılan bir tedavidir ve periferik vasküler direnci artırarak çalışır.
 Noradrenalin ve öncüsü L-DOPS vasküler tonusu artırarak birincil otonomik disfonksiyon için kullanılır.
 Eritropoietin, nörojenik ortostatik hipotansiyonu olan hastalara verilir ve damar hacmini ve viskoziteyi artırarak çalışır.

Ayrıca bakınız
 Kan basıncı (tansiyon)
 Yüksek tansiyon

Kaynakça

İnsan hastalıkları
Kan basıncı

Düşük tansiyon


Eugen Huber (født 13. juli 1849 i Alstetten, død 23. april 1923) var en schweizisk retslærd.

Huber blev 1872 Dr. jur. i Zürich, privatdocent i Bern 1873—75, dommer i Appenzell og Basel, ekstraordiær professor i Basel 1880, ordentlig professor sammesteds 1881, i Halle a. S. 1888, 1892 i Bern. Han var medlem af den permanente voldgiftsret i Haag og af Institut de droit international. Huber har ved sit livs hovedværk — den schweiziske civillovbog af 10. december 1907 — skaffet sig et uforgængeligt navn i sit lands historie. Efter ved en rig og omfattende forfattervirksomhed — blandt andet System und Geschichte des schweizerischen Privatrechtes (I 1886, II 1888, III 1889, IV 1893) — at have dokumenteret sin store juridiske begavelse, fik Huber 1892 af regeringen opfordring til at udarbejde en fælles civil lovbog for Schweiz, der skulle træde i steden for de tidligere kantonale love. Det var den rette mand på rette plads, det omfattende lovarbejde blev modtaget med enstemmig anerkendelse både i og uden for Schweiz — også i friretlige kredse — og har givet anledning til en blomstrende litteratur, både i kommentarens og monografiens form, blandt andet Erläuterungen med Hubers forord (I—II, 2. udgave 1914). I 1919 afsluttede Huber et ham af regeringen overdraget arbejde med at forfatte et udkast til lov om handelsselskaber og andre. Huber, der var
medlem af det schweiziske nationalråd, har endvidere blandt andet skrevet: Die Bedeutung der Gewere im deutschen Sachenrecht (1894), Die Eigentümerdienstbarkeit (1902), Zum schweizerischen Sachenrecht (1914) og en del retsfilosofiske afhandlinger, blandt andet i Zeitschrift für Rechtsphilosophie.

Kilder

Retsfilosoffer
Jurister fra Schweiz
Professorer fra Schweiz
Ansatte ved Basels Universitet
Ansatte ved Berns Universitet
Faglitterære forfattere fra Schweiz
Tysksprogede forfattere

Eugen Huber


Aio Fukuda (født 18. december 1994) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Aio Fukuda


Christian Schrøder i Panoptikon er en film fra 1911 med ukendt instruktør.

Handling
Chr. Schrøder er paa Besøg i Hovedstaden; - han har ikke været der i mange Aar og gaar den derfor grundig igennem for at se alt det nye. Han begynder hver Morgen Kl. 7 og ender først sent om Aftenen, saa det er intet Under, at han, da han den 3die Dags Eftermiddag besér Panoptikon, er en lille Kende træt og søvnig. Overvældet af Dagens Indtryk falder han i Søvn i en magelig Lænestol og overses fuldstændigt af Opsynet, da der er om Aftenen bliver lukket, og nu kommer den skikkelige Chr. Schrøder med i det hemmelighedsfulde Liv, som Figurerne lever i Nattens Mulm og Mørke. Da den fortumlede Hr. Schrøder om Morgenen findes af Opsynet og paa en lidt ublid Maade ekspederes ud af Lokalerne, er han ikke helt sikker paa, at Nattens mange mærkelige Hændelser maa henføres til Drøm eller Virkelighed, saa besynderlig levende har det hele været - men han kan aldrig rigtig lide at tale om det. (Komplet afskrift af programtekst).

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1911
Stumfilm fra Danmark

Christian Schrøder i Panoptikon


La  du Trofeo Laigueglia, une course cycliste masculine sur route, a lieu le  en Italie. La course, disputée sur 202 kilomètres, fait partie du calendrier UCI ProSeries 2022 (deuxième niveau mondial) en catégorie 1.Pro et de la Coupe d'Italie de cyclisme sur route 2022.

Équipes participantes
Vingt-cinq équipes sont inscrites dont huit UCI WorldTeams.

Classements

Classement final

Classements UCI
La course attribue des points au classement mondial UCI 2022 selon le barème suivant :

Notes et références

Liens externes

  Site officiel

2022
Cyclisme en Italie en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en mars 2022

Trofeo Laigueglia 2022


razina, u matematici, je naziv za logaritam omjera dviju vrijednosti iste veličine, općenito izražen jednadžbom:

gdje je: k - faktor razmjernosti, b - logaritamska osnova, a V - vrijednosti veličine koje se uspoređuju. Ako je usporedbena veličina dogovorena ili normirana (V1 = V0), razina se naziva :apsolutnom. Za veličine koje opisuju fizička polja uobičajeno se upotrebljava prirodni logaritam (ln) i brojčana jedinica neper, a za energijske veličine dekadski logaritam (log ili točnije log10) i brojčana :jedinica bel, češće njezin decimalni nižekratnik decibel.
 razina jakosti zvuka (oznaka L) je mjerna veličina prilagođena osjetljivosti ljudskoga uha, deseterostruki logaritam omjera jakosti nekoga zvuka i praga čujnosti, odnosno:

gdje je: I - razina jakosti zvuka, I0 - prag čujnosti, Np - neper, B - bel, dB - decibel.
 razina mora je pojam koji se koristi na području topografije kao osnovica za utvrđivanje visinskih točaka na terenu.
 razina (lingvistika) je jedan od ključnih strukturalističkih pojmova (franc. niveau; također rang). Sredinom 20. stoljeća u lingvistiku ga je uveo A. Martinet u sklopu teorije o dvostrukoj artikulaciji jezika. Na prvoj, višoj razini kao znakovi prepoznaju se monemi (morfemi), a na drugoj, nižoj razini, oni se rastavljaju na razlikovne jedinice foneme (nemaju samostalno značenje). Pritom se jedinice niže razine organiziraju u jedinice više razine.

Izvori

Razina


The Maratha caste is composed of 96 clans, originally formed in the earlier centuries from the amalgamation of families from the peasant (Kunbi), shepherd (Dhangar), blacksmith (Lohar), carpenter (Sutar), Bhandari, Thakar and Koli castes in Maharashtra. Many of them took to military service in the 16th century for the Deccan sultanates or the Mughals. Later in the 17th and 18th centuries, they served in the armies of the Maratha Empire, founded by Shivaji, a Maratha Kunbi by caste. Many Marathas were granted hereditary fiefs by the Sultanates, and Mughals for their service.

According to the Maharashtrian historian B. R. Sunthankar, and scholars such as Rajendra Vora, the "Marathas" are a "middle-peasantry" caste which formed the bulk of the Maharashtrian society together with the other Kunbi peasant caste. Vora adds that the Marathas account for around 30 percent of the total population of the state and dominate the power structure in Maharashtra because of their numerical strength, especially in the rural society.

According to Jeremy Black, British historian at the University of Exeter, "Maratha caste is a coalescence of peasants, shepherds, ironworkers, etc. as a result of serving in the military in the 17th and 18th century". They are the dominant caste in rural areas and mainly constitute the landed peasantry. As of 2018, 80% of the members of the Maratha caste were farmers.

Marathas are subdivided into 96 different clans, known as the 96 Kuli Marathas or Shahānnau Kule. Three clan lists exist but the general body of lists are often at great variance with each other. These lists were compiled in the 19th century.
There is not much social distinction between the Marathas and Kunbis since the 1950s.

The Maratha king Shivaji founded the Maratha empire that included warriors and other notables from Maratha and several other castes from Maharashtra. This empire was dominant in India for much of the 18th century.

Origin
Modern research has revealed that the Marathas and Kunbi have the same origin. Most recently, the Kunbi origin of the Maratha has been explained in detail by historians Richard Eaton and Stewart Gordon. Marathas who were distinguished from the Kunbi, in the past claimed genealogical connections with Rajputs of northern India. However, modern researchers demonstrate, giving examples, that these claims are not factual. Modern scholars agree that Marathas and Kunbi are the same. Anthropologist J. V. Ferreira writes: "The Maratha claim to belong to the ancient 96 Kshatriya families has no foundation in fact and may have been adopted after the Marathas became with Shivaji a power to be reckoned with". Gordon writes how the Maratha caste was generated from the Kunbis who served the Muslim rulers, prospered, and over time adopted different customs like different dressing styles, employed genealogists, started identifying as Maratha, and caste boundaries solidified between them. In the nineteenth century, economic prosperity rather than martial service to the Muslims replaced the mobility into Maratha identity. Eaton gives an example of the Holkar family that originally belonged to the Dhangar (shepherd) caste but was given a Maratha or even an "arch-Maratha" identity. The other example, given by Susan Bayly, is of the Bhonsles who originated among Maratha and Kunbi populations of the Deccani tiller-plainsmen. Similarly, scholars write that the Shinde( also known as Scindia) Maratha clan originated from the Kunbi caste and the Scindia's founder was a servant of the Peshwa who would carry his slippers. Dhanmanjiri Sathe states that "The line between Marathas and Kunbis is thin and sometimes difficult to ascertain". Iravati Karve, an anthropologist, showed how the Maratha caste was generated from Kunbis who simply started calling themselves "Maratha". She states that Maratha, Kunbi and Mali are the three main farming communities of Maharashtra – the difference being that the Marathas and Kunbis were "dry farmers" whereas the Mali farmed throughout the year. Cynthia Talbot quotes a saying in Maharashtra, "when a Kunbi prospers he becomes Maratha". The Kunbi origin has been one of the factors on the basis of which the head of Maharashtra State Backward Class Commission (MSBCC), a Judge, M.G. Gaikwad, and some others in 2018, stated that Maratha associations have submitted historical proofs and petitions to be included in the Other Backward Class. The decision for giving reservation in jobs and education for Marathas based on the petitions that Marathas and Kunbis are one and the same caste was upheld by the Mumbai court in 2019.

History

The term Maratha referred broadly to all the speakers of the Marathi language. In the 17th century, it also served as a designation for peasants from the Deccan Plateau who served as soldiers in the armies of Muslim rulers and later in the armies of Shivaji. Thus, the term Maratha became a marker of an endogamous caste for them. A number of Maratha warriors, including Shivaji's father, Shahaji, originally served in those Muslim armies. By the mid-1660s, Shivaji had established an independent Maratha kingdom. After Shivaji's death, Marathas fought under his sons and defeated Aurangzeb in the Mughal–Maratha Wars. The Maratha empire was further expanded into a vast empire by the Maratha Confederacy including Peshwas, stretching from central India in the south to Peshawar (in modern-day Pakistan) on the Afghanistan border in the north, and with expeditions in Bengal to the east.

The Confederacy remained the pre-eminent power in India until their defeat by the British East India Company in the Third Anglo-Maratha War (1817–1818).

By the 19th century, the term Maratha had several interpretations in the British administrative records. In the Thane District Gazetteer of 1882, the term was used to denote elite layers within various castes: for example, "Maratha-Agri" within the Agri caste and "Maratha-Koli" within the Koli caste. In the Pune District, the words Kunbi and Maratha had become synonymous, giving rise to the Maratha-Kunbi caste complex. The Pune District Gazetteer of 1882 divided the Kunbis into two classes: Marathas and other Kunbis. The 1901 census listed three groups within the Maratha-Kunbi caste complex: "Marathas proper", "Maratha Kunbis" and Konkan Maratha.

According to Steele, in the early 19th century, Kunbis, who were agriculturists, and the Marathas who claimed Rajput descent and Kshatriya status, were distinguished by their customs related to widow remarriage. The Kunbis allowed it and the higher status Marathas prohibited it. However, there is no statistical evidence for this. However, the Kunbis and Marathas had hypergamous inter-community marriages – a rich Kunbi could always marry his daughter to a poor Maratha.

Historically, the Maratha population comprised more than 31% of the population in Maharashtra and the Kunbi was 7%, whereas the upper castes, Marathi Brahmins, Saraswat Brahmins, and Prabhus, were earlier only about 4% of the population. The Other Backward Class population (other than the Kunbi) was 27% while the population of the Mahars was 12%.

Gradually, the term Maratha came to denote an endogamous caste. From 1900 onwards, the Satyashodhak Samaj movement defined the Marathas as a broader social category of non-Brahmin groups. These non-Brahmins gained prominence in the Indian National Congress during the Indian independence movement. In independent India, these Marathas became the dominant political force in the newly formed state of Maharashtra.

The ritual caste hierarchy in Maharashtra is led by the Deshasthas, Chitpawans, Karhades, Saraswats and the Chandraseniya Kayastha Prabhus. The Maratha are ranked lower under this classification than the above castes but are considered higher than the Kunbi, backward castes and castes that were considered ritually impure. According to the Chairperson of the Centre for Social Justice and Governance, this caste ranking is significant even in recent times in inter-caste matrimonial alliances between Maharashtrians.

Internal diaspora
Expansion of Maratha Empire also resulted in the voluntary relocation of substantial numbers of Maratha and other Marathi-speaking people outside Maharashtra, and across a big part of India. Today several significant communities descended from these emigrants live in the north, south and west of India. These descendant communities tend often to speak the local languages, although many also speak Marathi in addition. Notable Maratha families outside Maharashtra include Bhonsle of Tanjore, Scindia of Gwalior, Gaekwad of Baroda, Holkar of Indore, Pawar of Dewas and Dhar, Ghorpade of Mudhol.

Culture

Literacy
In 17th century Maharashtra, the Brahmins and CKPs were the communities that had a system of higher education in Gurukula or lower-level education in clerical work or book-keeping. Education of all other castes and communities consisted of listening to oral reproductions from sacred texts like the Puranas and Kirtans. However, despite lack of education, the Maratha caste due to their long tradition of service in military of the Yadavas and later the Muslim sultanates produced good soldiers and commanders.

Stewart Gordon writes that the prominent Ghorpade Maratha family, for instance, was not literate and had to use Brahmins as record keepers.

Gail Omvedt concludes that during the British era, the overall literacy of Brahmins and CKPs was overwhelmingly high as compared to the literacy of the Maratha and Kunbi communities where it was strikingly low. The artisan castes were intermediate in terms of literacy. For all castes, men were more literate than the women from that caste(respectively). Female literacy, as well as English literacy, showed the same pattern among castes.

A Bhandari author from 1920s quotes, according to Monika Vaidya, that Brahmins are not to blame for the lack of education of Marathas, as shown by other non-Brahmin communities whose occupations required education, like the Prabhus, Saraswats and CKP. These communities got education despite the barriers imposed by the Brahmins and it has been argued that the need for reservations does not arise if each community tries for its own development.

Marriages
Like other Maharashtrian communities such as Kunbis, Malis, Mahars, etc., the marriage of a man to his maternal uncle's (mama in Marathi) daughter is common in the Maratha community. Maratha and Kunbis intermarried in a hypergamous way i.e. a rich Kunbi's daughter could always marry a poor Maratha. Anthropologist Donald Attwood shows giving an example of the Karekars of Ahmednagar that this trend continues even in recent times indicating that the social order is fluid and flexible.

Dowry Issues
Being a politically dominant caste, the Marathas have not been able to progress beyond the social practices of Dowry (Dowry refers to the durable goods, cash, and real or movable property that the bride's family gives to the bridegroom, his parents, or his relatives as a condition of the marriage.). 80% of the Maratha community are farmers and there have been cases where the Maratha farmers had to sell their lands just to get their daughters married. Data compiled by the Maratha Kranti Morcha members showed that the expenditure incurred by an average low income and poor Maratha family has doubled in the last 10 years when it comes to dowry. A member said (in 2018), "The dowry amount ranges from Rs 7 lakh to Rs 50 lakh, depending on the profession of the groom. The lower-middle class Marathas too often have to bear an expenditure of Rs 7 lakh to Rs 10 lakh for a daughter's wedding. Even in the remote villages, a small and marginal farmer spends Rs 2 lakh to Rs 3.5 lakh on a daughter's wedding." Some caste members tried to use the Morcha to address the issue of Dowry but they did not get a positive response. Dowry has now attained a status symbol in the community and that is part of the issue.

Widows
Research by a sociologist has shown that the restrictions faced by widows among Brahmins, Saraswats and CKP were significantly more than those faced by widows in Maratha caste.

Festivals and Gods
Rosalind O'Hanlon, Professor at the University of Oxford stated that the Hindu God Khandoba, also known by the name Mhasoba, is traditionally very popular in the Maratha caste. She quotes about the devotion of the Marathas in the 19th century to Mhasoba as follows:
Mhasoba was also worshiped by the Bhonsles.
The other Hindu deity popular in the Maratha community is the Goddess Bhavani of Tuljapur.

Maratha leaders said that "Chhatrapati Shivaji is worshiped by the Maratha community, while different sections of society hold him in high esteem". "Shivaji Jayanti" (his birthday) is celebrated with folk dances, songs, plays and Puja. There was some controversy over the date but it is now celebrated on 19 February. Earlier, the regional Marathi political parties – Shiv Sena as well as the Maharashtra Navnirman Sena were celebrating it as per the Tithi according to the Hindu Calendar ("Falgun Vadya Tritiya" – third day of the month of Falgun), whereas the State Government was celebrating it as per the Gregorian Calendar.

Varna status

Research by modern anthropologists and historians has shown that the Maratha caste originated from the amalgamation of families from the peasant communities that belonged to the Shudra Varna. However, after gaining political prominence with Shivaji's rise to power, this caste started claiming Kshatriya descent and genealogies were fabricated including those for Shivaji. Thus, the "96 clans"(Kuls)(96 Kuli Marathas or Shahānnau Kule) genealogies were concocted most likely after Shivaji came to power. Gordon explains that there are three such lists for the 96 clans compiled in the 19th century and they are "impossible to reconcile" due to this nature of origin of the caste. Jaffrelot writes that this process where Shudras pretend to be Kshatriyas and follow their customs is called "Kshatriyatization" and is a variation of Sanskritization.

Modern scholars such as M. S. A. Rao and Francine Frankel also agree that the Varna of Marathas remained Shudra, an indication being: "the maratha practice of hypergamy which permitted inter-marriage with rising peasant kunbi lineages, and created a hierarchy of maratha kuls, whose boundaries were flexible enough to incorporate, by the twentieth century, most of the kunbi population".

By the late 19th century, some Brahmins made public proclamations of their Shudra status but some moderate Brahmins were keen to ally with the influential Marathas of Bombay in the interests of Indian independence from Britain. These Brahmins, motivated by such political reasons, supported the Maratha claim to Kshatriya status, but the success in this political alliance was sporadic and fell apart entirely following independence in 1947.

As late as the turn of 20th century, the Brahmin priests of Shahu, the Maratha ruler of Kolhapur refused to use Vedic mantras and would not take a bath before chanting, on the grounds that even the leading Marathas such as Shahu and his family belonged to the Shudra varna. This opinion about the Shudra varna was supported by Brahmin Councils in Maharashtra and they stuck to their opinion even when they (the Brahmins) were threatened with the loss of land and property. This led to Shahu supporting Arya Samaj and Satyashodhak Samaj as well as campaigning for the rights of the Maratha community. He soon became the leader of the non-Brahmin movement and united the Marathas under his banner.

Gaikwad, the leader of Sambhaji Brigade, a prominent Maratha caste organisation, stated in an interview, that before Indian Independence, "Backward Class federation had raised the concerns of the Shudra communities including the Marathas".

Maratha caste does not have the upanayanam or "sacred thread ceremony" of ritually upper caste Hindus. However, despite the ritual status, the Marathas have significant political power.

In the 21st century, the Government of Maharashtra cited historical incidents for the claim of Shudra status of prominent Maratha families to form a case for reservation for the Marathas in the state. Additionally, a report by an independent commission in November 2018 concluded that the Maratha caste is educationally, socially and economically a backward community.

Affirmative Action

In Karnataka, the Marathas are classified as Other Backward Class with the exception of the Marathas of Kodagu district who are classified as a Scheduled Tribe. In Maharashtra, they were classified as a Forward caste by the Mandal commission. In 2018, they were classified as Socially and Educationally Backward (SEBC) and were granted 16% reservation in jobs and education. In 2019, the court upheld the quota but recommended that the quota be cut to 12%.

In November 2022, the Government of Maharashtra declared that needy Maratha students who live in hostels would be getting a stipend of Indian Rupees sixty thousand per year.

Inter-caste issues

Anti-Marwadi/Anti-Brahmin Deccan riots of 1875
Claude Markovits, director of center of Indian and South-Asian studies, writes, that in 1875, in places such as Pune and Ahmednagar, Marwadi moneylenders became victims of coordinated attacks by the "local peasantry of the Maratha caste". Historian, David Ludlen states that the motivation for the violence was destroying the debt agreements that the moneylenders held over the Maratha farmers. These riots were known as the "Deccan riots". According to John McLane, the victims were mostly Marwadi moneylenders but Marathi speaking Brahmin moneylenders were usually spared. However, according to Lele, in Ahmednagar, Poona and Satara, the Marathas led the riots to challenge the Brahmins, who were a majority of the money lenders.

Anti-Brahmin Violence
Following the assassination of Gandhi in 1948 by Nathuram Godse, a Chitpawan Brahmin from Pune, other Brahmins in Maharashtra became targets of violence, mostly from elements from the Maratha caste. Later, in Sangli, Jains and Lingayats joined the Marathas in their attacks against the Brahmins. Thousands of offices and homes were also set on fire. Molestation incidents were also reported during these attacks. On the first day alone, the number of deaths in Bombay were 15, and 50 in Pune.

One scholar has observed, "It will be too much to believe that the riots took place because of the intense love of Gandhiji on the part of the Marathas. Godse became a very convenient hate symbol to damn the Brahmins and burn their properties."
Donald Rosenthal opines that the motivation for the violence was the historic discrimination and humiliation that the Maratha community faced due to their caste status. He writes, "Even today, local Brahmins claim that the Marathas organized the riots to take political advantage of the situation".

In Satara alone, the official reports show that about 1000 houses were burnt in about 300 villages. There were "cruel, cold-blooded killings" as well – for example, one family whose last name happened to be 'Godse' had three of its male members killed. Brahmins suffered from serious physical violence as well as economic violence in the form of looting.

Maureen Patterson concludes that the greatest violence took place not in the cities of Mumbai, Pune and Nagpur – but in Satara, Kolhapur and Belgaum. Destruction was extensive in Kolhapur. Earlier in the century, Shahu of Kolhapur had actively collaborated with the British against the Indian freedom struggle which he identified being led by Chitpavan Brahmins such as Bal Gangadhar Tilak. Shahu was also actively involved in the anti-Brahmin movement as well. During the 1948 disturbances, in Sangli, the local Jain and the Lingayat communities joined the Marathas in the attacks against the Brahmins. Here, specifically, the factories owned by the Chitpawan Brahmins were destroyed. This event led to the hasty integration of the Patwardhan ruled princely states into the Bombay Province by March 1948.

Worli BDD Chawl violence
The BDD Chawl in the Worli inner suburb of Mumbai is a complex of buildings which were built in 1920s to house workers employed by the textile mills.
In the 1970s, at the height of the Dalit Panther movement, fights between the Chawl's dominant Maratha population and the Neo-Buddhists living in 20-odd buildings resulted in full-scale riots. Violence between the communities continued through the 1970s to the early 1990s.

Other incidents of caste related violence

Bhandarkar Oriental Research Institute
Sambhaji Brigade is a branch of "Maratha Seva Sangh"(a Maratha caste organisation) and has committed acts of violence. In 2004, a mob of 150 Maratha activists attacked the Bhandarkar Oriental Research Institute - the reason being a book by James Laine. The vandalism led to loss of valuable historic documents and an estimated loss of Rs 1.25 crore. Sanskrit and religious documents dating back to the 16th century were destroyed, translation of the RigVeda by the Shankaracharya was thrown on the road. A woman who tried to call the police had bricks pelted at her by the mob.

Ram Ganesh Gadkari Statue
In 2017, the statue of Ram Ganesh Gadkari, a noted playwright and poet who showed Sambhaji in a poor light in his 1919 play 'Rajsanyas', was uprooted and thrown in the river by Sambhaji Brigade. The Chandraseniya Kayastha Prabhu(CKP), the community to which Gadkari belonged later organised a meeting to protest this incident at the "Ram Ganesh Gadkari Rangayatan"(a theatre named after Gadkari) in Thane. As per Smriti Koppikar, "the symbols and markers of Brahmin and/or upper caste ideology have proved to be an eyesore for Marathas". Devendra Fadnavis said that the statue would be restored. At the location of the bust, the "Brahman Mahasangh"(a Brahmin caste organization) kept a photo of Gadkari and Medha Vishram Kulkarni supported the Brahmin organization's decision and announced that parts of the play would be read in Sambhaji Park. The BJP as well as the Shiv Sena alleged that the Sambhaji Brigade was trying to divide the community. Nitesh Rane later rewarded the vandals and made inflammatory remarks claiming that he had announced a reward earlier in 2016 for removing the bust, and was proud of the act carried out by the accused.

Violence related to inclusion in the Other Backward Caste (OBC)

In 2018, several incidents of violence were reported due to agitation over the delay of the inclusion of the Maratha caste in the Other Backward Class category. The agitation was started by the Maratha Kranti Morcha. In June 2018, the Marathas threatened violent protests if their demands were not met. In July, Maratha protests turned violent as the protesters attacked police and torched police vehicles. Several incidents, including some deaths, were reported in other locations as well – several police were injured by the mobs, public property was damaged and private cars were torched. In Navi Mumbai itself, hundreds of vehicles were torched and buses were set on fire in cities such as Mumbai and Pune.

Other inter caste issues

Medha Khole Incident
In a widely publicised 2017 incident, a Brahmin scientist by the name of Medha Vinayak Khole(Deputy Director-General for the weather forecasting section) filed a police complaint against her Maratha domestic worker, Nirmala Yadav, for hiding her caste and "violating ritual purity and sanctity". Khole even insulted the latter's Gods, Khandoba (a popular God worshipped by most Marathi Hindu communities) and Mhasoba (a Hindu God worshiped by Pastoral communities and very popular in the Marathas). The "Akhil Bhartiya Bramhan Mahasangh" initially came out in support of Khole. However, there were widespread protests not just by Maratha caste organisations but also by non-caste organisations like Domestic Workers Unions and Women's organisations and Khole was widely criticised.

Political participation
The 1919 Montagu–Chelmsford Reforms of the British colonial government called for caste based representation in legislative council. In anticipation a Maratha league party was formed. The league and other groups came together to form the non-Brahmins party in the Marathi speaking areas in the early 1920s under the leadership of Maratha leaders Keshavrao Jedhe and Baburao Javalkar. Their early goals in that period were capturing the Ganpati and Shivaji festivals from Brahmin domination. They combined nationalism with anti-casteism as the party's aims. Later on in the 1930s, Jedhe merged the non-Brahmin party with the Congress party and changed the Congress party in the Maharashtra region from an upper-caste dominated body to a more broadly based but Maratha-dominated party. Apart from Jedhe, most Congress leaders from the Maratha /Kunbi community remained aloof from the Samyukta Maharashtra campaign of the 1950s. However, they have dominated the state politics of Maharashtra since its inception in 1960.

The INC was the preferred party of the Maratha/Kunbi community in the early days of Maharashtra and the party was long without a major challenger, and enjoyed overwhelming support from the Maratha dominated sugar co-operatives and thousands of other cooperative organisations involved in the rural agricultural economy of the state such as marketing of dairy and vegetable produce, credit unions etc. The domination by Marathas of the cooperative institutions and with it the rural economic power allowed the community to control politics from the village level up to the Assembly and Lok Sabha seats. Since the 1980s, this group has also been active in setting up private educational institutions. Major past political figures of Congress party from Maharashtra such as Panjabrao Deshmukh, Keshavrao Jedhe, Yashwantrao Chavan, Shankarrao Chavan and Vilasrao Deshmukh have been from this group.
Sharad Pawar, who has been a towering figure in Maharashtrian and national politics, belongs to this group.

The state has had many Maratha government ministers and officials, as well as in local municipal councils, and panchayats. Marathas comprise around 32 per cent of the state population. 10 out of 16 chief ministers of Maharashtra hailed from the Maratha community as of 2012.

The rise of the Hindu Nationalist Shiv Sena and Bharatiya Janata Party in recent years have not dented Maratha representation in Maharashtra Legislative assembly.

Shiv Sena's strength mainly came from the Maratha support which it drew away from the Congress. In 1990, 24 MLAs elected from Shiv Sena were Marathas which increased to 33 in 2004 (more than 50%). Thus, researcher Vora concludes that the Shiv Sena has been emerging as a "Maratha Party".

Maratha Seva Sangh, a Maratha caste based organisation and its youth wing Sambhaji Brigade came into the political scene after the BORI attack. The group distances itself from the Hindu nationalist parties like the BJP and Shiv Sena and invokes a secular anti-Brahmin genealogy from Shivaji, Tukaram, Jyotirao Phule and B. R. Ambedkar. In late 2004, Maratha Seva Sangh announced that they had established a new religion called Shiv Dharma to protest "Vedic Brahminism" and oppose Hinduism. The details of this are published in Jijau Brigade va Sambhaji Brigade Sanskarmala, Maratha Sanskarmala I.

Military service

The Duke of Wellington, after defeating the Marathas, noted that the Marathas, though poorly led by their Generals, had regular infantry and artillery that matched the level of that of the Europeans and warned other British officers from underestimating the Marathas on the battlefield. He cautioned one British general that: "You must never allow Maratha infantry to attack head on or in close hand to hand combat as in that your army will cover itself with utter disgrace".

Norman Gash says that the Maratha infantry was equal to that of British infantry. After the Third Anglo-Maratha war in 1818, Britain listed the Marathas as one of the Martial Races to serve in the British Indian Army although it was unclear whether this categorisation referred to the Maratha caste or a subset of some Marathi castes. Despite praising the military prowess of the Marathas, the British considered them inferior to Sikhs and Gurkhas in terms of other masculine traits due to prevailing Christian notions of being a "man at arm" in battlefield i.e., they disapproved of Maratha utilisation of guerrilla warfare in combat along with their uncharitable and ruthless attitudes. However, racial theories have been discredited.
Lord Roberts, commander-in-chief of the Indian Army 1885–1893, who came up with the "Martial Race" theory, stated that in order to improve the quality of the army, there was a need to use "more warlike and hardy races" instead of the current sepoys from Bengal, the Tamils, Telugus and the Marathas. Based on this theory, Gurkhas and Sikhs were recruited by the British army and they were "construed as martial races" in preference to other races in India. Historian Sikata Banerjee notes a dissonance in British military opinions of the Maratha, wherein the British portrayed them as both "formidable opponents" and yet not "properly qualified" for fighting in the western manner, criticising the Maratha guerrilla tactics as an improper way of war. Banerjee cites an 1859 statement as emblematic of this disparity:

The Maratha Light Infantry regiment is one of the "oldest and most renowned" regiments of the Indian Army. Its First Battalion, also known as the Jangi Paltan ("Warrior Platoon"), traces its origins to 1768 as part of the Bombay Sepoys.

The battle cry of Maratha Light Infantry is Bol Shri Chattrapati Shivaji Maharaj ki Jai! ("Hail Victory to Emperor Shivaji!") in tribute to the Maratha sovereign and their motto is Shatrujeet (victory over enemy).

See also
 Maratha clan system
 List of Maratha dynasties and states
 List of notable Maratha People
 Marhatta region
 Thanjavur Marathi people
 Marathi People in Uttar Pradesh

Footnotes

References

Further reading

Social groups of Maharashtra
Indian castes
Marathi people
Maharashtra
Social groups of Goa

Maratha (caste)


Le décret dit des « pouvoirs spéciaux », voté en Conseil des ministres en mars 1956, sous le gouvernement Guy Mollet, accorde à l'armée française des pouvoirs très étendus dans le cadre de la guerre d'Algérie.

Ce décret marque le début d'un état d'exception en Algérie française, par le transfert à l'armée des pouvoirs de police, la suspension des libertés individuelles, et la généralisation du recours à la justice militaire. Le vote des « pouvoirs spéciaux » débouchera, en outre, sur l'envoi massif du contingent en Algérie, les effectifs de l'armée passant ainsi de  hommes en janvier 1956, à  hommes en janvier 1957.

Contexte
À la suite des élections législatives du 2 janvier 1956, le socialiste Guy Mollet est devenu président du Conseil. En mars 1956, sur la suggestion de Robert Lacoste, le ministre résident en Algérie, et pour faire face à l'amplification de la « rébellion » et du terrorisme en Algérie, le gouvernement dépose un projet de loi lui conférant des « pouvoirs spéciaux » afin de renforcer son action répressive.

Lors de l'élaboration du projet en Conseil des ministres, Pierre Mendès France alors ministre d'État et Gaston Defferre, ministre de la France d'outre-mer, mettent en garde contre cette option qui consacrerait la primauté du militaire. Ils sont néanmoins minoritaires au sein du gouvernement, notamment face à Robert Lacoste ou Maurice Bourgès-Maunoury, ministre de la Guerre.

Le projet prévoit dans les faits un vaste dessaisissement du pouvoir législatif au profit du gouvernement, habilité à prendre en Algérie, par décrets, toute mesure jugée nécessaire dans les domaines administratif, économique, social et militaire.

Le texte fut adopté à l'Assemblée nationale le 12 mars 1956, par 455 voix – y compris celles des 146 députés du Parti communiste français – contre 76.

Cette loi sera prolongée par un nouveau vote de confiance en 1957, sous le gouvernement de Maurice Bourgès-Maunoury.

Contenu et application de la loi
L'article 5 de la loi précise que :

Dans les faits, les « pouvoirs spéciaux » permettent la création d'une procédure de justice militaire de « traduction directe » sans instruction, la légalisation des camps d'internement créés en 1955 et l'attribution aux militaires des pouvoirs de police.

C'est grâce à cette délégation des pouvoirs de police à l'armée que les parachutistes purent conduire la « bataille d'Alger », en 1957.

Articles connexes

 Chronologie de la guerre d'Algérie

Bibliographie

 Sylvie Thénault, Une drôle de justice : Les Magistrats dans la guerre d'Algérie ( Jean-Jacques Becker, postface Pierre Vidal-Naquet), Paris, La Découverte, 2001 ( 2021).

Notes et références

Loi française de la Quatrième République
Loi française relative au droit pénal

Pouvoirs spéciaux (guerre d'Algérie)


Emil Dragomir () a fost un preot-protopop român, deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A fost preot-protopop în localitatea Copalnic-Mănăștur din Maramureș, plasa Baia-Mare. A fost animator al vieții culturale românești din Copalnic-Mănăștur și împrejurimile acestuia. A activat în mod deosebit în cadrul "Astrei" în zonă, fiind președintele Despărțământului local al acesteia.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, Emil Dragomir a reprezentat ca delegat cercul electoral Târgu Lăpuș.

Note

Bibliografie

 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1882
Decese în 1959
Preoți români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Protopopi români

Emil Dragomir


Earl of Kilmorey () is a title in the Peerage of Ireland. It was created in 1822 for Francis Needham, 12th Viscount Kilmorey, a General in the British Army and former Member of Parliament for Newry. He was made Viscount Newry and Mourne, in the County of Down, at the same time, also in the Peerage of Ireland.

The title of Viscount Kilmorey was created in the Peerage of Ireland in 1625 for Sir Robert Needham, Member of Parliament for Shropshire, and High Sheriff of Shropshire in 1606. His son, the second Viscount, represented Newcastle-under-Lyme in Parliament and supported King Charles I during the Civil War. His younger son, the fourth Viscount (who succeeded his elder half-brother), also fought as a Royalist in the Civil War. His great-great-grandson was the twelfth Viscount, who was created Earl of Kilmorey in 1822.

He was succeeded by his son, the second Earl. He also represented Newry in the House of Commons. His grandson, the third Earl, (son of Francis Jack Needham, Viscount Newry) was briefly Member of Parliament for Newry and sat in the House of Lords as an Irish Representative Peer from 1881 to 1915.

His eldest son, the fourth Earl, served as Lord Lieutenant of County Down and as Vice-Admiral of Ulster and Commanding Officer of HMS Caroline, Ulster Division Royal Naval Reserve. Lord Kilmorey was also an Irish Representative Peer from 1916 to 1961, becoming the last surviving Irish Representative Peer to sit in the House of Lords. He was succeeded by his nephew, the fifth Earl. He was the son of Major the Hon. Francis Edward Needham, second son of the third Earl.

 the titles are held by the fifth Earl's eldest son, the sixth Earl, who succeeded in 1977. He does not use his titles and did not use his courtesy title of Viscount Newry and Mourne which he was entitled to from 1969 to 1977, and is known as Sir Richard Needham. He is a former Conservative government minister.

The Needham estate, known as Mourne Park, is near Kilkeel in County Down in Northern Ireland but the title and estate were separated when the fifth Earl inherited the title but opted to live in England. The Needham estate or Mourne Park is now owned by the Anley family, descendants of the 4th Earl of Kilmorey. The house was badly damaged by fire on 18 May 2013.

Viscounts Kilmorey (1625)
Robert Needham, 1st Viscount Kilmorey (died 1631)
Robert Needham, 2nd Viscount Kilmorey (died 1653) son
Robert Needham, 3rd Viscount Kilmorey (died 1657) son
Charles Needham, 4th Viscount Kilmorey (died 1660) half-brother
Robert Needham, 5th Viscount Kilmorey (1655–1668) son
Thomas Needham, 6th Viscount Kilmorey (–1687) brother
Robert Needham, 7th Viscount Kilmorey (1683–1710) son
Robert Needham, 8th Viscount Kilmorey (1702–1717) son
Thomas Needham, 9th Viscount Kilmorey (1703–1768) brother
John Needham, 10th Viscount Kilmorey (1710–1791) brother
Robert Needham, 11th Viscount Kilmorey (1746–1818) son
Francis Needham, 12th Viscount Kilmorey (1748–1832) (created Earl of Kilmorey in 1822) brother

Earls of Kilmorey (1822)
Francis Needham, 1st Earl of Kilmorey (1748–1832)
Francis Jack Needham, 2nd Earl of Kilmorey (1787–1880)
Francis Charles Needham, 3rd Earl of Kilmorey (1842–1915)
Francis Charles Adelbert Henry Needham, 4th Earl of Kilmorey (1883–1961)
Francis Jack Richard Patrick Needham, 5th Earl of Kilmorey (1915–1977)
Richard Francis Needham, 6th Earl of Kilmorey (born 1942)

The heir apparent is the present holder's son Robert Francis John Needham, Viscount Newry and Mourne (born 1966).
The heir apparent's heir apparent is his son Hon. Thomas Francis Michael Needham (born 1998).

References

Earldoms in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1822
Noble titles created for UK MPs
1822 establishments in Ireland
Earls of Kilmorey

Earl of Kilmorey


Mustafa Vedat Sakman (1949, Konya), Türk şarkıcı, şarkı yazarı, müzik yapımcısı ve gitarist.

Biyografi

1949 yılında Konya'da doğan Sakman, profesyonel müzik yaşamına, müzisyen bir babanın oğlu olarak, İzmir'de lise çağlarında başladı. İlk çaldığı enstrüman davul oldu. Daha sonra gitarla tanıştı. 70'li yılların, bir grup oluşumu içinde şarkılar yapma ruhu, müzik yaşantısında önemli rol oynadı.

Müzik kariyeri

Grup Doğuş ile 12 yıllık bir beraberliği oldu. Bu dönemde aranjörlük ve armoni çalışmaları yaptı. Grup Doğuş'tan ayrıldıktan sonra reklâm ve film müziklerinin yanı sıra, pop müziği şarkıcılarına şarkılar verip, düzenlemeler yapmaya başladı.

İlk solo albümü olan "Müzisyen"i 1989 yılında yaptı. Aynı yıl Eurovision'da Grup Pan'la birlikte "Bana Bana" adlı şarkıyı icra etti. 1989 Aralık'ında Zuhal Olcay'ın "Küçük Bir Öykü" albümünün prodüksiyonunu gerçekleştirdi. Albümdeki tüm besteler ve düzenlemeler kendisinin, sözler Mehmet Teoman'ın idi.

1991 yılında yine Zuhal Olcay'ın "İki Çift Laf" albümünün sekiz şarkısının sözlerini yazıp, müziğini ve düzenlemelerini yaptı. 1992'de tüm şarkı ve düzenlemeleri kendisine ait olan "Kapılar" adlı ikinci solo albümünü çıkardı. Aynı yıl "Kan Kardeşleri" (Blood Brothers) oyununun müzik direktörlüğünü yaptı. 1994 yılında üçüncü solo albümü "Sevgileri Unutmadık" yayınlandı. Bu albümdeki sekiz şarkının beste ve düzenlemeleri kendisine aitti. 1997 yılında Hümeyra'nın "Beyhude" isimli albümünün müzik direktörlüğü ve aranjörlüğünü yaptı. Hümeyra bu albümde Vedat Sakman'ın iki şarkısını seslendirdi. 1998 yılında Zuhal Olcay'ın "İhanet" ve Leman Sam'ın "İlla" adlı albümlerinin müzik direktörlüğünü ve aranjörlüğünü yaptı. Her iki sanatçının albümlerinde yer alan pek çok şarkının söz ve müziği de kendisine aitti.

2001 yılından itibaren kendi kurduğu Sakman Prodüksiyon şirketiyle birlikte müzik yapımcılığına başladı. 2002'de dördüncü solo albümü de kendi şirketinden "Usulca" ismiyle çıktı. 2003'te Selçuk Yöntem'le "Şiir Niye" albümü Sakman Prodüksiyon'dan çıktı. 2004 yılında Devlet tiyatrolarında gösterilen "Atları da Vururlar" müzikalinin şarkılarını besteledi ve müzik direktörlüğünü yaptı. 2006 yılında "Konser" Albümü çıktı. 2008'de Cezmi Ersöz'le "Kendini Saklama Çiçekleri" albümünü yaptı. 2011 yılında "Yaşamın Gözlerin Kadar Güzel Olsun" albümü çıktı. 2012 yılında Leman Sam'ın "Nereye Kadar?" albümünün şarkı yazarlığı ile aranjörlüğünü yaptı. 2013 yılında "Odada İkimiz", 2019'da "Nar Çiçekleri" albümlerini yaptı.

Halen Kadıköy'de "Sakman Club"ta canlı müzik icralarına devam etmektedir.

Diskografi
 1989: Müzisyen
 1 Haziran 1992: Kapılar
 18 Temmuz 1994: Sevgileri Unutmadık
 26 Haziran 2000: İkinci Bahar (Dizi müzikleri) Müzikler: İncesaz, Vedat Sakman
 20 Mayıs 2002: Usulca
 22 Haziran 2006: Konser (Konser albümü)
 29 Mart 2011: Yaşamın Gözlerin Kadar Güzel Olsun
 21 Mart 2013: Odada İkimiz
 21 Nisan 2015: En Şarkılar (En İyileriyle albümü)
 12 Mart 2018: Her Neyse (Dijital tekli) Evren Türeci ile Vedat Sakman
 8 Mart 2019: Nar Çiçekleri
 2 Ekim 2020: Akustik Hikayeler (İlhan Şeşen ile birlikte)
 19 Mart 2021: Usulca

İç Bağlantılar
 Kardeşi Tahir Sakman

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1949 doğumlular
1989 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
20. yüzyılda Türk şarkıcılar
DMC sanatçıları
21. yüzyılda Türk şarkıcılar
Türk erkek pop şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları

Vedat Sakman


Sisifos Söyleni, Fransız yazar ve düşünürü Albert Camus'nün II. Dünya Savaşı ortasında yayımlanan deneme kitabıdır. 1942 yılında Fransa'da Le Mythe de Sisyphe adıyla basılmıştır. Kitap, adını Yunan mitolojisinden alır. Yaşamı ve intiharı sorgularken, saçmayı, başka bir deyişle uyumsuzu anlatır.

Sisifos, Homeros`a göre ölümlülerin en bilgesiydi. Tanrıları kızdırması sonucu bir kayayı dağın tepesine çıkarmakla cezalandırılmıştı. Tam çıkardığı sırada taş aşağı yeniden yuvarlanıyor, taşın ardından bakan Sisifos aşağı inip tekrar taşı çıkarmaya çalışıyordu. Camus'ye göre bu kısır döngüyü trajik yapan da kahramanın her deneyişinde tekrar düşeceğini bile bile taşı çıkarmaya gayret etmesidir.

Camus saçma kavramını burada kurar, yaşamın beyhudeliğinin bilincinde olan insan. Bu durum bütün dinlerin temelini oluşturur ve din sayesinde yaşama anlam verilebilir. Fakat Camus bunu kabul etmez, en büyük uyumsuz kahraman Sisifos üzerine saçmanın farkındalığının tarihsel gelişimini anlatır.

Dağın tepesinden kayanın düştüğünü gören Sisifos, inişi sırasında düşkün durumunun bütün enginliğini bilir. Ama Sisifos tanrıları yadsıyan ve kayaları kaldıran üstün sadıklığı öğretir. O da her şeyin iyi olduğu yargısına varır. Bundan dolayı da "Sisifos'u mutlu olarak tasarlamak gerekir."

Camus, pes etmez. Sisifos'un durumuna sonsuza kadar çare bulamayacağını bilir. Fakat, saçmanın geriletilebileceğinin farkındadır. Bu yüzden "tepelere doğru tek başına didinmek bile bir insanın yüreğini doldurmaya yeter." diyerek intiharı haksız çıkartır.

Dış bağlantılar
 The Myth of Sisyphus (ingilizce)

Felsefe denemeleri
1942 kitapları
Albert Camus
Fransızca kitaplar

Sisifos Söyleni


RFA Robert Dundas (A204) was the lead ship of her class of coastal stores carriers of the Royal Fleet Auxiliary. Launched on 28 July 1938, the Robert Dundas was commissioned on 10 November 1938 and served until decommissioned on 8 December 1971. Laid up at Chatham, the ship arrived at Thos. W. Ward Grays, Essex, for scrapping on 3 June 1972.

Whilst in transit from Chatham, the ship was used by the BBC on 1–2 June 1972 as a filming location for the science fiction series Doctor Who. The vessel represented the fictitious SS Bernice in the story Carnival of Monsters.

References

Ships of the Royal Fleet Auxiliary
1938 ships

RFA Robert Dundas


Henri Larrat, né le  à Pau et mort le  dans la même ville, est un joueur français de rugby à XV qui évolue principalement au poste de pilier des années 1920 jusqu'aux années 1940.

Henri Larrat était commerçant de profession.

Biographie
Henri Larrat est champion de France de rugby en 1946 avec la Section paloise, composant la première ligne de la Section auprès de Martin et Moncassin.

Il effectue l'intégralité de sa carrière à la Section paloise.

Palmarès de joueur

En club

 Avec la Section paloise

 Challenge Yves du Manoir :
 Vainqueur (1) : 1939
 Championnat de France de première division :
 Champion (1) : 1946
 Coupe de France :
 Finaliste (1) : 1946

Notes et références

Liens externes

Pilier (rugby à XV)
Joueur de la Section paloise
Joueur français de rugby à XV
Naissance en septembre 1919
Naissance à Pau
Naissance dans les Basses-Pyrénées
Décès en novembre 2001
Décès à Pau
Décès à 82 ans

Henri Larrat


Ezra Sued (7. juni 1923 - 21. august 2011) var en argentinsk fodboldspiller (angriber).

Sued tilbragte hele sin karriere, fra 1943 til 1954, hos Racing Club i den hjemlige liga. Han vandt mesterskabet med klubben i både 1945, 1949, 1950 og 1951.

Mellem 1945 og 1947 spillede Sued desuden seks kampe for det argentinske landshold, hvori han scorede to mål. Han var med til at vinde guld ved de sydamerikanske mesterskaber i både 1946 og 1947.

Titler
Primera División Argentina
 1945, 1949, 1950 og 1951 med Racing Club

Sydamerikansk mesterskab
 1946 og 1947 med Argentina

Referencer

Fodboldspillere fra Argentina
Fodboldspillere fra Racing Club de Avellaneda
Personer fra Buenos Aires

Ezra Sued


Thaumatophyllum,  rod bilja iz porodice kozlačevki smješten u tribus Philodendreae, dio je potporodice Aroideae. Raširen je po Južnoj Americi, uglavnom u Brazilu, i nešto u Venezueli i Argentini.

Rod je kao monotipičan opisan 1859. sa vrstom T. spruceanum, a sve ostale u njega su dodane 2018. izdvajanjem iz roda Philodendron. Na popisu je 21 vrsta

Vrste
 Thaumatophyllum adamantinum (Mart. ex Schott) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum bipinnatifidum (Schott) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum brasiliense (Engl.) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum corcovadense (Kunth) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum dardanianum (Mayo) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum leal-costae (Mayo & G.M.Barroso) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum lundii (Warm.) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum mello-barretoanum (Burle-Marx ex G.M.Barroso) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum paludicola (E.G.Gonç. & Salviani) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum petraeum (Chodat & Vischer) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum saxicola (K.Krause) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum solimoesense (A.C.Sm.) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum speciosum (Schott ex Endl.) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum spruceanum Schott; tip
 Thaumatophyllum stenolobum (E.G.Gonç.) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum tweedieanum (Schott) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum uliginosum (Mayo) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum undulatum (Engl.) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum venezuelense (G.S.Bunting) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum williamsii (Hook.fil.) Sakur., Calazans & Mayo
 Thaumatophyllum xanadu (Croat, J.Boos & Mayo) Sakur., Calazans & Mayo

Izvori

Philodendreae

Thaumatophyllum


Shuhei Yomoda (født 14. marts 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har tidligere trænet Hokkaido Consadole Sapporo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Shuhei Yomoda


Mégès ou Mège est un des personnages légendaires de l'Illiade.

Fils de Phylée, petit fils d'Augias et roi d'Elide, il a participé à la guerre de Troie en tant qu'Achéen.

Un satellite naturel a été nommé d'après lui.

Références

Personnage de l'Iliade
Éponyme d'un objet céleste
Prétendant d'Hélène

Mégès


Kadırga, daha çok Akdeniz'de kullanılan çektiri (çektirme) tipi bir savaş gemisi. İlk olarak 8. yüzyılda Akdeniz'de deniz savaşlarında kullanılmaya başlandı. 17. yüzyıla kadar gelişme göstermiştir. Antik çağlardan beri kullanılırdı. Asıl hareket mekanizması kürektir ve yelken buna yardımcı olması için tasarlanmıştır.

Kullanıldıkları Tarihi Çağa Göre Kadırga Türleri

Değişik tarih çağlarında kullanılan ana kadırga tipleri, büyüklükleri sırasına göre aşağıda verilmiştir:

Antik Çağlar

Pentekontera

Tek katta, geminin iki kenarında iki sıra halinde, her sırada 25 olmak üzere toplam 50 kürekçi bulunmaktadır.

Kadırga tarihte Akdeniz denizcilik medeniyetleri tarafından kullanılmış standart teknedir.

Bireme

MÖ 5. yüzyıldan itibaren Antik Yunan medeniyetinin ana bahriye teknesi birem olmuştur. Eski Yunanlar ile savaşa giren Pers-İran İmparatorluğu donanması gemileri de birem türündendi. Ancak Eski Roma çağında yerine trirem geçmiştir.

Liburna

Roma çağlarında kullanılan orta büyüklükte bir teknedir. Fakat karaya yakın destek sağlayabilmesi, hızlılığı ve yüksek manevra kabiliyeti dolayısıyla takip, lojistik destek ve hızla asker nakliyatı için tercih edilen tekneydi.

Trireme
Trirem tipi gemiler klasik deniz güçlerinin ana bel kemiğini oluşturmaktaydılar. Hızlı, çevik hareketli ve kolayca manevra edilebilmeleri dolayısıyla orta çağlara kadar Akdeniz'in her tarafında yaygın olarak kullanılan harp tekneleriydiler.

Kuadrirem
Teknenin her iki tarafında dört sıra kürekçiler bulunmaktaydı ve kuinkueremlerle birlikte klasik çağlar harp gemilerinin en büyükleri olmaktaydılar.

Kuinkuerem

Esareme

Eski Orta Çağlar

Dromon

== Orta Çağ Sonları ve Yeni Çağ ==

Karamürsel

Osmanlı donanması kurulması sırasında kullanılan ilk küçük çektiri tipi gemiye "Karamürsel gemisi" adı verilmektedir. Bu çektiri tipte gemiler bir buçuk direkli, sivri üçgen yelkenli ve sonraları nakliyede kullanılan bir buçuk direkli, sivri üçgen yelkenli, güvertesiz küçük çektiri şeklinde tekneden ibaretti. Değişik şekillerde büyük tipleri de yapılmıştı. Sonradan nakliye işlerinde de bu tip Karamürsel gemileri kullanılmıştır. İstanbul ve Marmara sahilleri arasında işleyen "Karamürsel" gemi nakliye gemileri hem kürek hem yelkenle giderdi.

Firkate
Osmanlı donanmasında kullanılan küçük çektiri tipi savaş gemisi. Her bir küreği 2 veya 3 kişi çeken 10-17 kürekçi oturağı ihtiva etmekteydiler. Firkatelerin her küreğini iki-üç kişi çekerdi. Hızlı hareket ettiklerinden haber getirip götürmekteydiler. Muharebe zamanlarında firkatelere 80 hatta 100 levend konulmaktaydı. Firkateler, nehirlerde de kullanılmakta ve özellikle Tuna Nehri üzerindeki ince donanmada önemli olarak yer almaktaydılar.

Pergende

Pergende bir çektiri tipte küçük ama nispeten hızlı savaş gemisi idi. Genellikle haberleşme ve nakliye için kullanılmaktaydı. Genel olarak kürekle yürümekteydi ama yardımcı sivri üçlü yelken kullanmak için bir yelken direği bulunmaktaydı. Büyüklüğü 18-19 kürekçi oturağı bulunacak şekilde idi ve uzunluğu 33-40 zira olarak değişmekteydi. Tuna ince donanmasında ve genel olarak sahil koruma karakol görevleri için genel denizlerde kullanılmakta idi. XVİ. yüzyılda pergende gemileri "fırkate" ile aynı kabul edilmekteydi.

Kalyota veya kalite

Kalyota veya kalite küçük bir kadırga çektiri tipte olup kadırgadan daha hafif ve küçük ama daha hızlı savaş gemisi idi. Özellikle savaşlarda takip ve karakol  işlerinde kullanılmaktaydılar. Büyüklüğü her bir küreği ikişer veya üçer çeken 19-24 kürekçi oturağı bulunacak şekilde idi. Uzunluğu 33-48 zira uzunlukta idi.  Savaş zamanlarında kalyatalarda 220 kadar cenkçi bulundurulmaktaydı. Kalyatalar başlarına toplar bulunmaktaydı. Hicri  1498 (hicri 893)  tarihli bir belgeye göre bir kalyata bir baş topu, 2 darbzen ve 4 prangı vardı. Mayıs 1698 (Zilikade 1109 hicri) tarihli bir tezkireye göre bir kalyataya top mühimmatı olarak 258 yuvarlak verilmekteydi. XVİ. yüzyıl sonlarında bir kalyatada 2 usta topçu neferi de bulunmaktaydı. Genel denizlerde kullandığı gibi Tuna ince donanmasında da kalyatalar bulunmaktaydı.

Fusta

Kalyota şeklinde ve karakterinde ama kalyotalardan daha büyük ama kadırgadan daha küçük boyda savaş gemisi. Donanma filolarının öncüleri ve için ve sahil koruma için kullanılmakta idiler.

Kadırga

Baştarda

Çektiri tipinde kadırgaların büyüğü bir tür olan harp gemisine verilen addır. Donanma komutanı bir amiralin (riyale) gemisi veya büyük rütbeli bir komutanın (patrona) gemisi olarak kullanılan, kadırgadan daha büyük olan bir gemiyi tarif etmektedir. Bu tip kadırga gemisinin ismi İtalyanca galea bastarda teriminden türetilmisti. Genellikle kürekle çalışmaktaydı; fakat iki veya tek sereni de bulunup yelkenle de hareket kabiliyeti bulunmaktaydı. Kürekle hareket için Osmanlı baştardaları 6-32 çift küreğe sahip olup her kürek 5-7 kürekçi tarafından çekilmekte idi. Güvertesinin altında kürek çekilen baştardalar "bastarda girap" olarak isimlendirilmekte idi. Kıç çadırı özel kumaştan el işlemeli olurdu.

Büyük kadırga

"Büyük kadırga" (It. : galea grossa) genellikle deniz ticareti için yük taşımak için büyük boyda bir kadırga şekilli "çektiri" gemi yani kısaca "ticaret için büyük kadırga".  Genellik bu tip kadırgalar ticari amaçla yapılıp kullanılmasına rağmen çok kere istenilirse deniz savaşı yapabilmek için gereken top ve bordolama malzemeleri de taşıyarak  deniz savaşı yapmak için hazırlanan savaş filolarında da kullanılmıştır.

Yarım baştarda

"Yarım baştarda̩̩̩̩̩̩̩" (It.: piccola bastardella) komuta gemisi olmayan ve 26 oturaklı olan baştardalara "yarım" (veya "orta") adı verilirdi. Bu yarım baştardalar büyüklüğü bir harp gemisi olan kadırga (It.: galea sottile) ile daha çok ticaret gemisi olarak kullanılan büyük kadırga (It.: galea grossa) arasındaydı. Osmanlı donanmasında "yarım" baştardaların boyu 7 zira (takriben 42.75-51.30 metre) idi ve 26 oturakdaki her küreği 5 ila 7 kürekçi çekerdi.

Mavna, mahon veya galeas

Mahon, mavna (galeas) tipi gemi Venedikli gemi ustalari tarafından 16. yuzyılda geliştirilen kadırga tipli çektiri ve kalyon tipli yelkenli arasında olan bir gemidir. Bu tip gemiler büyük boylu olup genellikle ticari eşya taşımak için kullanılan "büyük kadırga" boyutlarında ve şeklindedir. Tipik bir 17. yüzyıl yapımı mavnanın boyu 59 metre en büyük genişliği 9 metre  olup su altından kalan kısmı 3.5 metredir. Mavnanın başındaki pruva yuvarlak ve kıçın ki pupa da "karpuz kıçlı" tabirce yuvarlaktır.  Tipik bir mavnanın kadırga geleneğine kıç tarafında cadirli platform hem de bas tarafında cadirla kaplı  platform  bulunmakta ve bu iki platformu bağlayan bir köprü kürekçilerinin başlari seviyesinde bulunmakta idi. Kürekçiler yüksek bordalar arkasında iki kat üzerinde altlı-üstlü ve iskele-sol ve sancak-sağ  da olarak dört grup olarak oturmakta idiler. Her grupta 32 tane 15 meter uzunlugunda kurek bulunup her bir kurek icin 7-8 tane kurekci bulunmakta idi. Mavna bu kurekciler tarafından kurekle cekilereek yurutulebilecegi gibi  uc sereni olup yelkenle de yurutulebilmektedir. Tipik bir mavnada hucum atesli silahi olarak 10 tane savaş topu ve 30 tane kucuk saga sola ve asagi yukari 360 derece dondurulebilir "doner top (Ispanyolca: peterero)" bulunmakta idi. Birçok tarihçi Osmanlı donanmasini Kutsal Ittifak donanmasi tarafından Ekim 1670'te İnebahtı Deniz Muharebesi'nde buyuk mağlubiyete ugratmasini Kutsak Ittifak'in filosu icinde buluna "mavna"larin Osmanlı kardirgalarinin hucumuna karsi koyabilip mavnalrin hucumunada Osmanlı kadirgalarinin buyuk zarar gormesine baglarlar.

Paşa baştardası

"Paşa baştardası" Osmanlı deniz filolarında komuta mevkii olup gerek harbinde ve gerek sulhda Kaptan-ı Derya'nın komuta gemisi kullanılırdı. "Paşa baştardası" 36 oturaklı idi; her oturak için 7 kürekçi bulunurdu. Boyu 77 zira (takriben 57.75-69 metre) idi). Her iki kürek arasında üçer cenkçi yerleştirilirdi. Böylece "paşa baştardasının", tüm efradı takriben 800 kadardı. Efradı 72 küreğin her birini 7 kişi olarak çeken 504 kürekçi, 216 cenkçi ve diğerleri denizcilikte mahareti olan gedikli denizcilerden oluşuyordu. 17. yüzyıldan itibaren kaptan baştardaları "karpuz kıçlı" olarak yapılmaktaydılar. Ateşli silah olarak toplar tasimaktaydi ve toplarının 3 tanesi başta idi ve her iki yanda 4-5 tane hafif döner top bulunurdu.

"Paşa baştardası" için kıç çadırı özel kumaştan el işlemeli olurdu. Bu 16. asır sonuna kadar, yani Çığalazade Sinan Paşa'nın Kaptan-ı Deryalığına kadar 'serasker' denilen kalın bir kumaştan yapılırdı. Sonraları yeşil ve kırmızı kadifeden yapılmaya başlandı; nihayet kırmızı kadifede karar kılındı. "Paşa baştardası" kıç çadırı her yıl değiştirilir ve her yıl eski çadır kaptan paşanın maiyetindeki gedikli denizcilere verilirdi.

Osmanlı donanmasında kadırga

Standart bir Osmanlı kadırgası 40 metre boyunda 7-8 metre genişliğinde ve 24 oturaklıdır. Bir ya da iki üçgen yelkenle hareket eder. Ancak kadırga sınıfı başka gemileri de ihtiva eder. Bu ebatlardan küçük keşif amaçlı "kalite", "çektirme" gibi gemiler olduğu gibi güvertesinin altında kürek çekilen baştarda gırap gibi modelleri de vardır.

Osmanlı donanmasında özellikle 17. yüzyılda Türk donanmasının altın çağında asıl savaş gemisi konumundadır. Osmanlı donanmasında  18. yüzyılın sonlarına kadar kadırga kullanmıştır.

Kadırga kalyon karşılaştırması

Kadırga ince uzun yapısı ve alçak bordası sayesinde çok süratli ve kıvrak hareket eden bu gemi tipi kalyon sınıfı büyük yelkenli gemilere karşı avantajlıydı. Kalyonlar yalnızca rüzgârlı havalarda yol alırken kadırga rüzgârsız havalarda da yol alabilirdi. Ayrıca kullandığı Latin yelkeni sayesinde rüzgâr yönünden bağımsız yol alabilirdi.

16. yüzyılda kadırga kalyon karşısında üstün konumdaydı. Ancak denizcilikte yaşanan gelişmeler sonucu kalyon yavaş yavaş kadırgayı yakaladı. 17. yüzyılın ortalarından itibaren kalyon kadırga karşısında üstünlüğünü kabul ettirdi. Osmanlı donanması da bu dönemde yavaş yavaş kalyona geçiş yapıyordu. Ancak bu değişim kadırganın değerini büsbütün yok etmedi. Daha 1.5 yüzyıl kadırga savaş donanmalarında kullanıldı.

Kadırganın kalyona karşı sürat ve manevra üstünlüğü vardı. Bunun yanında imalatı da 3 kat daha ucuzdu. Ancak kullanımı için çok sayıda kürekçi gerektirmesi bu ucuzluk avantajını ortadan kaldırmaktaydı. Kalyon ise kadırgadan çok daha dayanıklıydı. Ancak kalyonun geniş yüksek ve ağır gövdesi bulunmakta; geniş gövde sürat için hiç uygun olmamakta ve arkadan rüzgâr almadığı sürece kalyonun yavaş ve hantal kalmasına sebep olmaktaydı. 40 metre boyunda 7 metre genişliğinde bir kadırganın mükemmel su direnci kalyonda yoktu.

Kaynakça

Bu madde kısmen İtalyanca Wikipedia "galea" maddesi kaynaklıdır   (İtalyanca)

Dış kaynaklar
 Uzun çarşılı, İsmail Hakkı, (1988), Osmanlı Devleti'nin Merkez ve Bahriye Teşkilatı, Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları, ISBN 975-16-0042-1.

Dış bağlantılar

Antik gemiler
Savaş gemileri
Osmanlı donanması
Antik Roma Deniz Kuvvetleri

Kadırga


Reinhilde Decleir (née à Anvers le  et morte dans la même ville le ) est une actrice et réalisatrice de télévision et de théâtre belge.

Elle est surtout connue du grand public pour ses rôles dans de nombreuses séries télévisées.

Biographie
Reinhilde Decleir est née le . Elle est la plus jeune de cinq enfants, dont les acteurs Jan Decleir (1946) et  (1942-1974). Elle a un fils avec l'acteur  (1948-2012).

Elle débute au théâtre avec l', une troupe flamande de théâtre, connue pour son regard critique sur la société, et active entre 1973 et 1997.

Reinhilde Decleir travaille comme dramaturge avec, entre autres, la , le  et le  avec des pièces comme  (Délivre nous du mal),  (Au nom du père et du fils),  (à la guerre) et  (Musique de nuit). Elle met en scène , , .

Elle est engagée depuis 2007 dans , un collectif anversois qui permet à des personnes fragilisées de faire du théâtre. Avec eux, elle met en scène l'Opéra de quat'sous de Bertold Brecht.

Reinhilde Decleir joue dans de nombreux films et séries télévisées. En 2009, elle tient le rôle principal, Maria Vangenechten, dans la série télévisée .

Elle enseigne au Studio Herman Teirlinck, jusqu'à sa fermeture.

Souffrant d'un cancer depuis des années, elle demande l'euthanasie et décède le .

Cinéma et télévision (sélection)

Distinctions

Références et sources

Liens externes

Naissance en mai 1948
Naissance à Anvers
Actrice belge de télévision
Actrice belge de cinéma
Actrice belge de théâtre
Metteuse en scène belge
Décès à 73 ans
Décès à Anvers
Décès en avril 2022

Reinhilde Decleir


9299 Vinceteri este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9299 Vinceteri este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Carolyn S. Shoemaker și Eugene M. Shoemaker. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 4,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1985
Centura de asteroizi

9299 Vinceteri


Karl Biecker (* 26. August 1859 in Köln; † 1927 ebenda; vollständiger Name: Karl Wilhelm Biecker; die Schreibweise des Rufnamens variiert zwischen Karl und Carl) war ein deutscher Architekt und Eisenbahn-Baubeamter.

Herkunft
Karl Biecker war ein Sohn des Juristen Carl August Biecker (1828–1910). Aus Hückeswagen stammend, trat sein Vater nach einer ersten juristischen Laufbahn an den Landgerichten Köln und Elberfeld 1863 als Assessor und Notariatskandidat aus dem Staatsdienst aus und als Assistent bei der Rheinischen Eisenbahn-Gesellschaft in Köln ein. Mit deren Verstaatlichung wurde er im Jahre 1880 in den Vorstand der staatlichen Nachfolgerin dieser Privatgesellschaft, der Königlichen Eisenbahndirektion Köln linksrheinisch, berufen. Biecker schied als Geheimer Regierungsrat aus dem Dienst.

Beruflicher Werdegang
Karl Biecker besuchte in Köln das Apostelgymnasium, das er 1879 mit der bestandenen Reifeprüfung verließ. Unter Einschluss der einschlägigen Praktika bei arrivierten Architekturateliers legte Biecker als Kandidat der Baukunst im Juni 1884 zunächst die Erste Staatsprüfung mit darauffolgender Ernennung zum Regierungsbauführer (Referendar) und im Oktober 1889 auch die Zweite Staatsprüfung ab, in deren Folge er zum Regierungsbaumeister (Assessor) des Hochbaufachs ernannt wurde.

Als Regierungsbaumeister, d. h. noch als Beamter auf Probe, wurde Biecker 1899 seitens der Königlichen Eisenbahndirektion Köln mit der Anfertigung von Entwurfsskizzen für den neuen Koblenzer Hauptbahnhof betraut. Um angesichts fehlender freier Stellen innerhalb des Dienstbereichs der Eisenbahndirektion Köln das Problem einer definitiven Anstellung Bieckers zu umgehen, wurde er im Oktober 1900 pro forma als Kreisbauinspektor für den Baukreis Wollstein bei Posen eingestellt. Dieses Amt war seit einem halben Jahr unbesetzt. Praktisch wurde er dort jedoch durch Regierungsbaumeister Hans Lottermoser vertreten. Biecker selbst war zeitgleich auftragsweise mit den Bahnhofshochbauten in Koblenz befasst. Im Frühjahr 1901 zum Königlichen Landbauinspektor ernannt, wurde er nach Abschluss der Koblenzer Arbeiten noch im selben Jahr 1902 mit vier weiteren Bahnhofsbauten betraut: Entwurf und Leitung der Ausführung der Hauptbahnhöfe in Krefeld, Mönchengladbach und Rheydt sowie Umbau und Erweiterung des Hauptbahnhofs in Neuss. Zu diesem Zweck wurde Biecker zum Oktober 1902 als Vorstand der Bauabteilung für Eisenbahnhochbauten nach Krefeld versetzt. Noch vor Abschluss aller dortigen Arbeiten erfolgte im April 1906 seine offizielle Versetzung zur Königlichen Eisenbahndirektion Köln.

Ab 1904 liefen die Planungen zur Errichtung eines neuen zentralen Eisenbahndirektions-Gebäudes, denn bisher waren die Eisenbahnbeamten unter anderem in verschiedenen Gebäuden der privaten Vorgängergesellschaften untergebracht. Mit Beginn der Bauarbeiten nach seinem Entwurf, die auch von ihm geleitet wurden, erhielt Biecker Ende des Jahres 1906 die Charakterisierung als Königlich Preußischer Baurat IV. Klasse. An weiteren Auszeichnungen wurde ihm aus Anlass der Fertigstellung des Neubaus der Eisenbahndirektion Köln der Rote Adler-Orden IV. Klasse verliehen. Das Direktionsgebäude samt Präsidentenvilla wurde Bieckers bedeutendste Bauaufgabe. Der 1913 vollendete und trotz Kriegbeschädigung noch in weiten Teilen erhaltene Bau prägt noch heute die Rheinpromenade der nördlichen Kölner Altstadt.

Mit Bieckers Ernennung zum Regierungs- und Baurat im Frühjahr 1911 war auch sein Aufstieg zum Direktionsmitglied verbunden; in der Folge verantwortete er zahlreiche Hochbauten in deren Dienstbereich. 1927 starb er als Oberregierungsbaurat im Ruhestand.

Werk (Auswahl)
 1898–1899: Synagoge in Oberhausen, Friedensstraße 24 (1938 zerstört)
 1899–1902: Hauptbahnhof Koblenz (erste Entwurfsskizzen, und nach Umarbeitung durch den Landbauinspektor Fritz Klingholz, dieser unter Leitung des Geheimen Oberbaurats Paul Thoemer und später des Geheimen Baurats Alexander Rüdell, die weitere Entwurfsausarbeitung und schließlich Bauausführung durch Biecker)
 1902–1907: Hauptbahnhof Krefeld (Bauleitung bis 1906)
 1905–1908: Hauptbahnhof Mönchengladbach (Bauleitung bis 1906)
 1906–1907: Hauptbahnhof Rheydt (Bauleitung bis 1906)
 bis 1906: Hauptbahnhof Neuss
 1906–1913: Verwaltungs- und Dienstgebäude der Königlichen Eisenbahndirektion Köln, Konrad-Adenauer-Ufer 3 (Entwurf und Ausführung unter Hilfe der Regierungsbaumeister Adolph Kayser und Martin Kießling; die Oberleitung lag in Händen von Rüdell)
 1911–1914: Bahnhof Köln-Deutz (heute Bahnhof Köln Messe/Deutz; mit Unterstützung des Regierungsbaumeisters Hugo Röttcher)
 1914: Entwurf für Eingangsgebäude-Gruppe und Wasserturm des Eisenbahnausbesserungswerks Jülich

Literatur und Quellen
 Zentralblatt der Bauverwaltung, Jahrgänge 1884 bis 1927
 Zeitschrift für Bauwesen, Jahrgänge 1901 bis 1903 und 1906f.
 Zeitschrift für Bauwesen, Beilage Statistische Nachweisungen, Jahrgänge 1910, 1911 und 1915
 Das Apostelgymnasium zu Köln. 75 Jahre im Dienste Deutscher Jugenderziehung 1860-1935. Köln 1935.
 Köln. Bauliche Entwicklung 1888-1927. Berlin 1927. (Reprint: Köln 1987, )
 Elfi Pracht-Jörns: Jüdisches Kulturerbe in Nordrhein-Westfalen. Teil 2, Regierungsbezirk Düsseldorf. (= Beiträge zu den Bau- und Kunstdenkmälern im Rheinland, Band 34.2.) Köln 2000, ISBN 3-7616-1444-6.
 Hans Peter Schwanke: Architekturführer Krefeld. Krefeld 1996, ISBN 3-9804181-4-6.

Einzelnachweise und Anmerkungen

Weblinks

Architekt (Köln)
Oberregierungsbaurat
Träger des Roten Adlerordens 4. Klasse
Deutscher
Geboren 1859
Gestorben 1927
Mann

Karl Biecker