Oryantalizm veya Şarkiyatçılık, Yakın Doğu ve Uzak Doğu toplumlarının, kültürlerinin, dillerinin ve halklarının incelendiği Batı kökenli araştırma alanlarının tümüne verilen isimdir. Sanat tarihi, edebiyatı ve kültürel çalışmalarda, Oryantalizm, Doğu dünyasındaki yönlerin taklidi veya tasviridir. Bu tasvirler genellikle Batılı yazarlar, tasarımcılar ve sanatçılar tarafından yapılır. Özellikle, daha spesifik olarak "Orta Doğu" yu tasvir eden Oryantalist tablolar, 19. yüzyıl akademik sanatının popülerlerinden biriydi ve aynı şekilde Batı edebiyatı Doğu temalarına da benzer ilgi göstermiştir. Edward Said'in Oryantalizm adlı kitabının 1978'de yayımlanmasından itibaren, çok sayıda akademik söylem "Oryantalizm" terimini, Batı'nın Orta Doğu, Asya ve Kuzey Afrika toplumlarına yönelik genel tavrına atıfta bulunmak için kullanmaya başlamıştır. Said'in analizinde Batı, bu toplumları statik ve gelişmemiş olarak özümsemekte, böylece emperyal gücün hizmetinde incelenebilecek, tasvir edilebilecek ve çoğaltılabilecek bir Doğu kültürü görüşü üretmektedir. Bu görüşü ile  Said, Batı toplumunun gelişmiş, rasyonel, esnek ve üstün olduğu fikrini ifade etmektedir.

Arka tarihsel süreç

Terimin Anlamı

Terim, İngilizce doğuya atıfta bulunarak "orientalism" olarak ifade edilmektedir. Orient (Doğu) kelimesi ise İngilizceye, Orta Fransızca'dan geçmiştir. Kökeni ise güneşin doğuşunu ifade eden Latince "oriens" sözcüğüne dayanmaktadır. Ayrıca Almanca'da "Doğu" kelimesini ifade etmek için 'Orient', 'Osten' ve 'Morgen' sözcükleri kullanılmıştır. Almanca'ya Latinceden geçmiş olan 'Morgen' ve 'Morgenland' sözcükleri 20. yüzyıla dek 'Orient' kelimesinin anlamdaşı olarak kullanılmıştır. Bu kelimenin Almanca'ya kazandırılmasında Martin Luther'in İncil tercümesi büyük oranda etkilidir. Luther, İncil tercümesinde sürekli olarak Doğu için "Güneşin Doğuşu" (Sonnen auffgang) veya kısaltılmış haliyle "doğuş" (auffgang) kelimelerini kullanmıştır. Eski Ahit'te Doğu kelimesi güneşin doğduğu yöndeki coğrafyayı tasvir etmek adına kullanılırken, İbranice metinler de bu kelime "kädäm", Grekçe metinler de ise "anatolae" kelimeleri ile sağlanmıştır. Fakat sonraki yüzyıllarda Hristiyanlığın merkezinin Batı'ya taşınması neticesinde Doğu biraz daha Batı'ya kaymıştır. Bu nedenle Luther, bu kelimeyi sadece kutsal toprakları içerisine alacak şekilde değil Doğu Kilisesinin sınırlarını da içine alacak şekilde ifade etmiştir. Bununla beraber Edward Said Oryantalizm ve Oryantalist teriminin açıklamasını yaparken şu ifadeleri kullanmaktadır: Özel yahut genel bir açıdan (Antropolog,sosyolog, tarihçi yahut dil bilimci ) Şark'ı öğreten, yazıya döken, yahut araştıran kimse Şarkiyatçıdır (Oryantalist) ve yaptığı şey Şarkiyatçılıktır (Oryantalizm). On sekizinci yüzyıl sonlarını kabaca bir başlangıç noktası kabul edersek, oryantalizm şark ile uğraşan toplu müessesedir, yani Şark hakkında hükümlerde bulunur, onu tasvir ve tedris eder.

Sanat
Sanat tarihinde, Oryantalizm terimi, 19. yüzyılda Batı Asya'daki seyahatlerinden üretilen Şarkiyat konularda uzmanlaşmış Batı sanatçılarının eserlerini ifade eder. O dönemde, sanatçılar ve akademisyenler, özellikle "Oryantalist" teriminin küçümseyen kullanımının sanat eleştirmeni Jules-Antoine Castagnary tarafından popüler hale getirildiği Fransa'da Oryantalistler olarak tanımlandı. Temsili bir sanat tarzı için kullanılan bu sosyal küçümsemeye rağmen, Fransız Oryantalist Ressamlar Derneği 1893'te, Jean-Léon Gérôme onursal başkan seçilerek kurulmuştur;  İngiltere'de ise Oryantalist terimi "bir sanatçı" kesimini tanımlamak üzere kullanılmaktaydı. Fransız Oryantalist Ressamlar Derneği'nin kuruluşu, sanatçıların bilincini 19. yüzyılın sonlarına doğru değiştirdi, zira sanatçılar şimdi kendilerini farklı bir sanat hareketinin parçası olarak görebiliyorlardı. Bir sanat hareketi olarak, Oryantalist resim genellikle 19. yüzyıl akademik sanatının birçok dalından biri olarak kabul edilir; bununla birlikte, Oryantalist sanatın birçok farklı tarzı kanıtlar içindedir. Sanat tarihçileri Oryantalist sanatçıları belirlerken iki geniş perspektiften bakarlar: gözlemlediklerini dikkatlice boyayan gerçekçi sanatçılar ve stüdyodan hiç ayrılmadan Oryantalist sahneleri hayal edenler. Eugène Delacroix (1798-1863), Alexandre-Gabriel Decamps (1803-1860) ve Jean-Léon Gérôme (1824-1904) gibi Fransız ressamlar yaygın olarak Oryantalist hareketin önde gelen armatürleri olarak kabul edilmektedir.

Oryantalist Çalışmalar
18. ve 19. yüzyıllarda, Oryantalist terimi, Doğu dünyasının dilleri ve edebiyatları konusunda uzmanlaşmış akademisyenleri tanımlamaktaydı. Bu akademisyenler arasında Arap kültürünün, Hindistan kültürünün ve İslam kültürlerinin, Avrupa kültürlerine eşit olarak incelenmesi gerektiğini söyleyen Doğu Hindistan Şirketi'nin İngiliz yetkilileri de vardı. Bu akademisyenler arasında Hint-Avrupa dilleri çalışmaları modern filoloji'yi kuran filolog William Jones da yer almıştır. Thomas Babington Macaulay ve John Stuart Mill gibi "İngiliz dil bilimciler" in etkisinin İngilizce eğitimin teşvik edilmesine yol açtığı 1820'lere kadar, Hindistan'daki İngiliz sömürgecilik stratejisi de, Oryantalizmi yerlilerle iyi ilişkiler geliştirmek için bir teknik olarak tercih etmiştir.  Ek olarak, İbranizm ve Yahudi çalışmaları 19. ve 20. yüzyıllarda İngiliz ve Alman akademisyenler arasında popülerlik kazandı.

Eleştirel çalışmalar
Oryantalizm (1978) kitabında kültürel eleştirmen Edward Said, Doğu sömürgeciliğinin kültürel tutumları ile şekillenen Doğu dünyasının önyargılı dışsal yorumlarını akademik ve sanatsal olarak tanımlamak için Oryantalizm terimini yeniden tanımladı. Oryantalizm tezi, Antonio Gramsci'nin kültürel hegemonya teorisini ve Michel Foucault'un Doğu araştırmalarının bilimsel geleneğini eleştirmek için söylem teorisini (bilgi ve güç ilişkisi) geliştirir. Edward Said kitabında, Arab-İslam kültürlerinin, özellikle Bernard Lewis ve Fouad Ajami'nin yabancı yorumlama geleneğini sürdüren çağdaş akademisyenleri eleştirmiştir. Akademide, Oryantalizm (1978) kitabı sömürge sonrası kültürel çalışmaların temel metni haline geldi. Dahası, vatandaşlığın kültürel kurumu ile ilgili olarak, Oryantalizm, vatandaşlık kavramını epistemolojinin bir problemi haline getirmiştir, çünkü vatandaşlık Batı dünyasının sosyal bir kurumu olarak ortaya çıkmıştır; bu nedenle, vatandaşlığı tanımlama sorunu kriz zamanında Avrupa fikrini yeniden yapılandırmaktadır. Ayrıca Said, Oryantalizmin "i teorik bir fikir olduğunu" ifade etti: Oryantalizm, Doğu dünyasını "Batı'ya daha az korkutucu hale getirmek için" tüm Doğu'nun sınırlandırıldığı bir aşamadır; gelişmekte olan dünya, başta Batı olmak üzere, sömürgeciliğin sebebidir. İslam dünyasında da bu tip eleştiri çalışmaları mevcuttur ve 2002'de sadece Suudi Arabistan'da yerli veya yabancı akademisyenler tarafından kaleme alındığı, Oryantalizmi eleştiren yaklaşık 200 kitabın yanı sıra yaklaşık 2000 makale olduğu tahmin edilmektedir.

Avrupa mimarisinde ve tasarımında

Rönesans süslemesinin Moresk tarzı, 15. yüzyılın sonlarında başlayan ve neredeyse günümüze kadar ciltçilik gibi bazı çalışma türlerinde kullanılacak olan İslami arabesklerin Avrupa'ya uyarlanmasıdır. Hint alt kıtasından getirilen motiflerin erken mimari kullanımında Hint-Saracenik mimarisi olarak bilinir. Bunun en eski örneklerinden biri Londra Guildhall binasıdır (1788-1789). Bu tip mimari tarzlar, William Hodges, William Daniell ve Thomas Daniell tarafından yaklaşık 1795'ten Hindistan tarzlarının yayınlanmasıyla batıda ivme kazandı.

Bunun haricinde, 15. yüzyılın sonlarında başlayan Turquerie, en az 18. yüzyıla kadar etkisini devam ettirdi ve hem dekoratif sanatlarda "Türk" stillerinin kullanılmasını, zaman zaman Türk kostümünün benimsenmesini ve Osmanlı'yı tasvir eden sanata olan ilgiyi içeriyordu. Osmanlıların geleneksel ticaret ortağı olan Venedik, Turquerie'nin en eski merkeziydi ve Fransa'da 18. yüzyılda daha belirgin hale gelmiştir.

Chinoiserie ise, Batı Avrupa'da dekorasyonda Çin temaları ve modasının ifade edildiği terimdir. 17. yüzyılın sonlarında başlayan ve  özellikle Rokoko tarzı ile Chinoiserie, 1740-1770 dönemini kapsayan zaman diliminde popülerlik kazanmıştır. Rönesanstan 18. yüzyıla kadar, Batı tasarımcıları Çin seramiklerinin teknik karmaşıklığını sadece kısmi bir başarı ile taklit etmeye çalışmışlardır. Chinoiserie'nin ilk ipuçları 17. yüzyılda aktif Doğu Hindistan şirketlerine sahip ülkelerde ortaya çıktı: İngiltere (Doğu Hindistan Şirketi), Danimarka (Danimarka Doğu Hindistan Şirketi), Hollanda (Hollanda Doğu Hindistan Şirketi) ve Fransa (Fransız Doğu Hindistan Şirketi). Delft ve diğer Hollanda kasabalarında yapılan kalay sırlı seramik, 17. yüzyılın başlarından itibaren orijinal Ming dönemi mavi ve beyaz porseleni benimsemiştir. Meißen ve diğer gerçek porselen merkezlerinde yapılan erken seramik ürünleri, Çin tabaklarını, vazolarını ve çay fincanlarını taklit etmiştir. "Çin tarzı", geç Barok ve Rokoko Alman saraylarının vazolarında, bahçelerinde ve Madrid yakınlarındaki Aranjuez'deki fayans panellerinde ortaya çıktı.

1860'tan sonra, ukiyo-e'nin ithalatıyla tetiklenen Japonizm, batı sanatında önemli bir etki haline geldi. Özellikle, Claude Monet ve Edgar Degas gibi birçok modern Fransız sanatçı Japon tarzından etkilendi. Fransa'da çalışan Amerikalı bir sanatçı olan Mary Cassatt, kendi resimlerinde Japon desenlerinin birleşik desenleri, düz ve değişen perspektif unsurlarını kullandı. James Abbott McNeill Whistler'in Tavus Kuşu Odası'nın resimleri, Japon geleneğinin yönlerini nasıl kullandığını ve türün en iyi eserlerinden bazıları olduğunu gösterdi. Kaliforniya mimarları Greene, Gamble House ve diğer binaların tasarımlarında Japon unsurlarından ilham aldı.

Mısır mimarisi 19. yüzyılın başlarında ve ortalarında popüler hale geldi ve 20. yüzyılın başlarına kadar küçük bir stil olarak devam etti. Mağribi Canlanma mimarisi Alman devletlerinde 19. yüzyılın başlarında başladı ve özellikle sinagoglar inşa etmek için popülerdi. Hint-Saracenik mimarisi mimarisi, 19. yüzyılın sonlarında Britanya Hindistanı'nda ortaya çıkan bir türdü.

Oryantalist sanat

19. yüzyıl öncesi

İslami "Morolar" ve "Türk" tasvirleri (Güney Avrupa, Kuzey Afrika ve Batı Asya'daki kesin olarak adlandırılmamış Müslüman gruplar) Ortaçağ, Rönesans ve Barok sanatında görülebilmektedir. Erken Hollanda resimlerinde  İncil tablolarında, özellikle Romalılara ve ikincil figürlere, Yakın Doğu'nun kıyafetlerini uzaktan yansıtan egzotik kostümler verilmiştir. İncil ortamlarına sahip genel sanatta, Gentile Bellini ve diğerleri tarafından yapılan bazı resimlerde ve 19. yüzyıl eserlerinde olduğu gibi, çağdaş veya tarihselci Orta Doğu ayrıntısının veya ayarlarının eserlerin bir özelliği olması dışında Oryantalist olarak kabul edilmemektedir. Özellikle Rönesans döneminde Venedik, Osmanlı İmparatorluğu'nun resim ve baskılarda tasvirlerine özel bir ilgiye sahipti. Konstantinopolis'e seyahat eden ve II. Mehmed'in portresini yapan Gentile Bellini ve Vittore Carpaccio önde gelen ressamlardandı. O döneme dek tasvirler daha doğru yapılmaktaydı, erkekler tipik olarak beyaz giyinmiş bir biçimde tasvir edilirdi. Doğu halılarının Rönesans resimlerindeki tasviri bazen Oryantalist ilgiden kaynaklanmaktadır, ancak daha sıklıkla bu pahalı nesnelerin dönemdeki prestijini yansıtmaktadır. Jean-Étienne Liotard (1702–1789) İstanbul'u ziyaret etmiş ve Türk yaşantısına dair çok sayıda pastel boya resimler çizmiştir; Avrupa'ya döndüğü süre boyunca Türk kıyafetleri giymeye devam etmiştir. Lord Byron ve birçok gezgin, Madame de Pompadour da dahil olmak üzere Avrupa'dan hiç ayrılmayan birçok kişi gibi seyahat dönüşlerinde egzotik Doğu elbiseli tasvirler resmetmişlerdir. Egzotik Doğu lüksüne artan Fransız ilgisi ve 18. yüzyılda Fransa'nın kendi mutlak monarşisine sivri bir benzetmeyi yansıtmaktaydı.

Fransız Oryantalizmi

Fransız Oryantalist tabloları, Napolyon'un nihai ve başarısız Mısır ve Suriye seferi ile 1798-1801'de değişti. Mısır Bilimi halkın ilgisini büyük ölçüde çekti ve sonraki yıllarda Napolyon'un saray ressamı yani Antoine-Jean Gros tarafından da ayrıca kaydedildi. Üstelik Antoine-Jean Gros, Orta Doğu seferinde, orduya eşlik edenlerden biri olmadığı halde, en başarılı tablolarından ikisi olan ve  o zamanlar İmparator'a odaklanan "Bonaparte Yafa'nın Veba Kurbanlarının Ziyareti" (1805) ve "Abukir Muharebesi" (1806) tablolarını yaptı. Ancak birçok Mısır figürü, savaşta daha az etkili Napolyon ve Piramitler gibi figürler de içermiştir. Anne-Louis Girodet de Roussy-Trioson'un "La Révolte du Caire (1810)"  tablosu Fransız Oryantalist tablolarının bir diğer büyük ve önemli örneğiydi.İyi bir şekilde resmedilen, "de l'Égypte", Fransız Hükûmeti tarafından antikalar üzerinde yoğunlaşılarak 1809-1828 yılları arasında yirmi ciltte yayınlandı. Eugène Delacroix ilk büyük başarılarından olan, "Sakız Adasında Katliam" (1824)  tablosunu Yunanistan veya Doğu'yu ziyaret etmeden önce yaptı. Ve arkadaşı Théodore Géricault'un "Medusa Sal"  eserinin izinden gitti. Yunanistan bağımsızlık için savaşıyordu ve en az Yunanistan'a yakın olan diğer Doğu bölgeleri kadar egzotikti. Delacroix, bir önceki yılın kuşatmasını anarak "Missolonghi Harabeleri'nde Yunanistan" (1827) eserini takip ederek ve antik döneme rağmen Fransız Oryantalist tablolarına konu olan cinsellik, şiddet, yorgunluk ve egzotizm karışımına başlanmasıyla tanınan Lord Byron'dan esinlenilen "Sardanapalus'un Ölümü"nü ortaya çıkardı. 1832'de Delacroix nihayet Fas'ın Sultanı'na diplomatik bir görevin bir parçası olarak son zamanlarda Fransız ve Fas tarafından fethedilen Cezayir'i ziyaret etti. Kuzey Afrika'daki yaşam tarzını Eski Romalılarla karşılaştırarak gördüklerinden çok etkilendi ve Fransa'ya dönüşünde yaptığı geziden konuları eserlerine yansıtmaya devam etti. Daha sonraki pek çok Oryantalist ressam gibi, kadınları çizmenin zorluğundan dolayı hayal kırıklığına uğradı ve komposizyonların çoğunda atlar üzerinde Yahudiler veya savaşçılar yer aldı.Bununla birlikte, görünüşe göre Cezayir Kadınları'nı çizmek için kadınların haremlerine veya evlerine konuk olmalıydı; daha sonra eserlerine kaydettiği birkaç harem kompozisyonuna bakacak olursak bu talep gerçeğe dönüşmüş gibi görünüyor. Fransız Académie de peinture" direktörü Ingres, çok renkli bir Türk hamamı vizyonu çizdiğinde, doğunun erotik kadın formlarını(hepsinin birbirine benzemesi muhtemel) yaygınlaştırmasıyla kamuya açık hale getirdi. Egzotik Doğu'da daha çok, duygusallık kabul edilebilir olarak görüldü. Bu görüntüler sanatta, Henri Matisse'in Oryantalist yarı çıplaklarında Nice döneminden ve oryantal kostüm ve desenleri kullanmasından da anlaşılacağı gibi, 20. yüzyılın başlarına kadar devam etti. Ingres'in öğrencisi Théodore Chassériau (1819-1856)  çıplak Toilette Esther (1841, Louvre Müzesi) ve atlı Ali-Ben-Hamet, Konstantin Halifesi ve Haractas'ın Şefi ile başarıya ulaşmıştı. Ayrıca daha sonraki yıllarda buhar gemileri sayesinde seyahat etmek çok daha kolay hale geldi ve çok sayıda sanatçı Orta Doğu'ya ve ötesine gitti ve çok çeşitli Doğu kompozisyonunu eserine yansıttı. Bu eserlerin çoğunda, Doğu'nun basmakalıp olmadığını göstermek için egzotik, renkli ve şehvetli olarak tasvir ettiler. Bu tür çalışmalar tipik olarak Arap, Yahudi ve diğer Semitik kültürler üzerinde yoğunlaştı, zira bu halklar Fransa'nın Kuzey Afrika'ya daha fazla katılım göstermesiyle sanatçıların ziyaret ettikleri yerlerde yaşamaktaydılar. Eugène Delacroix, Jean-Léon Gérôme ve Jean-Auguste-Dominique Ingres gibi Fransız sanatçılar, İslami kültürü tasvir eden, çoğu zaman divan da dahil olmak üzere birçok eseri resmettiler. Hem buhranı hem de görsel şöleni vurguladılar. Diğer türlerin, özellikle biçim resminde, günümüz ya da tarihi Avrupa'da belirlenen eşdeğerleriyle yakından karşılaştırılırsa,Said'in ifade ettiği bir Oryantalist zihni yansıttığı görülmüştür. Gérôme, eserlerinde açıkça müstehcen, sıklıkla haremlerde, hamamlarda ve köle müzayedelerinde sahneleri olan ve diğerleriyle sorumlu olan bir dizi Fransız ressamın "Oryantalizmin pornografik tarzda çıplakla denklemi " algısında öncüsü ve çoğu zaman ustasıydı.

İngiliz Oryantalizmi

İngilizlerin dağılmakta olan Osmanlı İmparatorluğu topraklarındaki siyasi çıkarları Fransa'daki kadar yoğun olmasına rağmen, çoğunlukla daha ihtiyatlı bir şekilde kullanılıyordu. 19. yüzyıl İngiliz Oryantalist resminin kökenleri askeri fetih veya çıplak kadınlar ziyade din ile alakalıdır. Tür resminin önde gelen ressamlarından İngiliz ressam Sir David Wilkie, 1840'ta İstanbul ve Kudüs'e gittiğinde 55 yaşındaydı ve dönüş yolculuğu sırasında Cebelitarık'ta öldü. Dini bir ressam olarak belirtilmemiş olsa da, Wilkie dini tabloyu yeniden biçimlendirmek için Protestan bir gündemle yolculuk yapmıştır. "Resimdeki bir Martin Luther ilahiyatta olduğu kadar teolojide de olduğu gibi, ilahi babamızın istismarlarını ortadan kaldırmak için peşinde koşan" ifadesi ile geleneksel Hristiyan ikonografisi'ni anlamlandırıyordu. İncil konuları için orijinal yerlerinde daha otantik ortamlar ve dekor bulmayı umuyordu, ancak ölümü yapılan çalışmalardan daha fazlasını engelledi. Ön Raffaeloculuk akımı ile William Holman Hunt ve David Roberts (Kutsal Topraklar, Suriye, Idumea, Arabistan, Mısır ve Nubia'da) dahil olmak üzere diğer sanatçıların da benzer motivasyonları mevcuttu  ve İngiliz Oryantalist sanatında en başından beri gerçekçiliğe vurgu yaptılar. Fransız sanatçı James Tissot ayrıca İncil'deki konular için çağdaş Orta Doğu manzara ve dekorunu kullandı ve tarihi kostümlere veya diğer armatürlere çok az derecede saygı duydu. William Holman Hunt, Orta Doğu seyahatlerine dayanan, özellikle İslami tarzlardan kaçınmak için çağdaş Arap kostümü ve mobilyalarının varyantlarını ve ayrıca bazı manzara ve tür konularını doğuran İncil konularının bir dizi ana resmini yaptı. İncil'deki konular arasında Günah keçisi (1856), Tapınakta Kurtarıcıyı Bulma (1860) ve Kutsal Ateşin Mucizesi (1871) vardı. İngiliz ziyaretçilerin çoğu gibi Hunt'ın da çok karanlık bir manzaraya sahip olduğu yerel Doğu Hıristiyanları üzerinde pitoresk bir hiciv olarak tasarlanmıştı. Birkaç yıl boyunca Kahire'de geleneksel bir konakta yaşayan John Frederick Lewis, Orta Doğu yaşamının gerçekçi tür sahnelerini ve Batı kültürel etkisinin izleri henüz görülmemiş üst sınıf Mısır iç mekanlarında daha idealleştirilmiş sahneleri gösteren son derece ayrıntılı eserler çizdi. İslam mimarisinin, mobilyalarının, manzaralarının ve kostümlerinin dikkatli ve görünüşte sevecen temsili, daha sonraki çalışmalarında Gérôme de dahil olmak üzere diğer sanatçıları etkileyen yeni gerçekçilik standartlarını ortaya koymuştur ve hiç  çıplak kadın tabloları çizmemiştir. Kadınların tamamen giyinmiş saygınlığı, doğal iyi görünümleriyle ahlaki bir tablo stili mevcuttur.

Avrupa harem tasvirleri

Diğer sanatçılar, Richard Dadd ve Edward Lear dahil olmak üzere çoğu çöl sahnesinin manzara resmine odaklandı. David Roberts (1796-1864) birçok antik çağda mimari ve peyzaj görünümleri üretti ve onlardan çok başarılı litograf kitapları yayınladı.

Farklı Bölgelerde
Rus Oryantalist sanatı büyük ölçüde Orta Asya'nın Rusya'nın yüzyıl boyunca fethettiği alanlarla ve aynı zamanda nadiren iyi bir ışıkla gösterilen Orta Çağın büyük bir kısmı için Rusya'ya egemen olan Moğollarla ve tarihsel resim ile ilgiliydi. Said'in analizi, 1970'lerden bu yana 19. yüzyıl Oryantalist eserlerine olan ilginin güçlü bir şekilde canlanmasını ve toplanmasını engellemedi, ikincisi büyük ölçüde Orta Doğu meraklıları tarafından yönetildi.

Edebiyat ve müzik

Yazarlar ve besteciler genellikle ressamların olduğu gibi "Oryantalist" olarak anılmıyorlar ve nispeten Oryantal konular ve stiller hakkında en iyi eserleri de dahil az sayıda uzmanlaşıyorlar. Ancak Mozart'tan Flaubert'e kadar birçok önemli kişi, Oryantal konular veya stiller ile önemli çalışmalar yapmıştır. Lord Byron, şiirdeki dört uzun "Türk masalı" ile egzotik fantezi Oryantal ortamlarını Romantizm edebiyatında önemli bir tema haline getiren en önemli yazarlardan biridir. Verdi'nin operası Aida (1871) Mısır'da, içerik ve görsel gösteriyle tasvir edildiği gibi sahnelendi. "Aida", militarist bir Mısır'ın Etiyopya üzerindeki zulmünü tasvir etmektedir. İrlanda Oryantalizmi, İrlanda ve Doğu arasındaki erken tarihsel bağlantılara dair çeşitli inançlara dayanarak belirli bir karaktere sahipti, bunlardan birkaçı artık tarihsel olarak doğru kabul ediliyor. Efsanevi Milesians buna bir örnektir. İrlandalılar aynı zamanda diğer ulusların kendilerini Doğu'ya ve Avrupa'nın "arka bahçeye" doğru geri döndüklerini gören görüşlerinin de bilincindeydiler.

Müzikte Oryantalizm

Müzikte Oryantalizm, Mozart ve Beethoven dahil olmak üzere birçok besteci tarafından kullanılan alla Turca gibi farklı dönemlerde ortaya çıkan stillere uygulanmıştır. Amerikalı müzikolog Richard Taruskin 19. yüzyıl Rus müziğinde Oryantalizmin bir türünü: "Doğu, bir hayal veya coğrafya, tarihsel bir kurgu olarak, bizim kurguladığımız indirgenmiş ve bütünleşmiş öteki olarak (daha az azaltılmamış ve bütünleşmiş) kendimizi hissetmedir " şeklinde tanımladı. Bununla birlikte, Taruskin Romantik Rus müziğindeki Oryantalizmi "yakın küçük süslemeler ve melismalarla dolu" melodileri olarak nitelendirmektedir. Oryantalizm, Claude Debussy'nin piyano müziğindeki japonizm ve Beatles'ın kayıtlarında kullanılan sitarlara kadar, egzotikliğin etkileri olduğu düşünülen müzikte de izlenebilir. Birleşik Krallık'ta  Gustav Holst, Beni Mora'yı sert, başsız bir Arap atmosferi yaratarak besteledi. Oryantalizm, daha kamp tarzında, 1950'lerin sonlarında exotica müziğine, özellikle de Les Baxter'in çalışmalarına, örneğin "Peçe Şehri" kompozisyonuna dahi girmiştir.

Edebiyatta Oryantalizm
Edebiyattaki Romantik hareket 1785'te başladı ve 1830'da sona erdi. "Romantik" terimi, zamanın yazarlarının eserlerine yansıdığı fikir ve kültürü ifade eder. Bu süre zarfında Doğu'nun kültürü ve objelerinin Avrupa üzerinde derin bir etkisi olmaya başladı. Avrupalı seçkinlerin sanatçıları ve üyeleri tarafından yapılan yoğun seyahatler, "yabancı" olan her şeye büyük ilgi uyandırarak, seyahatleri ve sansasyonel öykülerini Batı'ya geri getirdi. Romantik Oryantalizm, belirgin bir Avrupa dünya görüşünden sömürge keşiflerinin edebi bir ortamını oluşturmak için Afrika ve Asya coğrafi konumlarını, tanınmış sömürge ve "yerli" kişilikleri, folklor ve felsefeleri birleştirir. Bu hareketin analizindeki mevcut eğilim, bu sömürüye, Avrupa sömürge çabalarını bölgenin genişlemesiyle meşrulaştırma olarak bir inanca atıfta bulunmaktadır. Gustave Flaubert, Salambo adlı romanında, Kuzey Afrika'daki eski Kartaca'yı eski Roma'ya tezat karakter olarak kullandı. Kültürünü ahlaki olarak yozlaştırdı ve tehlikeli derecede çekici erotizmle tasvir etti. Bu roman, eski Semitik kültürlerin daha sonraki tasvirleri üzerinde oldukça etkili oldu.

Filmlerde Oryantalizm

Said, Oryantalizmin günümüze sürekliliğinin, Batı'nın Birleşik Devletler'i de içerecek şekilde büyüdüğü için özellikle Birleşik Devletler Sineması aracılığıyla etkili görüntülerde bulunabileceğini savunuyor. Indiana Jones, Mumya filmleri ve Disney'in Aladdin filmi gibi birçok gişe rekorları kıran film, Doğu'nun hayal edilen coğrafyalarını tasvir etmektedir. Şarkın tasviri, filmde devam etmiştir, ancak bu tasvirin mutlaka bir gerçeği yoktur. Aladdin'deki Prenses Yasemin'in aşırı cinselleştirilmiş karakteri, kadınların erotik, cinselleştirilmiş fanteziler olarak temsil edildiği 19. yüzyıldan kalma resimlerin bir devamıdır. Pedro Iacobelli'nin savunduğu gibi Ağustos Ayı Çay Evi (1956) filminde oryantalizm tropikleri mevcuttur. Filmin "Amerikalılar ve Amerikalıların Okinawa halkı yerine Okinawa imajı hakkında daha fazla şey anlattığını" belirtiyor. Film, Okinawalıları, o zaman Amerikan ordusunun güçlü toprak edinimi üzerine gerçek hayattaki Okinawan siyasi protestolarını göz ardı eden "neşeli ama geri" ve "siyasetten arınmış" olarak nitelendiriyor. Kimiko Akita, "Bir Geyşanın Anılarında Oryantalizm, Gerçek ve Kurmaca İkili" nde, bir Geyşa Anılarının (2005) Oryantalist tropikler ve derin "kültürel yanlış beyanlar" içerdiğini savunuyor. Bir Geyşa Anılarının "Japon kültürü ve geyşa fikrini egzotik, geriye dönük, irrasyonel, kirli, küfürlü, karışık, tuhaf ve esrarengiz olarak güçlendirdiğini" belirtiyor.

Dansta Oryantalizm

19. yüzyılın Romantik döneminde, bale, egzotizm ile ilgili bir meşguliyet geliştirdi. Bu egzotizm, İskoçya'da geçen balelerden eterik yaratıklara kadar uzanıyordu. Yüzyılın sonlarına doğru, baleler gizemli Doğu'nun varsayılan özünü ele geçiriyordu. Bu bale genellikle cinsel temaları içeriyordu ve somut gerçeklerden ziyade insanların varsayımlarına dayanma eğilimindeydi. Oryantalizm çok sayıda balede görülmektedir. Doğu, on dokuzuncu ve yirminci yüzyılın başlarından beri hayatta kalan birkaç büyük baleyi motive etti. Le Corsaire'in prömiyeri 1856 yılında Paris Operasında, Joseph Mazilier'in koreografisiyle yapıldı. Marius Petipa, 1899'da Rusya'nın St.Petersburg'daki Maryinsky Balesi için bale koreografisini yeniden hazırladı. Lord Byron'ın şiirine dayanan karmaşık hikâyesi Türkiye'de gerçekleşir ve bir korsan ve güzel bir köle kız arasındaki bir aşk hikâyesine odaklanır. Sahneler arasında kadınların erkeklere köle olarak satıldığı bir pazar ve eşlerinin haremini içeren Paşa Sarayı yer alıyor. 1877'de Marius Petipa, Hint bir tapınak dansçısı ve Hint savaşçının aşk hikâyesi olan La Bayadère'yi koreografladı. Bu bale Kalidasa'nın Sakuntala oyununa dayanıyordu. La Bayadère belirsiz Hint kostümlerini kullandı ve Hint ilhamlı el hareketlerini klasik baleye dahil etti. Buna ek olarak, bir Hint dans formu olan Kathak tarafından motive edilen bir 'Hindu Dansı' içermekteydi. 1910'da Michel Fokine tarafından Nikolay Rimski-Korsakov'un müziğine koreograf edilen bir başka bale Sheherazade, bir şahın karısını ve ilk olarak Vaslav Nijinsky'nin oynadığı bir Altın Köle ile yasadışı ilişkilerini içeren bir hikâye.  Balenin seks üzerindeki tartışmalı fiksasyonu, oryantal bir haremde bir alem içerir. Şah, sayısız eşinin ve sevgilisinin eylemlerini keşfettiğinde, dahil olanların ölümlerini emreder. On dokuzuncu ve yirminci yüzyılın başlarında daha az bilinen birkaç bale de Oryantalizmi ortaya koymaktadır. Örneğin, Petipa'nın Firavun'un Kızı'nda (1862), bir İngiliz kendini afyon kaynaklı bir rüyada Firavun'un kızı Aspicia'nın sevgisini kazanan bir Mısırlı çocuk olarak hayal ediyor. Aspicia'nın kostümü tütü üzerinde 'Mısır' dekorundan oluşuyordu. Başka bir bale olan Brahma, 1868 yılında İtalya'nın La Scala kentinde başladı, bir köle kız ve Hindu tanrısı Brahma arasındaki romantik ilişkileri içeren bir hikâyedir.  Buna ek olarak, 1909'da Serge Diagilev, Ballé Russes repertuarına Cléopâtre'yi dahil etti. Seks temasıyla, Fokine'nin Une Nuit d'Egypte'sinin bu revizyonu, bu zamanın izleyicilerinin istediği "egzotizm ve ihtişamı" birleştirdi. Amerika'daki modern dansın öncülerinden biri olan Ruth St Denis, dansında Oryantalizmi de araştırdı. Dansları otantik değildi; fotoğraflardan, kitaplardan ve daha sonra Avrupa'daki müzelerden ilham almıştı. Yine de, danslarının egzotizmi Amerika'daki toplum kadınlarının çıkarlarına hitap ediyordu. Radha ve Cobras'ı 1906'da 'Hint' programına dahil etti. Buna ek olarak, Avrupa'da başka bir temalı bale olan 1908'de Nautch ile başarı elde etti. 1909'da Amerika'ya döndüğünde St Denis ilki olan "Egypta" yı  yarattı. Oryantalizm tercihi, 1923'te Yedi Kapıdan İştar ile Babil tanrıçası hakkında doruğa ulaşarak devam etti.

Danstaki Oryantalizm 19. yüzyılın sonlarında ve yirminci yüzyılın başlarında doruğa ulaşırken, modern zamanlarda hala mevcuttur. Örneğin, büyük bale şirketleri düzenli olarak Le Corsaire, La Bayadere ve Sheherazade gerçekleştirmektedir. Dahası, Oryantalizm daha yeni bale versiyonlarında da bulunur. 2010 Amerikan Bale Tiyatrosu prodüksiyonu gibi Fındıkkıran versiyonlarında, Çin dansı kollar doksan derecelik bir açıyla bükülmüş ve işaret parmakları yukarı bakarken bir kol pozisyonu kullanırken Arap dansı iki boyutlu bükülmüş kol hareketleri kullanıyor. Geçmişin balelerinden esinlenerek, basmakalıp 'Oryantal' hareketler ve kol konumları gelişti ve kalıcı hale geldi.

Din

Batı Asya'da kolonilerle ticaret yaparken ve ilişki kuruldukça maneviyat hakkında Batı ve Doğu fikir alışverişinde artış yaşandı. Sanskritçe metnin ilk Batılı çevirisi 1785'te ortaya çıktı ve  Hint kültürü ve dillerine artan ilgi zamanla artış gösterdi. Arthur Schopenhauer'ın "hayatımın teselli" olarak adlandırdığı Upanişadların çevirileri ilk olarak 1801 ve 1802'de ortaya çıktı. İlk çeviriler diğer Avrupa dillerinde de yer aldı. 19. yüzyıl transandantalizmi Asya maneviyatından etkilenerek Ralph Waldo Emerson'u (1803-1882) farklı bir alan olarak maneviyat fikrine öncülük etmeye teşvik etti. Doğu ve Batı maneviyatının ve dindarlığının karşılıklı etkisinde büyük bir güç olan Teozofi Topluluğu, Doğu'dan eski bilgeliği arayan ve Doğu'daki dini dini fikirleri Batı'ya yayan bir gruptu. Göze çarpan özelliklerinden biri de "Bilgeliğin Üstatları" na olan inançtı. Teozofi Cemiyeti ayrıca Batı'daki fikirleri Doğu'ya yayarak modernleşmesine ve Asya kolonilerinde büyüyen milliyetçiliğe katkıda bulundu. Teosofi Cemiyeti Budist modernizmi ve Hindu reform hareketleri üzerinde büyük bir etkiye sahipti. 1878-1882 arasında, Cemiyet ve Arya Samaj, Arya Samaj'ın Teosofi Topluluğu olarak birleşti. Helena Blavatsky, H. S. Olcott ve Anagarika Dharmapala ile birlikte, Theravada Budizmin Batı aktarımı ve yeniden canlanmasında etkili oldu. Bir diğer önemli etki, hem Hindistan'da hem de Batı'da 19. ve 20. yüzyılın başlarında Advaita Vedanta'nın modernleşmiş yorumunu  popülerleştiren Vivekananda, üzerinde anubhava ("kişisel deneyim") yazısı olmuştur.

Batı'nın Doğu bakışı ve Doğu'nun Batı bakışı
"Yeniden oryantalizm" terimi Lisa Lau ve Ana Cristina Mendes tarafından Doğu'nun kendini temsil etmesi için batı referans noktalarına nasıl dayandığını belirtmek için kullanılmıştır: "Yeniden Oryantalizm, Oryantalizmden kendi tarzına ve nedenlerine göre farklılık göstermektedir. Batı'ya atıfta bulunmak için: Oryantalizmin metanarratlarına meydan okurken, yeniden Oryantalizm, Doğu kimlikleri ifade etmek, aynı zamanda Oryantalizmi aynı anda yapıbozumlamak ve güçlendirmek için kendi alternatif metanarratlarını kurar. "

"Oksidentalizm" terimi, Batı dünyasının Doğu toplumlarında bulunan olumsuz görüşlerine atıfta bulunmak için kullanılır ve sömürgeciliğe tepki olarak yayılan milliyetçilik duygusu üzerine kuruludur. "Ayrımcılık" kültürlerinin etkisi, gruplar ve onları algılanan normdan ayıran özellikler nedeniyle farklı olarak etiketlendiğinde ortaya çıkar. Oryantalizm kitabının yazarı Edward Said, Batılı güçlerin ve sosyal bilimciler ve sanatçılar gibi etkili bireylerin "Doğu" dan başka bir şey yapmadığını savundu. İdeolojilerin evrimi genellikle başlangıçta dile gömülüdür ve kültür, ekonomi ve siyasi alanı ele geçirerek toplumun dokusunu dalgalandırmaya devam eder. Said'in Batı Oryantalizmi eleştirisinin çoğu, onun artiküler eğilimler olarak tanımladığı duruma dayanmaktadır. Bu ideolojiler, Hint, Çinli ve Japon yazar ve sanatçıların Asya eserlerinde, Batı kültürü ve geleneğiyle ilgili görüşlerinde mevcuttur. Özellikle kayda değer bir gelişme, Oryantalizmin Batı dışı sinemada, örneğin Hint sinemasında şekillenme biçimidir. Said, Oryantalizm eleştirisinde batıya rastlamakla suçlanıyor, yani Batılı bilginleri Doğu'yu yanlış bir şekilde karakterize etmekle suçladığı gibi Batı'yı yanlış karakterize etmekten suçlu olmakla suçlanıyor. Said, bölgenin homojen bir görüntüsünü yaratarak Batı'yı özendirmiştir. Şu anda, Batı sadece Avrupa'dan değil, yıllar içinde daha etkili ve baskın hale gelen ABD'den de oluşmaktadır. Oryantalizm kavramı, Doğu-Orta ve Doğu Avrupa'daki, aralarında Maria Todorova, Attila Melegh, Tomasz Zarycki ve Dariusz Skórczewski  olduğu akademisyenler tarafından Doğu-Orta ve Doğu Avrupa toplumlarının görünümlerini keşfetmek için 19. yüzyılda Batı'nın kültürel söylemlerinde ve Sovyet egemenliğinde analitik bir araç olarak benimsenmiştir.

Ayrıca bakınız

 Edward Said
 Oksidentalizm
 Postkolonyalizm
 Egzotizm

Kaynakça
Özel

Genel
 Beard, David and Kenneth Gloag. 2005. Musicology: The Key Concepts. New York: Routledge.
 Cristofi, Renato Brancaglione. Architectural Orientalism in São Paulo - 1895 - 1937. 2016. São Paulo: University of São Paulo online, accessed July 11, 2018

 Harding, James, Artistes Pompiers: French Academic Art in the 19th Century, 1979, Academy Editions, ISBN:
 C F Ives, "The Great Wave: The Influence of Japanese Woodcuts on French Prints", 1974, The Metropolitan Museum of Art, ISBN:
 Gabriel, Karen & P.K. Vijayan (2012): Orientalism, terrorism and Bombay cinema, Journal of Postcolonial Writing, 48:3, 299–310

 Holloway, Steven W., ed. (2006). Orientalism, Assyriology and the Bible. Hebrew Bible Monographs, 10. Sheffield Phoenix Press, 2006. ISBN:

 King, Donald and Sylvester, David eds. The Eastern Carpet in the Western World, From the 15th to the 17th century, Arts Council of Great Britain, London, 1983, ISBN:

 Mack, Rosamond E. Bazaar to Piazza: Islamic Trade and Italian Art, 1300–1600, University of California Press, 2001 ISBN:

 Meagher, Jennifer. Orientalism in Nineteenth-Century Art. In Heilbrunn Timeline of Art History. New York: The Metropolitan Museum of Art, 2000–. online , accessed April 11, 2011

 Nochlin, Linda, The Imaginary Orient, 1983, page numbers from reprint in The nineteenth-century visual culture reader,google books , a reaction to Rosenthal's exhibition and book.

 Said, Edward W. Orientalism. New York: Pantheon Books, 1978 ISBN:.

 Taruskin, Richard. Defining Russia Musically. Princeton University Press, 1997 ISBN:.
 Tromans, Nicholas, and others, The Lure of the East, British Orientalist Painting, 2008, Tate Publishing, ISBN:

Kitaplar

Sanat
 Alazard, Jean. L'Orient et la peinture française.
 Behdad, Ali. Photography's Orientalism: New Essays on Colonial Representation, (Getty Publications; 2013) 224 pages. (İngilizce)
 Benjamin, Roger Orientalist Aesthetics, Art, Colonialism and French North Africa: 1880–1930, U. of California Press, 2003(İngilizce)
 Peltre, Christine. Orientalism in Art. New York: Abbeville Publishing Group (Abbeville Press, Inc.), 1998 ISBN:(). (İngilizce)
 Rosenthal, Donald A. Orientalism: The Near East in French Painting, 1800–1880. Rochester, N.Y.: Memorial Art Gallery of the University of Rochester, 1982. (İngilizce)
 Stevens, Mary Anne, ed. The Orientalists: Delacroix to Matisse: European Painters in North Africa and the Near East. Exhibition catalogue. London: Royal Academy of Arts, 1984(İngilizce)

Edebiyat
 Edward Said,Çevirmen: Erol Mutlu," Freud ve Avrupalı Olmayan", Alfa Yayıncılık. 2017 ISBN:
 Edward Said,Çevirmen:Aysun Babacan, Medyada İslam, Metis Yayınları. 2017. ISBN:
 Thierry Hentch,Çevirmen: Aysel Bora, Hayali Doğu, Metis Yayınları, 1996. ISBN:
 V.V. Bartold, Çevirmenler: Kaya Bayraktar, Ayşe Meral, Rusya ve Avrupa'da Oryantalizm, Küre Yayınları, 2004 ISBN:
 Alim Arlı, Oryantalizm, Oksidentalizm ve Şerif Mardin, Küre Yayınları, 2004. ISBN:
 Hilmi Yavuz, Modernleşme, Oryantalizm ve İslam, Boyut Yay. 1998. ISBN:
 Ömer Baharoğlu, Oryantalizm, İslam ve Türkler, Toker Yayınları, 2006.ISBN:
 Bryan S. Turner, Marks ve Oryantalizmin Sonu, Kaynak Yayınları, Ocak 2001 ISBN:
 Yücel Bulut, Oryantalizmin Kısa Tarihi, Küre Yayınları. Nisan 2004 ISBN:
 "Oriental Enlightenment," by J.J. Clarke. Routledge, London and New York, 1997. (İngilizce)
 "Gender, Slavery and Law in Colonial India," by Indrani Chatterjee. Copyright Oxford University Press. 1999. (İngilizce)
 (İngilizce)
 Engin Isin (ed.), 2015. Citizenship After Orientalism: Transforming Political Theory. Basingstoke: Palgrave Macmillan. (İngilizce)
 "The Shape of Ancient Thought: Comparative Studies in Greek and Indian Philosophies," by Thomas McEvilley. Allworth Press. New York. 2002. (İngilizce)
 "ReOrient: Global Economy in the Asian Age," by Andre Gunder Frank. University of California Press. 1998. (İngilizce)
 "Imagining India," by Ronald Inden. Indiana University Press. 2000. (İngilizce)
 Irwin, Robert. For lust of knowing: The Orientalists and their enemies. London: Penguin/Allen Lane, 2006 ISBN:(İngilizce)
 Kabbani, Rana. Imperial Fictions: Europe's Myths of Orient. London: Pandora Press, 1994 ISBN:. (İngilizce)
 "Orientalism and Religion," by Richard King. Routledge. 1999. (İngilizce)
 Kontje, Todd. German Orientalisms. Ann Arbor, MI: University of Michigan Press, 2004 ISBN:. (İngilizce)
 Balagangadhara, S. N. (2012). Reconceptualizing India studies. New Delhi: Oxford University Press. (İngilizce)
 Little, Douglas. American Orientalism: The United States and the Middle East Since 1945. (2nd ed. 2002 ISBN:. (İngilizce)
 "Asia in the Making of Europe. Volume III," by Donald Lach and Edwin Van Kley. University of Chicago Press. 1993. (İngilizce)
 Lowe, Lisa. Critical Terrains: French and British Orientalisms. Ithaca: Cornell University Press, 1992 (ISBN:. (İngilizce)
 Balagangadhara, S. N. (2012). Reconceptualizing India studies. New Delhi: Oxford University Press. (İngilizce)
 Macfie, Alexander Lyon. Orientalism. White Plains, NY: Longman, 2002 ISBN:. (İngilizce)
 MacKenzie, John. Orientalism: History, theory and the arts. Manchester: Manchester University Press, 1995 ISBN:, google books . (İngilizce)
 Murti, Kamakshi P. India: The Seductive and Seduced "Other" of German Orientalism. Westport, CT: Greenwood Press, 2001 ISBN:. (İngilizce)
 Oueijan, Naji. The Progress of an Image: The East in English Literature. New York: Peter Lang Publishers, 1996. (İngilizce)
Skórczewski, Dariusz (2020). Polish Literature and National Identity: A Postcolonial Perspective. Rochester: University of Rochester Press - Boydell & Brewer. ISBN:. (İngilizce)
 Steiner, Evgeny, ed., Orientalism/Occidentalism: Languages of Cultures vs. Languages of Description. Moscow: Sovpadenie, 2012 [English & Russian]. ISBN:(İngilizce)

Oryantalizm

Oryantalizm


Morgan v. Virginia (1946), é um importante caso da Suprema Corte dos Estados Unidos. Nesta decisão histórica de 1946, a Suprema Corte dos EUA decidiu por 7 a 1 que uma lei estadual da Virgínia que impunha a segregação em ônibus interestaduais era inconstitucional.

Casos da Suprema Corte dos Estados Unidos
Thurgood Marshall

Caso Morgan v. Virginia


Aleksa Ivić (1881. — 1948.), hrvatski političar i srpski povjesničar

Životopis
Rodio se je 1881. godine. U Beču je 1905. doktorirao slavistiku i povijest. Godine 1910. izabran za zastupnika u hrvatskom Saboru u kotaru Hrtkovcima kao pripadnik vladinovaca. Od 1912. službenik je Zemaljskog arhiva u Zagrebu. Od 1919. izvanredni, a od 1924. redovni profesor jugoslavenske diplomatske i političke povijesti na Pravnom fakultetu u Subotici. Otac jezikoslovca Pavla Ivića.

Izvori

Hrvatski političari do 1918.
Srbijanski povjesničari
Životopisi, Subotica

Aleksa Ivić


ماجد العبيد (من مواليد 1 يوليو 1969) ممثل سعودي يحمل شهادة الدكتوراة وهو من منطقة سدير هو أيضاً أخ الشيخ المستشار د.ناصر العبيد القارئ المشهور صاحب الصوت الندي وله برامج تليفزيونية وإذاعية وأشرطة مسجلة للمصحف كامل، وهو إمام بحي الروابي. حصل الشيخ علي شهادة الدكتوراة الثانية في العلوم الجنائية. ويعمل كمستشار في وزارة الداخلية.

شارك د.ماجد في بطولة الكثير من الأعمال التلفزيونية والمسرحية مع العديد من رموز التلفزيون السعودي امثال ناصر القصبي (مسلسل: بداية نهاية),محمد العلي، بكر الشدي، عبد الله السدحان (فيلم السهرة: راجعنا بكرة) كما شارك في أدوار بطولة مع أعلام الدراما المصرية أمثال محمود الجندي (المسلسل الإسلامي التاريخي: صدق الله العظيم).... وآخرون.من آخر أعماله المسرحية مسرحية كاش ماكاش التي شاركه في دور البطولة كل من: يوسف الجراح، أسعد الزهراني، وعبد العزيز المبدل. عرف ماجد العبيد بتقديمه المتميز للبرامج التلفزيونية (مثل: ضيف على الهوا واختلاف على الهوا) واشتهر بأعماله التراثية الإسلامية.

شارك في العديد من المهرجانات التلفزيونية والمسرحية ونالت بعض أعماله شهادات تقدير وجوائز عربية، كما شغل منصب المتحدث الرسمي لجمعية المنتجين السعوديين وعضو مجلس الإدارة كما كان المتحدث الرسمي لإتحاد المنتجين العرب.

عمل الدكتور ماجد العبيد كدبلوماسي من الدرجة الأولى في السفارة السعودية في القاهرة حوالي عشر سنوات ثم تدرج في مناصب متعددة إلى أن عمل مستشاراً ونائبا لمدير المكتب الإعلامي بديوان سمو ولي العهد، وهو المالك ورئيس مجلس إدارة مؤسسة البناء الإعلامي والرئيس التنفيذي لمجموعة المنظومة العربية للإعلام والاستشارات.

الأعمال
 مسلسل صدق الله العظيم
 مسلسل الشافعي
 مسلسل أيام السراب
 مسلسل تحت الصفر
 مسلسل نوادر العرب
 مسلسل شقة الحرية
 مسلسل أبومشعاب
 مسلسل حكايات قصيرة
 مسلسل محاكمة الجيل
 مسرحية كاش ماكاش
 مسلسل هارون الرشيد
 مسلسل الجحود
 مسلسل صراع الأجيال
 مسلسل أوراق التوت

ممثلون وممثلات سعوديون
مواليد 1389 هـ

ماجد العبيد


Kim Jones peut désigner :
 Kim Jones (1957-), joueuse américaine de tennis ;
 Kim Jones (1973-), styliste anglais.

Voir aussi

Kim Jones


Salix barrattiana es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Es nativa de América del Norte, donde se distribuye a través de Alaska y el oeste de Canadá, con también unas pocas poblaciones en Montana y Wyoming. Estas poblaciones separadas, son probablemente reliquias de una época en la que el clima era más frío. La población más meridional está técnicamente en Wyoming, pero se encuentra en la frontera del estado de Montana y es limitado a una colonia de plantas estaminadas en un área de 100 mm² en un hábitat de alta elevación.

Descripción
Este sauce es un arbusto que alcanza una altura máxima de cerca de 1,5 metros. Puede formar densos matorrales. Los tallos son de color marrón rojizo en color y las ramas más pequeñas pueden ser púrpura. Las ramitas son pegajosas con resina y tienen una capa de pelos. Las hojas miden hasta 9,5 centímetros de largo y son peludas con las superficies inferiores lanudas. Las hojas tienen un fuerte " balsámico olor ". Las estípulas y los brotes son muy aceitosos y manchan la hoja (al ser prensadas) de color amarillo.  La especie es dioica, con partes masculinas y reproductivas femeninas en individuos separados. La inflorescencia es un amento, el macho tipo mide hasta 5 cm de largo y la hembra hasta 9 cm. Los amentos son "difusos".
Esta planta crece en bosques de abetos y piceas y a lo largo de ríos y arroyos. Se puede encontrar en depósitos recientes aluviales. Se trata de una especie de la tundra. En la parte sur de su área de distribución, que se produce en las elevaciones de hasta 3.200 m sobre el nivel del mar.
Este sauce puede hibridar con Salix barclayi , Salix commutata, y Salix pseudomyrsinites.

Esta especie está amenazada por el cambio climático global.

Taxonomía
Salix barrattiana fue descrita por William Jackson Hooker y publicado en Flora Boreali-Americana 2(10): 146, pl. 181, en el año 1838.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

barrattiana: epíteto otorgado en honor del botánico inglés Joseph Barratt.

Referencias

barrattiana
Flora de América del Norte
Plantas descritas en 1838
Plantas descritas por Hooker

Salix barrattiana


manoj

භාවිතාව

ගුණත්වය: කොඩෙක් සංසන්දන

අසා සිටීමේ පරීක්ෂා

ශ්‍රව්‍ය ගුණත්වය:ආවේණික මානවකෘති

තාක්ෂණික තොරතුරු

Vorbis


, also spelt as Minami Daitō or Minami-Daitō, is the largest island in the Daitō Islands group southeast of Okinawa, Japan. It is administered as part of the village of Minamidaitō, Okinawa. Shimajiri District, Okinawa and has a population of 2,107. The island is entirely cultivated for agriculture. The island has no beaches but has a fishing boat harbor and three cargo and ferry ports; as well as an airport Minami Daito Airport (airport code "MMD").

Geography
Minamidaitōjima is a relatively isolated coralline island, located approximately  south of Kitadaitōjima, the second largest island of the archipelago, and  from Naha, Okinawa. As with the other islands in the archipelago, Minamidaitōjima is an uplifted coral atoll with a steep coastal cliff of limestone (the former fringing coral reef of the island), and a depressed center (the former lagoon of the island). The island is roughly oval in shape, with a circumference of about , length of  and an area of . The highest point is  above sea level. The island contains several ponds in the interior, such as the Ōike-pond.

Climate
Minamidaitōjima has a tropical rainforest climate (Köppen climate classification Af) with hot summers and warm winters. Precipitation is significant throughout the year; the wettest month is June and the driest month is February. The island is subject to frequent typhoons.

History
It is uncertain when Minamidaitōjima was discovered. It is the most likely that their first sighting was by the Spanish navigator Bernardo de la Torre in 1543, in between 25 September and 2 October, during his abortive attempt to reach New Spain from the Philippines with the . It was then charted, together with Kitadaitōjima, as "The Two Sisters" (). There is little doubt that Minamidaitōjima and Kitadaitōjima were again sighted by the Spanish on 28 July 1587, by Pedro de Unamuno who named them the "Useless Islands" (). In 1788 the British captain John Meares named an island in the vicinity "Grampus Island", but the recorded coordinates are not correct and it is not certain which of the Daitō island he sighted . The French also reported sighting an island in 1807. However, on 2 July 1820 the Russian vessel Borodino surveyed the two Daitō islands, and named the south as "South Borodino Island".

The island remained uninhabited until claimed by the Empire of Japan in 1885. In 1900, a team of pioneers from Hachijōjima, one of the Izu Islands located  south of Tokyo led by Tamaoki Han'emon (1838 – 1910), became the first human inhabitants of the island, and started the cultivation of sugar cane. The population reached 4000 in 1919. During this period until World War II, Minamidaitōjima was owned in its entirety by Dai Nippon Sugar (now Dai Nippon Meiji Sugar), which provided community services and subsidized pricing for its employees, and of whom were seasonal workers from Okinawa and Taiwan.

The island was garrisoned by the Japanese military in 1942. As the war situation worsened for Japan, many of the civilian inhabitants were evacuated to Okinawa, Kyushu or Hachijojima in 1944. The island was repeatedly bombed and shelled by the United States Navy from February to June 1945.

After World War II, the island was occupied by the United States, at which time its civilian population was 1426. The island was returned to Japan in 1972.

References

Citations

Bibliography
Kakzu, Hiroshi. Island Sustainability: Challenges and Opportunities for Okinawa. Trafford Publishing (2012)
 .

External links

 official home page

Daitō Islands
Islands of Okinawa Prefecture

Minamidaitōjima


Henry Alfred Todd (* 13. März 1854 in Woodstock (Illinois); † 3. Januar 1925 in New York City) war ein US-amerikanischer Romanist.

Leben und Werk

Todd studierte an der Princeton University, dann in Paris (bei Gaston Paris), in Berlin (bei Adolf Tobler), in Rom und Madrid. 1885 promovierte er an der Johns Hopkins University bei Aaron Marshall Elliott mit der in Paris verfassten Arbeit Le dit de la panthère d'amours. Poëme du XIIIe siècle par Nicole de Margival (Paris 1883, New York 1966) und lehrte dort bis 1891. Von 1891 bis 1893 lehrte er an der Stanford University, ab 1893 war er Professor für Romanische Philologie an der Columbia University in New York City.

Todd war 1906 Präsident der Modern Language Association. 1910 war er (mit Raymond Weeks) Begründer und dann Herausgeber der Zeitschrift Romanic Review.

Weitere Werke

(Hrsg.) La Naissance du Chevalier au cygne ou les Enfants changés en cygnes. French poem of the XIIth century, Baltimore 1889

Literatur

Todd memorial volumes. Philological studies, hrsg. von John Driscoll Fitz-Gerald und Pauline Taylor, 2 Bde., New York 1930, Freeport, N. Y. 1968 (mit Schriftenverzeichnis)

Weblinks

 http://www.columbia.edu/cu/french/department/history.htm

Romanist
Hochschullehrer (Columbia University)
US-Amerikaner
Geboren 1854
Gestorben 1925
Mann

Henry Alfred Todd


MD5 (Message-Digest algorithm 5), yaygın olarak kullanılan bir kriptografik özet fonksiyonudur. Girilen verinin boyutundan bağımsız olarak, 128-bit özet değeri üretir. MD5 ilk olarak  kriptografik özet fonksiyonu olarak tasarlanmış olmasına rağmen geniş  çaplı güvenlik açıkları tespit edilmiştir. Veri bütünlüğünün sağlandığını kontrol etmek için sağlama değeri (ing: checksum)  üretmek amacıyla kullanılır. Ancak sadece kasıtsız yapılan değişiklere karşı kullanışlıdır.

Birçok özet (hash) fonksiyonu gibi MD5 da şifreleme algoritmaları içermez. Kaba kuvvet saldırısı ile kırılabilir. Aşağıdaki Güvenlik bölümünde ayrıntılı olarak açıklandığı gibi geniş çaplı güvenlik açıklarından muzdariptir.

MD5, Ron Rivest tarafından 1991 yılında, daha önceki versiyon olan MD4 yerine kullanılması amacıyla tasarlanmıştır. RFC 1321'deki kaynak kodu RSA lisansı içerir. "MD" kısaltması "Mesaj Özeti (Message Digest)" anlamına gelmektedir.

MD5'ın güvenilirliği ciddi olarak sarsılmıştır. İçerdiği güvenlik zafiyetleri sahada da kullanılmıştır, bunlardan en önemlisi 2012'deki Flame kötücül yazılımıdır (Flame malware). CMU Yazılım Mühendisliği Enstitüsü MD5'ı için "kriptografik açıdan kırılabilir  daha fazla kullanım için uygun değildir" açıklamasında bulunmuştur.

Tarih ve Kriptanaliz
MD5, MIT Profesörü Ronald Rivest tarafından tasarlanan, bir  kriptografik özet algoritmasıdır (Rivest, 1992). Analatik çalışmalar MD5'ın önceki versiyonu olan MD4'un yeterince güvenli olmadığını kanıtlayınca, Rivest güvenli bir yedek olarak MD5'ı tasarladı. (Hans Dobbertin  MD4'te güvenlik açıkları bulmuştur.)

1993 yılında Den Boer ve  Bosselaers iki farklı başlanlıç vektörünü (initialization vector) kullanarak aynı özet değerini üretip sınırlı bir sözde-çakışma (pseudo-collision) sonucu elde etmiş oldular.

1996 yılında  Dobbertin MD5 sıkıştırma fonksiyonunda çakışmalar olduğunu belirtti (Dobbertin, 1996).Bu MD5'ın tamamında etkili bir atak olmadığı için kriptografiyle ilgilenen insanlar MD5'ın, SHA-1 veya RIPEMD-160 yerine geçebileceği taraftarıydılar.

Özet değerinin boyutu (128 bit) yeterince küçük olduğu için doğum günü saldırıları için uygundu. Mart 2004'te  doğum günü saldırısı ile çakışma bularak  MD5'ın pratikte güvenilir olmadığını göstermeyi amaçlayan MD5CRK isimli bir proje başladı.

Kısa süre sonra, Xiaoyun Wang, Dengguo Feng, Xuejia Lai ve Hongbo Yu tarafından MD5'ın tamamı için çakışmalar duyurulunca MD5CRK Ağustos 2004'te sona erdi. Yaptıkları analitik saldırının IBM p690 clusterda yalnızca 1 saat sürdüğü raporlandı.

1 Mart 2005'te, Arjen Lenstra, Xiaoyun Wang ve Benne de Weger tarafından farklı açık anahtarlardan aynı MD5 özet değerine sahip iki X.509 sertifikasının üretildiği pratik ve çarpıcı bir çakışma gösterildi. Özet üretimi iki açık anahtarın da gizli anahtarlarını içeriyordu. Birkaç gün içinde Vlastimil Klima tarafından bu algoritmanın gelişmiş versiyonu yayınlandı.Yeni algoritmayla bir saat içinde tek  bir notebook bilgisayar ile MD5 çakışmaları üretebiliyordu. 18 Mart 2016'da Vlastimil Klima, tunneling adını verdiği bir algoritma yayınladı. BU algoritmayla yalnızca bir dakikada içinde tek bir notebook bilgisayar ile MD5 çakışmaları üretebiliyordu.

MD5'la ilgili çeşitli RFC yazım hataları yayınlandı. 2009 yılında United States Cyber Command, misyonunu belirten cümlenin MD5 özet değerini, resmi ambleminin bir parçası olarak kullandı.

24 Aralık 2010'da, Tao Xie ve Dengguo Feng,ilk kez tek blok (512-bit) MD5 çakışmasını yayınladılar.(Önceki çakışma bulguları çok bloklu saldırılar üzerindeydi) Güvenlik nedenleriyle, Xie ve Feng yani saldırının algoritmasını açıklamadılar.1 Ocak 2013'ten önce farklı 64 baytlık bir çarpışmayı ilk bulana 10.000 ABD doları ödül vereceklerini açıklayarak şifreleme topluluğuna meydan okudular. Marc Stevens, meydan okumaya yanıt verdi ve çakışan tek blokluk mesajların yanı sıra kendi algoritmasını ve kaynak kodunu yayınladı.

2011 yılında, MD5 ve HMAC-MD5'daki güvenlik hususlarını güncellemek için RFC 6151  kabul edildi.

Güvenlik
MD5 özet fonksiyonunun güvenilirliği ciddi şekilde sarsılmıştır.2,6 GHz Pentium 4 işlemcili bir bilgisayarda birkaç saniye içinde çarpışmalara neden olabilecek bir çarpışma saldırısı mevcuttur. Ayrıca  chosen-prefix collision attack ile belirli ön eklere sahip iki girdiden saatler içerisinde çakışma bulunabilir. Çakışmaları bulmak, hazır GPU'ların kullanımı ile büyük ölçüde kolaylaşmıştır. NVIDIA GeForce 8400GS grafik işlemcisinde saniyede 16-18 milyon özet değeri hesaplanabilir. NVIDIA GeForce 8800 Ultra, saniyede 200 milyondan fazla özet değeri hesaplayabilir.

Bu hash değeri çakışması saldırıları, dosyaların çakışması, sayısal sertifikalar (digital certificates)'ın çakışması da dahil olmak üzere kamuoyuna duyuruldu. 2015'ten itibaren, MD5'in oldukça yaygın olarak kullanıldığı, güvenlik araştırmaları ve antivirüs şirketleri tarafından gösterildi.

Güvenlik konularına genel bakış
1996'da MD5'ın tasarımında bir hata bulundu. Bu hata  dönemde çok önemli bir güvenlik açığı sayılmasa da, kriptografçılar, o zamanlar güvenlik açıkları olduğu tespit edilen SHA-1 için olduğu gibi MD5 için de başka algoritmaların kullanılmasını önermeye başladılar. 2004 yılında MD5'in çakışmaya karşı güvenli olmadığı gösterildi. Bu nedenle, MD5, SSL sertifikaları veya dijital imza gibi dijital güvenliğe dayalı uygulamalar için uygun değildir. Ayrıca 2004 yılında, algoritmayı  güvenlik nedeniyle şaibeli hale getiren daha ciddi kusurlar keşfedildi; Özellikle bir grup araştırmacı, aynı MD5 sağlama değerini üreten bir çift dosya oluşturduklarını açıkladı. 2005, 2006 ve 2007 yıllarında MD5'ı kırmak için daha fazla ilerleme kaydedildi.  Aralık 2008'de bir grup araştırmacı bu tekniği sahte SSL sertifikası üretmek için kullandı.

2010 itibarıyla, CMU Yazılım Mühendisliği Enstitüsü MD5'ı için "kriptografik açıdan kırılabilir  daha fazla kullanım için uygun değildir"  açıklamasında bulunmuştur ve ABD hükûmet uygulamalarının çoğunda SHA-2 ailesi özet fonksiyonlarının kullanılması gerekmektedir. 2012'de, Flame kötücül yazılımı(Flame malware) ile  MD5'daki güvenlik açıkları, sahte Microsoft  dijital imzası üretmek için kullanıldı.

Çakışma Açıkları (Collision vulnerabilities)
1996 yılında, MD5 sıkıştırma fonksiyonunda çakışmalar bulundu. Hans Dobbertin RSA Laboratuvarları teknik haber bülteninde "Sunulan saldırı MD5'in pratik uygulamalarını henüz tehdit etmiyor ancak tehdit etmeye çok yakın  ... gelecekte çakışmaya karşı dayanıklı özet fonksiyonun gerekli olduğu durumlarda ... daha fazla MD5 kullanılmamalı . "

2005 yılında araştırmacılar, PostScript belgelerinin ve X.509 sertifikalarının çiftlerini  aynı özet değerinden oluşturabildiler. O yıl, MD5'in tasarımcısı Ron Rivest, "md5 ve sha1'in her ikisinin de (çakışma direnci bakımından) açıkça kırıldığını" yazdı.

30 Aralık 2008'de bir grup araştırmacı, 25. Chaos Communication Kongresi'nde, MD5 özet değeri ile kontrol edildiğinde geçerli görünen, sahte bir ara sertifika yetkilisi sertifikası oluşturmak için MD5 çakışmlarının nasıl kullanılacağını açıkladı. Araştırmacılar, İsviçre'deki  EPFL'de,Sony PlayStation 3 cluster kullanarak, RapidSSL tarafından yayınlanan normal bir SSL sertifikasını, RapidSSL tarafında geçerliliği  imzalanmış sahte sertifikalar üretebilecekleri  CA sertifikasına dönüştürdüler. RapidSSL sertifikalarının onaylayıcısı olan VeriSign, güvenlik açığı ilan edildiğinde, sağlama değeri hesaplamak için MD5 kullanarak oluşturulan yeni RapidSSL sertifikaları için onay  vermeyi bıraktığını duyurdu.VeriSign, MD5 kullanılarak imzalanmış mevcut sertifikaları iptal etmedi, bu karar atağı yaratıcısı olan araştırmacılar tarafından uygun görüldü. (Alexander Sotirov, Marc Stevens, Jacob Appelbaum, Arjen Lenstra, David Molnar, Dag Arne Osvik, and Benne de Weger).  Bruce Schneier, "MD5'in kırılmış bir özet fonksiyonu olduğunu zaten biliyorduk","artık hiç kimse MD5 kullanmamalı" açıklamalarında bulundu. SSL araştırmacıları "Sertifika Yetkilileri, yeni sertifikalar verirken MD5'i kullanmayı bırakmalıdır. Ayrıca MD5'in diğer uygulamalarda kullanımının tekrar gözden geçirilmesini umuyoruz" ifadelerini içeren bir yazı yayınladılar.

Microsoft'a göre, 2012 yılında, Flame zararlı yazılımının yaratıcıları, MD5 çakışmasını kullanarak bir Windows kod imzalama sertifikası hazırladılar.

MD5, Merkle-Damgård yapısını kullanır; bu nedenle, iki ön-ekle aynı özet değeri oluşturulabiliyorsa, çakışmayı kullanan uygulama, geçerli olarak kabul edilme olasılığının arttırmak  için ortak bir sonek ekleyebilir. Ayrıca, mevcut çakışmaları bulma teknikleri rastgele bir ön-ek belirlemeye olanak tanır: bir saldırgan, aynı içerikle başlayan aynı özet değerine sahip iki  dosya oluşturabilir. Aralarında 6 bitlik fark olan iki mesajın MD5 çakışma örneği:
 d131dd02c5e6eec4 693d9a0698aff95c 2fcab5712467eab 4004583eb8fb7f89
 55ad340609f4b302 83e48883251415a 085125e8f7cdc99f d91dbd280373c5b
 d8823e3156348f5b ae6dacd436c919c6 dd53e2487da03fd 02396306d248cda0
 e99f33420f577ee8 ce54b6708080d1e c69821bcb6a88393 96f965b6ff72a70

 d131dd02c5e6eec4 693d9a0698aff95c 2fcab5712467eab 4004583eb8fb7f89
 55ad340609f4b302 83e48883251415a 085125e8f7cdc99f d91dbd280373c5b
 d8823e3156348f5b ae6dacd436c919c6 dd53e2487da03fd 02396306d248cda0
 e99f33420f577ee8 ce54b6708080d1e c69821bcb6a88393 96f965b6ff72a70

İki mesaj da aynı MD5 özet değerine sahip:79054025255fb1a26e4bc422aef54eb4.

İki örnek arasındaki fark, her bayt için en öndeki bitin flip edilmiş olmasıdır. Örneğin, ilk örneğin 20. baytı (offset 0x13), 0x87, ikilik tabanda 10000111'dir. Bu baytın ilk biti flip edildiğinde ikilik tabanda 00000111 elde edilmiş olur. Bu sayı da ikinci örnekteki  0x07'dir.

Daha sonra ayrı ayrı seçilen iki dosya arasında çakışma oluşturmanın mümkün olduğu bulundu. Bu teknik  2008 yılında, sahte CA sertifikası oluşturmak için kullanıldı.2014'te Anton Kuznetsov tarafından MPI kullanarak paralelleştirilmiş çakışma araştırmasının yeni bir varyasyonun, cluster kullanarak 11 saatte çakışma bulduğu açıklandı.

Preimage Açıkları
Nisan 2009'da, MD5'ın preimage (ters görüntü kümesi) korumasını geçebilen bir preimage  saldırısı yayınlandı. Bu teorik saldırının ful preimage için hesaplama karmaşıklığı  2123.4 'dür.

Uygulamalar
MD5 özetleri, yazılım dünyasında, aktarılan bir dosyanın bozulmadan geldiğine dair güvence sağlamak için yaygın şekilde kullanılır. Örneğin, dosya sunucuları dosyalar için önceden-hesaplanmış MD5 ( md5sum olarak bilinir) sağlama değeri (checksum) yayınlarlar, böylece bir kullanıcı indirdiği dosyanın sağlama değerini hesaplayıp onu dosya sunucusunun sağlama değeri ile karşılaştırabilir; Windows kullanıcıları  PowerShell üzerinden "Get-FileHash" komutunu kullanabilir, Microsoft programları yükleyebilir veya üçüncü parti yazılım uygulamalarını kullanabilir. Android ROM'lar da bu şekilde sağlama değeri kullanırlar.

MD5 çakışmalarını üretmek kolay olduğu için, dosyayı oluşturan kişinin aynı sağlama değerine sahip ikinci bir dosya oluşturması mümkündür, bu nedenle yukarıda anlatılmış olan yöntem bazı kötü niyetli müdahalelere karşı koruma sağlayamaz. Bazı durumlarda, sağlama değeri güvenilir değildir (örneğin, indirilen dosya ile aynı kanal üzerinden elde edilmişse ve dosyaya bir müdahale varsa sağlama değerine de müdahale olmuş olabilir), bu durumda MD5 ile  yalnızca,bozuk veya tamamlanmamış indirme; gibi hatalar denetlenebilir. Dosya boyutu büyüdükçe bu tarz hataların oluşma ihtimali artar.

Tarihsel olarak incelendiğinde MD5, genellikle anahtar uzatılması(key stretching) yöntemiyle, bir şifrenin, tek yönlü bir fonksiyonla özet değerini oluşturup o şekilde saklamak için kullanılmıştır. Güvenlik bölümünde açıklanan zayıflıkları nedeniyle, NIST şifre saklamak için önerilen özet fonksiyonları listesinde MD5'ı içermemektedir.

MD5, hukuksal araştırmalar sırasında değiştirilen her belge için benzersiz bir tanımlayıcı sağlamak amacıyla elektronik keşif alanında da kullanılır. Bu yöntem, kağıt belgeleri değişip değişmediğini anlamak için onlarca yıl boyunca kullanılan Bates damga numaralandırma sisteminin yerine kullanılabileceği düşünülmüştür. Ancak yukarıda da belirtildiği gibi, çakışma saldırılarının kolaylığı nedeniyle vazgeçilmiştir.

Algoritma

MD5 değişken uzunluktaki bir mesajı 128 bitlik bir sabit uzunlukta çıktı olarak işler. Giriş mesajı 512-bitlik blok parçalarına ayrılır (on altı tane 32-bitlik kelimeler halinde). İleti, uzunluğu 512 ile bölünebilecek şekilde doldurulur. Bu doldurma işlemi şu şekilde işler: İlk olarak mesajın sonuna bir bit 1 eklenir. Sonrasında mesajın uzunluğu 512'nin katından 64 bit eksik olacak şekilde 0'larla doldurulur. Geriye kalan 64 bite de orijinal mesajın uzunluğu  mod  264  'de yazılır.

Ana MD5 algoritması, A, B, C ve D olarak adlandırılan dört  adet 32 bitlik kelimeye ayrılmış 128 bitlik parçalar üzerinde çalışır. Bunlar belirli sabit değerlerle başlatılır. Daha sonra ana algoritma, her 512-bit ileti bloğunu durumunu(128 bit) değiştirmek için kullanır. Bir mesaj bloğunun işlenmesi, tur denilen dört benzer aşamadan oluşur; Her tur, doğrusal olmayan bir fonksiyon  , modüler toplama işlemi ve bit bazında sola kaydırma işlemlerinden oluşur. Toplamda 16 tur vardır. Figür 1'de her tur içinde yapılan işlemler gösterilmiştir.4 olası F   fonksiyonu vardır;  her turda farklı bir fonksiyon kullanılır:

  sırasıyla XOR, AND, OR veNOToperasyonlarının yerine kullanılmıştır.

Sözde Kod
MD5 özet değeri aşağıdaki algoritma ile hesaplanır. Algoritmadaki tüm değerler little-endian'dır.

  //Not: Bütün değerler işaretsiz 32 bittir hesaplama yaparken 2^32 üzerinden mod alın
 var int[64] s, K

 //s her tur için kaydırma miktarlarını belirtir
 s[ 0..15] := { 7, 12, 17, 22,  7, 12, 17, 22,  7, 12, 17, 22,  7, 12, 17, 22 }
 s[16..31] := { 5,  9, 14, 20,  5,  9, 14, 20,  5,  9, 14, 20,  5,  9, 14, 20 }
 s[32..47] := { 4, 11, 16, 23,  4, 11, 16, 23,  4, 11, 16, 23,  4, 11, 16, 23 }
 s[48..63] := { 6, 10, 15, 21,  6, 10, 15, 21,  6, 10, 15, 21,  6, 10, 15, 21 }

 for i from 0 to 63
     K[i] := floor(232 × abs(sin(i + 1)))
 end for
 K[ 0.. 3] := { 0xd76aa478, 0xe8c7b756, 0x242070db, 0xc1bdceee }
 K[ 4.. 7] := { 0xf57c0faf, 0x4787c62a, 0xa8304613, 0xfd469501 }
 K[ 8..11] := { 0x698098d8, 0x8b44f7af, 0xffff5bb1, 0x895cd7be }
 K[12..15] := { 0x6b901122, 0xfd987193, 0xa679438e, 0x49b40821 }
 K[16..19] := { 0xf61e2562, 0xc040b340, 0x265e5a51, 0xe9b6c7aa }
 K[20..23] := { 0xd62f105d, 0x02441453, 0xd8a1e681, 0xe7d3fbc8 }
 K[24..27] := { 0x21e1cde6, 0xc33707d6, 0xf4d50d87, 0x455a14ed }
 K[28..31] := { 0xa9e3e905, 0xfcefa3f8, 0x676f02d9, 0x8d2a4c8a }
 K[32..35] := { 0xfffa3942, 0x8771f681, 0x6d9d6122, 0xfde5380c }
 K[36..39] := { 0xa4beea44, 0x4bdecfa9, 0xf6bb4b60, 0xbebfbc70 }
 K[40..43] := { 0x289b7ec6, 0xeaa127fa, 0xd4ef3085, 0x04881d05 }
 K[44..47] := { 0xd9d4d039, 0xe6db99e5, 0x1fa27cf8, 0xc4ac5665 }
 K[48..51] := { 0xf4292244, 0x432aff97, 0xab9423a7, 0xfc93a039 }
 K[52..55] := { 0x655b59c3, 0x8f0ccc92, 0xffeff47d, 0x85845dd1 }
 K[56..59] := { 0x6fa87e4f, 0xfe2ce6e0, 0xa3014314, 0x4e0811a1 }
 K[60..63] := { 0xf7537e82, 0xbd3af235, 0x2ad7d2bb, 0xeb86d391 }

 //değişkenlere değer ata:
 var int a0 := 0x67452301   //A
 var int b0 := 0xefcdab89   //B
 var int c0 := 0x98badcfe   //C
 var int d0 := 0x10325476   //D

 //Pre-processing: Tek bir 1 bit ekleme
 append "1" bit to message
 // Notice: the input bytes are considered as bits strings,
 //  where the first bit is the most significant bit of the byte.

 //Pre-processing: Sıfırlar ile dolgulama yap
 append "0" bit until message length in bits ≡ 448 (mod 512)
 append original length in bits mod (2 pow 64) to message

 //İletiyi ardışık 512-bit parçalar halinde işleyin
 for each 512-bit chunk of message
     break chunk into sixteen 32-bit words M[j], 0 ≤ j ≤ 15
 //Bu parça için hash değşkenlerine değer ata:
     var int A := a0
     var int B := b0
     var int C := c0
     var int D := d0
 //Ana Döngü:
     for i from 0 to 63
         if 0 ≤ i ≤ 15 then
             F := (B and C) or ((not B) and D)
             g := i
         else if 16 ≤ i ≤ 31
             F := (D and B) or ((not D) and C)
             g := (5×i + 1) mod 16
         else if 32 ≤ i ≤ 47
             F := B xor C xor D
             g := (3×i + 5) mod 16
         else if 48 ≤ i ≤ 63
             F := C xor (B or (not D))
             g := (7×i) mod 16
 //a,b,c,d'nin tanımlarına dikkat edin
         dTemp := D
         D := C
         C := B
         B := B + leftrotate((A + F + K[i] + M[g]), s[i])
         A := dTemp
     end for
 //Bu parçanın şimdiye kadarki hash değerini ekle:
     a0 := a0 + A
     b0 := b0 + B
     c0 := c0 + C
     d0 := d0 + D
 end for

 var char digest[16] := a0 append b0 append c0 append d0 //(Output is in little-endian)

 //sola kaydırma fonksiyonu tanımı
 leftrotate (x, c)
     return (x << c) binary or (x >> (32-c));

Not: Gösterilen orijinal RFC 1321'den gelen formülasyon yerine, aşağıdaki kodlar verimliliği arttırmak için kullanılabilir (assembly dili kullanılıyorsa yararlıdır aksi halde derleyici yukarıdaki kodu optimize eder. Bu formülasyonlarda her hesaplama başka bir hesaplamaya bağımlı olduğu için  nand ve and'lerin  paralelleştirilebildiği yukarıdaki yöntemden genellikle daha yavaştır):
 (0 ≤ i ≤ 15): F := D xor (B and (C xor D))
 (16 ≤ i ≤ 31): F := C xor (D and (B xor C))

MD5 Özetleri

128 bit (16 baytlık) MD5 hashleri (ileti özetleri olarak da adlandırılır) genellikle 32  hexadecimal sayı ile gösterilir. Aşağıda 43 baytlık bir ASCII girişi ve bu girişin MD5 özetleri gösterilmektedir:

 MD5("The quick brown fox jumps over the lazy dog") =
 9e107d9d372bb6826bd81d3542a419d6

Mesajdaki ufak bir değişiklik bile (çok büyük olasılıkla), avalanche effect(çığ etkisi) nedeniyle çok farklı bir özet oluşmasına sebep olacaktır. Örneğin, cümlenin sonuna bir nokta eklendiğinde:

 MD5("The quick brown fox jumps over the lazy dog") =
 e4d909c290d0fb1ca068ffaddf22cbd0

0 uzunluğundaki stringin özeti:

 MD5("") =
 d41d8cd98f00b204e9800998ecf8427e

MD5 algoritmasında, mesaj herhangi bir sayıdaki bitten oluşabilir; Sekiz bit  (octet, byte)) katları ile sınırlı değildir. md5sum gibi bazı MD5 uygulamaları oktetlerle sınırlı olabilir veya başlangıçta belirlenemeyen uzunlukta iletiler için desteklenmeyebilir.

Ayrıca bakınız
 Kriptografik özet fonksiyonları
 SHA-1
 SHA-2

Kaynakça

Kriptoloji
Kriptografik algoritmalar
Kriptografik karma işlevleri

MD5


යම්කිසි ත්‍රිකෝණයක කෝණ අසමාන වන විට එම ත්‍රිකෝණය විසම පාද  ත්‍රිකෝණයක් ලෙස හැඳින්වේ.

සබැඳි පිටු
 සමපාද ත්‍රිකෝණය
 සමද්විපාද ත්‍රිකෝණය

විසම පාද ත්‍රිකෝණය


Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Končanici župna je rimokatolička crkva u Končanici u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.

Jednobrodna je građevina pravokutnog tlocrta s užim zaobljenim svetištem, zvonikom na glavnom istočnom pročelju i simetrično postavljenim bočnim aneksima poligonalnog tlocrta uz zapadno pročelje s kapelom sv. Antuna. Nadsvođena je baroknim križnim svodovima s pojasnicama oslonjenima na bočne kanelirane pilastre. Pjevalište počiva na dva masivna stuba uz istočni zid. Kao element dekoracije na svim se pročeljima javljaju polukružne viseće arkade na horizontalnim istacima te polukružno zaključeni prozorski otvori. Inventaru pripada glavni oltar Blažene Djevice Marije te propovjedaonica izvorno iz župne crkve sv. Josipa u Grubišnom Polju. Crkva je sagrađena 1909. godine.

Zaštita
Pod oznakom Z-2854 vodi se kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Uznesenje
Uznesenje
Končanica


San Gennaro extra Moenia ("sv. Januarije izvan zidina") je crkva u Napulju, južna Italija. Nalazi se u Rione Sanità na velikoj cesti koja vodi do muzeja Capodimonte i primjer je ranokršćanske arhitekture u gradu.

Temelji crkve povezani su s katakombama svetog Januarija, najvećim kršćanskim kompleksom katakombi u južnoj Italiji. Prva je struktura vjerojatno bila rezultat spajanja dva drevna grobna mjesta, jednog iz 2. stoljeća koje je sadržavalo ostatke svetog Agripina Napuljskog, prvog sveca zaštitnika Napulja, i mjesta iz 4. stoljeća koje je sadržavalo ostatke sv. Januarija, danas tradicionalnog sveca zaštitnika grada.

Ova drevna bazilika zatim je reformirana u četvrtom stoljeću nove ere i proširena između 11. i 15. stoljeća. Crkva je postala bolnica 1648. godine. Crkva je još uvijek unutar kompleksa veće bolničke građevine. Prostorije omogućuju pristup samim opsežnim katakombama.

Izvori

Vanjske poveznice

Katoličke crkve u Napulju

Crkva sv. Januarija izvan zidina


Ayr Burghs était un district de la circonscription de burghs qui était représenté de 1708 à 1800 à la Chambre des communes du Parlement de Grande-Bretagne et de 1801 à 1950 à la Chambre des communes du Parlement du Royaume-Uni.

Il a élu un Membre du Parlement (MP), en utilisant le système de vote uninominal à un tour.

Création

La circonscription parlementaire britannique a été créée en 1708 à la suite des Actes d'Union de 1707 et a remplacé les anciennes circonscriptions du Parlement d'Écosse de Ayr, Campbeltown, Inveraray, Irvine et Rothesay.

Limites

La liste des burghs parlementaire représentés par la circonscription a changé en 1832 et à nouveau en 1918:

 1708 à 1832: les burghs Ayrshire d'Ayr et Irvine, les burghs de Argyllshire de Campbeltown et Inveraray et le burgh Buteshire de Rothesay
 1832 à 1918: les burghs Ayrshire d'Ayr et d'Irvine et les burghs Argyllshire de Campbeltown, Inveraray et Oban
 1918 à 1950: les burghs Ayrshire d'Ardrossan, Ayr, Irvine, Prestwick, Saltcoats et Troon
Lorsque la circonscription d'Ayr Burghs a été abolie en 1950, les burghs d'Ayr et de Prestwick ont été fusionnés dans la circonscription du comté d'Ayr. Ardrossan et Saltcoats ont été fusionnés dans Bute and Northern Ayrshire et Irvine and Troon ont été fusionnés dans Central Ayrshire.

Membre du Parlement

Sir Thomas a été élu, en 1950, premier MP de la nouvelle circonscription d'Ayr

Résultats élections

Élections dans les années 1830

Kennedy a été nommé lords commissaires du Trésor, nécessitant une élection partielle.

Kennedy a démissionné, provoquant une élection partielle.

Élections dans les années 1840

Élections dans les années 1850

Retour aux élections

Élections dans les années 1860

Retour aux élections

Élections dans les années 1870

Retour aux élections

Élections dans les années 1880

La mort de Campbell a provoqué une élection partielle.

Retour aux élections

Élections dans les années 1890

Retour aux élections

Élections dans les années 1900

Retour aux élections

Élections dans les années 1910

Retour aux élections

Élections dans les années 1920

Retour aux élections

Élections dans les années 1930

Retour aux élections

Élections dans les années 1940

Retour au début

Références

Ancienne circonscription du Parlement britannique en Écosse
Politique dans le Ayrshire

Ayr Burghs (circonscription du Parlement britannique)


A Desigualdade de Aristarco é uma lei da trigonometria que afirma que se α e β são ângulos agudos (ou seja, entre 0 e um ângulo reto) e "β  <  α" então

Essa lei leva esse nome em homenagem ao matemático grego Aristarco de Samos, que fez tal afirmação.

Ptolomeu usou a primeira dessas desigualdades ao construir sua tabela de acordes.

Prova
A prova matemática dessa lei é consequência das desigualdades mais conhecidas , e ,  and .

 Prova da primeira desigualdade

Usando essas desigualdades, podemos primeiro provar que

Notamos primeiro que a desigualdade é equivalente a

que pode ser reescrito como

Agora queremos mostrar isso

A segunda desigualdade é simplesmente . O primeiro é verdadeiro porque

 Prova da segunda desigualdade

Agora queremos mostrar a segunda desigualdade, ou seja, que:

Notamos primeiro que, devido às desigualdades iniciais, temos que:

Consequentemente, usando aquele  na equação anterior (substituindo  por ) obtemos:

Concluimos que

Links Externos

 Prova da primeira desigualdade
 Prova da segunda desigualdade

Trigonometria
Desigualdades

Desigualdade de Aristarco


Der Hans-Bernhard-Schiff-Literaturpreis ist ein Kulturpreis der saarländischen Landeshauptstadt Saarbrücken. Er wurde erstmals im Jahr 1997 im Gedenken an den in 1915 in Berlin geborenen, seit 1947 im Saarland ansässigen und dort 1996 gestorbenen Autor Hans Bernhard Schiff vergeben.

Der mit 5.000 € dotierte Literaturförderpreis wird für Kurztexte von maximal 8 Seiten Umfang vergeben, die inhaltlich oder über die Person des Autors in engem Bezug zur Saar-Lor-Lux-Region stehen. Er wird jährlich im Dezember verliehen. Die eingesandten Texte können auf Deutsch, Französisch, Luxemburgisch oder in den regionalen Mundarten der Saar-Lor-Lux-Region verfasst sein, das Genre ist frei wählbar. Die Jury hat zudem die Möglichkeit, über den Hauptpreis hinaus auch einen Förderpreis in Höhe von 500 Euro zu vergeben.
Erstmals wurde im Jahr 2013 der Hans-Bernhard-Schiff-Literaturpreis in zwei Kategorien ausgeschrieben: bisher unveröffentlichten Autoren stand der mit 1000 € dotierte Förderpreis, veröffentlichten Autoren der mit 4000 € dotierte Hauptpreis zur Bewerbung offen. Seit 2018 sind nur dramatische Texte und Texte in Prosa zugelassen. Die Jury kann seither den Preis an einen Wettbewerbsbeitrag vergeben oder ihn an mehrere Beiträge gleichberechtigt geteilt vergeben.

Siegertexte
Die Texte der Preisträger werden in der Regel in dem am Abend der Preisverleihung kostenfrei ausgegebenen Programmheft der Verleihung publiziert. Die ausgezeichneten Texte der Jahre 1997–2007 erschienen auch in 10 Jahre Hans-Bernhard-Schiff-Literaturpreis. Ein Leitfaden.

Preisträger
 1997 Hauptpreis: Helge Dawo: An der Aktualität geht die Wirklichkeit zu Grunde. (Prosa)
 Sonderpreis: Holger Kellmeyer: Ein Tag. (Prosa)
 1998 Hauptpreis: Toni Huber: Und wenn die Dinge Leben hätten. (Prosa) In der Stadt in die Sänfte. (Prosa)
 Sonderpreis: -
 1999 Hauptpreis: Jean-Louis Kieffer: Grenzsteen. (Prosa)
 Sonderpreis: -
 2000 Hauptpreis: Karl-Stephan Werkmeister: Geschäftsreise (Prosa)
 Sonderpreis: -
 2001 Hauptpreis: Martin Bettinger: Vater, komm erzähl vom Krieg (Prosa)
 Sonderpreis: -
 2002 Hauptpreis: Bert Lemmich: Lenas Traum (Prosa)
 Sonderpreis: Sébastien Jaeger: Alles, was du mir sagst, ist wahr, nur mein Herz hört nicht mit. (Prosa).
 2003 Hauptpreis: Erhard Schmied: Rue des Allemands (Prosa, dt.)
 Sonderpreis: Giulio-Enrico Pisani: Le rêve américain (Prosa, frz.)
 Sonderpreis: Saskia Hellmund: Der weite Weg (Prosa, dt.)
 2004 Hauptpreis: - Kein Preis vergeben.
 Sonderpreis: -
 2005 Hauptpreis: Hans Peter Hoffmann: Nachtrag zum statischen Gutachten, Haus 35/Planskizze 24/8594, Abschnitt 23B, Lorenweg 7, Hühnerfeld/Sulzbach (Prosa)
 Sonderpreis: Giulio-Enrico Pisani: Vie, où est ta victoire?
 2006 Hauptpreis: Andreas Kohler: Kriesch im Kopp, 1982 (Prosa)
 Sonderpreis: Nelia Dorscheid: meute (Prosa)
 2007 Hauptpreis: Axel Herzog: Die Anhörung (Prosa)
 Sonderpreis: Harald Ley: Et Gléck vonn der Erd (Lyrik)
 2008 Hauptpreis: Marc Guerbeur: Deux ou trois choses que tu sauras de moi (Prosa, frz.).
 Sonderpreis: -
 2009 Hauptpreis: Ullrich Schäfer: Die Straße (Prosa).
 Anerkennungspreis: Edith Günther-Marx: Mai 1945 (Prosa).
 2010 Hauptpreis: Hans Gerhard: Flachs und Lärchen (Prosa).
 Anerkennungspreis: Sven Buchwalter: Le Soldat Ennemi (Prosa, frz.)
 Förderpreis: Joana Weis: Warum die Tiere nicht sprechen können (Prosa)
 2011 Hauptpreis: Christiane Grün: « ... en prêtant l'oreille au plus profond de tout éloinement et de tout silence, ... » (Prosa, frz.).
 Sonderpreis: Nelia Dorscheid: Die Einladung (Prosa, dt.)
 2012 Sonderpreis: Christopher Ecker: kenner meh doh (unn siwwe annere) (Lyrik).
 Förderpreis: Kevin Höhn: Brüder (Prosa)
 Förderpreis: Nora Wagener: Schwester – Tier – Geschichte (Prosa)
 2013 Hauptpreis: Nelia Dorscheid: Das Gnadenstück (Dramatik) und Bernd Marcel Gonner: Ihr wisst ja nicht oder Die beste aller möglichen... (Prosa)
 Förderpreis: Kevin Höhn: Hemalion (Prosa)
 2014 Hauptpreis: Eva Paula Pick: Unter den Gleisen (Prosa, dt.).
 Förderpreis: Daria Kramskaja: Gaia (Prosa, dt.)
 Förderpreis: Andreas Sebastian Rouget: Der Schlag
 2015 Hauptpreis: Anja Schneider: Mit den Kranischen fliegen (Prosa, dt.), und: Martina Berscheid: Seit (Prosa, dt.)
 Förderpreis: Andreas Sebastian Rouget: Jurij (Prosa, dt.)
 2016 Hauptpreis: Kevin Höhn: Kitsune = Fuchs (Prosa, dt.), und: Linus I. Molitor: Busbahnhof HD. Aus einem topographischen Porträt (Prosa, dt.)
 Förderpreis: Daria Kramskaja: Das offene Fenster (Prosa, dt.)
 2017 Förder- und Sonderpreis: Michaela Albrecht: Sie warteten
 2018 Förderpreis: Rebekka Thiel: Thees
 Förderpreis: Silvana Uibel: Wenn Pilze schimmeln
 2019 1. Preis: Irina Rosenau: Die Stunde des Farns
 2. Preis: Michaela Albrecht: Metamorphose
 2020 Hauptpreis: Guy Helminger: Seit wir Besuch hatten, tropft der Hahn
 Hauptpreis: Avy Gdansk: Nachtvergießen
 2021 Hauptpreis: Claire Gondor: TERRE DONT LE NOM EST OISEAU
 Hauptpreis: Silvana Uibel: Biest mode
 2022 Hauptpreis: Natascha Denner: First Love
 Hauptpreis: Erhard Schmied: Das Blaue mit den kurzen Armen

Literatur
 10 Jahre Hans-Bernhard-Schiff-Literaturpreis. Ein Leitfaden. Auf den Spuren des Hans-Bernhard-Schiff-Preises. Hg. v. Kulturamt der Landeshauptstadt Saarbrücken, Saarbrücken, Conte-Verlag 2007.

Weblinks
 Kulturpreise der Stadt Saarbrücken

Einzelnachweise

Literaturpreis (Saarland)
Saarbrücken
Kunst (Saarbrücken)
Erstverleihung 1997
Schiff, Hans Bernhard

Hans-Bernhard-Schiff-Literaturpreis


Yöneltilebilir iletişim kuralı (İngilizce: routable protocol, routed protocol) içerisinde hem ağ adres bilgisini, hem de aygıt adresini (bkz.: MAC adresi) barındıran iletişim kuralına verilen addır. Bu sayede bir ağdan diğerine yöneltilebilir.

Örnekler
Bazı yöneltilebilir iletişim kuralları (grup):
 TCP/IP
 AppleTalk
 IPX
 SNA
 XNS
 DECnet

Farklılıklar
NETBios ise ağ adres bilgisi içermediğinden yöneltilemeyen iletişim kuralına (İngilizce: non-routable protocol) örnek teşkil eder. Yöneltilemeyen iletişim kuralı kullanan ağlar bir yöneltici ile değil bir ağ anahtarı ya da ağ köprüsüyle birbirlerine bağlanabilirler.

Yöneltilebilir iletişim kuralı ve yöneltme iletişim kuralı (İngilizce: routing protocol) birbirleriyle karıştırılmaması gereken farklı kavramlardır.

Ayrıca bakınız
 Yöneltici
 Yöneltme iletişim kuralı
 Routing

Ağ katmanı protokolleri

Yöneltilebilir iletişim kuralı


Bazoches-et-Saint-Thibaut est, depuis le , une commune nouvelle française située dans le département de l'Aisne en région Hauts-de-France.

Géographie
La commune nouvelle regroupe les communes de Bazoches-sur-Vesles et de Saint-Thibaut qui deviennent des communes déléguées, le . Son chef-lieu se situe à Bazoches-sur-Vesles.

Localisation

Géologie et relief

Hydrographie

Climat

Voies de communication et transports

Urbanisme

Toponymie

Histoire

Politique et administration

Liste des maires

Population et société

Démographie

Économie

Culture locale et patrimoine

 Église Saint-Pierre de Bazoches-sur-Vesles.

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des communes de l'Aisne
 Liste des communes nouvelles créées en 2022

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Commune dans l'Aisne
Commune nouvelle dans l'Aisne
Commune fondée en 2022
Aire d'attraction de Reims

Bazoches-et-Saint-Thibaut


سندريلا    ، وتعني (الحذاء الزجاجية الصغيرة) وهي من أشهر الحكايات الشعبية. تبرز الحكاية عناصر الظلم والإجحاف وبالمقابل تُظهر مكافأة المظلوم المنتصر وأن الظلم مهما قويت شوكته حتمًا سينهار. عرفت حكاية سندريلا حول العالم بصور مختلفة. تدور أحداث القصة حول فتاة تدعى سندريلا تعيش في ظروف صعبة تنقلب حياتها فجأة إلى حياة منعمة. تعني كلمة سندريلا بالمجاز الشخص الذي يحقق نصراً وإنجازاً بعد معاناة بصورة غير متوقعة. وكما تعني سندريلا 'فتاة الرماد' وصفاً للرماد الذي كان عالقاً بثيابها الرثة أثناء عملها. لاقت حكاية سندريلا في أرجاء العالم القبول والانتشار.

قصة رودوبيس، التي رواها الجغرافي اليوناني سترابو في وقت ما بين عامي 7 قبل الميلاد و23 بعد الميلاد، عن أمة يونانية تزوجت ملك مصر، عادة ما يشار إليها باعتبارها أقدم نسخة معروفة من قصة سندريلا. قصة Ye Xian الصينية، التي ورد ذكرها لأول مرة في حوالي 860 م، هي نسخة أخرى قديمة للقصة. تم نشر أول نسخة أوروبية أدبية للقصة في إيطاليا على يد جيامباتيستا باسيل في كتابه حكاية الحكايات في عام 1634؛ وتم نشر النسخة المعروفة الآن على نطاق واسع في العالم الناطق باللغة الإنجليزية باللغة الفرنسية بواسطة شارل بيرو في عام 1697. تم نشر نسخة أخرى في وقت لاحق من قبل الأخوين غريم في مجموعتهم القصصية الشعبية حكايا خرافية من ألمانيا في عام 1812.

قصتها

كانت تعيش سندريلا مع والديها إلى حين توفت أمها، بعدها عاشت مع والدها الذي كان يحبها كثيراً وكان يتمنى تحقيق كل أمنياتها، وكان يعتقد انه إذا كان لسندريلا أم ستكون بحالة أفضل فتزوج بامرأة كان لها ابنتان. في البداية، كانت تعامل سندريلا بلطف ولكن بعد أن توفي الأب ظهرت زوجة الأب على حقيقتها القاسية حيث بدأت تعاملها كأنها خادمة. سندريلا المسكينة لم يتبقَ لها أحد إلا بعض العصافير والفئران الذين أصبحوا أصدقاءها فيساعدونها بأعمال البيت والتنظيف.

في يوم من الأيام اصدر الملك قراراً يخول كل فتاة من فتيات المدينة بأن تكون زوجة لابنه الأمير. وسيختار الأمير فتاة واحدة محظوظة خلال حفل راقص. وبما أن سندريلا مشمولة بالقرار، طلبت من زوجة أبيها الذهاب معها إلى الحفلة فتوافق الزوجة ولكن بشرط تنظيف البيت وإيجاد ثياب جميلة للحفلة فتقوم سندريلا بالتنظيف ويقوم أصدقاءها الفئران والطيور بتجهيز فستان. وعند انتهاء سندريلا من التنظيف كان الفستان جاهزاً وجميلاً فذهبت إلى زوجة أبيها للانطلاق إلى الحفلة ولكن بنات زوجة أبيها الحسودات مزقن فستانها وذهبن إلى الحفلة دون أخذ سندريلا. بعد ذهابهن ظهرت أمام سندريلا الساحرة الطيبة التي أعطت سندريلا فستاناً أنيقاً جديداً وعربة جميلة ولكنها حذرت سندريلا بأن السحر سيزول في منتصف الليل، فشكرت سندريلا الساحرة وانصرفت إلى الحفلة. دهش الأمير من جمالها وطلب منها الرقص فنسيت سندريلا كل حياتها التعيسة ونسيت تحذير الساحرة عند منتصف الليل تذكرت سندريلا التحذير فخرجت مسرعة بدون توديع الأمير ولم تقل له اسمها ولم يبقى للأمير سوى الحذاء. وفي الصباح الباكر استدعى نائبه وسائقة ليبحثوا عن صاحبة الحذاء بين فتيات المدينة وعندما وصلوا إلى بيت سندريلا حاولت زوجة الأب أن لا يرى الأمير سندريلا لكن بفضل أصدقاء سندريلا الأوفياء تم لقاءها وعاشت سندريلا والأمير حياة سعيدة.

المغزى
قصة سندريلا تحاول أن تجسد الأمل بالمستقبل وانتظار الحسنى بعد العذاب والأمل بحياة أفضل. وهذه الفتاة آمنت بأن تتزوج بالامير وتعيش في قصر جميل منذ صغرها. إلى أن وصلت إلى مرادها وتحققت كل امنياتها بعد صبرها الطويل وعملها الشاق.

انظر أيضًا
 عقدة سندريلا
 تأثير سندريلا

مراجع

شخصيات نسائية في القصص الخيالية
أعمال شارل بيرو
أميرات خياليات
أيتام خياليون
حكايات خرافية لغريم
حكايات خرافية أوروبية
شخصيات فلكلور أوروبي
شخصيات في حكايات خرافية
ضحايا عنف ضد الأطفال خياليون
قصص أطفال
قصص غرام

سندريلا


Comitatul San Bernardino () este un comitat situat în partea de sud a statului California, și este situat în zona Inland Empire. După recensământul din 2010, populația era de 2.035.210 de locuitori, ceea o face cel de al cincilea comitat după densitate din California și al 14-lea cel mai populat din Statele Unite. Reședința este San Bernardino.

Cu o suprafață de 5210 km², comitatul San Bernardino este cel mai mare din Statele Unite, deși unele boroughs și census areas din Alaska sunt mai mari. Comitatul este aproape de mărimea Virginiei de Vest. Este mai mare decât cele patru state mai mici combinate și mai mult decât 70 națiuni suverane.

Note

Comitate din statul California, SUA
Zona metropolitană Inland Empire
Fondări în 1853 în California

Comitatul San Bernardino, California


Franko Grgić, hrvatski plivač. Član splitskog Jadrana, hrvatski rekorder. Osvajač zlatne medalje na Eyof-u u disciplini 400 m slobodno i 1500 m slobodno. Drži rekord eyof-a na 1500 m slobodno. Osvajač svjetskog juniorskog prvenstva u disciplini 800 m slobodno te je srušio europski rekord u toj disciplini. Na momčadskom prvenstvu Hrvatske u Rijeci srušio je hrvatski rekord na 1500 metara. Postignutim vremenom 14:56:55 prvi je Hrvat koji je isplivao tu dionicu za manje od 15 minuta. Time je ispunio i normu za nastup na Olimpijskim igrama. Prvi je hrvatski plivač nakon Miroslava Vučetića (rođen 1976.) koji je dobar u dugoprugaškim dionicama, odnosno hrvatski uspjesi od početka 1990-ih do danas ostvareni su samo kratkim dionicama.

Izvori

Vanjske poveznice
Franko Grgić (Jadran, Split), Hrvatski plivački savez

Hrvatski plivači
Životopisi, Split

Franko Grgić


Arabic epic literature encompasses epic poetry and epic fantasy in Arabic literature. Virtually all societies have developed folk tales encompassing tales of heroes. Although many of these are legends, many are based on real events and historical figures.

Popular epic

Taghribat Bani Hilal is an Arabic epic recounting the Banu Hilal's journey from Egypt to Tunisia and conquest of the latter in the 11th century. It was declared one of mankind's Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity by the UNESCO in 2003.

In the 13th century, an Arabic epic poem entitled Antar was created based on Antarah ibn Shaddad, a pre-Islamic Arabian-Abyssinian warrior-poet. In 1898 the French painter Étienne Dinet published his translation of Antar, which brought Antar bin Shaddad to European notice. It has been followed by a number of derivative works such as Diana Richmond's Antar and Abla, which furthered Western exposure to the Antar bin Shaddad legends.

Fantasy epic literature

The One Thousand and One Nights (Arabian Nights) is easily the best known of all Arabic literature and which still shapes many of the ideas non-Arabs have about Arabic culture.

The stories of Aladdin and Ali Baba, usually regarded as part of the Tales from One Thousand and One Nights, were not actually part of the Tales.  They were first included in French translation of the Tales by Antoine Galland who heard them being told by a traditional Arab storyteller and only existed in incomplete Arabic manuscripts before that.  The other great character from Arabic literature, Sinbad, is from the Tales.

The Thousand and One Nights is usually placed in the genre of Arabic epic literature along with several other works.  They are usually, like the Tales, collections of short stories or episodes strung together into a long tale.  The extant versions were mostly written down relatively late on, after the 14th century, although many were undoubtedly collected earlier and many of the original stories are probably pre-Islamic.  Types of stories in these collections include animal fables, proverbs, stories of jihad or propagation of the faith, humorous tales, moral tales, tales about the wily con-man Ali Zaybaq and tales about the prankster Juha.

The epic took form in the 10th century and reached its final form by the 14th century; the number and type of tales have varied from one manuscript to another. All Arabian fantasy tales were often called "Arabian Nights" when translated into English, regardless of whether they appeared in The Book of One Thousand and One Nights, in any version, and a number of tales are known in Europe as "Arabian Nights" despite existing in no Arabic manuscript.

This epic has been influential in the West since it was translated in the 18th century, first by Antoine Galland. Many imitations were written, especially in France.  Various characters from this epic have themselves become cultural icons in Western culture, such as Aladdin, Sinbad and Ali Baba.  Part of its popularity may have sprung from the increasing historical and geographical knowledge, so that places of which little was known and so marvels were plausible had to be set further "long ago" or farther "far away"; this is a process that continues, and finally culminate in the fantasy world having little connection, if any, to actual times and places. A number of elements from Arabian mythology and Persian mythology are now common in modern fantasy, such as genies, bahamuts, magic carpets, magic lamps, etc.  When L. Frank Baum proposed writing a modern fairy tale that banished stereotypical elements, he included the genie as well as the dwarf and the fairy as stereotypes to go.

Arabian Nights was not the only Fantasy story that exist in Arabic epic literature. Arabic short stories scripts was discovered in 1933 when Hellmut Ritter, a German orientalist, stumbled across it in the mosque of Ayasofya and translated it into his mother tongue. An Arabic edition was belatedly printed in 1956. It contains stories from the Arab world the stories originating in the 10th century, the title page of this medieval Arab story collection has been lost, but the opening sentence of its introduction declares that these are "al-hikayat al-'ajiba wa'l-akhbar al-ghariba", which translate in english to "Tales of the Marvellous and News of the Strange". The Ottoman sultan Selim the Grim, having defeated the Mamluks in two major battles in Syria and Egypt. The sultan celebrated his victory by taking Arabic manuscripts and then shipped to Istanbul and distributed among the city's mosques. This is probably how the manuscript of Tales of the Marvellous and News of the Strange ended up in the library of the great mosque of Ayasofya. The stories are very old, more than 1,000 years old, Six of these stories were later included in the Arabian Nights, but most of the stories are quite new and are not found in the Arabian nights stories. Tales of the Marvellous includes tales of the supernatural, romances, comedy, Bedouin derring-do and one story dealing in apocalyptic prophecy. The contents page indicates that the complete manuscript contained 42 chapters, of which only 18 chapters containing 26 tales have survived.

Dante Alighieri's Divine Comedy, considered the greatest epic of Italian literature, derived many features of and episodes about the hereafter directly or indirectly from Arabic works on Islamic eschatology: the Hadith and the Kitab al-Miraj (translated into Latin in 1264 or shortly before as Liber scalae Machometi, "The Book of Muhammad's Ladder") concerning Muhammad's ascension to Heaven, and the spiritual writings of Ibn Arabi.

Science fiction

Al-Risalah al-Kamiliyyah fil Siera al-Nabawiyyah (The Treatise of Kamil on the Prophet's Biography), known in English as Theologus Autodidactus, written by the Arabian polymath Ibn al-Nafis (1213-1288), is one of the earliest known science fiction novels. While also being an early desert island story and coming of age story, the novel deals with various science fiction elements such as spontaneous generation, futurology, apocalyptic themes, the end of the world and doomsday, resurrection and the afterlife. Rather than giving supernatural or mythological explanations for these events, Ibn al-Nafis attempted to explain these plot elements using his own extensive scientific knowledge in anatomy, biology, physiology, astronomy, cosmology and geology. His main purpose behind this science fiction work was to explain Islamic religious teachings in terms of science and philosophy. For example, it was through this novel that Ibn al-Nafis introduces his scientific theory of metabolism, and he makes references to his own scientific discovery of the pulmonary circulation in order to explain bodily resurrection. The novel was later translated into English as Theologus Autodidactus in the early 20th century.

A number of stories within the One Thousand and One Nights (Arabian Nights) also feature science fiction elements. One example is "The Adventures of Bulukiya", where the protagonist Bulukiya's quest for the herb of immortality leads him to explore the seas, journey to the Garden of Eden and to Jahannam, and travel across the cosmos to different worlds much larger than his own world, anticipating elements of galactic science fiction; along the way, he encounters societies of jinns, mermaids, talking serpents, talking trees, and other forms of life. In another Arabian Nights tale, the protagonist Abdullah the Fisherman gains the ability to breathe underwater and discovers an underwater submarine society that is portrayed as an inverted reflection of society on land, in that the underwater society follows a form of primitive communism where concepts like money and clothing do not exist. Other Arabian Nights tales deal with lost ancient technologies, advanced ancient civilizations that went astray, and catastrophes which overwhelmed them. "The City of Brass" features a group of travellers on an archaeological expedition across the Sahara to find an ancient lost city and attempt to recover a brass vessel that Solomon once used to trap a jinn, and, along the way, encounter a mummified queen, petrified inhabitants, lifelike humanoid robots and automata, seductive marionettes dancing without strings, and a brass horseman robot who directs the party towards the ancient city. "The Ebony Horse" features a robot in the form of a flying mechanical horse controlled using keys that could fly into outer space and towards the Sun, while the "Third Qalandar's Tale" also features a robot in the form of an uncanny boatman. "The City of Brass" and "The Ebony Horse" can be considered early examples of proto-science fiction.

Other examples of early Arabic proto-science fiction include Al-Farabi's Opinions of the residents of a splendid city about a utopian society, and elements such as the flying carpet.

List
Here is a list of famous epic or romance literature in the Arabic language:

One Thousand and One Nights (Arabian Nights)
Sirat Antara Ibn Shaddad سيرة عنترة بن شداد
Sirat al-Zahir Baibars   سيرة الظاهر بيبرس
Sirat Bani Hilal   تغريبة بني هلال
 Sirat Sayf Ibn Dhi Yazan  سيرة سيف بن ذي يزن
Sirat Dhat al-Himma, Arabic queen tale    سيرة ذات الهمة
Sirat prince Hamza al-Bahlawn   سيرة الأمير حمزة البهلوان
Sirat Ali al-Zaibak   سيرة علي الزيبق
Sirat Sayf al-Tijan    سيرة سيف التيجان
al-Sirah al-Hussainyya.    السيرة الحسينية
Mal'abat Al-Kafif az-Zarhuni   ملعبة الكفيف الزرهوني
The Tale of Al-Shater Hassan   قصة الشاطر حسن
The Tale of Zir Salim      قصة الزير سالم
The Tale of King Luqman bin Aad   قصة الملك لقمان بن عاد, According to the Tale He is the brother of Shaddad bin Aad
 Layla and Majnun in Arabic Majnun layla (مجنون ليلى) romantic epic (also known as Qays wa Laila, "Qays & Laila").
 Qissat Bayad wa Riyad  قصة بياض و رياض, Arab-Andalusian love story about Bayad, a merchant's son and a foreigner from Damascus, for Riyad, a well-educated slave girl in the court of an unnamed Hajib (vizier or minister) and his daughter.
Tarikhul Hind wal Sind تاريخ الهند والسند
Futuh al-Sham (Conquests of Syria) ascribed to al-Waqidi (disputed)

See also
Arabic literature
Muhsin al-Ramli, co-founder of Alwah, a journal of Arabic literature

References

External links
Al Jazeera article: Epic tales of Arab bravery

Arabic literature
Epic poetry
Ethnopoetics

Arabic epic literature


William Wyatt (* 1804 in Plymouth, Devon, Großbritannien; † 10. Juni 1886 in Adelaide, South Australia, Australien) war ein britischer Chirurg, Grundbesitzer, Beamter und Protector of Aborigines.

Im Alter von 16 Jahren wurde er zum Chirurgen ausgebildet und erhielt eine Lizenz für die Worshipful Company of Apothecaries in London und zum Chirurgen in einer großen Krankenhausapotheke. 1828 wurde er ins Royal College of Surgeons aufgenommen und eröffnete eine private Praxis in Plymouth. In Plymouth war er Kurator des Museum of the Literary and Scientific Institution, studierte Zoologie und weitere Wissenschaften, die Bezüge zur Medizinwissenschaft haben.

1836 bewarb er sich erfolglos für eine Stelle in Australien. Dennoch immigrierte er mit seiner Frau im Februar 1837 nach Adelaide, wo er Land erwarb. Später kaufte er auch weiteres Land um Port Lincoln. Als Chirurg praktizierte er nicht, obwohl er behauptete, dass er die erste Amputation eines Beins in diesem Gebiet durchführte. Er wurde 1837 zum Protector of Aborigines ernannt, des Weiteren zum städtischen und kolonialen Rechtsmediziner. Ein Jahr später wurde er Friedensrichter, Mitglied einer lokalen Schulgesellschaft und gründete den South Australian Club. Als Protector konnte er wenig für die Aborigines bewirken, da dieses Amt kaum Befugnisse und nur wenig Macht besaß. Für seinen Einsatz für die Interessen der Aborigines wurde er oft gerügt, schließlich trat er von diesem Amt 1839 resigniert zurück.

Da sich die Nachfrage von Land stark entwickelte, verdiente er sein Einkommen durch Landverkäufe. In der Depression der 1840er Jahre handelte Wyatt weiter mit Landeigentum und wurde 1844 Mitglied des Medical Board, dessen Sekretär er bis zu seinem Tode war.

Er engagiert sich für die Trinity Church, Collegiate School of St Peter und für Einwanderer und wurde Direktor der Colonial Railway Co.. In den 1850er Jahren nahm er führend an der Errichtung von sozialen und gesellschaften Institutionen wie der South Australian Institute, Acclimatization Society, Botanic Gardens, Royal Society und Society of Arts teil. 1851 wurde er zum ersten Schulinspektor in South Australia ernannt.

Wyatt publizierte 1883 eine Monographie über Certain Crustacea Entomostraca 1879 und Some account of the manners and superstitions of the Adelaide and Encounter Bay Aboriginal tribes. In: J. D. Woods et al.: Native Tribes of South Australia. William Wyatt starb 1886 in Adelaide.

Einzelnachweise

Person (Australien)
Protector of Aborigines
Brite
Geboren 1804
Gestorben 1886
Mann

William Wyatt