Divertikül, sindirim kanalı çeperini geçen mukoza fıtığı. Sindirim kanalının her yanında görülebilirse de, en çok kalınbağırsakta oluşur.

Divertikülum kelimesi kolon gibi içi boş bir organın duvarından dışarı doğru çıkıntı yapan anormal bir kese veya poş olarak tarif edilir. Gerçek divertikül bu poşun tüm bağırsak duvarını içerdiğini ifade ederken, yalancı (sahte) divertikül bağırsak duvarının bir kısmının eksikliğini işaret etmektedir. Özel olarak kolon divertiküllerinde mukoza, musküler tabaka arasından çıkıntı oluştururken kas tabakasını içermez ve bu nedenle yalancı divertikül sayılmaktadır.

Divertiküler hastalık veya divertikülozis kolonik divertikül varlığını belirtmek için kullanılan terimlerdir. Bu hastalık 30 yaştan önce nadirdir, yaş arttıkça görülme sıklığı da artar ve 50 yaşını geçmiş Amerikalıların 1/3ünde, 80 yaşını geçenlerinin ise %50-75'te bulunur. Kadın-erkek farkı yoktur.

Divertiküler hastalık endüstriel gelişmenin ve batı toplumunun bir hastalığı olarak düşünülmektedir. Et ve şeker kullanımının artması ile daha sık gözükmekte ve posa bırakan diyet kullanımı azalmasıyla da bu sıklık daha da artmaktadır. Fiber kullanımı azalımı da yine görülme sıklığı artışı ile birlikte gitmektedir. Fiber tüketimini çok olduğu sahra çölü yakınlarındaki Afrikalılarda hemen hiç rastlanmazken, düşük fiberlı diyetle beslenen güney Afrikalı beyazlarda daha sık rastlanılmaktadır.

Hastaların %30 semptom verir, %15'i kanar ve kanayanların %20-30 kadarı cerrahiye gider. Sağ kolon divertikülleri daha genç yaşta ve erkeklerde sıktır.

Etioloji

Kesin nedeni tam olarak bilinmemektedir. Anatomik çalışmalar divertiküllerin arteriollerin muskuler tabakayı penetre ettiği yerlerde,mukozanın kolondan herniasyona uğradığını göstermektedir. Bu bölgeler antimezenterik tenyaların mezenterik tarafında lokalize olmaktadırlar. Antimezenterik tenyalar arasında daha az sayıda rastlanılırlar. Bazı hastalarda arterler, bir dalı divertikül duvarını penetre edecek, diğeri ise musküler tabakanın dışında gidecek şekilde bölünmektedir. Arter ve divertikülüm arasındaki bu ilişki bazen görülen masif kanamalardan sorumludur.

Lifli gıdaların yeterince tüketilmediği kişilerde gaita hacmi azalır ve kolondaki geçiş zamanı uzar. Kolonda gereğinden fazla kalan gıda artıklarından sıvı emilimi ile gaita sertleşir. Az hacimli ve katı gaita atılımı için kolon basıncı yükselir ve kalın bağırsağın en dar kısmı olan sigmoit kolonda segmentleşme oluşur. Bu basınç artışı ve segmentleşme ana patogenetik nedendir. Normalde 10 mmHg olan sigmoit basınç, düşük hacimli ve sert gaita atılımı sırasında 90 mmHg ye yükselir.

Divertiküler hastalık patogenezinde rol oynayan bir diğer etken kolon duvarındaki kas liflerinin gerilme gücündeki azalmadır. Gerilme gücü azalımı yaşla ilgilidir.

Divertiküloziste diğer önemli bir anatomik bozukluk tutulan kolon duvarındaki belirgin kalınlaşma ve bağırsak duvarındaki kısalmadır. Böylece bağırsak lümeni de daralır. Elastin lifleri artışının buna neden olduğu düşünülmektedir. Koln adelesinde hipertrofi ve hiperplazi saptanmamaktadır. Musküler anomali divertikül görünümünden önce başlar ve özellikle sigmoit kolonda saptanır. Olguların yarısında sadece sigmoit kolon tutulurken, diğer bölgeler % 40 oranında tutulur.Tüm kolon olguların %5-10 unda hastalığa katılır.

Düşük fiberli diyet de yine dar bir sigmoit kolonla birliktedir. Bu küçük lümen, kolonun yüksek basınca maruz kalacak şekilde izole kompartmanlaşmasına neden olur.

Divertikülitis divertikülle birlikte enfeksiyon oluşumu anlamındadır. Ancak enf oluşumu aslında perikoliktir ve özellikle mezenter ve komşu organlar gibi çevre yumuşak dokuyu ve kolon serozasını tutar.

Peridivertikülitis terimi bu hastalık için daha doğru bir terimdir. Enfeksiyon divertikül perforasyonunun bir sonucudur,böylelikle feçes kolon lümeninden kolonun serozal yüzeyine bulaşmaktadır. Çoğu durumda fekal kontaminasyon azdır ve vücudun savunma sistemleri bu durumla başa çıkar. Kontaminasyon belirginse veya hastanın enfeksiyona yanıtı bozuksa lokal peritoneal savunma mekanizmaları yenilgiye uğrar ve apse teşekkülü ya da generalize peritonitis oluşur. Divertikül perforasyonunun nedeni ister artan kolonik basınç, ister kurumuş feçesle divertikül boynunun tıkanması, isterse de dışarı doğru çıkıntı yapan mukozal kesenin enflamasyonu olsun sonuç aynı olup perikolik enfeksiyondur. Olguların % 75'te mixt flora tespit edilir.

Akut divertikülitisli hastalar sol alt kadran ağrısından şikayet ederler. Ağrı suprapubik bölge, sol kasık ve sırta yayılabilir. Bağırsak alışkanlıklarında genellikle konstipasyon ve ara sıra diyare saptanacak şekilde değişkenlikler olur. Ateş ve titreme görülebilir, enflamasyon mesaneye yakınsa acil ve sık idrar ihtiyacı doğar. Rektal kanamaya divertikülitis sırasında az rastlanılır.

Fizik bulgular enfeksionun şiddetine bağlıdır. En sık rastlanılan bulgu sol alt kadrandaki hassasiyettir. Belirgin enflamasyon varlığında kötü sınırlı bir endürasyon bölgesi palpe edilebilir. Sol alt kadranda hassas bir kitle bir flegmon veya daha çok olasılıkla bir apseyi gösterir. Ara sıra ileus veya ince bağırsağın kısmi tıkanıklığı dolayısıyla abdominal distansiyon olur. Rektal muayene pelvik hassasiyeti gösterebilir ve vaginal veya rektal muayene ile pelvik apse palpe edilebilir.

Ateş %60-100, lökositoz %70-85 hastada saptanır.

Sınırlı bir sigmoidoskopik muayene bir rektal Ca'yı ayırt edebilmek için endikedir. Divertikülitis düşünülürse sigmoidoskopi sırasında hava verilmez çünkü bu anda sadece kolon görülür ve perfore divertikülden daha fazla feçesin lümen dışına çıkmasına neden olur. Genelde sigmoidoskop 12 cm den fazla ilerletilemez zira hasta çok rahatsız olur. Fiberoptik endoskopi perikolik kontaminasyon riskini arttırır.

Genelde divertikülitis tanısı hikâye ve FM'ye dayanır. Tanı şüpheliyse üç test daha yapılabilir; CT, US ve kontrastlı grafi. CT ve US kalınlaşmış kolon duvarı ve apseyi gösterebilir.

CT kolaylıkla enflamasyon lokalizasyonunu tespit eder ve apse, ureteral tıkanıklık veya fistül oluşumu hakkında bilgi verir.Doğruluk derecesi % 98 kadardır CT eşliğinde perkütan drenaj da yapılabilir. Buna karşın baryumlu grafi enf.nu yayma riski taşır, lokalize bir enf.nu generalize hale getirebilir. Baryumla feçes birleşirse şiddetli peritonitis oluşturabilirler. Suda eriyen madde ile çekilen grafiler baryum peritonitisi riski taşımazlar ama yine de peritonitisi yaygınlaştırabilir. US nin tanı değeri % 80-90 dır.

Asemptomatik. Başka bir nedenle araştırılırken tespit edilen hastaların ileri tetkiklerine gerek yoktur.

Hastalığın şiddeti ve tedavisi Hincley sınıflamasına göre düzenlenir.

Tedavi

Komplike olmayan divertikülitis

Hastaların %10-20 sinde görülür. Divertikülitis tedavisi hastalığın şiddetine bağlıdır. Enflamasyon belirtileri ve semptomları minimal olan hastalar sıvı diyet ve geniş spekturumlu antibiyotiklerle ayaktan tedavi edilebilirler. Antibiyotiğe 7-10 gün devam edilir.Metranidazol ve siproflaksazin en çok tercih edilen antibiyotiklerdir. Ağrı kesiciler verilmemelidir, eğer analjezik gereksinimi olursa hasta yatırılmalı ve İV antibiyotik verilmelidir. Morfin veriliminden özellikle kaçınılır, çünkü intrakolonik basıncı arttırır ve inflamatuar işlevi alevlendirir. Meperidin ise intraluminal basıncı azaltır ve çok daha uygun bir analjeziktir.

En sık sol alt kadranda ağrı (%93-100), ateş (%60-95) ve lökositoz (%70-85) en sık görülen belirtilerdir.

Enflamasyon belirtileri şiddetliyse hastalar hastahaneye yatırılır; bağırsak istirahati, İV sıvı ve İV geniş spekturumlu antibiyotikler verilir. Enflamasyon ileus veya obs.la birlikte olmadıkça NG gerekli değildir.

Hastaların semptomları genellikle nonoperatif tedaviye yanıt verir, 48 saat içinde yanıt alınır. Klinik durum müsaade ettikçe diet başlanılır ve üç hafta sonra araştırma çalışmaları başlar. Enf yatışınca kolonoskopik muayene endikedir, böylelikle divertikülozisin yaygınlığı değerlendirilir ve karsinom varlığı ekarte edilir. Baryumlu grafi de divertikülozisin yaygınlığını gösterir, ancak fazla sayıda divertikül varsa küçük polipler veya malign gelişmeler iyi şekilde tespit edilemez.

Bir hasta basit, komplike olmayan bir divertikülitis atağını takiben iyileşirse yüksek fiberli diyet önerilir. Hastaların % 70 şi bir daha rekürrens göstermez; bunlarda daha sonraki yıllarda atak şansı %2 kadardır,ancak birden fazla atak geçirenlerde cerrahi girişim düşünülmelidir. İkinci bir atak geçirende yeni bir atak geçirme şansı % 50 den fazladır. Bu ataklar da ilk atak gibi tedavi edilirler. Atak geçtikten 4-6 hafta sonra hastalıklı kolonun çıkarılması düşünülür.

Generalize peritonitis

Perfore divertikülden kaynaklanan enf eğer normal peritoneal savunma mekanizmalarıyla hemen lokalize edilmezse generalize peritonitis oluşur. Bu komplikasyon nadirdir, ancak acil cerrahi girişim endikedir. Hastalar şiddetli abdominal ağrıdan şikayet ederler ve tüm abdominal kadranlar gergindir. Abdominal X raylerde intraperitoneal serbest hava bulunabilir, ancak hava bulunmaması tanıyı ekarte etmez. Lökositozis ve sola kayma olabilir. Laparatomi sırasında peritonitis intestinal rezeksiyonu önleyecek kadar şiddetli değilse perforasyonu da içeren hastalıklı segment çıkarılır. Proksimal bağırsak kolostomi haline çevrilir, distal uç ise müköz fitül haline getirilir veya kapatılır (Hartman girişimi).

Fekal akımın çevrilmesi, uygun antibiyotik ve besin desteği peritonitisi yatıştırır. Yatışma 10 haftadan önce olmaz ve kolostomi bu süreden sonra kapatılır.

Mortalite % 30-35 civarındadır.

Apse teşekkülü

Divertikülitislerin tedavisinde önemli bir gelişme abdominal apselerin perkütan drenajıdır. Apseli hastada sol alt kadrana lokalize ağrı bulunur. Yanı sıra hassas bir abdominal kitle palpe edilebilir. Apse pelvis alt tarafındaysa rektal muayeneyle palpe edilebilir. Abdominal CT tanıyı onaylar. Yine CT eşliğinde apse drene edilebilir.Drenajdan sonra 48 saat içinde iyileşme olmalıdır. İyileşme saptanınca fistülografi çekilir ve hasta takibe alınır. Pelvis alt tarafındaki apse karından boşaltılamazsa rektuma transanal veya transvaginal olarak drene edilebilir. Drenajdan sonra hemen ameliyat endikasyonu doğmamaktadır.

Apse böyle drene edilmezse laparatomide ya Hartmann operasyonu ya da rezeksiyon+primer anastomoz+proksimal saptırıcı kolostomi yapılır. Perkütan drenaj elektif bir ameliyat yapılmasını temin eder. Ameliyatta tüm kalınlaşmış kolon segmentleri çıkarılmalıdır. Tüm kolon divertiküllerle de kaplı olsa sadece kalınlaşmış kısım çıkarılır. Rektumu sakral promontoryumun 2 cm altına kadar mobilize etmek yeterli olmaktadır.....

Fistülle birlikte olan divertikülitis

Sigmoit kolonla mesane, vagina, ince bağırsak vederi arasındaki fistüller divertikülitisin göreceli olarak sık görülen komplikasyonlarıdır. Divertikülitis sırasında mesane fistülü oluşma riski, kolon tümörü veya CH sırasında fistül gelişme riskinden daha yüksektir. Fistül komşu organa drene olan bir apse nedeniyle gelişir. E te K dan daha fazla sıklıkta görülür.

Kolo-vezikal fistüller rekürrens gösteren idrar yolu enf.ları, fekalüri veya pnematüri ile görülürler. E te prostat hipertrofisinde olduğu gibi distal idrar yolu tıkanıksa asendan idrar yolu enf. Ve sepsis görülür. Fistülü en iyi gösteren tetkik CT dir. Baryumlu grafinin fistülü gösterme şansı %50 den azdır. Sistoskopi sistit olduğunu ve fistül civarında büllöz ödem olduğunu gösterir.

Acil cerrahi girişim genellikle gerekmez. Bir drenaj sağlandığı için hastanın durumu düzelir. İlk tedavi sepsisin kontrolüdür. Distal idrar yolu tıkanıklığı foley katater veya suprapubik sistostomi ile giderilir, aynı anda antibiyotik de verilir.

Kesin tedavi girişiminden önce fistülün nedeni aydınlatılmalıdır. Sigmoido vezikal fistülün en sık rastlanılan ikinci nedeni sigmoit tümördür. Kolonoskopiyle sigmoit nekrozun görülmesi ve karsinomanın ekarte edilmesi gerekir. Karsinom varken daha geniş bir diseksiyona ihtiyaç vardır.

Fistülün nedeni divertikül olarak saptandıktan ve sepsis kontrol edildikten sonra, fistül bölgesindeki inflamasyonun yatışması gerekir. Bu birkaç hafta antibiyotik tedavisini gerektirir. Bazı hastalarda iyileştirmeyi hızlandırmak için TPN, bağırsak istirahati ve İV antibiyotik gerekir.

Divertikülitise bağlı fistülün cerrahi tedavisi perforasyon yeri de dahil olmak üzere hastalıklı kolon segmentinin çıkarılmasıdır. Ameliyattan evvel üreterlere katater konmalıdır. Mesaneye katater konarak veya suprapubik sistostomi yapılarak 7-10 gün beklenilir. İnflamasyon yaygın değilse tek seanslı ameliyat yapılır, değilse Hartman prosedürü gündeme gelir. Bazen de kolo-rektal anastomoz yapılır ve yanında koruyucu kolostomi veya ileostomi uygulanır.

Çok nadiren inflamasyon ve sepsis çok şiddetliyse perforasyon proksimaline sadece kolostomi uygulanır.

Bu durumda divertiküler hastalıkta cerrahi endikasyonlar şöyle sıralanmaktadır.

1 - Acil Cerrahi:
a - Serbest perforasyon (diffüz peritonitis),
b - Dirençli masif kanama,
c - Tam kolonik obs.
2 - Erken Cerrahi:
a - Hastahaneye yatırılan hastada medikal tedavinin yetersiz kalması,
b - Kısa ara ile nüks görülmesi,
c - Kısmi kolon obs.
3 - Elektif Cerrahi:
a - Tekrarlayan ağrılı ataklar,
b - Fistül gelişimi,
c - Tekrarlayan kanamalar.

Divertiküler hastalıkta kanama
Divertiküllere ait kanama alt GIS kanamalarının % 40 ını oluşturur. Divertiküllerin arteriollerin kolonik musküler tabakayı penetre ettiği yerde oluştuğu bilinmektedir; böylece arteriol ile divertikül arasında bir ilşki olduğu ortaya çıkmaktadır. Bazı hallerde arteriol divertikül tepesinde yer değiştirir. Zaman içerisinde kronik travmaya bağlı olarak damar duvarında yapısal değişiklikler olur. İntimada kalınlaşma olur.Arter ya divertikül tepesinde veya antimezenterik hudutta boynundan zedelenir. İnflamasyon kanamada rol oynamaz. Masif alt GİS kanaması meydana gelir. Belirgin kronik kanama yapmaz. Vasküler bozukluk daima mukozal tarafta olur ve kanama daima lümen içinedir. Divertiküler hastalığa ait kanama alt GIS kanamalarının yaklaşık % 40 ını oluşturur.

Kanama şiddetli divertikülozisi olanların %15'te gelişir. Bunların da 1/3 de kanama şiddetlidir ve hemodinamik instabilite yaratır.

Sağ kolon divertikülleri soldaki divertiküllerden daha fazla kanarlar, zira daha büyük lümenli divertiküllerdir.

Agrısız ve parlak kırmızı kanama olur. Birlikte divettikülitis hali nadirdir.

Kanmanın yerinin tespiti için altın standart anjiografidir. Dakikada 0.5-1 ml üzerindeki kanamalarda sensitivite ve spesifitesi %40-92 arasında değişir, komplikasyonu %2'dir. Kanama yeri bulununca ya vazopressin verilir veya Gelfoam veya benzeri madde ile embolize edilir. Vazopresin infüzyonu ile etkinlik % 47-92 kesilince tekrar kanama % 30-40'tır. Embolizasyonla başarı % 76-100, yeniden kanama %7-33, iskemi ise %8-13 oranında saptanır. Yani bu girişimlerin belirli mortalite ve morbiditeleri vardır ve ayrıca pahalıdırlar. Teknisyumla işaretli KK scannigler daha yavaş kanamaları gösterir sensitiviteleri %80-90, doğruluk dereceleri ise %37-98'dir.

Stabil veya kanamanın çok az olduğu hastalarda kolonoskopi bazen ilk tercih edilen girişim olmaktadır. Özellikle rigit proktoskopi tercih edilir.Tanıda doğruluk derecesi % 74-87 dir. Divertiküllerde kanama sırasında endoskopik tedavide şunlar yapılabilir.
 epinefrin enjeksiyonu,
 görünür damarın bipolar koagülasyonu,
 Yeniden kanamanın görülmesi için işaretleme (tatuaj).

Stabil olmayan hastalarda cerrahiye gidilir.Bunlar hastaların % 10-20 sini oluşturur. Kanama yeri belli ise segmenter kolektomi, degilse subtotal kolektomi yapılır zira körlemesine segmental kolektomide tekrar kanama şansı % 4-75 dir ve acil ameliyatlarda mortalite % 10 üzerindedir. Lokalize olgularda ise yeniden kanama % 15 altındadır.

Kanama sırasındaki cerrahi endikasyonlar;
 Günde 1500 ml den fazla kan transfüzyonu,
 Kanamanın 72 saatten fazla devam etmesi,
Durmuş kanamanın 1 hafta içinde tekrarlaması.

İlk kanamadan sonra tekrar kanama riski %20-30, ikinci kanamadan sonra %50'dir. Kanamaların %80'ni kendiliğinden durmaktadır.

Tıp terimleri

Divertikül


Wiedenborstel, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 4,52 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla 10 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına 2 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Heidi Lemmerbrock tarafından yürütülmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 www.amt-kellinghusen.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Wiedenborstel


Swerting, Swearting o Sguerthing (protonórdico *Swartingaz) fue un caudillo vikingo y jarl del siglo V, periodo conocido como era de Vendel y se considera uno de los ancestros de los sajones, vinculado familiarmente con Aella de Deira.

Puede ser el mismo Swerting brevemente mencionado en el poema épico Beowulf, donde menciona que tiene un hijo (o un yerno) llamado Hrethel, abuelo materno del mismo Beowulf.

Beowulf
Un Swerting en el mismo periodo aparece en fuentes de la mitología nórdica como responsable de la muerte del rey Fróði, el headobardo.

Saga Skjöldunga y Bjarkarímur
La saga Skjöldunga y Bjarkarímur citan que Jorund fue derrotado por Fróði en el campo de batalla, le subyugó y tomó a su hija que le dio un hijo llamado Halfdan, pero su mujer legítima le dio un heredero llamado Ingeld. Jorund y el jarl Swerting conspiraron contra Fróði y le mataron durante un blót.

Gesta Danorum
La versión en Gesta Danorum se refiere a las aventuras de Starkad, el viejo guerrero que reinició el conflicto entre headobardos y daneses. Froda fue asesinado traicioneramente por Swerting (Swertingus) (el jarl sueco). El hijo de Froda, Ingellus (Ingeld) vivió una vida sin sentido y se casó con una de las hijas del Swerting.

Esto enfureció mucho a Starkad que se alió con el rey sueco Halfdan (Haldanus) en su lugar. Como Ingellus continuó su vida pecaminosa e incumplió su deber de vengar a su padre, Starkad apareció durante un banquete donde compartía mesa Ingellus con los hijos de Swerting, verdugo de su padre. Starkad amonestó a Ingellus y humilló a su reina, quien intentó calmar a Starkad con amabilidad y una costosa banda. Starkad logró despertar la conciencia a Ingellus, que mató a los hijos de Swerting y se divorció de su esposa sajona.

Referencias

Enlaces externos
 Beowulf en inglés antiguo.
 Beowulf: Modern English translation de Francis Barton Gummere
 Beowulf: Modern English translation de John Lesslie Hall

Personajes de la mitología nórdica
Guerreros vikingos
Vikingos de Suecia
Personajes de Beowulf

Swerting


Maxx may refer to:

 MAXX (brand), a public transport brand in Auckland, New Zealand
 Maxx (eurodance act), a German-based eurodance music project from the 1990s
 Maxxx (TV series), a Channel 4 sitcom/boyband satire created by O. T. Fagbenle
 The Maxx, a comic book and animated character
 ProSieben Maxx, German television channel
 T.J. Maxx, a department store chain in the US
 The Maxx (retail store), two defunct stores in Massachusetts operated by T.J. Maxx
 T.K. Maxx, a retail chain in Europe
 A line of radio-controlled vehicles from Traxxas, including the T-Maxx, SportMaxx, S-Maxx and E-Maxx
 Maxx Mann, a singer in the Trans-Siberian Orchestra
 Maxx or Max Muscle, the wrestler John Czawlytko
 Maxx Almere, a bus service in Almere, Netherlands
 Holden Captiva MaXX and Daewoo Winstorm MaXX, rebadging of the Opel Antara SUV

See also
 Max (disambiguation)
 Maxxx, a defunct general entertainment channel for men

Maxx


نادي هييريه  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة الوطنية . تم تأسيس النادي في سنة 1912 .

مراجع

الرياضة في فار (إقليم فرنسي)
أندية الدوري الفرنسي
أندية كرة قدم أسست في 1912
أندية كرة قدم في بروفنس ألب كوت دازور
أندية كرة قدم في فرنسا
تأسيسات سنة 1912 في فرنسا

نادي هييريه


Hagen-Eilpe, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Hagen kentine bağlı idari bölge. Hagen ve çevresinin en eski yerleşim birimleri arasında sayılır. Kazılar, 10 bin yıldır Eilpe'nin insan yerleşimlerine sahne olduğunu ortaya koydu. 1 Ocak 1876'dan itibaren Hagen büyükşehir belediyesine bağlandı.

Hagen'in semtleri

Hagen-Eilpe


يمكن أن يشير الاختصار DME إلى:
 في علوم الطيران: إلى جهاز قياس المسافة Distance measuring equipment.
 في الكيمياء: إلى ثنائي ميثوكسي الإيثان Dimethoxyethane.

دي إم إي (توضيح)


Wing Bowl was an annual eating contest founded in 1993 by Philadelphia talk-radio hosts Angelo Cataldi and Al Morganti.  The contest was first broadcast on WIP.

About 150 people attended Wing Bowl I (held in a hotel) in 1993 to see a competition between two contestants. The event pitted competitive eaters in a Buffalo wing eating contest. The Wing Bowl was traditionally held on the Friday before the Super Bowl. The event, which began as a radio promotion, grew to encompass television, the Internet, and a contest for women who were termed "the Wingettes."

From 2000 to 2018, the event was held at Philadelphia's Wells Fargo Center, where they did live broadcasts on 94-WIP-FM. There were no television deals to broadcast the event live; however, a replay was usually shown on CW 57, Comcast SportsNet, or one of the other local stations within the following week. The Wing Bowl drew crowds of over 20,000.

The final Wing Bowl, Wing Bowl XXVI was held on February 2, 2018, and the winner was Molly Schuyler, who devoured a record 501 wings in a half hour.

Background
Wing Bowl was the brainchild of WIP radio host Al Morganti, who came up with the idea when it became apparent the Philadelphia Eagles were not going to make the Super Bowl anytime soon. It is also suggested that Morganti was fed up with the Buffalo Bills going to the Super Bowl and not winning. The first Wing Bowl was held in the lobby of the Wyndham Franklin Plaza Hotel in Center City. Carmen Cordero walked away with the inaugural title, receiving a hibachi as his prize.

Since then, media coverage has grown to the point where every one of the major Philadelphia television stations has covered the event. The ABC 6, CBS Channel 3 and Fox 29 affiliates all aired live reports from the event during their morning news. Features on the event have appeared in the Courier-Post, The Philadelphia Inquirer and Daily News as well as a host of newspapers in the surrounding counties. The event has been featured on ESPN and the syndicated television shows Real TV and The Montel Williams Show. Segments on Wing Bowl have appeared on TV newscasts in cities throughout the country. Several Wing Bowl contestants, including "El Wingador," competed in Fox's "Glutton Bowl" in the spring of 2002. The 2007 Wing Bowl was carried on Comcast Cable's On Demand channel.

Then Mayor of Philadelphia and future Governor of Pennsylvania Ed Rendell attended Wing Bowls II, III, IV and VI, where he presented the winner with a "Liberty Bell" trophy. Other celebrities who have appeared include retired heavyweight boxer Randall "Tex" Cobb, former 76ers President Pat Croce, former Phillies manager Larry Bowa, U.S. Senator Arlen Specter, and others. Major-league umpire Eric Gregg served as the "Commissioner" of Wing Bowl from its second year until his death from a stroke on 5 June 2006. From December 2006 to 2013, Pat Croce was the second commissioner. Jon Dorenbos served as the last commissioner from 2014, and served the final 5 editions.

Qualifications
(As per Wing Bowl Commissioner Jon Dorenbos)
Entry into Wing Bowl can be gained in two ways, the first of which is successfully performing an "eating stunt" on air during The Morning Show at the 94 WIP studios in Center City, Philadelphia, with Al Morganti as judge. Stunts have included eating 20 cups of cooked oatmeal, eating  of creamed spinach with  of hot sauce, and eating five Big Macs. The stunt must be completed within a time limit negotiated between the contestant and Morganti. Morganti, known to be a tough judge, has disallowed stunts that involved what he considers "cheating", such as dipping bread into a beverage to make it easier to swallow, or breaking up a food item into constituent parts for easier chewing (such as separating hot dogs from their buns). He is also tough on contestants who suggest a stunt involving liquid consumption; The Morning Show hosts prefer eating stunts over drinking stunts. If a person offers to perform a drinking stunt, it must be compelling to the hosts, such as Wing Bowl XIV champion Joey Chestnut's offer to drink  of milk. The hosts deemed it not difficult enough, but, fortunately for Chestnut, former champion Bill "El Wingador" Simmons was present and declared the stunt to have a high level of difficulty, upon which the hosts accepted his offer, with a five-minute time limit to complete the challenge.

The other way to gain entry to Wing Bowl is to win a "Wingoff." A "Wingoff" is a 10-minute eating contest held at a Philadelphia or South Jersey bar hosted by former Philadelphia Eagle and WIP Host Hugh Douglas and WIP Personality Marc Farzetta. The "Wingoffs" began in 2005 when 610 WIP decided to spoof the Big 5 Philadelphia area universities basketball teams. The winner of these "Wingoffs" gain automatic entry into the Wing Bowl.

Cancellation
WIP announced on October 30, 2018, that event was being canceled after 26 years because the time for doing so felt right after the Eagles won Super Bowl LII. According to WIP program director Spike Eskin, "When Wing Bowl started ... a large part of it was the lead-up to the Super Bowl never involved the Eagles. We just wanted to get to the promised land."

Champions

Past Wing Bowls

2007 - Wing Bowl XV
Wing Bowl 15 is known as "Philadelphia Against The World". Tickets sold out on the first day of sales. Wing Bowl 15 was presented by Philadelphia Park Casino. Pat Croce was this year's Wing Bowl Commissioner. Pat took the helm after the tragic loss of WIP's dear friend Eric Gregg.

2008 - Wing Bowl XVI

Going into Wing Bowl 16 WIP Host, Angelo Cataldi, billed it as the greatest Wing Bowl ever. With El Wingador coming out of retirement to square off against the number one eater in the world, Joey Chestnut. Wing Bowl 16 also featured a change in chicken wing providers, which contributed to the shattering of the elusive 200 wing mark.

2009 - Wing Bowl XVII

Unlike the past years in which professional eaters were allowed to participate, Wing Bowl 17 on January 30, 2009, at the Wachovia Center, was an all Amateur eater event, promoting eaters from the local neighborhoods in and around the Philadelphia area.  There are 25 eaters in Wing Bowl 17, with Wing Bowl 8 Champion "Tollman Joe" participating.  This marks the first occasion that Wing Bowl creator Al Morganti gave a special dispensation that Tollman Joe did not have to perform an eating stunt to be in the Wing Bowl field, since he has been the only amateur to beat Bill "El Wingador" Simmons.

Jonathan "Super" Squibb of Winslow Twp., NJ, took the Wing Bowl 17 title of Wing Bowl Champion by eating 203 wings.

2010 - Wing Bowl XVIII
Wing Bowl 18 took place on February 5, 2010. Jonathan Squibb finished with a total of 238 wings to win his second Wing Bowl in a row. Squibb finished 93 wings ahead of the second-place finisher and won a Ford F-150 truck and a championship ring as prizes.

2011 - Wing Bowl XIX
Jonathan Squibb won for the third consecutive year by 255 eating wings to win Wing Bowl 19. Squibb's total broke the record of 241 wings set by Joey Chestnut at Wing Bowl 16 (2008) and was one wing more than second-place finisher Bill "El Wingador" Simmons was able to eat. Squibb won $20,000 in cash and 2011 Dodge Ram truck.

2012 - Wing Bowl XX
Takeru Kobayashi set a new competition record by eating 337 wings to win Wing Bowl 20. Kobayashi's total was 82 wings more than the previous competition record set by Jonathan Squibb. Squibb also broke his own record, but finished in second with 271 wings. Kobayashi won $20,000 in  cash and a championship ring as prizes.

2013 - Wing Bowl XXI
Wing Bowl 21 was won by James McDonald who ate a total of 287 wings. McDonald finished five wings ahead of three-time champion Jonathan Squibb to win $20,000 in cash and a $7,500 championship diamond ring.

2014 - Wing Bowl XXII
Molly Schuyler won Wing Bowl 22 by eating a total of 363 wings. Schuyler's total broke the previous record of 337 set at Wing Bowl 20 by Takeru Kobayashi. Patrick Bertoletti finished second with 356 wings. Schuyler received the $22,000 top prize for her win.

2015 - Wing Bowl XXIII
The winner of Wing Bowl 23 was Patrick Bertoletti. Bertoletti ate 444 wings to set a new Wing Bowl record and finished four wings ahead of defending champion Molly Schuyler. Bertoletti received a Harley Davidson Fat Boy motorcycle, $10,000 in cash, and a one-of-a-kind commemorative ring for winning.

2016 - Wing Bowl XXIV
Molly Schuyler won Wing Bowl 24 with a total of 429 wings to finish 21 wings ahead of second-place finisher Patrick Bertoletti. Schuyler won a 2016 Harley Davidson Fat Boy motorcycle, $10,000 in cash, and a custom made Wing Bowl 24 championship ring as prizes.

2017 - Wing Bowl XXV
Bob "Notorious B.O.B." Shoudt won Wing Bowl 25 with a count of 409 wings to finish ahead of David T. "Wings & Things" Brunelli by 23 wings. Celebrity guests included actor/rapper, Coolio and former pro-wrestler, Ric Flair. Shoudt won $10,000 in cash, a Hyundai Santa Fe, a ring and a medal as prizes.  In total the $50,000 worth of prizes was the largest amount ever won in an open, qualifying, eating contest.

2018 - Wing Bowl XXVI
Molly Schuyler broke her own record and devoured an event-record 501 wings to win the title. She received $5,000, a 2018 Hyundai Sonata, a ring and medal. "Wings & Things" was 2nd, 105 behind her.

See also
Competitive eating

References

External links
 Official Wing Bowl 19 Website
  Philly.com Coverage of Wing Bowl
 Photos of the Virgin Wing Bowl can be viewed here on PhillySportsline.com

Competitive eating
Culture of Philadelphia
Recurring events established in 1993
Recurring events disestablished in 2018
Sports entertainment
Annual events in Pennsylvania
1993 establishments in Pennsylvania
2018 disestablishments in Pennsylvania

Wing Bowl


Şefkat sözlüklerde "acıyarak ve/veya koruyarak sevme, sevecenlik" olarak tanımlanır. Kökeninde sevgi, merhamet ve yardım duygularının bulunduğu şefkat, çeşitli felsefi görüşlerde ve inanç sistemlerinde farklı kavramlarla dile getirilmişse de hepsinde olumlu bir duygu ve davranış biçimi olarak dile getirilmiştir. Bazı hayvanların (anne veya babanın) içgüdüsel denilen davranışlarda (yavrusunu koruma) da şefkat yeteneği gözlemlenmekle birlikte, hayvanların bu davranışlarında bilinçlilik değil, otomatiklik söz konusudur.

Sembolizmde şefkat

Şefkatin içgüdüsel de olsa hayvanlarda görülmesi, şefkatin simgelenmesinde hayvan sembolizminin kullanılmasını sağlamış olmalıdır. Eski uygarlıklarda ve sanatta değişik semboller kullanılarak eserlerle simgelenen şefkat, çeşitli tradisyonlarda yavrusunu besleyen, emziren hayvanlarla, özellikle pelikan (Gül-haçlılar örgütünde), yunus, inek ve süt sembolleriyle, eski Mısır'da ise yavrusunu emziren İsis'le simgelenmiştir.

Ayrıca bakınız
Sevgi
Diğerkamlık
Vicdan
Merhamet

Kaynakça
Semboller Ansiklopedisi, Alparslan Salt, Ruh ve Madde Yayınları

Neo-spiritüalizm
Duygular

Şefkat


Grundlovens 100-års jubilæum er en dansk dokumentarfilm fra 1949 med ukendt instruktør.

Handling
Der er forberedt store festligheder i anledning af grundlovsjubilæet. I København nedlægges der kranse ved rytterstatuen af Kong Frederik 7. - et monument over kongens centrale rolle i enevældens ophør og Grundlovens indførelse - foran Christiansborg. 800 er indbudt til grundlovsmøde i Folketinget, hvor en række talere går på talerstolen, blandt andet fra Færøerne, Grønland, de nordiske lande og det britiske underhus. Om eftermiddagen går en række embedsmænd fra Københavns Rådhus i procession til Christiansborg Slotsplads, hvor Rigsdagens præsidium byder velkommen til taler, sang og musik. Der er tusindvis af fremmødte. Dagen efter - 2. pinsedag - afholdes der folkemøder landet over, blandt andet i Den gamle Stændergaard i Roskilde og efterfølgende i Herthadalen i Lejre. I Marselisborgparken i Århus er der folkemøde, hvor borgmester Unmack Larsen taler. I mange byer er der arrangeret historiske optog og friluftsfestspil, for eksempel i Viborg, hvor den historiske hovedperson er bisp Gunner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1949

Reportagefilm fra Danmark

Grundlovens 100-års jubilæum


Zborovođa (lat. regens chori) ili zborovoditelj, odnosno zborovotkinja ili voditeljica zbora, glazbenik je koji vodi, tj. ravna pjevačkim zborom, najčešće u ulozi dirigenta. Odgovoran je za izbor, uvježbavanje i izvedbu zborskoga repertoara, izbor novih članova te općenito ukupnu glazbenu djelatnost zbora.

Redovito se radi o školovanomu glazbeniku, dirigentu ili glazbenomu pedagogu. U pojedinim zborovima zborovođa ujedno i prati zbor na glazbalu, najčešće glasoviru ili orguljama (u crkvenim zborovima), premda glazbenu pratnju najčešće izvodi korepetitor na ravnanje voditelja zbora.

Izvori

Zanimanja

Zborovođa


Elsa Albani (eigentlich Elsa Lapini; * 1. Januar 1921 in Genua; † 24. August 2004 in Turin) war eine italienische Schauspielerin.

Leben
Albani trat nach ersten Erfahrungen als Laiendarstellerin in ihrer Geburtsstadt erstmals 1944 mit dem "Teatro Sperimentale Luigi Pirandello" (aus dem später das "Piccolo Teatro Duse" wurde) professionell in Erscheinung. Einige Jahre später schloss sie sich der Truppe um Laura Solari an und war am Piccolo Teatro di Milano 1952/53 in der Titelrolle von Ferdinand Bruckners Elisabeth von England, Gogols Der Revisor und Carlo Bertolazzis Lulù zu sehen, die wie weitere Stücke, in denen sie auftrat, von Giorgio Strehler inszeniert wurden. Einen ihrer größten Erfolge gelang der hochgewachsenen, schlanken, warmherzigen und sympathischen Darstellerin in der Rolle der "Madame Pace" in Luigi Pirandellos Sechs Personen suchen einen Autor.

Im April 1955 gehörte sie der Gruppe von Schauspielern an, die mit Gigi von Colette die langlebige "Compagnia dei Giovani" begründete (zu ihnen gehörten auch Giorgio De Lullo, Anna Maria Guarnieri und Rossella Falk) und mit der sie bis Mitte der 1960er Jahre immer wieder erfolgreich spielte.

Nur selten nahm Albani und erst zu Ende ihrer Theaterlaufbahn Angebote für Filme an; unter diesen wenigen Werken ragt ihre Interpretation der Mutter der I sette fratelli Cervi aus dem Jahr 1968 heraus; in den 1960er Jahren war sie auch ein paar Mal in einer Fernsehepisode der Reihe Il commissario De Vincenzi mit dem Titel Il mistero delle tre orchidee zu sehen.

Von 1946 bis zu seinem Tod im Jahr 1993 war sie mit dem Schauspielkollegen Ferruccio De Ceresa verheiratet.

Filmografie (Auswahl)
 1959: Geschichte einer Nonne (The Nun's Story)
 1976: Per amore

Weblinks

 Albani bei mymovies (italienisch)

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Italiener
Geboren 1921
Gestorben 2004
Frau

Elsa Albani


An Schoenoplectus paludicola in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Palla. An Schoenoplectus paludicola in nahilalakip ha genus nga Schoenoplectus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenoplectus

Schoenoplectus paludicola


Riotorto, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzeybatı köşesinde bulunan Galiçya otonom bölgesine bağlı dört eyaletten biri olan Lugo'ya bağlı 67 belediyeden biridir. Riotorto belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 1.669 kişidir.

Lugo'daki belediyeler

Riotorto


කිරිඳි ඔය (කරින්ද නදී), ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි ඔයකි. දිග  වේ.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 රාවණා ඇල්ල
 ශ්‍රී ලංකාවේ නදී ලැයිස්තුව

ශ්‍රී ලංකාවේ ගංගා

කිරිඳි ඔය


Erik Rutan (New Jersey, SAD, 10. lipnja 1971.) američki je glazbenik i producent. Gitarist je i pjevač death metal-sastava Hate Eternal. Od 2020. je solo-gitarist death metal-sastava Cannibal Corpse. Također je svirao sa sastavima Morbid Angel i Ripping Corpse.

Rutan je vlasnik studija Mana Recording Studios na Floridi. Kao producent je surađivao i s grupama kao što su Cannibal Corpse, Goatwhore, Morbid Angel, Masacre, Nile, Vital Remains i Malevolent Creation.

Diskografija

Morbid Angel
 Domination (1995.)
 Gateways to Annihilation (2000.)

Cannibal Corpse
 Violence Unimagined (2021.)

Hate Eternal
 Conquering the Throne (1999.)
 King of All Kings (2002.)
 I, Monarch (2005.)
 Fury & Flames (2008.)
 Phoenix Amongst the Ashes (2011.)
 Infernus (2015.)
 Upon Desolate Sands (2018.)

Alas
 Absolute Purity (2001.)

Ripping Corpse
 Dreaming with the Dead (1991.)

Producirani albumi
 Cannibal Corpse – Kill (2006.)
 Morbid Angel – Gateways to Annihilation (2000.)
 Morbid Angel – Domination (1995.)
 Morbid Angel – Entangled in Chaos (1996.)
 Cannibal Corpse – Torture (2012.)
 Cannibal Corpse – Violence Unimagined (2021.)
 Hate Eternal – Upon Desolate Sands (2018.)
 Goatwhore – A Haunting Curse (2006.)
 Hate Eternal – Infernus (2015.)
 Cannibal Corpse – Red Before Black (2017.)
 Hate Eternal – I, Monarch (2005.)
 Nile – Those Whom the Gods Detest (2009.)
 Masacre – Total Death (2004.)
 Hate Eternal – Phoenix Amongst the Ashes (2011.)
 Cannibal Corpse – Evisceration Plague (2009.)
 Malevolent Creation – Invidious Dominion (2010.)
 Krisiun – Forged in Fury (2015.)
 Krisiun – Conquerors of Armageddon (2000.)
 Hate Eternal – Fury & Flames (2008.)
 Hate Eternal – King of All Kings (2002.)
 Hate Eternal – Conquering the Throne (1999.)
 Goatwhore – Blood for the Master (2012.)
 Goatwhore – Carving Out the Eyes of God (2006.)
 Goatwhore – Constricing Rage of the Merciless (2014.)

Izvori

Death metal
Američki gitaristi heavy metala

Erik Rutan


An Anthurium langendoenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan D.C.Bay. An Anthurium langendoenii in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium langendoenii


Burislav o Burisleif (967 - 1025) fue un caudillo vikingo, rey de los wendos y un personaje de la protohistoria escandinava que aparece en diversas fuentes de las sagas nórdicas. Hay teorías que relacionan a Burislav con la figura de Boleslao I de Polonia.

Burislav cedió tierras a Palnatoke para construir la fortaleza de Jomsborg, a cambio de que los jomsvikings defendiesen su reino. Era padre de tres hijas:

 Ástrid que casó con Sigvaldi Strut-Haraldsson, otro caudillo de los legendarios jomsvikings.
 Gunhilda que casó con Svend I de Dinamarca. A su vez, Burislav casó con la hermana de Svend, Tyra.
 Geira que casó con el rey de Noruega, Olaf Tryggvason en 982.

Con Tyra tendría otra hija también llamada Gunhild (n. 986) que casaría en 1031 con el jarl Harald Thorkildsson, caudillo vikingo de la corte de Canuto el Grande.

Burislav murió el 17 de junio de 1025.

Referencias

Bibliografía
 Hollander, Lee M. (1955) The Saga of the Jómsvíkings, University of Texas Press, Austin. ISBN 978-0-292-77623-4 (inglés)
 Sturluson, Snorri, Heimskringla: History of the Kings of Norway, tr. Lee M. Hollander. Reprinted University of Texas Press, Austin, 1992. ISBN 0-292-73061-6 (inglés)

Piastas
Reyes vikingos

Burislav


Kale ya da kermen, düşmanın gelişinin beklendiği yollar üzerine, stratejik öneme sahip olan şehirlere, geçit ve dar boğazlara savunma amaçlı olarak inşa edilen ordusal yapı. Bu tür tahkimatlar antik çağlardan beri kullanılagelmiştir ve askerî işlevlerinin yanı sıra idari, siyasi ve ekonomik merkez olarak iş görmüştür. Kimi kaleler saray halkına konaklama imkanı sağlardı. Kalelerde kuleler ve surlar gibi farklı özelliklere sahip bölümler bulunurdu. 15. yüzyılda topların yaygınlaşmasıyla Orta Çağ kaleleri işlevlerini yitirdi ve yerini İtalyan tarzı kalelere bıraktı.

Tanım

Etimoloji
Sözcüğün kökeni Arapça ḳlˁ kökünden gelen ḳalˁa(t) قلعة  "hisar, kale, müstahkem yer" kelimesidir. Bunun kökeni ise Akadca aynı anlama sahip olan kalakku sözcüğüdür. Türkçede yer adlarında kullanılan kestel sözcüğü İngilizce castle sözcüğüyle benzerlik göstermektedir. Diyanet İslam Ansiklopedisi iki sözcük arasındaki ilişkinin belirsiz olduğunu dile getirse de Nişanyan Yeradları'na göre sözcüğün kökeni Yunanca kástellos kelimesidir.

Terminoloji
Kale sözcüğünün kapsamı farklı şekillerde belirlenebilmektedir. Günümüzde müstahkem pek çok yapıya kale denilmektedir. İngilizce'deki castle sözcüğü genellikle bir lordun ikamet ettiği tahkim edilmiş mesken olarak ifade edilir. Fransızca kökenli şato sözcüğü 13 ve 14. yüzyıllarda castle sözcüğüyle eş anlamlı olarak kullanılırken 15. yüzyılda feodalizmin zayıflamasıyla birlikte şatafatlı köşkleri ifade etmek için kullanılmaya başlanmıştır. Hisar sözcüğü aslında şato gibi hem konut hem tahkimat görevi gören yapıları ifade etmek için kullanılmaktadır. Kermen ise Tatarca kirmen sözcüğünden gelmektedir ve Rusçadaki kremlin sözcüğünün kökenini oluşturmaktadır. Palanka ve kale sözcükleri tahkim edilmiş şehirlerin bütününü kapsayacak şekilde de kullanılmıştır. Eğer bir kale şehri kapsamaktaysa ona kalekent denir. Müstahkem şehir de aynı anlamda kullanılan başka bir terimdir.

Yer adı bilimi olarak incelendiğindeyse hisar sözcüğünün Türkiye'nin batısındaki yer adlarında, kale sözcüğünün Türkiye'nin doğusundaki yer adlarında, kermen sözcüğünün ise Kırım coğrafyasındaki yer adlarında yaygın olduğu görülmektedir. Arapçada kale anlamında kullanılan hısn kelimesi Türkçede pek kullanılmamıştır ancak günümüzde yer adı olarak Hısnıkeyfâ'da (Hasankeyf) yaşamaktadır.

Yaygın bölümleri

Başkule

Başkule veya erk olarak da bilinen kalenin en güçlü savunulan, büyük kulesi. İçinde hükümdar ve ailesi ile hükümdarın savaşçılarının ve hizmetçilerinin ikamet edebilmesi için kalacak yer bulunurdu. Bu büyük kuleler içinde yaşayan hükümdarın gücünü yansıtırdı. Hatta görkemli başkuleler kendi başına birer askerî mevki sayılırdı. Başkuleler, büyük ve yüksek bir yapıya sahip olur ve binanın ağır yükünü dağıtabilmek için güçlü temeller bulundururdu. Koçbaşlarına dayanabilmeleri için duvarları çok kalın olur ve kagîr payandalarla desteklenirdi. Başkulede çok sayıda ve çeşitli katlar bulunurdu. Zemin katta depolama amacıyla kullanılmak üzere bir zindan bulunabilirdi. Sözcük İngilizcede great-tower, donjon ve keep ile ifade edilir.

Perde duvarı

Perde duvarı veya kale bedeni, savunma amacıyla inşa edilmiş yüksek duvarlardır. Perde duvarın üzerinde askerlerin siper alabileceği bir barbata bulunurdu. Askerlerin perde duvarın üzerinde mevzilendiği yere seğirdim yolu denirdi. Bazı kalelerde dış duvar denilen ikincil bir koruyucu duvar vardır. Bu iki duvar arasında kalan toprak şerite şarampa denir. Perde duvarların iç tarafında eskiden kumkuma günümüzdeyse kazamat denilen, bedenin içinde niş oluşturan kemerli gözler bulunabilirdi. Perde duvarın dibine gelen düşmanlara ok, taş vb. şeyleri fırlata bilmek için duvardan cumba halinde uzanan senkendaz veya küluhendaz denilen çıkma mazgallar bulunurdu. Bazen düşmanların kale bedenlerine yaklaşmasını önleme için araziye şev denilen eğimler verilmiştir.

Kapıkule

Kalenin ana giriş kapısının bulunduğu, kenarlarında kuleler veya burçlar, üzerinde mazgallı siperlerle korunan yapı. Burada kalenin girişini kapatmak için dikine indirilip kaldırılan, asma kapı olarak adlandırılan kafesli yapıdaki engeller kullanılırdı. Ayrıca kalın ahşaptan yapılan ve dış yüzeyinin demir levhalarla kaplandığı kanatlı kapılar bulunurdu. Kapının iç tarafında etrafı kapalı, kalenin içiyle bağlantıyı kesen bir avlu bulunur, ilk savunmayı aşan düşmanlar burada yok edilirdi. Ek bir savunma olarak hendeğin dış tarafına, köprünün önüne hisarpeçe adı verilen bir kule inşa edilirdi.

Hendek

Düşmanların geçişini önlemek için kalenin etrafına hendek denilen bir çukur kazılabilir ve mümkünse içi su ile doldurulurdu. İnsanların hendek üzerinden geçişi zincirlerle indirilip kaldırılabilen bir asma köprüyle sağlanırdı. Kuşatma sırasında düşmanların geçişini önlemek için köprü yukarı çekilirdi.

Mazgallı siper

Surların üzerinde arkasına askerlerin konuşlandığı dişli parapet. Barbata veya dendan olarak da bilinir.

Ok mazgalları

Ok mazgalları surlardaki ok ateş edilebilmesi için dış yani dar, iç yanı geniş aralıklardır.

Poterna

Bazı kalelerde poterna denilen ufak ikincil kaleler bulunurdu. Savaş sırasında bunlar düşmanın girmesini önlemek için örülürdü. Kuşatma birliklerine saldırmak veya dışarıya haberci göndermek için kullanılan küçük kapıları uğrun veya huruç kapısı denirdi.

Tarihçe

Antik Roma

Romalılar antik Batı dünyasında askeri mühendislik konusunda gelişmişlerdi ve çalışmalarının izlerine hala Avrupa ve Orta Doğu'da rastlanmaktadır. Romalılar castra adı verilen askerî garnizon kentleri inşa etmişlerdi. Bu yapılar surlar ve hendeklerle çevriliydi ve lejyonların hızlıca hareket edebilmelerini sağlayan yollarla birbirlerine bağlanırdı.

Bizans İmparatorluğu

Araplar ve İslam

İran ve Orta Asya
İslam'ın Orta Asya'ya yayılmasından önce büyük siyasi ve ekonomik merkezlerden ziyade şato benzeri yapılar yaygındı. Bunlar diz denilen bir kale ve şehristan denilen asıl kasabadan oluşmaktaydı. Araplar İran, Horasan ve daha sonra Maveraünnehir ve Harezm bölgelerinde karşılaştıkları bu yapıları kal'a olarak adlandırdılar. İslamiyet'in ve Araplar'ın bölgeye gelmesiyle birlikte siyasi ve ekonomik refah artınca Feodal yapı aşılmış ve şehirler büyüme evresine girmiştir. Gelişen şehirlerde eski şatovari yapılar şehrin çekirdeğini, yani kuhendizini oluşturmuştur. Kent halkının çoğunun ikamet ettiği, etrafı surlarla çevrili yere şehristan denmiştir. Eğlence ve ibadet amaçlı binaların çoğu şehristanda bulunurdu. Rabat ise kentin büyümesiyle surlarla çevrili şehristanın dışına taşan yerleşim birimidir. Rabatın temel özelliği asıl şehrin dışında gelişmesidir. Rabatta genellikle ticari faaliyetler gerçekleşirdi. Böylelikle kuhendiz, şehristan ve rabatla birlikte üçlü şehir tipolojisini oluşmuştur. Bu üçlü şehir planı sadece Orta Asya şehir tipolojisinde geçerli değildi. İslam coğrafyasının herhangi bir yerindeki benzer şehir tiplerinin anlatımında da kullanılmaktaydı.

İber Yarımadası

Orta Çağ Avrupası

Orta Çağ'da Avrupa'da şato denilen, bir kral veya lordun konutu olan hisarlar yaygındı. Şatoda hükümdar ile birlikte ailesi, hizmetçileri ve savaşçıları da yaşardı. Avrupa'da kullanılan en yaygın şato türleri mot ve beyli şatosu, kâgir donjonlu şato ve konsentrik şatosuydu.

Batı Avrupa'da şatolar 9. yüzyılda gelişmeye başladı. 10. yüzyıl Fransa'sında motte denilen etrafı hendeklerle çevrili bir tepenin üzerine donjon adı verilen büyük bir ahşap kule inşa edilirdi. İlerleyen dönemde tepenin eteği kazıklı çitle çevrilerek bailey adı verilen bir avlu oluşturuldu. Böylelikle 11. yüzyıl itibarıyla Batı Avrupa'da mot ve beyli şatoları yaygınlaştı. Ahşap malzemeler ateşe karşı dayanıksız olduğu için daha sonraları taştan malzemeler kullanılmaya başlandı ve kâgir şatolar meydana çıktı.

Trace italienne

Topun yaygınlaşmasıyla birlikte 15. yüzyılın sonlarında Orta Çağ kalelerinin önemi azaldı ve trace italienne (İtalyan tarzı) denilen yeni bir savunma mimarisi ortaya çıktı. 16. yüzyıl boyunca İtalyan tarzı istihkâmlar Avrupa devletlerinin neredeyse tamamı tarafından en iyi savunma yöntemi olarak bilindi. Yeni Çağ'da tahkimat mimarisi Leonardo da Vinci, Michelangelo ve Machiavelli gibi Rönesans düşünürlerinin uğraşıydı. 16. yüzyılda ilk örneğini veren bu tahkimatlar 17. yüzyılda Fransız askerî mühendisi Vauban sayesinde tam teşekküllü hudut savunma sistemi hâlini aldı.

Yeni Çağ'da İtalyan mimar Leone Battista Alberti tarafından kalelerin topa karşı daha iyi savunulabilmesi için yıldız şeklinde inşa edilmesi gerektiği ortaya atıldı. Top ateşine karşı dayanıklılığın artması için tahkimatların duvarları kalınlaştırıldı ve yükseklikleri alçaltıldı. Bu, toplara karşı daha etkiliydi ancak surların dibinin gözlemlenememesine ve sürpriz saldırılara açık olmasına sebebiyet verdi. Bunu aşmak için kanat ateşine ihtiyaç vardı ve bu yüzden bir yandan düşmanın, ana savunma hattına saldırmasına engelleyen ve düşman toplarını uzakta tutan bir yandan da komşu burçların çevresindeki kör alanları koruyabilen, surlardan uzanan kuleler inşa ettiler. Sonraysa savunma yapılarına geniş ve derin hendekler eklendi ve hendeği korumak için dış tahkimatlar inşa edildi. Bu yeni tarz kalelerin inşası maliyetliydi.

İnşaat
Tipik bir kale üç ana bölümden oluşurdu: surların dışında kalan varoş, surların çevrelediği alan ve son savunma hattı olan iç kale. Kalelerin yapımında kullanılan malzemeler amacına ve coğrafi şartlara göre değişebilirdi. Toprak, ağaç, kerpiç, tuğla, doğal veya kesme taş kale inşasında kullanılan maddelerdir. Askerlere konaklama imkanı sağlamak için kaleye bir kışla inşa edilirdi.

Toplumsal merkez
Kalelerde yaşan insan sayısı yüzlerden başlayarak binleri bulabilirdi. Kaleler askeri işlevlerinin dışında idari, siyasi ve ekonomik merkezlerdi. Kalelerin bu işlevleri içlerinde bulundukları kültürün özelliklerine göre değişirdi. Örneğin Osmanlı devrindeki kaleler hem askeri hem de idari ve ekonomik merkez işlevi görürdü.

Konum ve arazi
Kalenin inşasında coğrafi koşullardan yüksek mertebede faydalanabilmek için nehir kenarı, tepe, dağ, deniz kenarı, boğaz, ada; yol kavşakları, ana yol veya geçit noktaları tercih edilirdi. Kolayca savunulabilmesi, ihtiyaç olunca içeridekilerin dışarıya çıkabilmesi, uzun süren kuşatmalar için su ihtiyacını karşılayacak olanaklara sahip olması ve mümkünse etrafını çevreleyen engeller olması yer seçiminde etkili olan faktörlerdi.

Savaş

Stratejik önem

Kuşatma

Görseller

Kaynakça

Özel

Genel

Kale


Nakrasa (diğer adlarıyla Akrasa, Akrasos, İlyaslar Akrasos), Manisa ilinin Kırkağaç ilçesi ile Gelenbe Köyü arasında, Bakırçay (Kaikos) vadisinde oldugu bilinen bir İlk Çağ kenti.

Nakrasa, aynı yörede bulunan diğer bir Nakrasa adlı şehir ile karıştırılır. Akrasos adıyla değil, sadece Nakrasiton (Nakrasalılar) adıyla para basılmıştır. Kent adı farklı biçimlerde yazılmış olabilir. Örneğin, kilise kurultaylarına Akrasos kenti piskoposu daima katıldıgı halde Nakrasa kenti piskoposu hiçbir zaman katılmamıştır. Oysa yalnız "kent" durumundaki yerleşim yerleri para basabilirdi ve her kentin kendi piskoposu olurdu. Diğer yandan Nakrasa'dan ayrı bir Akrasos kenti kalıntılarına raslanmamıştır. Bütün bu nedenlerle Akrasa/Akrasos, İlyaslar köyü bitişiginde doruk üzerinde kalıntıları bulunan Nakrasa'dan başkası degildir. Zaten doruk üzerinde olduğu için "doruk kenti" anlamında Akrasa (Akra-assa) adını almıştır. Anlaşılıyor ki Akrasa bir yıkım sonrası yeniden kurulunca hem eskisi gibi Akrasa/Akrasos diye, hem de yani "yeni Akrasa" anlamında Nakrasa (Na-Akrasa) diye anılmaya başlamıştır.

Nakrasa hisarı, Pergamon Krallığı'nın önemli bir bekçihisar konumunda idi. Bu nedenle Bergama kralları da kendi ülkelerinde buna yakın bir kenti, Apollonia'yı güçlendirip berkitmişlerdi. Şimdiki Salihli-Akhisar-Bergama yolunun Kırkağaç'ın doğu ilerisinden geçen bölümü, o çağda günümüzdekinin tersine yamaç eteğinde degil, biraz daha doğudan, ovadan geçiyordu ve Nakrasa'ya uğruyordu. Bu demektir ki MÖ 480'de o yolu izleyen Serhas (Xerxes) ordusu, Nakrasa'dan geçmişti.

Dünya hukuk tarihinde bilinen ilk yazılı miras hukuku belgesi olan Epikretes Yazıtı Manisa Müzesi'nde sergilenmektedir. Bu yazıt antik Nakrasa kentinde bulunmuştur.

Manisa ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki antik kentler
Pergamon

Nakrasa


Als Irano-Amerikaner oder auch Persisch-Amerikaner werden in den USA lebende Menschen iranischer Abstammung bezeichnet. Sie gehören dort zu den gebildetsten Bevölkerungsgruppen: Jeder vierte hat einen Master- oder Doktorgrad.

Seit den 1980er Jahren hat es eine stetige Auswanderung aus dem Iran in die USA gegeben. Die meisten Auslandsiraner leben heute in den USA. Schätzungen schwanken zwischen einer halben und zwei Millionen Irano-Amerikanern; die meisten leben im Großraum L.A., auch "Tehrangeles" oder "Irangeles" genannt.

Weblinks

 PARSA Community Foundation
 Iranian-American workers by occupation, New York Times
 Persian American Networking Development (PAND)
 Report into the life of Iranian-Americans from Iranian.com
  American Iranian Council Promoting Iranian American Participation in Civic Life
 National Iranian American Council Promoting Iranian American Participation in American Civic Life
 Iranian-American Muslim Association of North America (IMAN Foundation ,بنیاد ایمان)
 Fact-sheet on the Iranian-American Community (ISG MIT)
 Public Affairs Alliance of Iranian Americans (PAAIA) Interessenvertretung der Irano-Amerikanischen Community
 Iranian-American Organizations
 Iranian American Political Action Committee
 Autobiographische Schriften von Irano-Amerikanern – Dissertation am Graduiertenkolleg der Universität Rostock

Einzelnachweise

Ethnische Gruppe der Vereinigten Staaten
Kultur (Iran)
Beziehungen zwischen dem Iran und den Vereinigten Staaten

Irano-Amerikaner


පදියදොර රජ මහා විහාරය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ පදියතලාව පිහිටි පුරාණ බෞද්ධ විහාරස්ථානයක් වේ. එය මහනුවර – අම්පාර මාර්ගයෙහි මහියංගනය නගරයේ සිට කිලෝමීටර 34ක් පමණ දුරින් පිහිටයි. ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරකයක් ලෙස වර්තමානයේදී විහාරය, රජය විසින් නම් කොට තිබෙන අතර නාමකරණය 2014 වර්ෂයේ ඔක්තෝම්බර් 10වන දිනදී රජයේ ගැසට් අංක 1884 යටතේ සිදුකොට තිබේ.

විහාරය
පදියතලාව කොලනියෙහි පිහිටා ඇති පදියදොර විහාරය, කාවන්තිස්ස රජ සමයේ (ක්‍රි.පූ. 205–161) ඉදිකරන ලද්දක් යැයි විශ්වාස කෙරේ. වර්තමානය වන විට සම්පූර්ණයෙන් පාහේ ගරාවැටී ඇති විහාරයේ වූ පුරාණ දාගැබ වටා සක්ක ගලින් බැදි කෙටි බැම්මක් දැකගත හැකිවේ. ස්තූපය අසලම අඩි 4ක් පමණ උසැති කවන්ද බුද්ධ ප්‍රතිමාවකි. ධර්ම චක්‍රයක් නිරූපිත, දාගැබ ආසන්නයේ වූ නටඹුන් ගොඩැල්ල අතීතයේ භාවිතයට ගත් භික්ෂු ආවාසයක් විය හැකි යැයි සැළකේ. අනෙකුත් නටඹුන් අතර ප්‍රාකාරයක් හෝ බෝධිඝර බැම්මක්, ශෙෙලමය දොර උළුහව්වක් සහ විසිරිත ශිලා ස්ථම්භ වේ. ප්‍රාදේශීය ජනයා විසින් ඉහල ගෞරවයෙන් යුක්තව පුදනු ලබන විහාරයේ වූ බෝධි වෘක්ෂය, අනුරාධපුර ශ්‍රී මහා බෝධියෙහි මුල් අංකුරයක් බැව් පැවසෙයි.

මූලාශ්‍ර

අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

පදියදොර රජ මහා විහාරය


Dobrotvor, dobročinitelj ili dobročinilac je ona osoba koja čini dobra djela bez traženja naknade, najčešće volontiranjem ili materijalnim potpomaganjem potrebitih osoba ili ustanova, vođen vlastitom savjesti ili suosjećanjem.

Pojam dobrotvora usko je povezan s pojmom čovjekoljupca (filantropa).

Izvori

Etika

Dobrotvor


Rodolphe Alexandre (født 26. september 1953 i Cayenne) er en politiker i Fransk Guyana og nuværende præsident for regionalrådet.

Rodolphe Alexandre var i perioden marts 2008 til marts 2010 borgmester i byen Cayenne. Den 26. marts 2010 tiltrådte han som præsident for regionalrådet i Fransk Guyana (Conseil régional de la Guyane indtil 1. januar 2016 og herefter Assemblée de Guyane), hvor han pr. september 2016 fortsat er præsident.

Noter

Eksterne henvisninger
 Rodolphe Alexandres hjemmeside

Præsidenter
Fransk Guyana

Rodolphe Alexandre


Sin/Pecado (portugalski: "Bez/Grijeh(a)") treći je studijski album portugalskog gothic metal-sastava Moonspell. Album je 26. siječnja 1998. godine objavila diskografska kuća Century Media Records.

O albumu
Albumom Sin/Pecado Moonspell se i dalje odmiče od svojeg prethodnog black metal glazbenog stila, snimajući uradak koji stilistički pripada žanrovima gothic i doom metala, ali koji sadrži i mnoštvo elektroničkih elemenata, što ga, prema nekim kritičarima, svrstava i u žanr gothic rocka. Eksperimenti s glazbenim stilom podijelili su obožavatelje skupine. Ovo je prvi album sastava na kojem se ne pojavljuje basist João Pedro (Ares), koji je napustio grupu zbog sukoba s njenim ostalim članovima.

U Francuskoj je album bio prodan u preko 12.000 primjeraka.

Popis pjesama

Recenzije
Steve Huey, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu tri od pet zvjezdica te je komentirao: "Moonspell na Sin/Pecadu nastavlja istraživati spori gothic doom metal, uz povremenu pojavu glazbenih uzoraka i elektroničkih ritmova unutar atmosferičnih aranžmana. Međutim, grupa još uvijek nije posve postigla sjaj svojeg debitantskog albuma Wolfheart".

Zasluge

Moonspell
Pedro Paixão – klavijature, glazbeni uzorci, programiranje
Miguel Gaspar – bubnjevi
Fernando Ribeiro – vokali
Ricardo Amorim – gitara
Sérgio Crestana – bas-gitara
Dodatni glazbenici
Birgit Zacher – vokali (na pjesmi 5)

Ostalo osoblje
Waldemar Sorychta – produkcija, miksanje
Siggi Bemm – miksanje
Rolf Brenner – naslovnica, dizajn, fotografija
Markus Freiwald – predprodukcija
Miriam Carmo – model na naslovnici
Carsten Drescher – umjetnički direktor

Izvori

Albumi iz 1998.
Albumi sastava Moonspell

Sin/Pecado


The Nanny  é um filme britânico de 1965, dos gêneros terror psicológico, suspense e drama, dirigido por Seth Holt, e estrelado por Bette Davis. O roteiro de Jimmy Sangster e Renée Glynne foi baseado no romance homônimo de 1964, de Merriam Modell (sob o pseudônimo Evelyn Piper).

A trama retrata a história de uma babá devotada que cuida de um menino de dez anos recém-saído de um lar para pessoas com doenças mentais, e que a incrimina de tentar matá-lo.

Sinopse
Depois de se tornar o principal suspeito de ter afogado sua irmã mais nova na banheira enquanto ela tomava banho e passar dois anos em uma instituição para pessoas com doenças mentais, o garoto Joey (William Dix), de dez anos de idade, está voltando para casa, onde mora com seus pais, ricos e ausentes. Ao chegar, Joey reencontra sua babá (Bette Davis), a qual ele acusou de ser a real assassina de sua irmã. Agora, para o garoto, a próxima vítima é ele.

Elenco
 Bette Davis como Babá
 William Dix como Joey Fane
 Wendy Craig como Virginia "Virgie" Fane
 Jill Bennett como Tia Pen
 James Villiers como Bill Fane
 Pamela Franklin como Bobbie Medman
 Jack Watling como Dr. Medman
 Maurice Denham como Dr. Beamaster
 Alfred Burke como Dr. Wills
 Angharad Aubrey como Susy Fane
 Harry Fowler como Leiteiro

Recepção
"The Nanny" foi bem recebido pelos críticos. No Rotten Tomatoes, site agregador de críticas, 91% das onze críticas do filme são positivas. A AllMovie chamou-o de "uma das melhores produções não sobrenaturais da Hammer Films dos anos 1960".

Bilheteria
De acordo com registros da 20th Century Fox, o filme precisava arrecadar US$ 1.300.000 para superar seus gastos, e acabou arrecadando até US$ 2.175.000, o que significava que a produção obteve um lucro de US$ 875.000.

Os direitos de exibição do filme foram vendidos para os Estados Unidos por quase US$ 400.000.

Filmes de terror do Reino Unido
Filmes de terror da década de 1960
Filmes de suspense do Reino Unido
Filmes de suspense da década de 1960
Filmes de drama do Reino Unido
Filmes de drama da década de 1960
Filmes do Reino Unido de 1965
Filmes dirigidos por Seth Holt
Filmes baseados em romances
Filmes baseados em livros
Filmes baseados em obras de autores dos Estados Unidos
Filmes em língua inglesa
Filmes em preto e branco
Filmes da 20th Century Studios

The Nanny (1965)


( - ) est un antiquaire anglais et un découvreur pionnier en 1797 d'outils de l'Âge de la pierre, en association avec des ossements fossiles de grands animaux disparus, à Hoxne, dans le comté de Suffolk, en Angleterre.

Biographie
John Frere est né à Roydon Hall, Norfolk, fils de Sheppard Frere et de Susanna Hatley.  est sa sœur . En 1766, Frere reçoit son Master of Arts (MA) de Gonville and Caius College, Cambridge, où il est Second Wrangler.

Il occupe ensuite plusieurs postes politiques. Il est nommé haut shérif du Suffolk pour 1776-1777. Il est élu député de Norwich de 1799 à 1802 .

Antiquaire

Un intérêt pour le passé, suscité par l'observation d'outils en pierre travaillés dans une mine d'argile, l'amène à devenir membre de la Society of Antiquaries of London et de la Royal Society et à mener des fouilles sur un site situé juste au sud de Hoxne (Suffolk), 8 km à l'est, et de l'autre côté de la rivière Waveney, depuis son domicile de Roydon, près de Diss (Norfolk). Frere écrit une lettre à la Society of Antiquaries au sujet d'outils en silex et de gros os d'animaux disparus trouvés à une profondeur d'environ douze pieds (quatre mètres), dans un trou creusé par des maçons locaux. Il décrit les pierres travaillées comme  De plus, Frere décrit soigneusement la stratigraphie du site : les outils lithiques se trouvent apparemment sous un ancien fond marin, mais pas dans une position où ils auraient pu être déplacés.

Bien que la lettre de Frere ait été officiellement lue à la Société le 22 juin 1797 et publiée par elle en 1800, son interprétation est si radicale selon les normes de l'époque qu'elle est restée ignorée pendant six décennies, jusqu'à ce qu'elle soit remarquée par John Evans.

Le site de Hoxne fouillé par Frere est considéré comme l'un des sites du Pléistocène moyen les plus importants du Royaume-Uni, pour les raisons énoncées dans sa lettre : juxtaposition d'artéfacts, de restes fossiles d'animaux et de preuves stratigraphiques. Son importance est double : pour la Préhistoire, montrant la présence du genre Homo en Grande-Bretagne il y a environ , et pour la paléoclimatologie, comme marqueur de la période interglaciaire du Hoxnien (stade istopique 11).

Famille
John Frere épouse Jane Hookham, fille de John Hookham, le 12 juin 1768. Ils ont sept fils et deux filles :
 John Hookham Frere (1769–1846), diplomate et poète
 Edward Frere (1770–1844), directeur de Clydach Ironworks, père de Sir Henry Bartle Frere
 Jane Frere (1773–1829), épouse John Orde en 1793
 George Frere (1774–1854)
 William Frere (1775–1836), avocat, directeur du Downing College, Cambridge
 Barthélemy Frere (1776–1851), diplomate
 Susanna Frere (1778–1839)
  (1779-1866), écrivain sur la prophétie biblique, ancêtre de Mary Leakey
 Temple Frere (1781–1859), membre du clergé, aumônier du président et chanoine de Westminster

Notes et références

Notes

Références

Liens externes
 Robert Beatson, A Chronological Register of Both Houses of Parliament (Londres : Longman, Hurst, Res & Orme, 1807)

Préhistorien britannique
Archéologue britannique du XVIIIe siècle
Représentant de l'Angleterre à la Chambre des communes
Député du 1er Parlement du Royaume-Uni
Membre de la Society of Antiquaries of London
Membre de la Royal Society
Étudiant de Gonville and Caius College
Naissance en août 1740
Décès en juillet 1807
Décès à 66 ans

John Frere


The Mitsubishi A5M, formal Japanese Navy designation , experimental Navy designation Mitsubishi Navy Experimental 9-Shi Carrier Fighter, company designation Mitsubishi Ka-14, was a WWII-era Japanese carrier-based fighter aircraft. The Type number is from the last two digits of the Japanese imperial year 2596 (1936) when it entered service with the Imperial Navy.

It was the world's first low-wing monoplane shipboard fighter to enter service and the predecessor to the famous Mitsubishi A6M "Zero". The Allied reporting name was Claude.

Design and development
In 1934, the Imperial Japanese Navy prepared a specification for an advanced fighter, requiring a maximum speed of  at  and able to climb to  in 6.5 minutes. This 9-shi (1934) specification produced designs from both Mitsubishi and Nakajima.

Mitsubishi assigned the task of designing the new fighter to a team led by Jiro Horikoshi (original creator of the similar but unsuccessful Mitsubishi 1MF10, and later responsible for the famous A6M Zero). The resulting design, designated Ka-14 by Mitsubishi, was an all-metal low-wing fighter, with a thin elliptical inverted gull wing and a fixed undercarriage, which was chosen as the increase in performance (estimated as 10% in drag, but only a mere 3% increase in maximum speed) arising from use of a retractable undercarriage was not felt to justify the extra weight. The first prototype, powered by a 447 kW (600 hp) Nakajima Kotobuki 5 radial engine, flew on 4 February 1935. The aircraft far exceeded the requirements of the specification, with a maximum speed of  being reached. The second prototype was fitted with a revised, ungulled wing, and after various changes to maximize maneuverability and reduce drag, was ordered into production as the A5M.

With the Ka-14 demonstrating excellent performance, the Imperial Japanese Army Air Force ordered a single modified prototype for evaluation as the Ki-18. While this demonstrated similar performance to the Navy aircraft and hence was far faster than the IJAAF's current fighter, the Kawasaki Ki-10 biplane, the type was rejected by the army owing to its reduced maneuverability. The Army then produced a specification for an improved advanced fighter to replace the Ki-10. Mitsubishi, busy turning the Ka-14 into the A5M, submitted a minimally changed aircraft as the Ki-33, this being defeated by Nakajima's competing aircraft, which was ordered into service as the Ki-27.

Operational history
The aircraft entered service in early 1937, and soon saw action in aerial battles at the start of the Second Sino-Japanese War, including air-to-air battles with the Republic of China Air Force's Boeing P-26C Model 281 "Peashooters" in the world's first aerial dogfighting and kills between monoplane fighters built of mostly metal.

Chinese Nationalist pilots, primarily flying the Curtiss Hawk III, fought against the Japanese, but the A5M was the better of almost every fighter aircraft it encountered. Though armed with only a pair of  machine-guns, the new fighter proved effective and damage-tolerant, with excellent manoeuvrability and robust construction. Later on A5M's also provided much-needed escorts for the then-modern but vulnerable Mitsubishi G3M bombers.

The Mitsubishi team continued to improve the A5M, working through versions until the final A5M4, which carried an external underside drop tank to provide fuel for extended range.

The A5M's most competitive adversary in the air was the Polikarpov I-16, a fast and heavily armed fighter flown by both Chinese Air Force regulars and Soviet volunteers. Air battles in 1938, especially on 18 February and 29 April, ranked among the largest air battles ever fought at the time. The battle of 29 April saw 67 Polikarpov fighters (31 I-16s and 36 I-15 bis) against 18 G3Ms escorted by 27 A5Ms. Each side claimed victory: the Chinese/Soviet side claimed 21 Japanese aircraft (11 fighters and 10 bombers) shot down with 50 Japanese airmen killed and two captured having bailed out while losing 12 aircraft and 5 pilots killed; the Japanese claimed they lost only two G3Ms and two A5Ms shot down with over 40 Chinese aircraft shot down.

104 A5M aircraft were modified to accommodate a two-seater cockpit. This version, used for pilot training, was dubbed the A5M4-K. K version aircraft continued to be used for pilot training long after standard A5Ms left front-line service.

Almost all A5Ms had open cockpits. A closed cockpit was tried but found little favor among Navy aviators. All had fixed, non-retractable undercarriage. Wheel spats were a feature of standard fighters but not training aircraft.

The Flying Tigers encountered the Type 96, although not officially, and one was shot down at Mingaladon airfield, Burma on 29 January 1942.

Some A5Ms remained in service at the end of 1941 when the United States entered World War II in the Pacific. US intelligence sources believed the A5M still served as Japan's primary Navy fighter, when in fact the A6M 'Zero' had replaced it on first-line aircraft carriers and with the Tainan Kōkūtai in Taiwan. Other Japanese carriers and Kōkūtai (air groups) continued to use the A5M until production of the Zero caught up with demand. On 1 February 1942, the US carrier USS Enterprise launched air-strikes at Japanese air & naval bases on Roi and Kwajalein Atolls in the Marshall Islands. During these actions, Mitsubishi A5Ms shot down three Douglas SBD dive-bombers, including the aircraft of Lt-Cdr Halstead Hopping, CO of VS-6 Squadron. The last combat actions with the A5M as a fighter took place at the Battle of the Coral Sea on 7 May 1942, when two A5Ms and four A6Ms of the Japanese carrier  fought against US aircraft that sank their carrier.

In the closing months of the war most remaining A5M airframes were used for kamikaze attacks.

Variants

Data from
 Ka-14
 Six prototypes with various engines and design modifications.
 A5M1
 Navy carrier-based fighter, Model 1 : first production model with 633 kW (850 hp) Kotobuki 2 KAI I engine.
 A5M2/2a
 Model 21: More powerful engine.
 A5M2b
 Model 22:  First production examples with NACA cowling and 477 kW (640 hp) Kotobuki 3 engine.
 A5M3a
 Prototypes with 448 kW (601 hp) Hispano-Suiza 12 Xcrs engine.
 A5M4
 Model 24 (ex-Model 4): The A5M2b with different engine, closed cockpit, additional detachable fuel tank. The last production models (Model 34) with Kotobuki 41 KAI engine.
 A5M1-A5M4
 780 constructed by Mitsubishi. 39 constructed by Watanabe, 161 manufactured by Naval Ohmura Arsenal.
 A5M4-K
 Two-seat trainer version of A5M4, 103 constructed by Naval Ohmura Arsenal.
 Ki-18

Single prototype land-based version for IJAAF, based on the A5M. 410 kW (550 hp) Kotobuki 5 engine.
 Ki-33

 Two prototypes, a development of Ki-18 with a different engine, and closed cockpit.

Total Production (all variants): 1,094

Operators
Data from

 Imperial Japanese Navy Air Service
Aircraft carrier Akagi
Aircraft carrier Hōshō
Aircraft carrier Kaga
Aircraft carrier Ryūjō
Aircraft carrier Shōhō
Aircraft carrier Sōryū
Aircraft carrier Zuihō
Chitose Kōkūtai
Oita Kōkūtai
Ōminato Kōkūtai
Omura Kōkūtai
Sasebo Kōkūtai
Tainan Kōkūtai
Yokosuka Kōkūtai
12 Air Corps
13 Air Corps
14 Air Corps
15 Air Corps

Surviving aircraft
No restored or flightworthy A5Ms are known to be in existence. The one A5M known to exist is a disassembled one underwater in the sunken ship Fujikawa Maru in Chuuk Lagoon in Micronesia, along with a number of disassembled Mitsubishi A6M Zeros.

Specifications (Mitsubishi A5M4)

See also

References

Notes

Citations

Bibliography

 Francillon, Ph.D., René J. Japanese Aircraft of the Pacific War. London: Putnam & Company Ltd., 1970 (second edition 1979).

 Unknown. "Handbook of Japanese Aircraft 1910-1945 (Model Art Special #327)" Model Art Modeling Magazine, March 1989.
 Unknown. Mitsubishi Type 96 Carrier Fighter/Nakajima Ki-27 (The Maru Mechanic #49). Tokyo: Kojinsha Publishing, 1984.
 Unknown. Type 96 Carrier Fighter (Famous Airplanes of the World #27). Tokyo: Bunrindo Publishing, 1991.

External links

 Famous Aircraft of the World #27 A5M Claude Photo Translations

A5M
A5M, Mitsubishi
Single-engined tractor aircraft
Low-wing aircraft
Carrier-based aircraft
A5M, Mitsubishi
Inverted gull-wing aircraft
Aircraft first flown in 1935
Conventional landing gear

Mitsubishi A5M


EXID este o formație de fete sud-coreeană înființată în 2012, în prezent compus din cinci cântărețe sud-coreene: Solji, LE, Hani, Hyelin și Jeonghwa. Au debutat în februarie 2012, cu single-ul "Whoz That Girl".

Fostele membre sunt Dami (Hyeyeon), Yuji (U-Ji), Haeryung, transferate într-o altă formație, numită BESTie.

Discografie
 Street (2016)
 Trouble (2019)

Formații K-pop
Formații muzicale fondate în 2012
Cvintete muzicale
Formații de fete
Formații sud-coreene

EXID


Brattfjorden er en kort fjordarm af Nordfolda i Steigen kommune i Nordland fylke i Norge. Den går lidt  over 4 kilometer i østlig retning fra indløbet mellem Stigodden i nord og Kvitneset i syd.

Nordsiden er uden bebyggelse og har en brat stigning op mod Middagsfjellet (472 moh.) og Ingridtinden (794 moh.). På sydsiden ligger Kvitnesaksla, en stigning op mod Multindan, Nonstinden (786 moh.) og en spredt gårdbebyggelse fra Slåttvik i mundingen til  Brattfjord i fjordbunden. Der er et 3 kilometer langt ejd fra Brattfjorden til Helldal ved Vinkfjorden. Her ovenfor ligger fjeldet og gletsjeren  Helldalisen på 1.351 moh.

Slåttvik har anløb af hurtigbåd. Der er lokal vej, uden videreforbindelse til andet vejnet, langs sydsiden til Furuneset, Makkleira og Nyheim. Det bor to fastboende langs fjorden. Lokalavisa NordSalten opgiver i en artikel at der er 2 indbyggere i Brattfjord og to på Vinkenes mellem Brattfjorden og Vinkfjorden. Begge lokalitetene ligger indenfor grunnkrets Vinkfjord.

Kilder og henvisninger

 Brattfjord.net: Rutetider

Fjorde i Nordland
Steigen

Brattfjorden


Cristian Valeriu Ciubotariu (n. 24 decembrie 1980, București) este un fotbalist român, care evoluează pe postul de aripă stânga la clubul german SV Edenkoben.

Legături externe
Profil pe Romaniansoccer.ro

Fotbaliști români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai FC Rapid București
Fotbaliști ai FC Dinamo București
Fotbaliști ai FC Unirea Urziceni
Fotbaliști ai CS Concordia Chiajna
Fotbaliști ai Gloriei Bistrița
Fotbaliști ai FC Vaslui
Fotbaliști ai FC Sportul Studențesc
Fotbaliști ai Politehnicii Iași

Cristian Ciubotariu


Anna Juliana Gonzaga (16 noiembrie 1566 – 3 august 1621) a fost o Arhiducesă de Austria care a devenit soră a Ordinului Servitorilor Fecioarei Maria după decesul soțului ei, Ferdinand al II-lea de Austria.

Primii ani
S-a născut la 16 noiembrie 1566 la Mantua, a fost unul din cei trei copii ai Ducelui Guglielmo Gonzaga de Mantua și ai soției acestuia, Arhiducesa Eleanor de Austria. A fost botezată Anna Caterina Gonzaga. Nașul ei a fost regele Filip al II-lea al Spaniei. În jurul vârstei de cinci ani s-a îmbolnăvit grav și a fost aproape să moară. Avea febră mare și extremitățile au început să se umfle. Timp de doi ani ea a fost bolnavă.  În cele din urmă părinții ei au apelat la Fecioara Maria cu rugăciun adânci, promițând să o crească pe Anne ca un copil al Mariei în cazul în care ea va supraviețui. Curând Anne și-a revenit. Părinții i-au spus de intervenția Fecioarei Maria și de promisiunea făcută în numele ei. De atunci înainte Eleanor și-a educat fiica în cultul devoțiunii catolice a Fecioarei Maria. De-a lungul copilăriei, Anne Catherine a fost expusă unui sentiment consistent de evlavie.

Căsătorie
În 1580, Arhiducele Ferdinand II de Austria și-a pierdut soția, Philippine. Ea aparținea familiei Welser, care nu era nobilă. Deși cuplul a avut doi copii, niciunul nu era eligibil să-l moștenească pe Ferdinand ca arhiduce. Acest lucru l-a determinat pe Ferdinand să-și caute o soție.

Sora lui Ferdinand, Madeleine, a sugerat o căsătorie cu nepoata lor Anna Caterina. La 1 ianuarie 1582 Ferdinand a cerut Ducelui Guglielmo mâna fiicei lui iar Guglielmo a acceptat. Deși a realizat că acest lucru va amâna chemarea ei spre ordinul religios, Anna a respectat dorința părinților și nu a obiectat.

Înainte de a părăsi Mantua pentru Innsbruck, Anna Caterina a cerut tatălui ei să-i îndeplinească unele cereri. Prima cerere a fost eliberarea a 15 deținuți pentru a celebra plecarea ei. A doua cerere a fost donarea unor sume de bani pentru 15 cerșetori. A treiacerere a fost oferta de decorațiuni interioare pentru 15 biserici. Guglielmo a fost de acord cu fiecare cerere.

La 14 mai 1582, la 16 ani, Anna Caterina s-a căsătorit cu Ferdinand la Innsbruck și a devenit Arhiducesă de Austria. În primii lor trei ani de căsătorie Anna a născut trei fiice — Eleanor (n. 1583), Maria (n. 1584) și Anna (1585 - 1618). Eleanor a murit în copilărie; fiica lor Anna se va căsători cu împăratul Matia al Sfîntului Imperiu Roman. Anne a fost o soție ascultătoare, care a avut grijă de Ferdinand de-a lungul mai multor boli. Ferdinand a murit în 1595.

Nașteri în 1566
Decese în 1621
Ducese ale Italiei
Casa de Gonzaga
Oameni din Mantua

Anne Juliana Gonzaga


Tarihten Sesler, aylık Türkçe tarih dergisidir. Ocak 1943'te yayın hayatına başlayan dergi, kurucusu olan İskender Fahreddin Sertelli'nin ölümünden kısa süre sonra Mayıs 1945'te yayınlanan 25. sayısı ile son bulmuştur.

Derginin kadrosunda Reşat Ekrem Koçu, Sermet Muhtar Alus, Süheyl Ünver ve Yavuz Abadan bulunuyordu.

Dış bağlantılar
 https://gcris.pau.edu.tr/bitstream/11499/44568/1/CUMHUR%C4%B0YET%20D%C3%96NEM%C4%B0.pdf
 http://xn--babacanktphanesi-qzbb.com/Dergi/AliBirinci.pdf
 https://books.google.com/books?id=L7MMAQAAMAAJ&q=%22Tarihten+Sesler%22+1943&dq=%22Tarihten+Sesler%22+1943&hl=tr&newbks=1&newbks_redir=0&sa=X&ved=2ahUKEwiMrbHDlOeAAxUJlGoFHTFxCsIQ6AF6BAgEEAI

Türk tarih dergileri
Yayımı sona eren Türkiye dergileri
Türkiye'de yayımlanan aylık dergiler
Türkçe dergiler
1943'te kurulan dergiler
1945'te sona eren yayınlar
1943'te Türkiye'de kurulan oluşumlar

Tarihten Sesler


The Pamir Mountains are a mountain range between Central Asia and Pakistan. It is located at a junction with other notable mountains, namely the Tian Shan, Karakoram, Kunlun, Hindu Kush and the Himalaya mountain ranges. They are among the world's highest mountains.

Much of the Pamir Mountains lie in the Gorno-Badakhshan Province of Tajikistan. To the south, they border the Hindu Kush mountains along Afghanistan's Wakhan Corridor in Badakhshan Province, Chitral and Gilgit-Baltistan regions of Pakistan. To the north, they join the Tian Shan mountains along the Alay Valley of Kyrgyzstan. To the east, they extend to the range that includes China's Kongur Tagh, in the "Eastern Pamirs", separated by the Yarkand valley from the Kunlun Mountains.

Since Victorian times, they have been known as the "Roof of the World", presumably a translation from Persian.

Names and etymology

In other languages
The Pamir region is home to several different cultures, peoples and languages. In some of these languages, the Pamir Mountains are referred by different names.

In Indo-European languages, they are called:
  in Pashto;
, ,  in Tajik;
  in Urdu;
  in Sanskrit.

In Turkic languages, they are called:
, ,  in Kyrgyz;
, ,  in Uyghur.

In Chinese, they are referred as "Onion Range" (), which is named after the wild onions growing in the region; In the Dungan dialect of Mandarin, it is written  in the Cyrillic alphabet, and in Xiao'erjing it is written  / . The name "Pamir" is used more commonly in Modern Chinese and loaned as  /  .

Geological term
According to Middleton and Thomas, "pamir" is also a geological term. A pamir is a flat plateau or U-shaped valley surrounded by mountains. It forms when a glacier or ice field melts leaving a rocky plain. A pamir lasts until erosion forms soil and cuts down normal valleys. This type of terrain is found in the east and north of the Wakhan, and the east and south of Gorno-Badakhshan, as opposed to the valleys and gorges of the west. Pamirs are used for summer pasture.

The Great Pamir is around Lake Zorkul. The Little Pamir is east of this in the far east of Wakhan. The Taghdumbash Pamir is between Tashkurgan and the Wakhan west of the Karakoram Highway. The Alichur Pamir is around Yashil Kul on the Gunt River. The Sarez Pamir is around the town of Murghab, Tajikistan. The Khargush Pamir is south of Lake Karakul. There are several others.

The Pamir River is in the south-west of the Pamirs.

Geography

Mountain
The three highest mountains in the Pamirs core are Ismoil Somoni Peak (known from 1932 to 1962 as Stalin Peak, and from 1962 to 1998 as Communism Peak), ; Ibn Sina Peak (still unofficially known as Lenin Peak), ; and Peak Korzhenevskaya (, Pik Korzhenevskoi), .  In the Eastern Pamirs, China's Kongur Tagh is the highest at .

Among the significant peaks of the Pamir Mountains are the following:

Remark: The summits of the Kongur and Muztagata Group are in some sources counted as part of the Kunlun, which would make Pik Ismoil Somoni the highest summit of the Pamir.

Glaciers
There are many glaciers in the Pamir Mountains, including the  long Fedchenko Glacier, the longest in the former USSR and the longest glacier outside the polar regions. Approximately 12,500 km2 (ca. 10%) of the Pamirs are glaciated. Glaciers in the Southern Pamirs are retreating rapidly. Ten percent of annual runoff is supposed to originate from retreating glaciers in the Southern Pamirs. In the North-Western Pamirs, glaciers have almost stable mass balances.

Climate

Covered in snow during most of the year, the Pamirs have long and bitterly cold winters, and short, cool summers, which equals an ET (tundra climate) according to Köppen climate classification (EF above the snow line). Annual precipitation is about , which supports grasslands but few trees.

Paleoclimatology during the Ice Age
The East-Pamir, in the centre of which the massifs of Mustagh Ata (7620 m) and Kongur Tagh (Qungur Shan, 7578, 7628 or 7830 m) are situated, shows from the western margin of the Tarim Basin an east–west extension of c. 200 km. Its north–south extension from King Ata Tagh up to the northwest Kunlun foothills amounts to c.170 km. Whilst the up to 21 km long current valley glaciers are restricted to mountain massifs exceeding 5600 m in height, during the last glacial period the glacier ice covered the high plateau with its set-up highland relief, continuing west of Mustagh Ata and Kongur. From this glacier area an outlet glacier has flowed down to the north-east through the Gez valley up to c.1850 m asl (meters above sea level) and thus as far as to the margin of the Tarim basin. This outlet glacier received inflow from the Kaiayayilak glacier from the Kongur north flank. From the north-adjacent Kara Bak Tor (Chakragil, c. 6800 or 6694 m) massif, the Oytag valley glacier in the same exposition flowed also down up to c. 1850 m asl. At glacial times the glacier snowline
(ELA) as altitude limit between glacier nourishing area and ablation zone, was about 820 to 1250 metres lower than it is today. Under the condition of comparable proportions of precipitation there results from this a glacial depression of temperature of at least 5 to 7.5 °C.

Economy
Coal is mined in the west, though sheep herding in upper meadowlands is the primary source of income for the region.

Exploration

The lapis lazuli found in Egyptian tombs is thought to come from the Pamir area in Badakhshan province of Afghanistan.  About 138 BCE Zhang Qian reached the Fergana Valley northwest of the Pamirs. Ptolemy vaguely describes a trade route through the area. From about 600 CE, Buddhist pilgrims travelled on both sides of the Pamirs to reach India from China. In 747 a Tang army was on the Wakhan River. There are various Arab and Chinese reports. Marco Polo may have travelled along the Panj River. In 1602 Bento de Goes travelled from Kabul to Yarkand and left a meager report on the Pamirs. In 1838 Lieutenant John Wood reached the headwaters of the Pamir River. From about 1868 to 1880, a number of Indians in the British service secretly explored the Panj area. In 1873 the British and Russians agreed to an Afghan frontier along the Panj River. From 1871 to around 1893 several Russian military-scientific expeditions mapped out most of the Pamirs (Alexei Pavlovich Fedchenko, Nikolai Severtzov, Captain Putyata and others. Later came Nikolai Korzhenevskiy). Several local groups asked for Russian protection from Afghan raiders. The Russians were followed by a number of non-Russians including Ney Elias, George Littledale, the Earl of Dunmore, Wilhelm Filchner and Lord Curzon who was probably the first to reach the Wakhan source of the Oxus River. In 1891 the Russians informed Francis Younghusband that he was on their territory and later escorted a Lieutenant Davidson out of the area ('Pamir Incident'). In 1892 a battalion of Russians under Mikhail Ionov entered the area and camped near the present Murghab. In 1893 they built a proper fort there (Pamirskiy Post).  In 1895 their base was moved to Khorog facing the Afghans.

In 1928 the last blank areas around the Fedchenko Glacier were mapped by a German-Soviet expedition under Willi Rickmer Rickmers.

Discoveries
In the early 1980s, a deposit of gemstone-quality clinohumite was discovered in the Pamir Mountains. It was the only such deposit known until the discovery of gem-quality material in the Taymyr region of Siberia, in 2000.

The earliest known evidence of human cannabis use was found in tombs at the Jirzankal Cemetery.

Transport

The Pamir Highway, the world's second highest international road, runs from Dushanbe in Tajikistan to Osh in Kyrgyzstan through the Gorno-Badakhshan Autonomous Province, and is the isolated region's main supply route. The Great Silk Road crossed a number of Pamir Mountain ranges.

Tourism
In December 2009, the New York Times featured articles on the possibilities for tourism in the Pamir area of Tajikistan. 2013 proved to be the most successful year ever for tourism in the region and tourism development continues to be the fastest growing economic sector. The META (Murghab Ecotourism Association) website (www.meta.tj) provides an excellent repository of tourism related resources for the Eastern Pamir region.

Strategic position

Historically, the Pamir Mountains were considered a strategic trade route between Kashgar and Kokand on the Northern Silk Road, a prehistoric trackway, and have been subject to numerous territorial conquests. The Northern Silk Road (about  in length) connected the ancient Chinese capital of Xi'an over the Pamir Mountains towards the west to emerge in Kashgar before linking to ancient Parthia. In the 20th century, they have been the setting for Tajikistan Civil War, border disputes between China and Soviet Union, establishment of US, Russian, and Indian military bases, and renewed interest in trade development and resource exploration. China has since resolved most of those disputes with Central Asian countries.

Religious symbolism

Some researchers identify the Pamirs with the Mount Meru or Sumeru. The Mount Meru is the sacred five-peaked mountain of  Buddhist, Jain, and Hindu cosmology and is considered to be the center of all the physical, metaphysical and spiritual universes.

See also

 Pamir National Park
 Pamir languages
 Pamiris
 List of mountain ranges
 List of highest mountains
 Soviet Central Asia
 Central Asia
 Mount Imeon
 Ak-Baital Pass
 China–Tajikistan border
 Chalachigu Valley

Notes

References

Further reading

 Leitner, G. W. (1890). Dardistan in 1866, 1886 and 1893: Being an Account of the History, Religions, Customs, Legends, Fables and Songs of Gilgit, Chilas, Kandia (Gabrial) Yasin, Chitral, Hunza, Nagyr and other parts of the Hindukush. With a supplement to the second edition of The Hunza and Nagyr Handbook. And an Epitome of Part III of the author's "The Languages and Races of Dardistan". First Reprint 1978. Manjusri Publishing House, New Delhi.
 Murray, Charles (1894). The Pamirs; being a narrative of a year's expedition on horseback and on foot through Kashmir, western Tibet, Chinese Tartary, and Russian Central Asia. J. Murray. (Vol. I and II)
 Curzon, George Nathaniel. (1896). The Pamirs and the Source of the Oxus. Royal Geographical Society, London. Reprint: Elibron Classics Series, Adamant Media Corporation. 2005.  (pbk;  (hbk).
 Wood, John, (1872). A Journey to the Source of the River Oxus. With an essay on the Geography of the Valley of the Oxus by Colonel Henry Yule. London: John Murray.
 Gordon, T. E. (1876). The Roof of the World: Being the Narrative of a Journey over the high plateau of Tibet to the Russian Frontier and the Oxus sources on Pamir. Edinburgh. Edmonston and Douglas. Reprint by Ch'eng Wen Publishing Company. Taipei. 1971.
 Cobbold, Ralph Patteson (1900). Innermost Asia: travel & sport in the Pamirs. W. Heinemann.
 Strong, Anna Louise. (1930). The Road to the Grey Pamir. Robert M. McBride & Co., New York.
 Toynbee, Arnold J. (1961). Between Oxus and Jumna. London. Oxford University Press.
 Slesser, Malcolm (1964). Red Peak: A Personal Account of the British-Soviet Expedition. Coward McCann.
 Wang, Miao (1983). From the Pamirs to Beijing : tracing Marco Polo's northern route. HK China Tourism Press.
 Tilman, H. W. (1983). "Two Mountains and a River" part of The Severn Mountain Travel Books. Diadem, London.
 Waugh, Daniel C. (1999). "The 'Mysterious and Terrible Karatash Gorges': Notes and Documents on the Explorations by Stein and Skrine." The Geographical Journal, Vol. 165, No. 3. (Nov., 1999), pp. 306–320.
 Horsman, S. (2002). Peaks, Politics and Purges: the First Ascent of Pik Stalin in Douglas, E. (ed.) Alpine Journal 2002 (Volume 107), The Alpine Club & Ernest Press, London, pp 199–206.
 Gecko-Maps (2004). The Pamirs. 1:500.000 – A tourist map of Gorno-Badkshan-Tajikistan and background information on the region. Verlag "Gecko-Maps", Switzerland  ()
 Dagiev, Dagikhudo, and Carole Faucher, eds. (2018). Identity, History and Trans-nationality in Central Asia: The Mountain Communities of Pamir. Routledge.

External links

 Life in Afghanistan's Pamir mountains
 Information and photos
 Afghan's Little Pamir – photos of the life of ethnic Kyrgyz

Landforms of Central Asia
Mountain ranges of Asia
Mountain ranges of China
Mountain ranges of Afghanistan
Mountain ranges of Pakistan
Mountain ranges of Tajikistan
Mountain ranges of Kyrgyzstan
Physiographic provinces
Landforms of Badakhshan Province

Pamir Mountains