منظمة الأكاتسكي  هو اسم لجماعة نينجا خارجين عن القانون في سلسلة مانغا وأنمي ناروتو.
تعني كلمة الأكاتسكي باليابانية القمر الأحمر أو الفجر.

يهدف الأكاتسكي إلى جمع البيجو (الوحوش التسعة ذات الأذيال) لغرض السيطرة على عالم النينجا، ولكل عضو من أعضائها أسبابه الخاصة للانضمام إلى المنظمة.

تضم المنظمة عشرة أعضاء يتنقلون في أزواج، ويحمل كل عضو منهم خاتما برمز ولون يلبسه في إصبع معين، ويختلف الرمز واللون من خاتم لآخر. يرتدي أعضاء الأكاتسكي رداء أسود ذا غيوم حمراء.

أشهر أفراد الأكاتسكي

توبي (أوبيتو أوتشيها)

 الأداء الصوتي الياباني: واتارو تاكاغي (توبي)
 الأداء الصوتي الياباني: ناويا أتشيدا (أوبيتو)
 الأداء الصوتي الإنجليزي: سكوت مكنيل
 رمز الخاتم: «جوهرة» (玉)، اللون: بنفسجي، الأصبع: الإبهام الأيسر (كان خاتم ساسوري وانتقل له بعد وفاته)
 شريكه: ديدارا
 توبي هو أوبيتو أوتشيها صديق كاكاشي هاتاكي ورين في نفس الفريق ومدربهم الهوكاجي الرابع وميض كونوها الأصفر ناميكازي ميناتو وهو صاحب العين الحقيقية لشارينقان كاكاشي وقد اعطاه إياها في الحرب العظمى الثالثة حيث سقطت صخرة عليه وتدمر نصفه الأيمن والجميع حسبوه مات لكن في الحقيقة أنقذه مادارا أوتشيها قبل وفاته واتفقو ان يأسسوا منظمة الاكاتسكي الجميع كانوا يظنون ان مادارا مات في معركة وادي النهاية. لم يكن أوبيتو موافق منذ البداية عندها لكن عندما رأى كاكاشي يقتل رين حقد على كونوها وكاكاشي لانه اوصاه ان يحميها ثم استغل حقد ناقاتو لتحقيق أهدافه مدعيا أنه مادارا أوتشيها وكان هو وراء حادثة هجوم الكيوبي على كونوها لكن الهوكاجي الرابع أحبط عمله بعد ذلك أسس بقية أعضاء الاكاتسكي وأخذ مكان ساسوري بعد وفاته باسم توبي وقد ظهرت حقيقته في الحلقة 343 والمانجا 599 .

باين

 الأداء الصوتي الياباني: كينيو هوريوتشي
 الأداء الصوتي الإنجليزي: ديف ويتنبرغ (ناروتو)
 الأداء الصوتي الإنجليزي: تروي بيكر (شيبودن)
 رمز الخاتم: «صفر» (零)، اللون: رمادي غامق، الأصبع: الإبهام الأيمن
 شريكته: كونان

باين (الألم) الحالة (متوفي) هو رسميًا زعيم الاكاتسكي لكنه في الحقيقة يتلقى الأوامر من اوبيتو (توبي مؤسس الاكاتسكي الحقيقي ظهرت حقيقته في الحلقة 343)، وكان يدير المنظمة على الطريقة وكان ياخذ التعليمات، إلى أن مات وظهر اوبيتو (على أنه مادارا) ليدير المنظمة عن قرب.
لدى باين المقدرة على التحكم عن بعد بستة أجساد هم «طرق الألم الستة». لكل جسد قوى خاصة مختلفة عن بعضها. باين الحقيقي واسمه ناغاتو يتواجد في مكان خفي ويجلس داخل جهاز ضخم يمكنه من توزيع الشاكارا الخاصة به للاتصال بالأجساد الستة، ويمتلك ناغاتو هذه القوى الخاصة لكونه يمتلك عين الرينيغان.

يقوم باين بالهجوم على قرية كونوها للامساك بناروتو الذي كان خارج القرية، فيدمر باين كونوها عن بكرة أبيها ويتسبب بقتل الكثيرين من النينجا بينهم وشيزوني. يعود ناروتو إلى كونوها بعد أن يعلم بالأحداث الجارية في قريته وهو مسلح بجوتسو جديدة (الناسك)، ويهزم مسارات الألم الستة شر هزيمة، ويكتشف مخبأ ناغاتو ويذهب لقتله، ثأرا لمقتل نينجا كونوها، والأهم من ذلك، ثأرا لقتله معلمه جيرايا. بعد وصول ناروتو إلى المخبأ، يتحدثان وكونان عن السلام وكيفيه احداثه، فيقرر ناروتو عدم قتل ناغاتو ثأرا، وأن الإبقاء عليه جزء من احلال السلام. يتأثر ناغاتو بأفكار ناروتو فيقرر القيام بجتسو إعادة الحياة إلى من قُتل في كونوها، ويخبر ناروتو أنه يؤمن به وبأنه من سيجلب السلام إلى عالم النينجا. يستهلك الجتسو الأخير كافة الشاكرا الخاصة بناغاتو، فيموت هذا الأخير.الجدير بالذكر أن باين «ناغاتو» يمتلك أحد أنذر عيون النينجا «الرنينغان» وهي عين امتلكها مؤسس فنون النينجتسو حكيم الطرق الستة، لدى قدرات عجيبة تفوق حدود التخيل، مثل التحكم بالأشياء عن بعد، وإحياء الموتى وامتصاص النينجيتسو والأرواح وتحويل جسده إلى سلاح، باين حتى الآن يعد من أقوى الأشخاص في ناروتو

كونان

 الأداء الصوتي الياباني: أتسكو تاناكا
 رمز الخاتم: «أبيض» (白)، اللون: أبيض، الأصبع: الوسطى اليمنى
 شريكها: باين

العضوة الأنثى الوحيدة في المنظمة. صديقة باين (ناغاتو) منذ الطفولة وكان لهم صديق ثالث اسمه ياهيكو.أصبح الثلاثة أيتام نتيجة حرب النينجا العالمية الثانية وكانوا يعرفون باسم أيتام قرية المطر. في أحد الأيام وبينما كان الثلاثة يبحثون عن الطعام، وجدوا سانين قرية كونوها الثلاثة (جيرايا، أوروتشيمارو، تسوناده) يأكلون، فواجهوهم ليسرقو الطعام ولكن دون جدوى. اقترح وقتها اوروتشيمارو قتلهم لتخليصهم من الحياة المزرية التي يعيشونها والمستقبل السيء الذي ينتظرهم كونهم أيتام حرب، ولكن جيرايا لم يوافقه وقرر أن يعيش معهم لمدة من الزمن حتى يعلمهم القتال للدفاع عن أنفسهم. وبعد أن اشتد عودهم، تركهم ليعود إلى صفوف الحرب.
قام الثلاثة بعد ذلك بتشكيل منظمة في قرية المطر بإيعاز من مادارا أوتشيها وبرئاسة ياهيكو، هدفها نشر السلام وايقاف الحروب في أراضي النينجا، وقد كانت هذه بدايات تأسيس منظمة الأكاتسكي، الأمر الذي جعل هانزو (زعيم قرية المطر) في قلق على منصبه خصوصا كونه يخوض وقتها حرب النينجا العالمية الثالثة، فقام بقتل ياهيكو. تسبب مقتل ياهيكو بألم كبير لدى ناغاتو وكونان، الأمر الذي غير توجهات الأكاتسكي لتصبح ثأرية أكثر ما تكون لنشر السلام.

لدى كونان القدرة على الهجوم بمجسمات ورقية تصنعها بفن الأوريغامي، وهي أيضا تستطيع الهرب من الهجمات عن طريق تحول جسدها إلى أوراق.
بعد وفاة باين (ناغاتو) بعد احتلال كونوها، تقرر كونان اعتزال الأكاتسكي والتفرغ لإدارة شؤون قرية المطر، وإيجاد طريق غير العنف لإحلال السلام ولكن ياتي أوتشيها أوبيتو لاخذ عين ناڨاتو لإكمال خطة عين القمر لكن كونان تمنعه فتحدث معركة وتموت كونان.

إيتاشي أوتشيها

العمر: 34 (مُعاد احيائه)

الجنس: ذكر

الطول: 178 سم

الوزن: 55

فصيلة الدم: AB

تاريخ الميلاد: 9 يونيو

إيتاتشي  إيتاتشي ينحدر من أشهر عشيرة في قرية كونوها الأوتشيها وهو الأخ الأكبر ساسكي أوتشيها قبل أن ينظم إيتاتشي إلى منظمة الأكاتسكي قام بقتل كل عشيرته وعائلته حماية لقريته بسبب أنهم كانوا يخططون لعمل انقلاب في القرية، ولكنه لم يستطع أن يقتل أخيه الصغير ساسكي، ثم هرب من القرية وانضم للمنظمة، يعتبر من أبرز أعضاء منظمة الأكاستكي هو وشريكه كيسامي، وكان الهدف الأساسي من الانضمام إلى الكاتسكي هو حماية قريته وحماية أخيه من الأكاتسكي، يستخدم إيتاتشي الشارينقان في القتال كما أنه يملك مستوى متقدم من الشارينقان يسمى مانغيكيو شارينقان.

ديدارا

 الأداء الصوتي الياباني: كاتسهيكو كاواموتو
 الأداء الصوتي الإنجليزي: كوينون فلين (الحلقة 135, سلسلة ألأنمي الأولى)
 الأداء الصوتي الإنجليزي: روجر كريغ سميث (شيبودن)
 رمز الخاتم: «أزرق»(青)، اللون: أزرق مخضر، الأصبع: السبابة اليمنى
 شريكه: ساسوري ومن ثم توبي
العمر:19
الحالة: متوفي

ينحدر ديدارا من قرية الأحجار. يرى ديدارا أن التفجير نوع من الفن، فمهارته تكمن بصنع تماثيل صغيرة من الصلصال من ثم تفجيرها.
أيضا، يقوم دائما بصنع تمثال على شكل طائر للتنقل عليه. تقاتل مع غارا وأستطاع هزيمه لكن غارا فجر يده اليسرى وبعد ذلك عند محاولة ناروتو وكاكاشي أستعادة غارا أستخدم كاكاشي أسلوبا جديدا في الشرينجان استطاع به قطع يده اليمنى، لديدارا تقنيات مميزة جدا، أبرزها تقنية قنبلة c3، حيث يصنع قنبلة خاصة، لها أثر تدميري يشبه ما تحدثه القنابل الذرية في عصرنا الآن، وتقنية قنابل c4، حيث يصنع قنابل ميكروسكوبية، تنتشر وسط الهواء وتدخل إلى الكائنات عبر مجراها التنفسي، هي تقنية رهينة كما وصفها توبي، حيث تفجر الكائن من الداخل ماحية أي فرصة لنجاته، يواجه ديدارا ساسكي، ولتعادل قواهم، وعدم قدرته على تدميره، يقرر تفجير نفسه والتمتع بفنه إلى أقصى حد، ويصنع بذلك أكبر انفجار في عالم النينجا، ماحيا بذلك كل من في 10 كيلومترات حوله من الوجود، كما أن ذلك الانفجار كان قويا جدا لدرجة رؤيته من جميع بقاع عالم النينجا، يهرب ساسوكي بصعوبة بالغة وبإصابات بليغة جدا.

كيسامي هوشيجاكي

كيسامي هوشيجاكي  تعود أصوله إلى قرية الضباب حيث كان أحد السيافين السبعة فيها، يعد كيسامي أحد الأعضاء البارزين في المنظمة هو ورفيقه ايتاشي، يستمد قوته من سيفه المسمى ساميهادا وهو سيف للتحطيم ولديه القدرة على التفاعل مع مالكه والاتحاد معه، لكيسامي جلد ومظهر وأنياب كالقرش، كما أنه يستطيع التنفس تحت الماء، يستخدم تقنيات الماء في قتاله بالإضافة إلى المبارزة بسيفه وقد هزم وسجن على يد مايتو غاي ونينجا كونوها لكنه تحرر ووضع نفسه داخل كرة ماء وإستدعى قروشه لتاكله.

ساسوري

 الأداء الصوتي الياباني: تاكاهيرو ساكوراي
 الأداء الصوتي الياباني: يوتاكا أوياما (داخل هيروكو)
 الأداء الصوتي الياباني: أكيكو ياجيما (أيام الطفولة)
 الأداء الصوتي الإنجليزي: جوني يونغ بوش
 الأداء الصوتي الإنجليزي: جاي بي بلان (داخل هيروكو)
 الأداء الصوتي الإنجليزي: كاري والغرين (أيام الطفولة)
 رمز الخاتم: «جوهرة» (玉)، اللون: بنفسجي، الأصبع: الإبهام الأيسر
 شريكه: أوروتشيمارو وبعد رحيله، ديدارا
العمر:49
الحالة: متوفي
اللقب: العقرب الأحمر
ينحدر ساسوري من قرية الرمال. قتل والداه حينما كان صغيرا على يد الناب الأبيض (والد كاكاشي). نتيجة لذلك، أصبح ساسوري متعلقا جدا بدُماه، فأصبح يصنعها ويطورها بنفسه حتى صنع دميتين تشابهان والديه، ثم أصبح يضيف الأسلحة للدمى كي يستخدمها في القتال. لم يكتف ساسوري بذلك، فقد حول نفسه أيضا إلى دمية مقاتلة يحب القتل ويقول أنه قتل حاولي الثلاثمئة شخص وحولهم ألى دمى.
يتحكم ساسوري بدُماه عن طريق خيوط من التشاكرا وقد قتل على يد ساكورا وجدته تشيو.

زتسو

 الأداء الصوتي الياباني: نوبو توبيتا
 الأداء الصوتي الإنجليزي: مايكل سوريك (النصف الأسود)
 الأداء الصوتي الإنجليزي: برايان بيكوك (النصف الأبيض في الجزء الأول)
 الأداء الصوتي الإنجليزي: ترافيس ويلينغهام (النصف الأبيض في شيبودن)
 رمز الخاتم: «الخنزير البري» (亥)، اللون: أخضر، الأصبع: الخنصر الأيمن
 شريكه: ليس له شركاء

زيتسو شكل غريب فجسمه مقسوم من الوسط إلى نصفين بلونين، الأسود والأبيض. يستطيع النصفان الانفصال عن بعضهما والالتصاق بأي شيء آخر وهذه الميزة تمكنه من الانتقال السريع وتعطيه القدرة على التواجد في أكثر من مكان في نفس الوقت.
يعتبر زيتسو من المقاتلين الدفاعيين وليس المهاجمين، ويعمل كجاسوس للمنظمة. له قدرة على تسجيل المعارك التي يشاهدها ليعرضها لمادارا، ليستخدمها الأخير في دراسة المقاتلين، وبخاصة الخصوم، يستطيع زيتسو الاندماج مع وسطه، ويمتلك سرعة رهيبة، حيث يتنقل أميالا في لحظة، نظرا لتناقض شكله هناك أيضا تناقض في شخصيته، فهناك نصفه الأسود الذي يتحدث بصوت عميق وهذا يدل على الحكمة والذكاء والنباهة، ونصفه الأيمن ذا صوت أخف يدل على المكر والخداع، مهارات زتسو حاليا غير معروفة، غير أنه مؤخرا تبين أن لزتسو الأسود قوى هائلة في قوله: ""أنا الأرض نفسها""، من التقنيات القليلة المعروفة عنه، تقنية الأبواغ، حيث يحول نفسه إلى أبواغ ميكروسكوبية تطير وسط الهواء وتلتصق بالضحية ممتصة طاقتها دون توقف، وفي نفس الوقت متجسسة عليها، من مميزات زيتسو أنه كان تابعا لزعيم الاكاتسكي الفعلي «مادارا»، ويتلقى الأوامر منه مباشرة لكن ظهر أن زيتسو من صنيع كاغويا أوتسوتسوكي وأنه قد خدع مادارا ليتمكن من إعادة إحياءها.

هيدان

 الأداء الصوتي الياباني: ماساكي تيراسوما
 الأداء الصوتي الإنجليزي: ديفيد فنسنت
 رمز الخاتم: «ثلاثة» (三)، اللون: برتقالي، الأصبع: السبابة اليسرى
 شريكه: كاكوزو
ينحدر هيدان من قرية المياه الساخنة. يؤمن هيدان بإله الموت جاشين، الذي يحرضه على قتل كل من يتعارك معه بطريقة شعائرية وطقوس خاصة جدا به. أيضا، يعتبر هيدان العضو الوحيد الذي لا يمكن قتله مهما تلقى من اصابات حيث أنه خالد.
طريقة قتل هيدان لخصمه تتلخص برسمه دائرة يقف في منتصفها، ثم يقوم بجرح خصمه عن طريق سيفه ولعق دمائه من عليها لتكوين الاتصال بينه وبين الخصم، بعد ذلك، يقوم هيدان بطعن نفسه في أي مكان يريد لتعذيب ضحيته، أو قد يقتلها من أول مرة بطعنة قاتلة في القلب.
يتميز هيدان بصوته العالي جدا ولسانه السليط، آخر ظهور لهيدان، كان في حفرة، مقطعا آشلاء، يتوعد شيكامارو بالعودة والانتقام قبل أن يدفن، منذ ذلك الوقت اعتبر ميتا، أو غير موجود، وأصبح رسميا خارج الاكاتسكي.

كاكوزو

 الأداء الصوتي الياباني: تاكايا هاشي
 الأداء الصوتي الإنجليزي: فريد تاتاشور
 رمز الخاتم: «الشمال» (北)، اللون: أخضر غامق، الأصبع: الوسطى اليسرى
 شريكه: هيدان

ينحدر كاكوزو من قرية الشلالات. قبل أن يترك كاكوزو قريته، قام بقتل زعماء قريته الأربعة وسرقة قلوبهم ليستخدمها لاحقا في القتال، وقام بحفظهم بداخله ليستدعيهم متى ما شاء. ذلك يعنى بأن القتال مع كاكوزو هو معركة مع خمسة خصوم.
لدى كاكوزو طبع حاد ونزق، وهو يميل إلى قتل كل من يصبح شريكه، وكان الحل لذلك هو جعل هيدان زميله لأنه ببساطة لا يمكن قتله تحدث معركة بينه وبين فريق اسوما وكاكاشي ولكن فيما بعد ياتي فريق كاكاشي برفقة ياماتو ويقع كاكوزو على يد ناروتو بضربة راسن_شوريكن وبعد ان فقد وعيه جاء كاكاشي وقتله بضربة سيف البرق - رايكي.

أوروتشيمارو

عضو سابق في منظمة الأكاتسكي، وأيضا مستدعي لجميع أنواع الثعابين، كما أنه يعمل على جتسو الخلود، الذي حاول به السيطرة على كثير من أجساد ضحاياه
وهو يصنف من أقوى محاربي النينجا (السانين الأسطورييين الثلاثة) وقد ترك المنظمة بعد قتاله مع ايتاشي وخسارته وهو مؤسس قرية الصوت والقائد عليها وهو يكره كونوها وهو سبب موت الشهاب الثالث سوروتوبي مع انه مدربه، اروتشيمارو جميع تقنياته محظوره مثل استدعاء الموتى ويستطيع ان يخرج من فمه سيف اسطوري والذي سبب به جرحا كبيرا لسوروتوبي ادى إلى موته.

انظر أيضًا
 تاكا (ناروتو)
 أوروتشيمارو
 ايتاشي اوتشيها

مراجع

أكاتسكي
شخصيات خيالية
فرق عالم ناروتو
مجموعات جريمة منظمة خيالية
ناروتو (مانغا)

أكاتسكي


Sol Cresta é um jogo eletrônico scrolling shooter vertical desenvolvido e publicado pela PlatinumGames. Ele é o sétimo jogo na série Terra Cresta depois de Terra Cresta 3D, lançado exclusivamente no Japão para o Sega Saturn. Ele é o primeiro jogo da série a não ser desenvolvido pelo estúdio japonês Nichibutsu. O título foi lançado como o primeiro sob a marca "Neo-Classic Arcade" da PlatinumGames, uma marca que busca a modernização de jogos clássicos de fliperama. Ele foi lançado para Nintendo Switch, PlayStation 4 e Windows em 22 de fevereiro de 2022.

Enredo
No Ano Cósmico 101, a humanidade tem problemas para derrotar o exército Mandler, que se juntou com o Mega Zofer para dominar o sistema solar. Isso força a humanidade a voltar a Laomedeia, a décima-segunda lua de Netuno. O exército Solar Recovery Army Sol Cresta, liderado pelo herói de guerra Go Kurogane, é formado em resistência ao exército Mandler. A última esperança da humanidade agora depende nas habilidades de Yamato, uma nave lutadora de elite e seus três pilotos, Sho Tendo, Luna Zarnitsyna Sheena e Dril Martin, para libertar o sistema solar da tirania dos Mandler em uma batalha final.

Desenvolvimento
Sol Cresta foi dirigido por Takanori Sato e com música de Yuzo Koshiro, enquanto o designer-chefe da PlatinumGames, Hideki Kamiya, assumiu os papeis de diretor criativo e de enredo. Kamiya escreveu em uma publicação no blogue da PlayStation que a PlatinumGames havia se tornado conhecida como "o estúdio que faz jogos de ação" mas que, como um estúdio, eles queriam fazer jogos de uma variedade de gêneros. O desejo de criar Sol Cresta surgiu do amor de Kamiya por jogos detiro e título retrô similares com uma jogabilidade simples que ele jogara quando criança.

Em 2018, Kamiya inicialmente revelou sua ideia para Atsushi Inaba, que rapidamente se interessou com a forma como Kaniya explicou que queria modernizar e inovar sobre o legado dos jogos de tiro do passado. Enquanto nestas conversas, Kamiya expressou tristeza sobre como criar uma sequência para uma marca de outra empresa iria contra a missão da PlatinumGames de sempre criar títulos originais, mas Inaba resolveu as suas preocupações. A Nichibutsu havia desenvolvido os jogos anteriores na franquia incluindo Moon Cresta e Terra Cresta, e os direitos da propriedade intelectual eram de posse da Hamster Corporation. Para adquirir os direitos para desenvolver Sol Cresta, Kamiya e Inaba contactaram Satoshi Hamada, presidente da empresa. Hamada concordo em apoiar o projeto imediatamente, e em seguida recebeu aprovação interna para permitir que a PlatinumGames iniciasse o desenvolvimento do novo projeto.

Yuzo Koshiro foi escolhido para compor a música de Sol Cresta e trabalhou ao lado do designer de som Hiroshi Yamaguchi durante o desenvolvimento. Em uma publicação no blogue da PlatinumGames, ele escreveu, "alguns meses antes de receber a oferta, por pura coincidência e só por diversão eu tinha copiado a música de Terra Cresta usando a fonte PC-88's FM então de um ponto de vista técnico, eu estava preparado para começar." Foi pedido a Koshiro que modernizasse o som dos jogos originais de fliperama "elevando-os" a um nível "Neo" e, em resposta, ele compôs uma faixa de demonstração no estilo dos jogos originais usando o chip Yamaha YM2151; entretanto, esta demo foi rejeitada. Koshiro então buscou inspiração do falecido Kenji Yoshida, compositor dos chiptunes do original Terra Cresta. Ele então mudou para o chip Yamaha YM3812, que se tornou o centro do som FM de Sol Cresta.

Em 1 de abril de 2020, o jogo foi revelado como uma piada do Dia da Mentira, mas confirmado oficialmente pela PlatinumGames exatamente um ano depois. Em 5 de agosto de 2021, a jogabilidade foi revelada no canal oficial da empresa no YouTube, e foi anunciado que ele seria lançado em 2021. Em 1 de setembro de 2021, foi confirmado que Sol Cresta seria lançado em 9 de dezembro de 2021. Dois meses depois, Kamiya realizou uma transmissão ao vivo no YouTube anunciando que o jogo seria adiado para o ano seguinte e, em janeiro de 2022, a data de lançamento final de 22 de fevereiro de 2022 foi anunciada.

O jogo foi lançado para PlayStation 4, Nintendo Switch e Windows com um pacote de conteúdo para download intitulado Sol Cresta: Dramatic. Um pacote incluindo o jogo base e a DLC intitulado Sol Cresta: Dramatic Edition também foi disponibilizado. Esta DLC inclui o final real do jogo base e uma história baseada em texto ao lado da tela, bem como dublagem em japonês no estilo de Star Fox.

Recepção
Sol Cresta recebeu análises "geralmente positivas" de acordo com o agregador de críticas Metacritic, com uma nota média agregada de 78 de 100 em sua versão para Nintendo Switch. Críticos elogiaram sua trilha sonora e as inovações na jogabilidade, mas criticaram sua repetitividade e o preço alto.

A Destructoid elogiou o polimento técnico do jogo, bem com seu estilo visual claro, seu design de som e sua trilha sonora, mas criticou o preço alto. A Nintendo Life gostou da construção de formações criativas do jogo, de sua coordenação de três naves, dos vários tipos de tiros, de seu sistema de pontos extras e de sua trilha sonora, mas encontrou problema com a falta de coesão, o polimento, as opções de filtro e as formações instáveis. A Nintendo World Report destacou as cinco opções de dificuldado, as conquistas embutidas no jogo e sua trilha sonora como pontos altos, e escreveu que os tipos repetitivos de chefões e a falta de claridade visual eram pequenos defeitos.

Jogos eletrônicos de 2022
Jogos eletrônicos da PlatinumGames
Jogos para Nintendo Switch
Jogos para PlayStation 4
Jogos para Windows
Jogos eletrônicos de ficção científica
Jogos eletrônicos para um jogador
Jogos eletrônicos com protagonistas femininas
Jogos eletrônicos desenvolvidos no Japão
Jogos eletrônicos ambientados em Marte
Jogos eletrônicos compostos por Yuzo Koshiro
Sequências de jogos eletrônicos

Sol Cresta


Die Eremitage in Waghäusel ist ein durch Damian Hugo Philipp von Schönborn ab 1724 errichtetes barockes Jagd- und Lustschloss.

Geschichte

Im Zuge der Verlegung der Residenz des Speyerer Fürstbischofs von Speyer nach Bruchsal entstanden unter von Schönborn etliche Neubauten in fürstbischöflichen Besitztümern. Auf rechtsrheinischer Seite entstand ein Alleesystem, das die neue Residenz Bruchsal mit herrschaftlichen Anlagen wie Schloss Kislau und der Eremitage verband und erschloss. Die ersten Pläne für die Eremitage stammen von Michael Ludwig Rohrer. Er war der Hofbaumeister von Franziska Sibylla Augusta, der Markgräfin von Baden. Im Jahr zuvor war er schon bei Arbeiten am Schloss Bruchsal für Schönborn tätig. Die Pavillon-Architektur orientiert sich an Schloss Marly-le-Roi. Das Schloss wurde in den Jahren 1724 bis 1729 als sechzehneckiger Bau mit acht "Eremiten-Pavillons" in einem von Mauern umgebenen Wegestern errichtet. Diese Anlage war vorbildhaft für Schloss Clemenswerth, Schloss Carlsberg bei Weikersheim, Jagdschloss Krähberg bei Beerfelden im Odenwald sowie Schloss Carlsruhe in Schlesien.

Um 1732 erfolgte die Ausmalung durch ein Deckenfresko von Giovanni Francesco Marchini (1946 bei einem Brand zerstört). Wahrscheinlich auf Anregung Balthasar Neumanns wurden 1730 die Eremitenhäuschen durch vier zweistöckige Kavalierspavillons ersetzt. Gesichert ist die Erweiterung des Hauptbaues um vier neue Flügel, auch "Ohren" genannt, unter Franz Christoph von Hutten sowie die Erweiterung der vier Kavalierspavillons durch Balthasar Neumann. 1783 ließ Damian August von Limburg eine Uhr mit Glockentürmchen und schmiedeeisernem Altan im Eingangsbereich anbringen. Nach der Auflösung des Fürstbistums Speyer beim Reichsdeputationshauptschluss 1803 behielt der letzte Fürstbischof Philipp Franz Wilderich Nepomuk von Walderdorf bis zu seinem Tod im Jahr 1810 das Wohnrecht auf den Schlössern Bruchsal und Waghäusel.

1837 erwarb die "Badische Gesellschaft für Zuckerfabrikation" die Schlossanlage vom badischen Staat und errichtete auf dem 13 Hektar großen Gelände die bis 1995 bestehende Zuckerfabrik Waghäusel. Die barocke Schlossanlage mit den vier Kavalierspavillons blieb bei den zahlreichen Fabrikneubauten weitestgehend unangetastet und diente der Fabrikverwaltung sowie als Werkswohnungen. Nur das nordwestliche Kavaliershaus musste 1969 einem Melassetank weichen. In den 1920er Jahren wurde der Hauptbau umfassend erneuert, dabei wich der schmiedeeiserne Altan dem heutigen neoklassizistischen Eingang. Im Inneren wurde die Geschosseinteilung zugunsten eines dreigeschossigen Kuppelsaales aufgelöst. 1997 verkaufte die Südzucker AG das Schlossareal an die Stadt Waghäusel. Seither wurde das denkmalgeschützte Ensemble mit Zuschüssen des Landes Baden-Württemberg umfassend saniert sowie die meisten Fabrikgebäude abgerissen. Außerdem wurde das historische Achsensystem durch Pflanzung von Baumalleen teilweise wiederhergestellt. Heute dient das Schlossgebäude Ausstellungen.

Anlage

Die Eremitage in Waghäusel ist ein sechzehneckiger Zentralbau mit vier kreuzförmig angelegten Flügelbauten sowie drei (von ursprünglich vier) radial angeordneten Kavaliershäusern. Das Achsensystem ist eingebunden in die barocke Alleegliederung der Unteren Lußhardt. Noch heute führt die Landesstraße 555 schnurgerade von Waghäusel bis Kronau und markiert die Verbindungsachse zwischen den Schlössern Eremitage und Kislau. Als Vorbild gilt Schloss Marly-le-Roi, wobei in Waghäusel die sternförmige Anlage deutlicher ausgeprägt ist und damit als unmittelbares Vorbild für die oben genannten Schlösser angesehen werden darf. Der verhältnismäßig kleine Hauptbau ist zusammen mit den vier Flügelbauten zweigeschossig gegliedert und wird überragt von einem dritten Kuppelgeschoss. Auf Elemente wie Pilaster und Gesimse wurde verzichtet. Nur schmale Lisenen markieren die Kanten des Gebäudes. Die vielgestaltige Dachlandschaft mit Mansarddächern, Gauben und Zierkaminen verleiht dem Hauptbau ein pittoreskes Aussehen. Die kreisförmige Anordnung der Kavaliershäuser wird durch eine Umfassungsmauer mit Durchgängen unterstrichen. Das verlorengegangene Kavaliershaus ist durch eine Bodenmarkierung kenntlich gemacht worden.

Von der Zuckerfabrik haben sich nur wenige Gebäude erhalten, darunter die Direktoren-Villa im Art-Déco-Stil, sowie eine von Raiffeisen genutzte Halle. Zwei markante Silos wurden 2020 abgerissen.

Im Küchenbau befindet sich eine Galerie und ein Café.

Bildergalerie

Literatur
 Uta Hassler: Die Eremitage Waghäusel In: Stadt Waghäusel: die Geschichte von Kirrlach, Wiesental und Waghäusel. Braun, Karlsruhe 1994, ISBN 3-7650-8130-2, S. 223–250.
 Uta Hassler: Die Baupolitik des Kardinals Damian Hugo von Schönborn von Zabern, Mainz 1985, ISBN 3-8053-0836-1.
 Antje Gillich, Johannes Wilhelm: Vom barocken Jagdschloss zum städtischen Kulturort. Die Sanierung der Eremitage Waghäusel. Nachrichtenblatt der Denkmalpflege in Baden-Württemberg,  49. Jahrgang, Heft 4. Stuttgart 2020, S. 257–266 (PDF; 12 MB)

Weblinks

 Offizielle Webseite der Eremitage Waghäusel
 Stadtwiki Karlsruhe
 Monumente im Bild / Eremitage
 Galerie und Café im Küchenbau

Einzelnachweise

Bauwerk in Waghäusel
Waghausel
Waghausel
Kulturdenkmal in Waghäusel
Erbaut in den 1720er Jahren
EremitageWaghausel

Eremitage (Waghäusel)


Fernanda Colombo Uliana (née le 24 avril 1991 à Criciúma) est une ancienne mannequin brésilienne et une ancienne arbitre de football reconvertie dans le journalisme sportif. Elle est considérée comme la meilleure arbitre féminine du Brésil et est l'une des plus titrées.

Formation

Fernanda Colombo Uliana est née le 24 avril 1991 à Criciúma (Brésil). Sa mère est Vera Colombo.

Après un baccalauréat à Brasilia, elle suit un Bachelor en éducation physique.

Carrière

Arbitre
Fernanda Colombo a commencé à faire du mannequinat dès l'adolescence, puis s'est tournée vers le football, où elle a suivi une formation d'arbitre.

À partir de 2010, elle a été arbitre assistante en série C, avant de progresser par la suite jusqu'en première division brésilienne et de la Copa do Brasil. Plus tard dans sa carrière, elle a dirigé des matchs de la première division équatorienne.

Elle a attiré l'attention des médias lorsque, lors d'un match du Barcelona Sporting Club, elle a mis la main à la poche après une faute de Kitu Díaz, mais au lieu d'un carton rouge, elle n'a sorti qu'un chiffon et a essuyé la sueur de son visage en souriant. À la suite de ce match, la vidéo du mouchoir est devenue virale et elle a été la cible d'une importante vague de harcèlement sexuel sur les réseaux sociaux et par courrier électronique qu'elle a signalé.

Elle joue également en tant que joueuse de 2014 à 2017, puis arrête pour se consacrer à l'arbitrage.

Elle travaille alors comme entraîneur personnel en salle de sport, spécialité hydro-fitness, en parallèle de son activité d'arbitre.

Pour la Coupe du monde de football 2014 dans son pays d'origine, elle a été désignée par la fédération comme arbitre remplaçante, mais elle n'a toutefois pas été sélectionnée. Elle a ensuite été juge officielle de la FIFA lors de la Coupe du monde 2018 en Russie.

Journaliste et autrice
En 2017, Fernanda Colombo a démissionné de son poste d'arbitre et a commencé à écrire sur le football pour le site Métropoles. Elle a ainsi couvert la Coupe du monde de football féminin 2019 en tant que chroniqueuse et commentatrice sportive.

Elle a également écrit un livre intitulé Vamos Jogar Futebol (en français Jouons au football), dans lequel elle explique les règles du football.

Vie privée
Fernanda Colombo est mariée à l'ancien arbitre de la FIFA Sandro Meira Ricci de 17 ans son aîné. Ils ont annoncé leurs fiançailles lors d'une émission de télévision en 2018.

Elle est aussi influenceuse sur Instagram où elle est suivie par plus de 700 000 personnes pour ses vidéos audacieuses et amusantes.

Notes et références

Naissance en avril 1991
Naissance à Criciúma
Mannequin femme brésilien

Fernanda Colombo


Als Simulationskammer wird in der Luftfahrt eine röhrenförmige, extrem stabile Konstruktion bezeichnet, in die Luftfracht vor dem Verladen in ein Flugzeug eingebracht werden kann. Die Simulationskammer simuliert dann die Umweltbedingungen eines Fluges. Dazu gehören z. B. das Absenken des Luftdrucks, die Schall- und Funksimulation, wie sie üblicherweise bei einem startenden Flugzeug stattfinden etc. Ziel ist es, eventuelle Bombenzünder zu detektieren oder kontrolliert zu zünden. Ihre Anwendung ist für die Länder der Europäischen Union in der EU-Verordnung 272/2009 Anlage A geregelt.

Die Simulationskammer galt technisch schon als überholt, ist aber mittlerweile durch neue technische Entwicklungen wieder auf dem Vormarsch. So verfügen moderne Simulationskammern über eine GSM-Simulation für Navigationsgeräte und können versteckte Handys sowie Gase, Radioaktivität und Bio-Kampfstoffe detektieren. Damit sind sie bei Frachtsendungen, die schwer durch Röntgen oder andere Techniken zu prüfen sind, als alternative Prüfmethode geeignet.
Simulationskammern befinden sich an verschiedenen Flughäfen wie z. B. in Hannover, München, Luxemburg, Zürich und Kuala Lumpur. Nach Ansicht des Luftfahrt-Bundesamtes besteht unter bestimmten Bedingungen die Pflicht, an Flughäfen solche Simulationskammern vorzuhalten, jedoch wurden diese teilweise (etwa in Köln/Bonn) nach dem Übergang der Verantwortung für die Sicherheit von Luftfracht von der Bundespolizei an die Luftfrachtgesellschaften an den einzelnen Standorten teilweise überflüssig und außer Betrieb gesetzt.

Einzelnachweise

Luftfrachtverkehr

Simulationskammer


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 19. August 2014 wieder und enthält 30 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Hochstadt am Main

|}

Anger

|}

Burgstall

|}

Obersdorf

|}

Reuth

|}

Thelitz

|}

Wolfsloch

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Hochstadt am Main

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Hochstadt am Main
!

Liste der Baudenkmäler in Hochstadt am Main


Paul Valery (d. 30 Ekim 1871 - ö. 20 Temmuz 1945), Fransız şair, yazar ve düşünürdür.

20. yüzyılın en büyük şairlerinden biridir. 1894'ten başlayıp ölünceye kadar her gün düşüncelerini not ettiği Defterler yazarın kimliğinin aynası sayılır. Deniz Mezarlığı ise şiir sanatının doruklarına çıktığı eseridir. Bundan başka felsefe ve eğitim üzerine de yazılar yazmış, 1925'te de Fransız Akademisi'ne seçilmiştir.

Yaşamı
Paul Valéry, Sembolizm akımının en önemli temsilcilerindendir. Korsikalı bir gümrük memuruyla asil bir İtalyan kadının oğlu olarak Güney Fransa'da Sete adlı bir liman kentinde doğdu. 30 Ekim 1871'de doğan Valery, liseyi bitirdikten sonra Montpellier Üniversitesi'nde hukuk okumaya başladı. Aradan fazla zaman geçmeden daha çok tabiat bilimleri, müzik ve edebiyata ilgi duymaya başladı. 1892'de kendini tamamen yazarlık çalışmalarına verebilmek için Paris'e yerleşti. Güzellikle gerçeklik konusundaki düşlerinin şiirle gerçekleşemeyeceğini anlayınca derin bir ruhsal bunalıma giren yazar 1892'de edebiyat alanında kariyer yapmaktan vazgeçti. Bunun yerine daha çok matematikle ilgilenmeye karar verdi.
1894'te düşüncelerini günü gününe kaydetmeye başladı. 51 yıl boyunca uğraş verdiği bu alandan ortaya 271 defter çıktı. Cahiers adıyla yayınlanan bu defter post modern dönem insanının bilinç analizidir. Andre Gide ile arkadaşlığını yaşam boyu sürdüren Valery, adı geçen yazarla mektuplaşmalarında Cahiers'lerin düşüncelerine hakim olmak için bir olarak sağladığını ifade etmiştir. Bu defterler kültür, politika, din ve felsefe konularındaki düşüncelerini olduğu gibi düzyazı, şiir, karakalem çalışmalarını ve suluboya resimlerini içermektedir.

En üst düzeydeki soyuk düşüncelerini tam bir sanatsal yaratıcı güçle birleştirerek seçkinleşen Leonardo da Vinci'yi en ideal insan tipi olarak gören Valery, Leonardo da Vinci Yöntemine Giriş adlı kitabında bu hayranlığını dile getirdi. Aynı yıllarda 10 bölümden oluşan ve 1946'da tamamı yayınlanan Teste dizisinin ilk kitabı Mösyö Teste ile Bir Akşam'ı da çıkardı. Yazarın manevi değerleri anlatmayı amaçladığı bu metinlerin odak noktasını, çok sıkı zihinsel bir çilecilik içinde yaşanan borsa spekülatörü Mösyö Teste oluşturmaktadır.

Paul Valery, 1897'de Savaş Bakanlığı'nda tutanak sekreterliği görevine getirildi. Üç yıl sonra Jeannie Gobullard ile evlenen yazar, 1920'ye kadar çalışacağı Havas adlı haber ajansına da o yıllarda geçti. 1917'de dört yıllık bir çalışmanın ürünü olan Genç Parque adlı ilk manzum yapıtını tamamladı. Bu yapıtında 512 dizelik klasik Aleksandren'lerden oluşmaktadır. Yaşamı düzenleyen üç kader tanrıçasının en genci, şairin yeni uyanmış olan yaratıcı gücünü simgelemektedir. Şiirin bunun dışında, Valery'nin estetik bir teori ve bunun pratik uygulaması için verdiği savaş vurgulanmaktadır. Valery için önemli olan biçimdir. Şiir sanatına karışık bir evren olarak bakan şair, şiirin arkasında bir anlam aramaksızın bir partisyon gibi okunması gerektiğini savunuyordu. Büyüler adlı yapıtı poesie pure denilen arı şiir akımına dayanan ve estetiğin otonom dünyasını üretmeyi amaçlayan sembolik şiir antolojisi içinde yayınlandı. Bu antolojinin en ünlü şiiri ölüm ve yaşam, zaman ve edebiyat konularında şiirsel bir meditasyon olan Deniz Mezarlığı adlı, Rainer Maria Rilke tarafından 1925'ta Almanca'ya çevrilen şiirdir.
Pitya Delfi Kehaneti'nin aynı adlı rahibesinin öyküsünü anlatan bu yapıtta sanatçının esinine uymasının mı yoksa çalışarak yaptığını oluşturması gerektiğinin mi sorusunu ele almaktadır. Valery için her zaman çalışma süreci, sağlanan sonuçtan daha önemli olmuştur. Bu nedenle "Palmiye" şiirinde de şiir çalışmalarını ele almıştır.
Sonraki yıllarında deneme yazarlığına ağırlık veren Paul Valery, bu yazılarıyla şiirin birçok modern kavramına öncülük etti. 1925 yılında Academie Française üye seçilen yazar, bir yıl sonra Rhumbs adlı aforizma denemesini yayınladı. 1927'de denemenin ikinci cildi olan Autre Rhumbs çıktı. 1937 yılında College de France'a Şiir Sanatı Kürsüsü Profesörü olarak atanan Valery, dört yıl sonra Benim Faust'um adlı tiyatro oyununu yazdı. Bu oyunda düşlemeyi ve varolmayı eşsiz bir biçimde birleştiren bir kişilik olarak gördüğü Goethe'yi incelemesi sonucunda kaleme aldı. Oyunun başkahramanı olan Faust adındaki bilgin, sekreterine yaşamının toplamı ve takdiri anlamında bir tür anlarından oluşan son eserini dikte ettirmekteydi.
20 Temmuz 1945'te Paris'te yaşamını yitiren Paul Valery, devlet töreniyle defnedildi.

Eserleri
 Leonardo da Vinci Yöntemine Giriş (Leonardo / Introduction a la methode de Leonardo da Vinci, 1895),
 Mösyö Teste ile Bir Akşam (Une soiree avec Monsieur Teste, 1985),
 Genç Parque (Le jeune Parque, 1917),
 Öpalinos ya da Mimar (Eupalions ou architecte, 1923),
 Ruh ve Dans (L'ame et la danse, 1923),
 Benim Faustum (Mon Faust, 1941)

Kaynakça

1871 doğumlular
Hérault doğumlular
19. yüzyıl Fransız yazarları
20. yüzyıl Fransız yazarları
20. yüzyıl Fransız filozofları
İtalyan asıllı Fransızlar
Korsika asıllı Fransızlar
Condorcet Lisesinde öğrenim görenler
Fransız Akademisi üyeleri
1945 yılında ölenler
Paris'te ölenler

Paul Valéry


NTV Plus (en ruso: НТВ Плюс) es el servicio de televisión por satélite de la compañía rusa NTV. La televisión transmite a través del satélite W4 del Eutelsat a 36.0°E y desde el Bonum 1 a 56.0°E. Anteriormente formaba parte del grupo de medios de comunicación de Vladimir Gusinsky, Media Most, pero ahora es propiedad del holding Gazprom Media. Desde septiembre de 2007, NTV Plus ofrece emisiones en alta definición.

Canales

Deportes
 NTV Plus Sport
 NTV Plus Sport+
 NTV Plus Sport Online
 NTV Plus Tennis
 NTV Plus Football
 NTV Plus Our Football
 NTV Plus Football 2
 NTV Plus Basketball
 Eurosport
 Eurosport 2
 Extreme Sports Channel
 Telekanal Russian Extreme
 Boyets
 Russia 2
 KHL-TV
 Propoker
 Viasat Sport

Noticias
 Russia 24
 RBC-TV
 Euronews
 Russia Today
 Rusiya Al-Yaum
 RT Español
 BBC World News
 CNN International
 Bloomberg Television
 Perviy Meteo (MeteoTV)
 France 24
 Kommersant TV

Cine
 NTV Plus Premiera
 NTV Plus KinoHit
 NTV Plus Kinoklub
 NTV Plus Kino+
 NTV Plus Nashe Kino
 NTV Plus Nashe Novoe Kino
 NTV Plus Kino Soyuz
 Teleklub
 Dom Kino
 Komedia Telekanal
 Telekanal India
 Mnogo TV
 Zone Romantica
 Diva Universal
 MGM Channel
 Universal Channel (Rusia)
 Syfy Universal
 AXN Sci Fi (Rusia)
 SET
 Fox Crime
 Fox Life
 Mini Movie
 TV1000
 TV1000 Russkoe Kino
 TV1000 Action
 Russkij Illusion
 Illusion +
 Eurokino
 TV XXI

Música
 MTV Russia
 Muz TV
 Muzika Pervogo
 Telekanal La Minor
 VH1 Europe
 VH1 Classic (Europe)
 MTV Hits
 MTV Dance
 MTV Rocks
 MCM Top
 Mezzo TV
 RU TV
 Bridge TV
 RuSong TV

Infantil
 Karusel
 Detski Mir
 Nickelodeon (Rusia)
 Disney Channel (Rusia)
 Cartoon Network (Europe)
 JimJam (Rusia)
 TiJi
 Gulli

Documentales
 Discovery Channel (Rusia)
 TLC (Rusia)
 Discovery Science (Europe/ME)
 Discovery World (Europe)
 Investigation Discovery (Europe)
 Animal Planet (Europe)
 National Geographic Channel (Rusia)
 Nat Geo Wild (UK)
 Auto Plus
 Interesnoe TV
 365 Dnei TV
 24 Dok
 Kto Est' Kto
 Vremya
 Soversheno Sekretno
 Zakon TV
 Travel Channel
 Domashnie zhivotnye
 Ocean-TV
 Russian Travel Guide
 My Planet
 Nauka 2.0
 Outdoor Channel
 Chasse et Pêche
 Escales
 Viasat Explorer
 Viasat History
 Viasat Nature
 Da Vinci Learning
 RT Documentary

Variedades
 Perviy Kanal
 Russia 1
 NTV
 Petersburg - Channel 5
 Russia K
 TV Centr
 STS
 TNT
 REN TV
 Telekanal Domashny
 Peretz
 Telekanal Zvezda
 7TV
 3 Kanal Moskovia
 Dozhd
 Tatarstan - New era
 TV5MONDE Europe
 Zone Reality
 TDK
 CCTV 4
 Amazing Life
 Spas
 Mir
 Park Razvlicenii
 Kukhnia TV
 NTV Plus Infokanal
 CCTV News
 Nostalgia
 Fashion TV Russia & Eastern Europe
 Bulvar TV
 Comedy TV
 MAN TV
 Egoist TV
 CCTV Russian
 Telecafe
 Lider TV

Pago por visión
 Kinoreys 1
 Kinoreys 2
 Kinoreys 3
 Kinoreys 4
 Kinoreys 5

HD
 HD Sport
 Eurosport HD
 Discovery HD Showcase
 Animal Planet HD
 HD Kino
 HD Life
 MTVNHD
 Nat Geo Wild HD
 Mezzo Live HD
 NTV Plus 3D by Panasonic
 NTV Plus Football
 Nickelodeon HD

Ucrania
 Perviy Kanal Ukraiinia
 RTR Planeta
 NTN
 ICTV
 NTV Mir

Adultos
 Hustler TV
 Ruskaja Noch
 Playboy TV

Radio
 Echo of Moscow
 Relax FM
 Detskoe Radio

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 NTV Plus Ucrania

Cadenas de televisión de Rusia
Empresas de Rusia

NTV Plus


A treasury stock or reacquired stock is stock which is bought back by the issuing company, reducing the amount of outstanding stock on the open market ("open market" including insiders' holdings).

Stock repurchases are used as a tax efficient method to put cash into shareholders' hands, rather than paying dividends, in jurisdictions that treat capital gains more favorably. Sometimes, companies repurchase their stock when they feel that it is undervalued on the open market. Other times, companies repurchase their stock to reduce dilution from incentive compensation plans for employees. Another reason for stock repurchase is to protect the company against a takeover threat.

The United Kingdom equivalent of treasury stock as used in the United States is treasury share. Treasury stocks in the UK refers to government bonds or gilts.

Limitations of treasury stock

Treasury stock is not entitled to receive a dividend
Treasury stock has no voting rights
Total treasury stock can not exceed the maximum proportion of total capitalization specified by law in the relevant country

When shares are repurchased, they may either be canceled or held for reissue. If not canceled, such shares are referred to as treasury shares. Technically, a repurchased share is a company's own share that has been bought back after having been issued and fully paid.

The possession of treasury shares does not give the company the right to vote, to exercise preemptive rights as a shareholder, to receive cash dividends, or to receive assets on company liquidation. Treasury shares are essentially the same as unissued capital, which is not classified as an asset on the balance sheet, as an asset should have probable future economic benefits. Treasury shares simply reduce ordinary share capital.

Buying back shares

Benefits
In an efficient market, a company buying back its stock should have no effect on its price per share valuation.  If the market fairly prices a company's shares at $50/share, and the company buys back 100 shares for $5,000, it now has $5,000 less cash but there are 100 fewer shares outstanding; the net effect should be that the underlying value of each share is unchanged.  Additionally, buying back shares will improve price/earnings ratios due to the reduced number of shares (and unchanged earnings) and improve earnings per share ratios due to fewer shares outstanding (and unchanged earnings).

If the market is not efficient, the company's shares may be underpriced. In that case a company can benefit its other shareholders by buying back shares. If a company's shares are overpriced, then a company is actually hurting its remaining shareholders by buying back stock.

Incentives
One other reason for a company to buy back its own stock is to reward holders of stock options. Call option holders are hurt by dividend payments, since, typically, they are not eligible to receive them. A share buyback program may increase the value of remaining shares (if the buyback is executed when shares are under-priced); if so, call option holders benefit. A dividend payment short term  always decreases the value of shares after the payment, so, for stocks with regularly scheduled dividends, on the day shares go ex-dividend, call option holders always lose whereas put option holders benefit. This does not apply to unscheduled (special) dividends since the strike prices of options are typically adjusted to reflect the amount of the special dividend. Finally, if the sellers into a corporate buyback are actually the call option holders themselves, they may directly benefit from temporary unrealistically favorable pricing.

After buyback
The company can either retire (cancel) the shares (however, retired shares are not listed as treasury stock on the company's financial statements) or hold the shares for later resale. Buying back stock reduces the number of outstanding shares. Accompanying the decrease in the number of shares outstanding is a reduction in company assets, in particular, cash assets, which are used to buy back shares.

Accounting for treasury stock
On the balance sheet, treasury stock is listed under shareholders' equity as a negative number. It is commonly called "treasury stock" or "equity reduction". That is, treasury stock is a contra account to shareholders' equity.

One way of accounting for treasury stock is with the cost method. In this method, the paid-in capital account is reduced in the balance sheet when the treasury stock is bought. When the treasury stock is sold back on the open market, the paid-in capital is either debited or credited if it is sold for less or more than the initial cost respectively.

Another common way for accounting for treasury stock is the par value method. In the par value method, when the stock is purchased back from the market, the books will reflect the action as a retirement of the shares. Therefore, common stock is debited and treasury stock is credited. However, when the treasury stock is resold back to the market the entry in the books will be the same as the cost method.

In either method, any transaction involving treasury stock cannot increase the amount of retained earnings. If the treasury stock is sold for more than cost, then the paid-in capital treasury stock is the account that is increased, not retained earnings. In auditing financial statements, it is a common practice to check for this error to detect possible attempts to "cook the books".

United States regulations
In the United States, buybacks are covered by multiple laws under the auspices of the Securities and Exchange Commission.

United Kingdom regulations
In the UK, the Companies Act 1955 disallowed companies from holding their own shares. However, the Companies Act 1985 later repealed this.

See also

List of financial topics
List of accounting topics
Shares authorized
Shares issued
Shares outstanding
Share capital
Public float
Shareholders' equity

Notes

Further reading
 Cho, Sung Ick. "Treasury Stock Sales and Management Rights Protection: Conflicts of Interest between an Owner-manager and Small Shareholders." KDI Journal of Economic Policy 39.3 (2017): 63-98. online
 Xia, Belle Selene, Elia Liitiäinen, and Ignace De Beelde. "Accounting conservatism, financial reporting and stock returns." Accounting and Management Information Systems 18.1 (2019): 5-24. online

Balance sheet
Stock market terminology
Corporate finance

he:הון מניות#הון מניות רדומות

Treasury stock


Allsvenskan İsveç'te oynanan en üst düzey futbol ligidir. Kuruluş yılı 1924 olan ligde 16 takım yer almaktadır.

Kulüpler
1924'ten 2011 sezonuna kadar 61 kulüp Allsvenskan'da oynamıştır. Hiçbir kulüp lig kurulduğundan beri ligde tamamen kalıcı olmamıştır, AIK 83 sezonla, 88 sezondur süren ligde en çok yer alan takım olmuştur.

Allsvenskan 2019 sezonunda 16 takım yer almaktadır.

2022 takımları

Teknik direktörler
Şu anda Allsvenskan'da yer alan teknik direktörler:

Tüm şampiyonlar
Key;

Performanslar

Madalya tablosu
Şampiyon olan takım Altın madalya, Lig ikincisi Büyük Gümüş, Lig üçüncüsü Küçük Gümüş ve Lig dördüncüsü Bronz madalya alır.

Altın madalya 5 puan

Büyük Gümüş 3 puan

Küçük Gümüş 2 puan

Bronz 1 puan

En başarılı kulüpler

Şehirler

Tüm zamanlar puan durumu

Ayrıca bakınız
 Allsvenskan yabancı futbolcuları listesi
 Allsvenskan gol kralları listesi

Notlar

Dış bağlantılar

 Allsvenskan Resmi web sitesi
 Allsvenskan İsveç Futbol fFederasyonu web sitesi

Allsvenskan


Der Portzbach ist ein gut acht Kilometer langer Wasserlauf im südpfälzischen Wasgau (Rheinland-Pfalz) und ein linker Zufluss der Lauter, die hier, an ihrem Oberlauf, noch Wieslauter genannt wird.

Geographie

Verlauf
Der Portzbach entspringt  auf einer Höhe von   im Wasgau im Annweiler Wald am Nordosthang des Eichenbühl  () in den Lochwiesen. Er läuft zunächst in südlicher Richtung durch eine Waldwiese im Gewann Am Steinwoog östlich am Eichenbühl vorbei und unterquert dann die Landesstraße 493. Sein Weg führt nun entlang eine Waldschneise durch die Waldgewanne Am Bühlwoog und Am Pfaffenhof an den dort befindlichen Wochenendhäusern vorbei. Bei den Bethofwiesen fließt ihm, nachdem er die B 427 unterquert hat, auf seiner linken Seite der von Osten kommende Hirschbach zu.

Der Portzbach lässt die Ortschaft Lauterschwan links liegen, wendet sich nun nach Südwesten, fließt durch die Feuchtaue der Frauenwoogwiesen und bildet nordwestlich vom Kuhnenkopf den Frauenwoog. Circa vierhundert Meter bachabwärts wird er zu einer zweiten namenlosen Woog angestaut und durchfließt kurz darauf den Seehofweiher. Er läuft nun östlich am Mückenköpfel () vorbei und wird dann nördlich der Forstwiese auf seiner linken Seite erst von der Jungfernwollust und knapp einen Kilometer später vom Finsterbächel gespeist.

Südlich vom Hundstälchen wird er wiederum auf seiner linken Seite noch vom Glasbach verstärkt. Der Portzbach zwängt sich nun zwischen der Dörrhalde auf der rechten und dem  Rolleneck auf der linken Seite, kreuzt noch die Landesstraße 478 und mündet schließlich auf einer Höhe von  südöstlich von Niederschlettenbach direkt gegenüber dem Teilberg () von links in  die Wieslauter.

Zuflüsse
 Hirschbach (links), 1,3 km
 Jungfernwollust (links), 1,1 km
 Finsterbächel (links), 1,0 km
 Glasbach(links), 1,3 km

Wanderwege
Vom Seehofweiher bis Lauterschwan orientiert sich der Fernwanderweg Pirmasens–Belfort am Verlauf des Portzbach, ebenso der Prädikatswanderweg Pfälzer Waldpfad, der dem Flusslauf vom Seehofweiher bis kurz vor der Mündung in die Lauter folgt.

Kultur
Im Portzbachtal befindet sich außerdem der Ritterstein Nummer 17.

Einzelnachweise

Weblinks
 Oberer Mundatwald

Südpfalz
Gewässer im Pfälzerwald
Gewässer im Landkreis Südwestpfalz
Wasgau

Portzbach


La littérature malienne est une littérature africaine produite au Mali ( en 2022) ou par sa diaspora.

C'est une littérature essentiellement de langue française (pour l'écrit), mais se développe une production de textes, littéraires ou non, en langues africaines, même si les ouvrages (en langues maliennes), restent relativement peu connus et souvent inédits.
L'arabe reste la langue de la religion musulmane, sous toutes ses formes.

Avant 1000
Les connaissances européennes de l'Afrique subsaharienne sahélienne sont encore presque inexistantes, malgré les expéditions romaines en Afrique subsaharienne.
L'expansion de l'islam en Afrique débute avec la conquête musulmane du Maghreb (647-709), suivie de la conquête musulmane de la péninsule Ibérique (711-726).
L'Islam au Mali débute au , sans doute introduit par les Kountas (Zénètes de Mauritanie), réputés détenteurs d'un prestigieux savoir intellectuel et religieux.
Le commerce transsaharien (or, sel, ivoire, esclaves, bijoux, tissu, dattes, blé, etc.) s'effectue par les peuples berbères : Kountas et Touaregs.

La zone de langue soninké (langues mandées) s'organise longtemps autour du royaume du Ouagadou (de -300 à + 300), puis de l'empire du Ghana (300-1240), animiste, tolérant envers l'Islam quand celui-ci s'introduit. Mais les connaissances de cette période sont lacunaires. Et il n'existe pas (encore) de traces écrites.

1000-1500
La civilisation islamique, avec arabisation culturelle et islamisation religieuse, élargit progressivement le monde arabo-musulman et permet un âge d'or de l'Islam ( - ), y compris dans une partie du Sahel.
Le Mandé, pays malinké ou mandingue, se réorganise dans divers royaumes sahéliens (750-1900).

L'Empire du Mali (1230-1545), ou empire mandingue, est le plus stable de ces États. Tous les empereurs en sont musulmans, la religion officielle est l'islam, mais la plus grande partie des populations y sont animistes, acceptant l'islam de l'empereur comme un attribut de sa force magique. L'empereur n'a pas la volonté de convertir la population, car, dans la société médiévale malinké, le commerce des prisonniers est source de revenus lors des guerres. L'histoire militaire de l'Empire du Mali suggère de nombreux conflits, en lien en partie avec la traite orientale (ou arabe). De cette époque datent quelques témoignages d'observateurs arabes, géographes et historiens.

Le texte politique fondateur de l'empire mandingue est la Charte du Manden (vers 1222-1236), en malinké, inscrite sur la liste du patrimoine culturel immatériel de l'humanité au Mali.
Diverses aires culturelles préfèrent conserver leurs religions traditionnelles : Bambaras, Dogons, Khassonkés, etc.

La littérature de langue arabe (études islamiques, adab, poésie arabe) se développe, en même temps que les langues mandingues.
L'hassanya, arabe dialectal sud-saharien, reste essentiellement un dialecte oral, et la plupart des écrits sont en arabe littéraire.
Les trois grandes médersas (mosquées-universités) de Tombouctou, Sankoré (1325), Djingareyber (1327) et Sidi Yahya (1400-1440) accueillent de nombreux et grands  érudits islamiques  (anciens).
Les manuscrits de Tombouctou ( - ) attestent de la qualité intellectuelle et spirituelle de ces différents centres culturels, dont la Grande Mosquée de Djenné (vers 1280) ou la Mosquée de Larabanga (Ghana, vers 1400).

Diverses tariqa ou confréries soufies s'établissent et interagissent : principalement Qadiriyya, Sanousiyya, Tijaniyya, Hamalliyya.

Balla Fasséké (Balla Fassali Kouyaté) est, d'après la tradition, le premier griot, d'où découlent toutes les familles de griots et griottes (djélilu) mandingues, organisées en castes héréditaires. Le griot est réputé dépositaire de la tradition orale (histoire du pays, généalogie, art oratoire). Lors de ses performances, s'accompagnant du luth traditionnel à 4 cordes (djéli n'goni, kamele ngoni), il transmet le savoir collectif, et il le constitue. Ce qu'il déclare est réalité : déclamation des récits historiques, louange des héros fondateurs et de leurs exploits, recours au merveilleux, éloge des personnes notables, et d'abord du roi-guerrier que sa famille accompagne. Les performances peuvent être organisées pour toute sorte de cérémonie (mariage, deuil, victoire, défaite, etc.), par un griot seul mais le plus souvent en groupe musical. Les griots existent dans la plupart des pays de l'Afrique de l'ouest, avec diverses variantes.

Une littérature écrite en langues mandingues remonte au , aux performances orales conservées dans ce qu'on appelle aujourd'hui certains des manuscrits de Tombouctou : Épopée de Silâmaka et Poullôri, Épopée de Soundiata.

La caste des chasseurs dispose de ses propres bardes (soraw), pour chanter les éloges et les exploits (épiques) des membres de la caste.

1500-1850
Après l'Empire mandingue et l'Empire de Gao (850-1430), l'Empire songhaï (1464-1595) assure une stabilité, avant que la région devienne Pachalik de Tombouctou (ou du Soudan, 1591-1826), province marocaine, sans que rien change localement. La liste de civilisations de l'Afrique précoloniale offre quelque perspectives.

Les érudits islamiques continuent de travailler et constituent les manuscrits de Tombouctou ( - ), principalement en arabe, et très minoritairement en peul et en songhaï, conservés dans les mausolées de Tombouctou ( - ).

Parmi les érudits de la période :
 ,
  (1507-1583),
  (1523-1593),
 Ahmad Baba al Massufi (1556-1616 ou 1627) (Abu Al-'abbas Ahmed Ibn Ahmed Al-Massufi).

Les , en arabe, ce sont surtout quatre textes :
 la Notice historique (vers 1660)
 Mahmud Kati (1468 ?-1593 ?) (Mohamed Alpha Kota), explorateur, chroniqueur, Tarikh el-fettach (vers 1655), et la bibliothèque Fondo Kati
 Abderrahmane Es Saâdi (1596-1656), Tarikh es-Soudan (vers 1650)
 Baba Goro, Durar al-hisan fi akhbar baʿd muluk al-Sudan (Perles de beautés concernant la guerre menée par divers rois de Soudan) (vers 1660).

Les alphabets adjami (ajamiyya) utilisés pour noter l'arabe ne sont guère adaptés pour noter les langues africaines.

Puis, l'Europe s'invite. Le commerce triangulaire existe dès 1440, et culmine dans la période 1650-1850 : esclavage en Afrique, traites négrières, surtout les régions côtières, (donc hors Mali strict, mais avec les royaumes vassaux).
L'exploration européenne de l'Afrique commence avec la circumnavigation de l'Afrique, possible dès 1488.
L'appétit commercial des Portugais dès 1500 sévit, vite suivi par celui des Hollandais : exploration, exploitation, colonisation.
Les explorateurs de l'Afrique sont nombreux, mais ne se hasardent guère à l'intérieur du continent, et leurs récits relèvent pour partie de l'affabulation. Ils semblent ne pas accéder aux connaissances des commerçants et des géographes arabes du Moyen Âge : les récits arabes de voyage dans la région, tels que le Rihla d'Ibn Battûta (vers 1352) ou la Description de l'Afrique (1530) de Léon l'Africain (1494-1550), sont savamment flous, masquant les itinéraires, par exemple, sur Tombouctou.

1850-1960
La présence européenne, encore faible, s'accommode, souvent mal, des nouveaux États, royaume bambara de Ségou (1712-1861), empire du Macina (1818-1868) (peul), empire de Sokoto (1804-1903) (peul), royaume du Kénédougou (1845-1898) (sénoufo), empire toucouleur (1848-1893), empire wassoulou (1878 – 1898) (mandingue)… : tensions, résistances, pacifications.

Le partage de l'Afrique (1880-1914), après les années 1870, aboutit à des colonies, intégrées dans des empires coloniaux, dont l'empire colonial français. Le Mali (Soudan français, Haut-Sénégal) est une partie de l'Afrique-Occidentale française (AOF, 1895-1958), qui compte dans sa totalité, en 1937,  d'habitants recensés (dont , dont   ) (pour environ  au recensement de 1906 et près de  en 2020).

La langue française est la principale langue véhiculaire officielle durant cette période.
Elle est enseignée à une infime partie de la population.
Les interprètes sont évidemment la spécialisation la plus recherchée et la plus formatrice.
Une frange de la population tient le rôle d'intermédiaire.
Et les fonctionnaires coloniaux indigènes, formés sur place ou formés en France, soutiennent effectivement la lutte politique pour l'indépendance.
Les différentes variétés du français d'Afrique marquent les adaptations par les populations.

Pour la période coloniale, l'ensemble des textes écrits disponibles, en français, relève de diverses catégories, principalement issus des archives publiques, civiles, diplomatiques, militaires, pénitentiaires :
 archives publiques administratives, diplomatiques, militaires, pénitentiaires,
 archives religieuses chrétiennes,
 archives personnelles, correspondances privées, journaux intimes,
 travaux scientifiques (géologiques, hydrologiques, agronomiques, linguistiques, ethnographiques)
 travaux historiques,
 textes littéraires, dont poèmes, romans, récits, textes autobiographiques, etc.

La littérature francophone est la littérature d'expression française née pendant la colonisation française, au Mali comme dans divers pays d'Afrique. Le roman colonial en est un genre. L'exotisme glisse vers des textes anticoloniaux. La francophonie prend véritablement son essor avec les indépendances.

Les mosquées et les confréries soufies mènent leurs propres activités d'enseignement et de recherche, tiennent leurs propres archives.

Et les populations, toutes ethnies confondues, malgré l'assimilation culturelle envisagée, continuent leurs usages de leurs langues : orature, conversation, palabre, chant, mythes, rites, rituels.

Les chocs des deux guerres mondiales (régiments des colonies, expatriation, tirailleurs sénégalais, blanchiment des troupes coloniales, cristallisation des pensions) ravivent résistances, revendications, nationalismes, d'où vont naître les indépendances.

1960-2000

La littérature orale et écrite accompagne engagements, espoirs, désenchantements des populations.
L'énergie s'emplit aussi des grandes heures pré-coloniales, des grandes figures du passé malien, comme Soundiata Keïta (1190-1255), Oumar Tall (1794-1864), Samory Touré (1830-1900).
 La geste d'El-Hadj Omar et l'islamisation de l'épopée peule
 L'épopée peule du Fuuta Jaloo (2011)

La liste d'écrivains maliens (avec leurs principales productions) apporte un éclairage nécessaire, quoiqu'insuffisant.

La recherche universitaire malienne, africaine, mais aussi européenne (française, allemande, italienne) et nord-américaine, s'enrichit des étudiants et enseignants originaires du Mali et d'Afrique noire en général.

Le passé littéraire est valorisé, au sens où les manuscrits de Tombouctou sont pris en charge : Institut des hautes études et des recherches islamiques Ahmed-Baba, Bibliothèque commémorative Mamma-Haïdara, Bibliothèque des Manuscrits al-Wangari.

Les médias au Mali sont, au moins depuis 1991, bien développés : presse, radio, télévision, internet.
Le site Maliactu permet depuis 2007 d'approcher la richesse des médias maliens.

Il existe plusieurs associations de blogueurs maliens : Association des Blogueurs du Mali (@assoblogmali), Les Blogueurs Maliens (LBM)... Le blogueur Boukary Konaté (-2017) dont le blog bambara-français Fasokan a été remarqué lors du concours The BOBs (Éducation et Culture) en 2012.

Les publications en bambara, fulfulde, soninké, et autres langues africaines, restent quantitativement confidentielles.

2000-

Depuis 2000, chaque année, un festival littéraire Étonnants Voyageurs a lieu également à Bamako et dans les principales villes du Mali.

Depuis 2008, se tient, sur quatre jours, à Bamako, la Rentrée littéraire du Mali qui regroupe des écrivains et des hommes de culture du continent et de la diaspora pour célébrer le livre et ses acteurs. En 2018, les  de la rentrée ont été célébrés et l'événement s'est étendu en délocalisant ses manifestations les villes de Djenné au centre du Mali et de Tombouctou au Nord. Sont attribuées diverses distinctions : prix Ahmed-Baba, prix Massa-Makhan-Diabaté.

Depuis 2012, la guerre du Mali, et les diverses formes de l'Islam radical en Afrique noire sahélienne, rappellent les difficultés du vivre-ensemble.

Genres
Toute l'expérience de l'orature n'est pas transcriptible.

Une grande partie passe par les diverses formes de chanson : interprètes, paroliers, chanteuses maliennes, chanteurs maliens, slameurs, slameuses.

Poésie
Une des origines est la fonction de griot.

Ressources :
 Ismaila Samba Traoré, Anthologie de la poésie malienne, Bamako, Ed. La Sahélienne, Collection 50 voix, ,
 Aziz Siten 'K, Anthologie Malienne de Slam Poésie, La Sahélienne, 2020
 Pierre-Francis Lacroix (1924-1977), Poésie peule de l' Adamawa (1965)
 Siré Mamadou Ndongo, Le Fantang (1986), poèmes mythiques des bergers peuls, textes de la tradition orale peule
 Christiane Seydou
 La poésie mystique peule du Mali (2008)
 Le don du fleuve (Sendégué, Mali,poèmes peuls) (1998)
 Abdoul Aziz Sow, La poésie orale peule (2009)...

Théâtre
Au Mali, selon les régions et les ethnies, de nombreuses formes traditionnelles de théâtre coexistent, divergeant en termes de forme, de personnages et d'actions. Le théâtre, généralement joué par de jeunes hommes, mêle rhétorique, parodie, comédie, imitation satirique. Les interventions ciblent des circonstances de la vie, comme la politique, le gouvernement ou les conflits de génération. Les acteurs attendent du public, partie intégrante du spectacle, des réactions spontanées, décidant si la rhétorique du porte-parole est considérée comme habile et spirituelle, scandaleuse.

Les spectacles de marionnettes et les mascarades se présentent également sous de nombreuses formes. Ce type de performance combine également théâtre, musique, danse et rhétorique. Les marionnettes peuvent représenter des stéréotypes de la société ou des fantômes, tandis que dans les mascarades les acteurs disparaissent entièrement sous des masques parfois immenses.

Dans les années qui précèdent et suivent l'indépendance du Mali, les gouvernements créent plusieurs compagnies de théâtre, de théâtre de marionnettes et de danse. Ces ensembles participent à des compétitions et jouent devant les invités des gouvernements respectifs.

En 1964, un institut culturel national est fondé, dont les activités conduisent à une certaine uniformisation des formes de théâtre et de danse, mais aussi marginalisent les cultures du nord-est du Mali au profit de celles du sud. Depuis que l'État s'est retiré du parrainage des troupes théâtrales professionnelles, les organisations d'aide au développement utilisent le théâtre comme médium. Ils espèrent utiliser ce forum culturel traditionnel pour mieux toucher le peuple malien avec ses préoccupations

Dans l'ethnie bambara, se pratique une forme de théâtre traditionnel dénommé kotéba. Chaque année, après les récoltes, les villageois se réunissent pour une fête où se mêlent les danses, les chants et le théâtre burlesque. À travers des saynètes, on se moque des villageois et de leur travers sans jamais nommer personne afin de ne pas blesser. Le kotéba permet de préserver l'unité du village .

S'inspirant du kotéba, des troupes théâtrales tournent dans les villages afin de faire passer à travers les saynètes des messages concernant la santé (la prévention du sida, la vaccination) ou la protection de l'environnement.

Certains rites sacrés sont fortement liés à l'expression théâtrale, notamment les initiations ainsi que divers événements de la vie (mariage, baptême).
La sacralisation permet de donner à l'événement un caractère plus solennel.
Le théâtre sacré instruit par la participation plus que par la distraction.

Le théâtre moderne existe aussi, surtout dans les grandes villes. Il souffre du peu de considération sociale pour les "comédiens" et du manque d'adaptation dans les langues locales.

Le théâtre de rue vise à faire le pont entre le théâtre traditionnel populaire et le théâtre moderne, symbolisé par le Festival du Théâtre des Réalités. Il a lieu tous les deux ans (2006 était la huitième édition); il prend de l'ampleur tant par la qualité et le nombre d'événements que par les activités organisés dans différentes régions du Mali et des pays avoisinants. Le « Festival des réalités » a été créé par Adama Traoré, comédien, metteur en scène et professeur d'art dramatique à l'Institut National des Arts de Bamako. Il est également Président de l'association culturelle Acte SEPT.(Voir aussi : Bamako)

Parmi les auteurs et acteurs de théâtres renommés :
 Dramaturges maliens, dont Sada Sissoko, Falaba Issa Traoré, Adama Drabo...
 Acteurs maliens de théâtre
 Actrices maliennes de théâtre
 Metteurs en scène maliens

Ressources :
 Institut National des Arts (1963), Groupe Dramatique du Théâtre National
 Koteba national du Mali depuis 1969, groupe dramatique
 Compagnie Blonba (1998)
 Kotéba, théâtre d'intervention en pays bambara, avec « niogolon » composé de sketches

 Festival du théâtre des Réalités, depuis 1996 :
 années paires : créations théâtrales et musicales internationales
 années impaires : rencontres théâtrales de troupes maliennes
 Association pour la Recherche Théâtrale « Anw Jigi Art »
 Fanta Coulibaly, Le théâtre au Mali, 2021,

Roman

Les textes narratifs, au sens moderne (roman, nouvelle), restent, pour un lectorat non africain, la porte d'accès la plus accessible.
 Romans maliens

Grands noms d'écrivains
La liste d'écrivains maliens peut servir de référence globale de départ.
Les écrivains maliens contemporains d'importance sont :

Avant 1960
  (1887-1941), traducteur (administration française), membre fondateur de l'Académie des sciences coloniales (1922-1941), Petit manuel français-bambara (1910), Petit dictionnaire français-bambara (1913), Proverbes et Contes Bambara (1923)
 Amadou Hampâté Bâ (1900/1901–1991), historien, théologien, ethnographe, romancier, autobiographe, L'Empire peul du Macina (1955), Vie et enseignement de Tierno Bokar, le sage de Bandiagara (1957), L'Étrange Destin de Wangrin (1973), Jésus vu par un musulman (1976), Amkoullel, l'enfant Peul (1991) , Oui mon commandant ! (1994)…
 Fily Dabo Sissoko (1900-1964), enseignant, poète, politique, essayiste, romancier, La Politesse et la civilité des Noirs (1936), Sagesse noire, sentences et poèmes malinkés (1955), La passion de Djimé (1955)…
  (1908- ?), ethnographe, ethnologue, historien, romancier, poète, L'énigme du Macina (1952), Le Collier de coquillages (1957), L'Islam et la civilisation française (1957), Pérégrinations soudanaises (1960 ?), Fadimata la princesse du désert (2007), Les filles de la reine Cléopâtre…
 Modibo Keïta (1915-1977), politique, activiste (indépendance, panafricanisme), Discours-programme prononcé par M. Modibo Keita (1959), Proclamation de l'indépendance du Mali (1960)...
 Sidiki Dembélé (1921–1983), dramaturge, homme de théâtre, Le Chant du Madhi (1965), Les Inutiles (1985)...
 Wa Kamissoko (1925-1976), griot, Soundiata ou la gloire du Mali (1991), La grande geste du Mali (2000)
 Falaba Issa Traoré (1928-2003), comédien, dramaturge, réalisateur, Juguifolo (Première Lueur d'espoir, 1979),  Anbé no don (1980), Kiri Kara Watita (Duel dans les falaises, 1980), Bamunan (Le Pagne sacré, 1990), Guimba, Un Tyran, Une époque (1995), Sanoudje (2002), Contes et récits du terroir (1970, 2003)
 Seydou Badian Kouyaté (1928–2018), médecin, romancier, politique, Sous l'orage (1957), Les Dirigeants africains face à leurs peuples (1965), Le Sang des masques (1976), Noces sacrées (1977), La Saison des pièges (2007)
 Bakary Soumano (1935-2003), chef des griots du Mali, consultant Unesco
 Youssouf Tata Cissé (1935-2013), ethnologue, historien, Les fondements de la société d'initiation du Komo (1972), Paysans Malinké du Haut Niger (1978), La Grande geste du Mali : des origines de la fondation de l'Empire : des traditions de Krina aux colloques de Bamako (2007)…
 Maryse Condé (1937-), guadeloupéenne d'origine bambara, Ségou (1985)
 Massa Makan Diabaté (1938–1988), griot, romancier, historien, dramaturge, Janjon et autres chants populaires du Mali (1970), L'aigle et l'épervier ou la Geste de Sunjata (1975), Comme une piqûre de guêpe (1980), Une hyène à jeun (1988)…

Depuis 1960
 Madina Ly-Tall (1940-), historienne, politique, diplomate, Contribution à l'histoire de l'empire du Mali,  (1977)...
 Yambo Ouologuem (1940-2017), enseignant, nouvelliste, romancier, Le Devoir de violence (1968, Prix Renaudot), Lettre à la France nègre (1969), Nouvelles du Mali (2008)…
 Sada Sissoko (1941-2004), dramaturge,
 Mahmoud Abdou Zouber (1941-), historien, Aḥmad Bābā de Tombouctou (1556-1627), sa vie et son œuvre (1977)
 Tidiane Diakité (1944-), franco-malien, historien, L'Afrique malade d'elle-même (1986), La Traite des Noirs et ses acteurs africains - Du xve siècle au xixe siècle (2008),  et l'Afrique noire (2013)...
 Doumbi Fakoly (1944-), romancier, essayiste, auteur jeunesse, Morts pour la France (1983), La Retraite anticipée du Guide Suprême (1984), Certificat de Contrôle Anti-Sida (1988), La Révolte des Galsénésiennes (1994), Complot contre la jeunesse africaine (2007)…
 Adame Ba Konaré (1947-), historienne, essayiste, romancière, Sunjata, le fondateur de l'Empire du Mali (1983), Dictionnaire des Femmes célèbres du Mali, des temps mythico-légendaires au  (1993), Quand l'ail se frotte à l'encens (2006), Parfums du Mali (2007), Petit précis de remise à niveau sur l'histoire africaine à l'usage du président Sarkozy (2008)
 Aminata Dramane Traoré (1947-), chercheuse en sciences sociales, chanteuse, essayiste, politique, Mille tisserands en quête de futur (1999), L'étau (1999/2001), Le viol de l'imaginaire (2002), L'Afrique humiliée (2007), Un rêve d'Afrique (2009), La gloire des imposteurs (2013)…
 Ismaïla Samba Traoré (1949-), Les Ruchers de la capitale (1982), Maïa et Taïa (1990), Les amants de l'esclaverie (2004), Élégie pour la femme à corne d'or (2005)…
 Drissa Diakité (1950 ?), historien, Kuyatè la force du serment, aux origines du griot mandingue (2009), Mali-France, regards sur une histoire partagée (2005)...
 Moussa Konaté (1951-2013), nouvelliste, romancier, dramaturge essayiste, Série Commissaire Habib : Enquête sur les rives du fleuve Niger, Le Cercle au féminin (1985), Mali–Ils ont assassiné l'espoir (1985), Un monde immobile (1994), Khasso (2005)
 Bernadette Sanou Dao (1952-), malienne-burkinabé, enseignante, nouvelliste, poétesse, auteure enfance, Parturition (Vaines douleurs-fureur vaine) (1988), Symphonie (Soie et Soleil) (1992), La dernière épous (1997)…
 Pascal Baba Couloubaly (1951-2008), anthropologue, politique, essayiste, romancier, Les Angoisses d'un monde (1980), Une société rurale bambara à travers des chants de femmes (1990), Le Mali d'Alpha Oumar Konaré (2004), Mamari, le Bambara (2007)
 Mohamed Ag Erless (1954-), chercheur en sciences sociales, Il n'y a qu'un soleil sur terre (1999), Le Patriote et le Djihadiste (2012), Proverbes & dictons touaregs (2014)
 Habib Dembélé (1962-), acteur, comédien, metteur en scène, dramaturge, politique, Les Tueurs de Margouillats (1988), Sacré Kaba (1990), Foura (opéra en langue bambara, 1998), Un artiste dans la ville (Être ou ne pas naître) (2008), Pauvres gens, gens pauvres (2017)…
  Adama Traoré (1962-), comédien, metteur en scène, dramaturge, Pharamansi (1989), La Visite du maire (1992), Les Fruits mûrs (1994), Le Petit Théâtre des farfadets (2010)…
 Fatoumata Sidibé (1963-), belge, journaliste, éditrice, peintre, politique, poétesse, essayiste, romancière, Une saison africaine (2006), Les masques parlent aussi (2014), La voix d'une rebelle (2020)
 Abdoul Kader Haïdara (1964-), bibliothécaire, écrivain, ancien directeur de la Institut des hautes études et des recherches islamiques Ahmed-Baba, créateur de la Bibliothèque commémorative Mamma-Haïdara

Littératures en langues africaines
 Encyclopédie des littératures en langues africaines (ELLAF), site ellaf.huma-num.fr
 Textes peuls, ELLAF
 Textes mandingues, ELLAF
 Textes wolof, ELLAF
 Littérature en mandingue, site ellaf.huma-num.fr
 Littérature en bomu, site ELLAF
  Littérature en bambara, malinké, dioula et mandingue, site anktaa.com
 Littérature soninké, site soninkara.org

Institutions
 Bibliothèque du Gouvernement, puis Bibliothèque nationale du Mali
 Archives nationales du Mali (1913)
 Institut français d'Afrique noire (IFAN, 1936), Institut fondamental d'Afrique noire (IFAN, 1966)
 Musée national du Mali (1953)

Organisations d'écrivains
 Union des Écrivains du Mali (UEM)
 Association des Jeunes Écrivains du Mali  (AJEM)
 Réseau des femmes écrivains du Mali et de la diaspora (RFMED), présidente Mme Diarra Oumou Armand Sangaré

Festivals littéraires
 Festivals littéraires en Afrique

Prix littéraires
 Grand prix littéraire d'Afrique noire (depuis 1961)
 Prix Noma de publication en Afrique (1979-2009)
 Grand prix de la francophonie (depuis 1986)
 Prix Tchicaya U Tam'si pour la poésie africaine (depuis 1989)
 Prix Ahmadou-Kourouma (depuis 2004)
 Prix Yambo-Ouologuem (depuis 2008)
 Prix Orange du Livre en Afrique (depuis 2019)
 Prix Ahmed-Baba, prix Massa-Makhan-Diabaté

Maisons d'édition
 Éditions Jamana (1986)
 Éditions Donniya (1996)

Annexes

Bibliographie

 Roland Lebel, Études de littérature coloniale, Peyronnet, 1928,

 Projet AFLAM et chaîne du livre au Mali, pdf, vers 2007-2010

Articles connexes
 Langues au Mali
 Histoire du Mali
 Culture du Mali
 Catégorie:Femmes de lettres maliennes
 Littérature des pays voisins : mauritanienne, sénégalaise, burkinabé, ivoirienne, béninoise
 Littérature africaine

Liens externes

Notes et références

Littérature du Mali


est une série télévisée américaine de sitcom en trente-cinq épisodes de 30 minutes, diffusés entre le  et le  sur la Fox.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation : David Mirkin, Peter Baldwin, Dwayne Hickman, Dean Parisot, John Fortenberry, Tony Dow et David Steinberg
 Scénario : Chris Elliott, David Mirkin, Adam Resnick, Bob Odenkirk, Marjorie Gross, Steve Pepoon, Bill Freiberger, Charlie Kaufman, Jace Richdale et Edd Hall
 Photographie : Richard Hissong, Wayne Kennan et Ronald W. Browne
 Musique : Stewart Levin, Stephen Graziano, Dominic Frontiere, Tim Truman et R.E.M.
 Casting : Lisa London, Holly Powell et Randy Stone
 Montage : Pamela Malouf, Mike Wilcox, Herbert H. Dow et Tommy Wilcox
 Décors : Jerry Adams, Fred S. Winston, Charles Pierce, Stewart Kane McGuire et Anne H. Ahrens
 Production : Chris Elliott, Adam Resnick, David J. Latt, Steve Pepoon, Marjorie Gross, Jace Richdale et Jason Shubb
 Producteur délégué : David Mirkin
 Producteur associé : Jessie Ward Dugan et Hudson Hickman
 Sociétés de production : Elliottland Productions, Mirkinvision, New World Television et TriStar Television
 Société de distribution : Sony Pictures Television
 Chaîne d'origine : Fox
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Genre : Sitcom
 Durée : 30 minutes

Distribution

Acteurs principaux
 Chris Elliott : Chris Peterson
 Robin Riker : Sharon Potter
 Bob Elliott : Fred Peterson
 Elinor Donahue : Gladys Peterson
 Sam Robards : Larry Potter
 Taylor Fry : Amy Potter

Acteurs récurrents et invités

Épisodes

Saison 1

Saison 2

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 1990
Série télévisée disparue en 1992
Série télévisée de Fox
Série télévisée avec famille dysfonctionnelle
Série télévisée de Sony Pictures Television
Série télévisée se déroulant au Minnesota

Get a Life


Dlhá Ves este o comună slovacă, aflată în districtul Rožňava din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 561 de locuitori.

Istoric
Localitatea Dlhá Ves este atestată documentar din 1332.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Dlhá Ves


Helvia est la mère de Sénèque et de Gallion.

Épouse de Sénèque l'Ancien, Sénèque lui dédie le traité Consolatio ad Helviam lors de la mort d'un parent.

Notes et références

Bibliographie
 William Smith (ed.), Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. II, Boston: Little, Brown, & Comp., 1867, .

Liens externes

Sénèque

Helvia


Die New Westminster Royals waren eine kanadische Eishockeymannschaft aus New Westminster, British Columbia. Die Mannschaft spielte von 1911 bis 1914 in der Pacific Coast Hockey Association.

Geschichte
Das Franchise der New Westminster Royals war in der Saison 1912 zusammen mit den Vancouver Millionaires und Victoria Aristocrats eines der drei Gründungsmitglieder der Pacific Coast Hockey Association. In ihrer ersten Spielzeit konnte sie auf Anhieb den Meistertitel der Liga gewinnen. In den Spielzeiten 1912/13 und 1913/14 belegten die Royals jeweils den zweiten Platz bei gleicher Teilnehmerkonstellation. Anschließend wurde die Mannschaft zur Saison 1914/15 nach Portland, Oregon, umgesiedelt und setzte den Spielbetrieb in der PCHA unter dem Namen Portland Rosebuds fort.

Von 1945 bis 1959 spielte eine gleichnamige Mannschaft in der Pacific Coast Hockey League sowie der Western Hockey League. Auch mehrere Mannschaften der kanadischen Juniorenliga British Columbia Hockey League nannten sich New Westminster Royals.

Weblinks
 The Internet Hockey Database – Statistik New Westminster Royals (PCHA)
 The Internet Hockey Database – Spielerliste New Westminster Royals (PCHA)

Eishockeyverein (Pacific Coast Hockey Association)
Royals

New Westminster Royals (PCHA)


An Serapias olbia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis Verguin. An Serapias olbia in nahilalakip ha genus nga Serapias, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Serapias

Serapias olbia


El Papa Nicolás II convocó un concilio en Roma en 1059 asistido por ciento trece Obispos, Abades, Presbíteros y Diáconos.

En él hizo un discurso sobre la elección de los Papas seguido de un Decreto para ello, Dice:

Ordenamos, según la autoridad de los Padres, que llegando a morir el Papa, traten los Cardenales Obispos, juntos los primeros en la elección, que después llamen a ella los Cardenales Clérigos y en fin, que el resto del Clero y del Pueblo dé también su consentimiento.

En este Concilio se hicieron también trece Cánones. El cuarto ordena la vida común a los Clérigos y se cree que es el origen de los Canónigos regulares. Es el siguiente:

Ordenamos que los Presbíteros y los Diáconos que guarden la continencia, coman y duerman juntos cerca de las Iglesias para que han sido ordenados y que tengan en común todo lo que les proviene de la Iglesia y los exhortamos a obrar de modo que guarden la vida de los primeros Fieles.

Se hizo una profesión de Fe sobre la Eucaristía. Berenguer la firmó con juramento pero después escribió contra ella llenando de injurias al Cardenal Humberto, que era su autor.

Referencias
Diccionario portátil de los concilios, Pons-Augustin Alletz, 1782

Concilios de Roma
1059

Concilio de Roma (1059)


Nikolai Valeryevich Durov (; nascido em 21 de novembro de 1980) é um estudioso sobre as áreas de programador e matemático. De nacionalidade russa, Nikolai, é o irmão mais velho de Pavel Durov, com quem co-fundou o site de rede social VK e posteriormente o Telegram Messenger .

Infância e educação
Nikolai é filho do Doutor em Ciências Filológicas e professor de filologia, Valery Durov. Ainda jovem, ele supostamente podia ler em nível adulto aos três anos de idade e resolver equações cúbicas aos oito anos.

Em uma compertição Nikolai Dourov ganhou ouro na Olimpíada Internacional de Matemática nos três anos em que participou de 1996, 1997 e 1998. Ademais, participou de cada concurso anual de 1995 a 1998, teve o mérito de adquirir três medalhas de prata e uma medalha de ouro na Olimpíada Internacional de Informática . Também foi membro da equipe ACM da Saint Petersburg State University, com quem venceu nos anos de 200 e 2001 o ACM International Collegiate Programming Contest.

Realizou o seu primeiro PhD na Universidade Estadual de São Petersburgo em 2005 com a seguinte tese "Nova Abordagem à Geometria de Arakelov ". Posteriormente na Universidade de Bonn, em 2007 realizou um segundo doutorado sob a orientação de Gerd Faltings, na qual dissertou sobre a geometria singular de Arakelov.

Carreira

Pesquisar
Durov introduziu mônadas algébricas comutativas como uma generalização de objetos locais em uma geometria algébrica generalizada. Versões de uma geometria tropical, de uma geometria absoluta sobre um campo com um elemento e um análogo algébrico da geometria de Arakelov foram realizadas nesta configuração.

Trabalha como pesquisador sênior no grande Laboratório de Álgebra e Teoria dos Números no Departamento de São Petersburgo do Instituto Steklov de Matemática da Academia Russa de Ciências .

Outro trabalho

 Durov trabalhou como desenvolvedor líder da equipe VK até 2013.
 Junto com seu irmão Pavel, fundou o serviço de mensagens instantâneas Telegram e desenvolveu o protocolo MTProto para o Telegram em 2013.
 Acredita-se que Durov seja o autor do whitepaper original da TON ( Telegram Open Network ).

Referências

Telegram
Alunos da Universidade de Bonn
Alunos da Universidade Estatal de São Petersburgo
Participantes da Olimpíada Internacional de Matemática
Cientistas da computação da Rússia

Nikolai Durov


Kuća Vladimira Nazora i sklop kuća oko nje nalazi se u Bobovišćima na Moru na otoku Braču.

Opis
Kuća pjesnika Vladimira Nazora nalazi se na sjevernoj strani luke Bobovišća. Niz od tri kuće ima prizemlje i prvi kat te visoko potkrovlje s nizom luminara koji se poklapaju s osima prozora prvog kata. Na bočnim dijelovima simetrično su postavljena dva vanjska kamena stubišta. Pregradnjom srednjeg dijela kuće 1933. – 1937. izmijenjen je izvorni izgled, a sačuvan je dio izvornog interijera s namještajem, knjigama i fotografijama. Sklop kuća Nazor ima memorijalni značaj jer je tu pjesnik Vladimir Nazor proveo dio djetinjstva, a odlikuje ga ambijentalna vrijednost stambene arhitekture s počeka 19. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-4329 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Građevine u Bobovišćima na Moru
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Kuća Vladimira Nazora i sklop kuća oko nje u Bobovišćima na Moru


Andel ist ein Stadtteil von Bernkastel-Kues im rheinland-pfälzischen Landkreis Bernkastel-Wittlich.

Geographie
Der Ort liegt am rechten Ufer der Mosel südwestlich der Kernstadt von Bernkastel-Kues.

Nachbarorte sind außer Bernkastel-Kues im Südosten Monzelfeld, im Südwesten Veldenz, im Westen Mülheim an der Mosel und im Nordwesten das auf der anderen Moselseite liegende Lieser.

Geschichte
Die Gemarkung von Andel war bereits zur keltisch-römischer Zeit besiedelt. Der Ort wird erstmals 1140 als Andule erwähnt und gehörte zur Grafschaft Veldenz. Mit den anderen Dörfern des Amtes Veldenz wurde Andel im Zuge der Reformation zwischen 1534 und 1544 evangelisch.

Im 17. Jahrhundert war Andel sowohl vom Dreißigjährigen Krieg (1618–1648), als auch vom Pfälzischen Erbfolgekrieg (1688–1697) und von einer Pest-Epidemie schwer betroffen. 1694 (de facto) bzw. 1733 (de jure) kam das Amt Veldenz aus dem Pfalz-Veldenzer Erbe an Kurpfalz.

Das Linke Rheinufer wurde 1794 im ersten Koalitionskrieg von französischen Revolutionstruppen besetzt. Von 1798 bis 1814 war Andel ein Teil der Französischen Republik (bis 1804) und anschließend des Napoleonischen Kaiserreichs, zugehörig dem Saardepartement. Auf dem Wiener Kongress (1815) kam die Region an das Königreich Preußen, der Ort wurde 1816 dem Regierungsbezirk Trier zugeordnet und von der Bürgermeisterei Mülheim verwaltet.

Der Anschluss an die Moselbahn in den Jahren 1903–1905 trug zum wirtschaftlichen Aufschwung der Gemeinde bei. Die Bahnlinie wurde bis zum 31. Dezember 1962 betrieben.

Nach dem Ersten Weltkrieg gehörte das Gebiet zum französischen Teil der Alliierten Rheinlandbesetzung. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde Andel innerhalb der französischen Besatzungszone Teil des damals neu gebildeten Landes Rheinland-Pfalz.

Am 7. November 1970 wurde die bis dahin eigenständige Gemeinde Andel mit zu diesem Zeitpunkt 319 Einwohnern in die Stadt Bernkastel-Kues eingemeindet.

Politik

Ortsbezirk
Der Ortsteil Andel ist gemäß Hauptsatzung einer von zwei Ortsbezirken der Stadt Bernkastel-Kues. Er wird politisch von einem Ortsbeirat und einem Ortsvorsteher vertreten.

Ortsbeirat
Der Ortsbeirat von Andel besteht aus sieben Mitgliedern, die bei der Kommunalwahl am 26. Mai 2019 in einer personalisierten Verhältniswahl gewählt wurden, und dem ehrenamtlichen Ortsvorsteher als Vorsitzendem.

Sitzverteilung:

Ortsvorsteher
Uwe Hoffmann (CDU) wurde am 5. Juli 2019 Ortsvorsteher von Andel. Bei der Direktwahl am 26. Mai 2019 war er mit einem Stimmenanteil von 53,48 % für fünf Jahre gewählt worden.

Hoffmanns Vorgänger waren seit 2003 Rolf Kröhner, der 2019 nicht erneut angetreten war, und zuvor Horst Pick.

Kultur und Sehenswürdigkeiten
In der Denkmalliste des Landes Rheinland-Pfalz (Stand: 2020) sind folgende Kulturdenkmäler genannt:
 Evangelische Kirche, kleiner Saalbau (1717/19), Goldbachstraße 31 A, Turm im Kern älter
 Eine Hofanlage und drei Häuser aus dem 18. Jahrhundert
 Boorhausstraße 1, Quereinhaus; Fachwerk 18. Jh., massives EG bez. 1835, Wirtschaftsteil etwas jünger
 Boorhausstraße 7/8, Fachwerkhaus, tlw. massiv, 18. Jh.
 Goldbachstraße 22, Hofanlage; Fachwerkhaus, tlw. massiv, 18. Jh., verputzte Fachwerkscheune
 Goldbachstraße 32, Wohnhaus, tlw. Fachwerk, 18. Jh., massive Erneuerungen, bez. 1813

Wirtschaft und Infrastruktur

Öffentliche Einrichtungen
Seit 1998 verfügt der Ort über ein multifunktionales Bürgerhaus für bis zu 190 Besucher.

Verkehr
Andel liegt an der parallel zur Mosel verlaufenden Bundesstraße 53, die in westlicher Richtung nach Mülheim, in nordöstlicher zum Stadtteil Bernkastel führt.

Weblinks

 Internetseiten des Stadtteils Andel

Einzelnachweise

Ehemalige Gemeinde (Landkreis Bernkastel-Wittlich)
Gemeindeauflösung 1970
Ort im Landkreis Bernkastel-Wittlich
Geographie (Bernkastel-Kues)

Andel (Bernkastel-Kues)


Lionel Rodrigo de la Serna Chevalier (født 18. april 1976 i Buenos Aires) er en argentinsk skuespiller. Han spiller Ernesto Guevara de la Sernas (Che Guevaras) rejsekammerat Alberto Granado, i filmen Diarios de motocicleta (dansk: Motorcykel dagbog) fra 2004.

I virkeligheden er de la Serna i familie med Ernesto "Che" Guevara de la Serna, da denne var hans grandfætter.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Argentina
Personer fra Buenos Aires

Rodrigo de la Serna


Nazim Hikmet Ran (Solun, 15. siječnja 1902. – Moskva, 3. lipnja 1963.), poznatiji kao Nazim Hikmet, bio je turski pjesnik, dramski pisac, romanopisac, scenarist i redatelj. Opisivan kao "romantični komunista" i "romantični revolucionar", više puta je bio zatvaran zbog svojih političkih uvjerenja, pa je veći dio svog odraslog života proveo u zatvoru ili u egzilu. Njegova poezija prevedena je na više od pedeset jezika.

Porodica
Prema Hikmetovim riječima, bio je turskog, njemačkog, poljskog i gruzijskog porijekla. Hikmetova je majka potjecala iz ugledne obitelji visokog socijalnog položaja s pretežno cerkeskim (adyghejskim) korijenima te vezom s poljskim plemstvom. S očeve strane imao je tursko porijeklo.

Mladost

Ran je rođen 15. siječnja 1902. godine u Solunu, gdje je njegov otac služio kao osmanlijski činovnik. Pohađao je Tašmektep osnovnu školu u okrugu Goztepe u Istanbulu, a kasnije se upisao u juniorsko odjeljenje prestižne srednje škole Galatasaraj u oblasti Bejoglu, gdje je počeo da uči francuski jezik. Godine 1918. diplomira na Otomanskoj pomorskoj školi na Hejbeliadi. Njegovi školski dani su se podudarali s periodom političkog prevrtanja, za vrijeme kojeg je otomanska vlada ušla u Prvi svjetski rat u savezu s Njemačkom. Kratak vremenski period bio je pomorski časnik na osmanskoj krstarici Hamidije; međutim, 1919. godine se ozbljno razbolio i zbog nemogućnosti da se u potpunosti oporavi, 1920. godine biva isključen iz pomorske službe.

Godine 1921. zajedno sa svojim prijateljima (Vali Nuredin, Jusuf Zija Ortač i Faruk Nafiz Čamlibel), otišao je u Anadoliju kako bi se pridružio Turskom ratu za nezavisnost. Odatle je otišao u Ankaru (zajedno s Vali Nuredinom), gdje je bilo središte turskog oslobodilačkog pokreta. U Ankari su im predstavljeni Mustafa Kemal Paša (Ataturk) koji je želio da dvojica prijatelja napišu pjesmu koja bi pozivala i nadahnula dobrovoljce iz Turske u Istanbulu i drugdje da se pridruže njihovoj borbi. Ova pjesma je bila veoma cijenjena, a Muhitin Birgen odlučuje da ih postavi za nastavnike u Bolu, umjesto da ih pošalje na bojišnicu kao vojnike. Međutim, njihovi komunistički stavovi nisu bili cijenjeni od strane tamošnjih konzervativnih čelnika, pa odlučuju otići u Batumi, u gruzijsku sovjetsku socijalističku republiku kako bi svjedočili rezultatima Ruske revolucije iz 1917. godine, dolazeći tamo 30. rujna 1921. godine. U srpnju 1922. godine, dvojica prijatelja odlaze u Moskvu, gdje je Ran studirao ekonomiju i sociologiju na Komunističkom univerzitetu ranih 1920-ih godina. Na njega su utjecali umjetnički eksperimenti Vladimira Majakovskog i Vsevoloda Mejerholda, kao i ideološke vizije Lenjina.

Kasnije godine i ostavština

Uhićen je 1938. zbog navodnog poticanja vojske i naroda na pobunu i osuđen na 28 godine i 4 mjeseca stroge robije. 8. travnja 1950. godine počinje štrajk glađu u znak prosvjeda protiv neuspjeha turskog parlamenta da uključi zakon o amnestiji na svoj dnevni red prije nego prestane s radom zbog nadolazećih izbora. Tada je prebačen iz zatvora iz Burse, najprije u ambulantu zatvora Sultanahmet u Istanbulu, a kasnije u zatvor Pašakapisi. Ozbiljno bolestan, Ran pauzira štrajk 23. travnja. Zahtjevi njegovog liječnika da ga liječe u bolnici tri mjeseca vlast je odbila. Kako se njegov status zatvorenika nije promijenio, nastavio je štrajk glađu 2. svibnja.

Ranov štrajk glađu odjeknuo je širom zemlje. Potpisivane su peticije i objavljen je časopis nazvan po njemu. Njegova majka Dželile započela je štrajk glađu 9. svibnja, a sljedećeg dana štrajk započinju poznati turski pjesnici Orhan Veli, Melih Dževdet i Oktaj Rifat. S obzirom na novu političku situaciju nakon izbora održanih 14. svibanja 1950. godine, štrajk je okončan pet dana kasnije, 19. svibnja, kada je konačno oslobođen nakon donošenja općeg zakona o amnestiji od strane nove vlade.

Ran bježi iz Turske u Rumunjsku brodom preko Crnog mora, a odatle se seli u SSSR. Zbog što je u sovjetskom bloku jedina priznata turska manjina postojala u komunističkoj Bugarskoj, njegove knjige su odmah objavljene u Bugarskoj, kako na turskom, tako i na bugarskom. Komunističke vlasti u Bugarskoj su ga slavile kao "pjesnika slobode i mira".

Ran je umro od srčanog udara u Moskvi 3. lipnja 1963. godine u 61. godini. Pokopan je na čuvenom Novodevičjem groblju u Moskvi, gdje je njegov impozantni spomenik i danas mjesto hodočašća Turaka, komunista i mnogih ljudi iz cijelog svijeta. Njegova posljednja želja koja nikad provedena, bila je da ga pokopaju na bilo kojem seoskom groblju u Anadoliji.

Usprkos progonu turski je narod oduvijek poštovao Nazama Hikmeta. Njegove pjesme koje prikazuju ljude na selu, sela i gradove svoje domovine (Memleketimden İnsan Manzaraları), kao i Turski rat za nezavisnost (Kurtuluş Savaşı Destanı) i turske revolucionare (Kuvâyi Milliye) ubrajaju se među najveća patriotska književna djela Turske.

Ran je imao poljsko i tursko državljanstvo. Tursko su mu oduzeli 1959. godine, a vratili tek 2009. godine.

Bibliografija

Drame
 Lubanja (1932, Kafatası)
 Zaboravljeni čovjek (1935, Unutulan Adam)
 Ferhad i Širin (1965, Ferhad ile Şirin)

Romani
 Život je dobar, brate (1967, Yaşamak Güzel Şey Be Kardeşim)
 Krv ne govori (1965, Kan Konuşmaz)

Poezija
 İlk şiirler
 835 satır
 Kuvâyi Milliye
 Yatar Bursa Kalesinde
 Memleketimden insan manzaraları : (insan manzaraları)
 Yeni şiirler : (1951–1959)
 Son şiirleri : (1959–1963)

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice

 https://www.marxists.org/subject/art/literature/nazim/
 http://www.politika.rs/scc/clanak/70430/Pomilovanje-turskog-pesnika-posle-pola-veka
 https://web.archive.org/web/20081203160532/http://www.siirgen.org/siir/n/nazim_hikmet
 https://librivox.org/author/8378?primary_key=8378&search_category=author&search_page=1&search_form=get_results

Turski umjetnici
Književnici
Pjesnici
Romanopisci
Turska filmska umjetnost

Nazim Hikmet


Giovanna Corda (* 2. November 1952 in Carbonia, Italien) ist eine belgische Politikerin (PS).

Leben und Wirken
Corda machte das Graduat in Wirtschaftswissenschaften und eine Ausbildung für die Lehrbefähigung an den Provinzschulen. Nachdem sie das staatliche Lehrerdiplom erhielt, war sie kaufmännische Angestellte sowie Sekundarschullehrerin an der Oberstufe im Bereich Wirtschaft. Ferner war sie Schöffin in verschiedenen Bereichen sowie Sachverständige bei der Migrationskommission der Region Sardinien.

Corda ist Mitglied des Ortsverbandes, des Gleichstellungsausschusses der PS, des sozialistischen Gemeindeverbandes, des Regionalvorstandes, des Regionalkomitees und des Bundespräsidiums der PS. Am 3. September 2007 rückte sie für Marc Tarabella ins Europäische Parlament nach und gehörte diesem bis 2009 an.

Weblinks

Mitglied des Europäischen Parlaments für Belgien
Belgier
Geboren 1952
Frau

Giovanna Corda


Marianna  Barilli ou encore Marianna Bondini Barilli (née à Dresde,  et morte à Paris le ) est une cantatrice soprano italienne.

Biographie
Marianna  Barilli est née à Dresde en Allemagne, où son père  était le directeur de l'Opéra italien. À l'âge de seize ans, elle est  orpheline car son père, à la suite de l'incendie au théâtre de Prague, meurt au cours de son retour en Italie. Devant subvenir aux besoins du reste de la famille, Marianna se rend à Bologne où, grâce au professeur de chant Sartorini, elle fait ses débuts dans de petits concerts et au théâtre.

Elle épouse le chanteur , qui connaît alors le succès et s'installe à Paris où elle se produit en concert, ayant exprimé dans son contrat de mariage son souhait de ne pas se produire au théâtre en raison du trac. En 1807, elle chante devant Napoléon Bonaparte et l' impératrice Joséphine dans le jardin des Tuileries, une prestation qui lui vaut un engagement à l'Opéra national de Paris.

Marianna Barilli est morte à Paris à l'âge de 33 ans en 1813, « après une maladie de 13 jours » à l'apogée de sa carrière et est enterrée au Cimetière du Père-Lachaise.

Bibliographie
.

Notes et références

Liens externes

Naissance en octobre 1780
Naissance à Dresde
Naissance dans l'électorat de Saxe
Soprano italienne
Décès en octobre 1813
Décès dans l'ancien 11e arrondissement de Paris
Décès à 33 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Père-Lachaise (division inconnue)

Marianna Barilli


La rue du Chemin-de-Fer est une voie de la commune française d'Antony dans les Hauts-de-Seine.

Situation et accès
Sa desserte s'effectue par la gare du Chemin d'Antony, que permet d'atteindre une passerelle longeant le pont ferroviaire au-dessus de l'avenue Armand-Guillebaud.

Origine du nom

Cette rue tient son nom de la ligne de Choisy-le-Roi à Massy - Verrières, qui dessert la gare du Chemin d'Antony, toute proche.

Historique
La ligne ferroviaire ouverte au trafic des voyageurs le 18 octobre 1886 permet de faire remonter à la fin du  la création de cette voie de communication.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Parc du Beau-Vallon, atteint par un passage piétonnier souterrain sous la ligne de chemin de fer, le « passage du Beau-Vallon ».

Articles connexes
 Dictionnaire des rues d'Antony

Notes et références

Chemin-de-Fer

Rue du Chemin-de-Fer (Antony)


فيروسات الليف  هي عائلة من العواثي تضم الأجناس التالية:
 فيروس الليف; أنواعه: عاثية الأمعاء M13
 فيروس مطرقي الشكل; أنواعه: عاثية أكوليبلازما MV-L51

مراجع

وصلات خارجية
 نطاق فيروسي فيروسات الليف

فيروسات الليف
فيروسات أحادية سلسلة دي إن أيه
فيروسات نباتية

فيروسات الليف


Cyrillaceae, biljna porodica u redu vrjesolike, kojoj pripadaju dva roda od 12 vrsta malog do srednjeg drveća i grmova na jugoistoku SAD–a, Srednjoj Americi, Antilima i sjeveru Južne Amerike.

Rodovi
 Cliftonia Banks ex C.F. Gaertn.
 Cyrilla Garden

Literatura
 Anderberg, A. A. & Zhang, Z. (2002). Phylogenetic relationships of Cyrillaceae and Clethraceae (Ericales) with special emphasis on the genus Purdiaea. Organisms, Div. & Evol. 2: 127-137.
 Thomas, J.L. (1960). A monographic study of the Cyrillaceae. Contr. Gray Herb. 186:1-114.
 Yesilyurt, J.C. (2009). 71. Cyrillaceae. Flora of the Guianas 27: 1-6.  Royal Botanic Gardens, Kew.

Izvori

Vrjesolike
Biljne porodice

Cyrillaceae